Dorastała u boku legendy Hollywood. W nowej książce Liza Minnelli przerywa milczenie. „Musiałam być jej lekarzem i psychologiem”
Dorastała w samym sercu Hollywood, ale życie u boku jednej z największych legend kina nie było bajką. W swojej nowej autobiografii „Kids, Wait Till You Hear This!” Liza Minnelli po raz pierwszy tak otwarcie opowiada o relacji z matką, Judy Garland. Gwiazda wspomina dzieciństwo pełne niepokoju, w którym jako nastolatka musiała stać się dla matki nie tylko córką, ale też opiekunką, lekarzem i psychologie
Dorastanie w cieniu wielkiej sławy rzadko bywa łatwe. W przypadku Lizy Minnelli było jeszcze trudniejsze, bo jej matką była jedna z największych ikon złotej ery Hollywood — Judy Garland. W swojej nowej autobiografii „Kids, Wait Till You Hear This!”, która miała premierę 10 marca, artystka po raz pierwszy tak szczerze opowiada o skomplikowanej relacji z legendarną gwiazdą i o dzieciństwie, które zbyt wcześnie zmusiło ją do dorosłości. Dzieciństwo w cieniu wielkiej sławy Liza Minnelli jest jedyną córką Judy Garland i słynnego reżysera Vincente Minnellego. Choć dorastała w świecie filmowych premier, czerwonych dywanów i hollywoodzkich przyjęć, rzeczywistość za kulisami była znacznie mniej glamour. Jak wspomina w książce, już jako dziecko zauważała, że jej mama miewa bardzo różne dni. Bywały takie, kiedy Judy Garland nie opuszczała swojego pokoju przez cały dzień. Wtedy młoda Liza musiała przejmować odpowiedzialność, która zdecydowanie nie powinna spoczywać na barkach nastolatki. — W wieku trzynastu lat byłam dla niej jednocześnie pielęgniarką, lekarzem, farmaceutką i psychologiem — wspomina Minnelli. Artystka opowiada, że wielokrotnie sama dzwoniła do lekarzy, tłumacząc, że jej matce skończyły się leki. „Jestem dzieckiem, proszę zrealizować receptę mojej mamy” — mówiła. Miłość, odpowiedzialność i trudne emocje Mimo trudnych doświadczeń Minnelli podkreśla, że zawsze starała się zrozumieć matkę. Wspomina, że doświadczenia z dzieciństwa nauczyły ją przede wszystkim cierpliwości oraz prawdziwego słuchania drugiego człowieka. — Zawsze zastanawiałam się, przez co przechodzi każdego dnia i jak się czuje — przyznaje. Choć ich relacja była skomplikowana, nie brakowało w niej również bliskości i poczucia humoru. Liza często podkreśla, że Judy Garland była niezwykle zabawną osobą, mimo trudnych doświadczeń, które spotkały ją w Hollywood. Moment, który wszystko zmienił Wspólny występ w słynnym londyńskim teatrze London Palladium okazał się dla młodej artystki przełomowym momentem. Miała wtedy 19 lat i coraz pewniej czuła się na scenie. W tym samym czasie jej matka stawała się coraz bardziej zdenerwowana i zazdrosna o córkę. W pewnej chwili Liza usłyszała, jak Garland szepcze do producenta, by „zabrał ją z jej piep*zonej sceny”. To doświadczenie uświadomiło Minnelli, że nawet obecność wielkiej gwiazdy nie może odbierać jej pewności siebie. — Była moją mamą. A potem nagle stawała się Judy Garland — wspominała później w rozmowie ze swoim przyjacielem, pianistą Michaelem Feinsteinem. Autobiografia pisana przez ponad dekadę Książka „Kids, Wait Till You Hear This!” powstawała przez ponad dziesięć lat. Minnelli stworzyła ją na podstawie długich rozmów i wywiadów ze swoim bliskim przyjacielem, pianistą Michaelem Feinsteinem. To właśnie on podkreśla, że Liza bardzo wcześnie musiała nauczyć się funkcjonować w trudnej rzeczywistości. — Dorastała w dysfunkcji, która zmusiła ją do bardzo szybkiego dorośnięcia — mówi Feinstein. Wspomina również, że podczas pracy nad ostatnim filmem Judy Garland to właśnie Liza codziennie pomagała matce wstać z łóżka, ubrać się i dotrzeć na plan. Jego zdaniem bez niej produkcja mogłaby w ogóle nie powstać. Zobacz też: Desperacko szukała miłości, pięć razy stawała na ślubnym kobiercu. Czwarty mąż zadał jej potężny cios Trudna relacja, która ukształtowała legendę Choć Judy Garland bywała wobec córki wymagająca, a czasem nawet surowa, Minnelli nie ukrywa, że łączyła je ogromna miłość. Z biegiem lat pojawił się jednak kolejny trudny element — zazdrość, kiedy talent Lizy zaczął błyszczeć równie mocno jak talent jej matki. Dziś artystka patrzy na te doświadczenia z większym dystansem. Przyznaje, że każdy ma swoją historię i rodzinne trudności. — Każdy ma problemy z matką. Nie tylko ja — mówi z charakterystycznym dla siebie poczuciem humoru. Autobiografia Lizy Minnelli jest więc nie tylko opowieścią o wielkim show-biznesie, ale przede wszystkim o skomplikowanej relacji matki i córki, która na zawsze ukształtowała jedną z największych gwiazd sceny i kina. wychodziła coraz bardziej poraniona. Dopiero przy piątym mężu, u boku którego poczuła się na moment bezpieczna, zaczęła wierzyć, że być może los się do niej uśmiechnął. Niestety – to szczęście okazało się wyjątkowo kruche. Judy Garland odeszła. Nagle. W samotności. Czytaj też: Judy Garland — najbardziej nieszczęśliwa gwiazda Hollywood. Jej życie było jak zbyt mocny koktajl Źródła: people.com, onet.pl
„Jesteśmy jednym krwiobiegiem w trzech ciałach”. Marta Wiśniewska z dziećmi w szczerej rozmowie
Z okazji urodzin Marty Wiśniewskiej wracamy do wyjątkowej rozmowy, której udzieliła magazynowi VIVA! wspólnie ze swoimi dziećmi – Fabienne i Xavierem. Tylko nam opowiedzieli o niezwykłej więzi, rodzinnych wartościach i życiu, w którym miłość, szczerość i taniec tworzą jeden rytm.
Marta, Fabienne i Xavier Wiśniewscy mówią o sobie, że są jak jeden krwiobieg w trzech ciałach. Łączy ich nie tylko rodzinna historia, ale też wspólne pasje, tatuaże i poczucie humoru, które pozwala im przechodzić przez trudne momenty. Z okazji urodzin Marty przypominamy ich szczery wywiad dla VIVA! z nr 10/2025 – rozmowę o sile, bliskości i patchworkowej rodzinie, w której najważniejsze jest zaufanie i bycie dla siebie nawzajem. Marta, Fabienne i Xavier Wiśniewscy: wywiad dla magazynu VIVA! Mówią, że mają syndrom dbania o siebie i o innych ludzi. Wiedzą, że wszystko mogą sobie powiedzieć. Bardzo lubią razem tańczyć i są jak jeden krwiobieg w trzech ciałach. Marta, Fabienne i Xavier Wiśniewscy opowiedzieli Katarzynie Piątkowskiej o miłości do siebie nawzajem, do tatuaży i o swojej wielkiej patchworkowej rodzinie. Nie da się ukryć, że jesteście fanami tatuaży. Xavier: Większość zaprojektowała moja siostra Fabka. Gdy na nie patrzę, odpalają mi się związane z nimi wspomnienia. Fabienne: Lubię je, bo sama je sobie zaprojektowałam. Mam nawet z mamą taki sam, są to dwie wróżki. Marta: One symbolizują mnie i moją córkę. Ten tatuaż jest dla mnie bardzo ważny. Podobnie jak ten z ością, nawiązujący do mojego performance’u „oŚĆ!”, który jest symbolem mojej transformacji. Xavier: Mam jeden taki sam jak Fabka, ale jeszcze nie mam wspólnego z mamą. Marta: Mam już wybrane na niego miejsce na ciele. To będzie fragment listu, który kiedyś do mnie napisałeś. Fabienne: Ciekawe, skąd pomysł? Marta: Od córuni. Fabienne: Też mam wytatuowany fragment tego, co Xavier do mnie napisał. – Łączą Was i więzy krwi, i tatuaże. Marta: Między naszą trójką jest wyjątkowa więź. Prowadzimy rozmowy i zabawne, i trudne. Opowiadamy sobie o tym, co nas dotyka i cieszy. Oni są powiernikami moich największych sekretów, ale rozmówcami są wymagającymi. – A recenzentami? Fabienne: Szczerość jest podstawą dobrych relacji. – Gdybyście swoją oceną mieli sprawić mamie przykrość? Xavier: Byłoby to trudne, ale ważne, bo prawdziwe. Marta: Pewnie nie powiedzieliby wprost… Xavier: Przecież nie chodzi o to, żeby nasza ocena kogoś zabolała. Można powiedzieć to, co się myśli, w sposób, który nie zrani drugiej osoby. Fabienne: Nikt nie chce usłyszeć nieszczerej opinii. Xavier: Chodzi o to, by recenzja była pełna, a żeby tak było, musimy dostrzec to, co dobre, i to, co złe. Marta: Mój performance „oŚĆ!” zrobił na was wrażenie? Dopytuję, bo on jest dla mnie bardzo ważny. Zapraszam widzów i słuchaczy do swojego świata dźwięków i ruchu. To jest coś zupełnie innego, niż robiłam do tej pory, coś, co pozwoliło mi zajrzeć do miejsca, które jest dla mnie bolesne. Chciałam z powrotem znaleźć swoją siłę… – Wciąż boli Cię to, co się stało w Sopocie w 2005 roku, kiedy z piosenką „Ev’ry Night” walczyłaś o Bursztynowego Słowika? Nieudany występ na wiele lat przekreślił Twoją wokalną karierę. Marta: Ostatnio rozmawiałam o tym z Małgorzatą Haduch, która wyreżyserowała „oŚĆ!”. Porażki są rysami, które wzbogacają człowieka. Kształtują osobowość i pogląd na wiele sytuacji. Są dopełnieniem. Bez rzeczy, które przeżyłam, nie miałabym aż tyle do powiedzenia. Nie chciałabym, żeby mi to odebrano, bo to jest część mnie. Dzięki nim nauczyłam się zachowywać dystans i muszę powiedzieć, że lubię to w sobie. Fabienne: Bez tej sytuacji z Sopotu nie byłabyś dzisiaj tym, kim jesteś. Xavier: Dla mnie najważniejszą nauką z tego jest, że nigdy nie można się poddawać. Marta: Jak mogłabym się poddać? Miałam was. I choć było mi naprawdę ciężko, nie miałam odwagi wcisnąć czerwonego guzika z napisem „Ucieczka”. Wybrałam niebieski z napisem „Jesteś matką, masz dwoje dzieci, musisz się nimi zająć”. Potraktowałam tamto wydarzenie jako niefortunny wypadek przy pracy, nie do końca z mojej winy. Xavier: Oczywiście nie pamiętam tego, bo byłem wtedy bardzo mały. Ludzie jednak ciągle o nim przypominają, bo przecież fajnie jest komuś dopiec. Dla mnie mama jest siłaczką. Nie znam zbyt wielu takich osób. Przetrwała i dalej robi swoje. Marta: Po tych wszystkich perypetiach miałam w sobie coś, co nazywam „głodem głosowym”. Niedosyt. Dopiero ten performance, który jest zrobiony na głos i ciało, pozwolił mi go zaspokoić. To jest moment, kiedy wydaję z siebie różne dźwięki, nieoczywiste – coś jak rura, gongi, skrzypce, odwrotność głosu, która nie jest ciszą, ale głosem, który człowiek zasysa do środka. Zaprosiłam ludzi do swojego świata, a oni chcieli mnie wysłuchać. Po jednym z tych występów podeszła do mnie dziewczyna i powiedziała, że dźwiękami opowiedziałam też połowę jej życia. Bardzo mi to wszystko zrobiło dobrze dla głosu, dla ciała i dla głowy. Xavier: Zobaczyliśmy mamę jeszcze w trakcie prób. Było to mocne przeżycie, widzieć ją w takiej odsłonie. – Podobało Wam się? Fabienne: Było to coś innego, nowego, frywolnego. Mama w końcu dała sobie przestrzeń, by zrobić coś po swojemu, na swoich zasadach. Marta: Naszym najsłodszym recenzentem jest babcia, moja mama, której podoba się wszystko, co robimy. – Rodzice wspierali Cię w wychowaniu dzieci? Marta: Rodzice i siostra zawsze mi pomagali. Po rozwodzie z Michałem dali mi wielkie wsparcie. Nieoceniona jest ich pomoc przy wychowaniu Xaviera i Fabienne. Bez rodziny byłoby mi bardzo ciężko. Fabienne i Xavier zawsze wiedzieli, że niezależnie od tego, czym się zajmuję i jak bardzo jestem zajęta, dla nich jestem zawsze. Ale po drodze do mnie zawsze stał dziadek, mój tata. Fabienne: Dziadek przekazał nam wartości, którymi kierujemy się do dziś. Razem z babcią mieli wpływ na to, jakimi ludźmi jesteśmy teraz. Xavier: Dziadek był z nami 24 godziny na dobę, siedem dni w tygodniu. Babcia przyjeżdżała na weekendy i otulała nas bezwarunkowym ciepłem. Marta: Dziadkowie obdarzyli ich dojrzałą, wyważoną miłością. Nie zapominajmy w tym wszystkim o Michale. On był trochę obok, ale dla dzieci bardzo blisko. Xavier: „Czerwony” zawsze powtarza, że rodzina jest świętością. Fabienne: Tata stworzył nam przepiękny dom pełen dzieci, w którym było dużo miejsca do zabawy, śmiechu i dbania o siebie nawzajem. Jego dom był naszym prywatnym placem zabaw. Czytaj też: „Nie miałam odwagi wcisnąć czerwonego guzika”. Marta Wiśniewska wraca do porażki w Sopocie, która zmieniła wszystko – Zdarza się, że po rozstaniu każdy z rodziców próbuje przekabacić dzieci na swoją stronę. Marta: Życie jest lepsze, gdy się umie odpuścić. Jeśli masz w sobie negatywne uczucia względem osoby, z którą już nie jesteś, one uderzają w ciebie, nie w nią. Nie potrzebuję tego. Nawet nie wiem, czy po rozstaniu jakoś specjalnie musiałam nad tym popracować, żeby dojść do takich wniosków. Po prostu w momencie, w którym opadły emocje związane z rozwodem, i to z takim w blasku fleszy, zrozumiałam, że najważniejsze jest dobro moich dzieci. Nie chciałam pozwolić, żeby je coś w życiu ominęło. Ludzie znający swoją wartość umieją to zrobić bez uszczerbku na własnym ego. Polecam. Xavier: Żeby dojść do takiego etapu, na jakim jesteśmy, czyli kiedy tworzymy naprawdę zgraną ekipę, droga wiodła przez góry i doliny. Jeśli chodzi o Fabkę… jeszcze cztery lata temu nasza relacja wyglądała zupełnie inaczej. Jesteśmy z dwóch różnych światów, ale dzisiaj krążymy po tej samej orbicie. Dojrzeliśmy. Przestaliśmy się na siebie wkurzać, a zaczęliśmy być dla siebie. Fabienne: Xavier jest dla mnie osobą, przy której czuję się najbardziej komfortowo. – Między Wami jest nieduża różnica wieku. Czujecie się czasem jak bliźnięta? Fabienne i Xavier (chórem): Trochę tak! Fabienne: Nie znamy świata bez siebie. Xavier: Często nam się zdarza, że na pewne rzeczy reagujemy tak samo albo mówimy dokładnie to samo. – Spędzacie ze sobą mnóstwo czasu? Xavier: Dziewczyny więcej, bo razem mieszkają. – Xavier, nie zazdrościłeś mamie i Fabienne, że razem wzięły udział w programie „Azja Express”? Xavier: Gdy tylko usłyszałem o tej propozycji, pomyślałem, że przed nimi fantastyczna przygoda. Marta: Na szczęście produkcja programu zadzwoniła z konkretną propozycją. Potrzebowali matki i córki. Gdybym musiała wybrać, z którym dzieckiem pojadę do Azji, nie potrafiłabym wybrać, a najpewniej kazałabym im jechać we dwoje. Fabienne: Gdybyśmy mogli być tam we trójkę, byłoby idealnie. Może udałoby nam się przegonić nawet Jaśka z Józkiem. Xavier: Fabka niedługo będzie brała udział w studenckim projekcie – jedzie autostopem do Grecji. Chciała, żebym wybrał się z nią. Lubię ryzyko i trochę szaleństwa, ale muszę mieć miejsce, gdzie się wygodnie wyśpię. Zostanę na trybunach i będę kibicował. – Fabienne jest bardziej szalona? Xavier: Jest człowiekiem z dżungli. Dlatego cieszę się, że one mają swoje przygody, a ja swoje. – Za to razem tańczycie. Marta: Każdy z nas jest odrębną jednostką i ma swoje życie, a dzieci nie usłyszą ode mnie, że czegoś nie mogą albo że coś muszą. Tak się jednak złożyło, że wszyscy lubimy tańczyć, dlatego razem prowadzimy szkoły tańca. Powoli oddaję im pałeczkę, choć prowadzę zajęcia i czynnie uczestniczę w życiu Mandaryna Dance Studio. Wiesz, że nie pamiętam swojego życia bez tańca? Tańczę i śpiewam od siódmego roku życia. – Dla Was było oczywiste, że też będziecie tańczyć? Xavier: Fabka została zmuszona (śmiech). Fabienne: Nie zostałam zapisana na żadne inne zajęcia, więc nie miałam możliwości spróbowania czegoś innego. Ale nie robię tego pod przymusem, taniec stał się częścią mnie. Xavier: Taniec jest dla mnie bezpieczną przestrzenią, w której na chwilę mogę głową przenieść się w zupełnie inne miejsce. Albo mnie uspokoi, albo mnie wkurzy, albo mnie uszczęśliwi. W tańcu emocje są bardziej widoczne i bardziej dla mnie zrozumiałe. – Próbowaliście robić coś w oderwaniu od rodziców? Coś totalnie innego? Xavier: Kiedyś chciałem być piłkarzem. Dość poważnie do tego podchodziłem. Zrezygnowałem po sześciu latach intensywnych treningów. Żeby nie siedzieć w domu i się nie zasiedzieć, po prostu zacząłem tańczyć. Akurat dziewczyny potrzebowały jeszcze jednej osoby do miniformacji na zawody. Fabienne: Lubię rysować… ale wolę tańczyć. Xavier: Ona maluje, projektuje ciuchy, tworzy fantastyczne okładki, plakaty. Marta: Jest autorką mojej okładki do singla i plakatu do performance’u. Chyba jest najskromniejsza z naszej trójki i nie potrafi się chwalić. – Widzę, że Was ma od tego (śmiech). Jak Wam się udało stworzyć taką przyjacielską relację? Marta: Nigdy się nad tym nie zastanawiałam i nigdy nie starałam się z premedytacją wpłynąć na moje dzieci, bo sobie wymyśliłam, że musimy być przyjaciółmi. Tak się wydarzyło. Nasza relacja opiera się na rozmowie, szczerości i zgodzie na to, że każdy z nas ma swoją przestrzeń i może być sobą. Jestem słaba w tym, żeby mówić ludziom, jak mają żyć i co mają robić. I w ogóle tego nie chcę. Dlatego nigdy nie zaglądałam Fabienne i Xavierowi do pokoi, nie wtrącałam się w to, co robią. Jestem osobą, która im kibicuje i jest z nich piekielnie dumna. Xavier: Kluczem do dobrej relacji jest zaufanie do tego, co robimy. Mama dawała nam przyzwolenie na popełnianie błędów. Nigdy nie stosowała wobec nas żadnych kar, nie było krzyków ani awantur. – Może nie dawaliście jej powodów? Xavier: Faktycznie, nigdy nie chcieliśmy nadwyrężyć zaufania, którym nas obdarzyła. Oczywiście nie jesteśmy święci. Zdarzały się sytuacje, kiedy przeginaliśmy, ale mama zawsze dawała nam poczucie, że niezależnie od tego, jak narozrabiamy, będzie z nami zawsze. Mieliśmy i mamy to szczęście, że nie czuliśmy napięcia, że nie możemy się potknąć. Możemy. Ale byliśmy raczej grzeczni. Fabienne: My z Xavierem też mamy potrzebę opiekowania się swoimi rodzicami. – Ciężki kawałek chleba dla młodych ludzi. Xavier: Nie rozpatrujemy tego w kategoriach ciężkie–łatwe. Tacy jesteśmy, tak funkcjonujemy i tak lubimy żyć. Fabienne: Jesteśmy osobami, które chcą, żeby zawsze było dobrze. Mamy syndrom dbania o ludzi wokół nas. Według mnie to dobra cecha. Mamy dość dużą rodzinę i nie rozgraniczamy, że osobno jest rodzina mamy, a osobno rodzina taty. – Gdy rodzice się rozstali, mieliście niedosyt obecności któregoś z nich? Fabienne: Nie pamiętam momentu, w którym rodzice byli razem, więc dla mnie ta sytuacja, że mama mieszka oddzielnie od taty, była zupełnie normalna. Mieszkaliśmy z mamą, ale zawsze cieszyliśmy się na wyjazdy do taty, bo u niego było dużo dzieci do rozrabiania i wygłupów. Nie mieliśmy go przy sobie na co dzień, ale zawsze przy nas był. – Nie znacie też innej opcji niż życie na świeczniku, w blasku fleszy. Już zanim się urodziliście, było o Was głośno. Xavier: Nas nigdy nie ciągnęło, żeby na tym świeczniku być, ale jest to od nas niezależne. Stało się więc normalnością. Gdy zacząłem się zajmować muzyką, miałem dylemat, czy odciąć się od rodziców, czy nie. Wiadomo, że zawsze będę do nich porównywany, ale muszę spróbować zbudować własną tożsamość. Tak, by być Xavierem, a nie tylko synem Mandaryny i Michała Wiśniewskich. Tak czy inaczej, nie mamy wpływu na to, co powiedzą o nas inni ludzie. Powiedzą, co będą chcieli, w takich czasach żyjemy. Ważne jest, żebyśmy wiedzieli, co chcemy robić, i po prostu to robili. Czytaj też: Fabienne i Xavier Wiśniewscy bez tajemnic. Co naprawdę myślą o rozwodzie rodziców i byciu „na świeczniku”? – Za znanym nazwiskiem idzie więcej oczekiwań, wymagań i kłopotów? Fabienne: Każdy chce zapisywać swój zeszyt własnymi myślami. Być niezależną jednostką. Tak po prostu jest. I tak jak powiedział Xavier, każdy musi znaleźć swoją drogę, swoją tożsamość i swoje ja, choć nie da się odciąć od rodziców, rodziny, historii. Trzeba w tym wszystkim się poukładać. Ciężej jest robić swoje rzeczy, bo ma się nad sobą ludzi, którzy osiągnęli sukces. Xavier: Oczekiwania są duże. Większe, niż gdybyśmy zaczynali jako dzieci osoby z innej branży. Fabienne: Miałam z tego powodu kłopoty w szkole. To jest ten moment, kiedy nadwyrężyłam zaufanie rodziców. W liceum było mi ciężko. Ludzie wyzywali mnie nie tylko za rodziców, ale… po prostu za wszystko. Nie wiedziałam, jak sobie z tym radzić, chowałam się więc pod łóżkiem i czekałam, aż minie czas lekcji. Po prostu udawałam, że chodzę do szkoły. – Nikomu nie powiedziałaś, co się dzieje? Fabienne: Nie chciałam obarczać bliskich swoimi kłopotami. Ciężko mi było przyjść i powiedzieć, że mam problemy w szkole. – Z nienawiścią trudno sobie poradzić. Fabienne: Nienawiść jest czymś, co tłamsi drugiego człowieka, sprawia, że staje się bardzo mały, odbiera ludziom pewność siebie, poczucie własnej wartości. Myślę, że nie ma człowieka, dla którego jest to łatwe. – Kiedy zauważyliście, że coś złego się dzieje? Xavier: Fabka jako nastolatka była buntowniczką. Nie dawała jakichś wyjątkowych sygnałów, że dzieje się coś niedobrego. Niestety bardzo dobrze się ukrywała. Do momentu, aż wszystko wybuchło. Marta: Jestem matką walczącą. Gdy wyszło na jaw, co się dzieje, chciałam bardzo mocno potrząsnąć ludźmi, nie tylko tymi, którzy byli sprawcami cierpienia mojej córki, ale też tymi, którzy tą szkołą zarządzali. Jedyną sensowną decyzją było zabranie stamtąd Fabienne. Fabienne: Na szczęście udało mi się zmienić szkołę. W nowej czułam się bezpiecznie, otaczali mnie ludzie, którzy dawali mi komfort samego bycia. Nie mogłam sobie wymarzyć piękniejszego miejsca do nauki i rozwoju. – Odpowiedzcie bez zastanowienia, co myślicie o mamie? Xavier: Że ma wielką siłę i jest wolnym ptakiem. Fabienne: Jest prawdziwa. Xavier: I jeszcze, że jest klonem Fabienne. A raczej Fabienne jest jej klonem. Wystarczy pobyć z nimi przez godzinę, żeby to zauważyć. Marta: A ja tylko dodam, że w naszej potrójnej relacji fajne jest to, że się uzupełniamy. Każdy z nas ma w sobie dużo szaleństwa i poczucia humoru. Mamy naprawdę abstrakcyjny dowcip. Dzięki temu wszystko się skleja. Jesteśmy jednym krwiobiegiem zlokalizowanym w trzech ciałach. I tyle. Nie da się tego rozdzielić.
Hollywood go kocha, Akademia nie. Pechowy geniusz wraca po Oscara po 40 latach kariery
To historia aktora, który przez cztery dekady tworzył wyjątkowe role, jednak Oscara wciąż mu odmawiano. W 2026 roku, po genialnej kreacji w "Blue Moon", wraca do gry o najważniejszą nagrodę filmową.
Ethan Hawke, znany z niezwykłej wszechstronności i niekonwencjonalnych wyborów, od 1985 roku pozostaje obecny w światowym kinie. Przez dekady zyskał miłość widzów, szacunek branży i uznanie krytyków, jednak elitarna Akademia Filmowa nie nagrodziła go dotąd Oscarem. W 2026 roku, po 40 latach pracy i piątej nominacji, powraca do walki o statuetkę za fenomenalną rolę w "Blue Moon". Czy tym razem docenią jego kunszt? Ethan Hawke – droga pechowego geniusza przez 40 lat kariery Początki kariery i przełomowe role Ethana Hawke'a Ethan Hawke zadebiutował na dużym ekranie w 1985 roku w filmie science fiction "Explorers". Przełom w jego karierze nastąpił cztery lata później, gdy zagrał u boku Robina Williamsa w kultowym już "Stowarzyszeniu Umarłych Poetów". Rola ta nie tylko przyniosła mu międzynarodowe uznanie, ale stała się symbolem jego pokolenia. Hawke był postrzegany jako aktor wrażliwy, autentyczny, skłonny do głębokiej refleksji nad swoimi postaciami i rolą sztuki w życiu. W kolejnych latach konsekwentnie budował swoją pozycję w Hollywood, wybierając role wykraczające poza mainstream i nie obawiając się ryzyka artystycznego. Współpraca z Richardem Linklaterem – fundament filmowego dorobku Jednym z najważniejszych filarów kariery Ethana Hawke'a jest jego wieloletnia współpraca z reżyserem Richardem Linklaterem. Ich filmowa przyjaźń rozpoczęła się w latach 90., gdy powstał pierwszy z trzech filmów o miłosnej relacji dwojga ludzi – "Przed wschodem słońca". Trylogia, na którą składają się jeszcze "Przed zachodem słońca" i "Przed północą", stała się fenomenem kulturowym, prezentując szczerość i ewolucję relacji w sposób, jaki rzadko spotyka się w kinie. Współpraca z Linklaterem pozwoliła Hawke’owi rozwijać się nie tylko jako aktor, lecz także scenarzysta, czego wyrazem były nominacje do Oscara za scenariusze do dwóch ostatnich części trylogii. Od grunge’owego symbolu po artystyczną dojrzałość Lata 90. przyniosły Ethanowi Hawke'owi status ikony młodego pokolenia, zwłaszcza po roli w filmie "Reality Bites". W przeciwieństwie do wielu swoich rówieśników nie zdecydował się jednak na hollywoodzką komercję i życie celebryty. Hawke pisał powieści, reżyserował sztuki teatralne, angażował się w projekty niezależne i eksperymentalne. Jego kariera stanowiła przykład konsekwentnej drogi artystycznej, bez poświęcania własnych ideałów na rzecz masowej popularności. Ta postawa niejednokrotnie stawiała go w opozycji do głównego nurtu branży filmowej, ale zapewniła mu uznanie jako aktora autentycznego i niepodrabialnego. Ethan Hawke kontra Akademia – historia nominacji i oscarowych rozczarowań Cztery dekady i pięć nominacji – dlaczego bez Oscara? Hawke był wielokrotnie nagradzany przez krytyków i branżę filmową, ale najważniejsza statuetka wciąż mu umykała. Do 2026 roku zdobył pięć nominacji do Oscara – dwie za role drugoplanowe ("Dzień próby", "Boyhood") oraz dwie za scenariusze adaptowane ("Przed zachodem słońca", "Przed północą"), a także pierwszą w karierze nominację za rolę pierwszoplanową w "Blue Moon". Jego przypadek jest przykładem fenomenu często obserwowanego w Hollywood: uznanie środowiska nie zawsze idzie w parze z uznaniem Akademii. Wielu ekspertów i dziennikarzy branżowych podkreśla, że Hawke był wielokrotnie pomijany, mimo wybitnych kreacji i ogromnego wkładu w rozwój sztuki aktorskiej (Joe George, Den of Geek). W rozmowie dla "People Magazine" sam Hawke przyznał: "Byłem głęboko wdzięczny za nominację. Ale nie mogłem powstrzymać się od myślenia o aktorach, którzy zrobili wspaniałą robotę i nie zostali docenieni. W mojej kategorii było więcej niż pięć świetnych ról" (Jack Smart, Andrea Mandell, People Magazine). Oscary a uznanie środowiska i krytyków filmowych O ile Akademia bywa kapryśna, środowisko filmowe i krytycy nie mają wątpliwości co do wyjątkowości talentu Hawke’a. W badaniu pt. "Oscary jako narzędzie promocji i kariery aktorskiej" przeprowadzonym przez Uniwersytet Jagielloński, podkreślono, że uznanie krytyków oraz współpraca z cenionymi twórcami, jak Richard Linklater, wpływają długofalowo na pozycję aktora niezależnie od liczby nagród. Hawke wielokrotnie powtarzał w wywiadach, że dla niego największą satysfakcją jest współpraca z artystami, którzy mają coś autentycznego do przekazania, a nie pogoń za statuetkami (Ethan Hawke, People Magazine). Sam aktor nie ukrywał swojego sceptycyzmu wobec oscarowego wyścigu: "Ludzie chcą wszystko w tym kraju zamieniać w rywalizację. [...] Jeśli spojrzymy na to, ile zapomnianych, przeciętnych filmów dostało Oscara i ilu średnich aktorów ma statuetkę na kominku, łatwo zauważyć, jak bardzo destrukcyjne może być nadawanie temu aż takiego znaczenia" – mówił w rozmowie z The Hollywood Reporter. W innym wywiadzie wyznał: "Tak wiele przeciętności jest wywieszanych na sztandarach. Wolałbym nie wygrać niż być nagrodzony za przeciętność. Przez lata zrozumiałem, że większość ludzi i tak nie wie, o czym mówi – w tym ja sam" (Ethan Hawke dla Standard/Hollywood Reporter). Zobacz też: Córka Ethana Hawke’a i Umy Thurman wzięła sekretny ślub. Gwiazdy "Stranger Things" na uroczystości! Blue Moon – rola, która może zmienić wszystko Jak Hawke stworzył kreację Lorenza Harta w „Blue Moon”? W "Blue Moon" Hawke wciela się w Lorenza Harta, wybitnego i jednocześnie tragicznego librecistę, odpowiedzialnego za takie standardy jak "My Funny Valentine" czy "Blue Moon". Film opowiada o jednym wieczorze z życia Harta – noc premiery "Oklahomy!", pierwszego musicalu Richarda Rodgersa stworzonego już bez jego udziału. Hawke musiał oddać nie tylko artystyczną wrażliwość bohatera, ale również jego dramatyczne zmagania z samotnością, poczuciem odrzucenia, ukrytą orientacją i chorobą alkoholową. Jak sam aktor przyznaje, przygotowanie do roli było ogromnym wyzwaniem: "Pierwszego dnia zdjęciowego miałem do nauczenia więcej kwestii niż przez ostatnie 10 lat razem wziętych. Była to ogromna ilość tekstu. Czuję dumę, że to się udało – ale muszę przyznać, że złamało mi to mózg" (Ethan Hawke, People Magazine). W innym miejscu tłumaczył: "Musiałem znać cały film jak sztukę teatralną, ale nie miałem sześciu tygodni prób, jak to bywa w teatrze. To było trochę jak wystrzelenie z armaty". View oEmbed on the source website Praca na planie, wyzwania i kulisy powstawania filmu Film „Blue Moon” powstał jako kameralna produkcja, niemal w całości rozgrywająca się w jednej lokalizacji – nowojorskim barze podczas jednej nocy. Taka forma wymagała od Hawke’a nieustannego skupienia i całkowitego zanurzenia w postaci. "To był film, w którym musiałem być obecny na sto procent przez cały czas. Ten projekt zabrał mi wszystko, musiałem się na kilka miesięcy niemal całkowicie wycofać z codzienności" – wspominał aktor (Alex Frank, GQ). Czy Akademia doceni wreszcie Ethana Hawke’a? W 2026 roku Ethan Hawke otrzymał piątą nominację do Oscara – tym razem w kategorii Najlepszy Aktor Pierwszoplanowy. Konkurencja była silna, ale wiele środowisk branżowych i krytyków wskazywało właśnie na Hawke’a jako faworyta. Prasa branżowa podkreślała, że jego kreacja w "Blue Moon" przełamuje granice między kinem a teatrem i pozwala widzowi zanurzyć się w duszy bohatera. Sam aktor pozostaje jednak do tej kwestii zdystansowany: "To wspaniale, jeśli ludzie doceniają twoją pracę, ale najważniejsze jest, żeby samemu być z niej dumnym. Dla mnie istotne jest, by czuć, że najlepsze role mam jeszcze przed sobą" (Ethan Hawke, GQ). Nie zmienia to faktu, że przypadek Hawke’a pozostaje symbolem niedocenianych przez Akademię artystów, którzy konsekwentnie podążają własną drogą i inspirują kolejne pokolenia do stawiania na autentyczność. Dla niego – jak sam wielokrotnie podkreślał – najważniejsze jest, by "mieć poczucie, że najlepsze role są jeszcze przed nim". Zobacz też: Uczył się kina z kaset VHS i zmuszał rodziców, by wozili go na castingi. Po latach DiCaprio wyznaje: sława mnie przygniotła Źródła: people.com, cheatsheet.com, gq.com, denofgeek.com
Sylwia Peretti po śmierci syna wydała książkę. „Stałam się najbardziej hejtowaną matką w kraju”
Sylwia Peretti zdecydowała się opowiedzieć o tragedii, która zmieniła całe jej życie. Celebrytka napisała książkę „Niepożegnani”, poświęconą zmarłemu synowi Patrykowi Perettiemu. Publikacja w formie wywiadu-rzeki ukaże się 25 marca. Autorka opisuje w niej żałobę, reakcje opinii publicznej oraz ogromny ból po stracie jedynego dziecka.
Tragiczna śmierć Patryka Perettiego wstrząsnęła opinią publiczną w całej Polsce i na zawsze zmieniła życie jego matki. Po prawie 3 latach od dramatycznych wydarzeń Sylwia Peretti zdecydowała się opowiedzieć swoją historię w książce „Niepożegnani”. Publikacja w formie wywiadu-rzeki to osobiste świadectwo żałoby, bólu po stracie jedynego dziecka oraz reakcji społeczeństwa, z którymi celebrytka musiała mierzyć się po tragedii. Sylwia Peretti napisała książkę „Niepożegnani” o śmierci syna Sylwia Peretti zdecydowała się opowiedzieć swoją historię w książce „Niepożegnani”. Publikacja ma formę wywiadu-rzeki, który celebrytka przeprowadziła z Wiktorem Słojkowskim. Książka została dedykowana jej zmarłemu synowi, Patrykowi Perettiemu. Celebrytka podkreśliła, że pisanie książki było dla niej niezwykle emocjonalnym doświadczeniem. Jak wyznała w zapowiedzi publikacji, cały proces powstawania książki był próbą uporządkowania emocji po tragedii. „Powstała w bólu, z ogromnej miłości i tęsknoty, które nauczyły mnie patrzeć na życie z zupełnie innej perspektywy. Jej pisanie stało się dla mnie terapią. To historia widziana z mojej perspektywy - oczami matki, która straciła swoje jedyne, ukochane dziecko” – napisała Sylwia Peretti. Jak zaznaczyła, tragedia przez długi czas była szeroko komentowana i analizowana w mediach oraz wśród opinii publicznej. Czytaj też: To, co Peretti napisała po śmierci Jacka, chwyta za serce. Ten jeden telefon od niego zapadł jej w pamięć Patryk Peretti zginął w wypadku razem z trzema pasażerami Tragiczne wydarzenia, które zmieniły życie Sylwii Peretti, miały miejsce prawie 3 lata temu. Jej syn, Patryk Peretti, zginął po tym, jak stracił panowanie nad kierownicą samochodu. W wypadku śmierć poniosły również trzy osoby podróżujące razem z nim jako pasażerowie. Tragedia była szeroko komentowana w całej Polsce i przez długi czas pozostawała jednym z najgłośniejszych tematów w mediach. Sylwia Peretti wielokrotnie podkreślała, że odejście jedynego dziecka pozostawiło w jej życiu ogromną pustkę. Strata syna zmieniła jej codzienność i sposób patrzenia na świat. „Stałam się najbardziej hejtowaną matką w kraju” – wyznanie Sylwii Peretti W książce „Niepożegnani” Sylwia Peretti opisuje także reakcje opinii publicznej po tragedii. Jak przyznała, po wypadku musiała mierzyć się z ogromną falą komentarzy i ocen. „Przez długi czas tą tragedią żyła cała Polska i w pewnym sensie nadal żyje. Była komentowana, oceniana i analizowana z każdej strony. Z dnia na dzień stałam się najbardziej hejtowaną matką w kraju. Mój syn był nazywany mordercą, choć był to tragiczny wypadek, w którym sam stracił życie. Ciężar tej historii spadł wtedy na mnie” – napisała na swoim Instagramie w poście zapowiadającym książkę. Celebrytka w książce porusza również temat społecznych oczekiwań wobec osób przeżywających żałobę. Zwraca uwagę, że wiele osób oczekuje, iż kobieta po stracie dziecka powinna przeżywać swój ból w ciszy. „Ludzie chcą, żeby kobieta w żałobie była cicho. Żeby płakała krótko, najlepiej w czterech ścianach, a potem wróciła do życia – w makijażu, z przyklejonym uśmiechem” – podkreśliła Peretti. CZYTAJ TEŻ: Najpierw dodała przejmujący wpis, a teraz to... Sylwia Peretti przerywa milczenie Premiera książki „Niepożegnani” już 25 marca Książka „Niepożegnani” trafi do sprzedaży 25 marca. Publikacja będzie pierwszą tak obszerną opowieścią Sylwii Peretti o tragedii, która wydarzyła się prawie 3 lata temu. Do tej pory celebrytka dzieliła się swoimi emocjami głównie w mediach społecznościowych, publikując osobiste wpisy na Instagramie. W książce zdecydowała się jednak opowiedzieć historię w znacznie szerszej formie. Peretti przyznała także, że dziś ważną częścią jej codzienności jest kontakt z kobietami, które doświadczyły podobnej straty. „Śmierć dziecka wywraca wszystko, zaburza porządek rzeczy i narusza logikę istnienia. To się nie powinno wydarzyć” – napisała. Celebrytka podkreśla również, że jednym z najtrudniejszych doświadczeń po tragedii jest cisza w domu po odejściu syna. Jak przyznaje, to właśnie ona najbardziej przypomina o nieobecności Patryka.
Ta rozmowa zostawiła go w szoku. Menedżer Magdaleny Majtyki opowiedział o dramatycznym poranku
Sprawa śmierci Magdaleny Majtyki wciąż budzi ogromne emocje i rodzi kolejne pytania. Po informacjach o tragicznym odnalezieniu ciała aktorki w lesie pod Biskupicami Oławskimi pojawiają się nowe relacje osób z jej najbliższego otoczenia. Tym razem głos zabrał jej menedżer, który wrócił wspomnieniami do dramatycznego telefonu od policji i opowiedział o kulisach ostatnich dni.
Maksymilian Wesołowski, menedżer Magdaleny Majtyki, ujawnił poruszające szczegóły dotyczące momentu, w którym dowiedział się o zaginięciu aktorki. Jak przyznał, początkowo myślał, że dzwoni producent z propozycją roli. Po chwili okazało się jednak, że po drugiej stronie jest policja. Kilka godzin później pojawiła się informacja o najgorszym. Niespodziewane zaginięcie Magdaleny Majtyki i dramatyczne odkrycie w Biskupicach Oławskich Początek marca przyniósł dramatyczne wieści ze świata kultury. Magdalena Majtyka, aktorka znana z ról epizodycznych w popularnych serialach, takich jak "Na Wspólnej", "Świat według Kiepskich" czy "Ojciec Mateusz", a także z występów teatralnych, zaginęła. Informacje o jej zaginięciu pojawiły się w mediach społecznościowych, wzbudzając niepokój wśród fanów i środowiska aktorskiego. Już dzień po zaginięciu, 6 marca 2026 roku, Magdalena Majtyka została znaleziona martwa w lesie w Biskupicach Oławskich. Jej ciało znajdowało się nieopodal uszkodzonego samochodu, co tylko spotęgowało szok i niedowierzanie. Śledztwo w sprawie śmierci aktorki trwa, a przyczyny zgonu pozostają nieznane. O tragicznym odkryciu natychmiast poinformowały media, a wiadomość o śmierci artystki wstrząsnęła opinią publiczną. Przełomowy telefon do menedżera – Maksymilian Wesołowski relacjonuje chwile grozy Maksymilian Wesołowski, menedżer Magdaleny Majtyki, podzielił się wstrząsającymi szczegółami na temat wydarzeń z 6 marca. W rozmowie z redakcją "Super Expressu" wspominał o telefonie, który na zawsze zmienił jego życie. "Rano 6 marca zadzwonił telefon. Na początku nikt się nie przedstawił, tylko poszukiwał agenta Magdy. Myślałem, że to producent z jakąś rolą. A okazało się, że to policja, bo mąż zgłosił jej zaginięcie i pytali o ostatni kontakt. A my rozmawialiśmy jakiś miesiąc temu" – wyznał Wesołowski. Wesołowski przyznał, że jego ostatni kontakt z Magdaleną Majtyką miał miejsce około miesiąca wcześniej. Po rozmowie z policją menedżer bezskutecznie próbował się z nią skontaktować, jednak jej telefon był już wyłączony. "Po chwili zobaczyłem, że pojawił się post o zaginięciu, także pewnie wszyscy wymieniali się informacjami. Po kilku godzinach pojawiła się informacja, że ziścił się najczarniejszy scenariusz. Poraziła mnie ta informacja" – podsumował menedżer. Zobacz też: Prokuratura przekazała kolejne informacje w sprawie śmierci Majtyki. Te mogą okazać się przełomowe Wstrząsające przeżycia menedżera i opinie o talencie Magdaleny Majtyki Dramatyczny telefon od policji i nagłe odkrycie śmierci aktorki wywarły ogromny wpływ na menedżera artystki. Maksymilian Wesołowski nie kryje szoku i żalu po stracie podopiecznej. W wywiadzie podkreślił, jak bardzo odejście Majtyki go poraziło oraz jak ceniona była w środowisku aktorskim. Wesołowski z uznaniem wypowiadał się na temat talentu Magdaleny Majtyki. "Niesprawiedliwe jest to, że jej fantastyczny warsztat teraz będą wszyscy podkreślać, kiedy to już nic nie zmieni i nie przyniesie nowych angaży, których tak pragnęła. Praca aktora często polega na tym, że dostaje materiał do nagrania tak zwanego self-tape'a i jedni ociągają się z tym, czekają może na wenę. Magda zawsze miała tysiąc pomysłów, wskakiwała od razu, nagrywała, nie marudziła, nie szukała wymówek. Zawsze była otwarta na nagrania, chciała dać szansę szczęściu" – wspominał menedżer Majtyki. Artystka doceniona za profesjonalizm i nieoceniony wkład w środowisko teatralne Wesołowski zaznaczył także: "Super radziła sobie w tańcu, miała ogrom umiejętności, które potrafiła wykorzystać w pracy aktorskiej. Szkoda, że ten potencjał jej nie był wykorzystany tak jakby o tym marzyła – nie miała ogromu zleceń, ale była doskonale znana w świecie aktorskim". Branża teatralna i telewizyjna przeżywa ogromną stratę, a śmierć Magdaleny Majtyki stała się tematem szeroko komentowanym w mediach. Okoliczności tragicznego odkrycia w lesie pod Biskupicami Oławskimi do dziś pozostają niewyjaśnione, a śledztwo prowadzone przez policję wciąż trwa. Policja wciąż bada okoliczności tragicznej śmierci aktorki Zgon Magdaleny Majtyki wywołał liczne pytania i spekulacje na temat przyczyn śmierci. Policja, która prowadzi śledztwo, nie ujawnia szczegółów, a oficjalne przyczyny zgonu nie są jeszcze znane. Jej śmierć pozostaje bolesną zagadką zarówno dla bliskich, jak i całego środowiska artystycznego, które nie może pogodzić się z tak niespodziewaną stratą.
Kochała go przez 38 lat. Historia żony Bogusława Meca porusza do łez
Poznali się przypadkiem w łódzkim klubie, a zostali razem na 38 lat. Ich związek przetrwał sukcesy, trud codzienności i dramatyczną walkę z chorobą. Jolanta Mec była przy mężu w najtrudniejszych chwilach jego życia. Historia miłości Jolanty i Bogusława Meca to opowieść o uczuciu, które trwało mimo wszystkiego.
Historia miłości Jolanty i Bogusława Meca to opowieść o uczuciu, które przetrwało niemal cztery dekady wspólnego życia. Poznali się w 1972 roku w klubie 77 w Łodzi, a ich relacja szybko przerodziła się w związek, który trwał 38 lat. Wspólnie przeżywali sukcesy artysty, trud codzienności i dramatyczną walkę z chorobą. Jolanta była przy mężu w najtrudniejszych momentach jego życia, wspierając go zarówno wtedy, gdy stał na scenie, jak i wtedy, gdy zmagał się z ciężką chorobą. Ich historia pokazuje, jak silna potrafi być miłość mimo przeciwności losu. Tak zaczęła się historia miłości Jolanty i Bogusława Meca Był 1972 rok, kiedy w klubie 77 w Łodzi wydarzyło się spotkanie, które odmieniło życie dwojga ludzi. Bogusław Mec śpiewał tam tego wieczoru. Jolanta przyszła do klubu z bratem i jego dziewczyną. Po występie artysta podszedł do nich i zapytał, kim jest nieznajoma dziewczyna. Poprosił ją do tańca. Paradoks polegał na tym, że sam – jak później mówił – nie lubił tańczyć, bo uważał, że tańczący mężczyźni wyglądają śmiesznie. Tamtej nocy zrobił jednak wyjątek. Spotkanie przeciągnęło się do rana. Jolanta zapamiętała nawet dokładną godzinę wyjścia z mieszkania artysty – 4:16. Wkrótce potem ich znajomość przerodziła się w poważny związek. Jolanta pracowała wtedy jako pielęgniarka na oddziale dziecięcej onkologii. Gdy Bogusław się jej oświadczył, nie miała wątpliwości, jaka powinna być odpowiedź. Tak zaczęła się historia małżeństwa, które trwało 38 lat. Małżeństwo i życie z artystą Jolanta pracowała jako pielęgniarka na oddziale dziecięcej onkologii. Gdy Bogusław Mec się jej oświadczył, bez wahania zgodziła się zostać jego żoną. Byli małżeństwem przez 38 lat. W 1974 roku na świat przyszła ich córka Luiza, zwana Lulu. W chwili narodzin dziecka Bogusław Mec był w trasie koncertowej. Codzienność młodej mamy nie była łatwa. Jolanta musiała radzić sobie z wieloma obowiązkami sama. Jedną z najbardziej dramatycznych chwil był wypadek córki. „Gotowałam mleko, nasza córeczka Lulu podjechała chodzikiem do pieca, chwyciła garnek i wylała wrzątek na siebie. Pogotowie, szpital. Rano do pracy, po południu biegiem do dziecka”. Mimo tych trudności Jolanta nie miała pretensji do męża. „Było mi bardzo trudno, ale wiedziałam, że śpiewanie to wielka pasja męża i jego sposób na życie”. Wspierała go także w pracy. Szyła mu ubrania na scenę, a gdy córka była starsza, razem jeździły z nim na koncerty i pomagały przy sprzedaży plakatów oraz płyt. Nieidealny partner, ale ważna część rodziny Z biografii „Bim bam bom. Mogę wszystko. Historia Bogusława Meca” autorstwa Macieja Wasilewskiego wynika, że artysta nie był człowiekiem łatwym. Potrafił być bezwzględny, miał skłonność do czarno-białego widzenia świata i lubił błyszczeć. Zdarzało się również, że dużo pił. Bywało, że Jolanta musiała wyciągać go z trudnych sytuacji. Mimo wszystko byli rodziną. Z czasem zbudowali dom pod Łodzią, w brzozowym lasku. Projekt przygotował sam Bogusław Mec. Było to miejsce, które uważał za spełnienie marzeń. Rodzina cieszyła się także obecnością wnuków. Para doczekała się dwóch – Ernesta (11 l.) i Franciszka (8 l.). Czytaj też: Długo nie wierzył, że jest chory, gasł w oczach żony, która była przy nim do samego końca. Ostatnie chwile Bogusława Meca wzruszają do łez Choroba, która zmieniła wszystko W 2001 roku spokojne życie rodziny zostało przerwane. Bogusław Mec nagle źle się poczuł podczas pracy w ogrodzie. Kilka dni później lekarze postawili diagnozę: ostra białaczka szpikowa. Okazało się, że konieczny jest przeszczep szpiku. Dawcą została jego siostra Danuta. Jolanta wiedziała, jak poważna jest choroba. Jednak nie chciała przerażać męża. „Wiedziałam, co to jest ostra białaczka szpikowa, ale nie dzieliłam się z nim tą wiedzą, pocieszałam go”. Kiedy siedziała przy jego szpitalnym łóżku, starała się być silna. Dopiero po powrocie do domu pozwalała sobie na emocje. „Potem wracałam do domu i wyłam z bólu i bezradności”. Po przeszczepie pojawiła się nadzieja. Niestety spokój trwał tylko osiem miesięcy. Później pojawiły się komplikacje i silny ból. Do końca byli razem Mimo choroby Bogusław Mec nie chciał rezygnować z pracy. Koncertował, nagrywał płyty i występował w programach. W ostatnich latach życia jego stan zdrowia był coraz gorszy. Jolanta była przy nim niemal cały czas. Pomagała mu nawet dojść na scenę. Z książki Macieja Wasilewskiego pochodzi poruszający opis jednego z takich momentów: „Jeszcze piętnaście kroków” – powiedziała. „Nie chcę morfiny, Jolu. Ludzie czekają”. Ostatni koncert artysta zaśpiewał 8 marca, w Dzień Kobiet. Kilka dni przed śmiercią razem z żoną pojechali jeszcze na nagranie programu „Szansa na sukces”. Wkrótce potem jego stan się pogorszył. Trafił do szpitala w Zgierzu. Bogusław Mec zmarł 11 marca 2012 roku. Miał 65 lat. Jolanta była przy nim w ostatnich chwilach. „Całą noc trzymałam go za rękę i masowałam, bo była zimna jak lód. Szwankowało krążenie. Ciśnienie spadało”. Źródła: viva.pl, plejada.pl, wywiady Jolanty Mec dla „Dobrego Tygodnia” i „Dziennika Łódzkiego”, Maciej Wasilewski – „Bim bam bom. Mogę wszystko. Historia Bogusława Meca”
Jej wyznanie poruszyło wszystkich. Ze łzami w oczach powiedziała o byciu mamą. „Dla mnie to będzie ogromny cud”
Iza Miko zdobyła się na niezwykle osobiste wyznanie w programie „Taniec z gwiazdami”. Aktorka opowiedziała o diagnozie niepłodności, którą usłyszała osiem lat temu. W emocjonalnej rozmowie przyznała, że po sześciu miesiącach i dwustu zastrzykach udało jej się zamrozić jajeczka. Jej największym marzeniem wciąż pozostaje zostanie matką.
Izabella Miko zdobyła się na wyjątkowo szczere i poruszające wyznanie w programie „Taniec z gwiazdami”. Aktorka opowiedziała o diagnozie niepłodności, którą usłyszała osiem lat temu, oraz o trudnej drodze, jaką przeszła w walce o szansę na macierzyństwo. W emocjonalnej rozmowie przyznała, że po sześciu miesiącach i dwustu zastrzykach udało jej się zamrozić jajeczka. Jak podkreśliła, jej największym marzeniem wciąż pozostaje zostanie matką. Iza Miko w „Tańcu z gwiazdami” opowiedziała o niepłodności Drugi odcinek nowej edycji programu „Taniec z gwiazdami” przyniósł wiele osobistych historii uczestników. Jedną z najbardziej poruszających opowieści podzieliła się Izabella Miko. Aktorka i tancerka zdecydowała się publicznie opowiedzieć o swojej walce o macierzyństwo. W programie emitowanym na antenie Polsatu Miko nie ukrywała emocji. W rozmowie przyznała, że bardzo dobrze czuje się w kobiecym ciele i kocha wszystko, co wiąże się z byciem kobietą. Jednocześnie podkreśliła, że w jej przypadku droga do macierzyństwa nie jest łatwa. Aktorka otwarcie przyznała, że jej największym marzeniem jest zostanie matką. W trakcie programu mówiła o tym ze wzruszeniem i nie kryła, że temat ten jest dla niej niezwykle trudny. Diagnoza sprzed ośmiu lat i ponad 200 zastrzyków Izabella Miko wyznała, że osiem lat temu dowiedziała się o swojej niepłodności. Diagnoza była dla niej bardzo trudnym doświadczeniem, jednak nie zdecydowała się poddać. Aktorka opowiedziała, że podjęła intensywną walkę o szansę na macierzyństwo. Wspominała, że po sześciu miesiącach i dwustu zastrzykach, które musiała sobie zrobić, udało jej się zamrozić jajeczka. Jak podkreśliła, zamrożone jajeczka wciąż czekają. Miko wyraziła nadzieję, że dzięki temu będzie jej dane zostać matką. Zobacz też: Burza po występie Potockiej w „Tańcu z gwiazdami”. Córka zabrała głos. „Czytałam te surowe oceny…” „Bycie matką nie jest łatwą sprawą” — szczere wyznanie aktorki Podczas rozmowy w programie aktorka nie ukrywała wzruszenia. Przyznała, że temat macierzyństwa budzi w niej silne emocje. Miko mówiła, że trudno jej o tym rozmawiać, ponieważ jest to coś, czego bardzo pragnie, a jednocześnie wydaje się to bardzo odległe. Podkreśliła również, że obawia się upływającego czasu. W swoim wyznaniu dodała, że dla niej zostanie matką byłoby ogromnym cudem. Jednocześnie zaznaczyła, że wciąż ma nadzieję, że to marzenie uda się spełnić. Aktorka zapowiedziała również, że jej taniec w programie będzie opowieścią o nadziei oraz o możliwości zatrzymania czasu choć na chwilę. Rumba w „Tańcu z gwiazdami” i 33 punkty dla Miko i Kosińskiego W programie Izabella Miko występuje w parze z tancerzem Albertem Kosińskim. W drugim odcinku nowej edycji para zaprezentowała na parkiecie rumbę. Po występie jurorzy przyznali im 33 pkt. Taniec był jednym z elementów odcinka, który oprócz rywalizacji przyniósł także wiele osobistych historii uczestników. Wyznanie aktorki o walce z niepłodnością stało się jednym z najbardziej poruszających momentów odcinka. Miko podkreśliła, że mimo trudności wciąż wierzy, że jej największe marzenie — zostanie matką — może się kiedyś spełnić.
Gorący odcinek „Tańca z gwiazdami”! Padły mocne słowa i pierwsze pożegnanie
Drugi odcinek 31. edycji „Tańca z gwiazdami” przyniósł widzom wiele emocji, wysokie noty jurorów i zaskakujące momenty na parkiecie. Na scenie ponownie pojawiło się 12 par, które walczyły o uznanie jury i głosy widzów. Wieczór zakończył się pierwszą eliminacją w tej edycji programu.
Drugi odcinek 31. edycji „Tańca z gwiazdami” dostarczył widzom wielu emocji i mocnych tanecznych momentów. Na parkiecie ponownie pojawiło się 12 par, które walczyły o wysokie noty jurorów i głosy publiczności. Występy oceniali Iwona Pavlović, Ewa Kasprzyk, Tomasz Wygoda i Rafał Maserak. Nie zabrakło zachwytów, krytycznych uwag oraz bardzo wysokich punktacji, a wieczór zakończył się pierwszym pożegnaniem z programem. Zmysłowa rumba na początek odcinka Drugi odcinek rozpoczął się występem Emilii Komarnickiej i Stefano Terrazzino, którzy zaprezentowali zmysłową rumbę. Para postawiła na emocjonalną choreografię i bliskość między partnerami. Jurorzy zwrócili uwagę na technikę tańca oraz dynamikę występu. Iwona Pavlović powiedziała po występie: „Lubię, kiedy kobieta jest bardziej osadzona. Tu działo się bardzo dużo, momentami aż za dużo. Natomiast przepiękna była praca nóg.” Tomasz Wygoda podkreślił natomiast relację między partnerami: „W rumbie najważniejsze jest to, co dzieje się między krokami – spojrzenie, gest, napięcie między wami.” Para otrzymała 37 punktów od jurorów. Najwyższa nota wieczoru dla Boczarskiej Jednym z najmocniejszych momentów wieczoru był występ Magdaleny Boczarskiej i Jacka Jeschke, którzy zaprezentowali eleganckiego fokstrota. Jurorzy docenili lekkość i technikę tańca. Tomasz Wygoda zwrócił uwagę na przygotowanie aktorki: „Masz bardzo elastyczny kręgosłup, ładne rotacje, pięknie pracują nogi.” Rafał Maserak również nie krył zachwytu nad choreografią: „To było wszystko fantastycznie zatańczone, a cały obraz był fantastyczny.” Para zdobyła 9, 10, 9 i 10 punktów, czyli łącznie 38 punktów – najwyższy wynik drugiego odcinka. Energia na parkiecie. Gamou Fall zachwycił jurorów Duże emocje wywołał także występ Gamou Falla i Hanny Żudziewicz, którzy zatańczyli cha-chę do utworu „Pretty Woman”. Tomasz Wygoda zwrócił uwagę na tempo i energię uczestnika: „Trzymałeś takie tempo, że pomyślałem: trzymaj tak do końca, a ja po prostu frunę. Masz piękne ręce, jak ptak.” Iwona Pavlović wskazała jednak na drobne niedociągnięcia techniczne: „Dosyć często miałeś zgięte kolano w cha-chy. Czasami to kolano nie zdążyło się wyprostować. Ale było bardzo rytmicznie.” Najbardziej emocjonalnie zareagowała Ewa Kasprzyk, która podsumowała występ krótkim, ale wymownym komentarzem: „Tygrys, lew.” Para zdobyła 37 punktów. Krytyczne uwagi dla Natsu Nie wszystkie występy spotkały się z równie ciepłym przyjęciem. Sporo krytycznych uwag usłyszała Natalia „Natsu” Karczmarczyk, która razem z Wojciechem Kuciną zatańczyła tango. Iwona Pavlović nie kryła rozczarowania: „Trochę mnie zatkało. Nie jestem pewna, czy tańczyłaś tango. Totalnie wypadałaś z muzyki.” Tomasz Wygoda zauważył z kolei, że w trakcie występu było widać stres uczestniczki: „Na początku było dużo stresu, w środku zaczęłaś się bardziej odważać, a pod koniec znowu się posypało.” Para zdobyła 19 punktów, co było jednym z najniższych wyników wieczoru. Emocjonalne tango Fabijańskiego Silne emocje pojawiły się także podczas występu Sebastiana Fabijańskiego i Julii Suryś, którzy zaprezentowali tango. Iwona Pavlović podkreśliła intensywność choreografii: „To było tak agresywne, tak mocne – aż bije mi serce. Byłeś w tym bardzo autentyczny.” Para zdobyła 30 punktów. Pierwsza para żegna się z programem Po zakończeniu wszystkich występów ogłoszono wyniki głosowania widzów. Z programem „Taniec z gwiazdami” pożegnali się Małgorzata Potocka i Mieszko Masłowski, którzy wcześniej zatańczyli jive’a i zdobyli 20 punktów od jurorów. Po ogłoszeniu decyzji Małgorzata Potocka podziękowała za udział w programie, mówiąc: „To była wspaniała przygoda i cudowny czas.”
Burza po występie Potockiej w „Tańcu z gwiazdami”. Córka zabrała głos. „Czytałam te surowe oceny…”
Jeszcze przed emisją drugiego odcinka „Tańca z gwiazdami” głos zabrała córka Małgorzaty Potockiej. Matylda Robakowska w emocjonalnym wpisie odniosła się do surowych ocen i komentarzy po tanecznym debiucie swojej mamy. Kilka godzin później w programie sama Potocka zdobyła się na bardzo osobiste wyznanie o diagnozie raka, które poruszyło widzów.
Występ Małgorzaty Potockiej w drugim odcinku „Tańca z gwiazdami” wywołał w sieci ogromne emocje. Aktorka, która kilka chwil wcześniej zdobyła się na poruszające wyznanie o diagnozie raka, zaprezentowała na parkiecie jive’a w parze z Mieszkiem Masłowskim. Po występie jurorzy przyznali parze 20 punktów, co natychmiast wywołało falę komentarzy wśród widzów. Wiele osób uznało, że noty były zbyt surowe, a w internecie pojawiły się liczne głosy wsparcia dla aktorki i jej tanecznego partnera. Córka Potockiej zabrała głos przed drugim odcinkiem W niedzielę w mediach społecznościowych pojawił się wpis Matyldy Robakowskiej, córki Małgorzaty Potockiej. Odniosła się w nim do reakcji widzów i ocen, które pojawiły się po pierwszym występie jej mamy w „Tańcu z gwiazdami”. Jak napisała, gdy tydzień wcześniej zobaczyła Potocką na parkiecie, pomyślała przede wszystkim o odwadze. — Kiedy tydzień temu moja mama weszła na parkiet, pomyślałam o jednym: właśnie robi coś, czego większość z nas nigdy by się nie odważyła. Robakowska zwróciła uwagę, że część komentarzy i ocen była bardzo surowa. Jej zdaniem brzmiały one tak, jakby dotyczyły profesjonalnej tancerki. — Czytałam i słuchałam tych surowych ocen, jakby na parkiecie stała zawodowa tancerka w szczycie formy, a nie kobieta, która jest średnio kilka dekad starsza od pozostałych uczestników. „To nie jest kwestia taryfy ulgowej” W dalszej części wpisu córka aktorki podkreśliła, że nie chodzi o łagodniejsze ocenianie uczestniczki programu. — Oczywiście można oceniać technikę, a jednocześnie widzieć wysiłek i skalę odwagi. Sam fakt, że ktoś w tym wieku wchodzi na scenę i tańczy przed milionami ludzi, jest historią samą w sobie. To nie jest kwestia taryfy ulgowej. To kwestia odpowiedzialności za przekaz. Robakowska zaznaczyła również, że jej mama jest jedną z najstarszych uczestniczek w historii „Tańca z Gwiazdami”, co – jej zdaniem – nadaje jej obecności na parkiecie szczególne znaczenie. „Jeszcze chcę. Jeszcze mogę” W swoim wpisie Matylda Robakowska podkreśliła, że patrząc na występ swojej mamy, widziała coś więcej niż tylko taniec. — Patrzyłam na mamę i widziałam nie tylko taniec. Widziałam radość. Kobietę, która nie pozwala, aby metryka zamykała jej drzwi. Jak napisała, dla niej to symbol odwagi i determinacji. — Tańczy, kiedy świat wolałby, żeby już usiadła. Mówi: „Jeszcze chcę. Jeszcze mogę. I jeszcze mam prawo tu być”. Wyznanie Małgorzaty Potockiej o chorobie Kilka godzin po publikacji wpisu córki wyemitowano drugi odcinek „Tańca z gwiazdami”. W jego trakcie Małgorzata Potocka zdobyła się na bardzo osobiste wyznanie dotyczące swojego zdrowia. Aktorka ujawniła, że 10 miesięcy temu zrobiła mammografię. Podczas wizyty usłyszała diagnozę, która była dla niej ogromnym zaskoczeniem. — Pani ma raka w lewej piersi. Potocka przyznała, że był to dla niej moment ogromnego szoku. Jak mówiła w programie, w pierwszej chwili pojawiło się pytanie: „Dlaczego ja?”. Podkreśliła jednak, że od razu postanowiła walczyć z chorobą. — Pomyślałam sobie, że muszę to zwalczyć. Po prostu chcę żyć za wszelką cenę, na swoich warunkach, w związku z czym zrobię wszystko, żeby z tego wyjść. „Ta choroba mnie zmieniła” Aktorka przyznała, że doświadczenie choroby nowotworowej całkowicie zmieniło jej spojrzenie na życie. Jak mówiła, był to moment, który doprowadził do – jak sama określiła – „wielkiej selekcji ludzi i spraw”. — Ta choroba mnie zmieniła. Wielka selekcja ludzi, którzy mnie otaczają. Wielka selekcja spraw, którym się oddaję. Potocka podkreśliła również, że dziś znajduje się w momencie, w którym – jak powiedziała – jest zdrowa, choć wciąż pamięta o regularnych badaniach i dbaniu o siebie. Dodała także, że ma plany na przyszłość i chce nadal cieszyć się życiem. — Mam rodzinę, mam plany, chcę widzieć wnuki, jak dorastają… chcę żyć. Występ w drugim odcinku programu W drugim odcinku „Tańca z gwiazdami” Małgorzata Potocka wystąpiła na parkiecie w parze z Mieszkiem Masłowskim. Para zaprezentowała energetycznego jive’a, starając się połączyć taneczną dynamikę z sceniczną ekspresją. Po występie jurorzy przyznali im 20 punktów. Oceny wywołały jednak sporo emocji wśród widzów programu. W mediach społecznościowych szybko pojawiły się liczne komentarze osób, które uważały, że noty były zbyt niskie. Wśród reakcji internautów pojawiały się głosy wsparcia dla pary i opinie, że ich występ zasługiwał na wyższe noty. „Za niskie oceny! Skandal!” „Strasznie mało punktów, a było super.” „Moim zdaniem bardzo ładnie zatańczyli.” „Ładnie zatańczone, punktacja zaniżona.” Nie brakowało też komentarzy zwracających uwagę na energię i podejście aktorki do występu. „Zabawa! Radość! Tu i teraz! Mega fajnie się Was oglądało!” Pojawiały się również opinie dotyczące samych ocen jurorskich. „Serio w programie rozrywkowym trzeba było dać 3? Kobieta kobiecie w Dniu Kobiet…” Dyskusja wokół występu Potockiej i Masłowskiego szybko rozgorzała w sieci. Część widzów broniła decyzji jurorów, jednak wielu podkreślało przede wszystkim odwagę aktorki i fakt, że zdecydowała się wystąpić na parkiecie programu przed milionami widzów. Dla wielu osób był to jeden z najbardziej emocjonalnych momentów odcinka – zwłaszcza że chwilę wcześniej Małgorzata Potocka podzieliła się z widzami bardzo osobistą historią dotyczącą swojej choroby.
Pobrali się w Berlinie, w Polsce wciąż nie mają prawa do ślubu. Jacek Dehnel o swoim ponad 20-letnim związku
Ponad 22 lata razem, wspólny ślub w Londynie i kilka lat życia w Berlinie. Jacek Dehnel w szczerym wywiadzie opowiada o relacji z Piotrem Tarczyńskim i zdradza, co jego zdaniem sprawia, że ich związek trwa tak długo. W rozmowie z Beatą Nowicką dla magazynu „PANI” pisarz mówi o początkach ich znajomości, znaczeniu wolności w relacji i o tym, dlaczego najważniejsza jest zwyczajna radość z bycia razem.
W opublikowanym w magazynie „PANI” wywiadzie Beaty Nowickiej Jacek Dehnel wraca wspomnieniami do początku swojej relacji z Piotrem Tarczyńskim, z którym jest związany od ponad 22 lat. Pisarz opowiada o pierwszym zauroczeniu, wspólnych doświadczeniach i o tym, jak przez lata zmieniała się ich codzienność. W rozmowie zdradza także, co – jego zdaniem – jest prawdziwym fundamentem długiego związku. Początek relacji Jacka Dehnela i Piotra Tarczyńskiego. Zauroczenie podczas gry w kalambury Historia związku Jacka Dehnela i Piotra Tarczyńskiego zaczęła się ponad 22 lata temu. Kiedy się poznali, byli bardzo młodzi – Piotr miał dwadzieścia lat, a Dehnel dwadzieścia trzy. Dziś pisarz zauważa, że ten czas to już ponad połowa życia jego partnera, a wkrótce będzie to również połowa jego własnego życia. Pierwsze zauroczenie pojawiło się w sytuacji zupełnie codziennej. Dehnel wspomina, że szczególne wrażenie zrobiła na nim inteligencja i błyskotliwość Piotra, które dostrzegł podczas gry w kalambury. Jak opowiada, jego partner niemal „jarzył się od tej błyskotliwości”. To właśnie ta cecha od początku przyciągała go najbardziej. Z czasem okazało się, że poczucie humoru i sposób opowiadania historii są jednymi z elementów, które najmocniej budują ich relację. Pisarz przywołuje także jedną z prywatnych scen z początku znajomości. „Kiedyś leżeliśmy w łóżku i opowiadał mi o tym, jak przebiegały Nieszpory Sycylijskie, a mówił to tak zabawnie, że dostałem ze śmiechu kolki.” Jak dodaje, osoby słuchające Piotra Tarczyńskiego w „Podkaście amerykańskim” mogą mieć wyobrażenie o jego stylu opowiadania. Co naprawdę spaja długie związki Dehnel w rozmowie podkreśla, że początki relacji często są bardzo intensywne. Według niego zakochanie wiąże się z reakcjami chemicznymi w organizmie, które mają sprawić, że ludzie się do siebie przywiązują. Jak zauważa pisarz, nawet świetny seks nie jest w stanie utrzymać relacji na dłuższą metę. Jego zdaniem taka faza zwykle trwa dwa lub trzy lata, a później pojawiają się wyzwania, które sprawdzają trwałość związku. To właśnie w tym momencie najważniejsze okazuje się coś innego – zwyczajna radość z bycia razem. „A potem zaczynają się schody i jak nie ma tego zasadniczego lepiszcza, frajdy z bycia razem, to się rozpada.” W jego przypadku było inaczej. Po ponad dwóch dekadach wspólnego życia pisarz wciąż podkreśla jedną rzecz. „Ja się przez te 22 lata ani razu z nim nie nudziłem. Ani razu.” Związek Jacka Dehnela i Piotra Tarczyńskiego bez presji i zobowiązań Jednym z elementów, które według Dehnela pomagają utrzymać ich relację, jest brak presji wynikającej z zewnętrznych zobowiązań. Jak tłumaczy, nie są razem dlatego, że muszą. Są razem dlatego, że chcą. „Jesteśmy ze sobą nie dlatego, że dzieci, że kredyt, że dom razem, że któryś z nas bez drugiego się nie utrzyma (…) Jesteśmy ze sobą, bo chcemy.” Dużą rolę odgrywa również wolność w relacji. Partnerzy nie kontrolują się nawzajem, nie śledzą i nie podsycają zazdrości. Zamiast tego starają się dawać sobie przestrzeń i swobodę. Według pisarza taka postawa jest naturalna, jeśli obie osoby czują, że najlepiej jest im właśnie ze sobą. Ślub w Londynie po piętnastu latach Po piętnastu latach wspólnego życia Dehnel i Tarczyński zdecydowali się na ślub w Londynie. Początkowo miał to być bardzo skromny moment – właściwie formalność z udziałem dwóch świadków. „To miała być administracyjna sprawa, bardzo skromny ślub, tylko my i para świadków w takiej salce jak składzik na szczotki.” Ostatecznie jednak plany się zmieniły. Rodzina Piotra z Londynu chciała uczestniczyć w uroczystości, a z Polski przyjechali przyjaciele pary. W rezultacie trzeba było zmienić salę na większą. Dehnel przyznaje, że sam był zaskoczony emocjami, które pojawiły się podczas ceremonii. „Wzruszyłem się bardziej, niż się spodziewałem.” Ceremonia była również nietypowa pod względem symboliki. Para nie zamawiała tradycyjnych obrączek. Zamiast tego Piotr włożył Dehnelowi na palec sygnet, który pisarz i tak nosił na co dzień. Z kolei Dehnel podarował partnerowi pierścionek z turkusem kupiony wcześniej przez Piotra w Iranie. Ślub i jego znaczenie prawne Sam ślub – jak podkreśla Dehnel – nie zmienił wiele w ich relacji. Po piętnastu latach wspólnego życia trudno było mówić o rewolucji w codzienności. Miał jednak znaczenie w kwestiach formalnych. Szczególnie podczas kilku lat, które para spędziła mieszkając w Niemczech. „Zmieniło to naszą sytuację prawną, na przykład przez parę lat mieszkania w Niemczech sporo nam ułatwiało, choćby w rozliczaniu podatków.” W Polsce – jak mówi pisarz – ślub nadal nie ma znaczenia prawnego. „W Polsce oczywiście nadal jest bez znaczenia, chyba że rząd wreszcie zrealizuje wyrok TSUE i wpisze nas do rejestru.” Berlin, Warszawa i tęsknota za dawnym mieszkaniem Po pięciu latach spędzonych w Berlinie Dehnel i Tarczyński wrócili do Warszawy. Pisarz przyznaje, że choć dobrze czuje się w stolicy, są rzeczy, za którymi wciąż tęskni. Jedną z nich jest ich berlińskie mieszkanie. Było ono większe od warszawskiego o 14 metrów – i jak mówi Dehnel, ta różnica jest odczuwalna. Wspomina także światło i widok z okna. „Tam był wielki wykusz, w którym stały nasze biurka, trzecie piętro starej kamienicy, nad wierzchołkami drzew.” Pisarz wspomina także berlińskie targi staroci, które uważa za fenomenalne. Po powrocie do Polski para musiała pozbyć się wielu rzeczy, jednak Dehnel wciąż ma z Berlina liczne przedmioty i kolekcję zdjęć, które przypominają mu o tamtym czasie. Rocznica ślubu i wspólne świętowanie O swojej relacji Jacek Dehnel mówi nie tylko w wywiadach. 8 listopada 2025 roku pisarz opublikował również na Instagramie wspólne zdjęcie z Piotrem Tarczyńskim, którym uczcił kolejną rocznicę ich ślubu. W poście nawiązał do filmu „Słomiany wdowiec” z Marilyn Monroe z 1955 roku, którego oryginalny tytuł – „Seven Year Itch” – odnosi się do teorii mówiącej o kryzysie pojawiającym się po siedmiu latach małżeństwa. Jak przypomniał Dehnel, według tej teorii to właśnie w siódmym lub ósmym roku związku najczęściej dochodzi do rozwodów, a mężczyźni wchodzą wtedy w wiek 41–45 lat. Pisarz zauważył jednak z dystansem, że w ich przypadku statystyki nie mają zastosowania. „Mamy 42 i 45 lat i świętujemy naszą 7 rocznicę ślubu na American Film Festiwal we Wrocławiu. Na szczęście jest to również 22 rok naszego związku, a romanse nam nie straszne, więc na rozwód się nie zanosi” – napisał. Jak dodał, siódma rocznica ślubu nazywana jest rocznicą wełnianą. Z tej okazji na zdjęciu para pozuje owinięta jednym szalikiem. Dehnel wspomniał także, że listopadowy poranek był wyjątkowo ciepły i słoneczny – niemal taki sam jak w dniu ich ślubu.
„Seryjna zwyciężczyni” talent show znów jedzie na Eurowizję. To o niej Edyta Górniak powiedziała: „Chciałabym, żebyś była moją córką”
Muzyką zajmuje się od dziecka, a jej niezwykły głos od lat zachwyca fanów. Alicja Szemplińska ma dziś na koncie liczne sukcesy, własny album i wierne grono słuchaczy. Choć kilka lat temu pandemia odebrała jej szansę występu na Eurowizji, historia zatoczyła koło – w 2026 roku wokalistka ponownie stanie na eurowizyjnej scenie jako reprezentantka Polski.
Alicja Szemplińska od kilku lat należy do grona najbardziej utalentowanych młodych wokalistek w Polsce. Szeroka publiczność poznała ją dzięki programom talent show, w których niejednokrotnie udowadniała swój niezwykły głos i sceniczny charyzmat. Choć w 2020 roku miała reprezentować Polskę na Eurowizji, plany pokrzyżowała pandemia. Dziś historia zatacza koło – artystka ponownie dostała szansę występu w konkursie, a jej kariera wciąż nabiera rozpędu. Kim jest Alicja Szemplińska i jak wygląda jej życie poza sceną? Kim jest Alicja Szemplińska? Od talent-show do Eurowizji Alicja Szemplińska urodziła się 29 kwietnia 2002 roku w Ciechanowie. Już jako dziecko rozwijała swoją muzyczną pasję – uczęszczała na zajęcia wokalne, śpiewała w chórze kościelnym i brała udział w licznych konkursach oraz festiwalach. Ogólnopolską popularność zdobyła jako 14-latka, gdy wygrała program „Hit! Hit! Hurra!” w TVP1. Jedną z jurorek była wtedy Edyta Górniak, która zachwycona talentem młodej wokalistki powiedziała na antenie: „Chciałabym, żebyś była moją córką”. To był dopiero początek jej telewizyjnych sukcesów. W 2019 roku Alicja wystąpiła w jubileuszowej edycji „The Voice of Poland”, gdzie jako podopieczna Tomsona i Barona zdobyła pierwsze miejsce. W finale zachwyciła widzów m.in. wykonaniem „Litanii” z musicalu Metro oraz autorskiego singla „Prawie my”. Niedługo później wzięła udział w specjalnej edycji programu „Szansa na sukces. Eurowizja 2020”. W wielkim finale pokonała m.in. Kasię Dereń i Alberta Černý’ego i zdobyła prawo reprezentowania Polski na Eurowizji z piosenką „Empires”. Zobacz też: Takiego występu w preselekcjach jeszcze nie było. Aktor "Rancza" podzielił Polskę. „To kabaret czy Eurowizja?” Eurowizja 2020 odwołana przez pandemię Wydawało się, że kariera młodej artystki nabiera międzynarodowego rozpędu. Konkurs Eurowizji w Rotterdamie miał być dla niej wielką szansą na zaprezentowanie się przed milionami widzów. Plany pokrzyżowała jednak pandemia COVID-19 – w 2020 roku konkurs został po raz pierwszy w historii odwołany. Wielu fanów liczyło, że Alicja otrzyma drugą szansę rok później, jednak Telewizja Polska zdecydowała się wybrać innego reprezentanta. W 2021 roku na scenę Eurowizji pojechał Rafał Brzozowski z piosenką „The Ride”. Decyzja ta wywołała sporo emocji wśród fanów konkursu, którzy uważali, że młoda wokalistka powinna dostać kolejną szansę. Powrót do walki o Eurowizję Alicja nie zrezygnowała jednak z marzeń o eurowizyjnej scenie. W 2023 roku wróciła do preselekcji z piosenką „New Home”, zajmując piąte miejsce w konkursie. Po kilku latach historia zatoczyła koło. W 2026 roku Telewizja Polska ponownie oddała wybór reprezentanta w ręce widzów. Głosowanie wzbudziło ogromne emocje, a jedną z głównych faworytek była właśnie Alicja Szemplińska. 8 marca 2026 roku oficjalnie ogłoszono, że to ona będzie reprezentować Polskę podczas 70. Konkursu Piosenki Eurowizji. W Wiedniu wystąpi z utworem „Pray”. Dla wielu fanów jest to symboliczne zadośćuczynienie za wydarzenia sprzed kilku lat. Zobacz też: Sensacja w preselekcjach do Eurowizji 2026. 17-latek depcze po piętach Szemplińskiej Kariera muzyczna i debiutancki album Po zwycięstwie w „The Voice of Poland” Alicja zaczęła intensywnie rozwijać swoją karierę muzyczną. W kolejnych latach wydała ponad 20 singli, a w 2024 roku ukazał się jej pierwszy album studyjny „Nie wracam”. Wokalistka stawia przede wszystkim na autentyczność – większość tekstów pisze samodzielnie. Muzycznie najbliżej jej do soulu i nowoczesnego R&B, choć chętnie eksperymentuje z innymi gatunkami, łącząc je z elementami popu czy hip-hopu. Jakie wykształcenie ma Alicja Szemplińska? Artystka ukończyła I Liceum Ogólnokształcące im. Zygmunta Krasińskiego w Ciechanowie. Już w czasie nauki rozwijała swoje muzyczne zainteresowania i brała udział w licznych konkursach wokalnych. Po maturze w 2021 roku rozważała podjęcie studiów na kierunku wokalno-aktorskim, aby połączyć rozwój edukacyjny z karierą sceniczną. Jak wygląda jej życie prywatne? Choć popularność Alicji Szemplińskiej rośnie z roku na rok, wokalistka stara się chronić swoją prywatność. Rzadko opowiada o życiu osobistym i nie utrzymuje wielu bliskich relacji w świecie show-biznesu. Najważniejsza pozostaje dla niej rodzina, która od początku wspierała jej muzyczną pasję. Artystka często podkreśla, że kiedy tylko może, wraca do rodzinnego Ciechanowa. Dziś Alicja Szemplińska przygotowuje się do jednego z najważniejszych momentów w swojej karierze – występu na Eurowizji 2026. Tym razem nic nie stoi już na przeszkodzie, by mogła zaprezentować swój talent przed europejską publicznością. Czytaj też: To ona wyjedzie na Eurowizję 2020! Jaka prywatnie jest Alicja Szemplińska? Alicja Szemplińska, finał trzeciej edycji The Voice Kids, Warszawa 22.02.2020 Alicja Szemplińska, 10. edycja The Voice of Poland, Warszawa 30.11.2019
Eurowizja 2026: wielkie emocje w polskich preselekcjach. Eksperci mieli innych faworytów. Widzowie wybrali reprezentantkę Polski
Podczas emocjonujących polskich preselekcji do Eurowizji 2026 ośmiu artystów walczyło o szansę reprezentowania kraju. Decyzją widzów to Alicja Szemplińska wystąpi w maju w Wiedniu z utworem „Pray”.
Polskie preselekcje do Eurowizji 2026 dostarczyły widzom wielu emocji i niespodziewanych zwrotów akcji. O możliwość reprezentowania Polski na międzynarodowej scenie walczyło ośmioro artystów, prezentując różnorodne style muzyczne i pomysły na sceniczne widowiska. Rywalizacja przyciągnęła uwagę zarówno fanów konkursu, jak i ekspertów, którzy wskazywali swoich faworytów jeszcze przed ogłoszeniem wyników. Ostatecznie jednak o wszystkim zdecydowały głosy publiczności, a finał preselekcji przyniósł rozstrzygnięcie, które wzbudziło sporo komentarzy wśród obserwatorów Eurowizji. Ośmiu artystów walczyło o wyjazd na Eurowizję 2026 – kto znalazł się w gronie finalistów i czym zaskoczyli? W polskich preselekcjach do Eurowizji 2026 emocje sięgały zenitu, gdy na scenie pojawiło się ośmioro artystów. W szranki o wyjazd do Wiednia stanęli: Alicja Szemplińska, Anastazja Maciąg, Basia Giewont, Jeremi Sikorski, Karolina Szczurowska, Ola Antoniak, Piotr Pręgowski oraz Stasiek Kukulski. Każdy z nich przygotował się do walki o uznanie widzów i jurorów, prezentując własne interpretacje oraz wyjątkowe pomysły na sceniczną oprawę swoich występów. Polskie preselekcje od lat cieszą się dużą oglądalnością, jednak tym razem szczególną uwagę przyciągnęły zarówno nowe talenty, jak i powracające nazwiska. To właśnie różnorodność stylów i energii wzbudziła spore zainteresowanie publiczności i ekspertów. Eksperci wytypują faworytów, widzowie decydują: Jeremi Sikorski i Stasiek Kukulski byli najbliżej zwycięstwa według analiz W rozmowie z Jastrząb Post ekspert Mieszko Czerniawski nie miał wątpliwości, że Jeremi Sikorski i Stasiek Kukulski są najsilniejszymi kandydatami do reprezentowania Polski. Jeremi Sikorski wyróżnił się kompletnym stagingiem, co szczególnie docenił ekspert. Stasiek Kukulski natomiast zachwycił publiczność i obserwatorów siłą swojego wokalu, prezentując utwór „This Too Shall Pass”. Mimo to ostateczny werdykt należał do widzów, którzy mieli szansę oddać głos na swojego ulubieńca podczas programu „Pytanie na śniadanie”. To właśnie publiczność zdecydowała, komu przypadnie odpowiedzialność reprezentowania Polski podczas Eurowizji 2026 w Wiedniu. Zobacz też: Takiego występu w preselekcjach jeszcze nie było. Aktor "Rancza" podzielił Polskę. „To kabaret czy Eurowizja?” Kontrowersje i zaskoczenia – Piotr Pręgowski budzi emocje, Alicja Szemplińska triumfuje mimo krytyki Jednym z najbardziej dyskutowanych występów wieczoru był ten w wykonaniu Piotra Pręgowskiego. Artysta zaprezentował piosenkę „Parawany tango”, która wzbudziła niemałą sympatię, ale i kontrowersje co do potencjału utworu na międzynarodowej scenie. Ekspert Mieszko Czerniawski wskazał również na pewne rozczarowanie występem Alicji Szemplińskiej – pomimo doskonałego wokalu jego zdaniem zabrakło ciekawego pomysłu na oprawę sceniczną. Jednak to właśnie Alicja, wykonując utwór „Pray”, zdobyła największą liczbę głosów widzów i tym samym zapewniła sobie miejsce na Eurowizji 2026. Zwyciężczyni znana – Alicja Szemplińska z utworem „Pray” wystąpi w maju w Wiedniu Decydujące starcie odbyło się 8 marca 2026 roku, podczas specjalnego wydania „Pytania na śniadanie”. W głosowaniu widzów bezkonkurencyjna okazała się Alicja Szemplińska, która jako reprezentantka Polski zaśpiewa podczas Eurowizji 2026 w Wiedniu. Jej utwór „Pray” już teraz budzi ogromne emocje wśród polskich fanów konkursu, a wyniki głosowania nie pozostawiły wątpliwości, kto zyskał największe poparcie. Przed nią trudne zadanie, by porwać międzynarodową publiczność podczas półfinałów i finału, które zaplanowano na 12, 14 i 16 maja w stolicy Austrii. Zobacz też: Sensacja w preselekcjach do Eurowizji 2026. 17-latek depcze po piętach Szemplińskiej Kulisy preselekcji i atmosfera rywalizacji – co zapamiętamy z polskich eliminacji? Tegoroczne preselekcje przeszły do historii jako jedno z najbardziej emocjonujących wydarzeń ostatnich lat w polskich przygotowaniach do Eurowizji. Ośmiu artystów stanęło do rywalizacji, a wynik finałowy był szokiem nawet dla części ekspertów. Na scenie nie zabrakło wzruszeń, a decyzja widzów o wyborze Alicji Szemplińskiej pokazuje, że to właśnie emocje i autentyczność odgrywają kluczową rolę. Teraz cała Polska z zapartym tchem czeka na występ Alicji podczas Eurowizji 2026 w Wiedniu.
Wstał z widowni „Mam talent!” i zaczął śpiewać. Chwilę później był w półfinale. Internauci piszą o ustawce
W najnowszym odcinku „Mam talent!” wydarzyło się coś bez precedensu – 22-letni Maksymilian Rąpel, zgłaszając się z widowni po występie brata, zdobył złoty przycisk od prowadzącego Jana Pirowskiego. Decyzja ta podzieliła widzów, którzy zaczęli podejrzewać ustawienie show.
Niecodzienna scena rozegrała się w najnowszym odcinku „Mam talent!”. Widz siedzący na widowni niespodziewanie poprosił o możliwość zaprezentowania swojego talentu. Ku zaskoczeniu wszystkich produkcja zaprosiła go na scenę. Mężczyzna zaśpiewał utwór „Voilà”, a jego występ tak zachwycił jury i publiczność, że prowadzący bez wahania wcisnął Złoty Przycisk, zapewniając mu bezpośredni awans do półfinału programu. 14-letni Sebastian Rąpel zachwycił jury „Mam talent!” W sobotni wieczór na antenie TVN wydarzyło się coś, czego widzowie „Mam talent!” nie pamiętają od lat. 14-letni Sebastian Rąpel, oficjalny uczestnik programu, zachwycił jury wykonaniem piosenki „Umówiłem się z nią na dziewiątą” z repertuaru Eugeniusza Bodo. Agustin Egurrola określił występ mianem „wielkiego wydarzenia”, a cała czwórka jurorów – Agnieszka Chylińska, Marcin Prokop, Julia Wieniawa i Agustin Egurrola – zagłosowała jednogłośnie na „tak”, nie szczędząc młodemu wokaliście pochwał. Niespodziewany występ z widowni i reakcja prowadzącego Po prezentacji Sebastiana, z widowni odezwał się jego 22-letni brat, Maksymilian Rąpel. Starszy z braci poprosił jury o możliwość zaprezentowania swojego talentu wokalnego i, ku zaskoczeniu wszystkich, został zaproszony na scenę. Maksymilian wykonał utwór „Voilà” Barbary Pravi, a już po kilku taktach jury i publiczność byli pod ogromnym wrażeniem. W kulminacyjnym momencie prowadzący Jan Pirowski wbiegł na scenę i wcisnął złoty przycisk, gwarantując Maksymilianowi bezpośredni awans do półfinału programu. Fala krytyki i oskarżeń o ustawioną akcję w sieci Tak nieoczekiwany obrót spraw wywołał natychmiastową reakcję internautów. W sieci zaroiło się od komentarzy kwestionujących spontaniczność sytuacji. Widzowie zwracali uwagę na to, że Maksymilian Rąpel, choć siedział na widowni, miał mikrofon przypięty do koszuli. Pojawiły się także głosy oburzenia związane z tym, że nie był oficjalnie zgłoszonym uczestnikiem, a jego występ przyćmił sukces młodszego brata. W mediach społecznościowych padły mocne słowa o „szopce z widowni” oraz o tym, że decyzja prowadzącego była niesprawiedliwa wobec Sebastiana, który teraz musi przejść przez wszystkie etapy eliminacji. Moim zdaniem zachowanie starszego brata było bardzo nie fair. (...) Jak ten młody ma się teraz czuć? Ja czuję niesmak i to bardzo duży; Bardzo słabe zagranie, młody przyćmiony bratem, który się "wcisnął"; Słabe posunięcie w momencie, jak cała uwaga była skupiona na bracie, a on się odpalił na widowni; Zabrał mu chwilę radości i świętowania - pisali oburzeni internauci. Jury i prowadzący kontra emocje widzów – burzliwa dyskusja wokół Maksymiliana Rąpla Choć występ Maksymiliana Rąpla został przyjęty owacjami na stojąco przez jury i publiczność obecnych w studiu, to jednak opinie widzów śledzących program w telewizji i internecie są mocno podzielone. Nie brakowało komentarzy, że starszy z braci „zabrał chwilę radości i świętowania” Sebastianowi. Krytyka dotknęła także sposób realizacji programu – pojawiły się pytania o to, czy każdy widz ma przyczepiony mikroport na wypadek spontanicznego występu. Część internautów uznała, że „całość została ustawiona”, co mocno podzieliło społeczność fanów show. "Naprawdę są ludzie, którzy brali pod uwagę, że to NIE JEST ustawka? Cała rodzina za kulisami, a jeden brat siedzi na widowni. Ma podpięty mikroport. Krzyczy, że też chce zaśpiewać piosenkę. Zapraszają go ma scenę, on mówi, który utwór zaśpiewa. Zupełnym przypadkiem mają gotowy podkład muzyczny do tej właśnie piosenki. Ech...oni naprawdę mają widzów za głupków i niestety mają ku temu powody" "Żywcem zerżnięte z zagranicznej edycji. Ustawka" "Już przed występem było widać, że operator i reporter są bardziej zainteresowani starszym bratem. Jak na moje oko sytuacja całkowicie wyreżyserowana", czytamy w komentarzach. Rywalizacja braci i niepewność co do dalszych losów w programie Obaj bracia Rąpel, mimo wyrazistego debiutu Maksymiliana, muszą teraz mierzyć się z niecodzienną sytuacją – staną po przeciwnych stronach w półfinale, gdzie starszy brat ma już zapewnione miejsce po użyciu złotego przycisku przez Jana Pirowskiego. Młodszy Sebastian musi przejść przez kolejne etapy, walcząc o miejsce w dalszej części programu. Widzowie podkreślają, że „bracia będą musieli rywalizować i to przez taką spontaniczną sytuację”. Program „Mam talent!” po raz kolejny wywołuje społeczne emocje Incydent z udziałem Maksymiliana Rąpla po raz kolejny udowodnił, jak duże emocje potrafi wzbudzić program „Mam talent!”. Od 18 lat format ten nie traci na popularności, ale decyzja o natychmiastowym awansie uczestnika, który pojawił się na scenie z widowni, budzi szereg pytań o kulisy produkcji i transparentność reguł. Jury programu, w którego składzie są Agnieszka Chylińska, Marcin Prokop, Julia Wieniawa i Agustin Egurrola, jak i prowadzący Jan Pirowski, muszą teraz zmierzyć się z falą krytyki i oskarżeń ze strony widzów i internautów. Źródła: pudelek.pl, onet.pl
Magdalena Cielecka i wpatrzony w nią Bartosz Gelner na czerwonym dywanie. Ten moment przyciągnął uwagę fotografów
Magdalena Cielecka i Bartosz Gelner pojawili się wspólnie na pokazie przedpremierowym Teatru Telewizji „Wszystko na sprzedaż”. To wyjątkowo rzadki widok – para niemal nie pokazuje się razem publicznie.
Magdalena Cielecka i Bartosz Gelner pojawili się razem na pokazie przedpremierowym Teatru Telewizji „Wszystko na sprzedaż”. To wydarzenie zgromadziło wiele znanych osobistości ze świata kultury, ale to właśnie ich wspólne pojawienie się wywołało największe emocje. Para od dawna uchodzi za jedną z najbardziej skrytych w polskim show-biznesie. Pomimo olbrzymiej popularności, bardzo rzadko decydują się pokazać razem podczas branżowych imprez. Magdalena Cielecka i Bartosz Gelner – związek, który wywołuje emocje Związek Magdaleny Cieleckiej i Bartosza Gelnera od początku budzi duże zainteresowanie opinii publicznej. To jedna z tych relacji, o których wiele się mówi, mimo że zakochani konsekwentnie unikają medialnego rozgłosu. Istotny szczegół – aktorka jest starsza od swojego partnera o 16 lat. Magdalena Cielecka podkreśla jednak, że różnica wieku nie ma dla nich żadnego znaczenia, a fundamentem ich relacji są niezależność i wolność. Stylizacje, które przyciągnęły uwagę na czerwonym dywanie Podczas premiery „Wszystko na sprzedaż” Magdalena Cielecka i Bartosz Gelner nie tylko pojawili się razem, ale również zaprezentowali wyjątkowe stylizacje. Aktorka zdecydowała się na czarną koszulę i jeansy, które uzupełniła efektownym krawatem pokrytym cyrkoniami. Bartosz Gelner postawił na klasykę: skórzaną kurtkę, białą koszulkę, jeansy i zamszowe botki. Ich wspólna obecność i dopracowany wygląd od razu przyciągnęły uwagę zgromadzonych oraz fotografów. Zobacz też: W życiu Magdy Cieleckiej nie było miejsca na przelotną miłość. Każdego ze swoich partnerów kochała, po każdym nosi w sercu trwały ślad Branżowa premiera i niezwykłe zainteresowanie mediów Pokaz przedpremierowy Teatru Telewizji „Wszystko na sprzedaż” był nie tylko wydarzeniem artystycznym, ale również towarzyskim. Obecność Magdaleny Cieleckiej i Bartosza Gelnera szybko stała się jednym z głównych tematów wieczoru. Para pozwoliła sobie nawet na wspólne zdjęcia, co zdarza się niezwykle rzadko. Wzbudziło to żywe reakcje wśród uczestników oraz natychmiast znalazło odzwierciedlenie w medialnych relacjach z wydarzenia. Czytaj także: Dzieli ich 16 lat, łączy wielka miłość. Magdalena Cielecka dosadnie o różnicy wieku między nią a ukochanym. Nie brała jeńców Zaskakująco skromni, ale zawsze w centrum uwagi Choć Magdalena Cielecka i Bartosz Gelner stronią od publicznych wystąpień jako para, to właśnie ich rzadkie wspólne wyjścia zawsze budzą ogromne zainteresowanie. Media od dawna śledzą ich każdy krok, podkreślając, jak silne emocje wywołuje ta relacja. Tym razem aktorska para ponownie zaskoczyła wszystkich swoim pojawieniem się na premierze – i udowodniła, że mimo skromności, wciąż potrafią znaleźć się w samym centrum uwagi. Związek Cieleckiej i Gelnera w świetle jupiterów Zakochani są doskonałym przykładem pary, która chroni swoją prywatność, lecz jednocześnie potrafi zaskoczyć opinię publiczną, gdy pojawiają się razem. Każdy ich wspólny występ wywołuje falę komentarzy oraz spekulacji na temat ich życia prywatnego. Niezależnie od plotek, zarówno Magdalena Cielecka, jak i Bartosz Gelner koncentrują się na własnych projektach zawodowych, a prywatne sprawy zachowują dla siebie. Zobacz też: Magdalena Cielecka bez filtrów bezdzietności i o presji, której doświadczają kobiety | Viva.pl
Takiego występu w preselekcjach jeszcze nie było. Aktor "Rancza" podzielił Polskę. „To kabaret czy Eurowizja?”
Piotr Pręgowski, najstarszy uczestnik w historii polskich preselekcji do Eurowizji, rozgrzał publiczność i sieć do czerwoności. Jego kontrowersyjny występ z piosenką „Parawany Tango” na krajowych eliminacjach w Polsce wzbudził zarówno falę zachwytu, jak i lawinę krytyki. Czy aktor zasługuje na miejsce w Wiedniu?
Piotr Pręgowski znalazł się w centrum uwagi całej Polski. Jego występ z piosenką „Parawany Tango” podczas krajowych eliminacji do Eurowizji 2026 wywołał prawdziwe trzęsienie ziemi w sieci i podzielił publiczność na dwa obozy. Najstarszy w historii uczestnik polskich preselekcji postawił na totalny luz i kabaretowy sznyt, czym wywołał zarówno salwy śmiechu, jak i burzę oburzenia. Wystarczyło kilka minut na scenie, by stać się najgorętszym tematem w kraju. Czy to odważna wizja, czy żart z Eurowizji? Zobacz, co sądzą o tym internauci. Kontrowersyjny występ Piotra Pręgowskiego w krajowych eliminacjach – piosenka „Parawany Tango” wywołuje falę reakcji Piotr Pręgowski, znany z ról komediowych i uwielbiany przez widzów serialu "Ranczo", zaskoczył wszystkich swoim show podczas krajowych preselekcji do Eurowizji 2026. Jako najstarszy uczestnik w historii polskich eliminacji postawił na nietuzinkowy, letni klimat. Na scenie pojawił się w złotych shortach, z namalowanym torsem i plastikową koroną. Wizualizacje z pingwinami w okularach i tytułowe parawany natychmiast przywiodły na myśl wakacje nad Bałtykiem. Występ Piotra Pręgowskiego natychmiast stał się jednym z najbardziej komentowanych momentów preselekcji. Piosenka „Parawany Tango” wywołała skrajne emocje zarówno na widowni, jak i w mediach społecznościowych. Podczas transmisji w TVP VOD część widzów okrzyknęła występ „przebojem masowego rażenia” i uznała Pręgowskiego za jedyny słuszny wybór na Eurowizję. Fala entuzjazmu i lawina krytyki – polska sieć rozgrzana do czerwoności po show Pręgowskiego Entuzjastyczne komentarze pojawiały się na Instagramie i Facebooku niemal natychmiast po zakończeniu występu. Internauci prześcigali się w pochwałach, określając Pręgowskiego mianem „króla”, a jego stylizację – za „złoto”. Nie brakowało też głosów poparcia dla wysłania aktora do Wiednia, gdzie odbędzie się 70. Konkurs Piosenki Eurowizji. „Parawany Tango” oceniano jako piosenkę „wpadającą w ucho”, świetnie oddającą klimat polskich wakacji. Nie zabrakło jednak też opinii pełnych oburzenia i dezaprobaty. Oto kilka autentycznych komentarzy internautów: "To jest kabaret, nie występ." "Wieś tańczy i śpiewa." "Tragedia." "Powinien zostać na Ranczu." "On na serio chce z tym jechać?" "Nie chce mi się wierzyć, że nasza zaszczytna komisja dopuszczająca uczestników do finału, nie znalazła wśród zgłoszeń żadnej, lepszej piosenki niż piosenka Pana Pręgowskiego. Z całym szacunkiem do Pana Piotra, wstyd dla komisji." "Jakie to jest złe." "Zagłosowane! Czas zrobić sobie jajo z tej Eurowizji!" "Przynajmniej będzie śmiesznie." "Nie wygramy, zróbmy to dla fabuły." Z drugiej strony, wsparcie dla Pręgowskiego było równie mocne: "Król rozpoznaje króla. Szacun, panie Piotrze – oficjalnie ma Pan nasze królewskie poparcie!" "Stylówka to złoto. Jedna z lepszych ever w preselekcjach." "Ja już bym chciała obejrzeć cały ten występ Pana Piotra." "WINNER ALERT" "Espresso macchiato ale polskie, on ma głos dobry i występ dobrze wygląda, śmieszny." "Mamy winnera!" Preselekcje do Eurowizji 2026 – gdzie i kto jeszcze walczył o bilet do Wiednia? Finał krajowych kwalifikacji odbył się 7 marca 2026 roku w Polsce, z transmisją na platformie TVP VOD. W tym roku o miejsce na Eurowizji walczyło zaledwie ośmiu wykonawców, spośród których największą faworytką była zwyciężczyni "The Voice of Poland", Alicja Szemplińska. To właśnie ona, według wielu internautów, powinna reprezentować Polskę podczas konkursu w wiedeńskiej Wiener Stadthalle. Pręgowski postanowił jednak pójść własną drogą i przyciągnął uwagę zarówno osób głosujących, jak i całej opinii publicznej. Jubileuszowy, 70. Konkurs Piosenki Eurowizji zostanie rozegrany w dniach 12-16 maja 2026 roku. Miejsce finału przypadło Austrii po zeszłorocznej wygranej. Decyzja o tym, kto pojedzie na Eurowizję, jeszcze bardziej rozgrzała emocje widzów, szczególnie w kontekście burzliwej dyskusji wokół występu Piotra Pręgowskiego. Zobacz też: Sensacja w preselekcjach do Eurowizji 2026. 17-latek depcze po piętach Szemplińskiej Internauci komentują: setki głosów, dziesiątki memów i narodowa debata o „Parawany Tango” Pojawienie się Pręgowskiego na scenie natychmiast wywołało narodową debatę w internecie. W sieci pojawiły się dziesiątki memów, a sama rola aktora w preselekcjach była szeroko komentowana przez influencerów i zwykłych widzów. Niektórzy deklarowali masowe oddawanie głosów na Pręgowskiego, argumentując, że jego propozycja – choć absurdalna – lepiej odzwierciedla ducha polskiego podejścia do Eurowizji. Inni uznali, że to "wstyd dla komisji" i "upokorzenie dla Polski". Jednak mimo krytyki aktor zebrał też poparcie nieoczekiwanych sojuszników. Pojawiły się głosy, że wybór Pręgowskiego to szansa na "zrobienie show" i wywołanie europejskiej sensacji. W komentarzach można było przeczytać zarówno o poparciu, jak i wyśmiewaniu – od deklaracji wysłania wszystkich możliwych SMS-ów na Pręgowskiego, przez porównania do zagranicznych artystów, po głosy rozczarowania poziomem preselekcji. Pręgowski – artysta kontrowersyjny, ale czy skuteczny? Piotr Pręgowski udowodnił, że nawet najbardziej kontrowersyjny występ potrafi wywołać prawdziwą burzę w sieci. Jego "Parawany Tango" nie pozostawiły nikogo obojętnym. Jedno jest pewne – żaden z uczestników preselekcji do Eurowizji 2026 nie zdołał podzielić polskiej opinii publicznej w takim stopniu, jak właśnie on. Dla jednych jego udział to kabaretowy żart, dla innych: esencja polskiego klimatu wakacyjnego i niepowtarzalnej autoironii.
Ostatnie godziny Magdy Majtyki. Służby odtworzyły każdy krok 41-letniej aktorki
Magda Majtyka nie żyje, a służby próbują ustalić dokładny przebieg wydarzeń z ostatnich godzin jej życia. Odtworzono szczegółowo dzień, w którym 41-letnia aktorka znana z serialu „Na Wspólnej” wyszła z domu we Wrocławiu. Wiadomo, gdzie była rano, z kim rozmawiała po południu i gdzie po raz ostatni zalogował się jej telefon przed tragedią.
Śmierć Magdy Majtyki wstrząsnęła opinią publiczną i środowiskiem filmowym. 41-letnia aktorka znana z serialu „Na Wspólnej” zaginęła, a kilka dni później jej ciało odnaleziono w kompleksie leśnym w Biskupicach Oławskich pod Wrocławiem. Służby szczegółowo odtworzyły ostatni dzień jej życia. Wiadomo, gdzie była rano, z kim kontaktowała się po południu i gdzie po raz ostatni zalogował się jej telefon. Wszystko wskazuje na to, że jeszcze kilka godzin przed tragedią nic nie zapowiadało dramatycznego finału. Magda Majtyka wyszła z mieszkania we Wrocławiu. Dzień zaczął się zwyczajnie Służby szczegółowo odtworzyły ostatni dzień życia Magdy Majtyki. Według ustaleń, we wtorek 4 marca 41-letnia aktorka znana z serialu „Na Wspólnej” opuściła swoje mieszkanie przy ulicy Iwaszkiewicza we Wrocławiu około godziny 8 rano. Tego dnia Majtyka miała zaplanowaną wizytę u stomatologa. Z ustaleń wynika, że udała się tam zgodnie z planem. Według przekazanych informacji nic nie wskazywało na to, że wydarzy się coś niepokojącego. Odtworzenie porannego przebiegu dnia wskazuje, że wszystko wyglądało zupełnie zwyczajnie. Aktorka realizowała zaplanowane obowiązki, a jej zachowanie nie wzbudzało żadnych podejrzeń. Zobacz też: Aktorka znana z "1670" zaginęła bez śladu. Mąż błaga: "Madziu, wróć do nas" Ostatni kontakt o 16:30. Aktorka mówiła o spotkaniu w Sulimowie Kluczowym momentem w rekonstrukcji wydarzeń jest ostatni kontakt Magdy Majtyki z bliskimi. Aktorka skontaktowała się z nimi 4 marca około godziny 16:30. W trakcie rozmowy przekazała, że spotkała koleżankę z liceum i zamierza pojechać do niej do Sulimowa. Jak ustalono, dane z logowań telefonu potwierdzają tę relację. Telefon aktorki rzeczywiście logował się w Sulimowie, co wskazuje, że była tam obecna. To właśnie te informacje pozwoliły śledczym odtworzyć część trasy, jaką pokonała tego dnia. Logowanie telefonu przy ulicy Karkonoskiej we Wrocławiu Kolejne ustalenia dotyczą danych z telefonu komórkowego aktorki. Z informacji przekazanych przez TVN wynika, że około godziny 21:25 telefon Magdy Majtyki na krótko zalogował się ponownie we Wrocławiu przy ulicy Karkonoskiej. To właśnie ten moment jest jednym z ostatnich śladów aktywności urządzenia. Po tym zdarzeniu telefon aktorki przestał być aktywny. Nie odnotowano już żadnych kolejnych logowań ani aktywności w sieci. Czytaj też: Nie żyje poszukiwana Magdalena Majtyka. Aktorka miała 41 lat Tragiczny finał poszukiwań w Biskupicach Oławskich Poszukiwania zaginionej aktorki zakończyły się tragicznym odkryciem. Ciało Magdy Majtyki zostało odnalezione w kompleksie leśnym w Biskupicach Oławskich pod Wrocławiem. Na miejscu rozpoczęto czynności mające wyjaśnić dokładne okoliczności zdarzenia. Jak informowano, oględziny miejsca prowadzone były w trudnych warunkach, między innymi ze względu na zmrok. Śmierć 41-letniej aktorki wywołała ogromne poruszenie wśród widzów oraz w środowisku filmowym. Prokuratura bada okoliczności śmierci Magdy Majtyki Sprawą zajmuje się prokuratura. Prokurator Prokuratury Rejonowej dla Wrocławia-Fabrycznej Damian Pownuk przekazał, że w kompleksie leśnym, gdzie odnaleziono ciało aktorki, nie znaleziono żadnych znaków wskazujących na to, by do jej śmierci przyczyniły się osoby trzecie. Podkreślono jednak, że są to wstępne ustalenia. Prokurator zarządził również przeprowadzenie sekcji zwłok, która ma pomóc w ustaleniu dokładnych okoliczności śmierci. Czynności w sprawie nadal trwają, a śledczy analizują wszystkie dostępne informacje, w tym dane z telefonu oraz ustalony przebieg ostatniego dnia życia Magdy Majtyki. Zobacz też: Teatr zabrał głos po śmierci Magdaleny Majtyki. Pilny apel do internautów Źródła: TVN, Wirtualna Polska, Fakt
Sensacja w preselekcjach do Eurowizji 2026. 17-latek depcze po piętach Szemplińskiej
Finał krajowych kwalifikacji do Eurowizji 2026 odbył się 7 marca 2026 roku i już wzbudza ogromne emocje. W walce o reprezentowanie Polski bierze udział ośmiu wykonawców, ale największe zainteresowanie wzbudzają Alicja Szemplińska oraz 17-letni Stasiek Kukulski. Według rankingów internautów dzieli ich zaledwie 0,1 punktu procentowego, co sprawia, że rywalizacja o wyjazd do Wiednia jest wyjątkowo zacięta.
Eurowizja 2026 preselekcje Polska to dla wielu muzyków ogromna szansa na dotarcie do zagranicznych słuchaczy i zaprezentowanie swojej twórczości przed międzynarodową publicznością. Finał krajowych kwalifikacji odbył się 7 marca 2026 roku, a transmisję wydarzenia widzowie mogli oglądać na antenie TVP1 oraz w aplikacji TVP VOD. O możliwość reprezentowania Polski w konkursie walczy ośmiu wykonawców, którzy zaprezentowali swoje propozycje muzyczne. Wśród uczestników szczególne emocje wzbudzają dwie osoby, które według aktywności w mediach społecznościowych zdobyły największe zainteresowanie fanów. Na instagramowym profilu Dziennika Eurowizyjnego pojawił się ranking popularności oparty na głosach internautów oddanych po publikacji fragmentów występów przez Telewizję Polską. Wyniki pokazują niezwykle wyrównaną walkę o sympatię widzów. Alicja Szemplińska z utworem „Pray” wśród faworytów internautów Jedną z głównych faworytek jest Alicja Szemplińska, która w preselekcjach do Eurowizji 2026 zaprezentowała utwór „Pray”. W wizytówce poprzedzającej występ artystka wyjaśniła znaczenie swojej piosenki. Jak podkreśliła, „Pray” jest manifestem walki o swoje marzenia, walki o wolność i walki o siebie, a jednocześnie osobistą historią wokalistki. Podczas występu na scenie pojawiła się w srebrnym gorsecie oraz czarnych, szerokich spodniach, a towarzyszyła jej grupa tancerzy. W komentarzach w mediach społecznościowych Telewizji Polskiej pojawiło się wiele entuzjastycznych opinii. Internauci pisali między innymi: „Diva”, „Mistrzyni”, „Jedyny słuszny wybór”, „Królowa”, „Najlepsza”, czy „Ten głos da nam podium”. Nie brakowało jednak również głosów krytycznych dotyczących oprawy scenicznej. Niektórzy komentujący wskazywali, że staging mógłby być bardziej rozbudowany, choć jednocześnie podkreślali bardzo dobry wokal artystki. Warto przypomnieć, że Alicja Szemplińska wygrała polskie preselekcje w 2020 roku, jednak ostatecznie nie wystąpiła w konkursie z powodu niespodziewanej pandemii. Stasiek Kukulski i „This Too Shall Pass”. 17-latek zdobywa ogromne poparcie Największym rywalem Alicji Szemplińskiej w walce o zwycięstwo może okazać się Stasiek Kukulski. 17-letni wokalista startuje w preselekcjach z utworem „This Too Shall Pass”. Według danych z mediów społecznościowych różnica między nim a Szemplińską jest minimalna. W rankingach internautów artystka zdobyła 19,5%, natomiast Kukulski 19,4% głosów. W sieci pojawia się wiele pozytywnych opinii na temat jego występu. Internauci zwracają uwagę przede wszystkim na wokal, styl i profesjonalne przygotowanie sceniczne. W komentarzach można przeczytać między innymi: „Widać smak, styl i wyczucie.” „Chłopak ma prześwietny wokal.” „No i mamy faworyta.” „Jestem pod wrażeniem jak profesjonalnie został przygotowany ten występ.” Stasiek Kukulski zdobył rozgłos dzięki udziałowi w programie „The Voice Kids”. W jego dorobku znajduje się także zwycięstwo w programie „Szansa na sukces. Opole 2025”. Artysta otrzymał również Nagrodę Publiczności w konkursie „Debiuty” na Krajowym Festiwalu Piosenki Polskiej w Opolu. Kiedy poznamy zwycięzcę preselekcji do Eurowizji 2026? Choć finał krajowych kwalifikacji odbył się 7 marca 2026 roku, zwycięzca nie zostanie ogłoszony tego samego dnia. Telewizja Polska zdecydowała, że wyniki głosowania zostaną ujawnione 8 marca rano. Nazwisko artysty, który będzie reprezentował Polskę w 70. Konkursie Piosenki Eurowizji w Wiedniu, poznamy w programie „Pytanie na śniadanie” na antenie TVP2. Decyzja o opóźnieniu ogłoszenia wyników ma umożliwić dokładne przeliczenie głosów widzów, a także utrzymać napięcie wokół wyboru reprezentanta Polski. Głosowanie widzów zdecyduje, kto pojedzie na Eurowizję do Wiednia W tegorocznych kwalifikacjach to właśnie publiczność odgrywa kluczową rolę. Ostateczny zwycięzca zostanie wyłoniony wyłącznie na podstawie głosów widzów. Głosowanie odbywa się za pomocą SMS-ów oraz poprzez aplikację TVP VOD. To właśnie suma oddanych głosów zdecyduje, kto pojedzie reprezentować Polskę w 70. Konkursie Piosenki Eurowizji w Wiedniu. Rywalizacja jest niezwykle wyrównana, a minimalna różnica między Alicją Szemplińską a 17-letnim Staszkiem Kukulskim sprawia, że wynik pozostaje otwarty do samego końca.
Uczył się kina z kaset VHS i zmuszał rodziców, by wozili go na castingi. Po latach DiCaprio wyznaje: sława mnie przygniotła
Leonardo DiCaprio od ponad trzech dekad pozostaje jedną z najważniejszych postaci światowego kina. W 2025 roku zdobył ósmą nominację do Oscara za występ w filmie "Jedna bitwa po drugiej", po raz kolejny potwierdzając swoją silną pozycję w Hollywood. Choć dziś jest jedną z największych gwiazd branży filmowej, jego droga do sukcesu była długa i pełna wyzwań, a ogromna popularność, która przyszła z czasem, potrafiła być dla niego przytłaczająca.
Dziś Leonardo DiCaprio jest gwiazdą światowego formatu i jednym z najbardziej rozpoznawalnych aktorów Hollywood. W 2025 roku zdobył ósmą nominację do Oscara za występ w filmie Jedna bitwa po drugiej, potwierdzając swoją mocną pozycję w branży filmowej. Jego droga na szczyt zaczęła się jednak dużo wcześniej. Jako nastolatek godzinami oglądał wypożyczone kasety VHS, ucząc się historii kina i analizując role wielkich aktorów. Jednocześnie z ogromną determinacją walczył o swoją szansę w branży – sam mobilizował rodziców, by zabierali go na castingi i pomagali mu rozwijać aktorską karierę. Fascynacja kinem zaczęła się bardzo wcześnie Dziś Leonardo DiCaprio jest jednym z najbardziej rozpoznawalnych aktorów na świecie, ale jego miłość do kina zaczęła się znacznie wcześniej, zanim jeszcze pojawił się na wielkim ekranie. Gdy miał 15 lat, postanowił samodzielnie nadrobić wiedzę o historii filmu. Zaczął oglądać wypożyczone kasety VHS, urządzając sobie prawdziwy filmowy maraton. W ten sposób poznawał klasykę kina i analizował aktorskie kreacje, które robiły na nim największe wrażenie. Jedną z nich była rola Jamesa Deana w filmie „Na wschód od Edenu” z 1955 roku. To właśnie ten występ szczególnie zapadł mu w pamięć. DiCaprio zwracał uwagę na emocjonalną autentyczność bohatera i sposób, w jaki aktor potrafił pokazać wrażliwość na ekranie. Już wtedy zastanawiał się, czy sam kiedyś będzie w stanie osiągnąć podobną siłę wyrazu w aktorstwie. Po latach przyznał, że właśnie takie role fascynują go najbardziej. „Takie występy są dla mnie najbardziej intrygujące – pokazują emocje i wrażliwość, bez tej twardej skorupy, za którą często się chowamy” – mówił. Determinacja nastolatka: „Zabierzcie mnie na castingi” Zanim jednak pojawiły się pierwsze duże role, młody Leonardo musiał przejść przez długą drogę przesłuchań i odrzuceń. Co ciekawe – jak sam wspomina – to właśnie on był osobą, która najbardziej naciskała na rozwój swojej kariery. „To ja mówiłem mamie i tacie: zawieźcie mnie na castingi, musimy to zrobić. Prosiłem też, żeby odbierali mnie wcześniej ze szkoły” – wspominał aktor. Pierwszego agenta zdobył w wieku 12 lat. Od tego momentu bardzo poważnie traktował swoją przyszłość w branży filmowej. Wspomina, że często prosił rodziców, by odbierali go wcześniej ze szkoły i zawożą go na kolejne castingi. W praktyce oznaczało to, że sam stał się kimś w rodzaju własnego „scenicznego rodzica”. Pilnował terminów przesłuchań, mobilizował rodzinę i robił wszystko, by zdobywać kolejne doświadczenia przed kamerą. Na początku pojawiał się głównie w telewizji. Jednym z ważniejszych etapów był udział w serialu "Dzieciaki, kłopoty i my", który pomógł mu zdobyć pierwsze doświadczenie na planie i otworzył drzwi do dalszej kariery. Zobacz też: To ona była gwiazdą ceremonii. Ukochana Leonardo DiCaprio zachwyciła świat Przełomowa rola u boku Roberta De Niro Prawdziwy przełom nastąpił wraz z filmem "Chłopięcy świat" z 1993 roku. W produkcji DiCaprio zagrał młodego Toby’ego – chłopca dorastającego w trudnej rodzinnej sytuacji. Na ekranie partnerował mu Robert De Niro, który wcielił się w rolę surowego i agresywnego ojczyma. Film pokazał ogromny potencjał młodego aktora. Krytycy zwracali uwagę na jego naturalność i emocjonalną intensywność. To właśnie po tej roli Hollywood zaczęło postrzegać DiCaprio jako jednego z najbardziej obiecujących młodych aktorów swojego pokolenia. Nagła sława po „Titanicu” Jednym z najbardziej przełomowych momentów w jego karierze był oczywiście film Titanic. Produkcja stała się globalnym fenomenem, a DiCaprio w bardzo krótkim czasie zyskał status międzynarodowej gwiazdy. Ogromne zainteresowanie mediów, nieustanna obecność w przestrzeni publicznej i uwaga fanów na całym świecie okazały się jednak trudnym doświadczeniem. Aktor po latach przyznał, że tak nagła popularność była dla niego momentami przytłaczająca. To właśnie wtedy zaczął świadomie zastanawiać się, jak prowadzić swoją karierę, aby nie stracić kontroli nad własnym życiem. „To coś, z czym próbuję sobie radzić przez całe dorosłe życie i wciąż nie mogę powiedzieć, że jestem w tym ekspertem” – wyznał. Świadome wybory i długa kariera w Hollywood Z biegiem lat Leonardo DiCaprio wypracował własną strategię funkcjonowania w świecie sławy. Aktor stara się pojawiać publicznie przede wszystkim wtedy, gdy ma coś konkretnego do powiedzenia lub gdy promuje projekt, w który jest naprawdę zaangażowany. „Moja filozofia jest prosta: wychodzę do ludzi tylko wtedy, gdy mam coś do powiedzenia albo coś do pokazania. W innym przypadku staram się po prostu znikać z ich pola widzenia” – tłumaczył. Dziś może pochwalić się ponad 30-letnią karierą filmową. W tym czasie zdobył siedem nominacji do Oscara i jedną statuetkę, a w 2025 roku otrzymał kolejną – ósmą nominację do Oscara za rolę w filmie Jedna bitwa po drugiej. Jego historia pokazuje, że sukces w Hollywood rzadko jest dziełem przypadku. Za spektakularną karierą stoi konsekwencja, determinacja i ogromna pasja do kina. Zobacz też: Hollywood było w szoku, kiedy nie zgodziła się na rolę w "Titanicu". Wszystko przez DiCaprio Źródło: time.com
Reżyser koncertów Dody porównał jej dokument z filmem Górniak. „Edyta zrobiła lepszy”. Na reakcję nie trzeba było długo czekać
Konflikt na TikToku między Dodą a reżyserem jej koncertów, Michałem Pańszczykiem, rozpalił emocje fanów. Publiczna krytyka dokumentu Dody i porównania do filmu o Edycie Górniak wywołały prawdziwą burzę. Sprawdź, co się wydarzyło!
W polskim show-biznesie znów zawrzało. Tym razem w centrum medialnej burzy znaleźli się Doda oraz reżyser Michał Pańszczyk, który publicznie porównał dwa głośne dokumenty – o Dodzie i Edycie Górniak. Jego jednoznaczna opinia, wskazująca wyższość produkcji o Górniak, wywołała ostrą reakcję wokalistki i przeniosła konflikt do mediów społecznościowych. Publiczna wymiana zdań szybko rozgrzała fanów obu artystek, a dyskusja o wartości obu dokumentów stała się jednym z najgłośniejszych tematów ostatnich dni. Gorąca wymiana zdań na TikToku – dokument Dody kontra produkcja o Edycie Górniak Bitwa na dokumenty rozgrzała polski show-biznes do czerwoności. W centrum medialnej burzy znalazła się Doda, wokalistka i bohaterka serialu dokumentalnego Amazona, oraz Michał Pańszczyk, reżyser jej koncertów podczas trasy "Aquaria Tour". To właśnie on zdecydował się porównać publicznie dwa najgłośniejsze dokumenty ostatnich miesięcy – o Dodzie oraz o Edycie Górniak. Jego opinia była jednoznaczna i nie pozostawiła złudzeń – dokument Edyty Górniak w jego oczach zwyciężył. Pańszczyk opublikował na TikToku recenzję, w której bez ogródek wyraził swoje zdanie: "Dokument Edyty Górniak. Nigdy nie sądziłem, że powiem coś dobrego na temat Edyty Górniak, ale zobaczyłem ten dokument i uważam, że jest to piękny dokument. Zwłaszcza w zestawieniu z dokumentem Dody, który jest jak dla mnie po prostu zautoryzowaną, wygłaskaną, stuningowaną odpowiedzią na reportaż [Kuby] Wątora. Jest jakimś show-biznesowym zbitkiem, który nic nie mówi o Dodzie. Tymczasem dokument Edyty to jest jakaś piękna podróż po jej wrażliwości. No ciekawa sytuacja." Tak mocne słowa w stronę dokumentu Dody natychmiast wywołały reakcję. View oEmbed on the source website Prywatna wiadomość kontra publiczna krytyka – Doda ujawnia kulisy Doda nie pozostała obojętna wobec krytyki ze strony swojego byłego współpracownika. W odpowiedzi opublikowała na Instagram Stories prywatną wiadomość, którą otrzymała od Michała Pańszczyka. Tam reżyser przyznawał, że widział dokument Dody i uznał go za bardzo dobry. Szczególnie chwalił sekwencje animowane, udźwiękowienie oraz oryginalne sceny, podkreślając, że "trzymanie na balkonie konia" czy pomysłowość twórców zasługują na uznanie. Publikacja tej wiadomości rozpętała falę komentarzy – część internautów uznała, że Doda "podsumowała" krytyka, inni zaś twierdzili, że wokalistka nie potrafi przyjąć nawet odrobiny krytyki. Pod artykułem źródłowym pojawiło się aż 99 komentarzy, co świadczy o skali poruszenia. Reżyser kontratakuje i podtrzymuje opinię – "Edyta zrobiła lepszy dokument, przełknij to" Michał Pańszczyk nie pozostał dłużny i postanowił raz jeszcze publicznie zabrać głos. Na TikToku stwierdził: "Edyta po prostu zrobiła lepszy dokument, a Doda coś nie może tego przeboleć." Dodał również: "Podpisuję się pod tym, że jej dokument, jej film jest super produkcją, jest piękny, ma super pomysłowe sceny. Pod wszystkim się podpisuję, ale wczoraj zobaczyłem DOKUMENT Edyty Górniak i teraz w kategorii DOKUMENT mówię to, co powiedziałem przed chwilą. Edyta zrobiła dokument. Doda, zrobiłaś za**bistej jakości laurkę dla siebie, która jest odpowiedzią dla Wątora." Nie przebierał w słowach, zarzucając Dodzie osobiste odbieranie każdej krytyki: "To jest niesamowite, że Dodzie można tylko mówić miłe rzeczy i ona je zapamiętuje na czasy, w których ją skrytykujesz, żeby potem powiedzieć ci, że jesteś dwulicowy. Niewiarygodne. Lasko. Po prostu świat płynie i rzeczy się dzieją, i to, że zrobiłaś coś dobrego, nie znaczy, że potem, jeżeli wyjdzie coś lepszego, to nikt nie ma prawa powiedzieć, że pojawiło się coś lepszego. Jezus, i to nie jest o Tobie, bo Ty ciągle po prostu wszystko bierzesz personalnie. To nie jest o Tobie, tylko to jest o Twoim filmie, więc wyluzuj i nie bądź taka agresywna, po prostu. Edyta zrobiła lepszy dokument i przełknij to." View oEmbed on the source website Fani i komentatorzy podzieleni – czy dokument Dody przetrwa krytykę? Publiczna wymiana zdań pomiędzy Dodą i Michałem Pańszczykiem rozpaliła fanów obu artystek. W mediach społecznościowych, zwłaszcza na TikToku i Instagramie, rozpętała się gorąca dyskusja na temat wartości obu produkcji. Jedni stają murem za Dodą i jej wizją dokumentu, inni przyznają rację reżyserowi i wskazują na większą autentyczność filmu o Edycie Górniak. Komentarze pod materiałami biją rekordy aktywności, a temat "dokument Dody" stał się jednym z najgorętszych newsów ostatnich dni. Czy Doda "przełknie" krytykę, jak sugeruje jej były reżyser? Na razie jedno jest pewne – medialna burza wokół dokumentu trwa, a opinie są podzielone jak nigdy. Źródło: pudelek.pl
Nowe informacje po śmierci aktorki z „Na Wspólnej”. Pojawiła się relacja świadka
Śmierć Magdaleny Majtyki wstrząsnęła opinią publiczną w całej Polsce. 41-letnia aktorka znana z serialu „Na Wspólnej” zaginęła po tym, jak 4 marca była ostatni raz widziana we Wrocławiu. Jej rozbity samochód odnaleziono w lesie w Biskupicach Oławskich, a niedaleko pojazdu znaleziono ciało kobiety. Nowe doniesienia wskazują, że świadek miał zgłosić auto policji wiele godzin wcześniej.
Śmierć Magdaleny Majtyki wstrząsnęła opinią publiczną w całej Polsce. 41-letnia aktorka znana z serialu „Na Wspólnej” zaginęła po tym, jak 4 marca była ostatni raz widziana we Wrocławiu. Po kilku dniach intensywnych poszukiwań jej rozbity samochód odnaleziono w lesie w miejscowości Biskupice Oławskie. Niedaleko pojazdu natrafiono na ciało kobiety. W sprawie pojawiają się nowe informacje, które dotyczą momentu odnalezienia auta i działań służb. Zaginięcie Magdaleny Majtyki i ogólnopolskie poszukiwania Śmierć Magdaleny Majtyki poprzedziły intensywne poszukiwania, które przez kilka dni poruszały opinię publiczną w całej Polsce. 41-letnia aktorka była znana widzom między innymi z serialu „Na Wspólnej”, a także z działalności teatralnej. Ostatni raz kobieta była widziana 4 marca we Wrocławiu. W pewnym momencie kontakt z nią nagle się urwał. Zaniepokojeni bliscy zgłosili zaginięcie na policję. Funkcjonariusze rozpoczęli działania, których celem było ustalenie, gdzie mogła się udać i co wydarzyło się w ostatnich godzinach przed jej zniknięciem. W internecie pojawiły się liczne apele o pomoc. Informacje o poszukiwaniach szybko rozprzestrzeniły się w mediach społecznościowych, a znajomi z branży artystycznej oraz fani udostępniali komunikaty dotyczące zaginięcia Magdaleny Majtyki. Zobacz też: Aktorka znana z "1670" zaginęła bez śladu. Mąż błaga: "Madziu, wróć do nas" Rozbity samochód w Biskupicach Oławskich i tragiczne odkrycie Przełom w sprawie nastąpił dwa dni później. W Biskupicach Oławskich odnaleziono samochód należący do aktorki – Opla Corsę. Pojazd znajdował się w lesie przy jednej z dróg prowadzących przez zalesiony teren. Auto było wyraźnie uszkodzone, a szczególną uwagę zwracał jego zniszczony przód. To właśnie ten samochód stał się kluczowym tropem w poszukiwaniach zaginionej kobiety. Podczas dalszych działań prowadzonych w okolicy dokonano tragicznego odkrycia. W pobliżu pojazdu odnaleziono ciało kobiety. Niestety potwierdziły się najgorsze przypuszczenia – była to poszukiwana 41-letnia Magdalena Majtyka. Informacja o śmierci Magdaleny Majtyki wstrząsnęła zarówno rodziną, jak i środowiskiem artystycznym. Na miejscu natychmiast rozpoczęły się czynności policji oraz prokuratury. Teren został zabezpieczony, a śledczy przystąpili do gromadzenia materiału dowodowego. Prokuratura o śmierci Magdaleny Majtyki. Kluczowa będzie sekcja zwłok W sprawie tragedii głos zabrała prokuratura. Jak przekazał rzecznik Prokuratury Okręgowej we Wrocławiu, pierwsze oględziny miejsca zdarzenia nie wskazują na udział osób trzecich. Śledczy podkreślają jednak, że na ostateczne wnioski jest jeszcze za wcześnie. Kluczowe znaczenie dla ustalenia przyczyny śmierci będzie miała sekcja zwłok. Ciało aktorki zostało zabezpieczone i skierowane do dalszych badań. Jak przekazano, sekcja zwłok nie zostanie przeprowadzona wcześniej niż w poniedziałek. Dopiero jej wyniki mogą odpowiedzieć na pytania dotyczące bezpośredniej przyczyny śmierci. Jednocześnie śledczy analizują wszystkie dostępne materiały, które mogą pomóc odtworzyć ostatnie godziny życia Magdaleny Majtyki. Czytaj też: Nie żyje poszukiwana Magdalena Majtyka. Aktorka miała 41 lat Świadek miał wcześniej zgłosić uszkodzony samochód aktorki W sprawie pojawiły się także nowe informacje dotyczące momentu odnalezienia samochodu. Według ustaleń serwisu tuolawa.pl, o uszkodzonym pojeździe służby mogły wiedzieć wcześniej. Świadek miał natrafić na samochód w czwartek około godz. 11.00. Z jego relacji wynika, że zauważył uszkodzonego Opla Corsa stojącego przy leśnej drodze w Biskupicach Oławskich i poinformował o tym policję. Jak opisuje portal, funkcjonariusze mieli pojawić się na miejscu po około godzinie, wykonać kilka zdjęć i odjechać. Dopiero później samochód został powiązany ze sprawą zaginięcia aktorki. Te doniesienia rodzą pytania dotyczące przebiegu działań służb oraz momentu, w którym pojazd został skojarzony z poszukiwaniami Magdaleny Majtyki. Śledztwo w sprawie śmierci Magdaleny Majtyki wciąż trwa Śmierć Magdaleny Majtyki wstrząsnęła opinią publiczną w całej Polsce. 41-letnia aktorka była znaną postacią w środowisku artystycznym, a informacje o jej zaginięciu i późniejszym tragicznym finale wywołały ogromne emocje. Policja na razie nie komentuje szczegółowo doniesień dotyczących świadka, podkreślając, że sprawa jest w toku. Śledczy analizują między innymi nagrania z monitoringu, dane z telefonów komórkowych oraz wszystkie informacje, które mogą pomóc w ustaleniu przebiegu wydarzeń. Na odpowiedzi na najważniejsze pytania trzeba jeszcze poczekać. Kluczowe mogą okazać się wyniki sekcji zwłok oraz dalsze ustalenia prowadzonego śledztwa. Zobacz też: Teatr zabrał głos po śmierci Magdaleny Majtyki. Pilny apel do internautów Źródła: plejada.pl, swiatgwiazd.pl
Teatr zabrał głos po śmierci Magdaleny Majtyki. Pilny apel do internautów
Śmierć Magdaleny Majtyki wstrząsnęła środowiskiem teatralnym. Po potwierdzeniu informacji o tragedii Teatr Muzyczny Capitol opublikował pilny komunikat. Instytucja poinformowała o natychmiastowej decyzji dotyczącej repertuaru i odwołaniu wszystkich weekendowych spektakli związanych z Teatrem Małego Widza.
Śmierć Magdaleny Majtyki wstrząsnęła środowiskiem teatralnym. Po potwierdzeniu tragicznych informacji głos zabrał teatr, z którym była związana aktorka. Teatr Muzyczny Capitol opublikował pilny komunikat i poinformował o natychmiastowym odwołaniu wszystkich weekendowych spektakli Teatru Małego Widza. Decyzja zapadła tuż po wiadomości o tragedii i poruszyła zarówno współpracowników artystki, jak i widzów. Teatr Muzyczny Capitol wydał pilny komunikat Po tragicznych informacjach dotyczących Magdaleny Majtyki głos zabrał teatr, z którym związana była aktorka. Teatr Muzyczny Capitol poinformował w mediach społecznościowych o natychmiastowej decyzji dotyczącej zaplanowanych spektakli. W komunikacie przekazano, że wszystkie przedstawienia zaplanowane na weekend zostają odwołane. Decyzja dotyczy spektakli przygotowanych przez Teatr Małego Widza, które miały odbywać się w Capitolu. Teatr przekazał szczegóły w oficjalnym oświadczeniu opublikowanym w mediach społecznościowych. — Szanowni Państwo, w związku z tragicznym zdarzeniem jesteśmy zmuszeni odwołać wszystkie – sobotnie i niedzielne – spektakle Teatru Małego Widza w Capitolu. Należność za bilety kupione online zwracamy automatycznie. Bilety kupione w kasie można zwracać do końca marca. Przepraszamy, z nadzieją na Państwa zrozumienie w tej trudnej dla nas, wyjątkowej sytuacji — poinformowano w komunikacie. Odwołane spektakle Teatru Małego Widza Magdalena Majtyka była związana ze spektaklem „Ahoj”, przygotowanym przez Teatr Małego Widza. W najbliższy weekend, 7 i 8 marca, przedstawienie miało zostać zagrane aż siedem razy. Wszystkie zaplanowane spektakle zostały jednak odwołane po pojawieniu się tragicznych informacji. Decyzja teatru zapadła natychmiast po potwierdzeniu zdarzenia. Współpracownicy żegnają Magdalenę Majtykę Po informacji o tragedii w mediach społecznościowych pojawił się także emocjonalny wpis opublikowany przez Teatr Małego Widza. Współpracownicy aktorki w krótkich słowach pożegnali Magdalenę Majtykę, podkreślając jej obecność na scenie i w zespole. — Dziś zgasło jedno z najjaśniejszych świateł, które rozświetlało naszą scenę i nasze serca. Magda. Nie potrafimy o tym mówić... Nie wierzymy i nie chcemy wierzyć. Zostaje cisza, smutek i wdzięczność za to, że była z nami. Myślami i sercem jesteśmy z Jej bliskimi — napisano. Pod wpisem pożegnalnym pojawiło się wiele komentarzy od widzów i osób związanych z teatrem. Internauci wyrażali smutek oraz składali kondolencje rodzinie aktorki. Wśród reakcji widać jednak również głosy osób poszukujących odpowiedzi na temat okoliczności tragedii, co sprawiło, że w komentarzach zaczęły pojawiać się także spekulacje. Właśnie dlatego głos zabrał Teatr Muzyczny Capitol, który zaapelował o powstrzymanie się od domysłów i uszanowanie pamięci aktorki. „Prosimy o uszanowanie pamięci Magdy i spokoju Jej bliskich. Nie jest to miejsce na spekulacje ani domysły dotyczące przyczyn Jej śmierci. Komentarze tego typu będą usuwane. Dziękujemy wszystkim za słowa wsparcia i pamięć o Magdzie.” — napisano w komentarzu pod postem. Tragiczne informacje o Magdalenie Majtyce W piątek 6 marca potwierdzono informację, że zaginiona dzień wcześniej 41-letnia Magdalena Majtyka nie żyje. Ciało aktorki zostało odnalezione na terenie Biskupic Oławskich w województwie dolnośląskim. Informację potwierdziła asp. szt. Anna Nicer z Komendy Miejskiej Policji we Wrocławiu. Na razie nie podano przyczyny śmierci. W sprawie wszczęto śledztwo.
Okładki „Vogue’a”, nominacja do Złotego Globu i Hollywood u stóp. W Polsce wciąż mało kto zna jej historię
Na początku lat 80. w Hollywood mówi o niej każdy. Lee Marvin zachwyca się nią przy lunchu z Rogerem Ebertem, magazyny modowe robią z niej nową ikonę, a amerykańska prasa pisze o „egzotycznej brunetce zza żelaznej kurtyny”. Joanna Pacuła – dziewczyna z Tomaszowa Lubelskiego – w ciągu kilku miesięcy staje się jedną z najbardziej obiecujących nowych twarzy światowego kina. W książce „Pacuła. Najsłynniejsza Polka na świecie” Marta Górna opowiada historię tej błyskawicznej kariery i próbuje rozwikłać zagadkę aktorki, która podbiła Hollywood, a w Polsce do dziś pozostaje wielką enigmą.
Już 25 marca nakładem Wydawnictwa Agora ukaże się książka „Pacuła. Najsłynniejsza Polka na świecie” Marty Górnej. To pierwsza tak obszerna próba opowiedzenia historii Joanny Pacuły – jednej z najbardziej tajemniczych polskich aktorek i jednej z nielicznych, którym naprawdę udało się zrobić karierę w Hollywood. W latach 80. Pacuła była jedną z najgłośniejszych nowych twarzy światowego kina. Do Stanów Zjednoczonych trafiła właściwie przypadkiem – a niemal od razu dostała główną rolę w gwiazdorskim „Parku Gorkiego”, która przyniosła jej nominację do Złotego Globu. Później zagrała m.in. w „Ucieczce z Sobiboru”, „Pocałunku” czy „Tombstone”. W ciągu kolejnych lat wystąpiła w kilkudziesięciu filmach w USA i Europie, pracując z największymi nazwiskami branży filmowej. Była też jedną z najbardziej rozpoznawalnych twarzy swojej epoki. Jej zdjęcia regularnie trafiały na okładki „Vogue’a”, „Harper’s Bazaar” czy „Cosmopolitan”, a prasa w Stanach Zjednoczonych i Europie publikowała setki artykułów o pięknej i enigmatycznej aktorce z Polski. A jednak w jej ojczyźnie skala tego sukcesu do dziś pozostaje mało znana. Wokół Pacuły narosło też wiele plotek i kontrowersji – o trudnym charakterze, zniszczonej przez męża karierze czy odrzuconej roli w „Nagim instynkcie”. Marta Górna próbuje oddzielić fakty od legendy i odtworzyć drogę dziewczyny z Tomaszowa Lubelskiego, która – jak sama mówiła – „zupełnym przypadkiem podczas wakacji stała się międzynarodową gwiazdą”. „Jak niegdyś Pola Negri z Lipna, tak dużo później Joanna Pacuła z Tomaszowa Lubelskiego – obie, jako jedyne polskie aktorki, zrobiły karierę w filmowej krainie snów, w Hollywood. I to wystarczy, żeby przeczytać tę książkę o Joannie. Polecam gorąco!” – mówi Marek Kondrat. Autorka książki, Marta Górna, od piętnastu lat pracuje w „Gazecie Wyborczej”. Pisze o kinie i serialach, przypomina gwiazdy przeszłości i rozmawia z twórcami z Polski i ze świata. Fascynacja Joanną Pacułą zaczęła się u niej wiele lat temu, kiedy po raz pierwszy zobaczyła aktorkę w telewizji – i odkryła, że o jej zagranicznej karierze wiadomo w Polsce zaskakująco niewiele. Publikujemy fragment rozdziału „Garbo z Tomaszowa”. Fragment książki „Pacuła. Najsłynniejsza Polka na świecie” Rozdział II Garbo z Tomaszowa 1983–1984 Lee Marvin opiera się na krześle i przez stół patrzy na słynnego krytyka filmowego Rogera Eberta. – Ta dziewczyna była świetna – mówi laureat Oscara i jeden z bogów starego kina, facet twardy jak ostroga. Spec od ról prawdziwych Amerykanów, dobrych lub złych. – Joanna Pacuła? – upewnia się Ebert. – Tak. Ledwo przyjechała z Polski. Była miła, dokładnie taka jak wymarzona córka. – Marvin, prywatnie ojciec trzech córek, kiwa głową. Dziwny obrazek. Jest początek lat 80., dwóch hollywoodzkich gigantów rozmawia nad niedojedzonym lunchem o dziewczynie z Tomaszowa Lubelskiego, która wciąż niepewnie składa angielskie zdania. Nie ma w tym jednak nic zaskakującego. W pierwszej połowie tamtej dekady o Pacule w Hollywood mówią wszyscy. Jest słowiańską nowinką, rewelacją roku. Ekwiwalentem wiktoriańskiej debiutantki, diamentem sezonu. Przed nią były m.in. importowana z Niemiec Nastassja Kinski, jeszcze wcześniej Austriaczka Romy Schneider, po Pacule Milla Jovovich czy inna Polka, Izabella Scorupco. Hollywood jest zafascynowane twarzami zza żelaznej kurtyny, choć to fascynacja może i intensywna, ale krótka. O Pacule głośno jest jednak nie tylko w USA. Piszą o niej też w Kanadzie, Wielkiej Brytanii, we Francji, w Niemczech, we Włoszech i na Bałkanach. Wpisuję nazwisko Pacuły w amerykańskim archiwum prasowym. Przeglądanie 90 tysięcy wyników zajmuje mi kilka tygodni. „Z przyjemnością donoszę, że narodziła się nowa gwiazda” – ekscytuje się Dick Kleiner, którego krótki artykuł o Pacule przedrukowują gazety codzienne we wszystkich stanach. „Nigdy nie słyszałeś o Tomaszowie Lubelskim?” – pyta go Pacuła zadziornie. Nazwa jej rodzinnej miejscowości w niektórych publikacjach jest uroczo przekręcana. Na „Tomaszowie” Amerykanie mogą sobie połamać język. „Roztacza wokół siebie magnetyczną, pełną tajemnicy aurę” – piszą o Polce w San Francisco. Słynny hollywoodzki reporter Vernon Scott nazywa Pacułę „egzotyczną brunetką” i porównuje do legendarnej, pięknej Lauren Bacall, specjalistki od ról zimnych jak lód kobiet fatalnych. To samo robi magazyn „GQ”, który dorzuca, że Pacuła w czasie wywiadu wypala paczkę Marlboro. Na porównanie z Bacall aktorka reaguje żartem: „Nie mam jej głosu, musiałabym więcej palić”. Po chwili obniża ton, imitując słynną gwiazdę. Niski, zadymiony tembr stanie się w nadchodzących latach jedną z jej wizytówek. Billowi Morrisonowi Pacuła kojarzy się raczej z „młodą Ingrid Bergman”, ikoną złotej ery Hollywood. Na łamach czasopisma „Alfred Hitchcock’s Mystery Magazine” piszą o niej, że łączy w sobie piękno nominowanej do dwóch Oscarów Jean Simmons i naturalną zmysłowość Jennifer Jones, laureatki Oscara za rolę w Pieśni o Bernadetcie. Dla amerykańskiego „Vogue’a” uroda Pacuły „jest uderzająca”. Pacuła mówi tam, że jest sentymentalną romantyczką. Dorastała jako chłopczyca, grała w piłkę nożną, czas spędzała z chłopakami. Że jest dziewczyną, zorientowała się w wieku osiemnastu lat. Podoba się jej Hollywood: jego magia i pęd. Na ośmiu stronach najsłynniejszego magazynu modowego na świecie pozuje m.in. w żółtym swetrze uwodzicielsko zsuniętym z ramienia. „Mówią mi, że wyglądam jak Charlotte Rampling albo Faye Dunaway” – opowiada Polka. Dodaje, że tę drugą gwiazdę widywała na dużym ekranie w lokalnym kinie w Tomaszowie Lubelskim. Kolejne zdjęcie. Pacuła w mocnym makijażu, włosy ma zaczesane na bok, usta pociągnięte karminową szminką, w uszach kolczyki z niebieskimi kamieniami. Na innym ujęciu owinięta jest tylko w prześcieradło. „Lubię się stroić, ale tylko na pięć minut. Po tym czasie czuję presję, by dobrze się zachowywać” – tłumaczy. Zdjęcia robi jej legendarny Denis Piel, którego Pacuła poznała u znajomych. Będzie ją fotografował jeszcze wielokrotnie. Piszę do niego z pytaniem o Pacułę i szybko dostaję odpowiedź. „Zawsze uwodzicielska, a praca z nią była radością”. Piel prosi, bym przekazała Pacule zaproszenie na jego wystawę, milknie, kiedy uściślam, że nie mam kontaktu z Polką. W listopadzie tego samego roku „Harper’s Bazaar” poświęca Pacule sporo miejsca. Na czterech stronach znów ucharakteryzowana jest na gwiazdę klasycznego Hollywood. W kapeluszu, koronkowej woalce, skórzanej kurtce narzuconej na gołe ciało, w szalu na głowie, który mógłby chronić ją od wiatru podczas szybkich przejażdżek kabrioletem. „Najlepsze jeszcze nadejdzie” – głosi podtytuł artykułu, który zapowiada amerykański debiut Pacuły. Na ostatnim zdjęciu seksowna i niebezpieczna opiera się o ścianę, wokół talii okręcony ma pas makijażystki. Zamiast naboi tkwią w nim pędzle. „Brwi jak skrzydła nietoperza, słowiańskie rysy i wygląd, który rzuca na kolana” – podsumowuje Joannę Pacułę „Time”. Poświęca Polce w 1983 roku dwie gęsto zapisane strony. Na głównym zdjęciu Pacuła z papierosem w dłoni patrzy w oko kamery nieco wkurzona. Chmurna i niedostępna. Takie robi wrażenie. Bohaterkami tego wydania tygodnika są „gorące twarze z Europy”. Pacuła jest w doborowym towarzystwie: z Nastassją „zmysłowym dzieckiem” Kinski oraz Isabellą „współczesną kobietą” Rossellini. „Time” nazywa Pacułę „chłopczycą”. John Skow rozmawia ze współpracownikami Polki z warszawskiego Teatru Dramatycznego. Nie mają złudzeń – Pacuła do Polski już nie wróci. „Desdemona w dżinsach i swetrze, posiniaczony anioł z granitowym charakterem” – tak o niej mówią. Iwona Słoczyńska dodaje: „Jak Brigitte Bardot, zawsze miała w sobie coś zwierzęcego. Chciała się wyrwać z korzeniami, nie byłam zaskoczona, gdy wyjechała z Polski”. W pierwszej połowie tamtej dekady twarz Pacuły jest więc na kilkudziesięciu okładkach i setkach stron prestiżowych czasopism modowych i dla kobiet: „Vogue”, „Harper’s Bazaar”, „Cosmopolitan”. Pacuła jest pierwszą w historii Polką na okładce „Vogue’a”, a ląduje na niej często: nie tylko w USA, ale też w Niemczech, we Francji i Włoszech. Na każdej wygląda posągowo. Nawet kiedy się uśmiecha, wydaje się nieobecna. Jakby całe to zamieszanie nie do końca jej dotyczyło. I jakby wciąż nie mogła w nie uwierzyć. Czy można jej się dziwić? W końcu o żadnej Polce amerykańskie media nie pisały na taką skalę. Zdarza jej się zresztą pytać reporterów, czy dają wiarę temu, co jej się przytrafiło. Zapomina wtedy, że ma być pewną siebie enigmą z Europy Wschodniej – wychodzi z niej dziewczyna z Tomaszowa. Angielska dziennikarka Mary Fletcher z tygodnika „Woman” leci do Los Angeles, by spotkać się z Pacułą. Zastaje Polkę w biurze studia filmowego. Pacuła niedbale rzuca swoją drogą włoską kurtkę na sofę, wertuje amerykańskie gazety. Czyta o sobie w języku, który wciąż poznaje. Ze wschodnioeuropejskim zaśpiewem zwraca się do pracowników wytwórni. Pali, brew ma zmarszczoną. – Co to znaczy bewitching? – docieka. – I co mają na myśli, gdy piszą, że wyglądam feline? Udaje? Kokietuje? Trudno powiedzieć. W pierwszej połowie lat 80. nauka angielskiego to dla niej świeża sprawa. Może naprawdę nie wie? Nie piszą nic złego: jest „urzekająca”, „obdarzona kocim wdziękiem”. „Zapewniona, że oba te słowa to komplementy, wygładza brew i uśmiecha się zachwycona”. Angielka w tytule swojego tekstu pyta, czy Pacuła to nowa Garbo. Na okładce w futrzanej czapce i klejnotem wielkości pięści na szyi aktorka wygląda jak sekretna córka Rasputina. W środku magazynu kolejne zdjęcie: Pacuła z lekko rozchylonymi ustami rzuca w stronę obiektywu powłóczyste spojrzenie. Cała skrzy się od cekinów, na nadgarstku droga biżuteria. Niczym gwiazda starego Hollywood. Albo obwieszona sztucznymi brylantami bohaterka Dynastii, młodsza siostra Alexis. Nie jak dziewczyna z polskiej prowincji, z kraju zza żelaznej kurtyny. Joasia, której Ewa Błaszczyk pożyczyła irchową spódnicę na egzamin wstępny w szkole aktorskiej. Fletcher informuje swoich czytelników, że Pacuła, zupełnym przypadkiem, w czasie wakacji „stała się międzynarodową gwiazdą”. Nie ona jedna tak pisze: hasło „aktorka bez państwa”, choć nie odpowiada prawdzie, świetnie wygląda w druku. Ta narracja będzie Polce towarzyszyła przez całe lata 80. I stanie się częścią jej legendy. Zobacz też: Przyjęła ją pod swój dach, a potem wyrzuciła za drzwi. Co poróżniło Elżbietę Czyżewską i Joannę Pacułę? Pacuła: – Wszystko stało się tak szybko. Być może tylko w Ameryce jest to możliwe. Pojechałam do Paryża na urlop i w tym czasie w Polsce wprowadzono stan wojenny. We Francji zostałam rok, trochę pracowałam, ale głównie obserwowałam, co się wydarzy w Polsce. Kiedy nic się nie zmieniło, wyjechałam na kolejne wakacje, do USA. Gdzie indziej dodaje: – W pewnym sensie rozumiem tę dziewczynę, która desperacko chce uciec z Rosji. Jej obsesja, jej pasja przypominają inne rodzaje pasji. A jeśli coś wiesz o namiętności, możesz to wykorzystać w swojej roli. Mówi o Irinie, bohaterce kryminału Park Gorkiego opartego na powieści Martina Cruza Smitha. To będzie jej pierwszy amerykański film. Irina jest garderobianą na planie filmowym, chodzi w rozpadających się butach. Głowę trzyma jednak wysoko, jakby na stopach miała szklane pantofle. To jej łyżwy, znalezione przy zamordowanej koleżance, naprowadzają na trop zbrodni i afery sobolowej moskiewskiego śledczego Arkadego Renkę. Irina zakochuje się w nim, ale spotyka się też z Amerykaninem Jackiem Osborne’em. Z pierwszym łączy ją szczere uczucie, z drugim – interesy. Bohaterka Pacuły to syberyjska tygrysica o wyglądzie kociaka. Za wszelką cenę chce się wydostać ze Związku Radzieckiego. Jeśli musi zdradzić ukochanego – trudno. Amerykańskie media doszukują się podobieństw między Polką a Iriną. Pacuła cierpliwie tłumaczy: „Nie jestem jak ona, nie chciałam wyjeżdżać z Polski, nie spodziewałam się, że zrobię międzynarodową karierę. Jak mogłabym? Nie znałam żadnych języków obcych”. Vernon Scott pisze, że stosunek Pacuły do ZSRR jest wrogi, co jest dla Polaków normalne. Dlatego łatwo jej było wcielić się w dziewczynę, która za wszelką cenę chce uciec z Rosji. Włoskiemu magazynowi „Lei” Pacuła wyjaśnia, że do Iriny jest podobna pod jednym względem: nikomu nie ufa. Może odcinać się od Syberyjki, ile chce. Dla Amerykanów i tak jest symbolem ucieczki przed reżimem. Trzecią, po Lechu Wałęsie i papieżu, postacią z Polski, której twarz kojarzą. Pacuła obawia się wówczas, że o ile mogłaby do Polski wrócić, o tyle prawdopodobnie już by z ojczyzny nie wyjechała. Gdy zadzwoniła do rodziców, by pochwalić się angażem do Parku Gorkiego, nie mogła powiedzieć, o jaki film chodzi. – W Polsce ta książka została potępiona przez władzę. Nawet jeśli z udziału w filmie nic dla niej nie wyniknie, to praca nad nim i tak wzmocniła jej charakter. Pacuła lubi, kiedy jest trudno. – Zawsze taka byłam – zaznacza. Zawsze też chciała być aktorką. – Jako dziecko specjalizowałam się w zabawianiu przyjaciół pantomimami i przebierankami. Byłam też trochę chłopczycą i wysyłano mnie na obozy sportowe. W efekcie zostałam sprinterką w biegach przez płotki, prawie na poziomie olimpijskim. Ale kiedy przyszło do wyboru między aktorstwem a sportem, nie wahałam się. Dziś zostały mi tylko wytrenowane nogi z mięśniami, których teraz wolałabym się pozbyć.
Beata Ścibakówna o byciu żoną Englerta. Małecki: „Poziom przerąbania o rozmiarach galaktycznych”
Z zewnątrz mogło się wydawać, że ma wszystko: talent, urodę i miejsce w świecie wielkiego teatru. Do tego mąż – jeden z najważniejszych ludzi polskiej sceny. Jednak w najnowszym wywiadzie Beata Ścibakówna opowiada o rzeczywistości znacznie bardziej skomplikowanej. Życie u boku Jana Englerta, wieloletniego dyrektora Teatru Narodowego, nie było ani łatwe, ani oczywiste. Jak sama przyznaje, ta rola miała dla niej „smak słodko-gorzki” – a kulisy tej historii potrafią zaskoczyć.
W najnowszym numerze magazynu „PANI” ukazał się obszerny artykuł autorstwa Beaty Biały, w którym Beata Ścibakówna wraca wspomnieniami do życia u boku Jana Englerta – jednego z najważniejszych ludzi polskiego teatru. Aktorka opowiada o tym, jak naprawdę wyglądało funkcjonowanie w środowisku teatralnym jako żona dyrektora Teatru Narodowego. Choć z zewnątrz mogło się wydawać, że taka pozycja jest przywilejem, Ścibakówna przyznaje, że była to rola pełna napięć, oczekiwań i konieczności nieustannego udowadniania własnej zawodowej niezależności. Bycie żoną dyrektora teatru? „Poziom przerąbania o rozmiarach galaktycznych” Świat teatru potrafi być bezlitosny, a prywatne relacje często splatają się w nim z zawodowymi zależnościami. Kiedy Beata Ścibakówna związała się z Janem Englertem, znalazła się w samym centrum tego świata – i jednocześnie pod nieustanną obserwacją środowiska. Jak wynika z artykułu w „PANI”, bycie żoną dyrektora teatru nie jest wcale przywilejem. Raczej trudnym testem charakteru. Aktor Teatru Narodowego Grzegorz Małecki opisuje tę sytuację wprost: „Z różnych powodów ludzie mają w życiu przerąbane. Można mieć kredyt we frankach. Można być w Warszawie kibicem Polonii. Ale bycie żoną dyrektora teatru to poziom przerąbania o rozmiarach galaktycznych”. Jego zdaniem taka rola wymaga niezwykłej odporności i ogromnej samodyscypliny. W środowisku artystycznym każdy gest czy słowo mogą zostać odczytane i ocenione. „Ile trzeba tu mieć siły charakteru, ile mocy, ile niezależności, ile wiary w samą siebie, a zarazem skromności, mądrości i uczciwości, żeby przetrwać”. Słodko-gorzka rzeczywistość u boku Jana Englerta Dla wielu osób z zewnątrz nazwisko Englert mogło wydawać się przepustką do kariery. Tymczasem dla Ścibakówny okazało się często dodatkowym ciężarem. Aktorka przyznaje, że życie u boku dyrektora teatru miało dla niej „smak słodko-gorzki”. Z jednej strony znane nazwisko otwierało drzwi szybciej. Z drugiej – każda decyzja zawodowa była natychmiast poddawana ocenie. W środowisku pojawiały się opinie, że skoro wyszła za Jana Englerta, wszystko przyjdzie jej łatwo. Tymczasem sam Englert starał się unikać sytuacji, które mogłyby zostać odebrane jako faworyzowanie żony. Jak wspomina aktorka, mówił wprost: „Nie mogę cię zatrudniać, bo powiedzą, że grasz tylko dlatego, że jesteś moją żoną”. Ta ostrożność wynikała z poczucia uczciwości, ale jednocześnie oznaczała dla niej ograniczenia zawodowe. Paradoks polegał więc na tym, że nazwisko, które dla wielu mogło być atutem, w jej przypadku często stawało się przeszkodą. Zobacz też: Profesor szkoły teatralnej i studentka. O ich romansie w latach 90. mówiła cała Polska. Dziś świętują 30. rocznicę ślubu. Co mówią o swojej miłości? „Jeśli chcę grać, muszę sama stworzyć przestrzeń” Ścibakówna nie zamierzała jednak pogodzić się z rolą aktorki funkcjonującej wyłącznie w cieniu słynnego męża. Zamiast czekać na propozycje, zdecydowała się wziąć sprawy w swoje ręce. Założyła własną firmę i zaczęła produkować spektakle. Dzięki temu mogła samodzielnie budować przestrzeń dla swojej pracy i decydować o projektach, w których uczestniczy. Jak wspomina w artykule, momentem przełomowym była rozmowa z mężem, gdy powiedziała mu o swoim pomyśle na pierwszy spektakl. „Pamiętam, jak powiedziałam Jankowi, że wyprodukuję swój pierwszy spektakl. Spojrzał i rzucił: ‘Powodzenia’”. Ten ton – jak przyznaje – nie był szczególnie wspierający. Właśnie wtedy pojawiła się w niej ogromna determinacja. „Wtedy pomyślałam: ‘Ja ci pokażę’”. Symboliczne spotkanie na scenie Jednym z najbardziej symbolicznych momentów w ich wspólnej historii był spektakl „Hamlet” w Teatrze Narodowym. To właśnie nim Jan Englert żegnał się ze sceną teatru jako jego dyrektor. Na scenie pojawiła się również Beata Ścibakówna – w roli królowej Gertrudy – oraz ich córka Helena, która zagrała Ofelię. Trzy osoby z jednej rodziny w jednym spektaklu wzbudziły oczywiście komentarze środowiska. Pojawiły się zarzuty o nepotyzm. Jednak zainteresowanie widzów okazało się ogromne. Jak wspomina aktorka: „To było szaleństwo. Fala hejtu nakręciła widzów. Przyszli zobaczyć, czy damy radę”. Spektakl szybko stał się wydarzeniem, a bilety błyskawicznie znikały z kas. Dla Ścibakówny ten moment miał jednak przede wszystkim wymiar osobisty. „Wreszcie zagrałam u męża. To było jak domknięcie długiego sporu i najpiękniejsze pożegnanie”. Czytaj też: Obsadził córkę w roli Ofelii, zarzucono mu nepotyzm. "Ci, którzy chcieli mi dokopać, nakręcili promocję", mówi Jan Englert Między miłością a niezależnością Historia Beaty Ścibakówny pokazuje, jak skomplikowane mogą być relacje w świecie teatru. Związek z jednym z najważniejszych ludzi polskiej sceny nie oznaczał dla niej łatwiejszej drogi, lecz często konieczność udowadniania swojej niezależności. Jak wynika z rozmowy opublikowanej w najnowszym numerze magazynu „PANI”, aktorka przez lata nauczyła się funkcjonować w tej trudnej równowadze – między życiem prywatnym a zawodowymi ambicjami. Zamiast korzystać z pozycji męża, postawiła na własne decyzje i własne projekty. I to właśnie dzięki tej determinacji mogła zachować coś, co w świecie artystycznym bywa najcenniejsze – poczucie samodzielności.
Zagrał tylko w kilku filmach, ale i tak podbił Amerykę. Do końca wypierał się prawdy o sobie, jego śmierć zszokowała Hollywood
John Belushi był jednym z najpopularniejszych komików w Stanach Zjednoczonych i gwiazdą programu „Saturday Night Live”. Wraz z Danem Aykroydem stworzył kultowych Blues Brothers i zdobył światową sławę. Za spektakularnym sukcesem kryło się jednak życie pełne presji i uzależnienia. 5 marca 1982 roku aktor zmarł w wieku zaledwie 33 lat.
John Belushi był jednym z najbardziej wyrazistych komików swojej epoki. Gwiazda kultowego „Saturday Night Live” i współtwórca legendarnego duetu Blues Brothers w błyskawicznym tempie zdobył sławę i sympatię widzów. Na scenie kipiał energią i rozbrajał publiczność swoim talentem, ale za kulisami zmagał się z ogromną presją i uzależnieniem od narkotyków. Historia jego życia to opowieść o spektakularnej karierze, która zakończyła się dramatycznie w 1982 roku, gdy aktor zmarł w wieku zaledwie 33 lat. Od Chicago do wielkiej kariery w „Saturday Night Live” John Belushi urodził się 24 stycznia 1949 roku w Chicago jako syn albańskich imigrantów. Dorastał na przedmieściach wraz z trójką rodzeństwa. Już w młodym wieku było jasne, że ma ogromny talent sceniczny. W szkole występował na scenie, grał na perkusji w zespole i był kapitanem szkolnej drużyny futbolowej. Po ukończeniu liceum postanowił rozwijać swoje marzenia o aktorstwie, choć najpierw zdecydował się skończyć studia. Dyplom zdobył w 1970 roku, a wkrótce potem dołączył do słynnej grupy improwizacyjnej Second City w Chicago. To właśnie tam zwrócił na siebie uwagę publiczności i branży. Prawdziwy przełom przyszedł w 1975 roku, kiedy Belushi dołączył do obsady programu „Saturday Night Live”. Komediowe show szybko stało się jednym z najważniejszych programów rozrywkowych w telewizji. W obsadzie znaleźli się m.in. Chevy Chase, Dan Aykroyd i Bill Murray, jednak to Belushi wyróżniał się niezwykłą energią sceniczną. Choć był nieco otyły, bez problemu radził sobie w dynamicznych skeczach. Publiczność pokochała jego ekspresję, odwagę i umiejętność wcielania się w skrajnie różne postacie. Zobacz też: Ojciec ośmiorga dzieci i gwiazda kina. Teraz walczy o pierwszego Oscara. Po ponad 100 produkcjach wreszcie doczekał się nominacji Blues Brothers – duet, który podbił świat Podczas pracy w „Saturday Night Live” Belushi stworzył wiele pamiętnych bohaterów. Jednym z najbardziej znanych był samuraj Futaba, który odpowiadał na pytania przypominającym japoński bełkotem lub przecinał przedmioty kataną. Największą popularność przyniósł mu jednak duet Blues Brothers, który stworzył wspólnie z Danem Aykroydem. Postacie w czarnych garniturach, kapeluszach i ciemnych okularach początkowo pojawiały się jedynie jako przerywnik muzyczny przed właściwym programem. Szybko jednak stały się fenomenem. Bohaterowie zdobyli taką popularność, że nagrali własną płytę, a następnie trafili na wielki ekran. W 1980 roku premierę miał film „Blues Brothers” w reżyserii Johna Landisa. Historia dwóch braci, którzy próbują zdobyć pieniądze, by uratować sierociniec, w którym się wychowali, szybko podbiła publiczność. Choć początkowo pojawiały się obawy związane z dystrybucją filmu, produkcja okazała się ogromnym sukcesem. Przy budżecie 17,5 miliona dolarów zarobiła ponad 115 milionów dolarów na całym świecie. Za kulisami sukcesu – walka z uzależnieniem Za spektakularnym sukcesem kryła się jednak znacznie trudniejsza rzeczywistość. Belushi od początku kariery zmagał się z problemem narkotyków. Choć przyjaciele coraz częściej zwracali uwagę na jego styl życia, aktor długo nie chciał przyznać, że jest uzależniony. Gdy pojawiały się takie sugestie, bagatelizował je, tłumacząc, że to jedynie „jedno piwo” albo „tylko trawka” i że w każdej chwili może zerwać z używkami. Podczas pracy nad filmem „Blues Brothers” jego uzależnienie zaczęło coraz bardziej wpływać na pracę. Aktor spóźniał się na plan zdjęciowy, znikał w trakcie zdjęć, a czasem przesypiał całe dnie po nocnych imprezach. Sytuacja była na tyle poważna, że producenci zdecydowali się zatrudnić osobę, która miała pilnować komika i trzymać go z dala od narkotyków. Reżyser John Landis wspominał później, że w pewnym momencie walczono już nie tylko o ukończenie filmu, ale również o życie Belushiego. Problemy powróciły podczas pracy nad filmem „Sąsiedzi” (1981), w którym ponownie zagrał z Danem Aykroydem. Atmosfera na planie była napięta, scenariusz wielokrotnie zmieniano, a wielu członków ekipy sięgało po kokainę. Belushi wrócił wtedy do nałogu i coraz częściej otwarcie krytykował projekt. Film okazał się jego ostatnią produkcją. Zobacz też: Wzruszył Hollywood do łez. Teraz zachwyci Polskę. W tle wielki sukces naszej rodaczki Dramatyczny finał historii Johna Belushiego 4 marca 1982 roku Belushi odwiedził swojego menadżera Berniego Brillsteina i poprosił go o pieniądze. Menadżer początkowo odmówił, obawiając się, że aktor chce kupić narkotyki. Kilka godzin później Belushi wrócił z tą samą prośbą i tym razem pieniądze otrzymał. Następnego dnia jego ciało znalazł trener, który przyszedł na wcześniej umówiony trening. Lekarz stwierdził, że przyczyną śmierci było przypadkowe przedawkowanie heroi*y i kok*iny. Aktor miał 33 lata. W mieszkaniu przebywała wtedy Catherine Evelyn Smith, która przyznała, że podała Belushiemu nark*tyki. Została aresztowana i skazana na 15 miesięcy więzienia. Kilka godzin przed śmiercią komika odwiedzili go Robert De Niro i Robin Williams. Legenda komedii, która odeszła zbyt wcześnie Śmierć Johna Belushiego wstrząsnęła całym Hollywood. Podczas ceremonii rozdania Oscarów Dan Aykroyd pojawił się na scenie bez swojego partnera z „Blues Brothers”. Wspominając przyjaciela powiedział, że Belushi bardzo chciałby wręczyć nagrodę, bo sam był „trochę efektem wizualnym”. Po latach Belushi wciąż pozostaje jedną z ikon amerykańskiej komedii. Jego sceniczna energia, charakterystyczne role i kultowy duet Blues Brothers sprawiły, że na stałe zapisał się w historii popkultury. Wielu przyjaciół i współpracowników podkreślało, że mógł bawić publiczność jeszcze przez wiele lat. Jego historia pozostaje jednak jednym z najbardziej dramatycznych przykładów tego, jak ogromna sława i presja mogą zniszczyć nawet największy talent. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Jim Carrey odciął się od ludzi i zrezygnował z aktorstwa. Niedawno zaskoczył metamorfozą. Aż trudno uwierzyć, jak dziś wygląda jego życie Źródła: Variety, film.wp.pl, film.interia.pl
Power couples 2026: te pary rządzą dziś show-biznesem. Hollywood kocha takie historie
Łączy ich coś więcej niż sława i czerwone dywany. Wspierają się w najważniejszych momentach, potrafią cieszyć się sukcesem partnera i nie tracą przy tym własnej niezależności. Adrien Brody i Georgina Chapman, Taylor Swift i Travis Kelce czy Amal i George Clooney pokazują, że współczesne power couples to nie tylko znane nazwiska, ale przede wszystkim relacje oparte na przyjaźni, szacunku i wspólnym kierunku w życiu.
Kobieta po przejściach, mężczyzna z przeszłością. Poznali się w 2019 roku. On nigdy nie oceniał jej za trudną przeszłość, ona jemu dała miłość, za którą tak tęsknił. W ubiegłym roku, odbierając Złoty Glob za rolę w filmie „Brutalista”, Brody dziękował ukochanej: „To dzięki tobie stoję tu dzisiaj”. Nie ma znaczenia, ile mają lat. Nie ma znaczenia, jaka jest między nimi różnica wieku. Nie ma znaczenia, ile mają za sobą rozstań i przelotnych romansów. Nie ma znaczenia, czym się zajmują zawodowo. Znaczenie mają zupełnie inne rzeczy. Wsparcie, wzajemny szacunek, podziw. Wtedy mogą stworzyć związek, w którym razem będą silniejsi, niż są osobno. Power couples. Silne pary. Ale nie takie, które są znane i wpływowe, jak kiedyś Victoria i David Beckhamowie. To pary, których wspólna rzeczywistość jest dużo bogatsza, bo razem mogą więcej. Jak pisał Antoine de Saint-Exupéry, „miłość to nie patrzenie na siebie nawzajem, lecz patrzenie w tym samym kierunku”. Ale dzisiejsze power couples nie tylko patrzą w tym samym kierunku. Patrzą też na siebie. Z miłością, czułością i uznaniem. Power couples – dlaczego dziś fascynują bardziej niż kiedyś „To dzięki tobie stoję tu dzisiaj. Twoja wielka szczodrość, wewnętrzna siła i kreatywność, jakimi emanujesz, sprawiają, że codziennie wiem, jakim człowiekiem chcę być. Myślałem, że chwile jak ta nie będą mi już dane. Tymczasem dzięki tobie znów mogę ich doświadczać”, mówił wzruszony Adrien Brody, odbierając w 2025 roku statuetkę Złotego Globu za rolę w filmie „Brutalista”. Dziękował swojej partnerce Georginie Chapman, z którą związany jest od 2019 roku. Wcześniej jego życie osobiste było raczej nieudane. Nie mówiąc o jego wybrance, byłej żonie producenta filmowego Harveya Weinsteina, skazanego na 39 lat więzienia za nadużycia seksualne i gwałty. Oboje sądzili, że nic w życiu dobrego ich już nie spotka, do czasu gdy oboje przyjechali na bankiet do Heleny Christensen do Portoryko. Z kolei Timothée Chalamet, odbierając w tym roku statuetkę za film „Wielki Marty”, podziękował rodzicom i Kylie Jenner: „Dla moich rodziców, dla mojej partnerki: kocham was. Bardzo dziękuję”. Tydzień wcześniej, odbierając nagrodę podczas Critics’ Choice Awards, zwrócił się do ukochanej: „Kocham cię. Nie mógłbym zrobić tego bez ciebie”. A złośliwi twierdzili, że związek hollywoodzkiego aktora i gwiazdy rodzinnego skandalizującego show „The Kardashians” to coś na kształt mezaliansu. Przecież ten świetny aktor nie zniżyłby się do poziomu rodziny Kardashian-Jenner, myśleli. A jednak. Taylor Swift mimo napiętego grafiku stara się być na większości meczów rozgrywanych przez jej ukochanego, gwiazdę amerykańskiego futbolu Travisa Kelce. On też, kiedy tylko może, zasiada w loży dla VIP-ów na jej koncertach. „Ale z umiarem”, zaznacza amerykańska psycholożka Veronica West. I dodaje: „Swift i Kelce nie są do siebie przyspawani. Potrafią się rozdzielić. To dobrze, bo chodzi o to, żeby zachować balans, który jest złotym środkiem trwałości związku. Chodzi o to, by tworzyć coś wspólnie, ale nie utracić przy tym swojej indywidualności”. Tak więc Swift nadal pozostaje najlepiej zarabiającą wokalistką świata, a Kelce ulubionym graczem Amerykanów. Nie wiadomo, jak George Clooney wspierał swoją żonę Amal podczas porodu, ale Veronica West twierdzi, że równie ważne jak obopólne wsparcie jest poczucie humoru. A tego w związku państwa Clooneyów zapewne nie brakuje. Gdy w 2017 roku na świat przyszły ich bliźnięta, w sieci pojawiło się, zapewne zaakceptowane przez Amal i George’a, oświadczenie: „Ella, Alexander i Amal są zdrowi, szczęśliwi i mają się dobrze. George jest pod wpływem środków uspokajających i powinien dojść do siebie w najbliższych dniach”. Zobacz też: Emma Stone zagra w filmie... swojego męża! Zdradzamy kulisy produkcji, o której mówi całe Hollywood Miłość po przejściach – kiedy trudne doświadczenia łączą ludzi Wsparcie w ważnych chwilach to jedno. Ale wsparcie w trudnych momentach to drugie. Związek brytyjskiej aktorki Elizabeth Hurley i amerykańskiego muzyka country Billy’ego Raya Cyrusa zaczął się właśnie wtedy, gdy on rozwodził się z żoną. Choć jego małżeństwo z piosenkarką Firerose trwało dość krótko, rozwód był dla niego niełatwym doświadczeniem. To wtedy przyjaciółka z planu filmu „Rajskie święta” stała się dla niego kimś więcej. Ich znajomi mówią, że choć są zupełnie różni, dogadują się wspaniale. I mimo że zaskoczyli ludzi, stworzyli związek, który naprawdę ma sens. Jeśli chodzi o zaskoczenie, to nie do pobicia są Katy Perry i Justin Trudeau. Choć czy na pewno to zaskoczenie? Ojciec byłego premiera Kanady, również premier Kanady (w latach 1968–1979 i 1980–1984), romansował z Barbrą Streisand i Kim Cattrall. „Nie ma wątpliwości, że historia się powtarza”, komentuje profesor nauk politycznych z uniwersytetu w Ottawie Jonathan Malloy. A profesor marketingu Michael Mulvey twierdzi: „Wytycza inną ścieżkę postpolityczną niż jego poprzednicy, ale jest to zgodne z marką premiera, który zawsze był niezwyczajny”. Co wspólnego może mieć wokalistka, której ostatnia płyta została zmieszana z błotem, a jej lot w kosmos z Blue Origin został wyśmiany pod każdą szerokością geograficzną, oraz premier, którego wizerunek nadszarpnęło kilka skandali? Okazuje się, że to, co budują wspólnie, ma wpływ na ich indywidualny wizerunek. Dodatkowo dziennikarz muzyczny Derrick Kennedy zauważa: „Perry i Trudeau są ideologicznie zgodni – oboje działają jako antysystemowi buntownicy w swoich dziedzinach”. Ich związek, choć wydawałoby się, że to chwyt marketingowy obliczony na rebranding ich nazwisk, okazuje się jednak sprawą poważną, u której podstaw stoi zwykła międzyludzka więź. Miłość po prostu. Zobacz też: To było ostatnie rozdanie nagród przed Oscarami 2026! Kto otrzymał statuetki SAG? Od przyjaźni do miłości – związki, które dopiero się zaczynają Seksuolog Zbigniew Lew-Starowicz twierdził, że sama miłość nie wystarczy, by związek stał się dojrzały i przetrwał długie lata. Ważna jest w nim przyjaźń: „Jeżeli bez miłości związek raczej nie powstanie, to bez przyjaźni nie przetrwa. Namiętność, zakochanie to stany umysłu, które nas uskrzydlają, ale po każdym wzbiciu się w niebo trzeba kiedyś powrócić na ziemię. I jeśli w związku nie pojawiła się przyjaźń, to mało prawdopodobne, by udało się razem przejść przez życie”. Dwudziestoczteroletnia modelka Kaia Gerber też już to wie. Od roku spotyka się z aktorem Lewisem Pullmanem (oficjalnie potwierdzili swój związek podczas ubiegłorocznego festiwalu filmowego w Wenecji), a w podcaście „Therapuss” powiedziała, że jej związek z aktorem przynosi jej ukojenie i pozwala na uzdrowienie wcześniejszych doświadczeń: „Warto dać szansę uczuciu, które zaczyna się od przyjaźni, bo taki związek jest po prostu lepszy”. Czy przetrwają, to się okaże. Podobnie jak w przypadku Harry’ego Stylesa i Zoë Kravitz, czekamy na rozwój wydarzeń. To, że młodzi artyści nie potwierdzili oficjalnie, że są razem, wynika być może z tego, że Styles nie lubi nadawać swoim związkom etykiet. A co z Gigi Hadid i Bradleyem Cooperem? Oboje są bardzo sławni i ponad wszystko pragną stabilizacji. Podstawę już mają, bo bardzo się wspierają, szczególnie wtedy, gdy trzeba rozreklamować biznes bliskiej osoby (Bradley Cooper ma food trucka, a Gigi Hadid własną markę odzieżową). Ich dwie córki bardzo się podobno polubiły. Nie ma też problemu z byłą partnerką Coopera, Iriną Shayk, bo to ona poznała modelkę i aktora ze sobą. Każdy ma swój świat – dlaczego w związku potrzebna jest przestrzeń Związek Amal i George’a Clooneya również rozpoczął się od przyjaźni. Od przyjaźni i długich rozmów. Wcześniej koncepcja posiadania rodziny nie budziła w Amal ekscytacji. A George po pierwszym rozwodzie obiecał w obecności Barbary Walters, że nie ożeni się już nigdy więcej: „Nie odnajduję się najlepiej w małżeństwie”, mówił. Do czasu, jak się okazało. „Związek, w którym obie strony mają swoje światy, ambicje i przestrzeń, buduje coś więcej niż romantyczną narrację”, mówi psycholożka Veronica West. Każdy człowiek potrzebuje swojej przestrzeni, żeby nie siedzieć jedno na drugim. Amal i George Clooneyowie, choć razem wychowują dzieci, razem prowadzą Clooney Foundation for Justice, mają przestrzeń tylko dla siebie. Amal nie zrezygnowała z pracy, ale na pewno pracuje mniej. Kiedyś wspominała, że zanim poznała George’a, jej życie składało się głównie z podróży, wieczorów spędzanych w biurze i w samotności. Gdy George zgodził się, żeby jego przyjaciel przyszedł do niego ze znajomą, ani on, ani ona nie sądzili, że to spotkanie zmieni ich życie. „Nie wiedziałem, jak moje życie było puste, dopóki nie spotkałem Amal. Jeszcze nigdy życie drugiego człowieka nie było dla mnie nieskończenie ważniejsze niż moje własne”. Ich miłość jest naprawdę dojrzała. Psycholog Ewa Woydyłło w książce „Buty szczęścia” pisze: „W dojrzałej miłości sukcesy i osiągnięcia partnera witamy z radością”. Wsparcie bez zazdrości – sekret udanych power couples Z radością witała sukces Brada Pitta Ines de Ramon, kiedy przyjął propozycję zagrania w filmie „F1”. Złośliwi twierdzili, że ma jednak powody do obaw, bo przecież na planie pojawiały się piękne kobiety. A wiemy, jak kończyły się związki aktora, gdy wkraczał na kolejne plany zdjęciowe. Ale tym razem wygląda na to, że pochodząca ze Szwajcarii właścicielka marki biżuteryjnej może czuć się bezpieczna. Po pierwsze, Pitt po perturbacjach życiowych odzyskał przy niej spokój, a po drugie… nie jest aktorką. Tylko czy Brad nastawiony jest na długotrwały związek? Psycholog Mateusz Grzesiak mówi: „Badania pokazują, że związki nastawione na długoterminowe maratony i pozostają jako szczęśliwe pary, aktywują takie regiony w mózgu, które są odpowiedzialne za empatię, kontrolę emocji, pozytywne myślenie”. Choć nie ma jednej recepty na udany związek, wydaje się, że jest kilka wspólnych rzeczy, które łączą wszystkie power couples. To, po pierwsze, wsparcie, które okazują sobie na każdym kroku. I nie chodzi o to, żeby chodzić razem po czerwonych dywanach, pokazując się razem przy okazji wielkich uroczystości. Chodzi o to, by bez zazdrości o sukcesy partnera potrafić szepnąć: „Jestem z ciebie dumna, dumny”. Po drugie, nieocenianie. Dzięki Adrianowi Brody’emu Georgina Chapman, którą dotknął społeczny ostracyzm za to, co zrobił jej eksmąż, wróciła do życia i do łask hollywoodzkich gwiazd. Trudna przeszłość nie stanęła na drodze do ich szczęścia. Ale przeszkodą w budowaniu trwałego związku może być brak czasu dla siebie, dlatego tak ważne jest, by raz na jakiś czas iść na randkę czy pozwolić sobie na krótki wyjazd. Zobacz też: Córka Meryl Streep zachwyca w serialu o Kennedych. Jest łudząco podobna do mamy Co łączy współczesne power couples? Większość z par tu wymienionych ma jeszcze jedną cechę. Nie afiszują się z uczuciem. Owszem, bywają razem w miejscach publicznych, ale niespecjalnie chwalą się tym, jak na co dzień wygląda ich życie. Rzadkością są takie wywiady jak ten Amal Clooney dla „Time’a”, kiedy mówiła: „Małżeństwo jest cudowne, a ja mam w mężu niesamowicie inspirującego partnera. Mamy dom pełen miłości i śmiechu. Ta radość jest większa, niż wszystko, co mogłam sobie wyobrazić. Czuję się spełniona, znalazłam wielką miłość i jestem matką. W ten sposób złapałam równowagę”. Psycholog Mateusz Grzesiak mówi, że o power couple mówimy wtedy, gdy dwie silne osobowości tworzą coś, co jest od nich samych o wiele potężniejsze. Po prostu każda z nich jest wyjątkowa, ale razem… mogą więcej. I jeszcze słowo od Ewy Woydyłło z książki „Buty szczęścia”: „Ludzi naprawdę szczęśliwych więcej jest wśród długoletnich par niż wśród młodych małżeństw. Stają mi przed oczami znajome małżeństwa, emanujące przyjaźnią, życzliwością, poczuciem humoru. A także czymś nieuchwytnym, co sprawia, że się czuje, iż najpierw ludzie ci są ze sobą, a dopiero potem z resztą świata”.