Joanna Koroniewska zabrała głos po odejściu Macieja Dowbora z "Dzień Dobry TVN". Padły jednoznaczne słowa
Odejście Macieja Dowbora z "Dzień Dobry TVN" odbiło się szerokim echem. Gdy prezenter poinformował, że kończy współpracę ze śniadaniówką TVN, w sieci szybko pojawiły się pytania o kulisy tej decyzji. Joanna Koroniewska postanowiła rozwiać wszelkie wątpliwości, a przy okazji zwróciła się także do Sandry Hajduk, z którą jej mąż przez ostatnie dwa lata tworzył ekranowy duet.
Decyzja Macieja Dowbora o odejściu z "Dzień Dobry TVN" wywołała lawinę komentarzy. Niedługo po tym, jak prezenter poinformował o zakończeniu współpracy ze śniadaniówką TVN i wyjaśnił, że chce skupić się na rozwijaniu wspólnych projektów z Joanną Koroniewską, w sieci pojawiły się spekulacje dotyczące kulis tej decyzji. Aktorka postanowiła szybko zareagować. W krótkim wpisie na Instagramie rozwiała wszelkie wątpliwości, a przy okazji zwróciła się także do Sandry Hajduk, z którą jej mąż przez ostatnie dwa lata współprowadził program. Dlaczego Maciej Dowbor odchodzi z "Dzień Dobry TVN"? Maciej Dowbor poinformował o zakończeniu współpracy z redakcją "Dzień Dobry TVN". W opublikowanym oświadczeniu wyjaśnił, że decyzja wynika z planów związanych z rozwojem wspólnych przedsięwzięć z Joanną Koroniewską. Prezenter napisał: "Z Joanną Koroniewską od wielu lat rozwijamy własne projekty. W najbliższym czasie planujemy rozszerzyć naszą działalność, i to nie tylko w internecie. Niestety doba ma tylko 24 godziny. Dlatego kilka miesięcy temu uznałem, że nie będę w stanie wszystkiego pogodzić i podjąłem decyzję o opuszczeniu redakcji". Po opublikowaniu tej informacji pojawiły się spekulacje dotyczące powodów odejścia oraz roli Joanny Koroniewskiej w tej decyzji. Joanna Koroniewska rozwiewa plotki. "To decyzja Dowbora!" Aktorka szybko odniosła się do komentarzy pojawiających się w mediach społecznościowych. Na swoim profilu na Instagramie udostępniła relację z kadrem przedstawiającym ostatnie wydanie programu z udziałem Macieja Dowbora. Pod zdjęciem zamieściła krótki, ale jednoznaczny komentarz: "Kochani! To decyzja Dowbora! Żeby nie było, ja nie mam z tym nic wspólnego!" Tym wpisem Joanna Koroniewska odcięła się od spekulacji sugerujących, że mogła mieć wpływ na decyzję męża o odejściu z "Dzień Dobry TVN". Czytaj też: Maciej Dowbor odchodzi z "Dzień Dobry TVN". Jego słowa poruszyły widzów. Prezenter zdradził, co dalej Ciepłe słowa dla Sandry Hajduk Joanna Koroniewska wykorzystała swoją relację także do tego, by publicznie zwrócić się do Sandry Hajduk. To właśnie z nią Maciej Dowbor przez ostatnie dwa lata współprowadził poranny program TVN. Aktorka napisała: "Sandra Hajduk, kochamy! Już na zawsze! Wiem, że widzowie was pokochali! Ja też!" Był to gest skierowany do prezenterki, która przez ostatnie dwa lata tworzyła z Maciejem Dowborem ekranowy duet. Sandra Hajduk nie kryła emocji po pożegnaniu z Maciejem Dowborem Po informacji o odejściu Macieja Dowbora własny wpis opublikowała również Sandra Hajduk. Prezenterka wspominała początki ich współpracy oraz relację, jaka zbudowała się również poza studiem. Napisała między innymi: "Dowbor, nicponiu. Dwa lata temu byłeś dla mnie jak zawiniątko dostarczone pod drzwi przez kuriera, który obiecał mocne doznania. Nie pomylił się ten kurier. Otworzyłeś mnie na mnie samą w telewizji". W dalszej części wpisu podkreśliła znaczenie wspólnie spędzonego czasu: "Zawsze kiedy wydawało mi się, że nasze poczucie humoru spotka się z niezrozumieniem, przekonywałeś, że jest właściwe, bo jest nasze. Przy tobie jako współprowadzącym ten szalony program utwierdziłam się w przekonaniu, że autentyczność i zgodność z samym sobą jest największą wartością w tej pracy". Sandra Hajduk wspomniała również ich ostatnią rozmowę przed pożegnaniem z programem. "Od pierwszego wydania poprzez wszystkie 700-ileś godzin spędzonych razem, w robocie i poza nią, z naszymi bliskimi, do dzisiaj, kiedy ostatnia rozmowa przed pożegnaniem ciebie była doświadczeniem na granicy przytomności. Keep on rockin' Brat, bo zyskałam Brata". Podczas ostatniego odcinka na żywo z Maciejem Dowborem prezenterka nie kryła łez. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2026/06/Jamniki3-2026-06-20T232230.176-ef40b86-e1781990652706.jpg" width="983" height="718" alt="Siedzą: Ewa Drzyzga, Krzysztof Skórzyński, Dorota Wellman, Sandra Hajduk-Popińska. Stoją: Paulina Krupińska-Karpiel, Damian Michałowski, Maciej Dowbor i Marcin Prokop, Viva! 17/2025" title="Siedzą: Ewa Drzyzga, Krzysztof Skórzyński, Dorota Wellman, Sandra Hajduk-Popińska. Stoją: Paulina Krupińska-Karpiel, Damian Michałowski, Maciej Dowbor i Marcin Prokop, Viva! 17/2025" />
Tak dziś wygląda Czerepach z "Rancza". Artur Barciś zaskoczył fanów metamorfozą. "10 lat młodziej!"
Artur Barciś dołączył do ekipy pracującej nad długo wyczekiwanym, 11. sezonem serialu „Ranczo”. Aktor ponownie wciela się w Arkadiusza Czerepacha i z tej okazji przeszedł wyraźną metamorfozę. Kulisy przemiany pokazał w mediach społecznościowych, a jego nowy-stary wizerunek błyskawicznie wywołał falę komentarzy wśród fanów kultowej produkcji.
Fani "Rancza" mają kolejny powód do radości. Artur Barciś oficjalnie wrócił na plan 11. sezonu kultowego serialu i ponownie wcielił się w Arkadiusza Czerepacha. Zanim jednak stanął przed kamerą, przeszedł efektowną metamorfozę – pożegnał charakterystyczny zarost i oddał się w ręce charakteryzatorek. Efekt zachwycił internautów, którzy nie szczędzili komplementów i już odliczają dni do premiery nowych odcinków. Artur Barciś rozpoczął zdjęcia do 11. sezonu „Rancza” Zdjęcia do 11. sezonu serialu „Ranczo” rozpoczęły się na początku czerwca. Choć część obsady zdążyła już zrealizować swoje sceny, dopiero teraz na planie pojawił się Artur Barciś, od lat związany z jedną z najbardziej charakterystycznych postaci serialu – Arkadiuszem Czerepachem. Na potrzeby powrotu do tej roli aktor zrezygnował z długiego zarostu, z którym na co dzień był kojarzony w ostatnich latach. Następnie przeszedł charakteryzację, dzięki której ponownie stał się serialowym Czerepachem. Kulisy pierwszego dnia zdjęciowego pokazał w materiale udostępnionym przez Telewizję Polską na Instagramie. W nagraniu relacjonował kolejne etapy przygotowań do wejścia na plan. „Pierwszy dzień na planie »Rancza«. Dzisiaj jeszcze nie mam zdjęć, ale dokonam metamorfozy. Tak wygląda plan. Wchodzę do charakteryzatorni jako Artur Barciś, a wyjdę jako...” Po zakończeniu charakteryzacji dodał: „Te panie zrobiły ze mnie Czerepacha. Będzie się działo”. ZOBACZ TEŻ: Powrót do „Rancza” okazał się dla niej wyjątkowy. Emilia Komarnicka ujawniła kulisy Metamorfoza Artura Barcisia przyciągnęła uwagę fanów Nowy wygląd aktora bardzo szybko stał się tematem komentarzy internautów. Wielu z nich zwróciło uwagę przede wszystkim na brak brody, podkreślając, że dzięki temu Artur Barciś wygląda znacznie młodziej. Pod nagraniem pojawiły się liczne wpisy fanów, którzy nie kryli entuzjazmu. „Panie Arturze, bez tej brody wygląda pan na 10 lat młodszego. Myślę, że mógłby pan utrzymać ten stan rzeczy po skończeniu kręcenia scen do serialu”. Nie zabrakło także komentarzy osób, które już odliczają czas do premiery nowych odcinków. „Rety, jeszcze się lato dobrze nie zaczęło, a ja bym już chciała jesień i odcinki”. Kolejni widzowie pisali: „Czekamy na Pana znakomitą grę. Powodzenia!”. Pojawiły się również odniesienia do kultowej postaci Czerepacha. „Geniusz... Geniusz”. oraz: „Już po oczach Czerepach widzę, że tobie ta radość przeszła i już knucie się zaczęło”. Wśród komentarzy znalazły się także głosy podkreślające, jak bardzo zmienił się wygląd aktora. „Bez brody zupełnie dwie inne osoby! »Arku jak na to czekałam«”. Na Instagramie Artura Barcisia internauci również nie szczędzili komplementów. „Panie Arturze, proszę mi wybaczyć ale jako Czerepach wygląda pan o 15 lat młodziej”. Pojawiły się także wpisy: „Świetnie panie Arturze!”, „Najlepsza postać w całym serialu”, „Dla pana będę serial oglądać, ulubiona postać”, „Nie mogę się doczekać jesieni z 'Ranczem'”. Czerepach od lat należy do najbardziej rozpoznawalnych bohaterów „Rancza” Arkadiusz Czerepach od lat jest jedną z najbardziej wyrazistych postaci serialu „Ranczo”. W produkcji pełni rolę prawej ręki wójta, a później senatora i prezydenta Pawła Kozioła. Odpowiada za polityczne strategie oraz zakulisowe działania w Wilkowyjach. Powrót tej postaci do nowych odcinków był jedną z informacji, na które fani czekali od momentu ogłoszenia kontynuacji serialu. CZYTAJ TEŻ: Ulubiony aktor "Rancza" nie ukrywa swojego wyznania. Należy do mniejszości religijnej i jest z tego dumny Artur Barciś o powrocie na plan. Radość miesza się ze smutkiem Powrót do „Rancza” jest dla Artura Barcisia ważnym wydarzeniem. Aktor podkreślił, że ponowne spotkanie z obsadą miało wyjątkowy charakter. Jak powiedział w rozmowie z Plejadą: „Spotkaliśmy się już z obsadą. Mieliśmy próbę czytaną z większością aktorów. To było bardzo serdeczne i miłe spotkanie, bo się lubiliśmy i nadal lubimy. To jest taka ranczerska rodzina, więc nic dziwnego, że jest nam tak miło. Przykro jedynie, że niestety nie wszyscy mogą być z nami”. Słowa aktora pokazują, że rozpoczęcie prac nad nowym sezonem wiąże się nie tylko z radością z powrotu kultowej produkcji, ale także z pamięcią o członkach obsady, których zabraknie podczas realizacji nowych odcinków.
Maciej Dowbor odchodzi z "Dzień Dobry TVN". Jego słowa poruszyły widzów. Prezenter zdradził, co dalej
To koniec ważnego etapu w zawodowym życiu Macieja Dowbora. Prezenter poinformował, że po dwóch latach kończy współpracę z programem "Dzień Dobry TVN". Decyzję ogłosił za pośrednictwem Instagrama, gdzie podziękował widzom i współpracownikom oraz zdradził, dlaczego zdecydował się odejść z redakcji. Nie ukrywa, że przed nim nowe zawodowe wyzwania.
Maciej Dowbor zaskoczył widzów "Dzień Dobry TVN". Prezenter opublikował w mediach społecznościowych oświadczenie, w którym poinformował, że kończy swoją przygodę z porannym programem TVN. Po dwóch latach pracy u boku Sandry Hajduk zdecydował się zamknąć ten rozdział zawodowej kariery. We wpisie nie tylko podsumował czas spędzony w redakcji, ale także wyjaśnił, co skłoniło go do podjęcia tej decyzji i jakie plany zamierza realizować w najbliższej przyszłości. Maciej Dowbor odchodzi z "Dzień Dobry TVN" Maciej Dowbor oficjalnie pożegnał się z widzami "Dzień Dobry TVN". Informację o zakończeniu współpracy przekazał w mediach społecznościowych. Jak podkreślił, ostatnie dwa lata były dla niego wyjątkowym okresem zawodowym. "Przez ostatnie 2 lata witałem Was słowami "Dzień Dobry TVN". Dziś chcę powiedzieć "do zobaczenia…". To był świetny i intensywny czas. Spełniłem swoje wielkie zawodowe marzenie, miałem możliwość pracowania w najlepszym morning show w Polsce, z topowymi fachowcami w branży. Mam nadzieję, że duet który stworzyliśmy z moją młodszą "siostrą", Sandrą Hajduk, będziecie ciepło wspominać." Prezenter dołączył do ekipy śniadaniówki dwa lata temu. W tym czasie współtworzył program razem z Sandrą Hajduk. W swoim wpisie podkreślił, że od pierwszego dnia czuł wsparcie zarówno zespołu, jak i widzów. "Od pierwszego dnia w DDTVN czułem się jak u siebie. To Wasza zasługa Drodzy Widzowie oraz wsparcie całego dziendobrowego zespołu, który przyjął mnie, jakbym pracował w nim od zawsze. Nigdy tego nie zapomnę." Nie zabrakło również podziękowań skierowanych do Sandry Hajduk oraz Lidii Kazen, dyrektor programowej TVN. Dlaczego Maciej Dowbor zrezygnował z prowadzenia programu? W swoim oświadczeniu Maciej Dowbor wyjaśnił, że decyzja nie była spontaniczna. Jak przyznał, podjął ją już kilka miesięcy temu, analizując swoje zawodowe plany. Powodem odejścia jest rozwój projektów realizowanych wspólnie z żoną, Joanną Koroniewską. Prezenter zapowiedział, że zamierzają rozszerzyć swoją działalność, nie ograniczając się wyłącznie do internetu. "W najbliższym czasie planujemy rozszerzyć naszą działalność i to nie tylko w internecie. Niestety doba ma tylko 24 godziny. Dlatego kilka miesięcy temu uznałem, że nie bedę w stanie wszystkiego pogodzić i podjąłem decyzję o opuszczeniu redakcji." Dowbor dodał również, że tego dnia po raz ostatni pojawił się w roli prowadzącego "Dzień Dobry TVN". Jednocześnie zaznaczył, że nie traktuje tego jako definitywnego zamknięcia tego rozdziału. "Tak więc dziś, po raz ostatni zobaczyłem się z Wami w roli prowadzącego. Mam przeczucie, że nie jest to definitywne pożegnanie. Może jeszcze zasiądę na tych kanapach - tym razem jako gość. A ja mam naprawdę wiele ciekawych historii do opowiedzenia… co nie Sandra?!" Czytaj też: Poznali się podczas wywiadu, dziś budują wspólną przyszłość. Nieznana historia miłości Dowborów Fala komentarzy po ogłoszeniu decyzji Pod wpisem prezentera niemal natychmiast pojawiły się dziesiątki komentarzy od widzów, którzy nie kryli zaskoczenia decyzją. Internauci pisali między innymi: "Nawet ja się wzruszyłam, byłeś super w tej roli." "Ogromna strata dla TVN." "Wspaniale było zaczynać z Tobą dzień! Dziękuję." W komentarzach nie zabrakło także głosów podkreślających, że duet Macieja Dowbora i Sandry Hajduk należał do ulubionych par prowadzących program. Pożegnanie od ekipy "Dzień Dobry TVN" Na decyzję prezentera zareagowała również redakcja programu. "Dziękujemy za Twoją energię, luz, profesjonalizm i poczucie humoru, które zawsze Ci dopisywało. Trzymamy mocno kciuki za nowe wyzwania." Życzenia przekazali także koledzy z redakcji. Damian Michałowski napisał: "Powodzenia Maciek. Samych sukcesów z forhendu i bekhendu. Do zobaczenia!" Z kolei Paulina Krupińska-Karpiel dodała: "Maciek dziękuję za wszystkie wspólne chwile, uśmiechy i ogrom dobrej energii. Takich prawdziwych ludzi jak Ty spotyka się rzadko. Powodzenia w nowym rozdziale będziemy tęsknić! P.S. Do zobaczenia na korcie." Zobacz: Joanna Koroniewska i Maciej Dowbor na zdjęciu z pierwszej randki! Zmienili się? Nowy rozdział w zawodowym życiu Macieja Dowbora Choć po dwóch latach żegna się z rolą prowadzącego śniadaniówki, nie wyklucza, że w przyszłości ponownie pojawi się w studiu programu – tym razem już jako gość. Na razie zamyka jeden z ważnych etapów swojej kariery i rozpoczyna kolejny, o którym – jak sam zapowiada – będzie miał jeszcze wiele do opowiedzenia. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2026/06/Jamniki3-2026-06-20T232230.176-77fe51e.jpg" width="1200" height="720" alt="Siedzą: Ewa Drzyzga, Krzysztof Skórzyński, Dorota Wellman, Sandra Hajduk-Popińska. Stoją: Paulina Krupińska-Karpiel, Damian Michałowski, Maciej Dowbor i Marcin Prokop, Viva! 17/2025" title="Siedzą: Ewa Drzyzga, Krzysztof Skórzyński, Dorota Wellman, Sandra Hajduk-Popińska. Stoją: Paulina Krupińska-Karpiel, Damian Michałowski, Maciej Dowbor i Marcin Prokop, Viva! 17/2025" />
To nie miała być jej decyzja? Nowe doniesienia o odejściu Ewy Kasprzyk z „Tańca z gwiazdami”
Informacja o odejściu Ewy Kasprzyk z jury „Tańca z gwiazdami” wywołała spore poruszenie. Polsat poinformował, że aktorka rezygnuje z udziału w programie z powodu licznych zobowiązań zawodowych. Niedługo później pojawiły się jednak nieoficjalne doniesienia, według których kulisy rozstania miały wyglądać inaczej. Co wiadomo na podstawie opublikowanych informacji?
Odejście Ewy Kasprzyk z jury programu „Taniec z gwiazdami” wciąż jest jednym z najgłośniejszych tematów w show-biznesie. Choć Polsat przekazał oficjalny powód zakończenia współpracy z aktorką, w mediach pojawiły się również nieoficjalne informacje dotyczące kulis tej decyzji. Tymczasem sama Ewa Kasprzyk nie zabrała głosu w sprawie rozstania z tanecznym show. Zamiast komentować medialne doniesienia, opublikowała w sieci nagranie, które błyskawicznie przyciągnęło uwagę internautów. Polsat oficjalnie potwierdził odejście Ewy Kasprzyk 24 czerwca Polsat poinformował, że Ewa Kasprzyk kończy swoją przygodę z programem „Taniec z gwiazdami”. Aktorka zasiadała w jury od 2024 roku i była jedną z najbardziej rozpoznawalnych twarzy formatu. W oficjalnym komunikacie stacja przekazała, że decyzję o odejściu podjęła sama Ewa Kasprzyk. Jako powód wskazano dużą liczbę innych zobowiązań zawodowych. Dzień wcześniej aktorka opublikowała na Instagramie zdjęcie wykonane przy kamperze na planie filmowym. Fotografia została opatrzona tagami „tajemniczy projekt”, „film” oraz „przyszłość”. Z dostępnych informacji wynika również, że Ewa Kasprzyk występuje obecnie w produkcji Teatru Gudejko. Spektakle zaplanowano aż do września i odbywają się także w niedzielne popołudnia, kiedy emitowany jest „Taniec z gwiazdami”. Nieoficjalne informacje z produkcji przedstawiają inną wersję wydarzeń Po ogłoszeniu decyzji przez Polsat serwis Plotek opublikował wypowiedź informatora związanego z produkcją programu. Według tej relacji decyzja o zmianie w jury miała należeć do stacji, a nie do samej aktorki. Jak wynika z informacji przekazanych przez informatora, Ewa Kasprzyk dobrze odnajdywała się w roli jurorki i nie chciała rezygnować z udziału w programie. "Ewa dobrze czuła się w panelu jurorskim. Przecież to najpopularniejszy program rozrywkowy w Polsce. Na pewno nie chciała z tego rezygnować. Zadecydowano jednak, że zmiany muszą być, żeby widz nie czuł znużenia. Jury musi wzbudzać ekscytację na równi z uczestnikami", miał powiedzieć informator serwisu Plotek. To nie jedyne zmiany przed 19. edycją programu Odejście Ewy Kasprzyk nie jest jedyną zmianą przed kolejną odsłoną tanecznego show. Wiadomo również, że z programem pożegnał się wieloletni reżyser formatu Wojciech Iwański. Wszystko wskazuje na to, że 19. edycja „Tańca z gwiazdami” będzie różniła się od poprzednich nie tylko składem uczestników, ale również zmianami za kulisami produkcji. Jednocześnie trwają rozmowy z kolejnymi gwiazdami, które miałyby pojawić się na parkiecie. Polsat oficjalnie potwierdził dotąd udział Heleny Englert oraz Mandaryny. Według nieoficjalnej listy opublikowanej wcześniej przez „Fakt” w programie mieliby pojawić się także Karolina „Kaeyra” Baran, Joanna Jędrzejczyk, Izabela Kuna, Paweł Małaszyński, Jessica Mercedes, Hiroaki Murakami, Jakub Patecki, Dawid „Żurnalista” Swakowski, Kuba Szmajkowski oraz Andrzej Rosiewicz. Lista ta nie została jednak oficjalnie potwierdzona przez stację. Paulina Sykut-Jeżyna zabrała głos po ogłoszeniu decyzji Do zmian odniosła się również Paulina Sykut-Jeżyna, która od lat prowadzi „Taniec z gwiazdami” razem z Krzysztofem Ibiszem. W rozmowie z Jastrząb Post przyznała, że wiadomość o odejściu Ewy Kasprzyk była dla niej zaskoczeniem. Jednocześnie podkreśliła, że przez kolejne edycje ekipa programu zdążyła się ze sobą zżyć, choć w telewizji zmiany są czymś naturalnym. Prowadząca zwróciła także uwagę, że aktorka rzeczywiście realizuje obecnie wiele zawodowych projektów i życzy jej powodzenia w kolejnych przedsięwzięciach. Dodała również, że cieszy się ze wspólnie spędzonego czasu na planie programu. Kto zastąpi Ewę Kasprzyk? Nazwisko nowej jurorki lub nowego jurora nadal pozostaje niewiadomą. W mediach pojawiły się nieoficjalne doniesienia, że miejsce Ewy Kasprzyk mogłaby zająć Agata Kulesza, która wcześniej zastąpiła aktorkę podczas jednego z odcinków programu. Paulina Sykut-Jeżyna przyznała, że Agata Kulesza świetnie odnalazła się w tej roli. Zaznaczyła jednak, że są to jedynie medialne spekulacje. Polsat nie przedstawił dotąd oficjalnej decyzji dotyczącej nowego składu jury. Ewa Kasprzyk zabrała głos, ale nie odniosła się do odejścia z programu Choć informacja o zakończeniu współpracy z „Tańcem z gwiazdami” wciąż wywołuje dyskusje, sama Ewa Kasprzyk nie skomentowała publicznie swojego odejścia z programu. Zamiast tego opublikowała w mediach społecznościowych nagranie z Katarzyną Bujakiewicz. Aktorki w humorystyczny sposób sparodiowały utwór Natalii Kukulskiej „Im Więcej Ciebie Tym Mniej”, zmieniając słowa piosenki na żartobliwe hasło dotyczące białka. W opisie nagrania pojawiły się także pozdrowienia dla Natalii Kukulskiej oraz nawiązanie do „białkowego wyzwania dla kobiet w pewnym wieku”. Publikacja szybko przyciągnęła uwagę internautów, jednak Ewa Kasprzyk nie poruszyła w niej tematu rozstania z tanecznym show.
9 lat temu wydał 250 tys. zł, by „spotkać” Ellen DeGeneres. Skandal odmienił życie Łukasza Jakóbiaka
Jeszcze kilkanaście lat temu był jedną z największych gwiazd polskiego internetu. Do swojej niewielkiej kawalerki zapraszał najpopularniejszych artystów, polityków i celebrytów. Jego program „20m2” wyznaczał nowe standardy na rodzimym YouTubie, a kolejne sukcesy sprawiały, że coraz częściej stawiano go za wzór człowieka, który spełnia marzenia. Wszystko zmieniło się w 2017 roku, gdy opublikował słynną wizualizację spotkania z Ellen DeGeneres. Dziś, w dniu 43. urodzin, Łukasz Jakóbiak jest już zupełnie innym człowiekiem.
Jeszcze przed powstaniem „20m2” Jakóbiak zrobił wokół siebie szum. Absolwent Wydziału Dziennikarstwa i Nauk Politycznych Uniwersytetu Warszawskiego przez długi czas bezskutecznie szukał pracy w mediach. W 2010 roku wywiesił przed siedzibą EMI Music Poland gigantyczny list motywacyjny o wymiarach 3 na 6 metrów. Akcja odbiła się szerokim echem, ale prawdziwy przełom miał dopiero nadejść. Jak kawalerka stała się jednym z najpopularniejszych studiów w Polsce W 2012 roku uruchomił internetowy talk-show „20m2”. Format był prosty: rozmowy ze znanymi osobami nagrywane w niewielkim mieszkaniu. Początkowo niewielu wierzyło, że taki projekt ma szansę na sukces. Szybko okazało się jednak, że Jakóbiak trafił w punkt. Popularność programu rosła z miesiąca na miesiąc. W jego mieszkaniu pojawiali się najwięksi polscy artyści, aktorzy i osobowości medialne. Wśród gości znaleźli się między innymi Doda, twórcy Abstrachuje, Katarzyna Miller, Edyta Górniak, a nawet urzędujący prezydent Bronisław Komorowski. Działał efekt kuli śnieżnej. Im większą popularność zdobywał program, tym więcej osób chciało w nim wystąpić. W szczytowym momencie Jakóbiak był jednym z najbardziej rozpoznawalnych twórców internetowych w Polsce. Otrzymywał nagrody branżowe, pojawiał się na okładkach magazynów i prowadził wykłady motywacyjne pod hasłem „Znajdź Siłę”, występując również za granicą. Po latach przyznał jednak, że sukces nie dawał mu poczucia spełnienia. „Uwierzyłem, że wartość zdobywa się na zewnątrz, że wartość to jest to, co mogę dotknąć, a nie to, kim jestem” – mówił w rozmowie z naTemat. View oEmbed on the source website „Chciałem więcej akceptacji” Wizerunek człowieka sukcesu coraz bardziej rozmijał się z tym, co działo się w jego życiu prywatnym. Jakóbiak nie ukrywał później, że wiele jego decyzji wynikało z potrzeby uznania i akceptacji. „Nie byłem świadomy tego, że większość moich życiowych decyzji była podyktowana bardzo prozaiczną potrzebą akceptacji” – tłumaczył w jednym z wywiadów. W kolejnych wywiadach opowiadał, że przez lata żył w przekonaniu, iż szczęście znajduje się w kolejnym sukcesie, nowym projekcie lub większej rozpoznawalności. „Im bardziej goniłem za czymś, tym bardziej oddalałem się od siebie” – przyznał. Zobacz też: Artysta czy konfabulant? Fala hejtu wylała się na Łukasza Jakóbiaka View oEmbed on the source website Afera z Ellen DeGeneres, która przekreśliła wszystko 1 marca 2017 roku Łukasz Jakóbiak poinformował swoich fanów, że został zaproszony do programu Ellen DeGeneres. Dla wielu obserwatorów oznaczało to spełnienie marzenia youtubera, o którym mówił od lat. Dwa dni później opublikował zdjęcia stylizowane na kadry z amerykańskiego talk-show. Bardzo szybko pojawiły się jednak wątpliwości. Internauci zauważyli, że kobieta siedząca naprzeciwko Jakóbiaka nie jest Ellen DeGeneres, lecz aktorką ucharakteryzowaną na słynną prezenterkę. Wkrótce sam zainteresowany wyjaśnił, że całe przedsięwzięcie było częścią projektu motywacyjnego i „wizualizacją” wymarzonego celu. Problem polegał na tym, że wielu odbiorców poczuło się oszukanych. Po latach Jakóbiak przyznał, że projekt kosztował go około 250 tysięcy złotych i był kolejną próbą zdobycia akceptacji. „To był kolejny sposób po moim programie na to, aby poczuć akceptację” – tłumaczył. Skutki okazały się katastrofalne. Współprace reklamowe zaczęły znikać, część partnerów wycofała się z projektów, a internet przez długi czas nie pozwalał mu zapomnieć o tej historii. „Szedłem po miłość, po akceptację, a zostałem odrzucony” – mówił po latach. View oEmbed on the source website Internet nie zapomniał Choć od publikacji słynnej wizualizacji minęło już dziewięć lat, film nadal znajduje się na kanale Łukasza Jakóbiaka. Nie został usunięty i do dziś zgromadził ponad 2 miliony wyświetleń. Co ciekawe, w ostatnich tygodniach nagranie ponownie zaczęło zdobywać popularność. Wszystko za sprawą brytyjskiego youtubera ItalianBach, który przypomniał historię Jakóbiaka w materiale zatytułowanym „The World's Most Diabolical Use of Free Will” (z ang. „Najbardziej diaboliczne wykorzystanie wolnej woli na świecie”). Film sprawił, że pod nagraniem Polaka znów pojawiły się dziesiątki komentarzy. Najnowsze wpisy pochodzą zaledwie sprzed dwóch tygodni. Wielu zagranicznych internautów przyznaje, że po raz pierwszy zetknęło się z historią twórcy „20m2”, a reakcje są bardzo podobne do tych sprzed lat. W komentarzach regularnie pojawiało się określenie „cringe”, a użytkownicy nie kryli zaskoczenia rozmachem przedsięwzięcia i faktem, że cały projekt został rzeczywiście zrealizowany. Paradoksalnie to właśnie film, który najmocniej zaszkodził jego karierze, pozostaje dziś najbardziej znanym materiałem w jego dorobku. Czytaj też: Sześć lat temu udawał, że spotkał Ellen DeGeneres. Teraz Łukasz Jakóbiak uzdrawia ludzi... Kryzys, który zmienił jego życie Jakóbiak nie ukrywał, że konsekwencje afery odczuwał przez wiele lat. Opowiadał o depresji, myślach samo*ójczych i poczuciu całkowitej utraty kontroli nad własnym życiem. „Miałem wszystko, co mogłem sobie wymarzyć. Miałem wszystko to, co można dotknąć, ale okazało się, że jest coś więcej, coś, czego nie widać” – wspominał. W innym wywiadzie przyznał również: „Kiedy wydarzyła się w moim życiu Ellen, chodziłem z lekami antydepresyjnymi w kieszeni”. To właśnie wtedy zaczął stopniowo wycofywać się z życia medialnego i szukać odpowiedzi poza światem, który przez lata definiował jego codzienność. „Pierwszy raz w życiu powiedziałem: Bóg istnieje” Przełom nastąpił 21 marca 2020 roku. Jakóbiak wielokrotnie opowiadał, że właśnie wtedy doświadczył głębokiej przemiany duchowej. „Pierwszy raz w życiu powiedziałem: Bóg istnieje”. Od tego momentu coraz częściej mówił o medytacji, ciszy, kontemplacji i wierze. Stworzył kurs „Święty Spokój”, podczas którego opowiadał o wolności od lęku, akceptacji i duchowości. „Bóg, w którego ja zacząłem tego dnia wierzyć, to Miłość” – tłumaczył. Co dziś robi Łukasz Jakóbiak? W ostatnich latach ponownie ograniczył swoją aktywność. Ostatni wpis na Instagramie opublikował w listopadzie 2024 roku. Przez wiele miesięcy nie zabierał publicznie głosu. Milczenie przerwał dopiero 31 grudnia 2025 roku. „Mija ponad rok od ostatnich publikacji. Potrzebowałem tego czasu w ciszy i nadal go potrzebuję. Daję znak, że żyję” – napisał. Przyznał również, że w jego życiu zaszło wiele zmian i coraz wyraźniej widzi swoją dalszą drogę. „Dosyć mocno zarysowuje się moja ścieżka zawodowa, chociaż zdecydowanie bliżej mi do słowa »pasja« czy też »misja«”. W dniu 43. urodzin Łukasz Jakóbiak pozostaje jedną z najbardziej zagadkowych postaci polskiego internetu. Choć od dawna nie zabiega już o uwagę mediów, jego historia wciąż budzi zainteresowanie. Być może właśnie dlatego, że jest opowieścią nie tylko o sukcesie i upadku, ale także o próbie odnalezienia siebie poza światem, który przez lata go definiował. Źródła: Youtube, natemat.pl, viva.pl
Nie chciał śpiewać jak sławna mama, gra na niezwykłym instrumencie. Jedyny syn Natalii Kukulskiej kończy dziś 26 lat. Ale przystojniak!
Jan Dąbrówka od lat udowadnia, że talent muzyczny w rodzinie Kukulskich przeszedł na kolejne pokolenie. Jedyny syn wokalistki rozwija własną karierę, współpracuje z uznanymi artystami i coraz śmielej zaznacza swoją obecność na polskiej scenie muzycznej. Kim jest 26-latek i jakie relacje łączą go ze słynną mamą?
Natalia Kukulska i Michał Dąbrówka doczekali się trojga dzieci, które odziedziczyły po rodzicach artystyczne zainteresowania. Najstarszy z rodzeństwa Jan właśnie świętuje 26. urodziny i imieniny zarazem. Z tej okazji wokalistka opublikowała w mediach społecznościowych wzruszające nagranie, na którym wspólnie wykonują utwór „Zakochani”, pokazując nie tylko muzyczne talenty, ale także wyjątkową więź, jaka ich łączy. Dziś Jan Dąbrówka konsekwentnie buduje własną pozycję w branży muzycznej, współpracując zarówno z mamą, jak i z przedstawicielami młodego pokolenia polskich artystów. Kim jest i co robi dziś Jan Dąbrówka? Jan Dąbrówka urodził się 24 czerwca 2000 roku i jest najstarszym dzieckiem oraz jedynym synem Natalii Kukulskiej i Michała Dąbrówki. Ma dwie młodsze siostry – Annę, urodzoną w 2005 roku, oraz Laurę, która przyszła na świat w 2017 roku. Muzyczne predyspozycje odziedziczył po obojgu rodzicach. Podobnie jak ojciec, który jest cenionym perkusistą, Jan związał swoją przyszłość z muzyką. Jego głównym instrumentem jest perkusja, ale doskonale radzi sobie także z grą na innych instrumentach, w tym na marimbie. Ukończył szkołę muzyczną w klasie fortepianu, rozwijał również umiejętności wokalne podczas zajęć z emisji głosu. Obecnie kształci się na Akademii Muzycznej w Katowicach. Młody artysta ma już za sobą wiele cennych doświadczeń scenicznych. Współpracował z Natalią Kukulską m.in. podczas koncertu w Filharmonii Mieczysława Karłowicza w Szczecinie oraz przy projekcie „Czułe struny”. Występował również u boku przedstawicieli młodego pokolenia polskiej sceny muzycznej, takich jak Zalia, Franek Warzywa czy Młody Budda. Publiczność mogła zobaczyć go także w programie „Dzień Dobry TVN”. Na swoim profilu w mediach społecznościowych Jan regularnie dzieli się zdjęciami z koncertów, prób i muzycznych projektów, pokazując kulisy swojej pracy. Czytaj także: Sam pracuje na własny rachunek, ojciec nie przyszedł na jego ślub. Syn Roberta Janowskiego nie mówi o ich relacjach Natalia Kukulska i Jan Dąbrówka – wyjątkowa więź oparta na muzyce Natalia Kukulska wielokrotnie opowiadała o szczególnej relacji, jaka łączy ją z synem. W podcaście „STUDIO 96.0” przyznała, że wspólna pasja do muzyki sprawia, iż doskonale się rozumieją. – Jak ktoś ma wrażliwość na muzykę, na jej odbiór, to jest jakiś rodzaj języka emocjonalnego i wydaje mi się, że przez to jest nam się łatwiej porozumiewać – mówiła artystka. Wokalistka podkreślała również, że łączy ich podobne podejście do muzyki: – Mamy podobną wrażliwość. Muzyka to jest jakiś język abstrakcyjny. My wszyscy go w sobie mamy i czujemy. Jest to jedna z płaszczyzn naszego porozumienia. Kukulska nie kryje dumy z osiągnięć syna. Wspominała, że wielokrotnie mieli okazję występować razem. – Grywa ze mną, w projekcie „Czułe struny” grał na instrumentach symfonicznych perkusyjnych czy w MTV grał na marimbie – opowiadała. Sprawdź również: Jacek Fedorowicz jest dziadkiem Mateusza Gesslera. Chociaż mieszkali tysiące kilometrów od siebie, ich relacja jest niezastąpiona <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgxLP7dY-6f2f6ff.jpg" width="2409" height="1600" alt="NZ. Natalia Kukulska z corka Anna mezem Michal Dabrowka i syn Janek Rozpoczecie dzialalnosci kanalu telewizyjnego Disney Channel, 2.12.2006,Image: 424044314, License: Rights-managed, Restrictions: , Model Release: no, Credit line: Radoslaw Nawrocki / Forum" title="Rozpoczecie dzialalnosci kanalu telewizyjnego Disney Channel" /> Natalia Kukulska, Michał Dąbrówka, Jan Dąbrówka, Anna Dąbrówka, Warszawa, 02.12.2006 rok Natalia Kukulska z mężem i synem, Jan Dąbrówka Natalia Kukulska, Michał Dąbrówka, Jan Dąbrówka, Anna Dąbrówka, wrzesień 2022 Jan Dąbrówka skończył 26 lat. Wzruszający wpis Natalii Kukulskiej 24 czerwca 2026 roku Jan Dąbrówka świętował swoje 26. urodziny oraz imieniny. Z tej okazji Natalia Kukulska opublikowała w mediach społecznościowych wyjątkowe nagranie, które zachwyciło fanów. Na filmie matka i syn wykonują a cappella przebój „Zakochani”. Wokalistka śpiewa, natomiast Jan tworzy muzyczny podkład za pomocą beatboxingu. Wybór utworu nie był przypadkowy – podczas realizacji teledysku do tej piosenki Kukulska była w ciąży z synem. „I pomyśleć, że w teledysku do piosenki »Zakochani« nosiłam tego człowieczka pod sercem, a kilka dni temu zagraliśmy ten utwór razem na scenie. Choć, jak widać, próba generalna odbyła się w kuchni. Ale sobie urodziłam gościa… Ups, nie tylko sobie” – napisała artystka. W dalszej części wpisu złożyła synowi serdeczne życzenia: „Niech Ci się wszystko co najlepsze przytrafia. Każdy, kto Cię zna, wie, jakim jesteś wspaniałym okazem człowieka. Kocham Cię i jestem z Ciebie bardzo dumna”. Nie zabrakło także charakterystycznego dla wokalistki poczucia humoru: „Powiedzmy, że te życzenia są z okazji imienin, które obchodzisz również dzisiaj, bo do urodzin coraz trudniej mi się przyznać… stary pryku”. Pod nagraniem pojawiło się mnóstwo komentarzy od fanów i znajomych z branży. Anita Lipnicka napisała krótko: „Co za duet”, natomiast Aleksandra Kwaśniewska żartowała: „Samych wspaniałości dla Jasia. Doceniam również, że próby w kuchni odbywają się w stroju scenicznym”. Rodzina zawsze na pierwszym miejscu Choć muzyka jest obecna w życiu Natalii Kukulskiej od najmłodszych lat, artystka wielokrotnie podkreślała, że najważniejsza pozostaje dla niej rodzina. To właśnie umiejętne oddzielenie życia zawodowego od prywatnego pozwoliło jej zbudować z dziećmi wyjątkowo bliskie relacje. – Z tego chyba jestem najbardziej dumna w życiu, że mamy bliski kontakt. Rozmawiamy o wszystkim. Nie kłócimy się – mówiła. Jak przyznaje, w rodzinie nie brakuje temperamentów i emocji, jednak fundamentem pozostają wzajemny szacunek i troska o siebie nawzajem. – Każdy z nas chce dla drugiej osoby dobrze i jest rodzaj jakiegoś szacunku. I to jest wspaniałe – podsumowała. Dziś Jan Dąbrówka konsekwentnie buduje własną pozycję w świecie muzyki. Choć nazwisko otworzyło mu drzwi do branży, jego talent, pracowitość i muzyczna wszechstronność sprawiają, że coraz śmielej rozwija karierę na własnych zasadach. Jednocześnie pozostaje bardzo blisko rodziny, z którą łączy go nie tylko więź krwi, ale także wspólna pasja do muzyki.
Pasibrzuch, Obeliks i Fred Flintstone mówili jego głosem, ale niewielu wiedziało, do kogo należał w rzeczywistości. Ustąpił miejsca młodszym, odszedł w zapomnieniu
Miliony Polaków słyszały jego głos, ale niewielu wiedziało, jak wygląda. Cezary Julski był jednym z najbardziej charakterystycznych aktorów swojego pokolenia. Grał u Stanisława Barei, występował w radiu, a jako Fred Flintstone zapisał się w historii polskiego dubbingu.
23 czerwca przypada rocznica urodzin artysty, którego dorobek wciąż żyje w kultowych produkcjach. Choć od jego śmierci minęło już niemal trzydzieści lat, kolejne pokolenia nadal słyszą jego charakterystyczny głos w kreskówkach i filmach. Od Wolsztyna do warszawskich scen Cezary Julski urodził się 23 czerwca 1927 roku w Wolsztynie. Po wojnie rozpoczął naukę w Studiu Dramatycznym w Poznaniu i szybko związał swoje życie z teatrem. Debiutował w 1946 roku w Teatrze Lalki i Aktora w Poznaniu, a następnie występował na scenach Kalisza i Łodzi. Prawdziwy przełom przyniosła przeprowadzka do Warszawy. Od 1953 roku był związany z Teatrem Ludowym, a później także z Teatrem Polskim i Teatrem Komedia. Przez dziesięciolecia pozostawał jednym z najbardziej rozpoznawalnych aktorów charakterystycznych stołecznych scen. Prywatnie był mężem aktorki i tancerki Anny Julskiej z domu Michalska. W przeciwieństwie do wielu artystów swojej epoki nie zabiegał o rozgłos i rzadko opowiadał o życiu poza sceną. Bareja uwielbiał obsadzać go w swoich produkcjach Choć najczęściej grał role drugoplanowe, potrafił zapisać się w pamięci widzów na dłużej niż bohaterowie pierwszego planu. Wystąpił w takich produkcjach jak „Krzyżacy”, „Noce i dnie”, „Janosik” czy „Czterdziestolatek”. Szczególne miejsce w jego karierze zajmują jednak filmy i seriale Stanisława Barei. Julski pojawił się w „Nie ma róży bez ognia”, „Misiu”, „Alternatywach 4” i „Zmiennikach”. To właśnie tam jego talent do komediowych epizodów wybrzmiał najmocniej. Najbardziej pamiętna pozostaje scena z „Misia”, w której wcielił się w męża kobiety, której po użyciu szamponu „Samson” wypadły włosy. Choć rola trwa zaledwie chwilę, do dziś jest przypominana przez fanów filmu. View oEmbed on the source website Głos, który pokochała cała Polska Ogromną popularność przyniósł mu dubbing. Julski dysponował wyjątkowo niskim, charakterystycznym głosem, dzięki któremu błyskawicznie wyróżniał się spośród innych aktorów. Największą sławę zdobył jako Fred Flintstone w serialu „Między nami jaskiniowcami”. To właśnie jego interpretację pokochały miliony widzów. Charakterystyczne „Wilma!”, którym bohater wołał swoją żonę, na stałe weszło do historii polskiego dubbingu. Na Fredzie Flintstonie lista się nie kończy. Julski był również głosem Pasibrzucha w „Smerfach”, Obeliksa w „Asteriksie i niespodziance dla Cezara”, a także bohaterów „Pszczółki Mai” i „Fraglesów”. Równocześnie współpracował z Polskim Radiem, gdzie występował m.in. w legendarnym „Podwieczorku przy mikrofonie”. View oEmbed on the source website Otrzymał liczne odznaczenia, ale dziś pamięta o nim niewielu Za swoją działalność artystyczną został uhonorowany Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski oraz Złotym Krzyżem Zasługi. Był ceniony zarówno przez publiczność, jak i środowisko artystyczne. Paradoksalnie wielu Polaków znało jego głos znacznie lepiej niż twarz. W czasach największej popularności dubbingu rozpoznawano go przede wszystkim po charakterystycznej barwie głosu, która stała się jego znakiem firmowym. Kiedy zmarł Cezary Julski? Cezary Julski zmarł 19 sierpnia 1997 roku w Warszawie. Miał 70 lat. Spoczął na cmentarzu Bródnowskim. Choć dziś jego nazwisko nie pojawia się już tak często jak nazwiska największych gwiazd PRL, trudno wyobrazić sobie historię polskiego dubbingu bez jego udziału. Dla wielu widzów pozostanie przede wszystkim niezapomnianym Fredem Flintstone'em – głosem, który wychował całe pokolenia Polaków. Źródła: zloteprzeboje.pl, dubbingpedia.pl
Miała tylko 20 lat, gdy po raz pierwszy wyszła za mąż. W podróż poślubną ruszyła sama
Miała zaledwie 20 lat, gdy postanowiła rozpocząć nowe życie u boku Janusza Guttnera. Choć znali się od dawna, ich małżeństwo nie przetrwało próby czasu. Po latach Małgorzata Braunek rzadko wracała wspomnieniami do tego związku, przyznając, że temat wciąż budzi w niej opory. Jak wyglądała pierwsza wielka miłość jednej z najpopularniejszych polskich aktorek i dlaczego ich drogi ostatecznie się rozeszły?
Miała 20 lat i dość mieszkania z mamą, kiedy zdecydowała się poślubić Janusza Guttnera. Znali się od lat, bowiem pierwszy małżonek młodej aktorki był szkolnym kolegą jej przyrodniej siostry, Ewy Braunek. „Mam opory, by o tym mówić”, komentowała po latach swój pierwszy poważny związek Małgorzata Braunek. Jak potoczyła się ta relacja? [Ostatnia publikacja na VUŻ-u 01.10.2024 r.] Małgorzata Braunek: jej ścieżka do zawodu była kręta Droga do aktorstwa Małgorzaty Braunek była burzliwa, a ona sama była chorobliwie nieśmiałą i pogubioną dziewczyną. Do wybranego przez siebie zawodu dojrzewała bardzo długo, jej mama próbowała zarazić ją też miłością do opery, ale na próżno. Jakiekolwiek występowanie na scenie napawało młodą Małgosię przerażeniem. „Jako nastolatka marzyłam o psychologii. Chciałam rozpoznać mechanizmy zachowań człowieka, a w gruncie rzeczy rozpoznać własne emocje. Byłam osobą przeraźliwie nieśmiałą. Już w klasie maturalnej, kiedy zaczynały się zabawy, spotkania w klubach, nie potrafiłam się przemóc, żeby przejść środkiem sali. Bałam się spojrzeń. A zatem wybór aktorstwa był również próbą ucieczki od zawstydzenia sobą. Trudno o bardziej szokową terapię”, wspominała. Do szkoły aktorskiej przystąpiła bez matury, bo jej do tego egzaminu ostatecznie nie dopuszczono, dostała się mimo to, a dokumenty uzupełniła dopiero po przyjęciu na studia. Już na pierwszym roku wzięła udział w trzech produkcjach filmowych, reżyserzy byli zafascynowani jej urodą, Braunek była dla nich prawdziwym powiewem świeżości. Jej drugi film nosił tytuł "Wycieczka w nieznane" i to właśnie tam na planie spotkała znajomą twarz z przeszłości, Janusza Guttnera. Był od niej dziewięć lat starszy i nieco bardziej w zawodzie doświadczony, choć jego droga do aktorstwa również nie była prosta i oczywista. Zobacz też: Mieli się ku sobie i flirtowali ze sobą tuż pod okiem jej męża. Co tak naprawdę łączyło Leszka Teleszyńskiego i Małgorzatę Braunek? Kim był pierwszy mąż Małgorzaty Braunek? Janusz Guttner na początku wybrał Akademię Sztuk Pięknych, po trzech latach zaczął szukać dla siebie alternatywnej drogi, rozważał nawet medycynę. Ostatecznie złożył papiery do łódzkiej filmówki i warszawskiej PWST. Tę ostatnią ukończył w 1966 roku i zaczął regularnie występować na deskach Teatru Klasycznego, a także przed kamerami. Jego najbardziej znana rola, to Kamil Berger, w którego wcielił się u boku Elżbiety Czyżewskiej w "Niekochanej". Piękna i utalentowana Małgorzata Braunek bardzo szybko podbiła serce Janusza Guttnera, pobrali się jeszcze w tym samym roku, kilka miesięcy po pierwszym spotkaniu na planie filmowym. Był sierpień 1967 roku. Ciężko nazwać decyzję o ślubie aktorów dojrzałą, Małgorzata Braunek wciąż była studentką mieszkającą ze swoją mamą pod jednym dachem, kobiety przeszły razem przez niejeden bunt aktorki, a w tamtym okresie, gdy 20-latka przygotowywała się do zawodu, pragnęła niezależności. Jednak, żeby móc zamieszkać bez matki i to z mężczyzną, musiał być ślub. To był warunek, który słyszała od swojej rodzicielki. "Przy lekturze zwierzeń pani Małgorzaty trudno nie odnieść wrażenia, że wyszła za Guttnera głównie dlatego, by wyprowadzić się z domu. Inna możliwość nie wchodziła w rachubę, ponieważ matka Małgorzaty nie dopuszczała możliwości, aby córka zamieszkała z partnerem bez ślubu", pisze w swojej książce "Zachłanne na życie" Sławomir Koper. Ostatecznie i małżeństwo nie uwolniło Małgorzaty spod opiekuńczych skrzydeł jej mamy. „Potrafiła niespodziewanie zjawić się około ósmej nad ranem, by sprawdzić, czy aby na pewno przed wyjściem wypiłam ciepłe mleko i zjadłam śniadanie. A jeśli nie, to dostawało się zięciowi za nas dwoje”, wspominała Braunek. Ale wspólne mieszkanie nie było jedyną motywacją do ślubu z Januszem Guttnerem. Aktorka otwarcie przyznawała, że bardzo szczerze przyrzekała pierwszemu mężowi miłość i wierność i stojąc w sukni ślubnej przy ołtarzu, żywiła do niego głębokie uczucia. W podróż poślubną mieli jechać do Modeny we Włoszech, gdzie ostatecznie Małgorzata Braunek pojechała... sama. Jej męża zatrzymały w Polsce zobowiązania zawodowe. Na miejscu czekała na małżonków siostra aktora, więc Janusz Guttner zdecydował za nich oboje. "Jedź i miej chociaż połowę przyjemności", usłyszała Małgorzata. Czytaj również: Nauczyła go empatii i wrażliwości. Tak wyglądała relacja Xawerego Żuławskiego z mamą, Małgorzatą Braunek Małgorzata Braunek i Janusz Guttner: rozstanie po dwóch latach. Powód Rozwód wzięli dwa lata później. Małgorzata Braunek była już wtedy w związku z Andrzejem Żuławskim. "Mam opory, by o tym mówić — odpowiadała, zapytana o ten związek po latach aktorka – nie dlatego, że stało się coś, czego musielibyśmy się z moim byłym mężem oboje wstydzić. Jednak kiedy się patrzy na dwuletni związek z perspektywy kolejnych dekad i dalszej historii swojego życia, wszystko widać w zupełnie innych barwach. A ja chciałam już zacząć samodzielne życie (...)", czytamy w książce Sławomira Kopra "Zachłanne na życie". Janusz Guttner, ilekroć zapytany o swoje małżeństwo z Małgorzatą Braunek, również niechętnie komentował tamten okres. „Napisano o nas tyle bzdur i historii, że już dawno obiecałem sobie, że nie będę im ani zaprzeczał, ani poprawiał, ani potwierdzał. Pamiętam ją pełną życia i radosną”, wyznał w wywiadzie dla VIVY!, dodając: „Może po prostu nie byliśmy na ten związek gotowi. Małgosia była bardzo młoda, a ja nieco starszy, ale mężczyzna, a ci, jak wiadomo, dojrzewają później. Myślę, że mnie jeszcze trochę brakuje...”. Janusz Guttner wyemigrował w 1970 roku do Anglii, rok później poślubił Angielkę, Catherine Nally. Był zaangażowany w pracę Teatru Polskiego ZASP w Londynie, później skupił się też na innych działaniach, zaczął projektować domy, a potem okładki płyt, zajął się fotografią. Nie zapomina o Polsce, chętnie do niej wraca. W maju ubiegłego roku mogliśmy podziwiać jego prace na wystawie “Śródmieście życia” w Galerii na Smolnej. Zobacz też: Dla tej miłości poświęcili swoje małżeństwa, trwał przy niej samego końca. Tak kochali się Małgorzata Braunek i Andrzej Krajewski Korzystałam z książki Sławomira Kopra "Zachłanne na życie", Wydawnictwo Harde, 2020 r.
„Jestem wściekły na psychiatrę”. Grzegorz Małecki usłyszał diagnozę w wieku 50 lat. To zmieniło wszystko
Grzegorz Małecki przez niemal 20 lat szukał odpowiedzi na pytanie, dlaczego codzienne życie kosztuje go tak wiele emocji i wysiłku. Dopiero po 50. roku życia usłyszał diagnozę ADHD oraz spektrum autyzmu. W wywiadzie dla Plejada.pl z Michałem Misiorkiem aktor przyznał, że odkrycie prawdy przyniosło mu jednocześnie ulgę, złość i poczucie straty.
Jeden z najbardziej cenionych polskich aktorów teatralnych swojego pokolenia, syn aktorki Anny Seniuk i kompozytora Macieja Małeckiego, przez lata funkcjonował w przekonaniu, że zmaga się przede wszystkim z depresją. Uznany artysta związany z Teatrem Narodowym odnosił sukcesy zawodowe, jednocześnie mierząc się z problemami, których źródła nie potrafił odnaleźć ani on sam, ani specjaliści, do których trafiał. Dziś mówi o tym otwarcie, mając nadzieję, że jego historia pomoże innym osobom, które od lat bezskutecznie szukają właściwej diagnozy. Grzegorz Małecki przez lata szukał odpowiedzi na swoje trudności Historia aktora pokazuje, jak skomplikowana bywa droga do właściwego rozpoznania problemów neurorozwojowych u dorosłych. Przez blisko dwie dekady Grzegorz Małecki korzystał z pomocy psychiatrów i terapeutów. Leczył się na depresję, próbował różnych form terapii i szukał odpowiedzi na pytanie, dlaczego jego codzienne funkcjonowanie wiąże się z tak ogromnym wysiłkiem psychicznym. W rozmowie z Michałem Misiorkiem przyznał, że przez lata nie rozumiał, dlaczego metody, które pomagały innym, nie przynoszą efektów w jego przypadku. Mierzył się z samotnością, lękiem, problemami w relacjach i poczuciem niezrozumienia. Mimo kolejnych konsultacji odpowiedź nie nadchodziła. Dopiero po latach okazało się, że depresja była jedynie konsekwencją głębiej ukrytych trudności. Jak sam powiedział: „Przez prawie 20 lat leczyłem się na bardzo głęboką depresję. Ale nic nie pomagało. Okazało się, że depresja była po prostu skutkiem ubocznym tych dwóch spraw”. „Jestem wściekły na psychiatrę”. Diagnoza przyszła po pięćdziesiątce Największe emocje budzi w aktorze fakt, że właściwa diagnoza pojawiła się tak późno. Otrzymanie informacji o ADHD i spektrum autyzmu przyniosło mu ulgę, ale również ogromny gniew. W wywiadzie dla Plejada.pl nie ukrywał rozczarowania wieloletnim procesem leczenia. Powiedział wprost: „Jestem wściekły na psychiatrę, który przez 20 lat mnie prowadził i na terapeutów, u których wydałem dziesiątki tysięcy złotych. Czuję się przez nich oszukany i okradziony. Dlaczego przez tyle lat nie umieli postawić diagnozy?”. To wyznanie odbiło się szerokim echem, ponieważ aktor bardzo szczegółowo opisał swoje doświadczenia. Mówił o latach cierpienia, problemach emocjonalnych i momentach, w których tracił nadzieję na poprawę. Wspominał również o myślach samobójczych i poczuciu całkowitego wyczerpania psychicznego. Dziś uważa, że wcześniejsze rozpoznanie mogłoby zmienić wiele decyzji życiowych i pomóc mu lepiej zrozumieć samego siebie. Nie ukrywa też żalu z powodu lat spędzonych na poszukiwaniu odpowiedzi. Nocna podróż i podcast, który odmienił życie Grzegorza Małeckiego Przełom nastąpił w najmniej spodziewanym momencie. Wracając nocą samochodem z Trójmiasta do Warszawy, Grzegorz Małecki słuchał podcastu poświęconego ADHD i spektrum autyzmu. To właśnie wtedy po raz pierwszy usłyszał opisy zachowań i doświadczeń, które idealnie pasowały do jego własnego życia. Jak wspominał, miał wrażenie, że autorzy audycji opowiadają jego historię. Każdy kolejny przykład dotyczył sytuacji, z którymi zmagał się od dzieciństwa. Emocje były tak silne, że musiał zatrzymać samochód. „Słuchałem tego i płakałem” – przyznał. Tamtej nocy po raz pierwszy pojawiło się przekonanie, że jego doświadczenia nie są odosobnione. Zrozumiał, że istnieją miliony ludzi mierzących się z podobnymi trudnościami. To właśnie wtedy postanowił zgłosić się do specjalistów zajmujących się diagnozowaniem ADHD i spektrum autyzmu u dorosłych. Badania i testy potwierdziły przypuszczenia. Dla aktora był to moment, który całkowicie zmienił sposób patrzenia na własną przeszłość. Zobacz też: Przez lata ukrywali tę relację. Anna Seniuk i Grzegorz Małecki pierwszy raz tylko w VIVIE! opowiedzieli o swojej więzi. Przypominamy ich wspólny wywiad Jak ADHD i spektrum autyzmu wpływały na życie aktora? Po otrzymaniu diagnozy wiele wydarzeń z życia Grzegorza Małeckiego nabrało nowego znaczenia. Zrozumiał źródło trudności, które towarzyszyły mu od najmłodszych lat. Dotyczyły one zarówno relacji z ludźmi, jak i codziennego funkcjonowania. Aktor opowiadał o problemach związanych z nadmiarem bodźców, hałasem czy przebywaniem w dużych skupiskach ludzi. Wyjaśnił również, że kontakt fizyczny bywał dla niego niezwykle trudny. W rozmowie przyznał: „Opowiadałem im, jak boję się bliskości. Opowiadałem, że dotyk drugiego człowieka mnie boli fizycznie. Że moja dziewczyna płacze, bo nie umiem jej przytulić”. Diagnoza pozwoliła mu także lepiej zrozumieć własne reakcje emocjonalne. Dziś otwarcie komunikuje swoje potrzeby i nie boi się mówić o sytuacjach, które powodują przeciążenie. Jak podkreśla, dzięki temu łatwiej funkcjonuje zarówno w życiu prywatnym, jak i zawodowym. Wieloletnie doświadczenia nauczyły go również, jak ważna jest świadomość własnych ograniczeń i akceptacja tego, że nie każdy człowiek odbiera świat w taki sam sposób. „Czuję, jakbym urodził się po raz drugi”. Co zmieniło się po diagnozie? Choć diagnoza nie sprawiła, że wszystkie trudności zniknęły, dała Grzegorzowi Małeckiemu coś, czego wcześniej bardzo mu brakowało – zrozumienie. Dzięki odpowiednio dobranej terapii nauczył się rozpoznawać mechanizmy wpływające na jego zachowanie i emocje. Aktor podkreśla, że dziś funkcjonuje bardziej świadomie. Lepiej rozumie swoje reakcje, wie, jak radzić sobie z przeciążeniem i nie obwinia się za wszystko, co wcześniej uważał za własne porażki. Najlepiej oddają to jego słowa: „Ta diagnoza zmieniła moje życie”. Jeszcze mocniej wybrzmiewa inne wyznanie: „Czuję, jakbym urodził się po raz drugi”. Dziś Grzegorz Małecki nadal pozostaje jednym z najbardziej cenionych polskich aktorów, rozwija się także jako reżyser i realizuje kolejne zawodowe projekty. Jednocześnie po raz pierwszy tak otwarcie mówi o doświadczeniach, które przez lata pozostawały niewidoczne dla publiczności. Jego historia pokazuje, że nawet po wielu dekadach można odnaleźć odpowiedź na pytania, które wydawały się nie mieć rozwiązania.
Tylko w VIVA! Bez Tabu: Czy wypada powiedzieć partnerowi o zdradzie? Psycholog wskazuje wariant, w którym odradza to swoim pacjentom!
Zdrada potrafi zburzyć nawet wieloletni związek. Wiele osób uważa, że po niewierności jedynym właściwym rozwiązaniem jest pełna szczerość. Tymczasem psycholog Piotr Mosak w programie VIVA! „Bez Tabu” przedstawił opinię, która dla części widzów może okazać się zaskakująca. Ekspert przyznał, że są sytuacje, w których nie tylko nie zachęca do wyznania prawdy partnerowi, ale wręcz odradza taki krok. Dlaczego? Jego argumentacja wywołała gorącą dyskusję.
Czy po zdradzie zawsze należy wyznać prawdę partnerowi? Dla wielu osób odpowiedź wydaje się oczywista, jednak psycholog Piotr Mosak ma na ten temat znacznie bardziej złożone spojrzenie. W programie VIVA! „Bez Tabu” opowiedział Marioli Bojarskiej-Ferenc o sytuacjach, z którymi spotyka się w swoim gabinecie, i wyjaśnił, dlaczego czasem odradza pacjentom przyznanie się do jednorazowej niewierności. Jego słowa mogą wywołać gorącą dyskusję. Poczucie winy po zdradzie potrafi być ogromne Piotr Mosak przyznał, że nie każda osoba, która dopuściła się zdrady, próbuje szybko zapomnieć o tym, co się wydarzyło. W jego gabinecie pojawiają się także ci, którzy przez długi czas nie potrafią poradzić sobie z wyrzutami sumienia. „Są osoby, które są z jednej strony skali: hmm, fajnie było, dlaczego nie, nie wydało się, może trzeba iść w tę stronę, będę miał ciekawsze życie. Ale są też osoby z drugiej skali i ci u mnie lądują – poczucie winy, koszmar, poczucie nieszczęścia, zniszczenia życia, rodziny i tak dalej. Więc to, co się stało, w cudzysłowie oczywiście, przypadkowo, jest strasznym brzemieniem dla tej osoby.” Właśnie wtedy pojawia się pytanie, które od lat dzieli specjalistów i pary: czy o zdradzie zawsze trzeba powiedzieć? „Proszę tego nie mówić żonie” Mosak przyznał, że zdarza mu się odradzać pacjentom wyznanie prawdy o jednorazowej zdradzie. „Jeżeli prawdą jest, że pan ma takie poczucie winy, tak bardzo pan by chciał cofnąć czas, żeby się nic nie wydarzyło, jest taka piosenka przepiękna. Proszę tego nie mówić żonie.” Psycholog tłumaczył, że w takich przypadkach wyznanie często przynosi ulgę przede wszystkim osobie zdradzającej. „Wie pan dlaczego? Bo pan będzie miał ulgę, a ona będzie miała przerąbane przez resztę życia. Bo jeżeli pan wyciągnął z tego wnioski, że już nigdy więcej, że stanie pan na rzęsach, żeby się przypilnować i zadba pan o tę żonę, będziecie szczęśliwym małżeństwem i będzie pan jakby przez to lepszym tym mężem dbającym o nią, to dlaczego ona ma wiedzieć i nieść ten ciężar?” „To jest pana krzyż, nie jej” W rozmowie Mosak nie ukrywał, że konsekwencje jednorazowej zdrady powinny pozostać po stronie osoby, która dopuściła się niewierności. „To jest pana krzyż, nie jej. To jest jego problem, no jakby jakieś konsekwencje musi ponieść. Nie ona ma ponieść te konsekwencje, on ma ponieść konsekwencje, żeby to go trzymało, żeby więcej nie zrobił.” Jak dodał, ujawnienie prawdy może mieć bardzo poważne skutki dla drugiej strony. „Koszty powiedzenia będą większe niż koszty niepowiedzenia, bo koszty powiedzenia, jej kończy się świat, jej spada poczucie własnej wartości, może to doprowadzić do tego, że się ten związek rozpadnie, a on naprawdę ma refleksję i wzbudza w sobie to uczucie i potrzebę troski.” Kiedy trzeba powiedzieć prawdę? Psycholog wyraźnie zaznaczył jednak, że inaczej patrzy na sytuacje, w których zdrada się powtarza. „Natomiast jeżeli jest recydywa, jest drugi raz, trzeci raz, w odstępach czasowych, to znaczy, że on sobie daje przyzwolenie. W tym momencie człowieku zastanów się, jak chcesz żyć. Jeżeli jesteś uczciwy, w tej sytuacji uczciwy, to powiedz tej żonie.” Według Mosaka wielokrotna zdrada nie jest już jednorazowym błędem, ale świadomym wyborem, który wymaga szczerej rozmowy o dalszej przyszłości związku. „Zdrada jest zdefiniowana przez parę” W programie pojawił się także temat granic w związku. Psycholog zwrócił uwagę, że każda para może inaczej definiować wierność i zdradę. „Zdrada jest zdefiniowana przez parę. Może ona powie: »O kurczę, nic nie wiedziałam, to co będziesz tak raz w roku sobie wyjeżdżał na trzy dni, przez to nie będziesz mi zawracał głowy, ale nadal będziesz mnie kochał, będzie okej?«. (...) Dwie dorosłe osoby ustalają swoje zasady, swoje definicje.” Całą rozmowę Marioli Bojarskiej-Ferenc z Piotrem Mosakiem można obejrzeć w programie VIVA! „Bez Tabu” na kanale YouTube. View oEmbed on the source website Źródło: wywiad „VIVA! Bez Tabu”
Wnuczka Krystyny Jandy zachwyca podobieństwem do słynnej babci. Łączy je jednak nie tylko wygląd
Lena Jaworska należy do młodego pokolenia filmowców, które coraz śmielej zaznacza swoją obecność w branży. Choć media najczęściej przedstawiają ją jako wnuczkę Krystyny Jandy i Andrzeja Seweryna oraz córkę Marii Seweryn, dziś coraz więcej uwagi przyciągają jej własne osiągnięcia. Wiele osób zwraca uwagę na jej uderzające podobieństwo do słynnej babci, jednak rodzinne związki nie kończą się na wyglądzie. Lena, podobnie jak Krystyna Janda, związała swoje życie ze sztuką i konsekwentnie buduje własną pozycję w świecie filmu.
W rodzinie Jandy i Seweryna kultura zawsze odgrywała szczególną rolę. Kolejne pokolenia wybierały twórcze ścieżki zawodowe, a Lena Jaworska nie jest wyjątkiem. Zamiast jednak stanąć przed kamerą, postanowiła tworzyć historie jako reżyserka. Dziś jej nazwisko coraz częściej pojawia się przy filmowych projektach i festiwalach, a ona sama udowadnia, że talent oraz artystyczna wrażliwość mogą być przekazywane z pokolenia na pokolenie. Lena Jaworska dorastała w rodzinie związanej z kulturą Lena jest córką aktorki i reżyserki Marii Seweryn oraz Roberta Jaworskiego. Ze strony matki należy do jednej z najbardziej znanych rodzin artystycznych w Polsce. Jej dziadkami są Krystyna Janda i Andrzej Seweryn, których dorobek od lat zajmuje ważne miejsce w historii polskiego teatru i kina. Dorastanie w takim otoczeniu sprawiło, że kontakt ze sztuką był dla niej czymś naturalnym. Jednocześnie rodzina dbała o to, by dzieci mogły rozwijać się z dala od medialnego rozgłosu. Dzięki temu Lena mogła spokojnie odkrywać własne zainteresowania i wyznaczać własną drogę zawodową. Podobieństwo do Krystyny Jandy nie kończy się na wyglądzie Choć wielu internautów zwraca uwagę przede wszystkim na fizyczne podobieństwo wnuczki do Krystyny Jandy, obie łączy znacznie więcej. W ich życiu ważne miejsce zajmuje sztuka, kultura i opowiadanie historii. Relacje między Krystyną Jandą a wnuczkami są bardzo bliskie. Lena i jej młodsza siostra Jadwiga spędzają z babcią dużo czasu, odwiedzają ją w teatrze i podróżują razem. W rodzinie sztuka nie jest obowiązkiem ani tradycją, którą trzeba kontynuować. Stanowi naturalne środowisko, w którym kolejne pokolenia rozwijają własne pasje. Krystyna Janda wielokrotnie podkreślała także, jak dumna jest ze swojej córki Marii Seweryn, która z powodzeniem łączy życie rodzinne z działalnością artystyczną. W takiej atmosferze Lena dorastała od najmłodszych lat. Zobacz też: Maja Ostaszewska pokazała córkę Janinę! Podobieństwo do słynnej babci jest uderzające Lena Jaworska wybrała reżyserię W przeciwieństwie do matki i babci Lena nie zdecydowała się na aktorstwo. Znacznie bardziej zainteresowała ją praca po drugiej stronie kamery. Ukończyła Warszawską Szkołę Filmową, a następnie rozpoczęła studia reżyserskie w Szkole Filmowej im. Krzysztofa Kieślowskiego Uniwersytetu Śląskiego w Katowicach. Edukacja pozwoliła jej rozwijać własny język filmowy i zdobywać doświadczenie przy kolejnych projektach. Już podczas studiów zaczęła realizować autorskie produkcje, które zwróciły uwagę środowiska filmowego. Film „Mania!” otworzył jej drzwi do festiwali Jednym z najważniejszych dotychczasowych projektów Leny Jaworskiej jest krótkometrażowy film „Mania!”. Etiuda została pokazana podczas 48. Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych w Gdyni, a także na Festiwalu Filmowym w Trieście. Dla młodej reżyserki był to ważny krok w karierze. Obecność na prestiżowych festiwalach pozwoliła jej zaprezentować własną twórczość szerszej publiczności i potwierdziła, że jej nazwisko warto zapamiętać. SPRAWDŹ: Róża zmieniła cały ich świat, teraz padło pytanie o drugie dziecko. Hanna Żudziewicz i Jacek Jeschke na łamach VIVY! nie uciekają od odpowiedzi Jak rozwija się kariera wnuczki Krystyny Jandy? Lena Jaworska zdobywa doświadczenie nie tylko przy własnych projektach. Pracuje również jako asystentka reżysera przy profesjonalnych produkcjach filmowych i serialowych. Wśród tytułów, przy których współpracowała, wymienia się między innymi „Niebezpiecznych dżentelmenów”, „Minutę ciszy” oraz „Ministrantów”. Praca na planach pozwala jej poznawać branżę od środka i rozwijać umiejętności niezbędne w zawodzie reżysera. To doświadczenie, które może zaprocentować przy realizacji kolejnych autorskich filmów. Lena Jaworska buduje własne nazwisko Choć nazwiska Janda i Seweryn od razu przyciągają uwagę, Lena Jaworska konsekwentnie podąża własną ścieżką. Nie zabiega o popularność i rzadko pojawia się na pierwszych stronach portali plotkarskich. Zamiast tego skupia się na nauce, pracy i rozwijaniu kariery filmowej. Dziś jest przede wszystkim młodą reżyserką, która krok po kroku buduje swoją pozycję w branży. A podobieństwo do Krystyny Jandy pozostaje jedynie jednym z wielu elementów historii, którą pisze już na własnych zasadach. Źródła: viva.pl, festiwalgdynia.pl, pomponik.pl
Designerskie mieszkanie Piotra Kędzierskiego. Dziennikarz ma w swojej kolekcji dzieła Jana Matejki i Picassa! Ile to kosztuje? Wyjawił nam ceny
Picasso i szkic Jana Matejki na ścianie oraz rodzinne pamiątki, których nie da się wycenić. Piotr Kędzierski w ramach serii „VIVA! Domy gwiazd” zaprosił nas do swojego designerskiego mieszkania i zdradził, jak zdobył prace sygnowane przez wielkich mistrzów. Co zaskakujące, jak sam przekonuje, nie trzeba być milionerem, by mieć w domu dzieło z nazwiskiem Picassa.
Choć wnętrza Piotra Kędzierskiego zachwycają nowoczesnym designem, to właśnie sztuka i osobiste historie nadają im wyjątkowy charakter. W rozmowie z Rafałem Kowalskim dziennikarz pokazał swoją kolekcję, w której znalazły się między innymi grafika podpisana przez Pabla Picassa oraz szkic Jana Matejki. Kędzierski nie tylko opowiedział o swojej pasji do wyszukiwania wyjątkowych dzieł, ale również zaskoczył wyznaniem, że takie zakupy wcale nie muszą wiązać się z ogromnymi wydatkami. Obok prac wielkich artystów szczególne miejsce w jego mieszkaniu zajmują także rodzinne pamiątki, które mają dla niego znacznie większą wartość niż ich cena rynkowa. Picasso nad głową? „To wbrew pozorom nie jest takie trudne” Jednym z najbardziej zaskakujących momentów wizyty w mieszkaniu Piotra Kędzierskiego była rozmowa o sztuce. Dziennikarz nie ukrywa, że kolekcjonowanie dzieł artystycznych jest jego wielką pasją. – „To wbrew pozorom, proszę Państwa, nie jest takie trudne, bo jeżeli jaracie się sztuką, a ja uważam, że to jaranie się sztuką jest dla mnie jak uczenie się i myślę, że jestem na etapie średniej podstawówki, to troszkę o tej sztuce czytam, oglądam i sobie grzebię i szukam” – wyznał. Kędzierski podkreśla, że dziś dostęp do rynku sztuki jest znacznie łatwiejszy niż kiedyś. – „Na szczęście to nie jest już tak skomplikowane jak kiedyś, przez internet można namierzyć różne rzeczy”. To właśnie dzięki takim poszukiwaniom w jego mieszkaniu znalazła się grafika sygnowana przez jednego z najsłynniejszych artystów świata. – „No i tutaj mamy grafikę podpisaną Picasso, to jest jedna z jego prac”. TYLKO U NAS: Odwiedziliśmy z kamerą Małgorzatę Potocką: „To miał być dom na chwilę. A mieszkam tu już 20 lat!” Dzieła wielkich mistrzów nie zawsze kosztują fortunę Choć nazwiska takie jak Picasso czy Matejko mogą kojarzyć się z astronomicznymi kwotami, Piotr Kędzierski przekonuje, że rzeczywistość wygląda inaczej. – „Pamiętajcie, że jeżeli mówimy takie wielkie nazwiska, to nie musi oznaczać wcale dużej kwoty, ale sam fakt tego, że to wisi nad moją głową, jakoś mnie bardzo jara”. Jeszcze większą dumą napawa go niewielki szkic Jana Matejki. – „To jest właśnie chyba kwintesencja mojego podejścia do zajawki. To jest obrazek 10x20, 15 cm. Jest to szkic Jana Matejki, który tutaj wykonał i potem ktoś to musiał ładnie puścić świat. Jest to bardzo wielka radość, że też Matejko, który zrobił tak wiele dla polskiej kultury tutaj wisi”. Podczas rozmowy Rafał Kowalski postanowił zapytać o ceny dzieł znajdujących się w kolekcji gospodarza. – „Czy gaża za jeden odcinek Tańca z Gwiazdami wystarczyłaby mi, żeby sobie to zakupić?” – dopytywał. Odpowiedź Piotra Kędzierskiego mogła zaskoczyć wielu widzów. – „Nawet kilka”. „Możesz mieć coś fajnego za wcale niewielkie pieniądze” Choć dziennikarz nie chciał zdradzać konkretnych kwot, nie ukrywał, że rozpoczęcie przygody ze sztuką nie wymaga ogromnych nakładów finansowych. – „Ja tutaj nie lubię mówić o pieniądzach”. Jednocześnie zachęcał do cierpliwego szukania wyjątkowych przedmiotów. – „Myślę, że jest to jak pogrzebiesz, jak poszukasz. Jak najpierw znajdziesz, pogrzebiesz, poszukasz i zdecydujesz się kupić, to możesz mieć coś fajnego za wcale niewielkie pieniądze”. Dla Kędzierskiego sztuka to nie tylko dekoracja wnętrza, ale również inwestycja na lata. – „A przypominam, że to nie traci na wartości. Macie taką rzecz, która może być z Wami bardzo, bardzo, bardzo długa, a też może komuś bliskiemu zrobić frajdę, więc tego typu inwestycje polecam”. Czy byłby gotowy sprzedać swoje skarby? Na to pytanie odpowiedział krótko i stanowczo. – „Nie odsprzedam”. TYLKO U NAS: Porzucili dom za miastem, dziś mają mieszkanie z tarasem na dachu! Odwiedziliśmy z kamerą Basię Kurdej-Szatan i Rafała Szatana Najcenniejszy obraz w mieszkaniu? Ten po babci Wandzie W designerskich wnętrzach Piotra Kędzierskiego nie brakuje przedmiotów związanych z historią rodziny. Jednym z nich jest obraz wiszący w kuchni. – „To jest obraz, który wisiał u mojej babci Wandy. Potem nie mieliśmy na niego pomysłu i jak wyszliśmy do tego mieszkania okazało się, że to jest idealne miejsce, żeby tą martwą naturę powiesić”. Choć dzieło nie przedstawia wielkiej wartości rynkowej, dla właściciela jest bezcenne. – „Jest to obraz o nikłej wartości, bo weryfikowaliśmy tę historię, ale ma wielki bagaż sentymentalny i po prostu z dziadkami był jeszcze od czasów wojny”. W mieszkaniu znalazło się także miejsce na rodzinne fotografie. – „Tu są dziadkowie, oni byli tak piękni razem i byli tak cudowni. Dziadka fryzura, osiwiał w wieku 30 lat w ogóle”. To właśnie takie detale pokazują, że choć w domu Piotra Kędzierskiego można znaleźć prace sygnowane przez Picassa czy szkic Jana Matejki, równie ważne miejsce zajmują rodzinne pamiątki i wspomnienia. To one nadają wnętrzu wyjątkowy charakter i sprawiają, że za designerskim wystrojem kryje się bardzo osobista historia. Całe wideo znajdziecie na naszym YouTubie. Zapraszamy do oglądania. View oEmbed on the source website
Wzięli ze sobą ślub zaledwie po roku znajomości. Teraz Krzysztof i Joanna Ibiszowie wyjawiają, dlaczego byli fanami takiej decyzji. Mieli zupełnie różne powody
Poznali się w czasie pandemii, a już po roku stanęli na ślubnym kobiercu. Dziś Joanna i Krzysztof Ibiszowie bez ogródek opowiadają o kulisach tej decyzji. Choć oboje byli przekonani, że chcą spędzić życie razem, każde z nich miało zupełnie inne powody, by powiedzieć „tak”. W rozmowie z Rafałem Kowalskim dla Viva.pl zdradzili także, czego żałują i dlaczego Krzysztof chciałby poznać swoją żonę znacznie wcześniej.
Miłość od pierwszego wejrzenia, spontaniczna decyzja czy świadomy wybór? Krzysztof i Joanna Ibiszowie nigdy nie ukrywali, że ich historia rozwijała się w wyjątkowo szybkim tempie. Poznali się w czasie pandemii, a już po roku znajomości powiedzieli sobie „tak”. W rozmowie z Rafałem Kowalskim dla Viva.pl wrócili wspomnieniami do tamtego momentu i zdradzili, co stało za decyzją o ślubie podjętą tak szybko. Co ciekawe, każde z nich patrzyło na to nieco inaczej. „Dla mnie to był akt szaleńczej miłości” Czy ślub zaledwie rok po poznaniu to odwaga, szaleńcza miłość, a może coś zupełnie innego? Gdy Rafał Kowalski zadał to pytanie, odpowiedzi małżonków były pełne humoru. „Akty głupot. O czym przekonaliśmy się nie raz” – zażartowała Joanna Ibisz, po czym szybko dodała: „Nie, nie. Nie, różnie bywa. Myślę, że trochę tego i trochę tego. Wiesz, takiego nie analizowania wszystkiego, tylko po prostu brania życia takim, jaki jest”. Joanna również przyznała, że nie należeli do par, które miesiącami rozpisują wszystkie za i przeciw. „Myślę, że jakoś tego bardzo nie przemyśleliśmy. Stwierdziliśmy tak na żywioł, że chcemy wziąć ślub i nie było na to zatem jakiejś takiej większej filozofii, czy to za szybko, czy za późno”. Jednak dla Krzysztofa motywacja była bardzo konkretna i przede wszystkim emocjonalna. „Dla mnie to był akt szaleńczej miłości jednak. I nie kalkulowałem tego w żaden sposób, czy to jest ważne czy nie, czy jestem starszy, czy młodszy. Niczego, po prostu się zakochałem i chciałem, żebyśmy byli rodziną”. Joanna i Krzysztof mieli różne powody Choć oboje byli zgodni co do samej decyzji, każde z nich patrzyło na ślub z nieco innej perspektywy. Krzysztof Ibisz zwrócił także uwagę na bardzo praktyczny, ale też radosny aspekt całego wydarzenia. „Może powiemy, słuchaj, my kochamy imprezy. I dla nas zrobienie takiej fajnej imprezy dla przyjaciół, rodziny, znajomych, że my się też fajnie pobawimy, to było super”. Jednocześnie przyznał, że wraz z ceremonią pojawiły się także emocje, których wcześniej się nie spodziewała. „Powiem Ci, że w ogóle ten ślub mnie tak uniósł, że to cudownie, że jesteśmy mężem i żoną. Ja to tak odbieram”. Joanna patrzył na sprawę bardziej przez pryzmat budowania wspólnej przyszłości. „Ja myślę, że po prostu, przynajmniej dla mnie, jeżeli chcieliśmy być w takim związku stałym i też mieć dzieci, to dla mnie to było ważne, żebyśmy mieli ślub”. W jednym byli jednak całkowicie zgodni. Najważniejsze było to, że obie strony chciały dokładnie tego samego. ZOBACZ: Zmuszony był próbować trzykrotnie, dopiero ostatnie oświadczyny miały szczęśliwe zakończenie. TYLKO W VIVIE! Krzysztof Ibisz opowiedział, jak starał się o rękę ukochanej „Myślę, że tak miało być” Podczas rozmowy pojawił się także temat momentu, w którym się poznali. Czy był idealny? Joanna nie ma wątpliwości. „Myślę, że po prostu to był taki moment. Myślę, że tak miało być, dlatego właśnie poznaliśmy się w pandemii, dzięki czemu mieliśmy czas, żeby się poznać, co już mówiliśmy nie raz, myślę, w różnych wywiadach. I tak po prostu miało być”. To właśnie czas spędzony razem miał pozwolić im zbudować relację, która szybko doprowadziła do decyzji o ślubie. Krzysztof przyznał jednak, że jest jedna rzecz, której czasami żałuje. „Przyznam, że chciałbym Asię spotkać wcześniej”. Wyznanie Krzysztofa Ibisza poruszyło wszystkich To właśnie ten fragment rozmowy wywołał największe emocje. Zapytany, dlaczego chciałby poznać Joannę wcześniej, odpowiedział bez chwili zawahania: „Żeby z Asią dłużej być. Żeby być dłużej po prostu, cieszyć się sobą”. Po chwili rozwinął swoją myśl. „Mamy teraz dwójkę dzieci, a może byśmy mieli trójkę, gdybyśmy poznali się 10 lat wcześniej”. Dodał również: „Oczywiście, ale przesuwając ten czas, może gdybym ja był młodszy, wtedy może byśmy mieli trójkę, ale dłużej moglibyśmy się cieszyć sobą, życiem, rodziną, wspólnymi przygodami, podróżami, wszystkim tym, co kochamy w życiu”. Joanna przyznała, że ten temat pojawia się w ich rozmowach regularnie. „Tak po prostu rozmawiamy o tym, że szkoda, że Krzysztof nie jest 10-15 lat młodszy, bo wtedy moglibyśmy dłużej cieszyć się sobą”. Planują wspólną przyszłość na długie lata Choć małżonkowie z uśmiechem wspominają o upływającym czasie, nie brakuje im optymizmu. Krzysztof Ibisz zakończył rozmowę charakterystycznym dla siebie akcentem. „Ja się jednak zaprogramowałem na 120, więc jestem dopiero w połowie”. Trudno o lepsze podsumowanie ich podejścia do życia. W historii Joanny i Krzysztofa Ibiszów nie ma wielkich kalkulacji ani skomplikowanych planów. Jest za to spontaniczność, przekonanie, że „tak miało być”, i przekonanie, że warto korzystać z każdej wspólnej chwili. To właśnie dlatego decyzja o ślubie po roku znajomości wydawała im się czymś całkowicie naturalnym. Czytaj też: TYLKO U NAS: Poznali się zupełnym przypadkiem, połączył ich nieoczywisty temat. Krzysztof i Joanna Ibiszowie nigdy nie zapomną pierwszego spotkania... Całe wideo znajdziecie na naszym YouTubie. Zapraszamy do oglądania. View oEmbed on the source website Źródło: rozmowa Rafała Kowalskiego z Joanną i Krzysztofem Ibiszami dla Viva.pl
Miał pięć żon, ale tylko ona pozostała z nim do końca. Tak wspominała życie z Łomnickim
Mija trzy lata od śmierci Marii Bojarskiej – teatrolożki, pisarki i piątej żony Tadeusza Łomnickiego. Była przy nim przez ostatnie 18 lat jego życia, choć sama przyznawała, że związek z wybitnym aktorem był jednocześnie fascynujący i wyczerpujący. Ich historia pokazuje, że za legendą sceny krył się człowiek, z którym niełatwo było dzielić codzienność.
Tadeusz Łomnicki należał do najwybitniejszych aktorów w historii polskiego teatru. Podziwiany za talent i bezkompromisowość, budził równie silne emocje w życiu prywatnym. Cztery małżeństwa zakończyły się rozwodami, a w środowisku przylgnęła do niego opinia człowieka całkowicie oddanego pracy. Dopiero u boku Marii Bojarskiej znalazł partnerkę, która pozostała z nim do końca. Choć ich relacja daleka była od ideału, przetrwała aż do jego śmierci na scenie w 1992 roku. Dziś, w trzecią rocznicę śmierci Bojarskiej, wracamy do historii niezwykłej miłości, która połączyła dwie silne osobowości świata teatru. Tadeusz Łomnicki: cztery rozwody, u boku piątej żony był do śmierci Na scenie był perfekcyjny, ale w życiu prywatnym bywało różnie. Mówiono o nim, że był równie genialnym aktorem, co kiepskim partnerem życiowym. Jego cztery pierwsze małżeństwa skończyły się rozwodami. Nieprzewidywalny i trudny charakter w duecie z gloryfikowaniem pracy doprowadzały każdą z jego żon do ostateczności. Łomnicki po tych rozstaniach umiał się bardzo szybko pozbierać, bo zawsze miał do czego wracać — czekała na niego scena. A po jednej żonie, pojawiała się u jego boku druga. Nie było w jego życiu czasu, w którym był sam. Mówiono o nim, że "urodził się żonaty", jak wspomina w swojej książce Sławomir Koper. Pierwszy wielki zawód miłosny, z którego nie tak łatwo było mu się otrząsnąć, Tadeusz Łomnicki przeżył u boku Magdaleny Zawadzkiej. 24-letnia wówczas aktorka grała jego ukochaną Basieńkę w filmie "Pan Wołodyjowski". Filmowe uczucie przeniosło się do prawdziwego życia. Stali się nierozłączni na scenie i poza nią, ale ich wielkie uczucie nie przetrwało. W życiu młodziutkiej aktorki pojawił się inny, wybitny aktor - Gustaw Holoubek — notabene odwieczny rywal Łomnickiego w sferze zawodowej, a potem, jak się okazało, również miłosnej. W 1973 roku Zawadzka poślubiła Holoubka. Czytaj też: Nazywano go Wielkim Zelwerem. Aleksander Zelwerowicz zagrał 800 ról i otrzymał tytuł Sprawiedliwy Wśród Narodów Świata Tadeusz Łomnicki, Zofia Mrozowska, 1957 r. Tadeusz Łomnicki i Maria Bojarska historia miłości Po tym największym zawodzie miłosnym aktor ożenił się po raz piąty. Zaledwie rok później pocieszenie znalazł w ramionach młodszej o 26 lat Marii Bojarskiej, studentki warszawskiej szkoły teatralnej, na której był rektorem. Nie przeszkadzała im różnica wieku, spotykali się ze sobą przez kolejną dekadę, a ślub wzięli w 1984 r. Maria Bojarska wspominała, że życie z geniuszem teatru nie było łatwe. Żyli od premiery do premiery i przed każdym takim wydarzeniem miała rozważać rozstanie. "I jakoś to było do następnej premiery", kwitowała. Zawodowo była teatrologiem, krytykiem teatralnym i pisarką, a swoje życie dzieliła pomiędzy dom i pracę. Łomnicki nazywał żonę „demonem domowym”, a ona jego „potworem”. „Poznałam potwora. Kogoś, kto na teatralnej scenie umiał wszystko. I maniaka, który upierał się, że wszystko to o wiele za mało”, pisała o mężu w swojej książce „Król Lear nie żyje”. "Bycie z Tadeuszem było fascynujące i męczące zarazem. Intensywność i siła jego osobowości była niespotykanie wielka. Miałam wrażenie, że mieszkam nie z jednym, ale z dziesięcioma artystami”, dodawała. Czytaj też: Żona musiała samotnie wychować trójkę dzieci. Pierwsze małżeństwo Henryka Machalicy nie przetrwało Maria Bojarska, 1996 Tadeusz Łomnicki: ostatnie chwile, śmierć na scenie Tadeusz Łomnicki i Maria Bojarska byli ze sobą 18 lat, aż do śmierci aktora. W 1991 roku Tadeusz Łomnicki był na drodze do spełnienia swojego wielkiego marzenia o zagraniu w szekspirowskim "Królu Learze". Umożliwił mu to dyrektor Teatru Nowego w Poznaniu. Podobno w życiu każdego wielkiego aktora przychodzi moment, w którym pragnie się zmierzyć z tą wielką i trudną sztuką i w przypadku Łomnickiego nie było inaczej. 22 lutego 1992 roku aktor odbywał właśnie jedną z prób do "Króla Leara", a na widowni siedziała jego żona. "Tadeusz grał jedną ze swoich najważniejszych scen w tym przedstawieniu: rozmowę obłąkanego Leara z oślepionym Gloucesterem. Pod koniec tej sceny Lear ucieka swoim prześladowcom. Tadeusz wybiegł za kulisy, i jak potem się okazało, usiadł w fotelu, który był przygotowany do następnej sceny z jego udziałem. Tam, w kulisie czekał na swoje wejście nieżyjący już aktor Marek Obertyn i to on zobaczył, jak nagle Tadeusz spada z krzesła i opada na podłogę. Ja i kilku współpracowników, którzy oglądali próbę z widowni, usłyszeliśmy dziwny odgłos i krzyk, prawdopodobnie Marka. Pobiegliśmy za kulisy i zobaczyliśmy leżącego Tadeusza" – relacjonował Eugeniusz Korin w "Polska Głos Wielkopolski". Wielki aktor umarł, tak, jak zapewne by chciał, gdyby przyszło mu wybierać miejsce odejścia — na scenie, w miejscu, gdzie spędził większość życia i które kochał ponad wszystko. Do premiery nie doszło, ale na tamtych deskach poznańskiego teatru narodziła się legenda genialnego Tadeusza Łomnickiego. "Nagle bowiem okazało się, z jak wielkim artystą dzieliłam życie. Kogo straciłam", mówiła Maria Bojarska w wywiadzie dla rp.pl. Zobacz też: Agnieszka Osiecka i Elżbieta Czyżewska były duetem nierozłącznym. Poróżniła je "Biała bluzka" Śmierć piątej żony Łomnickiego, Marii Bojarskiej 20 czerwca 2023 roku reporter Remigiusz Grzela, który przyjaźnił się z Bojarską, podał informację o jej śmierci. Wybitna polska teatrolog, pisarka i krytyk teatralny zmarła w wieku 70 lat. "Dzisiaj po południu umarła Maria Bojarska, Marysia. Historyczka teatru, autorka m.in. biografii Mieczysławy Ćwiklińskiej, żona Tadeusza Łomnickiego, o którym napisała bezkompromisową i uczciwą wobec siebie samej książkę »Król Lear nie żyje«, przysparzając sobie być może więcej wrogów niż zwolenników" — napisał Grzela. Zobacz też: Pierwsza żona Tadeusza Łomnickiego nie była mu wierna. Aktor znał nawet jej partnera Tadeusz Łomnicki Źródła: "Gwiazdy kina PRL", Sławomir Koper, wyd. Czerwone i Czarne, film.wp.pl
Tomasz Kot szczerze o swoim życiu: „Wszystko zanurzyło się w mroku i chaosie”
Tomasz Kot rzadko mówi rzeczy oczywiste. Woli opowiadać o wolności, dzieciństwie, ojcostwie, wątpliwościach i normalności, która — jak sam przyznaje — jest dla niego największym komplementem. W rozmowie Beaty Nowickiej dla „VIVA! Man” z 2023 roku aktor wracał do momentów, które go ukształtowały: nieśmiałości, teatralnych początków, „Walecznego serca” i roli, która po latach zamknęła pewien krąg — Ambrożego Kleksa.
Introwertyczny, osobny, niezależny. Zwierzę aktorskie, o którym najwięksi reżyserzy mówią, że potrafi zagrać wszystko. A jednocześnie człowiek, dla którego największym komplementem pozostaje opinia, że jest „normalny”. W rozmowie z Beatą Nowicką dla „VIVA! Man” Tomasz Kot opowiedział o dzieciństwie, które go ukształtowało, niełatwej drodze do aktorstwa, ojcostwie, wolności i filmie, który zmienił jego życie. To właśnie dzięki „Walecznemu sercu” i Melowi Gibsonowi nie porzucił marzeń o scenie i ekranie. Tomasz Kot. Wywiad dla VIVA! Man Pierwszy raz nie poznałam swojego bohatera! Zamiast wysztafirowanej gwiazdy kina, normalny facet: w okularach, z wąsem, plecaczkiem i sympatycznym wyrazem twarzy… Lubię ten moment, kiedy udaje mi się wtopić w tłum. Ciekawie było przy okazji pana Kleksa, bo przez osiem miesięcy miałem bujny austro-węgierski zarost i czułem się jak za granicą. Wyczaiłem, że nikt nie chce skupiać się na dwumetrowym facecie z przedziwnym zarostem, który wygląda jak wariat. Nawet jak nasuwa się podejrzenie, że jestem podobny do tego aktora z „Zimnej wojny”, to lepiej się za bardzo nie przyglądać, bo nie wiadomo, co mu odpali. Obok mnie jest duży sklep spożywczy, pamiętam, że chodziłem po tym sklepie nierozpoznawalny i myślałem sobie, że to jest superdoświadczenie. Po filmie zgoliłem brodę, bo już chciałem zobaczyć swoją twarz i nagle… …wszyscy się obracają: „O Boże, to ON…”. Zniknęło to poczucie anonimowości. To w ogóle bardzo ciekawe zjawisko – rozpoznawalność. Inna była po „Niani”, inna po „Bogach” i jeszcze inna po „Zimnej wojnie”, ważne, żeby z dystansem do tego podchodzić. Czesław Miłosz powiedział kiedyś: „Nie mam większych złudzeń, za ileś lat będę hasłem między Myszką Miki a czymś na M”. Bardzo mądre. Na jakiej podstawie człowiek myśli, że będzie ponadczasowy? Rudolf Valentino to dziś tylko hasło w dziale „kino nieme”. Z nami będzie podobnie. Dlatego mnie interesuje życie, drugi człowiek. A jak jeszcze raz na jakiś czas usłyszę: „Kurde, jaki pan jest normalny”, to marzenia się spełniają. Właśnie widzę. Był Pan dzieckiem, kiedy Piotr Fronczewski zagrał pana Kleksa. Odbył Pan sentymentalną podróż w czasie. Miałem osiem lat, byłem w kinie z młodszym bratem. Wyjście szkolne. Pamiętam ten strach, kiedy na ekranie pojawiły się wilkołaki. Po wyjściu z kina przytuliliśmy się do siebie i zawarliśmy pakt, że będziemy pamiętać te wilkołaki do końca życia. Do dzisiaj pamiętam i on oczywiście też. Uważam, że dzieciństwo to najważniejszy etap życia, dlatego mam szczególny stosunek do najmłodszych. Zawsze jestem gotowy do zabawy, żartów, wygłupów. Wśród znajomych dzieci zostałem „tym śmiesznym wujkiem”, po prostu uwielbiam potęgę wyobraźni najmłodszych. Najdziwniejsze w tym wszystkim jest to, że kilka razy usłyszałem: „Jakby dzisiaj kręcili »Akademię«, byłbyś super Kleksem”. Kiedy zadzwoniłem do brata: „Stary, nie uwierzysz, będę Kleksem”, to wspominaliśmy głównie te wilkołaki. Po ogłoszeniu obsady zaczęły mnie zaczepiać matki nad naszym morzem: „O, dzieci, zobaczcie, ten pan będzie panem Kleksem”. Dzieci na to: „Aha” – i biegają dalej, a mama: „Tylko tego nie spieprzcie, to film mojego dzieciństwa”. Na pewno się udało! Jakim Pan był chłopcem? Czasami wręcz chorobliwie nieśmiałym. Jak się okazało, że idę do szkoły teatralnej, koledzy z podstawówki nie bardzo wiedzieli, o co chodzi. Łatwo nie było. Byłem najstarszy, rodzice ciężko pracowali, szybko musiałem przejąć jakąś odpowiedzialność. Sami chodziliśmy do szkoły, sami wracaliśmy. Kwestia pokoleniowa. Kiedyś było: „Wracaj do domu, bo trzeba się uczyć”. Dziś jest: „Wyjdź z domu choć na chwilę”. Świat przyśpieszył. Rozwój techniki sprawił, że dzieci, które się rodzą, co dekadę mają wokół siebie inną rzeczywistość. To prawda. Tato był nauczycielem WF-u. Wychował Pana w duchu: mens sana in corpore sano? Mój brat był sportowcem, ja cherlawym chłopakiem z wykrzywionymi żebrami i dużymi problemami z kręgosłupem. Ja mam prawie dwa metry, on dwa. Od razu był ode mnie większy i silniejszy, poszedł w siatkówkę i sport wyczynowy. Ja miałem zwolnienie z WF-u, ale ojciec przykładał ogromną wagę do gimnastyki korekcyjnej. Kiedy 15-letni koledzy pokazywali pierwsze bicepsy, ja – nie mogąc robić pompek – nadrabiałem na korekcyjnej, robiąc szpagaty. To generowało duże kompleksy. Wyleczyłem się z nich dopiero w szkole teatralnej. Mieliśmy fantastycznego profesora od WF-u. Pamiętam pierwsze zadanie: wchodzisz po linie, odbijasz dłoń na suficie i możesz opuścić salę. Mówię, że mam całą historię medyczną, która nie pozwala mi tego zrobić. A on na to: „Są inne sposoby, żeby tam wejść”. Ta szkoła mnie ukierunkowała, chwilę później na zajęciach z pantomimy okazało się, że to moje powyginane ciało jest w sumie głównym atutem, i usłyszałem: „Na takich jak ty to ja czekam latami” (śmiech). Polskie kino też, powiem górnolotnie… Mam wrażenie, że zawsze był Pan osobny, indywidualny. Dałem sobie prawo do tej osobności. Nie siłuję się, żeby nagiąć się do kogoś, robić coś wbrew sobie, żeby bardziej gdzieś pasować. To jest nasze dobrodziejstwo, że mamy kolorowy horyzont i jesteśmy różni. Każdy może dorzucić coś od siebie. Wolnych elektronów powinno być więcej, tym bardziej że żyjemy w spolaryzowanym społeczeństwie, nie tylko politycznie. Jak patrzę się na siebie jednostkowo na skali porównawczej, myślę sobie: Jestem, jaki jestem, idę do przodu. Więc ta moja droga zawsze była dosyć indywidualna i cały czas taka jest. Natomiast fatalnie wspominam edukację podstawową i licealną. Oprócz polonisty, który był teatromanem i rozkochał mnie w teatrze, nie miałem szczęścia do nauczycieli. Szybko odkryłem, jaki zawód chcę uprawiać, i równie szybko się przekonałem, że ten mój teatr to tylko problem. Fanaberia miernego ucznia. Każdy wyjazd na festiwal, z którego wracałem z nagrodą aktorską, kończył się jakąś karą… Takie początki wręcz skazują cię na samotność. Zobacz też: Tomasz Kot chronił go przed blaskiem fleszy. Dziś Leon coraz śmielej wkracza do świata gwiazd Smutne to… Nie miał Pan jakiegoś idola, wzoru do naśladowania? Miałem. Mela Gibsona w filmie „Waleczne serce”. Wszyscy bali się tego mojego bycia aktorem. Byli rozczarowani. Pytali: „Ale co to znaczy? Jak ty będziesz zarabiał? Co będziesz jadł? Nikt z rodziny nigdy nie miał takiego pomysłu…”. Z tego powodu leciała nauka, bo tu próba, tam spektakl. Nie rozumiałem w ogóle fizyki, chemii, byłem humanistycznym typem. Mama powtarzała: „Nauczyciele mówią, że jesteś zdolny, ale leń”. Ale ja cały czas pracowałem! Do dziś – a mam już 46 lat – nie rozumiem, dlaczego oceny były ważniejsze od pasji? Wciąż pamiętam tamte rozmowy: „Przecież pani z chemii nie była dobra z polskiego. Dlaczego wszyscy udają, że mieli same piątki?!”. W końcu się przestraszyłem. Uległem. Z nieznanym jeszcze wtedy Januszem Chabiorem robiliśmy przedstawienie w teatrze amatorskim. „Jasiu – mówię – mam zakaz chodzenia do teatru. Dogadałem się z koleżankami z klasy, że będą mnie kryły”. Nie było komórek, tylko telefony stacjonarne. Rodzice pytali: „Dokąd idziesz?”. „Idę się uczyć”. „Gdzie będziesz?” „U Marioli”. Wiedziałem, że jak mama zadzwoni do Marioli, to ona powie: „Właśnie wyszedł”. W tym czasie szedłem na próbę do teatru. Kiedy spektakl był gotowy, poprosiłem: „Jasiu, na plakatach podpisz mnie pseudonimem, bo jak rodzice zobaczą Tomasza Kota, będzie afera”. Postanowiłem, że to jest moje ostatnie przedstawienie. Po maturze pójdę na polonistykę i zostanę nauczycielem. Ułożyłem w głowie nowe życie, wszyscy byli zadowoleni… …tylko nie Pan. Tylko nie ja. Właśnie wtedy trafiłem do kina na „Waleczne serce”. W pewnym momencie Mel Gibson z pomalowaną na niebiesko twarzą wygłasza płomienną mowę o wolności: „Od was zależy, co uczynicie z tą wolnością! Możecie walczyć i zginąć, możecie wrócić do domu i iść spać. Ale jeśli ktokolwiek was zapyta, czy zrobiłeś wszystko, żeby odzyskać wolność, to nie masz prawa się odezwać. Bo nie zrobiłeś wszystkiego, żeby odzyskać swoją woooolnoooość!”. To był wstrząs. Zrozumiałem, że mam 17 lat i idę „spać”. Nie mogłem się uspokoić. Wiedziałem, że to jest mój film życia. Wyszedłem z kina roztrzęsiony, że muszę natychmiast dorwać Jasia, żeby napisał moje nazwisko na plakacie. Postanowiłem, że nie będzie żadnej polonistyki, tylko aktorstwo. Polonistykę zrobię, kiedy czwarty raz odpadnę. To jest często wyznacznik dla młodych aktorów: skoro Janusz Gajos cztery razy zdawał, to ja mogę pięć. Puenta tej historii nastąpiła w 2019 roku, kiedy poleciałem z „Zimną wojną” do Los Angeles na rozdanie Oscarów. Mel Gibson miał wtedy kiepską passę. Skandale i alkohol sprawiły, że stał się w Hollywood persona non grata. Mocno to zresztą przeżyłem. Jedno z najczęstszych pytań, jakie mi wtedy zadawano, brzmiało: Komu z Hollywood chciałbyś uścisnąć rękę? Ku powszechnej konsternacji odpowiadałem szczerze, nie koniunkturalnie: „Melowi Gibsonowi za to, co dla mnie zrobił. Takich rzeczy nie wolno zapomnieć”. Ma Pan rację! Być może bez Gibsona uczyłby Pan dzisiaj w legnickim liceum… Mogłoby tak być. Wtedy się sformatowałem. No a potem nie zdałem matury i nie mogłem startować do szkoły teatralnej. Pan nie zdał matury?! Czuję, że nie przestanie mnie Pan zaskakiwać w tej rozmowie… To się wiązało z tym, że od trzeciej klasy grałem w legnickim teatrze w ramach eksperymentu „Amatorzy i zawodowcy razem na scenie”. Pamiętam, że cztery egzaminy się udały, a na piątym, ostatnim, z ustnej historii – bum. To był bardzo przykry moment. Dzień później dyrektor teatru zobaczył mnie siedzącego na rynku z Jasiem Chabiorem i powiedział: „Słuchaj, przyjdź do mnie jutro, wezmę cię na etat. Wszystko załatwimy. Po co mam się zastanawiać, kto co potrafi, skoro ty mi tu od dwóch lat skaczesz po scenie”. Ja na to: „Panie dyrektorze, ale nie zdałem matury, nie mam uprawnień…”. „Nie szkodzi. Zostaniesz adeptem sztuki teatralnej”. I zostałem. Prawdopodobnie byłem najmłodszym człowiekiem w teatrze na etacie. Robiłem głównie za halabardzistę, grałem maleńkie rólki. Wyprowadziłem się z domu, zamieszkałem w Domu Aktora z kolegami z teatru. No i rok później… ZOBACZ TEŻ: Poprosił ją o rękę na pierwszym spotkaniu, byli ze sobą 26 lat. Tak wyglądała historia miłości Tomasza i Agnieszki Kotów …zdał Pan koncertowo do szkoły aktorskiej w Krakowie. Nie złamali tam Pana? Nie. Ale byłem chyba ostatnim rocznikiem, którego uczył Jerzy Jarocki. Przeżyłem jego słynny hardcore’owy trening i bardzo mnie to rozepchało wewnętrznie. Miał metr pięćdziesiąt, chore oczy, ciągle je zakraplał, unosił głowę, patrzył z góry i ze stoickim spokojem cedził słowa: „Proszę jeszcze raz przebiec tę salę i wykrzyczeć ten tekst. To nie to. Jeszcze raz. I jeszcze raz… I jeszcze raz…”. Trwało to 40 minut. Sala patrzy przerażona, człowiek jest skonany, pot się leje, a zadanie cały czas brzmi tak samo: „To nie to. Jeszcze raz…”. Naprawdę nie wiesz, czego on chce. Pamiętam, że jak się w końcu wydarłem na granicy jakiegoś szaleństwa, że zaraz go zabiję, byłem w szoku, że tak potrafię, że w człowieku są takie pokłady furii. Wtedy powiedział: „Dziękuję. To było bardzo dobre”. Zaskoczyła mnie moja reakcja: „Jezu, co się stało?!”. Uchylone drzwi otworzyły się na oścież i światło wpadło do pomieszczenia. Wow. Z jednej strony było to niesamowite doświadczenie, z drugiej – trudne do ocenienia w kontekście przemocy, mobbingu. Na pewno od tamtego momentu czuję, że mam troszeczkę inną świadomość zawodową. Osobny, odważny, męski. W ciągu ostatnich dekad definicja męskości uległa licznym rewolucjom. Co dziś oznacza męskość? Nie odpowiem pani. Nie wiem. Widziałem wywiad z profesor Magdaleną Środa, która twierdzi, że nie ma żadnych różnic pomiędzy kobietą a mężczyzną. Zdaniem filozof, „nie mamy ani jednej cechy genetycznej, fizjologicznej czy medycznej, która by jednoznacznie decydowała, kto jest kobietą, a kto mężczyzną”. Dziwna sytuacja… Znam wiele kobiet, które są feministkami i różnią się między sobą w wielu kwestiach. Z punktu widzenia faceta trudno jest na tej podstawie wyciągnąć wnioski, co to wobec tego znaczy być feministką. Co to jest feminizm? I nie chodzi o złą wolę, tylko naprawdę można zgłupieć. Więc wracając do pytania, co to jest męskość? Naprawdę nie wiem. To elektryczny temat. Czasem nie potrzebujemy definicji. Wystarczy wzorzec, jak Pan… Skąd Pan wiedział, co jest dobre, a co złe? Co wolno, a czego nie wolno? To, co mam teraz w głowie i w sercu, jest efektem wyciągania wniosków i refleksji z nie zawsze udanych ruchów. Ja się kiedyś w życiu bardzo pogubiłem. Kraków kojarzy mi się z czasem chaosu. Wychowałem się w bardzo katolickim domu, wtedy to była norma. Kościół był silną linią mojego dzieciństwa. Kiedy wyprowadziłem się z domu, trafiłem do Domu Aktora w Legnicy, a stamtąd przeniosłem się bezpośrednio do akademika w Krakowie. Od tamtej pory nie wróciłem do domu w sensie duchowym. W Krakowie wektory mi się porozjeżdżały, byłem pogubiony. Wszystko zanurzyło się w mroku i chaosie. Wiedziałem tylko jedno, że jestem w szkole marzeń i chcę grać. W okolicach 2005 roku doszło do dużego uspokojenia, ważnego remanentu wewnętrznego. Chwilę później, czekając na pierwsze dziecko, myślałem sobie: Co ja odpowiem, jak ona mnie za parę lat zapyta o Boga? Co ja zrobię? Już wtedy nie chodziłem do kościoła, bo przestałem jakkolwiek go rozumieć. Zacząłem bardzo dużo czytać. Ta przygoda niesamowicie mnie wciągnęła. Uzmysłowiła, że znam tylko jedną wersję świata. Nagle zobaczył Pan, co jest po drugiej stronie? Tak. Zacząłem żyć bardziej świadomie, mieć własne zdanie. Ta wiedza ciągle się kumuluje w ciszy. Ja w ogóle podejrzewam, że mam mocno introwertyczną naturę, aż dziw bierze, że udaje mi się uprawiać ten zawód. Pamiętam, że gdy po pierwszych wywiadach pojawiła się opinia, że jestem inteligentny, byłem zaskoczony. Ja?! Jak to?! Przecież całe życie słyszałem, że jestem głupi. Lepiej się nie odzywać, bo i tak ciągle jest na mierną. „Poczytaj sobie, zainteresuj się czymś. Boże, na kogo ty wyrośniesz…?!” – takie mam echo z dzieciństwa. Kiedy urodziła się moja Blaneczka, potem Leon, doświadczyłem nowego rodzaju miłości tacierzyńskiej i to było wow! Reaktor jądrowy, przy którym wszystko wysiada. Nawet mój ukochany zawód, o którym myślałem, że to sztandar życia, główna szyna, po której pojadę w świat, wszystko zeszło na drugi plan. Bał się Pan roli ojca czy wskoczył na główkę do tego basenu? Oczywiście, że się bałem. Ten strach wyznacza nasze granice, co też nie jest złe. Bałem się, czy uda mi się to dobrze zrobić, być dobrym ojcem. To przecież nie jest tak, że kobieta rodzi dziecko i mówi: „Będę zajebistą matką”. Wydaje mi się, że to jest uniwersalny strach. Rozmawiałem wtedy z Magdą Różczką, nasze córki są w podobnym wieku, ostatnio nawet się zaprzyjaźniły. Magda była w zaawansowanej ciąży, a ja jej opowiadałem, że powinienem zapewnić rodzinie jakiś dom, ale nigdy nie brałem kredytu, jeszcze niedawno mieszkałem w akademiku i teraz nagle nie wiem, co mam robić. Boję się. A ona tak siedzi, głaszcze brzuch i mówi: „Stary. Dziecko się rodzi i wszystko staje się jasne. Zawsze znajdziesz siłę”. Tak po prostu. Pomyślałem: Ma rację, jedziemy do przodu. Ludzie mówią: „Nie jestem gotowy na dziecko”. Ale na jakiej podstawie mamy być gotowi? Teoretycznej wiedzy? Nie ma takiej opcji, że ktoś „jest gotowy”. To się po prostu dzieje. Leon – zostając przy męskiej linii – ma 13 lat. To czas poważnych pytań. Pyta o życie, a ja mu uczciwie odpowiadam (śmiech). Domyślam się. Czego chciałby Pan syna nauczyć? Mądrego wybierania. Życia nie da się nauczyć. Tym bardziej że nie wiemy, jak to życie będzie wyglądało za chwilę. Mój przyjaciel poszedł do szkoły na pierwsze zebranie rodziców i usłyszał od dyrektorki: „Jeśli ktoś z państwa ma »pomysł« na swoje dziecko, to pożegnajcie się z nim w tej chwili. Zastanówcie się, jakie uprawiacie zawody i ile z tych zawodów istniało, kiedy wy byliście mali. Za 20 lat będą potrzebne zawody, o których wam się nawet nie śniło”. Podoba mi się to myślenie. Na bieżąco warto uczyć mądrego szukania i mądrego wybierania. Tyle. Za chwilę na ekrany kin wchodzi „Akademia pana Kleksa”. To była wspaniała przygoda, przez te pół roku zżyłem się z naszą dziecięcą obsadą. Z zachwytem patrzyłem, jak oni myślą, grają, kombinują. Leon był ze mną na planie każdego dnia. Zaczęliśmy kręcić w wakacje i stał się częścią ekipy. Maciek Kawulski szybko uczynił go swoim asystentem od spraw dziecięcych aktorów. To było słodkie. W przerwie go zaczepiałem: „Cześć, Leon, co u ciebie?”. „Tato, teraz nie mogę gadać, bo muszę zapytać ludzi, czy chcą kakałko, czy herbatkę”. „Dobrze, oczywiście…” (śmiech). Czy złapie bakcyla? Sam jestem ciekaw. Chodzi o mądry wybór. Człowiek musi w coś uwierzyć. Czytaj także: Koniec 19-letniego małżeństwa Tomasza Kota. Aktor opublikował oświadczenie i przekazał wieści o rozwodzie
Pierwsza taka kobieta w historii MON. Kim jest nowa wiceministra obrony narodowej? Jej droga do kariery może zaskoczyć
Jeszcze kilka lat temu relacjonowała najważniejsze wydarzenia polityczne jako dziennikarka telewizyjna. Dziś Magdalena Sobkowiak-Czarnecka znalazła się w ścisłym kierownictwie Ministerstwa Obrony Narodowej. 19 czerwca 2026 roku została powołana na stanowisko sekretarza stanu i wiceministry obrony narodowej, przechodząc do historii jako pierwsza kobieta na takim stanowisku w dziejach resortu. Kim jest jedna z najbliższych współpracowniczek Władysława Kosiniaka-Kamysza i co wiadomo o jej życiu prywatnym?
Przez ostatnie miesiące jej nazwisko regularnie pojawiało się w kontekście programu SAFE i bezpieczeństwa Europy. Jednak dopiero najnowsza nominacja sprawiła, że Magdalena Sobkowiak-Czarnecka znalazła się w centrum zainteresowania opinii publicznej. Awans do ścisłego kierownictwa MON jest zwieńczeniem wieloletniej drogi zawodowej, która prowadziła przez redakcje telewizyjne, Komisję Europejską, polityczne kampanie wyborcze i najważniejsze instytucje państwowe. Pierwsza kobieta w historii na stanowisku sekretarza stanu w MON 19 czerwca 2026 roku Magdalena Sobkowiak-Czarnecka odebrała z rąk ministra obrony narodowej Władysława Kosiniaka-Kamysza nominację na stanowisko wiceministry obrony narodowej. Decyzję o jej powołaniu podpisał premier Donald Tusk. W nowej roli ma odpowiadać między innymi za zakupy dla armii, rozwój potencjału obronnego oraz dalszą transformację polskich sił zbrojnych. Jej nominacja ma wymiar historyczny. Choć wcześniej kobiety pełniły funkcje podsekretarzy stanu w MON, Sobkowiak-Czarnecka została pierwszą kobietą w historii resortu obrony, która objęła stanowisko sekretarza stanu. Podczas uroczystości nominacyjnej Władysław Kosiniak-Kamysz podkreślał znaczenie tej decyzji nie tylko dla samego ministerstwa, ale również dla kobiet angażujących się w życie publiczne. „To będzie wielkie zadanie i pierwszy raz w historii Polski — myślę, że to jest ważna informacja dla wszystkich pań w Polsce, dla wszystkich kobiet — to właśnie kobieta będzie odpowiadać za wielki proces transformacji sił zbrojnych i budowę sojuszniczych relacji z innymi państwami, siły gospodarki w oparciu o przemysł zbrojeniowy” — mówił szef MON. Sama Sobkowiak-Czarnecka nie ukrywała, że obejmuje funkcję w wyjątkowym momencie dla Polski i Europy. „Biorę na siebie tę ogromną odpowiedzialność, zdaję sobie sprawę z jej wagi, ale też obiecuję, że zrobię wszystko, żebyśmy budowali taką odporność państwa, żeby prawdziwe zagrożenie nigdy nie przyszło” — podkreśliła po otrzymaniu nominacji. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2026/06/EN016795280009-a625ab9.jpg" width="2000" height="1333" alt="Powolana na stanowisko wiceministry obrony narodowej Magdalena Sobkowiak-Czarnecka i szef resortu Wladyslaw Kosiniak-Kamysz 19.06.2026, Warszawa, siedziba MON przy Klonowej. Wreczenie nominacji na nowe stanowiska sluzbowe" title="MON - nominacje na nowe stanowiska s?u?bowe" /> Kim jest Magdalena Sobkowiak-Czarnecka? Magdalena Maria Sobkowiak-Czarnecka urodziła się 20 maja 1984 roku w Poznaniu. Jest córką Jacka i Małgorzaty Sobkowiaków. Ukończyła gospodarkę światową na Uniwersytecie Ekonomicznym w Poznaniu, a następnie studia podyplomowe z dyplomacji w Collegium Civitas oraz studia doktoranckie w Szkole Głównej Handlowej. Jej edukacja wykraczała jednak daleko poza tradycyjne ścieżki akademickie. Ukończyła kurs dziennikarstwa multimedialnego organizowany przez Reutersa w Londynie, uczestniczyła w Leadership Academy for Poland realizowanej we współpracy z Harvard Kennedy School, a także w CEU Democracy Institute Leadership Academy. Została również wyróżniona przez German Marshall Fund jako jedna z przyszłych liderek Europy. Zaczynała w mediach. Pracowała dla Polsatu i TVP Karierę zawodową rozpoczęła w 2006 roku w studenckim radiu RMI FM w Poznaniu. Niedługo później trafiła do TV Biznes, a następnie do Polsatu, gdzie przygotowywała materiały dla „Wydarzeń” i Polsat News. Szerszą rozpoznawalność przyniosła jej jednak praca w Telewizji Polskiej. Była reporterką polityczną „Panoramy”, prowadziła programy „Gość poranka” i „Po przecinku”, relacjonowała najważniejsze wydarzenia polityczne w kraju i za granicą. Towarzyszyła podczas zagranicznych wizyt premierowi Donaldowi Tuskowi i prezydentowi Bronisławowi Komorowskiemu, relacjonowała wybory prezydenckie w Stanach Zjednoczonych oraz wydarzenia związane z polityką europejską. W latach 2015–2016 była korespondentką TVP w Brukseli. Relacjonowała między innymi wybory parlamentarne w Wielkiej Brytanii, zamachy terrorystyczne w Paryżu i Brukseli oraz debatę wokół Brexitu. Zobacz też: Władysław i Paulina Kosiniak-Kamyszowie po raz trzeci zostali rodzicami. Połączył ich przypadek i ból zęba. Poznał żonę w gabinecie stomatologicznym, dziś są dla siebie siłą i wsparciem Bruksela otworzyła jej drzwi do wielkiej polityki Po odejściu z TVP w 2016 roku pozostała w Belgii i rozpoczęła pracę w Komisji Europejskiej. Zajmowała się komunikacją oraz tematyką gospodarczą, obronną i kosmiczną. To właśnie wtedy zdobyła doświadczenie, które dziś uznawane jest za jeden z fundamentów jej kariery. Poznała mechanizmy funkcjonowania instytucji europejskich od środka, uczestniczyła w projektach związanych z bezpieczeństwem i polityką obronną oraz budowała międzynarodowe kontakty. Kilka lat później zdecydowała się jednak wrócić do Polski, mimo że miała możliwość dalszej pracy w strukturach unijnych. Jak sama przyznała w wywiadzie dla Onetu, wybrała powrót do kraju, choć czekała na nią dobrze płatna ścieżka zawodowa w Brukseli. Uznała jednak, że chce zajmować się sprawami, które są jej szczególnie bliskie. Współpracowniczka Kosiniaka-Kamysza i twarz programu SAFE W 2019 roku została szefową zespołu doradców Władysława Kosiniaka-Kamysza. Rok później kierowała jego kampanią prezydencką. Przez kolejne lata odpowiadała za liczne projekty związane z polityką europejską i współpracą międzynarodową. Po zmianie władzy objęła stanowisko podsekretarza stanu ds. europejskich w Kancelarii Prezesa Rady Ministrów. Nadzorowała przygotowania do polskiej prezydencji w Radzie Unii Europejskiej, a następnie została pełnomocniczką rządu ds. Instrumentu na rzecz Zwiększenia Bezpieczeństwa Europy, czyli programu SAFE. To właśnie SAFE sprawił, że jej nazwisko zaczęło pojawiać się na pierwszych stronach gazet. Program wywoływał ogromne emocje polityczne, a Sobkowiak-Czarnecka wielokrotnie publicznie broniła jego założeń. W rozmowie z Onetem przyznała: „Czułam złość pomieszaną z rozczarowaniem, bo wiem, że ten program jest dobry”. Jednocześnie podkreślała, że mimo politycznych sporów jej zespół konsekwentnie realizował wyznaczone cele. Życie prywatne Magdaleny Sobkowiak-Czarneckiej Magdalena Sobkowiak-Czarnecka chroni prywatność swojej rodziny. Publicznie wiadomo, że ma męża i dzieci, ale nie ujawnia wielu szczegółów. W rozmowie z Onetem powiedziała wprost: „Mam dzieci, o których nie chcę zbyt wiele mówić w mediach, ale jestem mamą”. Jej dzień zaczyna się bardzo wcześnie. Jak opowiadała, wstaje około godziny 5 rano, czyta dokumenty, przygotowuje się do spotkań, a pracę często kończy około 21. Zdarzają się też dni, kiedy wychodzi z biura dopiero w nocy. Ogromną rolę odgrywają bliscy. „Wielkim wyzwaniem jest połączenie takiego trybu pracy z życiem rodzinnym. Ogromną rolę w tym procesie odgrywają mąż i moi bliscy”. Przyznała również, że przy tak intensywnym tempie pracy rodzina często przejmuje na siebie większość obowiązków domowych. Mimo to stara się wykorzystywać każdą wolną chwilę, aby spędzić czas z najbliższymi. Z dużym rozbawieniem opowiadała także o reakcjach męża na jej napięty harmonogram. „Mój mąż śmieje się, że kiedy przychodzi weekend i mam wolny dzień, to prawdopodobnie go prześpię”. Czytaj też: Donald Tusk pokazał zdjęcie z dzieciństwa. Internauci zwrócili uwagę szczególnie na jedno Co daje jej oddech poza polityką? Choć jej zawodowa codzienność jest bardzo intensywna, Magdalena Sobkowiak-Czarnecka ma swoje sposoby na odpoczynek. Lubi książki, szczególnie biografie, rozmowy i wywiady. Chętnie czyta również kryminały. Wśród ważnych dla niej postaci wymienia Christine Lagarde, z którą miała okazję się spotkać. Poza książkami ważne są dla niej sport, podróże i czas z rodziną. „Czas z rodziną, podróże i tenis”. Tak odpowiadała, pytana o to, co daje jej prawdziwy oddech. Wspominała też o wyjazdach z przyjaciółkami na obozy jogowe, podczas których może całkowicie odciąć się od codziennych obowiązków. W jej życiu ważne miejsce zajmują także wieloletnie przyjaźnie. „Mam te same przyjaciółki od ponad 20 lat”. Jak podkreślała, to właśnie one pozwalają jej zachować dystans do pełnionych funkcji i przypominają, że poza stanowiskami i tytułami najważniejsze pozostają relacje z ludźmi. Ma słabość do czekolady, piecze ciasta i robi konfitury. Jak tłumaczyła, pieczenie daje jej to, co lubi: „Szybki efekt i konkretny rezultat”. Jej ulubionym miejscem pozostaje polskie morze, do którego ma szczególny sentyment i gdzie najchętniej spędza wakacje. Perfekcjonistka, liderka, kobieta od zadań specjalnych Magdalena Sobkowiak-Czarnecka nie ukrywa, że jest perfekcjonistką. „W moim przypadku 80 proc. to kontrola”. Przyznała też, że zawodowo perfekcjonizm bywa zaletą, bo pozwala jej skutecznie realizować cele. Jednocześnie wymaga od siebie bardzo dużo i nie ukrywa, że często chce, aby wszystko było dopracowane do najmniejszego szczegółu. Dużą wagę przywiązuje do przywództwa. Jej zdaniem prawdziwy lider to ktoś, za kim ludzie idą dobrowolnie. Taką filozofię stara się realizować nie tylko w administracji, ale również w działalności społecznej. Jest założycielką stowarzyszenia Kobiety w Centrum, które promuje równouprawnienie i wspiera kobiety w aktywności publicznej. Równość jest jednym z tematów, z którymi identyfikuje się od lat. Jak mówiła, nie chodzi o to, by mężczyźni mieli gorzej, ale by kobiety nie musiały rezygnować z ambicji tylko dlatego, że są kobietami. To właśnie ten temat przewija się przez wiele jej publicznych wystąpień. Sama wielokrotnie podkreślała, że chciałaby, aby kolejne pokolenia kobiet mogły wybierać własną drogę bez ograniczeń wynikających ze stereotypów. Kobieta, o której będzie jeszcze głośno Jeszcze niedawno była przede wszystkim ekspertką od spraw europejskich i bezpieczeństwa. Dziś odpowiada za jedne z najważniejszych procesów związanych z modernizacją polskiej armii. Awans do kierownictwa MON sprawił, że Magdalena Sobkowiak-Czarnecka znalazła się w gronie najbardziej wpływowych kobiet w polskim życiu publicznym. Jej droga zawodowa pokazuje, że doświadczenia zdobyte w mediach, administracji europejskiej i polityce mogą prowadzić do stanowisk, które jeszcze kilka lat temu wydawały się poza zasięgiem. A patrząc na tempo jej kariery, wiele wskazuje na to, że nominacja na stanowisko wiceministry obrony narodowej może być dopiero kolejnym ważnym rozdziałem w jej historii. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2026/06/EN016782790188-c876d2b.jpg" width="2000" height="1333" alt="Wladyslaw Kosiniak-KamyszN/z: Magdalena Sobkowiak-Czarnecka, 28.05.2026 Gdansk Stocznia Remontowa Shipbuilding SA Podpisanie umowy w ramach SAFE na dostawe okretow hydrograficznych pod kryptonimem HYDROGRAF z udzialem Wladyslawa Kosiniaka-Kamysza wicepremiera ministra obrony narodowej oraz Magdaleny Sobkowiak-Czarneckiej Pelnomocnik Rzadu ds. Instrumentu na rzecz Zwiekszenia Bezpieczenstwa SAFE" title="Podpisanie pierwszych umów w ramach SAFE" /> Źródła: gov.pl, kobieta.onet.pl, tvn24.pl
Poprosił ją o rękę na pierwszym spotkaniu, byli ze sobą 26 lat. Tak wyglądała historia miłości Tomasza i Agnieszki Kotów
Przez lata uchodzili za jedną z najbardziej zgodnych i dyskretnych par polskiego show-biznesu. Tomasz Kot i Agnieszka Kot właśnie potwierdzili rozstanie po 26 latach związku. Przypominamy historię ich miłości.
Ich miłość zaczęła się jak scenariusz romantycznego filmu i przez lata wydawała się odporna na wszelkie kryzysy. Tomasz Kot i jego ukochana Agnieszka stworzyli związek, który przetrwał ponad dwie dekady, doczekał się dwojga dzieci i z dala od blasku fleszy budował własną, szczęśliwą codzienność. Tym większym zaskoczeniem okazała się wiadomość, którą przekazali fanom we wspólnym oświadczeniu. W roku, w którym świętowaliby 20. rocznicę ślubu, poinformowali o rozstaniu, zamykając jeden z najbardziej dyskretnych i zarazem najtrwalszych rozdziałów polskiego show-biznesu. Przypominamy historię ich miłości. Historia miłości Tomasza i Agnieszki Kotów Ulubieniec publiczności od początku swojej kariery strzegł prywatności najbliższych. Przez niemal 20 lat był szczęśliwym mężem, a wraz z żoną Agnieszką doczekał się dwójki dzieci – Blanki, która dała się poznać widzom dzięki roli w głośnej „Wielkiej wodzie” czy drugim sezonie serialu „Pati”, oraz młodszego o 3 lata Leona. Tomasz Kot wielokrotnie podkreślał, że małżeństwo sprawiało, iż „wiedział, dokąd wraca”, i było dla niego życiowym drogowskazem. Razem z żoną stanowili dla siebie ogromne wsparcie i motywację. Ich historia rozpoczęła się w 2000 roku i zaczęła się od... oświadczyn. Oboje byli wtedy studentami, on kończył szkołę teatralną w Krakowie, ona wydział operatorski w Katowicach. Po raz pierwszy spotkali się dzięki grupie wspólnych znajomych. Pierwsze pytanie, jakie Tomasz Kot zadał swojej przyszłej żonie, miało brzmieć: „Cześć, jestem Tomek, wyjdziesz za mnie?”. „Dobrze, tylko nie dzisiaj”, odpowiedziała. Na ten dzień czekał kolejne sześć lat. Para stanęła na ślubnym kobiercu 30 września 2006 roku w Częstochowie. „Obrączka jest spoko, fajna rzecz. Po kilku zakrętach poukładałem swoje życiowe klocki i jest to dość jasny i klarowny świat. Było nam z Agnieszką dobrze, więc ślub stał się kolejnym krokiem. Małżeństwo daje mi poczucie, że wiem, dokąd wracam”, zwierzał się aktor w wywiadzie dla Twojego Stylu. Czytaj też: Koniec 19-letniego małżeństwa Tomasza Kota. Aktor opublikował oświadczenie i przekazał wieści o rozwodzie Tomasz Kot z żoną, Agnieszka Kot, 4.04.2006 Tomasz Kot, żona Agnieszka Kot, premiera filmu „Zimna wojna”, 28.05.2018 rok Tomasz Kot i Agnieszka Kot ogłosili rozstanie Choć przez lata uchodzili za jedną z najbardziej trwałych i zgodnych par polskiego show-biznesu, ich wspólna droga dobiegła końca. Tomasz i Agnieszka Kotowie poinformowali o rozstaniu we wspólnym oświadczeniu, które opublikowali po 26 latach związku. Informacja poruszyła fanów, którzy przez lata obserwowali ich związek oparty na wzajemnym wsparciu i dyskrecji. Byli małżonkowie przekazali, że do rozstania doszło pół roku temu. Jak zaznaczyli, była to „spokojna, wspólna i niełatwa decyzja”. W opublikowanym komunikacie zwrócili uwagę, że mimo zakończenia małżeństwa z wdzięcznością patrzą na wspólnie spędzone lata. Podkreślili, że łączy ich rodzina, szacunek oraz wszystko to, co razem zbudowali przez ponad dwie dekady. „Po wielu wspólnych latach, pół roku temu podjęliśmy decyzję o rozstaniu. To była spokojna, wspólna i niełatwa decyzja. Przez lata zbudowaliśmy razem kawał życia, który pozostanie dla nas ważny. Łączy nas rodzina, wdzięczność za wspólnie przeżyty czas i wzajemny szacunek. Choć nie jesteśmy już małżeństwem, nadal jesteśmy dla siebie ważnymi ludźmi i wspólnie dbamy o to, co przez lata stworzyliśmy. Chcieliśmy powiedzieć o tym sami, zanim zrobią to za nas inni. Bardzo prosimy o uszanowanie naszej prywatności oraz prywatności naszych bliskich. Dziękujemy wszystkim, którzy dobrze nam życzą", napisano. Czym zajmuje się Agnieszka Kot? Agnieszka Kot od lat z powodzeniem realizuje się w branży filmowej. Choć rzadko znajdowała się w centrum zainteresowania mediów, mogła pochwalić się imponującym dorobkiem zawodowym. Pracowała jako operatorka filmowa przy produkcjach takich jak „Franciszek”, „Wyścig”, „Kaszel umarlaka” czy „Próba mikrofonu”. Zajmuje się także reżyserią, fotografią, ponadto jest scenarzystką i współautorką książki dla dzieci „Senek", do której sama stworzyła kolaże. W życiu zawodowym i prywatnym wiele łączyło ją z Tomaszem Kotem. Choć na co dzień realizowali własne projekty, zdarzało im się współpracować. Tak było między innymi przy krótkometrażowym filmie „Jeszcze jeden koniec świata”, który Agnieszka wyreżyserowała. Tomasz Kot nie tylko zagrał w nim jedną z głównych ról, ale również uczestniczył w pracach nad scenariuszem. „Ta historia jest nam bliska, oczywiście ją przetworzyliśmy. Oczywiście, że się spieraliśmy. Historia z reżyserią towarzyszy mi długi czas. Oczywiście na wszystko musi przyjść dobry moment. To jest rodzaj mojej drogi, jej rozszerzania. Wcześniej nie miałam na to przestrzeni i trochę w siebie nie wierzyłam”, zwierzała się żona aktora w rozmowie z Dzień Dobry TVN. Agnieszka Kot ukończyła realizację obrazu w Katowickiej Szkole Filmowej, reżyserię w Studio Prób przy Szkole Wajdy oraz psychologię jungowską na Uniwersytecie Jagiellońskim. Tomasz Kot, żona Agnieszka Kot, gala wręczenia Orłów, 25.03.2019 rok
TYLKO W VIVA! BEZ TABU: Ciągle każą obniżać cholesterol. Profesor ujawnia, czego większość pacjentów nie słyszy w gabinecie
– „Lekarz, dobry lekarz nie leczy badań. Nie oczekujmy od lekarza, że będzie leczył badania, tylko leczy pacjenta” – podkreśla prof. Marek Postuła w rozmowie z Mariolą Bojarską-Ferenc w programie VIVA! Bez Tabu. Ekspert tłumaczy, dlaczego ten sam wynik cholesterolu może oznaczać zupełnie coś innego dla 30-latka i dla osoby obciążonej cukrzycą czy otyłością. To rozmowa, która może zmienić sposób myślenia o zdrowiu i profilaktyce chorób serca.
Cholesterol od lat budzi ogromne emocje. Jedni obsesyjnie śledzą kolejne wyniki badań, inni wpadają w panikę na sam widok podwyższonego LDL. Tymczasem rzeczywistość może być znacznie bardziej skomplikowana, niż sugerują nagłówki czy internetowe porady. W najnowszym odcinku programu VIVA! Bez Tabu Mariola Bojarska-Ferenc rozmawia z prof. Markiem Postułą – kardiologiem, farmakologiem klinicznym, prezesem Polskiego Towarzystwa Medycyny Długowieczności i jednym z najbardziej cenionych ekspertów zajmujących się profilaktyką chorób cywilizacyjnych. Podczas szczerej rozmowy specjalista wyjaśnia, dlaczego nie istnieje jedna właściwa wartość cholesterolu dla wszystkich i czego wielu pacjentów nigdy nie słyszy w gabinecie lekarskim. TYLKO W VIVA! BEZ TABU: wysoki cholesterol. Kardiolog Marek Postuła wyjaśnia, kiedy potrzebne są leki, a kiedy nie „Najpierw było 300 ileś, potem 200, potem 150, więc dochodzimy do takich bardzo małych już liczb” – zauważa Mariola Bojarska-Ferenc podczas rozmowy z prof. Markiem Postułą. To pytanie zadaje sobie dziś wielu pacjentów. Czy cholesterol rzeczywiście trzeba obniżać za wszelką cenę? I dlaczego zalecenia wydają się coraz bardziej restrykcyjne? W świecie medycyny wiele osób oczekuje prostych odpowiedzi. Jednej liczby, jednego wyniku, jednej recepty. Jednak zdaniem prof. Marka Postuły rzeczywistość jest znacznie bardziej skomplikowana. „Mam złą wiadomość dla pani, bo nie da się krótko na to pytanie odpowiedzieć, bo jak to w medycynie, to zależy” – mówi ekspert. To właśnie słowo „zależy” staje się kluczem do zrozumienia całej filozofii leczenia, którą prezentuje kardiolog i ekspert medycyny długowieczności. Profesor: „Ja nie leczę badań” W czasach, gdy pacjenci często skupiają się wyłącznie na liczbach widocznych na wydruku laboratoryjnym, profesor przypomina o czymś fundamentalnym. „Ja patrzę na cholesterol nie w oderwaniu, bo ja nie leczę badań.” Chwilę później dodaje jeszcze mocniej: „Lekarz, dobry lekarz nie leczy badań. No i nie oczekujmy od lekarza, że będzie leczył badania, tylko leczy pacjenta.” To podejście całkowicie zmienia sposób patrzenia na wyniki lipidogramu. Sam poziom cholesterolu nie mówi jeszcze wszystkiego. Znaczenie ma wiek pacjenta, jego styl życia, choroby współistniejące i indywidualne czynniki ryzyka. Ten sam cholesterol, zupełnie inna rozmowa Profesor podaje bardzo konkretny przykład. „Jeśli ja patrzę na młodego 30-latka, ja mam cholesterol 250, ja zupełnie inaczej z nim rozmawiam niż z osobą, która ma lat 50, ma cukrzycę, otyłość, pali papierosy i pije dużo alkoholu.” I dodaje: „To są zupełnie inne rozmowy, zupełnie innych narzędzi używam.” To właśnie dlatego – jak podkreśla – nie istnieje uniwersalny schemat leczenia dla wszystkich. Dwie osoby mogą mieć podobny wynik cholesterolu, ale wymagać zupełnie innego postępowania. Czytaj też: Tylko w VIVA! Bez Tabu: Jak rozpoznać zdradę w związku? Psycholog Piotr Mosak zwraca uwagę na kilka sygnałów Zanim pojawi się tabletka W trakcie rozmowy Mariola Bojarska-Ferenc zwraca uwagę, że wielu pacjentów ma poczucie, iż w gabinecie zbyt szybko słyszy o kolejnych lekach. Profesor odpowiada, że kluczowa jest komunikacja między lekarzem a pacjentem. „Problemem jest ta komunikacja. Myślę, że tutaj chyba taki jest nawet nie brak wiedzy, nie brak czasu, tylko sposób komunikacji.” Jednocześnie podkreśla, że w przypadku wysokiego cholesterolu pierwszym krokiem nie zawsze musi być farmakoterapia. „Czy zalecę aktywność fizyczną, zmianę diety, bo zawsze od tego trzeba zacząć jeśli mówimy w kontekście cholesterolu.” Dopiero później – jeśli jest taka potrzeba – rozważane są kolejne rozwiązania. Geny mogą zmienić wszystko Jednym z najciekawszych wątków rozmowy jest rola genetyki. Profesor przyznaje, że pacjentom z wysokim cholesterolem często rekomenduje dodatkowe badania. „Zalecam pacjentom z wysokim cholesterolem badania genetyczne, żeby odpowiedzieć na pytanie, czy przypadkiem nie mamy hipercholesterolemii rodzinnej.” Jeżeli okazuje się, że za podwyższonym cholesterolem stoi uwarunkowanie genetyczne, sytuacja wygląda zupełnie inaczej. „Tutaj nie mamy trochę pola na tzw. negocjacje, jak ja mówię moim pacjentom, że tu już nie negocjujemy, tylko musimy iść w twardą medycynę opartą na faktach, na dowodach naukowych.” ZOBACZ TEŻ: Kiedy zaczyna się zdrada i jak wielu Polaków się jej dopuszcza? Tylko w VIVA! Bez Tabu psycholog tłumaczy, jak to wygląda w przypadku kobiet i mężczyzn. Dane są porażające! Cholesterol to tylko część układanki Z wypowiedzi profesora Marka Postuły wyłania się jeden ważny wniosek. Cholesterol nie jest samotnym wskaźnikiem, na podstawie którego można ocenić zdrowie człowieka. Liczy się cały kontekst: wiek, styl życia, choroby współistniejące, genetyka i indywidualne ryzyko. Dlatego zamiast szukać jednej magicznej liczby, warto szukać lekarza, który spojrzy szerzej. Bo jak podkreśla ekspert: „Nie leczę badań”. I być może właśnie tego wielu pacjentów najbardziej potrzebuje dziś usłyszeć. ______________________________________________________________________________________________________________________ Cały wywiad obejrzysz na naszym kanale YouTube. View oEmbed on the source website
Była największą gwiazdą PRL. Jedna decyzja Elżbiety Czyżewskiej przekreśliła niemal wszystko
Była największą gwiazdą polskiego kina, marzyła o Hollywood i życiu bez ograniczeń. Gdy w jej życiu pojawił się amerykański dziennikarz David Halberstam, wydawało się, że los otwiera przed nią drzwi do wielkiego świata. Ich burzliwa miłość przyniosła jednak nie tylko sławę i przywileje, ale także decyzje, które na zawsze odmieniły życie Elżbiety Czyżewskiej i wpłynęły na jej dalszą karierę.
Fatalne zauroczenie czy miłość na przekór światu? Jedno jest pewne: gdyby nie David Halberstam, z pewnością całe życie gwiazdy polskiego kina potoczyłoby się zupełnie inaczej... Elżbieta Czyżewska: pragnęła kariery w Hollywood W ciągu trzech lat stała się najbardziej znaną aktorką w Polsce i najbogatszą wśród młodych aktorek. Osiągnęła wielki, zawodowy sukces i stała się ulubienicą polskich widzów. Elżbieta Czyżewska w tamtym momencie swojego życia chciała więcej, chciała Hollywood i sukcesu za żelazną kurtyną. Po zakończeniu relacji z Jerzym Skolimowskim aktorka zaczęła spędzać dużo czasu w środowisku dyplomatów państw zachodnich. Żartowała, że jest "towarzyszką-laleczką", którą znajomi zabierają na przyjęcia, cocktaile i różne tego rodzaju imprezy towarzyskie. Nie były to jednak spotkania przypadkowe - miały one bowiem pomóc Elżbiecie osiągnąć to, co sobie zamierzyła - zdobyć właściwą pozycję w zachodnim świecie. Okazja ku temu pojawiła się szybciej, niż się tego spodziewała. Polska Marilyn Monroe Kiedy Czyżewska dowiedziała się, że Teatr Dramatyczny planuje adaptację głośnej sztuki Arthura Millera "Po upadku", wybłagała u dyrektora teatru rolę Maggie, postać wzorowana na samej Marilyn Monroe. Pierwotnie miała ją zagrac Lucyna Winnicka, ale ostatecznie na scenie zatryiumfowała Czyżewska, a jej kreacji scenicznej gratulował jej sam Arthur Miller, który przyjechał do Warszawy zobaczyć spektakl. Na widowni siedział również korespondent "New York Timesa" i laureat Nagrody Pulitzera, David Halberstam. Uchodził on wówczas za jednego z najlepszych amerykańskich dziennikarzy. Do stolicy przyjechał jako korespondent. Nie przeszkadzało mu to w oddawaniu się miejscowym rozrywkom, imprezowaniu i zawieraniu licznych romansów z Polkami. W momencie, kiedy zobaczył na scenie Elżbietę Czyżewską, z miejsca znalazł się i pod jej urokiem. Zobacz też: Musiał szybko dorosnąć. Po latach ujawnia bolesną prawdę o dzieciństwie. TYLKO W VIVIE! Omar Sangare: „Mama trafiała do szpitala, a ja do domu dziecka” Elżbieta Czyżewska i David Halberstam: czas miłości i przywilejów Minęło zaledwie kilka miesięcy od ich pierwszego spotkania, kiedy dziennikarz i aktorka składali sobie przysięgę małżeńską. Zanim do tego doszło, o ich romansie plotkowała cała stolica, ale trzeba nadmienić, że aktorka nie była jedyną, która pojawiła się w hotelowej sypialni Halberstama. Jej rywalką była m.in. Krystyna Stypułkowska, aktorka znana z "Niewinnych czarodziei" Andrzeja Wajdy. Niektórzy nieprzychylni Czyżewskiej twierdzili, że pełna jest ona "teatralnych gestów wyrażających miłość” i że całe to jej zakochanie w Amerykaninie jest na pokaz. Cokolwiek mówić o sposobach usidlania dziennikarza przez aktorkę - działały. Serwowała mu bowiem koktajl silnych wrażeń - wahała się, odrzucała go, po czym okazywała mu uczucie, w wyniku czego bardzo szybko się w niej zakochał. „Polska jest małą, brudną kałużą, w której pływa szlachetna ryba - Czyżewska”, opowiadał Halberstam swoim znajomym. 13 czerwca 1965 roku to dla Elzbiety Czyżewskiej bardzo ważna data. Tego samego dnia wzięła ślub z Davidem Halberstamem i odebrała Złotą Maskę, nagrodę przyznawaną najpopularniejszej polskiej aktorce. Od tamtego momentu rozpoczął się dla polskiej aktorki krótki, choć intensywny okres sławy i wielkich przywilejów. Mąż-Amerykanin otworzył przed nią nowy świat, Czyżewska po ślubie miała okazję polecieć do USA i poznać rodzinę, a także grono znajomych swojego ukochanego. Wśród nich pojawił się sam senator Edward Kennedy, brat nieżyjącego już wówczas prezydenta USA, na którym polska aktorka zrobiła niemałe wrażenie. Rok później dostała od Kennedy'ego list, w którym wspominał ich spotkanie i liczył, że kiedyś je jeszcze powtórzą. Elżbieta Czyżewska i David Halberstam w Urzędzie Stanu Cywilnego Elżbieta Czyżewska i David Halberstam: małżeństwo pod obserwacją Po powrocie do Warszawy Czyżewska czuła się przywitana i ugoszczona niczym zagraniczny gość. Zamieszkali z mężem w luksusowym pensjonacie Zgoda, którymi to lukusami chwaliła się radośnie przed przyjaciółmi. Dostała także od męża volkswagena garbusa, ale jej rozbijanie się po uliczkach stolicy nie potrwało zbyt długo, bo po którejś z kolei jeździe po alkoholu odebrano jej prawo jazdy. Jednak wszystkie te przywileje wiązały się też z wieloma utrudnieniami. „Bajka? Jaka bajka? Po ślubie zamieszkaliśmy w hoteliku przy ulicy Zgody, gdzie byli zakwaterowani korespondenci. Co jest romantycznego w tym, że cały czas byliśmy obserwowani, a nasze telefony były na podsłuchu? Zaczęłam dostawać coraz mniej propozycji zawodowych”, zwierzała się Czyżewska. Mąż aktorki jako amerykański korespodent żydowskiego pochodzenia rzeczywiście podlegał nieustannej inwigilacji przez Służbę Bezpieczeństwa. Obserwowano także i jego żonę, funkcjonariusze wystawali pod teatrem, w którym grała. Ostatecznie Halberstamowi cofnięto akredytację, po tym jak skrytykował politykę Gomułki w swoim artykule. Dostał natychmiastowy nakaz opuszczenia Polski. Liczył, że Elżbieta wyjedzie razem z nim, ale ona miała co do tej decyzji wiele wątpliwości. Jej angielski nie był jeszcze dość dobry, żeby miała czego szukać za ocenaem, a dodatkowo żywiła wielkie nadzieje co do dwóch najnowszych filmówch z jej udziałem - Niekochana i Małżeństwo z rozsądku. Jednak głównym usprawiedliwieniem aktorki, którym zasłaniała się przed mężem, ale pewnie i przed samą sobą, był kontrakt podpisany z Teatrem Dramatycznym do 1 września 1966 roku. Nie mogła zerwać go wcześniej. Jednak okazało się, że po wyjeździe męża Elżbieta Czyżewska nie tylko nie podreperowała swojej kariery zawodowej, ale stała się wręcz persona non grata. "Dlaczego nasza wybitna, polska przecież aktorka, zdradza nasze żywotne, polskie interesy? Czyżby tak ją otumanił zielony kolor amerykańskich banknotów? Jak można nazwać taką kobietę? Aktorkę, która wszystko zawdzięcza Polsce Ludowej, a która tak niegodnie obraża nas wszystkich?", można było przeczytać w tekście, który ukazał się na łamach "Walki Młodych". Dodatkowo w kraju wzrosły nastroje antysemickie, w związku z czym żona amerykańskiego Żyda padła ofiarą nagonki. Wszystko to przelało czarę goryczy, Czyżewska podjęła decyzję o opuszczeniu kraju. Pierwszą próbę podjęła 6 kwietnia. Jednak na Okęciu zgotowano jej rewizję osobistą, która według świadków miała być jedynie formą upokorzenia. Koniec końców granice Polski aktorka opuściła 22 kwietnia 1968 roku. Czytaj także: TYLKO U NAS: Paweł Pawlikowski dostał na premierze „Ojczyzny” wyjątkowo nietypowy prezent! Dobry znajomy wręczył mu TO na czerwonym dywanie! Elżbieta Czyżewska i David Halberstam: życie w USA Zamieszkała na Manhattanie w Nowym Jorku. Grywała w tamtejszych teatrach. Do Polski wróciła w połowie grudnia 1968 na zaproszenie Andrzeja Wajdy. Wybrał ją do głównej roli, Eli, we „Wszystko na sprzedaż”. Władze były oburzone, wysyłały listy, potępiające tę decyzję. Na próżno. Po skończonych zdjęciach wróciła za ocean. I przez kolejnych 11 lat nie pojawiła się nad Wisłą... „Wyjechała zaraz po zdjęciach – wspominał Wajda. – Nie czekała na premierę. Pewnie nie chciała czytać tego, co będą o niej pisać. Na lotnisku najpierw była prośba o autograf, a potem upokarzająca rewizja osobista. W Nowym Jorku zamieszkali w samym środku Manhattanu – trzypiętrowe mieszkanie urządzone przez Elę z wielkim gustem, ogród, no i wielki świat”. Amerykański sen polskiej aktorki nie spełnił się jednak tak, jak być może zakładała. Mimo wielkiego wsparcia ze strony męża, który wyszukiwał castingi, towarzyszył aktorce podczas przesłuchań i płacił za naukę języka, kariera Czyżewskiej nie drgnęła. Język opanowała perfekcyjnie, ale nigdy nie pozbyła się silnego akcentu, który niefortunnie porówywano do „tarcia paznokciem o szybę”. Producenci nie chcieli powierzać jej nawet ról cudzoziemek, co zamknęło aktorce drogę do filmu za granicą. Ten zastój w karierze i fakt, że nie mogła się w pełni realizować jako aktorka mocno przyczynił się do tego, że Czyżewska nie potrafiła się w Ameryce odnaleźć i jeszcze długo nie potrafiła poczuć się tu, jak u siebie. Dotarło do niej, że pokonała właśnie skomplikowaną drogę, w której na początku była wielką gwiazdą polskiego kina, a teraz stała się żoną swojego męża. Zobacz również: Jedno zdjęcie i lawina komentarzy. Wioletka z „Rancza” pokazała ukochanego. Mąż Magdaleny Waligórskiej też jest gwiazdą seriali Elżbieta Czyżewska i David Halberstam: kryzys w małżeństwie, rozstanie Mimo wyraźnych starań Halberstama, żeby jego żonie powiodło się w karierze, Czyżewska miała po latach wypominać mężowi, że nie użył swoich znajomości, żeby pomóc jej zabłysnąć. Dodatkowo uważała, że David potrzebował jej głównie w celach reprezentacyjnych, czego nie cierpiała. Nudziły ją bankiety i spotkania rodzinne. To nie był jej świat. Rozczarowania swoją codziennością aktorka topiła w alkoholu, a z ich eleganckiego domu uczyniła hotel, a według niektórych wręcz melinę i przytulisko dla imigrantów z Polski. Przez dom Halberstamów przetoczyły się tłumy rodaków, którzy czasami zostawali na noc po suto zakrapianym przyjęciu, a czasami gościli na dłużej. Elżbieta leczyła w ten sposób swoją tęsknotę za Polską, choć nie wiadomo, czy w ten sposób jej rana jeszcze bardziej się nie otwierała. Znajomi aktorki wspominali, że potrafiła także prowadzić liczne rozmowy telefoniczne, za które jej mąż płacił później monstrualne kwoty. "Pijana wydzwaniała po całym świecie. Dochodziło do tego, że Halberstam wyrywał telefon ze ściany, bo przychodziły rachunki na tysiące dolarów" (cytat z książki Izy Komendołowicz "Elka" - przyp. aut.). Czarę goryczy i ciągnące się problemy w małżeństwie Halberstamów przelał widok nagiego mężczyzny, którego zobaczył powracający do mieszkania nad ranem mąż Czyżewskiej. "To był koniec. Później [Czyżewska - przyp. aut.] przyznała nam się, że popełniła największy błąd w życiu", opowiadał nowojorski przyjaciel aktorki, Bernard Weissman [cytat z książki Sławomira Kopra "Zachłanne na życie" - przyp. aut.]. W drugiej połowie lat 70. orzeczono rozwód. Aktorka miała dostawać alimenty, ale zależało jej na walce o swoją karierę aktorską. Nie wyobrażała sobie, że może się na tym polu tak po prostu poddać. W kolejnych latach nie nastąpił w jej życiu żaden wielki przełom. Był to właściwie początek końca Elżbiety Czyżewskiej. W 2007 spadł na nią podwójny i ostateczny cios... Zmarła jej ukochana siostra Krystyna, zaś chwilę później David Halberstam. Mężczyzna zginął w wypadku samochodowym. Elżbieta Czyżewska nigdy nie poradziła sobie z tymi stratami. Popadła w głęboką depresję. W ostatnich latach wycofała się z życia publicznego. Zmagała się z chorobą: nowotworem przełyku. Nikogo, kto ją znał, aż tak to nie dziwiło. Jej nieodłącznym atrybutem była papierośnica. Zabierała ją ze sobą dosłownie wszędzie. Walki z rakiem nie udało jej się wygrać. Zmarła w New York Presbyterian Hospital na Manhattanie 17 czerwca 2010 roku. Zobacz też: Bramkarz Republiki Zielonego Przylądka okrzyknięty bohaterem mundialu. W meczu z Hiszpanią nie przepuścił żadnej bramki, na koniec zalał się łzami Źródła: weekend.gazeta.pl, "Zachłanne na życie", Sławomir Koper, wyd. Harde
Michał Wiśniewski przerwał milczenie po rozstaniu. Padły wymowne słowa
Michał Wiśniewski po raz pierwszy tak otwarcie odniósł się do rozstania z Polą Wiśniewską. Choć wokół małżeństwa lidera Ich Troje od miesięcy pojawiały się liczne spekulacje o kryzysie, artysta długo unikał publicznych komentarzy. Teraz zabrał głos, podkreślając, że odpowiedzialność za rozpad związku nigdy nie spoczywa wyłącznie na jednej osobie. W rozmowie z mediami zaznaczył również, że najważniejsze pozostaje dla niego dobro dzieci oraz zachowanie wzajemnego szacunku mimo zakończenia relacji.
Michał Wiśniewski po raz pierwszy tak otwarcie odniósł się do rozstania z Polą Wiśniewską. Choć wokół małżeństwa lidera Ich Troje od miesięcy pojawiały się liczne spekulacje o kryzysie, artysta długo unikał publicznych komentarzy. Teraz zabrał głos, podkreślając, że odpowiedzialność za rozpad związku nigdy nie spoczywa wyłącznie na jednej osobie. W rozmowie z mediami zaznaczył również, że najważniejsze pozostaje dla niego dobro dzieci oraz zachowanie wzajemnego szacunku mimo zakończenia relacji. Michał Wiśniewski skomentował rozstanie z Polą Wiśniewską Michał Wiśniewski ponownie znalazł się w centrum zainteresowania mediów. Tym razem powodem jest rozstanie z Polą Wiśniewską. Para ślubowała sobie miłość w 2020 r. i doczekała się dwóch synów — Falco i Noela. Jeszcze na początku roku w mediach nie brakowało informacji dotyczących możliwego kryzysu w małżeństwie. Spekulacje podsycały publikowane w mediach społecznościowych wpisy. Ostatecznie 18 marca stało się jasne, że Michał i Pola Wiśniewscy się rozwodzą. W związku z dużym zainteresowaniem opinii publicznej lider zespołu Ich Troje został zapytany o zakończenie związku. Artysta odniósł się do sprawy podczas rozmowy z redakcją Jastrząb Post. „Przyczyna leży po dwóch stronach” – stanowisko lidera Ich Troje Michał Wiśniewski nie unikał trudnych pytań, choć jednocześnie zaznaczył, że nie zamierza publicznie roztrząsać szczegółów rozstania. Artysta podkreślił, że jego zdaniem odpowiedzialność za kryzys w związku nigdy nie leży wyłącznie po jednej stronie. „W każdym związku przyczyna leży po dwóch stronach. Tak jest. Z tym się nie da dyskutować.” Lider Ich Troje zaznaczył również, że decyzje podejmowane przez partnerów należy uszanować, nawet jeśli są trudne. „Ktoś podejmuje decyzję, tę decyzję trzeba uszanować. Z zasady każdy koniec jest początkiem czegoś nowego”. Wypowiedź Michała Wiśniewskiego wskazuje, że nie zamierza publicznie szukać winnych ani wskazywać konkretnych powodów rozpadu małżeństwa. W rozmowie konsekwentnie podkreślał znaczenie odpowiedzialności za własne decyzje oraz szacunku wobec drugiej osoby. Czytaj też: Pola Wiśniewska zdradziła, czy wróci do męża. Ta odpowiedź zdecydowanie zaskoczyła Dobro dzieci najważniejsze po rozstaniu Jednym z najważniejszych tematów poruszonych przez artystę było dobro dzieci. Michał Wiśniewski podkreślił, że zarówno on, jak i Pola Wiśniewska koncentrują się obecnie przede wszystkim na opiece nad synami. Jak zaznaczył, mimo trudnej sytuacji najważniejsze pozostaje zapewnienie dzieciom odpowiednich warunków i poczucia bezpieczeństwa. „Cieszę się, że na ten moment udaje nam się w pewien sposób zadbać o nasze dzieci i to jest podstawa, to jest najważniejsze ze wszystkiego.” Artysta zwrócił również uwagę na znaczenie rodzinnych relacji po zakończeniu związku. „Te dzieci mają też rodzeństwo, które bardzo kibicuje temu, żeby te stosunki były jak najlepsze”. Słowa lidera Ich Troje pokazują, że kwestie rodzinne pozostają dla niego priorytetem. To właśnie dzieci mają być najważniejszym punktem odniesienia dla decyzji podejmowanych przez oboje rodziców po rozstaniu. Michał Wiśniewski nie chce komentować szczegółów rozstania Podczas rozmowy pojawiły się także pytania dotyczące warunków rozstania oraz dalszych planów związanych z budową wspólnego domu. Michał Wiśniewski nie zdecydował się jednak na rozwijanie tych tematów. W krótkiej odpowiedzi jasno zaznaczył swoje stanowisko. „Powstrzymuję się od komentarzy”. Artysta nie ujawnił żadnych dodatkowych szczegółów dotyczących prywatnych ustaleń między nim a Polą Wiśniewską. W rozmowie konsekwentnie unikał rozwijania tematów związanych z kulisami zakończenia małżeństwa. CZYTAJ TEŻ: Pola Wiśniewska przerwała milczenie po rozstaniu. "Odejście od czegoś niezdrowego…" Michał Wiśniewski apeluje o klasę i odpowiedzialność Choć przed Michałem i Polą Wiśniewskimi trudny czas, lider Ich Troje podkreśla, że zakończenie związku powinno odbywać się z poszanowaniem drugiej strony. Artysta zaapelował o odpowiedzialne podejście do sytuacji oraz zachowanie klasy mimo emocji, które zwykle towarzyszą takim wydarzeniom. „Jeżeli już coś się skończyło, to postarajmy się w tym wszystkim pokazać klasę i wziąć odpowiedzialność za swoje decyzje”. W swoich wypowiedziach Michał Wiśniewski konsekwentnie skupiał się na odpowiedzialności, szacunku oraz dobru dzieci. Nie chciał komentować szczegółów rozstania, ale jasno dał do zrozumienia, że najważniejsze jest dla niego spokojne przejście przez ten etap życia i utrzymanie jak najlepszych relacji rodzinnych.
Andrzej Piaseczny po latach publicznie przeprosił byłe partnerki. „To było z mojej strony okropne”
Andrzej Piaseczny zdecydował się na wyjątkowo osobiste wyznanie. W podcaście „WojewódzkiKędzierski” wrócił do swoich dawnych relacji z kobietami i otwarcie przyznał, że podczas niektórych rozstań nie był szczery. Wokalista wyznał, że wymyślał nieprawdziwe powody zakończenia związków, a dziś uważa to za poważny błąd. Na antenie publicznie przeprosił osoby, które mogły zostać przez niego zranione.
Choć Andrzej Piaseczny od lat należy do najpopularniejszych polskich wokalistów, rzadko tak otwarcie mówi o błędach popełnionych w życiu prywatnym. Tym razem artysta zdecydował się wrócić do relacji sprzed coming outu i bez unikania odpowiedzialności opowiedział o sytuacjach, których dziś szczerze żałuje. W rozmowie nie tylko przyznał, że podczas rozstań mijał się z prawdą, ale również zdobył się na publiczne przeprosiny skierowane do osób, które mogły poczuć się przez niego skrzywdzone. Andrzej Piaseczny wrócił do tematu dawnych związków Życie prywatne Andrzeja Piasecznego od lat budzi zainteresowanie mediów i fanów. W ostatnich latach szczególną uwagę zwracały jego wypowiedzi dotyczące orientacji seksualnej oraz relacji, które tworzył przed coming outem. W podcaście „WojewódzkiKędzierski” wokalista został zapytany o kobiety, które odegrały ważną rolę w jego życiu. Nie chciał jednak wskazywać najważniejszych osób ani tworzyć rankingu dawnych relacji. „Tworzenie rankingu byłoby nie do końca sprawiedliwe. Różni ludzie wprowadzają w twoje życie różne emocje i różnego rodzaju wątki, uśmiechy, tęsknoty. (...) Jest kilka kobiet, dlatego nie chciałbym tworzyć gradacji i stopni”. W źródle przypomniano również, że przed laty artysta był związany z Mirką. Para pozostawała razem przez osiem lat, jeszcze zanim wokalista zdecydował się publicznie opowiedzieć o swojej orientacji seksualnej. Czytaj też: Dzieliło ich 13 lat, wychowywał jej synów. Prawda o związku Andrzeja Piasecznego i Mirosławy wyszła na jaw dopiero po latach „To się nie miało prawa udać i się nie udało” Jednym z najgłośniejszych fragmentów rozmowy była odpowiedź Piasecznego na pytanie dotyczące dawnych związków i powodów ich zakończenia. Gdy Kuba Wojewódzki poruszył temat ostatniej dziewczyny artysty, wokalista przyznał, że nie pamięta szczegółów rozstania sprzed wielu lat. „Jezus Maria, skąd ja mam to wiedzieć?” Chwilę później odniósł się szerzej do swoich dawnych relacji. „Pytasz mnie o orientację? (...) Miałem kilka dziewczyn. To się nie miało prawa udać i się nie udało. Ludzie rozstają się nie tylko z przyczyn wielkich”. Słowa artysty stały się jednym z najczęściej komentowanych fragmentów rozmowy. Wokalista nie próbował ukrywać, że z perspektywy czasu patrzy na te związki zupełnie inaczej niż kiedyś. Andrzej Piaseczny przyznał się do nieuczciwych rozstań Najbardziej emocjonalna część rozmowy dotyczyła sposobu, w jaki kończył niektóre relacje. Andrzej Piaseczny otwarcie przyznał, że wielokrotnie nie mówił partnerkom prawdy. „Niestety muszę się do czegoś przyznać, bo kilka razy w życiu zrobiłem coś takiego, że — nie jest to chwalebne zupełnie — używałem różnych, nieprawdziwych powodów”. Artysta wyjaśnił, że próbował w ten sposób ułatwić sobie zakończenie związku. „Wymyślałem jakieś głupoty, żeby ułatwić sobie rozstanie. Nie potrafiłem wielokrotnie w przeszłości być prawdziwy i nie potrafiłem powiedzieć czegoś, co powinno paść”. W dalszej części rozmowy podkreślił, że dziś uważa szczerość za najlepsze rozwiązanie nawet w trudnych sytuacjach. „Wiem, że najlepiej mówi się prawdę. Każdą prawdę można w różny sposób podać”. To właśnie ta część wywiadu pokazała, że wokalista nie zamierza unikać trudnych tematów związanych z własną przeszłością. Czytaj też: Padło pytanie o Anną Przybylską i sceny ze "Złotopolskich". Piaseczny postanowił wyjaśnić wszystko „To było z mojej strony okropne, że kłamałem” Andrzej Piaseczny nie tylko przyznał się do błędów, ale również otwarcie wyraził żal z powodu swojego zachowania. Podczas rozmowy zwrócił uwagę, że rozstanie niemal zawsze wiąże się z cierpieniem jednej lub obu stron. „Kiedy dwoje ludzi spotyka się, to przecież z powodu skłonności ku sobie. Zawsze rozstanie dla jednej, drugiej strony będzie przeżyciem”. Następnie zdobył się na wyjątkowo mocne wyznanie. „To jest tak, że zawsze ktoś cierpi troszkę bardziej. Wracając, to było z mojej strony okropne, że kłamałem”. W tych słowach nie było miejsca na usprawiedliwienia. Artysta jednoznacznie ocenił swoje dawne postępowanie i przyznał, że nie było ono fair wobec kobiet, z którymi się rozstawał. Publiczne przeprosiny dla byłych partnerek Kulminacyjnym momentem rozmowy były publiczne przeprosiny skierowane do osób, które mogły poczuć się skrzywdzone. Po sugestii Kuby Wojewódzkiego, że być może jest to odpowiedni moment na przeprosiny, Piaseczny odpowiedział krótko, ale bardzo wymownie: „Przepraszam”. Następnie rozwinął swoją wypowiedź. „Myślę, że jest bardzo wiele osób, którym powinienem powiedzieć: przepraszam. Wiele razy chciałem to zrobić”. Artysta podkreślił również, że każda osoba, która pojawia się w naszym życiu, pozostawia po sobie ważny ślad. „Każdy człowiek, który zaistniał w naszym życiu, dzięki któremu zrobiliśmy kilka kroków w różne strony nie tylko do przodu, jest ważny”. Na zakończenie rozmowy dodał: „Nie zapominam o ludziach. To akurat jest moim przymiotem”. Wyznanie Andrzeja Piasecznego w podcaście „WojewódzkiKędzierski” należy do najbardziej osobistych wypowiedzi artysty w ostatnim czasie. Wokalista nie tylko przyznał, że podczas niektórych rozstań podawał nieprawdziwe powody, ale także publicznie przeprosił osoby, które mogły zostać przez niego zranione. Jego słowa pokazują, że po latach jest gotowy otwarcie mówić o błędach i konsekwencjach własnych decyzji.
Sąd zdecydował w sprawie kierowcy. Bliscy Łukasza Litewki zabrali głos. "Nie wyobrażam sobie"
Sprawa śmierci Łukasza Litewki ponownie znalazła się w centrum uwagi. Kierowca podejrzany o spowodowanie tragicznego wypadku, w którym zginął poseł Lewicy, próbował odzyskać prawo jazdy. We wtorek 16 czerwca Sąd Rejonowy w Dąbrowie Górniczej rozpoznał zażalenie w tej sprawie i wydał prawomocne postanowienie. Decyzja wywołała reakcje najbliższych zmarłego polityka.
Sprawa tragicznej śmierci Łukasza Litewki ponownie wróciła na pierwsze strony mediów. We wtorek 16 czerwca Sąd Rejonowy w Dąbrowie Górniczej rozpatrzył zażalenie kierowcy podejrzanego o spowodowanie śmiertelnego wypadku, w którym zginął poseł Lewicy. Decyzja sądu była wyczekiwana zarówno przez bliskich zmarłego polityka, jak i opinię publiczną. Głos w sprawie zabrali także partnerka oraz ojciec Łukasza Litewki, którzy nie kryli emocji związanych z postępowaniem. Co wydarzyło się 23 kwietnia? Okoliczności śmierci Łukasza Litewki Łukasz Litewka, poseł Lewicy, zginął tragicznie 23 kwietnia. Miał 36 lat. Do zdarzenia doszło, gdy polityk jechał na rowerze. W trakcie przejazdu został potrącony przez samochód osobowy. W związku z tym zdarzeniem zarzut spowodowania wypadku ze skutkiem śmiertelnym usłyszał kierowca mitsubishi. Był to 57-letni mieszkaniec Sosnowca. Po wypadku mężczyźnie odebrano również prawo jazdy. Sprawa od początku budziła ogromne emocje. Śmierć Łukasza Litewki odbiła się szerokim echem, a kolejne decyzje procesowe były uważnie śledzone przez opinię publiczną oraz bliskich zmarłego posła. Co o kierowcy mówią jego znajomi? W sprawie pojawiły się również informacje dotyczące 57-letniego kierowcy podejrzanego o spowodowanie śmiertelnego wypadku. Jak wynika z relacji znajomych mężczyzny, do których dotarli dziennikarze programu „Uwaga!”, już wcześniej pojawiały się zastrzeżenia dotyczące jego zachowania i sposobu prowadzenia pojazdów. Jeden z rozmówców stwierdził, że wielokrotnie namawiał mężczyznę do wykonania badań lekarskich, ponieważ jego zachowanie budziło niepokój. Według tej relacji 57-latek miał w przeszłości wykonywać pracę kierowcy, jednak przestał ją wykonywać, ponieważ współpracownicy obawiali się podróżować z nim samochodem. Inny znajomy opowiadał o sytuacjach, które miały świadczyć o problemach z koncentracją kierowcy. Według jego relacji mężczyzna miał być rozproszony i nieuważny podczas jazdy, a osoby z jego otoczenia regularnie zwracały mu uwagę na sposób prowadzenia pojazdu. Do tych doniesień odniósł się również prokurator Bartosz Kilian. Jak podkreślił, śledczy gromadzą materiał dowodowy dotyczący przebiegu życia podejrzanego, aby możliwie najpełniej odtworzyć okoliczności sprawy i zbudować szeroki kontekst zdarzenia. Sławomir K. walczył o odzyskanie prawa jazdy Podejrzany o spowodowanie śmiertelnego wypadku Sławomir K. złożył zażalenie na decyzję prokuratury dotyczącą zatrzymania prawa jazdy. Sprawa została skierowana do Sądu Rejonowego w Dąbrowie Górniczej. Posiedzenie odbyło się 16 czerwca. Rozprawa prowadzona była z wyłączeniem jawności, za zamkniętymi drzwiami. Wcześniej, 28 kwietnia, mężczyzna opuścił areszt po tym, jak sąd dopuścił możliwość wpłacenia poręczenia majątkowego w wysokości 40 tys. zł. Prokuratura zaskarżyła tę decyzję, jednak jej zażalenie zostało odrzucone przez sąd. Podczas postępowania dotyczącego prawa jazdy stanowisko przedstawił także obrońca Sławomira K., Maksymilian Alwaeli. Jak wskazywał, przepisy przewidują możliwość wydania zaskarżonego postanowienia, jednak zdaniem obrony w tej sprawie nie zostały spełnione ustawowe przesłanki uzasadniające dalsze zatrzymanie prawa jazdy na obecnym etapie postępowania. CZYTAJ TEŻ: Burza po śmierci Łukasza Litewki. Miało być upamiętnienie, wybuchł konflikt. Rodzina Łukasza Litewki mówi „nie” <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2026/06/pap202604231T1-aff59ef.jpg" width="3481" height="2321" alt="Dąbrowa Górnicza, 23.04.2026. Policja i prokuratura pracuj¹ na miejscu wypadku w D¹browie Górniczej, 23 bm. W wypadku zgin¹³ pose³ Lewicy, £ukasz Litewka. Potr¹ci³ go samochód, kiedy jecha³ na rowerze. Mia³ 36 lat. Kierowca samochodu zosta³ zatrzymany. (mr)" title="Adam Jachimczak" /> Natalia Bacławska i ojciec posła zabrali głos Przed wydaniem decyzji swoje stanowisko przedstawili najbliżsi Łukasza Litewki. Ojciec zmarłego polityka, Zdzisław Litewka, w rozmowie z „Faktem” odniósł się do możliwości zwrotu dokumentu kierowcy. – Gdyby oddali mu teraz prawo jazdy to tak naprawdę świadczyłoby to o tym, jaki jest tutaj stosunek wymiaru sprawiedliwości – ocenił. Równie stanowczo wypowiedziała się Natalia Bacławska, partnerka zmarłego posła Lewicy. Podkreśliła, że nie wyobraża sobie sytuacji, w której osoba podejrzana o spowodowanie tragedii mogłaby ponownie prowadzić pojazd. – Nie chciałabym żyć w kraju, w którym osoby, które zabijają inne osoby, nie są w stanie w ogóle wytłumaczyć dlaczego, składają kilkukrotnie zeznania, które są za każdym razem inne, wsiadają za kółko. Nie wyobrażam sobie takiej sytuacji – powiedziała. Partnerka Łukasza Litewki zwróciła również uwagę na swoje obawy związane z możliwością ponownego prowadzenia samochodu przez kierowcę mieszkającego w pobliżu. Sąd Rejonowy w Dąbrowie Górniczej wydał prawomocną decyzję Po rozpoznaniu sprawy Sąd Rejonowy w Dąbrowie Górniczej podjął decyzję dotyczącą zażalenia Sławomira K. Sąd zdecydował o utrzymaniu w mocy wcześniejszej decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy mężczyzny. Oznacza to, że dokument nie zostanie mu zwrócony. To najważniejszy rezultat postępowania przeprowadzonego 16 czerwca. Jednocześnie sąd wskazał, że wydane postanowienie jest prawomocne. Decyzja kończy etap postępowania dotyczący zażalenia na zatrzymanie prawa jazdy. Tym samym kierowca podejrzany o spowodowanie tragicznego wypadku, w którym zginął Łukasz Litewka, nadal nie będzie mógł korzystać z uprawnień do kierowania pojazdami. Sprawa samego wypadku pozostaje jednym z najgłośniejszych postępowań związanych z tragiczną śmiercią posła Lewicy. Najnowsze rozstrzygnięcie sądu oznacza, że decyzja o zatrzymaniu prawa jazdy pozostaje w mocy, a postanowienie nie podlega dalszemu zaskarżeniu. Czytaj też: Bliscy Łukasza Litewki nagle opublikowali oświadczenie. Jego fundacja ma poważny problem Źródła: onet.pl, dorzeczy.pl
Jeszcze pół roku temu nikt by w to nie uwierzył. Sukces w Paryżu przyniósł jej fortunę. Teraz Maja Chwalińska depcze po piętach Świątek
Maja Chwalińska sprawiła jedną z największych niespodzianek sezonu 2026, docierając do finału Roland Garros. Występ w Paryżu przyniósł jej nie tylko ogromny sukces sportowy, ale również rekordową nagrodę finansową. Dzięki temu polska tenisistka znacząco zmniejszyła dystans do Igi Świątek w zestawieniu tegorocznych zarobków. Różnica między obiema zawodniczkami jest dziś znacznie mniejsza, niż jeszcze kilka miesięcy temu mogło się wydawać.
Jeszcze kilka miesięcy temu niewielu ekspertów przewidywało, że w połowie sezonu 2026 nazwisko Mai Chwalińskiej będzie wymieniane obok Igi Świątek nie tylko w kontekście wyników sportowych, ale również zarobków. Kapitalny występ Polki podczas Roland Garros całkowicie zmienił sytuację. Finalistka paryskiego turnieju błyskawicznie awansowała w finansowym zestawieniu tenisistek i sprawiła, że przewaga liderki polskiego tenisa wyraźnie stopniała. Maja Chwalińska zachwyciła w Roland Garros 2026 Początek sezonu 2026 nie wskazywał na to, że to właśnie Maja Chwalińska stanie się jedną z najgłośniejszych postaci polskiego tenisa. Największe oczekiwania kibiców skupiały się wokół Igi Świątek, która po udanej końcówce poprzedniego sezonu miała walczyć o kolejne trofea. Tymczasem to Chwalińska dostarczyła jednego z największych sukcesów polskiego tenisa w pierwszej części roku. Polka znakomicie zaprezentowała się podczas Roland Garros i dotarła aż do finału wielkoszlemowej imprezy rozgrywanej w Paryżu. Dopiero w decydującym meczu musiała uznać wyższość Mirry Andriejewej. Mimo porażki w finale osiągnęła najlepszy wynik w swojej dotychczasowej karierze i zwróciła na siebie uwagę całego tenisowego środowiska. Sukces w stolicy Francji był jednak poprzedzony dobrymi występami. Ważnym etapem przygotowań do Roland Garros okazał się triumf Chwalińskiej w challengerze w Oeiras. Zobacz też: Gdyby nie tenis, jej życie wyglądałoby inaczej. Rodzice Mai Chwalińskiej ujawnili nieznany fakt. Taki miała plan B na życie Rekordowa nagroda za finał w Paryżu Największe emocje wzbudziły nie tylko sportowe osiągnięcia Mai Chwalińskiej, ale także wysokość nagrody finansowej, jaką otrzymała za występ podczas Roland Garros. Organizatorzy turnieju przyznali Polce 1 636 068 dol. brutto, co przekłada się na ponad 6 mln zł. Była to najwyższa nagroda finansowa w dotychczasowej karierze tenisistki. Tak wysoka premia sprawiła, że Chwalińska błyskawicznie awansowała w zestawieniach dotyczących zarobków zawodniczek w sezonie 2026. Jeszcze kilka miesięcy wcześniej mało kto przypuszczał, że będzie mogła rywalizować z Igą Świątek także pod względem finansowym. Roland Garros okazał się punktem zwrotnym w jej sezonie. Występ w finale przełożył się na znaczący wzrost całkowitych dochodów osiągniętych na korcie. Ile zarobiła Maja Chwalińska w sezonie 2026? Po zsumowaniu wszystkich nagród finansowych zdobytych od początku roku okazuje się, że Maja Chwalińska zarobiła już 1 747 849 dol.. Oznacza to, że w ciągu pierwszych sześciu miesięcy sezonu 2026 na konto polskiej tenisistki trafiło niemal 6,5 mln zł brutto. Tak imponujący wynik pokazuje skalę postępu, jaki osiągnęła zawodniczka. Jeszcze niedawno podobne kwoty były zarezerwowane głównie dla czołowych gwiazd światowego tenisa. Teraz Chwalińska znalazła się w gronie zawodniczek, które mogą pochwalić się milionowymi zarobkami. Jej wynik sprawił również, że coraz częściej porównuje się ją do Igi Świątek, która przez ostatnie lata była bezdyskusyjną liderką polskiego tenisa. Czytaj też: Maja Chwalińska pokazała, jak odpoczywa po wielkim finale. Internauci zwrócili uwagę na jeden szczegół Zarobki Igi Świątek. Liderka wciąż przed Chwalińską Choć Maja Chwalińska znacząco zbliżyła się do swojej rodaczki, to Iga Świątek nadal pozostaje liderką pod względem zarobków w sezonie 2026. Początek roku nie był jednak dla niej łatwy. Pod wodzą Wima Fissette'a nie udało się przełamać bariery ćwierćfinału. Tak zakończył się między innymi jej występ w Australian Open, gdzie została pokonana przez późniejszą triumfatorkę turnieju, Jelenę Rybakinę. Po zakończeniu współpracy z belgijskim trenerem Świątek rozpoczęła pracę z Francisco Roigiem. Zmiana przyniosła poprawę wyników. Polka dotarła do półfinału turnieju w Rzymie, gdzie przegrała po trzech setach z Eliną Switoliną. Podczas Roland Garros zakończyła rywalizację w czwartej rundzie po porażce z Martą Kostiuk. Największą wypłatę w tym sezonie Świątek otrzymała za występ w Australian Open, gdzie zarobiła nieco ponad 500 tys. dol. Dodatkowo za udział w United Cup jej konto zasiliło niecałe 500 tys. dol. Za tegoroczny Roland Garros otrzymała niespełna 350 tys. dol. Łączne zarobki Igi Świątek w 2026 r. wyniosły 1 980 214 dol., czyli ponad 7,2 mln zł. Wimbledon może zmienić układ sił w polskim tenisie Mimo że Iga Świątek nadal prowadzi w zestawieniu zarobków, przewaga nad Mają Chwalińską nie jest już tak duża, jak można było przypuszczać jeszcze na początku sezonu. Obecnie różnica pomiędzy obiema tenisistkami wynosi 851 378 zł. Kolejną szansą na zmianę tego układu będzie Wimbledon. To właśnie podczas londyńskiego turnieju obie Polki mogą ponownie powiększyć swoje dorobki finansowe. Jeszcze przed rozpoczęciem wielkoszlemowej rywalizacji Iga Świątek ma wystąpić w Bad Homburg. Za zwycięstwo w tym turnieju może otrzymać około 200 tys. dol., czyli kwotę zbliżoną do tej, która obecnie dzieli dwie najlepsze polskie tenisistki pod względem zarobków w sezonie 2026. Wszystko wskazuje więc na to, że walka o miano najlepiej zarabiającej polskiej tenisistki tego roku pozostaje otwarta, a kolejne tygodnie mogą przynieść następne zmiany w tym zestawieniu. Czytaj też: Maja Chwalińska zdobyła serca kibiców, ale mało kto znał tę mroczną stronę jej kariery. Tenisistka wprost mówi o pogróżkach
Padło pytanie o Anną Przybylską i sceny ze "Złotopolskich". Piaseczny postanowił wyjaśnić wszystko
Andrzej Piaseczny był gościem podcastu „WojewódzkiKędzierski”, gdzie odpowiadał na serię osobistych i niewygodnych pytań. W trakcie rozmowy nie zabrakło tematu Anny Przybylskiej, z którą łączyła go bliska przyjaźń oraz wspólna praca przy serialu „Złotopolscy”. Gdy prowadzący wrócili do wątku ekranowych pocałunków i scen zbliżeń, artysta nie ukrywał zakłopotania. Jednocześnie stanowczo wyjaśnił, jak wyglądała jego relacja ze zmarłą aktorką.
Wspomnienia o Annie Przybylskiej do dziś budzą ogromne emocje, zwłaszcza gdy wracają do nich osoby, które znały ją prywatnie i zawodowo. Podczas najnowszej rozmowy w podcaście „WojewódzkiKędzierski” Andrzej Piaseczny został skonfrontowany z pytaniami o ich wspólną pracę na planie „Złotopolskich” oraz sceny, które przez lata wzbudzały zainteresowanie widzów. Odpowiedzi artysty pokazały, jak naprawdę postrzegał relację ze zmarłą aktorką i dlaczego nie zgadza się z niektórymi interpretacjami dotyczącymi ich znajomości. Andrzej Piaseczny gościem podcastu „WojewódzkiKędzierski” Kolejny sezon podcastu „WojewódzkiKędzierski” powoli dobiega końca, ale nadal dostarcza tematów, które odbijają się szerokim echem. Tym razem gościem Kuby Wojewódzkiego i Piotra Kędzierskiego był Andrzej Piaseczny. W trakcie rozmowy prowadzący poruszyli wiele wątków związanych z karierą i życiem prywatnym artysty. Nie zabrakło pytań o dawne związki, życiowe decyzje oraz osoby, które odegrały ważną rolę w jego życiu. Jednym z najgłośniejszych momentów okazał się powrót do wspomnień związanych z Anną Przybylską. To właśnie ten temat wywołał największe emocje. Przybylska była osobą, z którą Piasecznego łączyła bliska przyjaźń, a także wspólna praca na planie jednego z najpopularniejszych polskich seriali. Jak zaczęła się znajomość Andrzeja Piasecznego i Anny Przybylskiej? Andrzej Piaseczny i Anna Przybylska poznali się podczas pracy przy serialu „Złotopolscy”. Przez pewien czas grali tam zakochanych, dlatego ich ekranowa relacja była dobrze znana widzom. Do tego okresu wrócił Kuba Wojewódzki, przypominając słowa aktorki, która miała kiedyś powiedzieć, że Piaseczny „całuje genialnie”. Wokalista nie zaprzeczył tej opinii i przyznał, że na planie realizowano sceny zgodnie z wymaganiami scenariusza. Wspomnienie sprzed lat szybko stało się punktem wyjścia do rozmowy o pocałunkach i scenach bliskości odgrywanych przez aktorów przed kamerą. Kulisy pracy przy serialu „Złotopolscy” Zapytany o ekranowe pocałunki z Anną Przybylską, Andrzej Piaseczny zwrócił uwagę na charakter pracy aktorskiej. Jak podkreślił, zadaniem aktora jest odgrywanie określonej roli. „Sztuka to w ogóle jest trochę udawania. Oczywiście można, jeśli jesteś twórcą, napisać piosenkę, w którą wkładasz własne przeżycia, imiona, nazwiska, daty... ale generalnie idziesz po to, żeby odegrać kogoś, więc taka była moja rola w filmie”. Artysta zaznaczył również, że nie rozumie powracania do tego tematu po latach. „Trochę nie rozumiem nawracania do tego wątku. Zawsze byłem sobą — miałem różne role w życiu”. Piaseczny wyjaśnił także, że w czasie pracy przy serialu nikt nie informował ich, że pocałunki na ekranie można odgrywać w sposób pozorowany. Jednocześnie podkreślał, że wszystkie takie sceny były elementem wykonywanej pracy. Czytaj też: Po dokonaniu coming outu nigdy tak naprawdę nie poczuł się silny i wolny. Andrzej Piaseczny w poruszających słowach o decyzji sprzed lat „Konotacje erotyczne były nieuprawnione” – odpowiedź Piasecznego Największe zainteresowanie wzbudził fragment rozmowy dotyczący relacji między Andrzejem Piasecznym a Anną Przybylską. Wokalista nie krył zakłopotania, gdy prowadzący zaczęli dopytywać o sceny zbliżeń. Artysta postanowił jednak jednoznacznie odnieść się do wszelkich sugestii dotyczących charakteru ich znajomości. Jak wyjaśnił, wspólnie spędzali dużo czasu i widywali się w bardzo różnych sytuacjach związanych z codziennością pracy na planie. „My się z Anką widywaliśmy w tak różnych sytuacjach, że ja do dzisiaj pamiętam jej rajtuzy naciągnięte pod piersi, żeby było jej ciepło w garderobie”. Właśnie dlatego stanowczo odrzucił wszelkie interpretacje sugerujące podtekst erotyczny. „Wszelkie konotacje erotyczne były nieuprawnione”. Jednocześnie mówił o Annie Przybylskiej z dużą sympatią i ciepłem. Podkreślił, że była wyjątkową osobą, która nie kreowała sztucznego wizerunku. „Natomiast z całą pewnością to była piękna kobieta i dobra dziewczyna. Dobra dlaczego? Bo nie udawała anioła. Chyba nawet była troszeczkę diabełkiem”. Słowa te były jednym z najbardziej komentowanych fragmentów całej rozmowy. Andrzej Piaseczny przeprosił dawne partnerki W dalszej części podcastu rozmowa zeszła na temat dawnych związków artysty. Piaseczny przyznał, że w przeszłości był związany z kobietami, jednak relacje te nie zakończyły się trwałym szczęściem. „Miałem kilka dziewczyn. To się nie miało prawa udać i się nie udało”. Wokalista wyznał również, że nie zawsze rozstawał się w sposób, który dziś uważa za właściwy. Jak przyznał, zdarzało mu się podawać nieprawdziwe powody zakończenia związku. „Używałem różnych, nieprawdziwych powodów. Wymyślałem jakieś głupoty, żeby ułatwić sobie rozstanie”. Dziś patrzy na te sytuacje z większym dystansem i poczuciem odpowiedzialności. Dlatego podczas rozmowy zdecydował się na publiczne przeprosiny. „Przepraszam. Myślę, że jest bardzo wiele osób, którym powinienem powiedzieć: przepraszam. Wiele razy chciałem to zrobić”. Był to jeden z najbardziej osobistych momentów całego podcastu. Czytaj też: Od lat jest w szczęśliwym związku, ale nie ujawnia, kim jest jego partner. Teraz wyszły na jaw pierwsze informacje o tajemniczym ukochanym wokalisty Źródła: plejada.pl, fakt.pl
Syn księżnej Mette-Marit nie odpuszcza. Po wyroku zapadła natychmiastowa decyzja
Marius Borg Hoiby nie zamierza zaakceptować części wyroku ogłoszonego 15 czerwca. Syn księżnej koronnej Norwegii Mette-Marit został skazany na cztery lata bezwzględnego pozbawienia wolności, jednak uważa, że niesłusznie uznano go za winnego części zarzutów. Jego obrońcy potwierdzili już, że sprawa trafi do sądu wyższej instancji. Jednocześnie zwracają uwagę na uniewinnienia, które zapadły w toku postępowania.
To kolejny zwrot w sprawie, która wywołała ogromne zainteresowanie opinii publicznej. Marius Borg Hoiby usłyszał wyrok w więzieniu Ila, a jego obrońcy po spotkaniu z klientem jasno przekazali, że nie zamierza on zaakceptować części decyzji sądu. W centrum sprawy pozostają zarzuty dotyczące gwałtu oraz przemocy wobec Nory Haukland. Cztery lata więzienia dla Mariusa Borga Hoiby’ego 15 czerwca zapadł wyrok w sprawie Mariusa Borga Hoiby’ego. Syn księżnej koronnej Mette-Marit został skazany na cztery lata bezwzględnego pozbawienia wolności. Sprawa dotyczyła zarzutów obejmujących między innymi gwałty oraz przemoc domową. Wymiar kary okazał się niższy od tego, którego domagała się prokuratura. Pod koniec procesu w marcu oskarżyciele wnioskowali o surowszy wyrok. Ostatecznie sąd zdecydował jednak o karze wynoszącej cztery lata pozbawienia wolności. Podczas ogłoszenia wyroku Marius Borg Hoiby nie był obecny w sądzie w Oslo. Z powodów zdrowotnych przebywał w więzieniu Ila, gdzie zapoznał się z decyzją sądu. Które zarzuty sąd uznał za udowodnione? W trakcie procesu sąd przeanalizował liczne zarzuty stawiane Mariusowi Borgowi Hoiby’emu. Ostatecznie uznano za udowodnione 34 zarzuty. Wśród czynów, które znalazły potwierdzenie w ocenie sądu, wymieniono dwa przypadki gwałtu bez penetracji. Sąd uznał również za udowodnione stosowanie przemocy fizycznej oraz psychicznej wobec byłej partnerki Hoiby’ego, influencerki Nory Haukland. Jednocześnie część oskarżeń nie została podtrzymana. Marius Borg Hoiby został uniewinniony od dwóch z czterech zarzutów gwałtu. To właśnie ten element wyroku został szczególnie podkreślony przez jego obrońców. Ellen Holager Andenæs i Petar Sekulic wyrazili zadowolenie z „uniewinnień dotyczących bardzo poważnych oskarżeń”. Jednocześnie zaznaczyli, że krytycznie oceniają pozostałe elementy rozstrzygnięcia. Zobacz też: Zapadł wyrok, na który czekała cała Norwegia. Syn księżnej Mette-Marit skazany! Znamy szczegóły Dlaczego Marius Borg Hoiby zdecydował się na apelację? Po zapoznaniu się z wyrokiem Marius Borg Hoiby podjął decyzję o dalszych krokach prawnych. Według jego adwokatów nie zgadza się z częścią ustaleń sądu i uważa, że niesłusznie przypisano mu odpowiedzialność za część zarzutów. Po ogłoszeniu wyroku obrońcy odwiedzili swojego klienta w więzieniu Ila. Rozmowy dotyczyły zarówno wymiaru kary, jak i 34 zarzutów uznanych przez sąd za udowodnione. Jeden z adwokatów powiedział w rozmowie z VG: „Jest przekonany o swojej niewinności w kwestii zarzutów gwałtu i uważa, że w żadnym momencie nie poddawał Nory Haukland systematycznej przemocy. Dlatego jest dla niego całkowicie jasne, że musi złożyć apelację”. Z wypowiedzi obrony wynika, że Marius Borg Hoiby nie zamierza pogodzić się z częścią ustaleń sądu. Właśnie dlatego sprawa ma trafić do sądu wyższej instancji. Adwokaci syna Mette-Marit komentują wyrok Stanowisko obrońców po ogłoszeniu wyroku było jednoznaczne. Ellen Holager Andenæs i Petar Sekulic wskazywali zarówno na elementy korzystne dla swojego klienta, jak i te, które zamierzają podważać w dalszym postępowaniu. Prawnicy podkreślili, że choć są zadowoleni z części rozstrzygnięć, nie zgadzają się z pozostałymi ustaleniami sądu. Marius Borg Hoiby podziela ich stanowisko i zamierza walczyć o zmianę wyroku. Sprawa pozostaje jednym z najgłośniejszych postępowań dotyczących członka rodziny norweskiej rodziny królewskiej. Po wydaniu wyroku uwaga opinii publicznej skupia się teraz na zapowiadanej apelacji i dalszym biegu postępowania. Stan zdrowia księżnej Mette-Marit a wniosek o zwolnienie z aresztu Po ogłoszeniu wyroku obrońcy ponownie wystąpili do sądu z wnioskiem o zwolnienie Mariusa Borga Hoiby’ego z aresztu. Jak wyjaśnił Petar Sekulic: „To, co jest dla niego teraz naprawdę ważne, to możliwość przebywania przy swojej matce”. Wniosek miał związek z sytuacją zdrowotną księżnej koronnej Mette-Marit. 5 czerwca norweski pałac królewski poinformował, że cierpiąca na zwłóknienie płuc członkini rodziny królewskiej została wpisana na listę oczekujących na przeszczep. W związku z tym Marius Borg Hoiby ponownie zwrócił się do sądu z prośbą o możliwość odbywania aresztu w domu pod elektronicznym nadzorem. Wniosek został początkowo zaakceptowany, jednak później decyzję uchylono w postępowaniu odwoławczym. Według informacji opublikowanych przez „Dagbladet” decyzja ta miała wywołać silne emocje u 29-latka. Dziennik podał, że po uchyleniu wcześniejszej zgody miał uderzyć pięścią w szafkę znajdującą się w celi i złamać sobie rękę. Norweskie medium relacjonowało sytuację następująco: „Wpadł w złość i był bardzo wzburzony. Przez długi czas odmawiał rozmowy z policjantami”. Sprawa Mariusa Borga Hoiby’ego nie została więc zakończona wraz z ogłoszeniem wyroku. Zapowiedziana apelacja oznacza, że kolejne decyzje będą należały do sądu wyższej instancji. To właśnie tam rozpatrzone zostaną argumenty przedstawione przez obronę syna księżnej koronnej Mette-Marit, który nie zgadza się z częścią rozstrzygnięć wydanych przez sąd w Oslo. Sprawdź też: Dramatyczny zwrot w sprawie Mette-Marit. To dlatego przyszła królowa Norwegii trafiła na specjalną listę