Miała 11 lat, gdy straciła ojca. Dziś córka Roberta Leszczyńskiego zachwyca talentem i urodą
Vesna Leszczyńska dorastała w cieniu wielkiego nazwiska, ale dziś sama przyciąga uwagę. Córka Roberta Leszczyńskiego rozwija karierę muzyczną, występuje na scenie i tworzy własne utwory. Jej historia to połączenie talentu, emocji i determinacji, które prowadzą ją prosto na szczyt.
Choć nazwisko Leszczyński od lat budzi emocje w świecie polskich mediów, dziś coraz częściej mówi się o Vesnie Leszczyńskiej. Córka zmarłego krytyka muzycznego nie tylko dorastała w artystycznym otoczeniu, ale sama zaczyna pisać własną historię. Jej wejście do show-biznesu, sceniczne sukcesy i konsekwentny rozwój sprawiają, że trudno przejść obok niej obojętnie. Vesna Leszczyńska – kim jest córka Roberta Leszczyńskiego Vesna Leszczyńska to córka Roberta Leszczyńskiego i Alicji Borkowskiej. Urodziła się w 2004 roku i jest najstarszą z trójki dzieci znanego krytyka muzycznego. Ma młodszą siostrę Paulinę, urodzoną w 2007 roku, oraz przyrodnią siostrę Keirę, również urodzoną w 2007 roku. Jej dzieciństwo naznaczyła ogromna strata. Robert Leszczyński zmarł 1 kwietnia 2015 roku w Warszawie w wieku 48 lat. To wydarzenie wstrząsnęło nie tylko światem mediów, ale przede wszystkim jego rodziną. Przełom w karierze: musical „Metro” i wielka szansa Talent Vesny Leszczyńskiej nie pozostał niezauważony. Młoda artystka otrzymała szansę od Janusza Józefowicza i wystąpiła w kultowym musicalu „Metro”, który świętował swoje 30-lecie. Na scenie pojawiła się u boku swojej mamy, Alicji Borkowskiej. To symboliczne – historia zatoczyła koło. Jak wspominała wokalistka: „Ja wchodzę do teatru, a tu wychodzi Józek. Mówi do mnie: „A to twoja córka. To dlaczego ona jeszcze do mnie nie przyszła? Co to jest?””. Sama Vesna nie ukrywa, że czuła, jakby ta droga była jej pisana: „To było mi trochę przeznaczone. Jeśli mama była, to ja też będę”. Casting okazał się dla niej momentem przełomowym: „Zaśpiewałam standard jazzowy i to mnie trochę ściągnęło na ziemię, bo pierwszy raz ktoś skrytykował mój śpiew. Przestałam bazować na tym, że dostałam dar od losu, tylko po prostu zaczęłam bardzo ciężko pracować”. Pasja, scena i nauka – nie tylko muzyka Vesna Leszczyńska od najmłodszych lat rozwijała talent muzyczny. Ukończyła szkołę muzyczną i zdobyła dyplom wiolonczelistki. Gra także na skrzypcach i tworzy muzykę w klimacie jazzu. Jak sama przyznaje: „Najbliżej memu sercu jest wokal, bo śpiewam niemal od samego początku, a skrzypcami zainteresowałam się od niedawna”. I dodaje: „Śpiewanie i teatr zajmują obecnie najwięcej miejsca w moim sercu. Zaczęłam bardzo dużo pracować nad sobą w tym zakresie. Trafiłam do świata inspirujących ludzi – malarzy, przedstawicieli teatru, aktorów i dziennikarzy i głęboko w niego wsiąknęłam”. Co ciekawe, jej droga to nie tylko scena. Vesna Leszczyńska w ubiegłym roku obroniła się na wydziale Orientalistycznym Uniwersytetu Warszawskiego. Na swoim Instagramie opublikowała zdjęcie z dyplomem i podpisała je słowami: "obroniona na 5, mama jest ze mnie dumna ubóstwiam moich przyjaciół". Dodatkowo nagrała piosenkę przewodnią do serialu „Mental” i tworzy własne kompozycje. Bolesna strata, która zmieniła wszystko 1 kwietnia to dla Vesny Leszczyńskiej data, która nigdy nie będzie zwyczajna. Właśnie minęła 11. rocznica śmierci Roberta Leszczyńskiego – ojca, który był dla niej całym światem. Gdy odszedł, miała zaledwie 11 lat. W jednej chwili jej rzeczywistość pękła na pół – dzieciństwo, które jeszcze trwało, zderzyło się z doświadczeniem straty, na które nie da się przygotować. W niezwykle osobistej rozmowie z Krystyną Pytlakowską odsłoniła emocje, które długo w niej dojrzewały: „Kiedyś mi się śnił, ale już przestał (...). To tata najbardziej we mnie wierzył i mnie wspierał. Chciałam, aby zobaczył, jak nagrywam płytę albo śpiewam na koncercie. Nie będzie go przy tym”. To nie są tylko wspomnienia. To obrazy – bardzo konkretne, czułe, niemal namacalne: „Gdy kładę się spać, często myślę, jak fajnie byłoby, gdyby tata był tutaj blisko, siedział na skraju łóżka i rozmawialibyśmy o moich ulubionych artystach – Shawnie Mendesie i Charlie Puthu”. Ich relacja była pełna bliskości i swobody: „Nauczył mnie, jak wchodzić na dach budynku, kiedy przyjeżdżałam do niego w weekendy. Pozwalał mi na dużo więcej niż mama. I zawsze zabierał mnie do kina”. Dziś emocje wciąż wracają – szczególnie w takie dni jak ten. Vesna Leszczyńska uczciła 11. rocznicę odejścia taty, publikując na swoim Instagramie dwa zdjęcia. Jedno z nich opatrzyła poruszającym podpisem: „Jak ja nie cierpię 1 kwietnia. Tęsknię za Tobą ogromnie tato”. Już w 2018 roku mówiła szczerze: „Trochę się pogodziłam z tym, że taty już nie ma, bo minęły trzy lata. Ale cały czas bardzo tęsknię”. Z czasem przyszła akceptacja, choć nie oznaczała zapomnienia. W rozmowie z Piotrem Wojtasikiem dla „Dzień Dobry TVN” w 2020 roku przyznała: „Jestem na takim etapie żałoby, że już się z tym pogodziłam. Jeszcze dwa lata temu nie potrafiłam się z tym pogodzić, coś w mojej głowie krzyczało. A teraz zaakceptowałam fakt, że nie mam na to wpływu i wspominam mojego ojca bez łez”. I dodała z charakterystyczną dla siebie szczerością: „Mój tata uważał, że anioły są nudne. Myślę, że jest teraz nadwornym DJ-em diabła. To jest bardzo w jego stylu”. Vesna Leszczyńska dziś – własna droga i własne zasady Dziś Vesna Leszczyńska ma 23 lata i coraz śmielej kroczy wyznaczoną sobie ścieżką. Tworzy, komponuje i występuje, rozwijając swoją pasję. Choć dorastała w blasku fleszy, dziś świadomie buduje swoją karierę. To dopiero początek jej drogi – ale już teraz widać, że nazwisko Leszczyńska jeszcze nieraz wybrzmi w świecie muzyki. Źródła: viva.pl, kozaczek.pl
Nie tylko kręci serial. Twórca „Yellowstone” zarabia fortunę także poza planem. Mówi, że robi to dla swojego nałogu
Taylor Sheridan to dziś jedno z najgorętszych nazwisk w świecie seriali. Twórca „Yellowstone” nie tylko pisze hit za hitem, ale buduje potężne imperium oparte na ranczach, koniach i bezkompromisowym realizmie. Kulisy jego działalności i zarobków mogą zaskoczyć nawet najbardziej doświadczonych widzów i obserwatorów branży.
Taylor Sheridan to twórca, który w ostatnich latach całkowicie zdominował świat seriali, udowadniając, że western wciąż może przyciągać miliony widzów. Jego produkcje nie tylko biją rekordy popularności, ale również generują ogromne zyski, wykraczające daleko poza samą branżę filmową. Za sukcesem „Yellowstone” i jego spin-offów stoi nie tylko talent scenarzysty, lecz także przemyślany model biznesowy oparty na ranczach, koniach i bezkompromisowym podejściu do realizmu. Taylor Sheridan – od aktora do potężnego showrunnera Taylor Sheridan urodził się w maju 1970 r. w Chapel Hill w Karolinie Północnej, jednak jego życie bardzo szybko związało się z Teksasem. Dorastał w Fort Worth, a jednocześnie spędzał czas na ranczu w Cranfills Gap, co miało ogromny wpływ na jego przyszłą twórczość. Już wtedy funkcjonował między dwoma światami – miejskim i kowbojskim – które później stały się fundamentem jego historii. Zanim osiągnął sukces, przez lata próbował swoich sił jako aktor. Występował w produkcjach takich jak „Strażnik Teksasu”, „Veronica Mars” czy „Synowie Anarchii”, jednak nie były to role, które przyniosły mu rozpoznawalność na szeroką skalę. Przełom nastąpił dopiero w 2010 r., gdy mając 40 lat i stojąc przed renegocjacją kontraktu, podjął radykalną decyzję o porzuceniu aktorstwa. Postawił wszystko na scenariopisarstwo. Jak sam uznał, przez 15 lat czytał słabe scenariusze, więc wiedział, jakich błędów unikać. Ta decyzja okazała się kluczowa. Najpierw napisał „Aż do piekła”, za które otrzymał nominację do Oscara, a następnie stworzył „Sicario” (2015) i „Wind River. Na przeklętej ziemi” (2017). Te produkcje nie tylko odniosły sukces, ale ugruntowały jego styl – surowy, realistyczny i bezkompromisowy. „Yellowstone” i jego spin-offy – fenomen, który zmienił wszystko Największy sukces przyszedł wraz z serialem „Yellowstone”. Historia rodziny Duttonów z Montany okazała się przełomem nie tylko dla Sheridana, ale i dla całego gatunku westernowego w telewizji. Produkcja szybko zdobyła ogromną popularność i stała się fundamentem całego uniwersum serialowego. Na bazie sukcesu powstały kolejne projekty, w tym „1883” oraz „1923”, które rozwijają historię rodziny Duttonów w różnych okresach. Sheridan wrócił także do swojego dawnego pomysłu i zrealizował „Mayor of Kingstown” (2021-), do którego scenariusz pilota napisał w jedną noc. Równolegle rozwijał inne produkcje, takie jak „Tulsa King” czy „Special Ops: Lioness”. Twórca nie ogranicza się jedynie do nadzorowania projektów. Jest bezpośrednio zaangażowany w ich tworzenie i pisze około 20 godzinnych scenariuszy rocznie. Co istotne, wiele pomysłów rodzi się podczas pracy na ranczu – w siodle, w trakcie codziennych obowiązków. Zobacz też: Sezon serialowy należy do Michelle Pfeiffer. Nowa produkcja spodoba się fanom Yellowstone! Ranczo 6666 i miliony dolarów – jak Sheridan zarabia poza ekranem Taylor Sheridan zbudował swój sukces nie tylko na scenariuszach, ale również na działalności poza branżą filmową. Jest właścicielem kilku rancz w Teksasie, w tym legendarnego 6666, którego historia sięga 1870 r. To miejsce nie jest jedynie elementem jego stylu życia – stało się kluczowym elementem jego biznesu. Co istotne, jego działalność nie wynika wyłącznie z kalkulacji finansowej. Sheridan otwarcie przyznaje, że tworzy filmy, by finansować swój „nałóg” – kolekcjonowanie i hodowlę koni. To właśnie ta pasja sprawia, że rancza pełnią podwójną funkcję: są zarówno zapleczem produkcyjnym, jak i przestrzenią rozwijania jego obsesji, która napędza kolejne projekty. Na terenie rancza realizowane są jego produkcje, a Paramount płaci za jego wynajem nawet 50 tys. dolarów tygodniowo. Co więcej, różne spin-offy „Yellowstone” kręcone są w różnych częściach tej ogromnej posiadłości, co dodatkowo zwiększa jej wykorzystanie i znaczenie. Ranczo to także realna działalność gospodarcza. Hodowane są tam bydło rasy Angus i konie, które Sheridan wykorzystuje w swoich produkcjach. Dodatkowo rozpoczęto sprzedaż wołowiny, co zostało nawet pokazane w 5. sezonie „Yellowstone”. W ten sposób twórca połączył świat filmu z rzeczywistym biznesem, tworząc spójny i dochodowy ekosystem. Realizm za wszelką cenę – konie, kowboje i obozy treningowe Jednym z najważniejszych elementów twórczości Sheridana jest realizm. Scenarzysta otwarcie krytykuje standardy Hollywood, zwłaszcza w zakresie pracy z końmi. Uważa, że są one słabo wytrenowane i niebezpieczne, dlatego korzysta z własnych zwierząt. Aktorzy w jego produkcjach nie tylko odgrywają role – muszą nauczyć się prawdziwego życia na ranczu. W tym celu organizowane są specjalne „obozy kowbojskie” w Teksasie. To intensywne szkolenia, podczas których uczą się jazdy konnej, pracy z bydłem i obsługi lassa. Przed 5. sezonem „Yellowstone” koszt takiego obozu wyniósł 214 979,61 dolarów. Około 33 tys. dolarów przeznaczono na catering, a znaczną część budżetu pochłonęło korzystanie z koni – 2 tys. dolarów za sztukę. To pokazuje, że autentyczność w jego produkcjach nie jest przypadkiem, lecz efektem dużych inwestycji, które bezpośrednio łączą się z jego pasją do koni. Kulisy finansowe produkcji – liczby, które robią wrażenie Imperium Sheridana opiera się na ogromnych nakładach finansowych, które jednak przekładają się na sukces. Skala wydatków związanych z jego produkcjami jest imponująca. Przykładem może być 5. sezon „Yellowstone”, do którego zamówiono 24 nowe siodła, każde za prawie 1000 dolarów. Dodatkowo wynajem rancza na potrzeby produkcji kosztuje 50 tys. dolarów tygodniowo, co stanowi istotne źródło dochodu dla samego twórcy. Choć niektórzy producenci, w tym David Glasser z 101 Studios, wyrażali niezadowolenie z części wydatków, Sheridan nadal cieszy się dużą swobodą. Powód jest prosty – jego produkcje przyciągają ogromną publiczność zarówno do telewizji kablowej, jak i platformy Paramount+. Dzięki temu jego pozycja w branży pozostaje niezachwiana. Czytaj też: Fani „Yellowstone” nie uwierzą, że to Polska. Ten krajobraz wygląda jak Montana Źródła: wyborcza.pl, serialowa.pl
W Hollywood radzili jej zmienić nazwisko. Polka zrobiła odwrotnie i wygrała. Dziś jest gwiazdą w USA
Udowodniła, że w Hollywood można osiągnąć sukces bez rezygnacji z własnej tożsamości. Polskie nazwisko nie stanęło jej na drodze do kariery, a dziś – choć nie jest już tak widoczna – nadal działa zawodowo. Co robi teraz aktorka znana z „Chirurdzy” i „Artysty”?
Nina Siemaszko to dowód na to, że w Hollywood nie trzeba wyrzekać się swoich korzeni, by osiągnąć sukces. Aktorka o polskim nazwisku przez lata budowała swoją pozycję w amerykańskim show-biznesie, występując w popularnych serialach i filmach. Dziś, choć działa z dala od medialnego zgiełku, konsekwentnie podąża własną drogą. Polskie korzenie, które ukształtowały jej drogę Nina Siemaszko urodziła się w Chicago jako Antonina Jadwiga Siemaszko. Jej historia zaczyna się jednak dużo wcześniej – od losów ojca, Konstantego Siemaszko, który po II wojnie światowej opuścił Polskę i zamieszkał w Londynie. To właśnie tam założył rodzinę z Collette McAllister. Po narodzinach pierwszego syna zdecydowali się na przeprowadzkę do Chicago, gdzie przyszła na świat Nina i jej rodzeństwo. Mimo życia w Stanach Zjednoczonych, w domu Siemaszków pielęgnowano polską kulturę, język i historię. Rodzina angażowała się także w działania promujące polskość. To wychowanie sprawiło, że aktorka nigdy nie odcięła się od swoich korzeni. Warto dodać, że aktorstwo nie jest w tej rodzinie przypadkiem – jej brat Casey Siemaszko również został aktorem i, podobnie jak ona, zdecydował się nie rezygnować z polsko brzmiącego nazwiska. Zmieniła tylko imię. Nazwisko zostawiła bez kompromisów Na początku kariery zdecydowała się na praktyczny krok – skróciła swoje imię z Antoniny Jadwigi do Niny. Powód był prosty: łatwiejsza wymowa dla amerykańskiej publiczności. Jednak nazwiska nie zmieniła. Siemaszko pozostało jej znakiem rozpoznawczym. To świadoma decyzja, która – jak pokazuje jej historia – nie przeszkodziła w osiągnięciu sukcesu. Podobną drogę wybrał jej brat Casey Siemaszko, który urodził się jako Kazimierz. On również zmienił imię, ale zachował nazwisko. Czytaj też: Gwiazda „Gwiezdnych wojen” przez lata żyła w cieniu sławnej matki. Debbie Reynolds odeszła dzień po śmierci córki. Ich relacja skrywa wiele tajemnic Kariera Niny Siemaszko w USA – od 1986 roku do dziś Nina Siemaszko rozpoczęła swoją karierę w 1986 roku rolą w filmie „One More Saturday Night”. Od tego momentu systematycznie pojawiała się w kolejnych produkcjach. Na swoim koncie ma ponad 70 ról w filmach i serialach. Widzowie mogli oglądać ją w takich tytułach jak „Chirurdzy”, „Potyczki Amy”, „Prezydencki poker”, „Pamiętnik Czerwonego Pantofelka” czy „Szpital dobrej nadziei”. W 2011 roku wystąpiła w filmie „Artysta”, który został nagrodzony Oscarem. Jak podaje serwis imdb.com, jej ostatnie aktywności aktorskie przypadają na 2017 i 2018 rok. W 2018 roku pojawiła się w serialu „Kellie Martin in Hailey Dean Mystery: A Will to Kill”, natomiast rok wcześniej zagrała w filmie „Historia nienawiści” (2017). To właśnie te produkcje zamykają jej dotychczasową filmografię, po której aktorka wyraźnie ograniczyła swoją obecność na ekranie. Życie poza kamerą. Nowy etap i zaangażowanie poza Hollywood Dziś Nina Siemaszko prowadzi spokojniejsze życie w Los Angeles, ale wcale nie znika z radaru. Wciąż jest aktywna zawodowo, angażuje się społecznie i coraz częściej dzieli się prywatnymi momentami z fanami. Niedawno opublikowała wpis, w którym poinformowała o zaręczynach, pisząc wprost: „Powiedziałam TAK!”. Podkreśliła, że były to wyjątkowe i bardzo osobiste chwile. Aktorka działa także poza światem filmu. Angażuje się w inicjatywy środowiskowe i pełni rolę delegatki, reprezentując określoną grupę w strukturach organizacyjnych w USA. W swoich wpisach podkreśla współpracę z Young Performers National Committee oraz działalność na rzecz członków organizacji. Na co dzień skupia się również na pasjach – interesuje się jogą, prowadzi prywatne zajęcia i promuje aktywny styl życia. W jej mediach społecznościowych nie brakuje też odniesień do wartości, które są jej bliskie. Jedno z jej mott brzmi: „Radość nie jest opcjonalna”. Mimo upływu lat Nina Siemaszko nie przestaje iść własną drogą – dziś bardziej świadomie, spokojniej, ale nadal z wyraźnym kierunkiem. Życzymy wszystkiego, co najlepsze! Zobacz też: Zachwyciła Hollywood, porównywano ją do Grety Garbo. Historia Joanny Pacuły wyglądała jak gotowy scenariusz filmu. Tyle że jej życie wcale nie było usłane różami Źródła: radiozet.pl, film.wp.pl, imdb.com, antyradio.pl
Nie żyje Wojciech Morawski. Współzałożyciel Perfectu odszedł w wieku 76 lat
Wojciech Morawski nie żyje – tę informację przekazał Zbigniew Hołdys. Legendarny perkusista i współzałożyciel zespołu Perfect miał 76 lat. W ostatnim czasie przebywał w Domu Artystów Weteranów Scen Polskich w Skolimowie i zmagał się z poważnymi problemami zdrowotnymi. Jego śmierć potwierdziły oficjalne źródła.
Wojciech Morawski nie żyje – ta tragiczna informacja wstrząsnęła światem polskiej muzyki. Współzałożyciel zespołu Perfect i ceniony perkusista zmarł w wieku 76 lat. O jego śmierci poinformował Zbigniew Hołdys, a wiadomość została potwierdzona przez Dom Artystów Weteranów Scen Polskich w Skolimowie, gdzie muzyk przebywał w ostatnim czasie, zmagając się z poważnymi problemami zdrowotnymi. Wojciech Morawski nie żyje – kto poinformował o śmierci Wojciech Morawski nie żyje – tę tragiczną wiadomość przekazał Zbigniew Hołdys. W mediach społecznościowych napisał: „Dziś o 7 rano Wojtek nas opuścił...”, informując o śmierci swojego wieloletniego kolegi i współpracownika. Informacja została następnie potwierdzona przez przedstawicieli Domu Artystów Weteranów Scen Polskich w Skolimowie. To właśnie tam w ostatnim czasie przebywał muzyk. Wiadomość o jego śmierci szybko obiegła środowisko muzyczne, wywołując ogromne poruszenie. Wojciech Morawski nie żyje, a jego odejście kończy ważny rozdział w historii polskiej muzyki rockowej. Gdzie przebywał Wojciech Morawski przed śmiercią W ostatnim czasie Wojciech Morawski przebywał w Domu Artystów Weteranów Scen Polskich w Skolimowie. To właśnie tam znajdował się pod opieką i tam potwierdzono jego śmierć. Wcześniej artysta mieszkał w Domu Pomocy Społecznej w Sulejowie. Jego sytuacja zdrowotna wymagała stałego wsparcia, dlatego korzystał z pomocy instytucji oraz organizacji. Dodatkowo pozostawał pod opieką Polskiej Fundacji Muzycznej, która wspierała go w trudnym okresie życia. Problemy zdrowotne Wojciecha Morawskiego Wojciech Morawski nie żyje po długiej walce z problemami zdrowotnymi. Artysta zmagał się z poważnymi schorzeniami i wymagał stałej opieki. W ubiegłym roku Tomasz Kopeć z Polskiej Fundacji Muzycznej informował, że muzyk nieustannie potrzebuje wsparcia, mimo że korzystał z pomocy rehabilitantów. Z kolei Krzysztof Skiba przekazał wcześniej, że schorowany artysta miał problemy z pamięcią. Stan zdrowia Wojciecha Morawskiego od dłuższego czasu budził niepokój wśród jego znajomych i fanów. Czytaj też: Legenda polskiego rocka potrzebuje pomocy. Zbigniew Hołdys wystosował poruszający apel Kim był Wojciech Morawski i jak wyglądała jego kariera Wojciech Morawski urodził się 9 października 1949 r. w Warszawie. Swoją muzyczną drogę rozpoczął pod koniec lat 60., a od 1969 r. był aktywny na scenie. Współpracował z wieloma zespołami, które zapisały się w historii polskiej muzyki. Był związany m.in. z Grupą X, Klanem, Breakoutem oraz Grupą Organową Krzysztofa Sadowskiego. Jego działalność obejmowała również udział w licznych nagraniach studyjnych, gdzie współpracował z różnymi artystami. Perfect i inne zespoły – muzyczna droga Morawskiego Największe sukcesy Wojciech Morawski osiągnął jako współzałożyciel zespołu Perfect. Występował w nim w latach 1977-1980, tworząc fundament brzmienia grupy. W drugiej połowie lat 70. współtworzył również Świadectwo Dojrzałości. W kolejnych latach grał w Porter Bandzie oraz uczestniczył w projekcie Morawski Waglewski Nowicki Hołdys. Był także związany z początkami zespołu Voo Voo. Jego działalność muzyczna była niezwykle różnorodna i obejmowała współpracę z wieloma artystami oraz udział w licznych projektach. Poza sceną angażował się społecznie. Wraz z żoną Lilą mieszkał w Ząbkach, gdzie wspierał działalność Fundacji Dzieci Ulicy oraz domu adaptacyjnego Uniwersytet Leśny. Zobacz też: Krzysztof Skiba przekazał smutne wieści w sprawie gwiazdora zespołu Perfect. Apeluje o pomoc Dziedzictwo, które pozostanie na zawsze Wojciech Morawski nie żyje, ale jego wkład w rozwój polskiej muzyki pozostaje niepodważalny. Był współtwórcą brzmienia, które dla wielu pokoleń stało się symbolem muzycznej wolności i autentyczności. Jego działalność artystyczna oraz współpraca z wieloma zespołami i muzykami sprawiły, że na trwałe zapisał się w historii polskiego rocka. Rodzinie oraz bliskim pana Wojciecha składamy najszczersze kondolencje. Źródła: onet.pl, dorzeczy.pl
Wzbudzali emocje różnicą wieku, dziś żyją po swojemu. „Na początku była sensacja”. Kościukiewicz o miłości do znanej polskiej reżyserki
Mateusz Kościukiewicz w wywiadzie dla „Złotej Sceny” wrócił do początków relacji z Małgorzatą Szumowską. Aktor ujawnił, że różnica wieku była kiedyś tematem licznych komentarzy i medialnej sensacji. Dziś ich związek to stabilne małżeństwo, które – mimo trudnego początku i plotek – przetrwało próbę czasu.
Mateusz Kościukiewicz zdecydował się na szczere wyznanie w wywiadzie dla „Złotej Sceny”, wracając do początków swojego związku z Małgorzatą Szumowską. Aktor ujawnił, że różnica wieku 13 lat między nimi była kiedyś źródłem ogromnego zainteresowania i medialnej sensacji. Dziś jednak patrzy na to z dystansem, podkreślając, że ich relacja opiera się na stabilności, zrozumieniu i wspólnym doświadczeniu, które zbudowali przez lata małżeństwa. Mateusz Kościukiewicz i różnica wieku: medialna sensacja na początku Mateusz Kościukiewicz w wywiadzie dla „Złotej Sceny” zdecydował się na szczere wyznanie dotyczące życia prywatnego. Jak przyznał, początki relacji z Małgorzatą Szumowską wzbudzały ogromne zainteresowanie. Różnica wieku – wskazywana jako 13 lat – była osią komentarzy i powodowała, że ich związek określano jako sensacyjny. – Sto lat temu był taki temat, żeśmy się na początku zaczęli spotykać. Był to jakiś rodzaj sensacji – powiedział aktor w wywiadzie dla „Złotej Sceny”. Dziś, jak podkreśla, sytuacja wygląda zupełnie inaczej. – Dzisiaj to żadna sensacja. Związek Kościukiewicza i Szumowskiej pod lupą opinii publicznej Nowy wywiad dla „Złotej Sceny” przypomniał historię, o której przez lata mówiono więcej w kuluarach niż oficjalnie. Gdy ich relacja wyszła na jaw, natychmiast pojawiły się komentarze i spekulacje, a różnica wieku tylko podsycała emocje. Wielu traktowało ten związek jak coś chwilowego, wręcz skazanego na szybki koniec. Oni jednak nie wdawali się w dyskusje i nie prostowali plotek – po prostu robili swoje. Dopiero z czasem okazało się, że za całą tą medialną burzą stoi coś znacznie trwalszego, niż ktokolwiek zakładał. Od Paryża do małżeństwa – historia miłości, której nikt nie dawał szans Historia związku Małgorzaty Szumowskiej i Mateusza Kościukiewicza sięga okolic 2009 roku, kiedy poznali się w Paryżu. To właśnie tam, w trakcie pracy zawodowej, ich relacja zaczęła się rozwijać. Znajomość rozpoczęła się od spotkań towarzyskich i przyjaźni, która z czasem przerodziła się w głębsze uczucie. Decyzja o związku zapadła podczas pracy nad filmem „Sponsoring”. Relacja od początku budziła emocje – także ze względu na fakt, że Małgorzata Szumowska była wówczas w innym związku. Jej decyzja o zmianie życia spotkała się z krytyką otoczenia. Mimo to para konsekwentnie budowała swoją relację, nie zważając na opinie innych. Zobacz też: Dzieli ich 14 lat, nikt nie wróżył im długiego związku. Dziś są małżeństwem i doczekali się córki Tajemniczy ślub i życie z dala od skandali Choć początkowo nikt nie wróżył im przyszłości, Małgorzata Szumowska i Mateusz Kościukiewicz zostali małżeństwem. Informacja o ślubie zaskoczyła media, ponieważ para przez długi czas nie potwierdzała doniesień. Dopiero wspólne pojawienie się z obrączkami rozwiało wszelkie wątpliwości. Wiadomo, że ceremonia odbyła się w 2012 roku, jednak jej szczegóły pozostały prywatne. Z czasem ich relacja przestała być tematem sensacji, a oni sami zaczęli funkcjonować z dala od medialnego szumu. SPRAWDŹ RÓWNIEŻ: Jest starsza od pasierbicy o 9 miesięcy. Przed pierwszym spotkaniem była pewna obaw. Edyta Pazura wyjawia, jak dziś naprawdę wygląda ich relacja Stabilne małżeństwo i wspólne życie rodzinne Mateusz Kościukiewicz w wywiadzie dla „Złotej Sceny” podkreślił, że dziś najważniejsza jest stabilność. – Jesteśmy dosyć długim małżeństwem, szczęśliwym – zaznaczył. Para doczekała się córki, a także wychowuje syna Małgorzaty Szumowskiej z wcześniejszego związku. Ich życie rodzinne toczy się z dala od skandali i medialnych burz. Aktor zwraca uwagę, że kluczowe znaczenie ma wzajemne zrozumienie i codzienna komunikacja, która z biegiem lat stała się prostsza i bardziej naturalna. Źródła: viva.pl, zlotascena.pl, film.wp.pl
Ignacy Liss szczerze o romansach na planie: „Zaczynasz myśleć o kimś innym niż osoba, która czeka w domu”
"Zakochałem się na planie" — tak aktor mówi o emocjach, które potrafią wymknąć się spod kontroli podczas pracy nad rolą. Wyznanie pada po sukcesie serialu HBO „Proud”, który zdobył Grand Prix na festiwalu Series Mania w Lille, a sam Liss odebrał nagrodę dla najlepszego aktora.
Ignacy Liss wrócił z francuskiego Lille z ogromnym sukcesem — serial „Proud” zdobył Grand Prix festiwalu Series Mania, a on sam został nagrodzony za najlepszą rolę męską. Ale zamiast mówić wyłącznie o statuetkach, 28-letni aktor odsłania mniej oczywistą stronę swojego zawodu. W rozmowie z Janem Traczem dla serwisu Onet przyznaje wprost: emocje z planu potrafią być niebezpiecznie prawdziwe. „Skłamałbym, gdybym powiedział, że nigdy nie zakochałem się na planie” Sukces serialu „Proud”, w którym Liss gra Filipa — młodego geja mierzącego się ze stratą bliskiej osoby — przyniósł mu ogromne uznanie. Jednak aktor nie ukrywa, że intensywne role potrafią zostawiać ślad również poza planem. Jak przyznaje szczerze: – Skłamałbym, gdybym powiedział, że nigdy nie zakochałem się na planie. To bardzo łatwe: jako aktor zmuszasz swoje ciało do takich uczuć i ekstremów, że machinalnie reagujesz na te bodźce. Mózg jest tylko mózgiem. Nawet jeśli starasz się to kontrolować, to twoje ciało i tak będzie przeżywało ten cały skomplikowany proces. Dodaje też, że zakochiwanie się to dopiero początek trudnego procesu. – Później następuje proces odkochiwania się i on także jest bardzo brutalny. Zobacz też: Do aktorstwa namówił go kleryk, marzył o własnym zespole. Ignacy Liss jest jednym z najbardziej obiecujących młodych artystów Aktorstwo jak „flirt z fikcją” Liss otwarcie mówi o tym, że aktorstwo potrafi mieszać w emocjach — szczególnie gdy granica między fikcją a rzeczywistością zaczyna się zacierać. – Aktorstwo to jedyny zawód, który raz jeszcze pozwala ci przeżywać różne momenty ze swojego życia. I to jest trochę bez konsekwencji, bo to wciąż jedynie flirt z fikcją. Aktor przyznaje też, że sam doświadczał momentów zauroczenia, które przenosiły się poza plan filmowy. – Sam przez to przechodziłem: łapałem się na tym, że nagle zaczynam myśleć o kimś innym, a nie o najbliższej mi osobie, która czeka na mnie w domu. Potrafiłem bywać zauroczony. „Nikt nie uczy, jak wyjść z roli” Choć w szkołach aktorskich dużo mówi się o tym, jak wejść w emocje, według Lissa znacznie rzadziej mówi się o tym, jak z nich bezpiecznie wyjść. – Wszyscy tłumaczą ci, jak wejść w rolę i coś bardziej poczuć. Ale nikt nie będzie ci w stanie powiedzieć, jak coś odczuć i z tej roli wyjść. Aktor zauważa też, że brak takiego wsparcia może prowadzić do niebezpiecznych sposobów radzenia sobie z emocjami. – Są niby jakieś sposoby, by się z tego stanu otrzepać, jakoś się z nim pożegnać. Ale wiadomo, co większość robi w tego typu sytuacjach — zaczyna pić. Miłość to codzienny wybór W tej emocjonalnej układance ogromną rolę odgrywa dla niego życie prywatne. Liss otwarcie mówi o swojej relacji z partnerką Marysią i o tym, że szczerość jest dla nich podstawą. – Trzeba zacząć od najprostszych rzeczy: ja wiele rozmawiam z Marysią i traktuję ją jak mojego najlepszego przyjaciela. Nigdy nie bałem się mówić jej o swoich uczuciach i nie robiłem z siebie perfekcyjnego partnera. Dodaje, że dla niego miłość to przede wszystkim świadoma decyzja. – Dla mnie to jest przede wszystkim wybór. To ty decydujesz się na to, że chcesz inwestować w daną relację. Budzisz się codziennie z przekonaniem, że pragniesz to robić. Czytaj też: Do aktorstwa namówił go kleryk, marzył o własnym zespole. Ignacy Liss jest jednym z najbardziej obiecujących młodych artystów Presja sukcesu i marzenia o karierze międzynarodowej Nagroda w Lille to dopiero początek nowego etapu w jego karierze. Liss przyznaje, że coraz poważniej myśli o graniu po angielsku, choć widzi też skalę wyzwania. – Możesz znać język całkiem dobrze, ale jeśli nim nie myślisz, to zaczynają pojawiać się schody. Nie ukrywa też, że życie aktora to nie tylko sukcesy i czerwone dywany. – Od roku nie byłem na planie. „Proud” kręciliśmy już jakiś czas temu, więc fakt, że premiera będzie w tym roku, o niczym nie świadczy. Ale to jest część tego zawodu, z którą warto się pogodzić. Teatr jako laboratorium emocji Po festiwalu aktor wraca do Polski, by kontynuować próby do spektaklu teatralnego. Jak mówi, to właśnie scena daje mu największą przestrzeń do rozwoju. – Teatr natomiast staje się przestrzenią, w której masz prawo się mylić. Codziennie próbujesz dowiedzieć się, czy coś działa, czy może jednak wymaga swoistej korekty. I choć kino przynosi rozpoznawalność, to teatr — jak podkreśla — pozostaje miejscem najważniejszych aktorskich doświadczeń.
Jednego kochała najmocniej, inni trafili do jej książek. Życie uczuciowe Joanny Chmielewskiej, o którym nikt nie mówił
Dziś mija 94. rocznica urodzin Joanny Chmielewskiej – jednej z najpopularniejszych polskich pisarek kryminalnych. Jej życie prywatne było równie barwne jak fabuły powieści: miała jednego męża i trzy głośne związki, a jednego z partnerów uwieczniła w książkach pod intrygującym pseudonimem.
Rodzina widziała ją w roli lekarza, ona wybrała architekturę, a ostatecznie została okrzyknięta królową polskiego kryminału. Joanna Chmielewska napisała ponad 60 książek, a inspiracje do wielu z nich czerpała z własnego życia, które bywało równie zaskakujące jak jej powieści. Dziś mijają 94 lata od chwili, gdy przyszła na świat w Warszawie. W jej życiu nie brakowało burzliwych relacji – przeżyła cztery wielkie historie miłosne, a trzech partnerów sportretowała później na kartach swoich książek. Joanna Chmielewska: zakochała się w swoim mężu w liceum Nazywała się Irena Barbara Becker, urodziła się w 1932 roku w Warszawie. Od rodziny słyszała, że powinna zostać lekarzem, ale jej się w liceum zamarzyła architektura. Dostała się na studia na Politechnice Warszawskiej, choć z lekkim poślizgiem, bo jeszcze w szkole średniej zakochała się w Stanisławie Kuhnie i szybko została jego żoną. Młodzi niedługo po ślubie zostali rodzicami Jerzego, a pięć lat później na świat przyszedł Robert. Urodzenie drugiego dziecka sprawiło, że śmiertelnie obraziła się na politykę, a to dlatego, że tuż przed porodem ukochany Chmielewskiej odmówił pomocy przy tym ważnym rodzicielskim momencie, na rzecz czegoś dla niego jeszcze większego, tj. wiecu politycznego. Był wtedy październik 1956 roku, a do władzy doszedł Władysław Gomułka. Małżeństwo Joanny Chmielewskiej należało do tych wybuchowych. Mówiła o mężu, że partnerem był wspaniałym, ale przy tym też cholerykiem i kiedy on wybuchał gniewem, ona po chwili do niego dołączała. Napiętą atmosferę pisarka potrafiła wyładowywać na przypadkowych przedmiotach, którymi w złości rzucała. Na szczęście nie w męża, tylko przez męża. Z drugiej strony Stanisław Kuhn nie był mężczyzną, który czeka, aż żona wykona wszystkie obowiązki domowe i przyjdzie z pracy "na gotowe". „Mój mąż miał stosunek uczciwie partnerski”, mówiła w rozmowie z Remigiuszem Grzelą. „To, które z nas pozmywa, zależało od tego, które ma czas i siłę. Miałam luz, bo oddałam robotę, on mył okna, mnie nie pozwalał w ogóle czymkolwiek się zajmować, więc siedziałam z „Przekrojem” na tapczanie. Natomiast kiedy prosiłam: Przynieś węgiel, to mówił, że nie pójdzie, bo nie ma węgla. Dobrze, powiedziałam, w cholerę jasną i wzięłam wiaderka. Na drugim piętrze już mnie doganiał, wyrywał wiaderka i szedł do piwnicy. Stałam w drzwiach i nie wolno było mi się nawet schylić. Powiedziałam, wracając na górę, kiedy on leciał z tymi wiaderkami ze śpiewem na ustach: Kochanie, dlaczego na litość boską, jak cię prosiłam, żebyś poszedł po węgiel, to nie chciałeś, a teraz radosny z tym ścierwem lecisz. Odpowiadał, że chciał ze mną, a sam to nie lubi. Miał takie upiorne pomysły, ale jako mąż był wyjątkowo porządnym człowiekiem. On mnie kochał i życzył sobie, żebym mu patrzyła na ręce". Kiedy Stanisław Kuhn zostawił żonę po 11 latach, jak sama pisała, było to "z wtorku na środę", świat jej się zawalił. Ci, co ją znali, uważali, że był jej największą miłością. Ból był na tyle duży, że myślała nawet o odebraniu sobie życia. Ale kiedy wyobraziła sobie, że wkłada głowę do piekarnika, ta wizja rozbawiła ją na tyle, że zrezygnowała. Czytaj również: W latach 70. cała Warszawa huczała o tym związku. Jerzy Kamas złamał serce Wiesławie Niemyskiej Joanna Chmielewska: życie miłosne po rozwodzie Po rozwodzie Joanna Chmielewska była jeszcze w trzech związkach, wszystkie były nieformalne. Co prawda o byłym mężu w swoich książkach pisarka nigdy nie wspomniała - ze względu na synów, ale wszyscy następni partnerzy wystąpili w jej historiach i zostali "obsmarowani". Jednym z nich był Wojciech, z zawodu prokurator, który gościł nie w jednej, a kilku powieściach i nosił pseudonim "Diabeł", bo mimo jego oczywistych zalet - był niezwykle urodziwy i męski, zdradzał Chmielewską. "W efekcie pisarka dostała nerwicy, po czym doszła do wniosku, że mężczyzn należy akceptować takimi, jakimi są, gdyż nigdy nie uda się ich zmienić", podsumował w swojej książce "PRL Po godzinach. Celebryci, luksusy, obyczaje" Sławomir Koper. W kolejny, wydawało się jej, że dość poważny związek pisarka weszła z Markiem, był warszawiakiem, tak jak ona, a co istotniejsze, był blondynem, o którym jak sądziła, wspominała jej wróżka. We „Wszystko czerwone” pisała: – No właśnie! Miałaś przyjechać w końcu czerwca. – Miałam, ale nie mogłam. Zakochałam się. – A Leszek… Alicja nagle urwała i spojrzała na mnie ze zdumieniem widocznym nawet w ciemnościach. – Co zrobiłaś?! – spytała, jakby nie wierząc własnym uszom. – Zakochałam się - wyznałam ze skruchą. – Mało ci było…?! Zwariowałaś? – Możliwe. Co ja ci na to poradzę… – W kim?! – W jednym takim. Nie znasz człowieka. Zdaje się, że to właśnie ten blondyn mego życia, którego mi wróżka przepowiadała. Bardzo długa historia i kiedy indziej ci opowiem. Ta historia miłości zakończyła się ostatecznie przeprowadzką "blondyna życia" Chmielewskiej na Warmię, gdzie rozpoczął swoje pustelnicze życie. „Mężczyźni? – pytała z zadumą pani Joanna. – Owszem, lubię ich, ale ci zwyczajni, przeciętni śmiertelnie mnie nudzą. Poza tym mają jedną straszną wadę. Oni chcą codziennie jeść”. Zobacz też: Miałam dwóch bardzo dobrych mężów – mówi słynna podróżniczka Elżbieta Dzikowska Joanna Chmielewska, Warszawa 1980 r. Joanna Chmielewska, Warszawa, 11.08.2011 r. Źródła: S. Koper, "PRL Po godzinach. Celebryci, luksusy, obyczaje", wyd. Harde, 2022
Senyszyn wręczyła Dodzie statuetkę Gwiazdy Roku, a potem wbiła szpilę prezydentowi
Jupitery Roku zakończyły się galą w Warszawie 1 kwietnia, a statuetka „Gwiazda Roku” trafiła do Dody. Nagrodę wręczyła Joanna Senyszyn, chwaląc wokalistkę za działania na rzecz praw zwierząt. W swojej przemowie polityczka wbiła też szpilę Karolowi Nawrockiemu, nawiązując do tzw. ustawy łańcuchowej.
Finałowa gala plebiscytu Plotka o nazwie Jupitery Roku odbyła się 1 kwietnia w Warszawie i szybko przestała być wyłącznie podsumowaniem show-biznesowego głosowania czytelników. Najmocniej wybrzmiał moment, gdy statuetka dla „Gwiazdy Roku” trafiła do Dody, a na scenie pojawiła się Joanna Senyszyn. Wręczenie nagrody zamieniło się w wyrazisty komentarz o tym, jak osoby publiczne wykorzystują swoją rozpoznawalność, i w polityczny akcent wymierzony w prezydenta Karola Nawrockiego w sprawie tzw. ustawy łańcuchowej. Statuetka dla Dody i nagły zwrot w przemowie Senyszyn To Doda była jedną z bohaterek wieczoru: w trzeciej edycji plebiscytu to właśnie ona odebrała wyróżnienie „Gwiazda Roku”. Nagrodę wręczyła Joanna Senyszyn, która w swoim wystąpieniu zaakcentowała nie tylko popularność wokalistki, lecz przede wszystkim jej zaangażowanie w działania na rzecz praw zwierząt. W tym samym wątku Senyszyn podbiła temperaturę sali, wskazując na brak podpisu prezydenta Karola Nawrockiego pod tzw. ustawą łańcuchową. Ten element przemowy wybrzmiał jak mocne przypomnienie, że temat ochrony zwierząt nie kończy się na deklaracjach i łatwych hasłach, a odpowiedzialność za decyzje dotyczy także najwyższych urzędów. - Bo przecież nawet prezydent Nawrocki nie raczył podpisać ustawy łańcuchowej - podkreśliła Senyszyn. - Tak że cieszę się, że został wskazany ten kierunek, w którym powinni pójść wszyscy ludzie zaangażowani i we właściwy sposób wykorzystywać swoją sławę, popularność i miłość fanów. Brońmy zwierząt, ale brońmy także wszystkich najsłabszych - dodała polityczka, gratulując Dodzie. Apel o obronę najsłabszych i odpowiedź Dody z mocnym przesłaniem Senyszyn połączyła temat praw zwierząt z szerszym wezwaniem do stawania po stronie najsłabszych. Zwróciła uwagę, że rozpoznawalność może działać jak narzędzie nacisku i realnej pomocy, jeśli ktoś potrafi skierować uwagę tłumu na sprawy ważniejsze niż własny wizerunek. Doda, odbierając statuetkę, podziękowała fanom za głosy i podkreśliła, że popularność nie musi sprowadzać się do muzyki, medialnych spięć czy kontrowersji. Wskazała, że siła zasięgu i „władza medialna” mogą służyć temu, by przekierować zainteresowanie publiczności na kwestie większe niż życie gwiazd. "Chciałabym podziękować wszystkim moim fanom za głosy, ponieważ konkurencja była zacna (...). Tak jak słusznie powiedziała pani Senyszyn, chodzi nie tylko o to, by tworzyć piękne piosenki, robić kontrowersje, zwracać na siebie uwagę, ale też wykorzystywać władzę medialną do tego, aby optykę publiczności zwrócić na rzeczy ważniejsze niż my sami", powiedziała wokalistka ze sceny. Czerwony dywan pod lupą: tren Dody, korale Senyszyn i spotkanie z Rutkowskim Wieczór przyciągnął tłum znanych osób, a czerwony dywan konsekwentnie pracował na własne nagłówki. Doda postawiła na spektakularną białą suknię: z prześwitami, długimi rękawami i golfem, bogato zdobioną, z długim trenem, który najmocniej budował efekt widowiskowości. Całość domknęły elegancki kok i wieczorowy makijaż, przy jednoczesnej rezygnacji z dodatków. Joanna Senyszyn pozostała wierna rozpoznawalnemu stylowi: czarny sweter, skórzane spodnie i botki zestawiła z kolorową kurtką, a charakteru jak zawsze dodały jej czerwone korale. W pewnym momencie fotoreporterzy uchwycili także rozmowę Senyszyn z Krzysztofem Rutkowskim. Wśród gości pojawiły się m.in. Anna Wendzikowska oraz Aleksandra Grysz, która zaprezentowała ciążowy brzuszek.
Dorota Wellman wróciła do najbardziej bolesnego wspomnienia. Te słowa szeptała do ucha umierającej mamie
Dorota Wellman w rozmowie z Marzeną Rogalską w audycji „Weekend jak marzenie” na antenie Radia Złote Przeboje opowiedziała o sile słów „kocham cię”. Wróciła też do najbardziej bolesnego wspomnienia: trzymała mamę za rękę w chwili odchodzenia i powtarzała jej te słowa, nie wiedząc, czy je słyszy.
Dorota Wellman w rozmowie z Marzeną Rogalską w audycji Weekend jak marzenie na antenie Radia Złote Przeboje opowiedziała o sile słów "kocham cię". Wróciła też do najbardziej bolesnego wspomnienia: trzymała mamę za rękę w chwili odchodzenia i powtarzała jej te słowa, nie wiedząc, czy je słyszy. Jedno zdanie, które w tej rodzinie nie jest dodatkiem, tylko codziennością Dorota Wellman nie ukrywa, że okazywanie uczuć traktuje jak coś naturalnego, a nie odświętnego. W rozmowie radiowej podkreśliła, że potrzeba mówienia kocham cię była w jej domu obecna od zawsze i wyniosła ją z relacji z mamą. To właśnie ona miała przekazać jej przekonanie, że czułość nie osłabia, tylko wzmacnia i daje oparcie na przyszłość. Dziś ten rodzinny nawyk ma swój ciąg dalszy. Wellman zwróciła uwagę, że w jej domu takie słowa nie zniknęły wraz z dorastaniem dziecka. Przeciwnie: nawet dorosły syn potrafi zakończyć dzień prostym wyznaniem skierowanym do mamy. Bardzo często na dobranoc od dorosłego syna dostaję: "kocham cię, mamo". Ja mam tę potrzebę mówienia i zawsze mówiłam temu, kogo kocham, że go kocham. Nauczyłam się tego od mojej mamy, która uważała, że okazywanie uczuć jest wspaniałą rzeczą i trzeba to robić. Myślę, że to bardzo mnie wzmocniło i przygotowało do życia, bo to było dla nas obu istotne — wyznała. Dla prezenterki to znak, że emocje mogą być komunikowane bez skrępowania i że bliskość nie musi mieć limitu wieku. W jej opowieści mocno wybrzmiewa też druga strona takiej postawy: jeśli uczucia nazywa się na bieżąco, nie zostają w człowieku niewypowiedziane rzeczy, które mogłyby później ciążyć. To nie jest deklaracja na pokaz, ale sposób budowania relacji, w której słowa idą równo z obecnością. Czytaj też: Dramatyczne okoliczności były początkiem ich przyjaźni. Tylko w VIVIE! Dorota Wellman i Marta Klepka tak szczerze o kulisach wieloletniej relacji Ostatnie chwile, w których liczy się tylko obecność Najbardziej poruszający fragment rozmowy dotyczył momentu, kiedy odchodziła dziennikarki. Wellman wróciła do obrazu, który zostaje w pamięci na zawsze: ona sama przy łóżku, z dłonią mamy w swojej dłoni, próbująca dać jej spokój i pewność, że nie jest sama. Prezenterka przyznała, że w tamtym czasie powtarzała mamie kocham cię, kierując te słowa wprost do jej ucha. Zaznaczyła przy tym, że nie potrafi ocenić, czy umierająca osoba jeszcze słyszy i rozumie wszystko, co dzieje się obok. Nie wiem, czy słyszała, kiedy umierała, a ja ją trzymałam za rękę, że ja jej to cały czas powtarzałam na tę ostatnią drogę, żeby wiedziała, że ja tam jestem. Nie mam pojęcia, czy słyszała. Nie wiem, ale ja chcę wierzyć w to — powiedziała Dorota Wellman. Jednocześnie wybrzmiało w tym coś niezwykle ludzkiego: potrzeba wiary, że komunikat dotarł. Że w tych ostatnich minutach i godzinach liczy się nie tylko medyczny opis stanu, ale prosta, uparta bliskość, wyrażona głosem i dotykiem. W jej relacji nie chodzi o dramatyczne gesty, tylko o to, by towarzyszyć do końca i zostawić po sobie ślad czułości. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Są małżeństwem od 38 lat i wciąż patrzą w tym samym kierunku. Sekret związku Doroty Wellman i jej męża Krzysztofa
Marta Nawrocka na nagraniu Melanii Trump. Jeden kadr rozpalił dyskusję
Marta Nawrocka na nagraniu Melanii Trump pojawiła się w kompilacji ujęć z międzynarodowego szczytu „Fostering the Future Together” w Waszyngtonie. Wideo pokazuje gościnie wydarzenia, a obok nich humanoidalnego robota Figure 3, co wywołało falę komentarzy i pytań o sens obecności AI.
Marta Nawrocka znalazła się w materiale opublikowanym przez Melanię Trump kilka dni po szczycie inicjatywy „Fostering the Future Together”. Nagranie to kompilacja kadrów z wydarzenia w Waszyngtonie, zorganizowanego w marcu i połączonego ze spotkaniami m.in. w amerykańskim Departamencie Stanu oraz w Białym Domu. Uwagę odbiorców przyciągnęło nie tylko to, kto pojawił się na ujęciach, lecz także obecność humanoidalnego robota Figure 3, pokazywanego obok uczestniczek. Jedno nagranie i cała lista gościń, w tym pierwsza dama Polski Wideo zestawia zdjęcia z udziałem licznych przedstawicielek i małżonek prezydentów z różnych państw. Wśród widocznych osób jest Marta Nawrocka, a także m.in. Brigitte Macron. Kadry są utrzymane w jednolitym, oficjalnym stylu: gościnie pozują obok pierwszej damy USA, a na kolejnych ujęciach w tej samej roli pojawia się również Figure 3. Szczyt „Fostering the Future Together” miał w Waszyngtonie swoją część inaugurującą 24 marca. Po upływie kilku dni Melania Trump wróciła do wydarzenia w mediach społecznościowych, publikując krótką relację wideo, która miała podkreślać międzynarodowy charakter spotkania i wspólny potencjał państw reprezentowanych na sali. Narody reprezentowane w tej sali są wyrazem ogromnego potencjału ludzkiego — napisała pierwsza dama USA pod wpisem. Robot Figure 3 w centrum kadru i w centrum sporu Największe poruszenie wywołał wątek technologiczny. W materiale robot nie jest jedynie tłem, lecz stałym elementem ujęć, pojawiającym się obok gościń tak jak pozostali uczestnicy wydarzenia. Zwrócono też uwagę, że Figure 3 miał na szczycie możliwość zabrania głosu do osób zgromadzonych na spotkaniu. To właśnie ten detal stał się zapalnikiem dyskusji w komentarzach pod nagraniem. Część odbiorców kwestionowała sens obecności humanoidalnego robota na wydarzeniu i krytycznie odnosiła się do kierunku, w którym rozmowa o przyszłości ma być prowadzona z udziałem rozwiązań AI. "Proszę, przestańcie nam wciskać ten temat sztucznej inteligencji i robotów. Czy nie widzicie, że nikt tego nie chce?", "Nie potrzebujemy robotów AI, Mel", "Nie potrzebujemy AI i robotów" - pisali. Inni skupiali się na samym zestawieniu: oficjalny szczyt z udziałem pierwszych dam i jednocześnie demonstracyjna obecność technologii, która dla wielu jest symbolem szybkich zmian. "Szczere pytanie. Jaką wartość wnosi ten robot do tego projektu?", padło pod postem. CZYTAJ TEŻ: Marta Nawrocka spotkała się z Melanią Trump. Potem odwiedziła ważne dla Polaków miejsce w USA O czym mówiła Marta Nawrocka w Waszyngtonie W trakcie wizyty w USA Marta Nawrocka zabrała głos, zwracając uwagę na edukację w realiach gwałtownie rozwijających się technologii. W wystąpieniu podkreśliła dwa powiązane ze sobą obszary odpowiedzialności: bezpieczeństwo dzieci w środowisku online oraz wyrównywanie szans edukacyjnych i rozwojowych. Pierwsza dama Polski wskazywała, że młodzi spędzają w internecie coraz więcej czasu, a jednocześnie często nie dysponują narzędziami pozwalającymi właściwie rozpoznawać zagrożenia. Akcentowała, że cyfrowe bezpieczeństwo nie powinno pozostawać dodatkiem do działań edukacyjnych, ale stanowić ich podstawę. Właśnie ten kontekst sprawił, że nagranie Melanii Trump odbierane jest nie tylko jako pamiątka po spotkaniu w Waszyngtonie, lecz także jako kolejny sygnał, jak mocno tematy edukacji i nowych technologii przenikają dziś do międzynarodowych inicjatyw. A obecność Figure 3, pokazana wprost i bez dystansu, okazała się elementem, który najmocniej rozpala emocje odbiorców. ZOBACZ TEŻ: Wystąpienie w Białym Domu i fala krytyki. Nawrocka w ogniu komentarzy. „Hipokryzja”
Radosne wieści ze świata telewizji.. Rodzina znanej prezenterki znów się powiększy. Opublikowała poruszający wpis
Aleksandra Grysz przekazała w mediach społecznościowych radosną wiadomość. Prowadząca „Pytania na śniadanie” i jej partner Tomasz Tylicki spodziewają się kolejnego dziecka. Wzruszający wpis, zdjęcia z brzuszkiem i USG oraz rodzinne tło tej historii wywołały ogromne emocje.
Aleksandra Grysz w ciąży – ta wiadomość w środowy poranek ucieszyła fanów „Pytania na śniadanie”. Prezenterka podzieliła się radosną nowiną w mediach społecznościowych, publikując poruszający wpis oraz zdjęcia z brzuszkiem i USG. Razem z Tomaszem Tylickim ponownie oczekują dziecka, a ich słowa o miłości i oczekiwaniu natychmiast wywołały falę emocji. Aleksandra Grysz w ciąży. Radosne ogłoszenie w mediach społecznościowych Aleksandra Grysz w ciąży – ta wiadomość zelektryzowała fanów prezenterki. Prowadząca „Pytania na śniadanie” podzieliła się radosną nowiną w środowy poranek, publikując wpis w mediach społecznościowych. To właśnie tam ogłosiła, że razem ze swoim partnerem Tomaszem Tylickim spodziewają się kolejnego dziecka. Do wpisu dołączyła wyjątkowe kadry – zdjęcia z widocznym brzuszkiem oraz ujęcie USG. Informacja szybko obiegła media i wywołała ogromne poruszenie wśród obserwatorów. Pod wpisem Aleksandry Grysz natychmiast pojawiła się lawina komentarzy. Internauci, znajomi z branży i profile medialne zasypali przyszłych rodziców gratulacjami, nie kryjąc wzruszenia i radości. Wiele osób podkreślało, że to „cudowna wiadomość” i nie mogą się doczekać narodzin dziecka. Pojawiły się także głosy żartobliwie nawiązujące do daty publikacji – 1 kwietnia – sugerujące, że ogłoszenie może być primaaprilisowym żartem, choć większość komentujących nie miała wątpliwości, że to szczera i wyjątkowa nowina. Poruszający wpis do nienarodzonego dziecka: „Już kochamy Cię najmocniej na świecie” Ogłoszeniu ciąży towarzyszył niezwykle emocjonalny wpis skierowany bezpośrednio do nienarodzonego dziecka. Słowa, które opublikowali Aleksandra Grysz i Tomasz Tylicki, poruszyły internautów: „Cześć Szkrabie, to my - mama i tata. Na świecie czekają już na Ciebie starsza siostra i starszy brat, który póki co korzysta z przywileju bycia najmłodszym w rodzinie. Obiecujemy Ci piękne życie pełne bezwarunkowej miłości, wsparcia i zrozumienia. Już kochamy Cię najmocniej na świecie. Do zobaczenia”. Emocje, które biją z tych słów, nie pozostawiają żadnych wątpliwości – dla przyszłych rodziców to wyjątkowy moment. Aleksandra Grysz i Tomasz Tylicki wychowują już dwoje dzieci Aleksandra Grysz i Tomasz Tylicki od kilku lat tworzą związek i konsekwentnie budują wspólne życie rodzinne. Para wychowuje już syna Tymoteusza, który przyszedł na świat pod koniec lipca 2024 roku. To właśnie on obecnie jest najmłodszym członkiem rodziny – choć już niedługo sytuacja ta ulegnie zmianie. W domu jest także starsza córka – 10-letnia córka Tomasza Tylickiego z poprzedniego małżeństwa. Oznacza to, że kolejne dziecko będzie ważnym dopełnieniem tej rodziny. Dla Tomasza Tylickiego będzie to trzecie dziecko. Para ma za sobą trudne doświadczenie utraty ciąży Radosna informacja o tym, że Aleksandra Grysz w ciąży, ma również głębszy wymiar. Para ma bowiem za sobą bardzo trudne doświadczenie. W lipcu 2023 roku prezenterka poinformowała fanów o utracie pierwszej ciąży. Był to wyjątkowo trudny moment w ich życiu, który – jak wynika ze źródeł – odcisnął na nich duże piętno. Dlatego obecna wiadomość o powiększeniu rodziny ma dla nich szczególne znaczenie. Tym bardziej wybrzmiewają słowa o miłości, wsparciu i oczekiwaniu na dziecko. Tomasz Tylicki po odejściu z TVP pracuje przy „Halo tu Polsat” W tle tej historii pojawia się również kontekst zawodowy partnera prezenterki. Tomasz Tylicki jeszcze niedawno był związany z „Pytaniem na śniadanie”, gdzie występował na antenie u boku Beaty Tadli. W sierpniu 2025 roku zakończył współpracę ze stacją TVP. Obecnie realizuje się zawodowo przy programie „Halo tu Polsat”, gdzie odpowiada za działania związane z lokowaniem produktów. W źródłach wskazano również, że Tomasz Tylicki jest starszy od Aleksandry Grysz o 13 lat.
Pokazała zdjęcie z urzędu i wszystko stało się jasne. Do popularnej aktywistki spływają gratulacje z całej Polski
Maja Staśko przekazała swoim obserwatorom radosną wiadomość. Aktywistka i influencerka poinformowała, że została żoną, publikując zdjęcie z ceremonii w urzędzie. Wpis błyskawicznie przyciągnął uwagę fanów, a pod postem pojawiły się setki gratulacji i życzeń. To kolejny ważny moment w jej życiu.
Maja Staśko zaskoczyła swoich obserwatorów i ogłosiła jedną z najważniejszych decyzji w swoim życiu. Aktywistka i influencerka poinformowała, że wzięła ślub, publikując zdjęcie z ceremonii w urzędzie. „Dziś zostałam żoną mojego ukochanego człowieka” – napisała, wywołując lawinę komentarzy i gratulacji w sieci. Maja Staśko wzięła ślub i ogłosiła to na Instagramie Maja Staśko wzięła ślub i oficjalnie poinformowała o tym swoich obserwatorów. Aktywistka i influencerka opublikowała w mediach społecznościowych zdjęcie z ceremonii, która odbyła się w urzędzie. To właśnie tam przypieczętowała swój związek ze swoim ukochanym. Informacja pojawiła się na jej profilu na Instagramie, gdzie zamieściła fotografię dokumentującą ten wyjątkowy moment. Publikacja natychmiast przyciągnęła uwagę internautów, którzy zaczęli masowo reagować na radosną nowinę. „Dziś zostałam żoną mojego ukochanego człowieka” — taki wpis opublikowała Maja Staśko Najważniejszym elementem ogłoszenia był krótki, ale wymowny wpis. Maja Staśko napisała wprost: „Dziś zostałam żoną mojego ukochanego człowieka”. To właśnie tym zdaniem potwierdziła, że ceremonia ślubna już się odbyła. Wpis szybko zyskał ogromne zainteresowanie i stał się miejscem licznych komentarzy od fanów oraz obserwatorów. Wcześniej Maja Staśko dopełniła formalności w Urzędzie Stanu Cywilnego Z przekazanych informacji wynika, że przygotowania do ślubu trwały już wcześniej. Na początku stycznia Maja Staśko relacjonowała swoją wizytę w Urzędzie Stanu Cywilnego. To właśnie wtedy, razem ze swoim partnerem, dopełniła wszystkich wymaganych formalności. Źródło wskazuje również, że już od stycznia znała datę ceremonii. Oznacza to, że ślub był zaplanowany z wyprzedzeniem, a sama uroczystość była kolejnym krokiem w ich relacji. Fani reagują na ślub Mai Staśko. Pod postem pojawiły się setki komentarzy Po opublikowaniu informacji o ślubie pod postem Mai Staśko pojawiły się setki komentarzy. Obserwatorzy nie kryli radości i składali liczne gratulacje. Wśród wpisów można znaleźć życzenia szczęścia oraz zdrowia, a także komentarze podkreślające, że to wyjątkowy moment w jej życiu. Internauci zwracali uwagę na to, że w ostatnim czasie u aktywistki wydarzyło się wiele ważnych etapów. „Ale cudowna wiadomość 😍😍😍❤️ Maju, niech będzie tak jak lubicie”, „Szczęścia 4 ever!❤️”, „Z całego serca gratuluję i życzę wszystkiego najlepszego młodej parze ❤️” – pisali poruszeni fani. W wielu wpisach podkreślano, że to wyjątkowy i piękny moment, a także składano życzenia miłości, wytrwałości oraz spełnienia marzeń. Nowy etap w życiu Mai Staśko Ślub to kolejny istotny moment w życiu Mai Staśko. Jak wynika z treści źródłowej, aktywistka wcześniej informowała także o innych ważnych wydarzeniach ze swojego życia, jak np. o tym, że po kilku latach starań udało jej się zajść w ciążę. A teraz dołączyła do nich informacja o małżeństwie. Publikacja zdjęcia z ceremonii w urzędzie oraz oficjalne potwierdzenie zmiany statusu pokazują, że Maja Staśko zdecydowała się podzielić tym wyjątkowym momentem ze swoimi obserwatorami.
Kochała go bez pamięci, straciła zbyt wcześnie. Jolanta Lothe i Helmut Kajzar byli duetem idealnym. Ich historia porusza do dziś
Rola w „Rejsie” przyniosła Jolancie Lothe rozpoznawalność, ale jednocześnie na lata zamknęła ją w określonym wizerunku. Przełomem okazało się dopiero spotkanie z Helmutem Kajzarem – reżyserem, który dostrzegł w niej coś więcej i stał się nie tylko partnerem życiowym, ale też najważniejszym wsparciem w jej artystycznej drodze.
Mimo że rola w kultowej komedii Marka Piwowskiego "Rejs" dała Jolancie Lothe dużą popularność, zaszufladkowała ją przy tym na lata. „Ja tam nie grałam. Pokazywano mnie i mój biust", kwitowała aktorka. Potem grywała głównie amantki. W "Klubie profesora Tutki" dostała rolę niewiernej żony, w serialu "Doktor Ewa" zagrała seksowną pielęgniarkę, siostrę Genowefę Kłoś, a w produkcji "Daleko od szosy" była wyzywającą prostytutką Lolą, która uwiodła głównego bohatera, Leszka. "Pomagało mi to, ale i przeszkadzało, ograniczało. Pewne role były dla mnie niedostępne", podkreślała. Etykieta, która przylgnęła do aktorki w latach 70., nie pozwoliła jej w pełni rozwinąć skrzydeł i realizować się aktorsko. Miała wrażenie, że na świecie jest tylko jeden reżyser, który nigdy nie zaoferuje jej roli „po warunkach” – był nim jej mąż, Helmut Kajzar. Jolanta Lothe i Helmut Kajzar jak się poznali? Zostali parą, kiedy Jolanta Lothe była rozpoznawana już nie tylko jako piękna kobieta z "Rejsu", ale także pielęgniarka Gienia Kłoś, z serialu "Doktor Ewa". W 1970 roku jej zdjęcia z tejże produkcji drukowały ponoć wszystkie gazety od "Panoramy" po przeznaczoną dla rolników "Chłopską Drogę". Helmut Kajzar był wtedy dopiero na początku swojej kariery reżysera, miał duży potencjał i już wtedy wróżono mu sukces. Lothe znała go jeszcze z czasów studiów aktorskich, ale nie zwróciła na niego szczególnej uwagi. Z kolei Kajzar dostrzegł ją od razu. Uczucie narodziło się pomiędzy nimi, kiedy współpracowali przy spektaklu Teatru Telewizji, w którym ona grała, a on był asystentem reżysera. Okazało się, że mają więcej wspólnego, niż się Jolancie wydawało. Z pozoru rzeczywiście pochodzili z dwóch innych światów. Ona wychowała się w mieszczańskiej rodzinie, babka była poetką, matka, Wanda Lothe-Stanisławska, aktorką, która zagrała z córką w kultowym "Rejsie", on pochodził ze wsi, z chłopskiej rodziny. Teatr w jego życiu pojawił się dopiero w czasach studenckich. I to właśnie ta miłość do teatru połączyła Lothe i Kajzara. Warszawa, 1974. Od lewej: Jolanta Lothe i Jolanta Bohda na planie serialu filmowego pt. Obrazki z życia <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgGYyVTy-de2f735.jpg" width="1600" height="1631" alt="Warszawa, 1974-11-16. Aktorki Jolanta Lothe (P) i Jolanta Bohdal (C) na planie serialu filmowego pt. Obrazki z ¿ycia, w zbiorowej re¿yserii, wg scenariusza Andrzeja Kotkowskiego, powsta³ego na podstawie felietonów Jerzego Urbana, publikowanych w Kulisach. ms PAP/CAF/Ireneusz Radkiewicz" title="Na planie filmowym" /> Byli w związku przez rok, ale potem aktorka wyjechała do innego miasta za pracą. Nie wyobrażała sobie relacji na odległość, więc zerwała kontakt z Helmutem. Po wyprowadzce szybko zdała sobie sprawę, że nie może przestać myśleć o byłym partnerze. Kiedy spotkali się kolejny raz, wiedzieli, że nie mogą bez siebie żyć i wkrótce potem pobrali się, a na świecie powitali swoją córkę, Paulę. Tworzyli bardzo zgrany duet nie tylko prywatnie, ale też zawodowo. Jolanta Lothe była muzą męża, wizjonera teatru. Dzięki Kajzarowi Lothe w końcu mogła rozwinąć się aktorsko. Przyjmowała jego propozycje ról do spektaklów Teatru Telewizji, które reżyserował, czerpiąc satysfakcję z każdej postaci. Pojawiła się w takich sztukach, jak "Sędziowie" czy "Rycerz Andrzej". Dostawała za nie świetne recenzje. Zobacz też: Anna Nehrebecka dwa razy brała ślub. Dla drugiego męża poświęciła karierę i wyjechała z Polski "Marzyłam o graniu niekonwencjonalnych, trudnych psychologicznie postaci. W takich rolach obsadzał mnie jedynie Kajzar. Nie ukrywam, że był człowiekiem, z którym najchętniej wtedy pracowałam", wyznała w magazynie "Świat seriali" Jolanta Lothe. Kariera Helmuta Kajzara poszybowała w górę, miał szansę reżyserować spektakle teatralne nie tylko w dużych miastach w Polsce — Wrocławiu, Krakowie, Warszawie, ale też za granicami kraju, w Londynie i Berlinie. Jego żona przez cały czas bardzo mu kibicowała. Warszawa 10.1990. Jolanta Lothe, videodram oparty na tekstach Helmuta Kajzara <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgsAPkEu-b67a3ca.jpg" width="2427" height="1600" alt="Warszawa 10.1990. Teatr Szwedzka 2/4 przy ulicy Szwedzkiej. Videodram oparty na tekstach Helmuta Kajzara pt. Akt-orka III. Nz. aktorka Jolanta Lothe podczas próby przed premier¹ spektaklu 19 padziernika 1990. gr PAP/Andrzej Rybczyñski Dok³adny dzieñ wydarzenia nieustalony." title="Videodram Akt-orka III" /> Jolanta Lothe: strata męża Pod koniec lat 70. Kajzar usłyszał dramatyczną diagnozę. Miał czerniaka. Wiadomość o chorobie męża sprawiła, że aktorka zniknęła z ekranów i poświęciła swój czas wszelkim próbom ratowania ukochanego. „Szalałam, sprowadzałam jakichś ludzi. Andrzej Makowiecki zawiózł go do szpitala, gdzie miał go uleczyć fizyk cudotwórca, ale nie uleczył”, zwierzała się po latach aktorka (cytat za Plejada.pl). Reżyser poddał się dwóm operacjom, ale nie udało się go uratować. Odszedł 21 sierpnia, trzy dni po swoich 41. urodzinach. Jolanta Lothe straciła życiowego partnera, ale także jedynego człowieka, który poza jej urodą, dostrzegał w niej także talent. Za to pozostała mu do końca wdzięczna. „Był jedynym reżyserem, który widział we mnie aktorkę. W jego spektaklach stworzyłam swe najlepsze kreacje. Zawdzięczam mu też... córkę i drugiego męża”, wyznała Jolanta Lothe w jednym z wywiadów. Po śmierci męża aktorka utrzymywała bliskie relacje z jego przyjacielem, Piotrem Lachmanem. W najtrudniejszych momentach choroby Piotr dodawał małżeństwu otuchy, a gdy Helmut odszedł, przyjaciel zaopiekował się wdową. Na przestrzeni czasu ich przyjaźń przerodziła się w uczucie. Lothe i Lachmann związali się ze sobą i stworzyli eksperymentalny VideoTeatr, który był kontynuacją dziedzictwa Helmuta Kajzara i spełnieniem jego marzenia. Sztuki reżysera można było oglądać w tej formie do 2019 roku. „Myślę, że Helmut nas połączył, żebyśmy mogli zrobić teatr, o jakim on zawsze marzył”, mówiła Jolanta Lothe w „Świecie seriali”. Aktorka zmarła 1 kwietnia 2022 roku, na krótko przed swoimi 80. urodzinami. Czytaj też: Miał 28 lat, jego tragiczna śmierć wstrząsnęła światem. Do dziś kulisy odejścia aktora owiane są tajemnicą Jolanta Lothe i Piotr Lachmann <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/img4xj5uq-7d2cbcb.jpg" width="2441" height="1600" alt="Warszawa 10.1990. Teatr Szwedzka 2/4 przy ulicy Szwedzkiej. Videodram oparty na tekstach Helmuta Kajzara pt. Akt-orka III. Nz. aktorka Jolanta Lothe i re¿yser Peter Lachmann podczas próby przed premier¹ spektaklu 19 padziernika 1990. gr PAP/Andrzej Rybczyñski Dok³adny dzieñ wydarzenia nieustalony." title="Videodram Akt-orka III" />
Łzy na murawie po bolesnej porażce. Wymowny wpis Roberta Lewandowskiego poruszył kibiców, spłynęła lawina komentarzy
Reprezentacja Polski przegrała 2:3 ze Szwecją w finale baraży i straciła szansę na udział w Mistrzostwach Świata 2026. Po końcowym gwizdku Robert Lewandowski nie krył emocji. Nagranie z jego reakcją obiegło sieć, a opublikowany później wpis z utworem „Time to Say Goodbye” wywołał lawinę komentarzy.
Reprezentacja Polski stanęła o krok od awansu na Mistrzostwa Świata 2026, jednak dramatyczna porażka 2:3 ze Szwecją w finale baraży przekreśliła marzenia Biało-Czerwonych. Największe emocje towarzyszyły Robertowi Lewandowskiemu, który po końcowym gwizdku nie krył rozpaczy. Jego reakcja na murawie oraz późniejszy, niezwykle wymowny wpis w mediach społecznościowych wywołały ogromne poruszenie i falę spekulacji dotyczących przyszłości kapitana reprezentacji. Polska – Szwecja 2:3. Dramatyczny finał baraży w Sztokholmie Decydujące starcie o awans na Mistrzostwa Świata 2026 odbyło się we wtorek, 31 marca, na stadionie w Solnie pod Sztokholmem. Reprezentacja Polski zmierzyła się ze Szwecją w finale baraży. Stawką był udział w turnieju, który odbędzie się w USA, Kanadzie i Meksyku. Spotkanie zakończyło się wynikiem 2:3. Mimo ogromnego zaangażowania i walki do ostatnich minut, Biało-Czerwoni nie zdołali odwrócić losów meczu. Polacy dwukrotnie odrabiali straty, jednak w końcówce stracili decydującego gola po strzale Victora Gyokeresa. Kilka dni wcześniej, 26 marca, reprezentacja Polski pokonała Albanię 2:1 na PGE Narodowym w Warszawie, podtrzymując nadzieje na awans. Ostatecznie jednak marzenia o mundialu zostały brutalnie przerwane. Robert Lewandowski nie powstrzymał łez po meczu Tuż po zakończeniu spotkania kamery uchwyciły Roberta Lewandowskiego, który wyraźnie przeżywał porażkę. Piłkarz z trudem powstrzymywał łzy na murawie. Emocje wzięły górę po jednym z najważniejszych meczów w kontekście przyszłości reprezentacji. Był to jego 165 występ w narodowych barwach. Jednocześnie przeciwko Szwecji po raz setny pełnił rolę kapitana drużyny. W reprezentacji zdobył 89 goli. Po meczu nie ukrywał bólu i rozczarowania. Przyznał, że „futbol bywa brutalny”, a mimo wysiłku drużyna „wraca do domu bez niczego”. View oEmbed on the source website Wymowny wpis Lewandowskiego. „Time to Say Goodbye” Krótko po końcowym gwizdku w mediach społecznościowych pojawiło się zdjęcie Roberta Lewandowskiego trzymającego opaskę kapitana. Publikacji nie towarzyszył żaden opis, jednak ogromne znaczenie miał podkład muzyczny. Zawodnik wykorzystał utwór „Time to Say Goodbye” w wykonaniu Sarah Brightman i Andrei Bocellego. Ten gest natychmiast wywołał spekulacje dotyczące jego przyszłości w reprezentacji Polski. Nagrania i wpisy szybko rozprzestrzeniły się w sieci, potęgując emocje po bolesnej porażce. Co dalej z Lewandowskim w reprezentacji Polski? Po meczu Robert Lewandowski odniósł się do swojej przyszłości w rozmowie z TVP Sport. Nie złożył jednoznacznej deklaracji. Powiedział: „Nie wiem, co dalej. Muszę przemyśleć parę rzeczy, zastanowić się. Nie jestem w stanie dać żadnej deklaracji”. Podkreślił również, że przed nim jeszcze mecze klubowe i chce dokończyć sezon. Zaznaczył, że decyzję musi podjąć samodzielnie, mając „znaki zapytania z tyłu głowy”. Selekcjoner Jan Urban również nie chciał komentować tej kwestii, zaznaczając, że „to nie jest moment na takie rozmowy”, a w szatni po meczu panowała „żałoba” i „grobowa cisza”. Decydujący gol i koniec marzeń o mundialu 2026 Najbardziej bolesnym momentem spotkania była trzecia bramka dla Szwecji, która przesądziła o wyniku meczu. Lewandowski przyznał, że to właśnie ten gol „najbardziej bolał”. Podkreślił, że drużyna czuła, iż może wygrać to spotkanie, jednak ostatecznie to rywale okazali się skuteczniejsi. Awans na mundial przypadł Szwecji, a Polska straciła szansę na udział w turnieju rozgrywanym co cztery lata. Kapitan reprezentacji zwrócił uwagę, że najtrudniejszy będzie moment po meczu – gdy zawodnicy uświadomią sobie, że nie pojadą na mistrzostwa świata.
Wielki sukces Igi Lis. Zdobyła główną nagrodę na festiwalu filmowym we Francji
Iga Lis zwraca na siebie uwagę międzynarodowej branży filmowej. Jej dokument „Bałtyk” został nagrodzony na festiwalu Pêcheurs du Monde we Francji, co stanowi ważny moment w rozwoju jej kariery reżyserskiej. Historia opowiedziana przez młodą twórczynię trafia do publiczności i otwiera jej drogę na kolejne zagraniczne festiwale.
Iga Lis coraz mocniej zaznacza swoją obecność na międzynarodowej scenie filmowej. Jej dokument „Bałtyk” zdobył nagrodę dla najlepszego filmu na festiwalu Pêcheurs du Monde we Francji, co stanowi pierwsze zagraniczne wyróżnienie w jej reżyserskiej drodze. Produkcja młodej twórczyni nie tylko przyciągnęła uwagę jury, ale również wywołała wyraźne reakcje krytyków, którzy podkreślają jej styl, wrażliwość i sposób opowiadania historii. Bałtyk Igi Lis nagroda na festiwalu we Francji Film „Bałtyk” w reżyserii Igi Lis zdobył nagrodę dla najlepszego filmu pełnometrażowego podczas festiwalu Pêcheurs du Monde. Wydarzenie odbyło się w portowym mieście Lorient w Bretanii we Francji i trwało od 17 do 29 marca. W konkursie udział wzięło 14 filmów dokumentalnych. Produkcja Studia Munka SFP została uznana za najlepszą spośród zgłoszonych tytułów. Festiwal koncentruje się na tematyce morskiej, rybackiej i ekologicznej, prezentując filmy ukazujące świat mórz i oceanów oraz kwestie związane z ich ochroną. To pierwsze międzynarodowe wyróżnienie dla filmu „Bałtyk”. Recenzja: Bałtyk z oceną 7.5/10 i mocnym przekazem Film spotkał się z wyraźnym odzewem krytyków. W recenzji Pawła Kozłowskiego „Bałtyk” otrzymał ocenę 7.5/10. Produkcja została określona jako „piękna opowieść o pasji, miłości, pracy i ludziach”. Zwrócono uwagę, że realizacja jest „bardzo ciekawa, a nawet momentami nowatorska”. W recenzji podkreślono również, że film znajduje się „na pograniczu dziwności i genialności”. Pojawiło się także stwierdzenie, że produkcja mogłaby funkcjonować zarówno na platformie YouTube, jak i na festiwalu filmowym. Jednocześnie wskazano, że „Bałtyk” stanowi „wspaniałą reklamę dla Pani Mieci”, a po seansie pojawia się chęć odwiedzenia Łeby. Opinie: film Bałtyk jako ciepła i czuła historia W opinii opublikowanej przez Jacka Sobczyńskiego z Newonce.net zwrócono uwagę na charakter filmu oraz styl reżyserki. Podkreślono, że „dwudziestoparolatka robi ciepły, czuły, pozbawiony dydaktyki i jakichkolwiek prób oceniania film”. W tej samej opinii pojawia się odniesienie do obaw wobec młodego pokolenia twórców, wskazując, że takie realizacje przeczą przekonaniu, że generacja Z „zepsuje kino”. To kolejny głos potwierdzający odbiór filmu jako produkcji emocjonalnej i skoncentrowanej na człowieku. Kim jest Miecia z Łeby? Bohaterka, która przyciąga widzów Centralną postacią dokumentu jest Miecia – właścicielka wędzarni ryb w Łebie. Od ponad czterech dekad prowadzi miejsce, które stało się częścią lokalnego krajobrazu. Wędzarnia przyciąga turystów i smakoszy z całej Polski. Film pokazuje moment, w którym bohaterka zostaje zmuszona do zadbania o własne zdrowie i musi na nowo określić swoje miejsce w życiu. To właśnie ta historia stanowi o sile filmu „Bałtyk”. Bałtyk Igi Lis – sukces w Polsce i za granicą Przed sukcesem we Francji film zdobywał uznanie w Polsce. W maju 2025 roku był filmem otwarcia 65. Krakowskiego Festiwalu Filmowego. Produkcja trafiła do ponad 100 kin w Polsce, gromadząc do końca roku ponad 40 tysięcy widzów. Film zdobył nagrodę dla najlepszego filmu dokumentalnego na Sopot Film Festival oraz nagrodę za zdjęcia Kacpra Gawrona na Koszalińskim Festiwalu Debiutów Filmowych „Młodzi i Film”. Otrzymał także Wyróżnienie Jury Festiwalu Opolskie Lamy. Międzynarodowa premiera odbyła się w styczniu 2026 roku na festiwalu Fipadoc we Francji. Kolejne pokazy miały miejsce w Missouri oraz w Grecji. W kwietniu film zostanie zaprezentowany w Niemczech oraz w USA. View oEmbed on the source website
Na ekranie dramat, za kulisami jeszcze większy — tak wyglądała historia „Euforii”. Najbardziej wyczekiwany serial ostatnich lat wraca na ekrany
Premiera 3. sezonu „Euforii” zbliża się wielkimi krokami, a wokół serialu znów robi się głośno. To dobry moment, by przypomnieć, jak wiele kontrowersji narosło wokół hitu HBO. Produkcja od lat budzi skrajne emocje — nie tylko na ekranie, ale przede wszystkim za kulisami, gdzie nie brakowało napięć i głośnych sytuacji.
„Euforia” wraca po latach przerwy z 3. sezonem, a wraz z nią powraca cała historia napięć, skandali i głośnych dyskusji, które od początku towarzyszyły tej produkcji. Choć serial HBO przyciągnął widzów odważną fabułą i wyrazistymi bohaterami, to równie dużo emocji budziło to, co działo się poza kamerami. Od kontrowersyjnych scen i zarzutów o warunki pracy, po konflikty i odejścia — kulisy „Euforii” przez lata stały się niemal tak głośne jak sama historia na ekranie. Kontrowersje Euforii od początku. Nagość, która wywołała burzę Jednym z najczęściej powtarzających się zarzutów wobec serialu „Euforia” była jego odważna forma wizualna. Produkcja HBO od początku była krytykowana za częstotliwość i intensywność scen nagości. Do dyskusji włączyli się także członkowie obsady. Sydney Sweeney wspominała o scenach, które uważała za „niepotrzebne”, natomiast Minka Kelly opisała sytuację, w której odmówiła zagrania nago w scenie wprowadzającej jej postać. Ostatecznie – jak wynika ze źródeł – część kontrowersyjnych scen została zmieniona po zgłoszeniu uwag. „Euforia” i zarzuty o gloryfikowanie narkotyków Kolejnym powracającym tematem w dyskusjach wokół „Euforii” był sposób przedstawiania używania narkotyków przez młodych bohaterów. Serial od początku skupiał się na historii Rue, która zmaga się z uzależnieniem, co sprawiło, że w wielu scenach pojawiają się wątki związane z substancjami. W 2022 roku organizacja D.A.R.E. (Drug Abuse Resistance Education) otwarcie skrytykowała produkcję, zarzucając jej, że „wprowadza w błąd, gloryfikując używanie narkotyków wśród uczniów szkół średnich”. W opinii organizacji sposób pokazania tego problemu mógł sugerować, że takie zachowania są powszechne i akceptowalne. Te zarzuty szybko stały się częścią szerszej debaty o wpływie serialu na młodych widzów. Krytycy zwracali uwagę, że intensywne, stylizowane sceny mogą być odbierane jako estetyzowanie trudnych doświadczeń, zamiast ich jednoznacznego potępienia. Do sprawy odniosła się Zendaya, odtwórczyni roli Rue, która zdecydowanie odpowiedziała na pojawiające się głosy. Podkreśliła, że serial nie miał być moralnym przewodnikiem ani instrukcją życia. Jak zaznaczyła, produkcja „w żaden sposób nie jest opowieścią moralną, która ma uczyć ludzi, jak żyć”, a jej celem jest raczej pokazanie emocji i doświadczeń bohaterów. Aktorka zwróciła również uwagę, że wiele osób odnajduje w historii Rue własne przeżycia i traktuje ją jako punkt odniesienia do swoich problemów. W tym kontekście „Euforia” miała — według jej słów — pomagać widzom poczuć, że nie są sami w swoich doświadczeniach. Mimo tych wyjaśnień temat powracał wielokrotnie, a sposób przedstawiania uzależnień pozostał jednym z najbardziej dyskutowanych elementów serialu. W efekcie „Euforia” stała się przykładem produkcji, która balansuje między realistycznym obrazem problemu a jego odbiorem przez widzów. Zobacz też: Bad Bunny poważnym kandydatem do roli u boku oscarowego aktora? Zdradzamy szczegóły filmu, o którym mówi całe Hollywood Scena z Louisem Tomlinsonem wywołała sprzeciw Jednym z najbardziej nietypowych i szeroko komentowanych momentów „Euforii” była animowana scena z 1. sezonu, w której pojawili się Louis Tomlinson i Harry Styles. Sekwencja była częścią fan fiction tworzonego przez postać Kat Hernandez i przedstawiała fikcyjną relację między muzykami. Choć scena wpisywała się w kontekst fabularny i internetowej kultury fanowskiej, szybko wywołała reakcje poza samym serialem. Widzowie zaczęli szeroko komentować wykorzystanie wizerunków realnych osób w takiej formie, szczególnie że przedstawiona sytuacja miała charakter seksualny. Do sprawy odniósł się sam Louis Tomlinson, który jasno podkreślił, że nie był świadomy wykorzystania jego osoby w serialu. Napisał: „Mogę kategorycznie powiedzieć, że nie zostałem poinformowany ani nie wyraziłem na to zgody”. Jego wypowiedź nadała całej sprawie nowy wymiar i sprawiła, że dyskusja wyszła poza grono fanów „Euforii”. Pojawiły się pytania o granice twórczej swobody oraz o to, na ile dopuszczalne jest przedstawianie realnych osób – zwłaszcza w kontekście fikcji o charakterze sek*ualnym – bez ich wiedzy i zgody. Mimo sprzeciwu artysty scena pozostała częścią serialu, a cała sytuacja stała się jednym z najbardziej charakterystycznych przykładów kontrowersji, które od początku towarzyszą „Euforii”. View oEmbed on the source website Toksyczna atmosfera pracy? Kulisy planu „Euforia” W 2022 roku wokół „Euforii” pojawiły się poważne zarzuty dotyczące warunków pracy na planie. W jednym z materiałów opisano sytuację jako „toksyczne środowisko pracy”, wskazując na liczne problemy zgłaszane przez członków ekipy produkcyjnej. Wśród najczęściej powtarzających się zarzutów pojawiały się informacje o bardzo długich godzinach pracy, trudnych warunkach na planie oraz możliwych naruszeniach zasad obowiązujących w branży. Wspominano m.in. o sytuacjach, w których statyści mieli zgłaszać brak dostępu do podstawowych potrzeb, takich jak posiłki czy możliwość skorzystania z toalety w odpowiednim czasie. Relacje aktorów również pokazywały, jak wymagająca była praca przy serialu. Jacob Elordi opisywał jedną ze scen jako kręconą „ponad tydzień”, co – według jego słów – sprawiało wrażenie „bycia na imprezie, na której nie chce się być”. Z kolei Maude Apatow wspominała nocne zdjęcia trwające od 18:00 do 5:00 rano, podkreślając zmęczenie towarzyszące pracy przy produkcji. Jednocześnie część wypowiedzi sugerowała bardziej złożony obraz sytuacji. Elordi w późniejszym czasie złagodził swoje słowa, zaznaczając, że mimo intensywności pracy ceni współpracę przy serialu i zaangażowanie twórców. Do sprawy odniosło się także HBO, które stanowczo zaprzeczyło zarzutom. W oficjalnym oświadczeniu podkreślono, że dobrostan obsady i ekipy jest priorytetem, a produkcja miała przebiegać zgodnie z zasadami bezpieczeństwa i obowiązującymi protokołami. Sieć zaznaczyła również, że nie wpłynęły żadne formalne skargi. Mimo tego odpowiedzi, doniesienia o kulisach pracy przy „Euforii” na długo pozostały jednym z najczęściej komentowanych tematów związanych z serialem i do dziś są przywoływane w kontekście jego kontrowersyjnej historii. Odejście Barbie Ferreiry i pytania o kulisy Decyzja Barbie Ferreiry o odejściu z „Euforia” po dwóch sezonach była jednym z najbardziej komentowanych momentów w historii serialu. Aktorka wcielała się w postać Kat Hernandez, która w 1. sezonie była jedną z centralnych bohaterek, jednak w kolejnej odsłonie jej rola została wyraźnie ograniczona, co nie umknęło uwadze widzów. Zmiana w sposobie prowadzenia tej postaci wywołała falę komentarzy wśród fanów, którzy zaczęli otwarcie krytykować kierunek, w jakim rozwijała się historia Kat. To właśnie wtedy zaczęły pojawiać się spekulacje, że za kulisami mogło dojść do napięć między Ferreirą a twórcą serialu, Samem Levinsonem. W mediach krążyły doniesienia, że aktorka miała wejść w konflikt z Levinsonem, a nawet – według niektórych relacji – zejść z planu podczas pracy nad 2. sezonem. Sama Ferreira zdecydowanie zaprzeczyła tym informacjom, podkreślając, że wiele z nich nie miało pokrycia w rzeczywistości. Jednocześnie jej wypowiedzi sugerowały, że decyzja o odejściu nie była całkowicie jednostronna. W jednym z wywiadów przyznała: „po drugim sezonie nie było już dokąd pójść”, wskazując na brak dalszego rozwoju postaci. W innym miejscu dodała również, że po licznych rozmowach uznano, iż zakończenie jej udziału w serialu będzie najlepszym rozwiązaniem dla obu stron. Sytuacja ta tylko podsyciła spekulacje, że zmiany w scenariuszu i ograniczenie roli Kat mogły mieć wpływ na decyzję aktorki. Odejście Ferreiry stało się symbolem szerszej dyskusji o kulisach pracy przy „Euforia” i relacjach między twórcami a obsadą. Zobacz też: To islandzkie dzieło miało swoją premierę w Cannes. Ten poruszający dramat rodzinny już w polskich kinach! Kontrowersje wokół obsady „Euforia” poza planem Jednym z głośniejszych momentów była sytuacja związana z Sydney Sweeney. Aktorka opublikowała w mediach społecznościowych zdjęcia z niespodzianki z okazji 60. urodzin swojej matki. Przyjęcie miało charakter tematyczny — było inspirowane klimatem hoedown, czyli amerykańskiej zabawy tanecznej w stylu country, a goście pojawili się w kowbojskich kapeluszach i stylizacjach nawiązujących do tej estetyki. To właśnie elementy widoczne w tle zdjęć wywołały lawinę komentarzy. Internauci zwrócili uwagę na osoby obecne na imprezie, w tym jedną ubraną w koszulkę „Blue Lives Matter” oraz innych gości noszących czapki z hasłem „Make Sixty Great Again”, które nawiązuje do sloganu Donalda Trumpa „Make America Great Again”. Zdjęcia szybko zaczęły krążyć w sieci, a część użytkowników mediów społecznościowych zaczęła interpretować je w kontekście politycznym. Krytyka nie była skierowana bezpośrednio w stronę samej aktorki, ale dotyczyła symboliki widocznej na fotografiach i osób z jej otoczenia. Sydney Sweeney zdecydowała się odpowiedzieć na reakcje, podkreślając, że sytuacja została wyolbrzymiona. Napisała, że jej „niewinna celebracja została zamieniona w absurdalne oświadczenie polityczne”. Cała sytuacja pokazała, jak szybko prywatne wydarzenie może przerodzić się w szeroko komentowaną kontrowersję — szczególnie w przypadku gwiazd tak popularnych jak obsada „Euforii”. Nowe napięcia: wpis Labrintha i reakcja ekipy Najnowsze doniesienia pokazują, że napięcia wokół „Euforia” nie zniknęły, a wręcz znów przyciągnęły uwagę fanów. Tym razem w centrum znalazł się Labrinth, czyli kompozytor odpowiedzialny za muzykę serialu od 1. sezonu. To właśnie jego ścieżka dźwiękowa była wielokrotnie wskazywana jako jeden z kluczowych elementów budujących emocjonalny klimat produkcji. Artysta opublikował w mediach społecznościowych mocny wpis: „Skończyłem z tą branżą. Piep*zyć Columbię. Podwójnie piepz*yć ‘Euforię’. Odchodzę. Dziękuję i dobranoc.” Słowa te wywołały zaskoczenie, ponieważ Labrinth przez lata był ściśle związany z serialem i wcześniej publicznie wypowiadał się o nim pozytywnie, a nawet współpracował przy nowym sezonie z Hansem Zimmerem. Jeszcze większe poruszenie wywołała reakcja Kirsten Sage Coleman, czyli nagradzanej Emmy makijażystki „Euforia”, która odpowiada za charakterystyczny, kolorowy styl wizualny bohaterów i pracuje przy serialu od samego początku. Pod wpisem Labrintha napisała: „Rozumiem. Nie jesteś sam.” Jej komentarz został odebrany jako sygnał, że frustracja może dotyczyć nie tylko jednej osoby, ale również innych członków ekipy pracujących przy produkcji. W efekcie wśród fanów pojawiły się pytania, czy za kulisami „Euforia” istnieją napięcia, które nie były wcześniej szeroko komentowane. Choć – jak wynika ze źródeł – dokładne powody wypowiedzi Labrintha nie są znane, reakcja osób związanych z serialem sprawiła, że dyskusja szybko nabrała większego znaczenia. Powrót „Euforia”. Zwiastun i nowy rozdział historii HBO zaprezentowało zwiastun 3. sezonu „Euforia”. Premiera została zaplanowana na 13 kwietnia. Nowe odcinki pokazują bohaterów wchodzących w dorosłość. Rue znajduje się w Meksyku i mierzy się z długami wobec Laurie, szukając „bardzo kreatywnych sposobów, by je spłacić”. Jules studiuje sztukę, Maddie pracuje w agencji talentów, Lexi jest asystentką showrunnerki, a Cassie i Nate są zaręczeni i planują ślub. View oEmbed on the source website Kontrowersje Euforia jako część historii serialu Historia „Euforia” pokazuje, że produkcja od początku funkcjonuje na styku sukcesu i kontrowersji. Każdy sezon przynosił nie tylko nowe wątki fabularne, ale także kolejne dyskusje wokół kulis powstawania serialu. Powrót serialu sprawia, że wszystkie te wydarzenia znów wracają do rozmów widzów. Źródła: glamour.com, pedestrian.tv, usmagazine.com
To jedno z najgłośniejszych młodych nazwisk. Bratanica kultowego polskiego wokalisty błyszczy w głośnym serialu HBO Max
Bogumiła Bajor, 24-letnia bratanica Michała Bajora, coraz śmielej zaznacza swoją obecność w świecie aktorstwa. Ma już na koncie debiut teatralny, role filmowe i serialowe oraz etat w Narodowym Teatrze Starym w Krakowie. Jej kariera nabiera tempa, a nazwisko Bajor ponownie rozbrzmiewa w świecie sztuki.
Bogumiła Bajor coraz mocniej zaznacza swoją obecność na ekranie, a jej rola w serialu HBO Max „Piekło kobiet” przyciąga szczególną uwagę widzów. Młoda, 24-letnia aktorka wciela się w postać kobiety walczącej o swoje prawa, prezentując emocjonalną i zaangażowaną kreację. To właśnie ten występ potwierdza, że bratanica Michała Bajora nie jest jedynie nazwiskiem, lecz aktorką, która konsekwentnie buduje swoją pozycję w świecie filmu i seriali. Kim jest Bogumiła Bajor i z jakiej rodziny pochodzi Bogumiła Bajor to 24-letnia aktorka, która wywodzi się z rodziny silnie związanej ze światem sztuki. Jest córką Piotra Bajora i Ewy Domańskiej oraz bratanicą Michała Bajora – jednej z ikon polskiej sceny muzycznej i teatralnej lat 80. Jej ojciec, Piotr Bajor, to ceniony aktor filmowy i teatralny, laureat Nagrody im. Zbyszka Cybulskiego. Rodzina Bajorów od lat funkcjonuje w środowisku artystycznym, gdzie sztuka stanowi codzienność. To właśnie w takim otoczeniu dorastała Bogumiła Bajor, chłonąc wrażliwość i obycie sceniczne od najmłodszych lat. Mimo silnego zaplecza rodzinnego młoda aktorka zdecydowała się budować własną drogę zawodową, podejmując studia w Akademii Teatralnej w Warszawie. Zobacz także: Nazywał ją „swoją kumpelką”, dała mu wspaniałe dzieciństwo. Ze śmiercią ukochanej mamy Michał Bajor oswajał się miesiącami Bogumiła Bajor – debiut teatralny i pierwsze role Pierwsze kroki na scenie Bogumiła Bajor postawiła w spektaklu „Alicji nie będzie”. To właśnie ten debiut pokazał, że jej obecność w teatrze nie jest przypadkowa. Kolejnym ważnym etapem był występ w spektaklu „Genialna przyjaciółka” w reżyserii Eweliny Marciniak, opartym na powieści Eleny Ferrante. Debiut w tej produkcji miał miejsce w maju zeszłego roku, a już we wrześniu aktorka dołączyła do zespołu. Te doświadczenia potwierdzają, że Bogumiła Bajor konsekwentnie rozwija swoje umiejętności i zdobywa kolejne sceniczne wyzwania. Film i seriale: gdzie można zobaczyć Bogumiłę Bajor Bogumiła Bajor szybko wkroczyła również do świata filmu i telewizji. Zadebiutowała w filmie „Kobieta z…” w reżyserii Małgorzaty Szumowskiej i Michała Englerta. Produkcja ta porusza aktualne kwestie społeczne i tożsamościowe oraz zebrała dobre recenzje w Polsce i za granicą. Aktorka pojawiła się także w serialach „Niepewność” oraz „Zatoka szpiegów”, gdzie zagrała wyraziste role drugoplanowe. Obecnie można ją oglądać w serialu HBO Max „Piekło kobiet”, w którym wciela się w postać kobiety walczącej o swoje prawa. Rola ta stanowi kolejny ważny krok w jej rozwijającej się karierze. Narodowy Teatr Stary w Krakowie – ważny krok w karierze Jednym z przełomowych momentów w życiu zawodowym Bogumiły Bajor było otrzymanie etatu w Narodowym Teatrze Starym w Krakowie. W związku z tym wydarzeniem aktorka przeprowadziła się do Krakowa, gdzie obecnie mieszka i rozwija swoją karierę sceniczną. Jak sama podkreśla, decyzja o przeprowadzce była dla niej spełnieniem marzenia, a praca w teatrze pozwala jej doskonalić warsztat aktorski. Narodowy Teatr Stary w Krakowie stał się dla niej miejscem nauki zawodu i zdobywania doświadczenia w profesjonalnym środowisku. Czytaj również: Bratanica Michała Bajora zagrała w filmie walczącym o Złotego Lwa w Wenecji i olśniła na czerwonym dywanie Michał Bajor o bratanicy – duma i oczekiwania Kariera Bogumiły Bajor jest powodem do dumy dla jej wuja, Michała Bajora. Artysta podkreślił w wywiadzie, że cieszy się z wyboru drogi zawodowej przez bratanicę i widzi w niej kontynuację rodzinnej tradycji. Jednocześnie zwrócił uwagę na wyzwania związane z noszeniem znanego nazwiska. Bogumiła Bajor musi mierzyć się z porównaniami, jednak jej determinacja, talent i etyka pracy sprawiają, że już na początku kariery budzi duże zainteresowanie. Aktorka nie opiera swojej drogi wyłącznie na rodzinnych koneksjach. Skupia się na pracy i rozwoju, unikając kontrowersji i koncentrując się na rzemiośle aktorskim.
Wciąż może liczyć na byłego partnera. „Zależy mi na Krzysztofie” – Janja Lesar mówi wprost o uczuciach po rozstaniu
To wyznanie zaskoczyło wszystkich. Janja Lesar po miesiącach milczenia wróciła do tematu rozstania z Krzysztofem Hulbojem i powiedziała wprost, co dziś do niego czuje. Choć ich związek zakończył się w 2025 roku, emocje wciąż nie wygasły, a ich relacja nadal budzi ogromne poruszenie.
Relacja Janji Lesar i Krzysztofa Hulboja przez lata uchodziła za jedną z najbardziej trwałych w świecie tańca. Dziś jednak, po rozstaniu w 2025 roku, ich historia nabrała zupełnie nowego wymiaru. Tancerka zdecydowała się odsłonić kulisy obecnych kontaktów z byłym partnerem i ujawniła, jak wygląda ich relacja po zakończeniu wieloletniego związku. Janja Lesar i Krzysztof Hulboj – koniec związku po latach Jeszcze na początku 17. edycji programu „Taniec z gwiazdami” byli nierozłączni – zarówno na parkiecie, jak i w życiu prywatnym. Janja Lesar i Krzysztof Hulboj przez ponad dwie dekady tworzyli duet, który dla wielu był symbolem trwałości. Wszystko zmieniło się w 2025 roku. To wtedy ich drogi się rozeszły, a w listopadzie 2025 roku tancerka oficjalnie potwierdziła rozstanie. Choć od tamtej chwili minęło już kilka miesięcy, temat ich relacji wciąż budzi emocje. „Zależy mi na Krzysztofie” – szczere wyznanie Janji Lesar Janja Lesar zdecydowała się przerwać milczenie i w rozmowie z Jastrząb Post opowiedziała o tym, jak dziś wygląda jej relacja z byłym partnerem. Jej słowa są pełne emocji i niedopowiedzeń: „Nie wiem, czy nasze relacje są poukładane. Nie jest to łatwe i tam dalej jest taka jakaś płynąca energia. Zależy mi na Krzysztofie. Teraz pomaga mi przy kupnie mieszkania” To wyznanie pokazuje, że mimo zakończenia związku ich więź nie została całkowicie zerwana. Wręcz przeciwnie – nadal są obecni w swoim życiu. Czytaj też: Po latach wraca do TzG, zmieniła zdanie tylko dla niej! Już przed emisją zapisała się w historii show Emocje nie wygasły. „Bardzo chciałabym z nim jeszcze zatańczyć” Tancerka nie ukrywa, że rozstanie nie zamknęło wszystkich rozdziałów. Wciąż wraca myślami do byłego partnera i zastanawia się nad jego życiem. W rozmowie padły wyjątkowo szczere słowa: „Emocjonalnie jest dalej czasami trudno, bo zastanawiasz się, jak ta osoba się ma, czy chce z tobą o tym rozmawiać. Z drugiej strony bardzo chciałabym z nim jeszcze zatańczyć” To zdanie mówi wiele – nie tylko o emocjach, ale też o więzi, która przez lata łączyła ich na parkiecie. Na koniec Janja Lesar dodała: „Mocno trzymam za niego kciuki. Wiem, że fajne osoby się wokół niego kręcą i bardzo mocno trzymam kciuki, żeby coś pięknego mu się przydarzyło, bo zasługuje na to” Zobacz też: Janja Lesar o reakcji mamy na jej związek z Katarzyną Zillmann. Nadal nie poznała jej partnerki Katarzyna Zillmann i przełomowy moment W materiale jasno wskazano, że bezpośrednim powodem rozstania było uczucie, jakie narodziło się między Janją Lesar a Katarzyną Zillmann podczas wspólnych treningów do programu „Taniec z Gwiazdami”. Obie zdecydowały się zakończyć wcześniejsze związki, a oficjalne potwierdzenie ich relacji pojawiło się w lutym 2026 roku. To był moment, który definitywnie zamknął etap związku z Krzysztofem Hulbojem.
Zaskakujący transfer w mediach. Już wiadomo, gdzie będzie pracować Agnieszka Kołodziejska
Agnieszka Kołodziejska po 17 latach pracy w Radiu Zet podjęła decyzję, która zaskoczyła wielu słuchaczy. Dziennikarka, znana m.in. z programu „Razem lepiej”, niedawno opuściła dotychczasową stację, tłumacząc, że potrzebuje przerwy. Właśnie ją skończyła i ogłosiła, że przechodzi do największej konkurencji Zetki. Nowe informacje ujawniają szczegóły jej zawodowych planów i kierunku, w jakim zamierza rozwijać swoją karierę.
Agnieszka Kołodziejska po 17 latach pracy w Radiu Zet podjęła decyzję, która wywołała poruszenie w świecie mediów. Dziennikarka, znana słuchaczom z programu „Razem lepiej”, zakończyła współpracę ze stacją i już znalazła nowe miejsce. Co ciekawe, informacja o jej nowym etapie zawodowym pojawia się w dniu jej urodzin. Jak ujawniono, dołącza do zespołu RMF FM, gdzie przygotowuje zupełnie nowy rozdział swojej kariery. Agnieszka Kołodziejska odchodzi z Radia Zet po 17 latach Agnieszka Kołodziejska przez 17 lata była związana z Radiem Zet, gdzie prowadziła liczne audycje oraz współtworzyła wizerunek stacji. Ostatni program poprowadziła w drugi dzień świąt Bożego Narodzenia, żegnając się ze słuchaczami. Decyzję o odejściu ogłosiła w listopadzie w mediach społecznościowych, gdzie napisała: „Tak, po 17 latach odchodzę z Radia Zet. Na tę decyzję wpłynęło sporo czynników, ale gdybym miała odpowiedzieć jednym zdaniem na pytanie: "Dlaczego?", powiedziałabym, że już czas, bym częściej siedziała w samolocie niż w radiowym studiu” W ostatnich latach współprowadziła popołudniowy program „Razem lepiej” razem z Robertem Karpowiczem. Dlaczego Kołodziejska zdecydowała się na zmianę? Dziennikarka jasno wskazała, że decyzja nie była związana z ofertą konkurencji. W rozmowie z „Press” podkreśliła: „Nie sądzę, żebym powiedziała w radiu ostatnie słowo. Za bardzo lubię tę pracę, ale nie wiem, czy nie zrobić sobie dłuższej przerwy. Jeśli pojawi się sensowna propozycja, uszyta na miarę i — co ważne dla mnie — elastyczna, to pewnie ją rozważę. To nie jest tak, że odchodzę, bo podkupiła mnie jakaś konkurencja” Zwracała również uwagę na intensywność pracy oraz potrzebę większej elastyczności i możliwości podróżowania. Czytaj też: Po 17 latach odeszła z Radia Zet, widzowie Polsatu doskonale ją znają. Niewiele osób wie, czym wcześniej się zajmowała Agnieszka Kołodziejska RMF FM – nowy etap kariery Według informacji serwisu Press, Agnieszka Kołodziejska dołącza do zespołu RMF FM. To znacząca zmiana i przejście do konkurencyjnej stacji. W komunikacie prasowym zapowiedziała nowe projekty i nietypowe współprace: „Szykują się ciekawe rzeczy i szykują się ciekawe i szalone duety. Takiego duetu jeszcze nie robiłam z tak szaloną osobą. Ciekawa jestem, czy słuchacze zgadną, co kombinujemy, ale karty będziemy odkrywać powolutku, bo ja lubię stopniować napięcie” W tym samym komunikacie dodała również: „Po intensywnych latach pracy potrzebowałam chwili oddechu. Ten czas pozwolił mi nabrać energii i spojrzeć na wiele rzeczy z nowej perspektywy. Teraz wracam do radia z ogromną radością i ciekawością tego, co przed nami” Iwona Bołdak, dyrektor programowa RMF FM, podkreśliła, że Kołodziejska wniesie do stacji energię i charyzmę. Jaką rolę będzie pełnić w RMF FM? Na razie RMF FM nie ujawnia szczegółów dotyczących audycji ani daty debiutu dziennikarki. Stacja potwierdziła jednak jej dołączenie w mediach społecznościowych, publikując wpis: „NAJWIĘKSZY TRANSFER W HISTORII! Do żółto-niebieskiej drużyny dołącza nowa prowadząca RMF FM! 💛💙 Na razie nie zdradzamy wszystkiego… ale jedno jest pewne — już wkrótce usłyszycie ją na naszej antenie i zobaczycie tutaj 👀 @kolodka_z_radia — witamy na pokładzie! 🔥 Cieszymy się ogromnie, że zasilasz naszą ekipę! A dziś świętujemy podwójnie 🎂🎉 Życzymy Ci wszystkiego co najlepsze 💛 Dużo energii, spełnienia marzeń i samych wspaniałych momentów — w eterze i poza nim! 💥” Agnieszka Kołodziejska w rozmowie z Wirtualnemedia.pl zaznaczyła, że nie będzie często pojawiać się na antenie. Większość jej aktywności ma koncentrować się w internecie, głównie na Instagramie RMF FM. Podkreśliła także, że planuje dużo podróżować i nie może być dostępna w stałym trybie od poniedziałku do piątku. Reakcje internautów na urodziny i nową pracę Kołodziejskiej Informacja o przejściu Agnieszki Kołodziejskiej do RMF FM oraz jej urodzinach wywołała falę entuzjastycznych reakcji w mediach społecznościowych. Pod wpisem pojawiło się wiele komentarzy od fanów, którzy nie kryli radości i wsparcia dla dziennikarki. Internauci podkreślali, że będą podążać za nią do nowej stacji: „Ok, to już w końcu wiem jaką radiostacje ustawić w samochodzie” W komentarzach nie brakowało też emocji i gratulacji: „Aaaaa mega gratsy! Świetne to! Czas przełączyć stację” „Ale znakomite!!!!” Wielu użytkowników zwracało się bezpośrednio do dziennikarki, składając jej życzenia urodzinowe: „Aga najlepszego urodzinowego i na "nowej" drodze zawodowej” „Kochana Kłodeczko wszystkiego co najukochańsze dla Ciebie” Pojawiły się również komentarze podkreślające wsparcie i kibicowanie w nowym etapie kariery: „I oczywiście - trzyma kciuki, gratuluję!!” Reakcje pokazują, że decyzja o zmianie stacji spotkała się z bardzo pozytywnym odbiorem, a słuchacze deklarują, że nadal chcą śledzić zawodowe działania Agnieszki Kołodziejskiej.
Najpierw Michał Wiśniewski, teraz jego syn. Kolejne rozstanie w rodzinie. Xavier był w związku z siostrą znanego aktora
Rozstanie, o którym plotkowano od dawna, właśnie zostało potwierdzone. Xavier Wiśniewski i Weronika Fabijańska nie są już razem. W krótkim nagraniu powiedzieli wszystko wprost. Co więcej, w tle pojawia się także głośny rozwód Michała Wiśniewskiego.
Choć przez długi czas uchodzili za zgraną parę połączoną wspólną pasją, dziś nie ma już miejsca na domysły. Xavier Wiśniewski i Weronika Fabijańska zdecydowali się jasno powiedzieć, jak wygląda ich relacja. Krótkie nagranie wystarczyło, by rozwiać wszelkie wątpliwości i zamknąć pewien rozdział, który przez lata przyciągał uwagę. Xavier Wiśniewski rozstał się z Weroniką Fabijańską – wszystko jasne To już oficjalne — Xavier Wiśniewski rozstał się z Weroniką Fabijańską. Para, którą przez parę lat łączyła relacja i wspólna pasja do tańca, zakończyła swój związek. Informacja ta przez długi czas była jedynie przedmiotem spekulacji. Teraz jednak sami zainteresowani postanowili rozwiać wszelkie wątpliwości. Jedno pytanie i wszystko stało się jasne Decydujący moment nastąpił na InstaStories Weroniki Fabijańskiej. To właśnie tam padło pytanie, które zakończyło wszelkie domysły: „Muszę taki szybki wywiad przeprowadzić z Xavierem, który jest chyba zajęty. Czy my jesteśmy razem?” Odpowiedź Xaviera Wiśniewskiego była krótka i konkretna: „Nie. Od około roku” Bez niedomówień, bez unikania tematu — Xavier Wiśniewski rozstał się z Weroniką Fabijańską już jakiś czas temu. Czytaj też: Siostra Sebastiana Fabijańskiego wspierała go w najgorszych momentach. to wtedy narodziła się jej wyjątkowa więź z synem aktora. Takie mają relacje W tle głośny rozwód Michała Wiśniewskiego Cała sytuacja nabiera dodatkowego kontekstu, ponieważ niedawno Michał Wiśniewski ogłosił rozstanie z żoną — Polą Wiśniewską. Temat ten wywołał szerokie zainteresowanie i komentarze w mediach. To właśnie do tej sytuacji odniosła się Weronika Fabijańska w rozmowie z „Party”, sugerując tym samym, że sama nie jest już w bliskiej relacji z synem wokalisty. „Nie powiem, że wiedziałam, bo ja też teraz jestem trochę dalej od rodziny Michała. Coś tam mi się obiło o uszy, ale no. Ja współczuję, bo to jest ciężka rzecz. Nie zazdroszczę” Związek nie przetrwał, ale pasja została Choć Xavier Wiśniewski rozstał się z Weroniką Fabijańską, jedno wciąż ich łączy — taniec. To właśnie wspólna pasja była jednym z fundamentów ich relacji. Weronika Fabijańska, która jest profesjonalną tancerką i choreografką, pojawiła się także w programie „Taniec z gwiazdami”, gdzie wystąpiła razem ze swoim bratem Sebastianem Fabijańskim. Ich drogi prywatnie się rozeszły, ale taniec nadal pozostaje wspólnym mianownikiem. Czytaj też: Pola Wiśniewska przerwała milczenie i zareagowała na oświadczenie męża. Potwierdziła spekulacje i poprosiła o jedno Źródła: pudelek.pl, plejada.pl, party.pl
Poruszające wyznanie Steczkowskiej. Mówi o największym żalu po śmierci mamy „Tego nie zdążyłam jej powiedzieć”
Justyna Steczkowska wróciła wspomnieniami do śmierci swojej mamy i w poruszającym wywiadzie nie ukrywała emocji. Artystka opowiedziała o ostatnich wspólnych chwilach, opiece nad Danutą Steczkowską oraz o jednej rzeczy, której do dziś najbardziej żałuje.
Justyna Steczkowska po raz kolejny wróciła do jednego z najtrudniejszych momentów w swoim życiu. W szczerej rozmowie opowiedziała o śmierci swojej mamy, Danuty Steczkowskiej, nie kryjąc przy tym ogromnych emocji. Wokalistka ze łzami w oczach wspominała ostatnie chwile spędzone z rodzicielką i zdobyła się na bolesne wyznanie, które do dziś nie daje jej spokoju. Justyna Steczkowska o śmierci mamy w podcaście „Call me mommy” Justyna Steczkowska o śmierci mamy mówiła podczas rozmowy z Agatą Reszko-Boguszewską w podcaście „Call me mommy”. Wokalistka nie była w stanie powstrzymać emocji – łzy pojawiły się w jej oczach, gdy wracała do wspomnień związanych z Danutą Steczkowską. W trakcie rozmowy podkreśliła, jak ogromny wpływ miało to doświadczenie na jej rodzinę: „Śmierć mamy miała wpływ na moje dzieci - to na pewno. Bo pierwszy raz były tak blisko śmierci, takiej, która jest nieuchronna w życiu każdego z nas, i widziały krok po kroku, jak to się dzieje.” Dodała również, że dzieci mogły świadomie przeżyć ten moment: „Były też o tym informowane, też pożegnały się z babcią, zrobiły wszystko, co w ich mocy, żeby babcia była szczęśliwa w domu.” Danuta Steczkowska zmarła w listopadzie 2020 roku, a jej odejście do dziś pozostaje dla artystki niezwykle bolesnym wspomnieniem. Zobacz też: TYLKO U NAS! Eurowizja 2026: Justyna Steczkowska odrzuciła dwie duże oferty! Podała osobisty powód: „Nie chcę brać w tym udziału” Jak wyglądały ostatnie chwile Danuty Steczkowskiej Po przejściu ciężkiego wylewu mama Justyny Steczkowskiej poruszała się na wózku inwalidzkim i wymagała całodobowej opieki. Wokalistka bez wahania zabrała ją do swojego domu. Justyna Steczkowska osobiście zajmowała się mamą, traktując to nie jako obowiązek, lecz zaszczyt. Był to dla niej sposób na odwdzięczenie się za lata miłości i poświęcenia. Danuta Steczkowska, która wychowywała dziewięcioro dzieci, była dla artystki jednym z najważniejszych autorytetów. To ona zaszczepiła w rodzinie miłość do muzyki, która stała się fundamentem ich życia. Czego najbardziej żałuje Justyna Steczkowska po śmierci mamy Najbardziej poruszający moment rozmowy nastąpił, gdy Justyna Steczkowska wyznała, czego najbardziej żałuje. Jej słowa nie pozostawiają wątpliwości: „Jedyne, czego żałuję, to, że nie mogłam z nią pogadać jak kobieta z kobietą.” Artystka wyjaśniła, że mimo bliskości zabrakło czasu na inną, głębszą rozmowę: „Żałuję, że tak nie usiadłam z nią i nie pogadałam o tym, jak jej się żyło.” Podkreśliła jednocześnie, że była świadoma trudów, jakie towarzyszyły życiu jej mamy: „I też mam tego absolutną świadomość, że to było dla niej naprawdę trudne i że ze wszystkim sobie dała radę. Była bardzo dzielna.” To właśnie brak tej jednej rozmowy do dziś pozostaje jej największym żalem. Czytaj też: Dla miłości porzucił kapłaństwo: "Nie chciał żyć jakimś podwójnym życiem". Justyna Steczkowska zdradziła kulisy miłości swoich rodziców
Polska wygrała, a Nawrocki ruszył do szatni. Nagranie po meczu Polska–Albania hitem sieci
Po emocjonującym zwycięstwie Polski 2:1 nad Albanią na PGE Narodowym doszło do scen, które błyskawicznie obiegły internet. Karol Nawrocki pojawił się w szatni biało-czerwonych i wspólnie z piłkarzami celebrował awans do finału baraży. Nagranie ujawnia emocje, które trudno było powstrzymać.
Zwycięstwo reprezentacji Polski nad Albanią 2:1 w półfinale baraży o mistrzostwa świata przyniosło nie tylko sportowe emocje, ale i sceny, które natychmiast obiegły internet. Tuż po końcowym gwizdku Karol Nawrocki pojawił się w szatni biało-czerwonych, gdzie wspólnie z piłkarzami celebrował awans. Nagranie z tego momentu pokazuje skalę emocji i zaangażowania, jakie towarzyszyły temu wydarzeniu. Polska – Albania 2:1. Wielki zwrot akcji w Warszawie Półfinałowy mecz barażowy Polska–Albania rozegrany na PGE Narodowym w Warszawie był starciem o ogromną stawkę. Reprezentacja Polski znalazła się w trudnej sytuacji już w pierwszej połowie, kiedy straciła bramkę i do przerwy przegrywała 0:1. Po zmianie stron biało-czerwoni pokazali jednak zupełnie inne oblicze. Drużyna odrobiła straty i ostatecznie wygrała 2:1, zapewniając sobie awans do finału baraży o mistrzostwa świata. To zwycięstwo oznacza, że Polska wciąż pozostaje w grze o udział w mundialu, a emocje po końcowym gwizdku były ogromne – zarówno na trybunach, jak i poza nimi. Karol Nawrocki w szatni reprezentacji Polski Jedną z najbardziej zaskakujących scen po meczu była obecność prezydenta Karola Nawrockiego w szatni reprezentacji Polski. Najpierw pojawił się na murawie, gdzie rozmawiał z piłkarzami, a następnie udał się bezpośrednio do szatni zespołu prowadzonego przez Jana Urbana. Tam osobiście pogratulował zawodnikom zwycięstwa. Atmosfera była pełna emocji i radości, ponieważ triumf nad Albanią znacząco przybliżył drużynę do awansu na mistrzostwa świata. Karol Nawrocki dał się ponieść chwili i aktywnie włączył się w świętowanie razem z piłkarzami. Zobacz też: Wystąpienie w Białym Domu i fala krytyki. Nawrocka w ogniu komentarzy. „Hipokryzja” Nagranie z szatni podbija internet Moment wizyty prezydenta został uwieczniony na nagraniu, które trafiło do sieci. Widać na nim, jak Karol Nawrocki w centrum szatni zadaje pytanie: „Kto wygrał mecz?” W odpowiedzi zawodnicy – wśród nich Oskar Pietuszewski, Bartłomiej Drągowski i Krzysztof Piątek – chórem odpowiadają: „Polska!”. Wymiana okrzyków powtarza się kilkukrotnie, a emocje wyraźnie udzielają się wszystkim obecnym. Nagranie pokazuje, że atmosfera w szatni była niezwykle żywiołowa i pełna dumy po odniesionym zwycięstwie. Finał baraży Polska – Szwecja już 31 marca Wygrana z Albanią to dopiero kolejny krok w drodze do mundialu. Reprezentacja Polski awansowała do finału baraży, w którym zmierzy się ze Szwecją. Szwedzi w swoim półfinale pokonali Ukrainę 3:1. Decydujące spotkanie odbędzie się 31 marca w Sztokholmie. Zwycięzca tego meczu wywalczy awans na mistrzostwa świata organizowane wspólnie przez Stany Zjednoczone, Meksyk oraz Kanadę. Stawka jest więc ogromna, a emocje sięgają zenitu. Zobacz też: Marta Nawrocka spotkała się z Melanią Trump. Potem odwiedziła ważne dla Polaków miejsce w USA Napięcie wokół prezydenta na stadionie Obecność Karola Nawrockiego na stadionie nie została jednak oficjalnie podkreślona. Prezydent nie został przywitany przez spikera, a na trybunach nie było wyraźnych reakcji kibiców. Możliwe, że wielu fanów nie było świadomych jego obecności w loży VIP. Taka sytuacja może mieć związek z napięciami między głową państwa a środowiskiem kibicowskim. Punktem zapalnym było weto wobec nowelizacji Kodeksu postępowania karnego, które wpłynęło na relacje z częścią kibiców.
Janja Lesar o reakcji mamy na jej związek z Katarzyną Zillmann. Nadal nie poznała jej partnerki
Janja Lesar otworzyła się na temat życia prywatnego i reakcji najbliższych na jej związek z Katarzyną Zillmann. Jak ujawniła w rozmowie dla JastrząbPost, jej mama przyjęła tę wiadomość z dużym lękiem i obawami o przyszłość córki. Padły mocne słowa o „katastrofie” i powrocie „z walizką”.
W życiu Janji Lesar doszło do zmian, które wywołały silne emocje nie tylko u niej samej, ale także wśród jej najbliższych. Tancerka, która dziś jest w związku z Katarzyną Zillmann, otwarcie opowiedziała w rozmowie dla JastrząbPost o reakcji swojej mamy. Jak się okazuje, decyzja o nowej relacji spotkała się z lękiem i obawami, a w tle pojawiły się przewidywania o możliwej „katastrofie”. Janja Lesar i Katarzyna Zillmann – związek po „Tańcu z gwiazdami” W życiu Janji Lesar doszło do istotnych zmian. Tancerka po rozstaniu z Krzysztofem Hulbojem związała się z Katarzyną Zillmann. Ich relacja trwa już od blisko pół roku. Kobiety poznały się w programie „Taniec z gwiazdami”, gdzie nawiązały bliższą relację. Od tego czasu pozostają w związku, który – jak wynika z wypowiedzi Lesar dla JastrząbPost – jest dla niej bardzo ważny. Mama Janji Lesar reaguje lękiem na związek córki Najmocniejsze słowa padły w kontekście reakcji mamy Janji Lesar. W rozmowie dla JastrząbPost tancerka nie ukrywała, że decyzja o zmianie życia wywołała strach wśród najbliższych. Jak powiedziała: „Zareagowali lękiem. U mnie było tak, że lepiej zostawić to tak jak było, bo to jakoś działało, teraz to nie wiadomo, co to będzie.” Dodała również wprost: „Moja mama myślała, że ja sobie nie poradzę i będzie katastrofa, i zaraz przyjdę z walizką do niej.” Te słowa jasno pokazują, jak silne były obawy matki o przyszłość córki i jej decyzje życiowe. Zobacz też: Janja Lesar o 18 latach różnicy w jej związku z Kasią Zillmann. Zdradza, jak to wpływa na relację z ukochaną Rozstanie z Krzysztofem Hulbojem a reakcja rodziców Zmiana partnera była dla rodziców Janji Lesar trudnym doświadczeniem. W wywiadzie dla JastrząbPost tancerka podkreśliła, że jej rodzice kierują się przede wszystkim rozsądkiem. Jak zaznaczyła: „Moi rodzice powtarzają, że serce trzeba odstawić i należy działać rozumem.” Jednocześnie wskazała na różnicę w podejściu: „Mówiła, że to, co czuję, to jest nieważne i można to zmienić.” Lesar podkreśliła jednak, że przy silnych emocjach warto podjąć próbę i sprawdzić swoje uczucia w praktyce. Dlaczego mama Lesar nie poznała jeszcze Katarzyny Zillmann Mimo że związek Janji Lesar i Katarzyny Zillmann trwa już od blisko pół roku, mama tancerki nie miała jeszcze okazji poznać jej partnerki. Jak wyjaśniła w rozmowie dla JastrząbPost: „Nie poznały się jeszcze, bo moja mama mieszka 1300 kilometrów stąd, więc nie ma okazji.” Dodała również, że brak możliwości podróżowania wynika z sytuacji rodzinnej: „A nie podróżuje, bo mój tata był chory.” Na ten moment spotkanie nie doszło do skutku, ale – jak zapowiada Lesar – może się to zmienić, gdy pojawi się odpowiednia okazja. CZYTAJ TEŻ: Tylko u nas: Janja Lesar mówi wprost: „Jesteśmy z Kasią Zillmann parą". Ujawnia, jaką planują przyszłość
Miley Cyrus: „Nie próbowałam uśmiercić Hannah Montana”. Mocne wyznanie po 20 latach
Miley Cyrus po latach wraca do Hannah Montana, ale tym razem bez filtrów i bez ucieczki od przeszłości. Opowiada o uzależnieniach, rodzinnych konfliktach i presji, która spadła na nią jako dziecko. Dziś mówi jasno: nie chciała zniszczyć tej historii. Chce ją odzyskać i zrozumieć na nowo.
Miley Cyrus po latach wraca do jednej z najbardziej ikonicznych ról w historii popkultury i mówi coś, czego nikt się nie spodziewał. „Nie próbowałam uśmiercić Hannah Montana” – przyznaje w szczerym wywiadzie dla Variety. Za kulisami sukcesu kryje się jednak historia presji, uzależnień i trudnej relacji z ojcem. Dziś artystka odsłania prawdę o tym, co naprawdę działo się w jej życiu. Miley Cyrus: „Nie próbowałam się od tego oddzielić” Przez długi czas wydawało się, że Miley Cyrus chce odciąć się od Hannah Montana – roli, która przyniosła jej globalną sławę, ale też ogromne obciążenie. Serial, który zadebiutował, gdy miała 13 lat, uczynił ją jedną z najbardziej rozpoznawalnych dziecięcych gwiazd na świecie. Fenomen był ogromny. Album z pierwszego sezonu trafił na 1. miejsce Billboard 200, a trasa „Best of Both Worlds” z 2007 roku wyprzedała 71 hal w Ameryce Północnej. Miley przestała funkcjonować jak zwykła nastolatka – uczyła się z prywatnym nauczycielem trzy godziny dziennie, a reszta dnia była podporządkowana pracy. Z czasem ten świat zaczął ją przytłaczać. Wizerunek „grzecznej dziewczyny” stał się ograniczeniem, a każda próba wyjścia poza schemat wywoływała ogromne kontrowersje. Dziś Cyrus prostuje narrację: „Nie próbowałam wtedy uśmiercić Hannah Montana. Po prostu ruszyłam naprzód", wyznała w wywiadzie dla Variety. To nie była ucieczka, ale rozwój. Artystka podkreśla, że nie chce już odcinać się od przeszłości. Wręcz przeciwnie – chce ją przyjąć jako część siebie. To właśnie oznacza dla niej „reclaiming Hannah Montana” – odzyskanie tej postaci nie jako ciężaru, ale elementu własnej tożsamości. Miley nie chce już wybierać między dawną a obecną wersją siebie. Zobacz też: Kim jest nowy narzeczony Miley Cyrus? Nie uwierzysz, jak się poznali Trzeźwość Miley Cyrus – życie po latach chaosu Za spektakularnym sukcesem kryły się także trudne doświadczenia. Miley Cyrus otwarcie przyznaje, że miała styczność z alk*holem i nark*tykami. „Nic dziwnego, że miałam doświadczenia z używkami”. W młodym wieku znalazła się w świecie ogromnej presji i ciągłej ekspozycji. Każdy jej ruch był komentowany, a błędy – natychmiast nagłaśniane. Skandale, które trafiały na pierwsze strony gazet, tylko pogłębiały napięcie. Przełom przyszedł w czasie pandemii. Będąc w wieku „mid-twenties”, Cyrus zdecydowała się na trzeźwość. To była świadoma decyzja, która całkowicie zmieniła jej życie. Przyznaje, że wcześniej funkcjonowała na skrajnych emocjach i nie potrafiła znaleźć równowagi. Dopiero trzeźwość pozwoliła jej spojrzeć na siebie z większym zrozumieniem. „Teraz, patrząc na siebie z trzeźwej perspektywy, mogę odczuwać współczucie i zrozumienie dla samej siebie”, wyznała dla Variety. W procesie pomogła jej terapia oraz EMDR – metoda oparta na ruchach gałek ocznych. Dzięki niej poradziła sobie z lękiem i tremą, która wcześniej potrafiła ją paraliżować. Dziś Miley wybiera stabilność. Ogranicza koncerty, unika życia w ciągłym biegu i skupia się na codzienności – rzeczach, które wcześniej były poza jej zasięgiem. Relacja z Billym Rayem Cyrusem – od bliskości do zerwania Jednym z najbardziej emocjonalnych wątków w życiu Miley Cyrus jest relacja z ojcem. Billy Ray Cyrus był obecny od początku jej kariery – nie tylko jako rodzic, ale też partner na planie „Hannah Montana”. To właśnie on wcielał się w jej ekranowego ojca. Jak wspomina Miley, był na planie każdego dnia, a jego obecność dawała jej poczucie bezpieczeństwa i kontroli. Z czasem jednak ich relacja zaczęła się komplikować. Problemy rodzinne i napięcia związane z rozwodem rodziców doprowadziły do oddalenia. Rozwód Billy’ego Raya i Tish został sfinalizowany w 2022, a Miley przez lata nie utrzymywała kontaktu z ojcem. To był trudny okres – zarówno prywatnie, jak i emocjonalnie. Czytaj też: Kiedyś była córeczką tatusia, jakiś czas temu nazwał ją publicznie "diabłem". Dlaczego Miley Cyrus oddaliła się od ojca? Pojednanie po latach – przełomowy moment Przełom nastąpił dopiero w 2025 roku. Miley Cyrus napisała dla ojca piosenkę „Secrets”. Utwór miał być symbolicznym gestem pojednania i zakończenia konfliktu. „Odwołaj wezwanie sił obronnych. Biała flaga na wojnie” – śpiewa w utworze. Reakcja Billy’ego Raya Cyrusa była natychmiastowa i bardzo emocjonalna. Po usłyszeniu piosenki rozpłakał się i przyznał, że jedna dobra piosenka może zrobić więcej niż „milion sesji terapeutycznych”. To wydarzenie stało się początkiem odbudowy ich relacji. Dziś ponownie pojawiają się razem, a ich więź – choć na nowo definiowana – wraca do życia. Hannah Montana i tożsamość – Miley Cyrus łączy wszystkie wersje siebie Najważniejszym elementem tej historii jest zmiana w postrzeganiu samej siebie. Przez lata Miley Cyrus funkcjonowała w trzech różnych rolach. Miley Stewart była symbolem normalności. Hannah Montana – sławy i marzeń. Miley Cyrus – wolności, buntu i autentyczności. Te światy długo były od siebie oddzielone. Artystka przyznaje, że stworzyła swoją publiczną personę jako formę ochrony – sposób na oddzielenie życia prywatnego od tego, co widzą inni. Dziś te granice przestają istnieć. Powrót do Hannah Montana to nie tylko sentyment, ale świadoma decyzja o integracji wszystkich tych elementów. Miley nie chce już odcinać żadnej części swojej historii. Podczas jubileuszowego wydarzenia w Hollywood publiczność skandowała zarówno „Hannah”, jak i „Miley”. Ten moment miał dla niej ogromne znaczenie. To był sygnał, że fani akceptują ją w całości – nie tylko jako postać z przeszłości, ale jako człowieka, który przeszedł długą drogę. Dziś Miley Cyrus mówi wprost: może mieć wszystko. Z jednej strony spokojne, prywatne życie – budzenie się we własnym łóżku, codzienność, rutynę. Z drugiej – powrót do sceny i emocji, które daje Hannah Montana. Po 20 latach nie musi już wybierać. Łączy przeszłość z teraźniejszością – i po raz pierwszy robi to na własnych zasadach. Zobacz też: Zbuntowana nastolatka, która dorosła na oczach świata. Życie Miley Cyrus to gotowy scenariusz filmowy Źródła: variety.com, wysokieobcasy.pl
Wnuk Daniela Olbrychskiego został mistrzem świata w niezwykłej dyscyplinie. "Dziadek na pewno ma w tym wkład"
Antoni Olbrychski, wnuk legendarnego Daniela Olbrychskiego, zdobył tytuł mistrza świata w szczególnej dyscyplinie i osiągnął szczyt światowego rankingu. Jego pasja zaczęła się już w dzieciństwie, a ogromny wpływ miał na nią słynny dziadek. W wywiadzie dla „Przeglądu Sportowego” ujawnił kulisy tej relacji, a aktor publicznie ocenił jego umiejętności.
Antoni Olbrychski, wnuk jednego z najbardziej rozpoznawalnych polskich aktorów, osiągnął spektakularny sukces na arenie międzynarodowej. 32-latek został mistrzem świata w szermierce historycznej, a jego nazwisko coraz częściej pojawia się w kontekście światowej czołówki tej dyscypliny. W wywiadzie dla „Przeglądu Sportowego” odsłonił kulisy swojej drogi na szczyt, wskazując na ogromną rolę dziadka, Daniela Olbrychskiego. Sam aktor nie pozostał obojętny i publicznie ocenił umiejętności wnuka. Antoni Olbrychski mistrz świata – kim jest wnuk aktora Antoni Olbrychski to wnuk Daniela Olbrychskiego oraz syn Rafała Olbrychskiego. 32-latek należy do ścisłej światowej czołówki w szermierce historycznej mieczem długim. Jego osiągnięcia są imponujące. Zdobył tytuły mistrza i wicemistrza świata, a także złoty medal podczas pokazowych zawodów na Igrzyskach Europejskich. Te sukcesy pozwoliły mu objąć pozycję lidera światowego rankingu w kategorii miecza długiego. Oprócz kariery sportowej Antoni Olbrychski działa również jako instruktor w Akademii Szermierzy. Jest także absolwentem Instytutu Historycznego Uniwersytetu Warszawskiego, co łączy jego pasję do historii z praktyką walki bronią białą. Jak zaczęła się pasja Antoniego Olbrychskiego do szermierki Droga na szczyt zaczęła się w dzieciństwie, co Antoni Olbrychski szczegółowo opisał w wywiadzie dla „Przeglądu Sportowego”. „Dziadek troszkę tę pasję pielęgnował, bo u niego w domu były szabelki, które jako dziecko mogłem wziąć do ręki i pomachać. Załatwił mi też pierwszego nauczyciela, gdy miałem już pewne ‘obicie’ na kij od szczotki” Pierwsze treningi miały bardzo nieformalny charakter. Antoni zaczynał od zabawy i prostych prób walki, które z czasem przerodziły się w bardziej świadome treningi. Moment przełomowy nastąpił, gdy dziadek pomógł mu zdobyć profesjonalnego nauczyciela. Pojedynki z dziadkiem. Kulisy relacji z wywiadu Relacja między Antonim a Danielem Olbrychskim nie ograniczała się jedynie do inspiracji. Jak ujawnił w rozmowie z „Przeglądem Sportowym”, dochodziło między nimi także do bezpośrednich pojedynków. „Zdarzało mi się walczyć z dziadkiem i wysoko oceniam jego umiejętności. Gdy byłem nastolatkiem, to często ze mną wygrywał. Dopiero potem wyprzedzałem go szybkością” Ta wypowiedź pokazuje nie tylko szacunek do dziadka, ale także realny wpływ tych starć na rozwój przyszłego mistrza świata. Daniel Olbrychski, znany z filmowych scen walki, przez lata prezentował wysoki poziom umiejętności szermierczych, co znalazło odzwierciedlenie również w tych prywatnych pojedynkach. Daniel Olbrychski ocenia wnuka. „Od wielu lat jest mistrzem” Znany aktor nie ukrywa dumy z osiągnięć wnuka i jasno podkreśla jego klasę sportową. Aktor stwierdził, że Antoni Olbrychski „jest mistrzem świata w szabli i długim mieczu”. "W swojej wypowiedzi zwrócił również uwagę na specyfikę dyscypliny, którą uprawia jego wnuk. Podkreślił, że jest to szermierka historyczna oparta na walce prawdziwą bronią. "(...) To jest szermierka historyczna prawdziwą szablą – a nie tymi cienkimi »antenkami«, gdzie nawet sędzia nie umie już zauważyć, kto kogo trafił, bo tych cienkich antenek prawie nie widać. Może jeszcze zanim kompletnie się zestarzeje, to się doczeka, że Komitet Olimpijski uzna, że ta dyscyplina powinna być na igrzyskach olimpijskich, bo zresztą jest o wiele bardziej atrakcyjna dla widza. (...) To są prawdziwe szable, prawdziwe miecze i on w tym rzeczywiście od wielu lat jest mistrzem" – wyznał z dumą Daniel Olbrychski w rozmowie z Grażyną Torbicką. View oEmbed on the source website Sukcesy i osiągnięcia Antoniego Olbrychskiego na świecie Antoni Olbrychski zdobył międzynarodowe uznanie jako mistrz świata w szermierce historycznej. Jego osiągnięcia obejmują: tytuły mistrza i wicemistrza świata, złoty medal podczas pokazowych zawodów na Igrzyskach Europejskich, pierwsze miejsce w światowym rankingu w kategorii miecza długiego. Dodatkowo angażuje się w rozwój tej dyscypliny jako instruktor, przekazując wiedzę kolejnym pokoleniom zawodników. Szermierka historyczna – czym różni się od olimpijskiej Szermierka historyczna znacząco różni się od tej znanej z igrzysk olimpijskich. Różnice dotyczą przede wszystkim broni. W szermierce olimpijskiej używa się szpady, szabli i floretu, które są cieńsze i mają odmienną konstrukcję. W przypadku szermierki historycznej broń jest cięższa i nawiązuje do realnych pojedynków z przeszłości – zarówno tych na polu bitwy, jak i pojedynków „do pierwszej krwi”. Istotna jest także metoda oceniania trafień. W szermierce olimpijskiej odpowiada za to elektronika, natomiast w historycznej decyzję podejmują sędziowie obserwujący walkę. Źródła: dziendobry.tvn.pl, przegladsportowy.onet.pl