Iga Cembrzyńska kochała tylko jego. Te słowa o Andrzeju Kondratiuku dziś poruszają jeszcze bardziej
Miłość Igi Cembrzyńskiej i Andrzeja Kondratiuka przez ponad cztery dekady była fundamentem ich życia i twórczości. Choć stronili od rozgłosu, stworzyli jedną z najbardziej niezwykłych relacji w polskiej kulturze. Po śmierci aktorki ich historia ponownie wybrzmiewa jako opowieść o uczuciu, które przetrwało próbę czasu, choroby i największych życiowych dramatów.
Byli sobie pisani. Uczucie, które ich połączyło, było niezwykle silne, do utraty tchu i zmysłów. Iga Cembrzyńska świata nie widziała poza Andrzejem Kondratiukiem. „Był dla mnie wszystkim. Bez niego jestem nikim. Ja i Andrzej to jedno, bez niego nie mam po co żyć”, mówiła. Mimo że uchodzili za ekscentryków a nawet dziwaków, byli nierozłączni. W pracy i w życiu. Żyli spokojnie we wsi Gzowo, nigdy nie interesował ich blichtr sławy. Ich filmy uważano za niemal prywatne, oddające indywidualność tej relacji i sposób ich codziennego funkcjonowania. I byli za nie nagradzani na festiwalach. Gdy Andrzej Kondratiuk odszedł, świata Igi Cembrzyńskiej się zawalił. Dziś media obeiegła informacji o śmierci uwielbianej artystki. Iga Cembrzyńska i Andrzej Kondratiuk: historia miłości Poznali się w 1970 roku na planie filmu Andrzeja Kondratiuka „Hydrozagadka” – oryginalnego i od razu głośnego. Dzisiaj o takich filmach mówi się kultowe, a dialogi z nich powtarzają kolejne pokolenia. Iga Cembrzyńska zagrała w nim… Czołówkę. Wystylizowana na wielką gwiazdę wyliczała: reżyseria…, scenografia…, w rolach głównych… Powstała z tego zabawna scenka: View Ediplayer on the source website Andrzej Kondratiuk musiał na nią wtedy zwrócić uwagę, musiał podziwiać, że sama to wymyśliła i tak świetnie wykonała. Ale spotykać zaczęli się dopiero rok później. Swatała ich podobno barmanka w warszawskim Klubie Aktora, słynnym SPATIF-ie w Alejach Ujazdowskich. Pewnego dnia widząc, że przyszli zamówiła trzy wódki i zawołała: „Wypijmy za was, bo jesteście sobie pisani!”. Oboje byli z innych światów. I nie trzeba cofać się aż do dzieciństwa. Choć ono w przypadku Andrzeja Kondratiuka i jego brata Janusza było na pewno trudne – rodzina przeżyła wojenną tułaczkę, a po wojnie bracia wracali do Polski z Kazachstanu, skąd wykradł ich ojciec. Wszystko na nielegalnych papierach, więc gdy razem z synami byli już w kraju, zemdlał z emocji. Iga Cembrzyńska (rocznik 1939) doświadczyła oczywiście wojny, bombardowań. Ale rodzice robili wszystko by ocalić jej dzieciństwo. W Toruniu, gdzie się urodziła, chodziła do szkoły muzycznej, grała na fortepianie. Do warszawskiej Szkoły Teatralnej dostała się bez problemu. Tak naprawdę ma na imię Maria, imię – Iga to jej pseudonim. Na studiach mieszkała w pokoju z Elżbietą Czyżewską, ale się nie polubiły. Podobno Czyżewska otworzyła kiedyś jej paczkę przysłaną z domu i głośno poinformowała: „Nic ciekawego nie ma, ale biustonosza to ci już nie oddam!”. Czytaj też: Iga Cembrzyńska nie żyje. Wybitna aktorka i artystka odeszła w wieku 87 lat Iga Cembrzyńska w filmie Andrzeja Kondratiuka "Hydrozagadka", 1970 r. Iga Cembrzyńska i Andrzej Kondratiuk: jak się poznali? Andrzej Kondratiuk zawsze szukał swojej drogi, swojego miejsca w polskim kinie i sytuował się poza tzw. mainstreamem. Iga Cembrzyńska była megagwiazdą. W latach 60 grała już w modnych filmach i serialach (m.in. „Stawce większej niż życie”). Uwielbiał ją guru polskiego kina, Wojciech Has. Jej wokalizy chwalił Krzysztof Komeda. Na scenie opolskiego festiwalu wylansowała wielkie przeboje: „W siną dal”, „Bo ja tak mówiłam żartem”, „Mój intymny mały świat”, „Peruwiankę”. Mówiono: „Iga to szlagier. Nowoczesność, świeżość, młodość i gracja”. Ładna, zmysłowa, miała w sobie coś przewrotnego. Była wtedy żoną wybitnego polskiego filozofa, Andrzeja Kasi. Prowadzili inteligencki, otwarty dom, ale coraz bardziej oddalali się od siebie. Andrzej Kasia był przytłoczony karierą żony, nie lubił gdy mówiono do niego Pan Cembrzyński. Ona wspominała, że mąż nie potrafił śpiewać i że zazdrościł jej kariery. Odeszła, biorąc pod pachę ulubioną suczkę Figę. Czytaj także: Latami pisano o 16 latach różnicy. Justyna i Robert Korzeniowscy w końcu ujawnili, jak jest naprawdę Nigdy nie zakochiwała się pierwsza Mówiła, że nigdy nie zakochiwała się w mężczyznach. To oni ją podrywali. Ale opowiadała, że gdy zobaczyła Andrzeja Kondratiuka „serce jej zatrzepotało”. Nie była pewna, czy chce się aż tak angażować. Przestraszyła się tego uczucia. Chciała zerwać. Pewnego dnia, gdy wracała od niego, wsuwając kartkę z pożegnaniem pod drzwi, Andrzej Kondratiuk niespodziewanie znalazł się na jej drodze. Rzucił się pod koła auta i zawołał: „Chcesz mnie zabić, wariatko? Zostawiasz mnie, przecież i tak będziemy razem!”, opowiadała w rozmowie z Elżbietą Pawełek. Wprowadziła się do niego, do mieszkania w bloku przy Świętokrzyskiej w Warszawie. W tym mieszkaniu było głośno i radośnie, aż sąsiad czasem walił w kaloryfer i wołał: „Artyści, ku**a, cisza ma być!”. Po pewnym czasie wybudowali dom w Gzowie, niedaleko Pułtuska. „Andrzej zawsze był samotnikiem, i wielbicielem przyrody. Lepiej czuł się na wsi ze swoimi psami, kotami i sikorkami niż z ludźmi”, wspomina jego brat Janusz. Sama Iga Cembrzyńska kompletnie się dla męża zmieniła. Stała się jego muzą, prywatną aktorką, wierną towarzyszką, współpracowniczką, organizatorką codzienności, tak by on mógł poświęcić się tylko tworzeniu. Godzinami potrafili rozmawiać o scenach i dialogach, kiedy on miał wenę, ona spisywała na gorąco cały scenariusz filmu. Przeczytaj także: Zarobiła fortunę, choć nie koncertuje. Kate Bush stroni od blichtru sławy i tylko raz zagrała trasę Filmy były częścią ich życia W Gzowie nakręcili piękne obrazy: „Gwiezdny pył”, „Cztery pory roku”, „Wrzeciono czasu”. Ryzykowali, wkładali w nie wszystkie zarobione i pożyczone pieniądze, aby tylko zachować niezależność. Żyć i pracować, tak jak sami chcieli. To był pomysł na życie i tworzenie Andrzeja Kondratiuka, w który ona tak bardzo uwierzyła. Byli królem i królową swojego świata. Ale też sami dygali kamery, statywy, budowali wszystko, co potrzebne. „Chodziliśmy do lasu, polowaliśmy na śpiew słowika. Wstawaliśmy o świcie, by uchwycić wschód słońca. Andrzej tygodniami czekał na odpowiednie światło i chodził wściekły, gdy akurat lał deszcz. A jak już było to słońce, krzyczał na całe Gzowo: »Igusia, mam, mam słońce, ułapałem kamerą, chodź szybko!«”, wspominała. Filmy były częścią życia, Kondratiuk opowiadał w nich o miłości do żony, o starzeniu się, o przemijaniu akcentując powracający cykl pór roku, rytm dnia i nocy, rytualną powtarzalność codziennych czynności. Żyli blisko natury, otoczeni przez psy i koty. Coraz bardziej skupieni na swoim świecie. Co nie znaczy, że Iga nie grała u innych reżyserów, bo grała dużo, m.in. wspaniałe role w filmach Barbary Sas, dawała też recitale. Z Andrzejem Kondratiukiem była ponad 40 lat. Na początku lat dwutysięcznych jej mąż zaczął chorować. Najpierw był rak węzłów chłonnych, z którego jakoś udało mu się wyjść, potem w 2005 roku dramatyczny wylew. Gdy Iga Cembrzyńska wróciła ze spaceru z psem, zobaczyła męża nieprzytomnego. Zaczęła się walka o jego życie. Przysięgła wtedy, że wyrwie go śmierci, zrezygnowała z pracy, żeby stale przy nim być. I gdy wydawało się, że jest lepiej, nowotwór uderzył po raz drugi. Ostatnie miesiące życia Andrzej Kondratiuk spędził u swojego brata, Janusza, Iga stale tam dojeżdżała, ale nie była w stanie sama podołać opiece nad mężem. W wywiadzie dla „VIVA!”, mówiła: „To, że się komuś ślubuje: »I nie opuszczę cię aż do śmierci« to tylko formułka. Potem trzeba zdać egzamin z miłości”. Kadr z filmu "Wrzeciono czasu" Iga Cembrzyńska i Andrzej Kondratiuk: śmierć Kiedy mąż zmarł w czerwcu 2016 roku, mając 79 lat, jej świat zniknął wraz z nim. Nie potrafiła się z tym pogodzić, mówiono, że całkowicie odizolowała się od ludzi, że pije, jest uzależniona. W 2018 roku odmówiła zagrania w biograficznym filmie swojego szwagra Janusza Kondratiuka „Jak pies z kotem”. Tłumaczyła, że nie chce zagrać gorzej, niż grała kiedyś. Przeżyła drastyczne sytuacje ze swoją rodziną, która chciała ją ubezwłasnowolnić i zamknąć w domu opieki. Wybronił ją brat męża – Janusz Kondratiuk. Swoją starość uważała za dramatyczną, choć dzisiaj podobno ma się lepiej. O swoim związku z Andrzejem Kondratiukiem powiedziała kiedyś: „Nie wierzyłam, że można aż tak kochać”. Dziś media obiegła informacja o śmierci uwielbianej artystki. Rodzinie i najbliższym składamy najszczersze kondolencje. Zobacz: Wyciekły szczegóły dotyczące ślubu Ronaldo i Georginy. Wyjątkowi goście i miejsce, które zachwyca to dopiero początek Korzystałam z książek: Magdalena Adaszewska: „Mój intymny świat. Rozmowy z Igą Cembrzyńską”, Prószyński i s-ka, Warszawa, 2016 i Barbara Rybałtowska „Iga sama i w duecie”, Akapit Press, 2001.
Maria Prokop zdobyła się na osobiste wyznanie o nowym partnerze. „Mam tak codziennie od roku”
Nowy rozdział w życiu Marii Prokop nabiera coraz wyraźniejszych kształtów. Kilka miesięcy po ogłoszeniu rozstania z Marcinem Prokopem była partnerka dziennikarza podzieliła się wyjątkowo osobistym wyznaniem. W krótkiej relacji zdradziła nie tylko, że jest szczęśliwie zakochana, ale także ujawniła, jak długo trwa jej nowy związek. Wszystko za sprawą codziennego gestu ukochanego, który – jak przyznała – nie przestaje jej wzruszać.
Choć Maria Prokop od lat konsekwentnie chroni swoje życie prywatne, tym razem zrobiła wyjątek. Kilka miesięcy po ogłoszeniu rozstania z Marcinem Prokopem opublikowała krótką relację, która natychmiast przyciągnęła uwagę. Jedno zdanie wystarczyło, by rozwiać wszelkie wątpliwości – była żona dziennikarza od roku jest szczęśliwie zakochana. Przy okazji opowiedziała o prostym geście ukochanego, który do dziś wywołuje u niej silne emocje. Maria Prokop od roku jest w nowym związku Maria Prokop i Marcin Prokop przez ponad 20 lat tworzyli jedną z najbardziej dyskretnych par polskiego show-biznesu. Wspólnie przeżyli ponad dwie dekady związku i 15 lat małżeństwa, doczekali się także córki Zofii. Informacja o ich rozstaniu, przekazana 14 kwietnia 2026 roku, była dla wielu ogromnym zaskoczeniem. We wspólnym oświadczeniu podkreślili, że ich decyzja zapadła już wcześniej, a dziś patrzą na nią z zupełnie innej perspektywy. „Dla niektórych rozwód to koniec wspólnego świata. Dla nas — był początkiem nowego, innego, ale bardziej dopasowanego do tego, kim dzisiaj jesteśmy i dokąd osobno szczęśliwie zmierzamy. Dobre rozstanie — brzmi jak oksymoron, ale — jak się okazuje — jest całkiem możliwe” – przekazali w mediach społecznościowych. Byli małżonkowie nie ujawniali kulis swojej decyzji. Tak jak przez lata chronili prywatność, tak również zakończenie związku pozostawili bez dodatkowych komentarzy. Wcześniej mówiła o miłości do samej siebie Jeszcze przed oficjalnym komunikatem o rozstaniu Maria Prokop coraz częściej dzieliła swój czas między Polskę a Teneryfę. W lutym 2025 roku poinformowała o zakupie mieszkania na hiszpańskiej wyspie, gdzie rozwija działalność związaną z jogą. To właśnie wtedy otwarcie mówiła, że chce skupić się przede wszystkim na sobie, swoich potrzebach i marzeniach. Podkreślała, że dopiero akceptacja i miłość do samej siebie pozwalają zrobić miejsce na uczucie do drugiej osoby. Kilka miesięcy później okazało się, że te słowa nie były przypadkowe. Wymowne wyznanie o partnerze. „Mam tak codziennie od roku” Po raz pierwszy Maria Prokop wspomniała o nowym partnerze w czerwcu 2026 roku. Wówczas zdradziła, że wspólnie adoptowali psa i razem się nim opiekują. Nie ujawniła jednak żadnych szczegółów dotyczących ukochanego. Teraz zrobiła kolejny krok. Na InstaStory pokazała śniadanie przygotowane przez partnera i opisała, dlaczego ten codzienny gest ma dla niej tak ogromne znaczenie. „Za każdym razem, kiedy mój chłopak podaje mi jedzenie, wzrusza mnie to do łez. Nie wiem, czy kiedykolwiek się do tego znieczulę. A mam tak codziennie od roku” – napisała. To pierwsza tak jednoznaczna informacja sugerująca, że Maria Prokop pozostaje w nowym związku od co najmniej roku. Choć wciąż nie zdradza tożsamości partnera, nie ukrywa już, że u jego boku odnalazła szczęście i ceni codzienność budowaną na prostych gestach. Przed Marią Prokop nowe zawodowe wyzwanie Życie Marii Prokop zmienia się nie tylko prywatnie. Już tej jesieni pojawi się w nowym programie Polsatu „Wielka Miłość w Małym Mieście”, otwierając kolejny etap swojej zawodowej działalności. Wygląda na to, że najbliższe miesiące będą dla niej czasem nowych doświadczeń – zarówno w życiu osobistym, jak i zawodowym. Sama pozostaje jednak wierna zasadzie, którą konsekwentnie realizuje od lat: najważniejsze wydarzenia zachowuje przede wszystkim dla siebie, dzieląc się z obserwatorami jedynie tymi momentami, które sama uznaje za wyjątkowe.
Jedna chwila odebrała jej męża. Katarzyna Chrzanowska po latach wróciła do tamtego dramatu. "To zostaje na zawsze"
Jedna chwila wystarczyła, by całe jej życie zmieniło się bezpowrotnie. Katarzyna Chrzanowska po ponad dwóch dekadach wróciła pamięcią do rodzinnych wakacji na Krecie, które zakończyły się niewyobrażalną tragedią. W szczerej rozmowie z Michałem Misorkiem aktorka opowiedziała o stracie męża, codziennym życiu z żałobą i o tym, dlaczego do dziś czuje, że Piotr wciąż jest blisko.
Są wspomnienia, które mimo upływu lat nie tracą na sile. Katarzyna Chrzanowska przekonała się o tym boleśnie, gdy rodzinne wakacje w 2002 r. zakończyły się tragedią. Śmierć męża Piotra stała się momentem, który na zawsze odmienił jej życie. Dziś aktorka wraca do tamtych wydarzeń i otwarcie mówi o żałobie, pamięci oraz codzienności, której już nic nie było w stanie przywrócić dawnego kształtu. Tragedia podczas rodzinnych wakacji na zawsze odmieniła jej życie W 2002 r. rodzinny wyjazd na Kretę zakończył się dramatem. Podczas wakacji utonął mąż Katarzyny Chrzanowskiej, Piotr. Choć od tamtych wydarzeń minęły ponad dwie dekady, aktorka przyznaje, że wspomnienia wciąż pozostają niezwykle żywe. – „Czas na pewno pomaga, ale tak straszne doświadczenie zostaje z człowiekiem na całe życie. Często wracam do tego dnia, kiedy Piotr zginął. Zastanawiam się, co by było, gdyby jednak nie poszedł wtedy nurkować” – wyznała. To jedno zdanie pokazuje, że nawet po latach trudno znaleźć odpowiedzi na pytania, które pojawiają się po tak bolesnej stracie. Myśl o tym, jak mogłyby potoczyć się ich losy, nadal wraca do niej bardzo często. "Wierzę, że jego dusza wciąż z nami jest" Katarzyna Chrzanowska nie ukrywa, że obecność męża nadal jest ważną częścią jej codzienności. Wspomina, że Piotr pojawia się w jej snach, a w sypialni wisi ich wspólne zdjęcie z wakacji, na które patrzy każdego dnia. Rodzinna pamięć o nim jest wciąż żywa. Każdego roku, 29 czerwca, w dniu jego imienin, razem z córkami Celiną i Stefanią zapala świeczkę i modli się za niego. – „Gdy patrzę na Celinę i Stefanię, widzę w nich Piotra. Są bardzo podobne do taty, niektóre ruchy i gesty mają identyczne jak on. Wierzę, że jego dusza wciąż z nami jest” – powiedziała aktorka. To właśnie córki są dla niej każdego dnia przypomnieniem o ukochanym mężu. Praca stała się sposobem na przetrwanie najtrudniejszych chwil Po śmierci Piotra aktorka nie zdecydowała się na terapię. Uznała, że największym wsparciem będzie dla niej praca i skupienie się na zawodowych obowiązkach. Rzeczywistość szybko jednak zweryfikowała te plany. Jak wspomina, miała problem z otrzymywaniem nowych propozycji zawodowych, ponieważ wciąż była silnie kojarzona z rolą Ewy. Jednocześnie musiała wrócić do Francji, aby uporządkować sprawy związane z firmą męża i dokończyć rozpoczęte przez niego kontrakty. Na jej barkach spoczęła także odpowiedzialność za sprzedaż rodzinnego domu we Francji. Chciała zamknąć ten rozdział życia, jednak okazało się, że nie będzie to łatwe. Cały proces trwał aż 12 lat. Czytaj też: Ich małżeństwo przerwał tragiczny wypadek. Oto historia miłości Katarzyny Chrzanowskiej i Piotra Niemkiewicza Po tragedii jeszcze mocniej odczuwała lęk przed stratą W rozmowie aktorka wróciła również do emocji, które towarzyszyły jej po śmierci męża. Przyznała, że przez pewien czas miała wrażenie, iż ciąży nad nią jakieś fatum i że przynosi innym nieszczęście, choć – jak podkreśla – nikt nigdy nie powiedział jej tego wprost. Opowiedziała także o lęku, który towarzyszył jej od lat. Każde rozstanie z mężem, nawet krótkie, budziło w niej niepokój. – „Zawsze bałam się rozstań. Gdy Piotr wyjeżdżał gdzieś do pracy, psychicznie trudno było mi to znieść. Gdy wyjeżdżałam do Polski na zdjęcia, też podświadomie budził się we mnie jakiś strach. Był we mnie lęk, że już nigdy się nie zobaczymy” – wyznała. Dziś przyznaje, że coraz częściej myśli również o przemijaniu. Powrót do Polski był dla niej świadomą decyzją, dzięki której może być bliżej rodziców. Obserwując, jak się zmieniają i starzeją, jeszcze mocniej dostrzega upływ czasu i kruchość życia.
Nie żyje Henryk Gęsikowski. Pamiętny Dyciak z „07 zgłoś się” miał 74 lata
To bardzo smutna wiadomość dla świata kultury. W wieku 74 lat zmarł Henryk Gęsikowski – aktor, reżyser i wieloletni twórca związany ze Szczecinem. Przez ponad 50 lat współtworzył życie artystyczne miasta, występował na scenach Teatru Współczesnego i Teatru Polskiego, a jego dorobek obejmuje ponad 100 ról teatralnych oraz występy w filmach i serialach. Dziś żegnają go instytucje kultury, przyjaciele i widzowie.
Henryk Gęsikowski przez ponad pięć dekad był jedną z najbardziej rozpoznawalnych postaci szczecińskiej sceny teatralnej. Publiczność oglądała go nie tylko w spektaklach, ale również w filmach i serialach. Wielu widzów pamięta go z kultowego „07 zgłoś się”, w którym wcielił się w postać przestępcy Dyciaka. Informacja o jego śmierci poruszyła zarówno środowisko artystyczne, jak i osoby, które przez lata śledziły jego karierę. Henryk Gęsikowski nie żyje. Smutna wiadomość obiegła środowisko artystyczne 29 lipca media obiegła informacja o śmierci Henryka Gęsikowskiego. Ceniony aktor odszedł w wieku 74 lat, pozostawiając po sobie imponujący dorobek artystyczny i pamięć o człowieku, który przez ponad pięć dekad był nieodłączną częścią szczecińskiego życia teatralnego. Urodził się 2 listopada 1951 roku w Złotoryi. W 1974 roku ukończył Wydział Aktorski Państwowej Wyższej Szkoły Filmowej, Telewizyjnej i Teatralnej im. L. Schillera w Łodzi. Po zakończeniu studiów swoją zawodową drogę związał ze Szczecinem, który stał się jego artystycznym domem na kolejne dekady. Ponad 50 lat na scenie. Teatr był jego życiem Henryk Gęsikowski przez lata występował w Teatrze Współczesnym oraz Teatrze Polskim w Szczecinie. Był również związany z Państwowymi Teatrami Dramatycznymi, a jego działalność nie ograniczała się wyłącznie do aktorstwa. W latach 1989–1992 kierował artystycznie Teatrem Krypta działającym przy Zamku Książąt Pomorskich, angażując się w rozwój Piwnicy przy Krypcie. Następnie, w latach 1992–1998, stał na czele Domu Kultury Środowisk Twórczych „Klub 13 Muz”. Był także reżyserem kilkunastu przedstawień oraz twórcą Teatru Otwartego – pierwszej prywatnej sceny teatralnej w Szczecinie. W ubiegłym roku świętował 50-lecie swojej pracy artystycznej. Na swoim koncie miał ponad 100 ról teatralnych. Widzowie znali go również z produkcji filmowych i telewizyjnych, takich jak „07 zgłoś się”, „Ballada o ścinaniu drzewa”, „Zapis zbrodni”, „Taxi A” czy „Miasto nocą”. W serialu „07 zgłoś się” wcielił się w postać przestępcy Dyciaka. Poruszające pożegnanie ZASP Szczecin i Teatru Polskiego Wzruszające słowa pożegnania opublikował ZASP Szczecin. We wpisie podkreślono nie tylko artystyczne osiągnięcia Henryka Gęsikowskiego, ale również to, jakim był człowiekiem. „Z ogromnym żalem i smutkiem przyjęliśmy wiadomość o śmierci naszego kolegi i przyjaciela, Henryka Gęsikowskiego. Odszedł wybitny aktor, reżyser i człowiek, który przez ponad pięć dekad z pasją i oddaniem współtworzył życie artystyczne Szczecina”. Przedstawiciele stowarzyszenia przypomnieli także jego wkład w rozwój lokalnej kultury. „Henryk Gęsikowski był związany z Teatrem Współczesnym i Teatrem Polskim w Szczecinie, współtworzył Teatr Krypta oraz przez wiele lat angażował się w rozwój kultury i działalność artystyczną miasta”. W dalszej części wpisu nie zabrakło osobistych słów skierowanych do zmarłego aktora. „Rodzinie, bliskim oraz wszystkim, których dotknęła ta bolesna strata, składamy najszczersze wyrazy współczucia. Henryku, dziękujemy za wspólne chwile, Twoją życzliwość i wszystko, co pozostawiłeś po sobie. Żegnaj, Przyjacielu”. Henryka Gęsikowskiego pożegnał również Teatr Polski w Szczecinie, przypominając lata jego pracy na tamtejszej scenie. „Dotarła do nas bardzo smutna wiadomość. Zmarł aktor, który przez kilka lat pracował w naszym teatrze. Henryk Gęsikowski był aktorem Państwowych Teatrów Dramatycznych w latach 1974–1976, a po ich reorganizacji — Teatru Współczesnego. W Teatrze Polskim zatrudniony był jeszcze w latach 1983–1986. Rodzinie i bliskim składamy głębokie wyrazy współczucia”. Internauci wspominają Henryka Gęsikowskiego Pod wpisami opublikowanymi w mediach społecznościowych bardzo szybko pojawiły się dziesiątki komentarzy od osób, które znały aktora lub przez lata podziwiały jego pracę. „Wielki smutek”, „Jakże przykro. Wyrazy serdecznego współczucia bliskim” – pisali internauci. "Moja przygoda z Teatrem zaczęła się od spektaklu w Teatrze Współczesnym "Lot nad kukułczym gniazdem" . Grał w nim Henryk Gołębiewski , który zaczarował moją wrażliwość odbioru. Do dziś pamiętam Jego kreacje. Dziękuję", podzieliła się jedna z widzek teatralnych. Szczególnie poruszające były wspomnienia osób, które jeszcze niedawno miały okazję spotkać Henryka Gęsikowskiego. „A tak niedawno się ściskaliśmy Heniu. Jestem zaskoczona i smutna. Składam rodzinie kondolencje”. Inni nie kryli niedowierzania. „Bardzo przykra wiadomość... Nie chce mi się wierzyć, spotkaliśmy się kilka dni temu przypadkiem, miał jechać do Zakopanego...”. Wśród wielu wpisów pojawiały się także krótkie, ale niezwykle wymowne słowa: „Żegnaj Heniu”. Przez ponad pół wieku Henryk Gęsikowski współtworzył historię szczecińskiego teatru i angażował się w rozwój lokalnej kultury. Pozostawił po sobie bogaty dorobek sceniczny, filmowy i reżyserski, a także pamięć o człowieku, którego – jak podkreślają ci, którzy z nim pracowali – wyróżniały serdeczność, życzliwość i niezwykła obecność w środowisku artystycznym.
Znana artystka potrzebuje pomocy. Przyjaciele mają jedno marzenie – by jeszcze usłyszeć ją na scenie
Przez ponad pięć dekad zachwycała publiczność niezwykłą wrażliwością i interpretacjami poezji śpiewanej. Dziś Elżbieta Wojnowska sama potrzebuje wsparcia. Ceniona artystka zmaga się z poważnymi problemami stomatologicznymi będącymi następstwem przebytej choroby onkologicznej. Trwa zbiórka na kolejne etapy leczenia, a jej przyjaciele nie ukrywają, że marzą o jednym – by mogła jeszcze wrócić na scenę.
Przez lata była jedną z najbardziej cenionych interpretatorek poezji śpiewanej, a jej charakterystyczny głos i wyjątkowa wrażliwość artystyczna przyciągały publiczność na koncerty w całej Polsce. Dziś Elżbieta Wojnowska mierzy się z zupełnie innym wyzwaniem. Polska Fundacja Muzyczna poinformowała o trudnej sytuacji zdrowotnej artystki i rozpoczęła zbiórkę na kolejne etapy leczenia. Przyjaciele nie ukrywają, że mają jedno marzenie – by mogła jeszcze wrócić na scenę. Polska Fundacja Muzyczna apeluje o wsparcie dla Elżbiety Wojnowskiej Poruszający apel w sprawie Elżbiety Wojnowskiej opublikowała Polska Fundacja Muzyczna. Organizacja poinformowała, że artystka od dłuższego czasu mierzy się z konsekwencjami przebytej choroby onkologicznej, które doprowadziły do poważnych problemów stomatologicznych. Fundacja podkreśla, że leczenie już trwa, jednak jego koszty znacząco przewyższają możliwości finansowe piosenkarki. „Leczenie trwa, ale jest zbyt kosztowne w zestawieniu z emerytalnymi przychodami. Dlatego przyjaciele starają się pomagać po cichu. Dla niej w naszej Fundacji utworzyliśmy specjalne konto, na którym od chętnych pojawia się przyjacielskie wsparcie” – przekazano w opublikowanym apelu. Właśnie dlatego uruchomiono specjalną zbiórkę, która ma pomóc sfinansować kolejne etapy terapii. Trwa zbiórka na kolejne etapy leczenia Pomoc finansowa jest obecnie kluczowa dla kontynuowania leczenia. Jak poinformowała Polska Fundacja Muzyczna, trwa gromadzenie środków na drugi etap terapii, a następny zaplanowano już na jesień. Fundacja zwróciła się do wszystkich osób, które chciałyby wesprzeć artystkę w walce o zdrowie. „Numer konta publikujemy dla tych, którzy zechcą wesprzeć koszty skomplikowanego leczenia. Przyjaciołom Elżbiety zależy, by ją jeszcze usłyszeć na scenie, a to marzenie zależy od sukcesu prowadzonego leczenia, na które Fundacja pomaga gromadzić środki finansowe” – czytamy w komunikacie. Te słowa pokazują, że stawką jest nie tylko zakończenie leczenia, ale również możliwość powrotu artystki do tego, z czym była związana przez całe życie – występów przed publicznością. Jedna z najwybitniejszych wykonawczyń poezji śpiewanej Elżbieta Wojnowska od ponad pięciu dekad zajmuje wyjątkowe miejsce na polskiej scenie muzycznej. Należy do grona najwybitniejszych wykonawczyń poezji śpiewanej, a jej twórczość od lat ceniona jest za niezwykłą wrażliwość i siłę interpretacji. Już w latach 70. zdobywała najważniejsze nagrody podczas festiwali FAMA, Festiwalu Piosenki i Piosenkarzy Studenckich w Krakowie oraz Krajowego Festiwalu Polskiej Piosenki w Opolu. Szczególne uznanie przyniosło jej wykonanie utworu „Zaproście mnie do stołu”. Zamiast rozwijać typową karierę estradową, wybrała własną drogę artystyczną. Tworzyła autorskie recitale oparte na poezji między innymi Agnieszki Osieckiej, Rafała Wojaczka, Cypriana Kamila Norwida oraz Bertolta Brechta. Krytycy od lat podkreślają wyjątkową barwę jej głosu, precyzję interpretacji i emocjonalność, dzięki którym każda wykonywana przez nią piosenka nabierała teatralnego charakteru. Do najbardziej rozpoznawalnych utworów w jej dorobku należą między innymi „Sztuczny miód”, „Zaproście mnie do stołu” oraz songi Brechta, które na stałe zapisały się w historii polskiej muzyki. Bogaty dorobek i nadzieja na powrót Przez 30 lat Elżbieta Wojnowska była żoną dziennikarza Andrzeja „Ibisa” Wróblewskiego. Za swoją działalność artystyczną i społeczną została odznaczona Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski, a także uhonorowana Nagrodą Ministra Kultury. Choć w ostatnich latach rzadziej pojawiała się publicznie, dla wielu słuchaczy pozostaje jedną z najważniejszych postaci polskiej poezji śpiewanej. Dziś to właśnie środowisko artystyczne i jej przyjaciele mobilizują się, by pomóc w sfinansowaniu leczenia. Wierzą, że jego powodzenie pozwoli Elżbiecie Wojnowskiej odzyskać zdrowie i sprawi, że publiczność będzie mogła jeszcze raz usłyszeć jej charakterystyczny głos ze sceny. Źródła: kultura.wp.pl, fakt.pl
Trzymali się za ręce, gdy odchodziła. Kamil Sipowicz o ostatnich chwilach Kory: „Ta noc do innych nie była podobna”
Mija osiem lat od śmierci Kory, a Kamil Sipowicz wciąż doskonale pamięta noc, podczas której pożegnał ukochaną. W szczerej rozmowie opowiedział o wydarzeniach, które na zawsze zapisały się w jego pamięci. Wspominał obecność przyjaciół, niezwykłą atmosferę tamtego wieczoru i moment, gdy wszyscy wspólnie trzymali się za ręce, żegnając legendarną wokalistkę Maanamu.
Kamil Sipowicz po raz pierwszy tak szczegółowo wrócił wspomnieniami do dnia śmierci Kory. W wywiadzie udzielonym redakcji Jastrząb Post opowiedział o ostatnich chwilach życia artystki, emocjach towarzyszących jej bliskim oraz wydarzeniach, które na zawsze zapisały się w jego pamięci. Wieloletni partner wokalistki Maanamu przywołał poruszające wspomnienia z nocy jej odejścia, opisując moment, w którym – jak relacjonował – wszyscy obecni pożegnali Korę, trzymając się za ręce. Kamil Sipowicz wrócił wspomnieniami do dnia śmierci Kory Kamil Sipowicz był związany z Korą przez ponad 30 lat i towarzyszył jej aż do ostatnich chwil życia. Z okazji ósmej rocznicy śmierci artystki zdecydował się opowiedzieć o jednym z najtrudniejszych dni w swoim życiu. Nie ukrywa, że mimo upływu lat tamte wydarzenia wciąż są niezwykle wyraźne. Jak przyznał, moment odejścia Kory był dla niego i wszystkich obecnych ogromnym przeżyciem. – „Był wstrząsający” – powiedział dla Jastrząb Post. „Byli przyjaciele, paliliśmy ognisko…” Sipowicz opowiedział również o atmosferze, jaka panowała podczas ostatniej nocy życia Kory. Jak wspomina, bliscy czuwali przy artystce, a okoliczności tamtego wieczoru sprawiły, że na zawsze zapadł mu on w pamięć. – „Byli przyjaciele, paliliśmy ognisko, było zaćmienie księżyca. Ta noc do innych nie była podobna, naprawdę. Czuwaliśmy przy Korze” – wspominał. To właśnie wtedy został wezwany przez osobę zajmującą się zawodowo opieką nad ludźmi umierającymi. – „Chodź tu szybko, Kamil, bo Kora odchodzi” – usłyszał. Chwilę później znalazł się przy ukochanej. Wspomina, że wszyscy obecni połączyli dłonie. – „Zszedłem, trzymaliśmy się wszyscy za ręce i Kora odeszła” – powiedział. Zobacz też: Z dala od sceny i wielkich miast. Tak wyglądał ukochany dom Kory na Roztoczu Bliscy byli przygotowywani na odejście artystki W rozmowie Sipowicz opowiedział także o wsparciu, jakie otrzymywali od pracowników hospicjum. Jak wyjaśnił, bliscy stopniowo oswajali się z myślą o nadchodzącym pożegnaniu. – „Byliśmy właściwie na to przygotowani” – przyznał. Dodał, że personel hospicjum zwracał uwagę na to, iż najtrudniejsze bywają sytuacje, kiedy osoba u kresu życia przez długi czas pozostaje nieprzytomna. – „A ponieważ panie z hospicjum powiedziały, że najgorsze jest to, że zdarza się, że ludzie na ostatniej drodze potrafią bardzo długo leżeć nieprzytomni, to w pewnym sensie się uczyliśmy, że Kora odeszła. Gdyby wegetowała przez jakiś czas, to byłoby to straszne i dla niej, i dla nas” – wyznał. Nie tylko wspomnienia o Korze Wywiad nie ograniczył się wyłącznie do wspomnień z dnia śmierci artystki. Kamil Sipowicz opowiedział także o swoich relacjach z synami Kory oraz telewizyjnym debiucie jej wnuka. Poruszył również temat projektu hologramu Kory, wyjaśniając, dlaczego mimo wcześniejszych zapowiedzi nie został on zrealizowany. Rozmowa objęła także wątki związane z trudnym dzieciństwem wokalistki oraz obecną sytuacją polityczną w Polsce. Sipowicz zdradził również, jak – jego zdaniem – Kora mogłaby zareagować na współczesną rzeczywistość. Poruszające wspomnienie po ośmiu latach Choć od śmierci Kory minęło już osiem lat, wspomnienia Kamila Sipowicza pozostają niezwykle żywe. Najbardziej poruszające słowa padły wtedy, gdy wrócił do ostatnich chwil spędzonych przy ukochanej. Opis nocy, podczas której bliscy czuwali przy artystce i wspólnie trzymali się za ręce, pokazuje, jak głęboko tamto pożegnanie zapisało się w jego pamięci. Czytaj też: „Może gdybym wiedziała, co mnie czeka, nie chciałabym tego przejść”. Przypominamy ostatni wywiad z Korą dla VIVY!
Nie żyje Andrzej Komorowski. Odszedł psycholog, którego widzowie doskonale znali z telewizji
To smutna wiadomość dla osób, które przez lata śledziły jego wystąpienia i korzystały z jego wiedzy. Andrzej Komorowski, psycholog, seksuolog kliniczny, terapeuta i doradca rodzinny, zmarł w wieku 75 lat. O jego odejściu poinformował Tomasz Siemoniak, a kilka godzin później wzruszające słowa pożegnania padły również na antenie programu „Szkło kontaktowe” w TVN24.
Andrzej Komorowski przez lata był jednym z najbardziej rozpoznawalnych ekspertów zajmujących się psychologią relacji i życiem rodzinnym. Jako psycholog, seksuolog kliniczny i terapeuta pomagał swoim pacjentom, a dzięki licznym występom telewizyjnym jego wiedzę poznały także tysiące widzów. Informacja o jego śmierci poruszyła zarówno osoby związane z mediami, jak i tych, którzy cenili jego doświadczenie oraz wieloletnią działalność zawodową. Andrzej Komorowski nie żyje. Wiadomość przekazał Tomasz Siemoniak Informacja o śmierci Andrzeja Komorowskiego pojawiła się we wtorkowy wieczór. Jako pierwszy przekazał ją w serwisie X minister koordynator służb specjalnych Tomasz Siemoniak. „Bardzo smutna wiadomość o śmierci Andrzeja Komorowskiego, psychologa, autora książek, wiceprezesa Radia dla Ciebie na przełomie wieków, dobrego człowieka, który pomagał wielu ludziom. Wyrazy serdecznego współczucia dla Rodziny” – napisał minister. Kilka godzin później o odejściu cenionego specjalisty usłyszeli również widzowie TVN24. Na zakończenie programu „Szkło kontaktowe” Tomasz Sianecki przekazał krótkie, ale poruszające pożegnanie. „Jeden z naszych bardzo wiernych widzów, znany zapewne państwu seksuolog kliniczny, psycholog Andrzej Komorowski już nas nie obejrzy. Wyrazy współczucia dla całej rodziny” – powiedział. Był jednym z najbardziej rozpoznawalnych psychologów w mediach Andrzej Komorowski od lat dzielił się swoją wiedzą zarówno w gabinecie, jak i przed kamerami. Widzowie znali go z licznych występów w programach TVN i TVN24. Pojawiał się również jako ekspert w „Pytaniu na śniadanie” oraz „Dzień dobry TVN”, a także gościł na antenach Telewizji Polskiej i Polsatu. Przez lata tłumaczył zagadnienia związane z relacjami, rodziną i psychologią, dzięki czemu stał się jednym z najbardziej rozpoznawalnych ekspertów w swojej dziedzinie. Z mediami był związany także zawodowo. Na przełomie wieków pełnił funkcję wiceprezesa Radia dla Ciebie, a w Polskim Radiu przygotowywał felietony emitowane w audycji „4 Pory Roku” w Programie Pierwszym. Bogata droga zawodowa Andrzeja Komorowskiego Komorowski był doradcą rodzinnym, terapeutą i seksuologiem klinicznym z wieloletnią praktyką. W swojej codziennej pracy pomagał dorosłym mierzącym się z problemami indywidualnymi, partnerskimi i rodzinnymi. Ukończył Uniwersytet Warszawski jako specjalista profilaktyki i resocjalizacji społecznej. Był także dziennikarzem radiowym i telewizyjnym, autorem oraz współautorem prac naukowych i książek popularnonaukowych. Zajmował się również mediacją, aspektami prezentacji medialnej oraz psychodoborem kadr. Swoje doświadczenie przekazywał także jako wykładowca akademicki. Jego zawodowa droga obejmowała również pracę w Zakładzie Kobiet i Rodzin oraz Zakładzie Humanizacji Pracy w Ministerstwie Pracy i Polityki Społecznej. W kolejnych latach pełnił funkcję zastępcy sekretarza generalnego Towarzystwa Rozwoju Rodziny. Na początku lat 90. doradzał także Danucie Wałęsie w obszarze polityki dotyczącej osób z niepełnosprawnościami. Pozostawił po sobie książki i ważne przesłanie Obok działalności terapeutycznej Andrzej Komorowski pozostawił także dorobek wydawniczy. Był autorem i współautorem publikacji naukowych oraz książek popularnonaukowych. Wśród nich znalazła się również książka „Miłość ci wszystko wypaczy”. Bliska była mu maksyma Fiodora Dostojewskiego: „Życie to raj, którego klucze są w naszych rękach”. To właśnie te słowa przez lata traktował jako swoje życiowe i zawodowe credo. Dziś pozostają jednym z najbardziej wymownych wspomnień o człowieku, który przez dziesięciolecia wspierał innych swoją wiedzą, doświadczeniem i obecnością – zarówno w gabinecie, jak i przed kamerami.
Królowa przedwojennych komedii trzy razy wychodziła za mąż. Miłość przyniosła jej więcej łez niż radości. Dopiero po latach wyszło na jaw, jak wiele wycierpiała
Na scenie zachwycała lekkością i humorem, ale za kulisami jej życie dalekie było od komedii. Mieczysława Ćwiklińska przeżyła trzy burzliwe małżeństwa, a mimo osobistych rozczarowań stworzyła jedną z największych karier w historii polskiego teatru i kina.
Pierwszy mąż był strasznym zazdrośnikiem, drugi nie był jej wierny, a trzeci lekką ręką wydawał to, co zarobiła. Mieczysława Ćwiklińska mimo turbulencji w życiu prywatnym, zawodowo odnosiła wielkie sukcesy. Wychowywana przez parę aktorów, początkowo nie znosiła przebywania na scenie, ale w dorosłym życiu olśniła widownię i krytyków. Jak potoczyło się jej życie? Kim była Mieczysława Ćwiklińska? Urodziła się 1 stycznia 1879 r. w Lublinie. Wychowywana była przez aktorkę Aleksandrę Ficzkowską i jej partnera, również aktora, Marcelego Trapszę. Mama Mieczysławy poślubiła ukochanego dwa lata po urodzeniu córki, która nigdy nie poznała swojego biologicznego ojca. Gdy dziewczynka miała 13 lat, Trapsza uznał ją za swoje dziecko. Nastoletnia Mieczysława uczyła się na pensji w Poznaniu, chciała zostać nauczycielką. Mimo że, jak mawiano, urodziła się w garderobie teatralnej, a swoje pierwsze lata życia spędziła za kulisami prowincjonalnych teatrów, nie w głowie jej był zawód aktorki. Mieczysława panicznie bała się publicznych występów. "Koleżanki mówiły o mnie: to jest córka aktorzycy. Uważano, że dziecko aktora powinno umieć zagrać każdą rzecz, a ja miałam nieprawdopodobną tremę. Kiedy już miałam wyjść na scenę, nie chciałam za nic, siłą mnie wypychali" – opowiadała w książce pt. "Rozmowy z panią Miecią". Aktorstwo okazało się jednak przeznaczeniem Mieczysławy, która jako 21-latka zadebiutowała na scenie Teatru Ludowego. Mentorem i wsparciem był dla niej jej ojciec, Marceli Trapszo. Na pseudonim artystyczny młoda aktorka dość przypadkowo wybrała nazwisko Gryf, ale nie zostało z nią ono na długo. Swoją trzecią rolę grała już jako Ćwiklińska, od nazwiska swojej babki. Po udanej premierze krytycy rozpływali się nad "swobodą w traktowaniu roli" i "doskonałą dykcją" Mieczysławy. Młoda aktorka bardzo szybko zjednała sobie także publiczność, a teatr stał się jej ulubionym miejscem, mimo że przez cały czas walczyła z tremą. Czytaj również: Kora miała przerzuty, nie chciała odchodzić. Ostatnie chwile były gehenną, ale do końca walczyła Nie umiała przekonać się natomiast do branży filmowej, uznając, że "kamera filmowa nie jest przyjacielem kobiet, że bezlitośnie dekonspiruje to, co chciałyby ukryć przed okiem widza". Dopiero w wieku 54 lat po raz pierwszy pojawiła się na ekranie. Był 1933 rok, gdy zagrała Idalię Porecką w komedii "Jego ekscelencja subiekt" Michała Waszyńskiego, u boku Eugeniusza Bodo, Iny Benity i Konrada Toma. Mieczysława Ćwiklińska po raz kolejny pokazała wówczas, że jest świetną aktorką komediową. Jednak tak bardzo bała się reakcji publiczności na swoją filmową przygodę, że przysięgła, że nie pojawi się na premierze. Obawy aktorki okazały się oczywiście niesłuszne, widzowie już wkrótce okrzyknęli ją królową polskiej przedwojennej komedii i domagali się więcej Ćwiklińskiej na ekranie. Od tamtej pory, nawet gdy aktorka pojawiała się w rolach drugoplanowych, i tak ściągała do kin tłumy, które potem bawiła swoją grą do łez. Do 1939 roku zdążyła zagrać w aż 37 filmach! Sam Tadeusz Boy-Żeleński określił jej talent jako dobro państwowe. Mieczysława Ćwiklińska: życie prywatne, małżeństwa Udane życie zawodowe nie zagwarantowało jednak utalentowanej aktorce szczęścia w miłości. Po raz pierwszy wyszła za mąż, nie mając jeszcze 20 lat, a jej wybrankiem został Zygmunt Bartkiewicz, dziennikarz i malarz, starszy od niej o 11 lat. Ich małżeństwo przetrwało niewiele ponad rok. Ukochany aktorki nadużywał alkoholu i nie stronił od innych kobiet. W dodatku okazał się o swoją żonę chorobliwie zazdrosny. Oboje mieszkali wówczas w Łodzi, a młoda Mieczysława podejmowała ważne decyzje co do swojej dalszej drogi zawodowej. Postanowiła spakować walizki i wyprowadzić się do Warszawy. Związek aktorki z Bartkiewiczem trwał zaledwie kilkanaście miesięcy, ale małżeństwem w dokumentach byli jeszcze przez kilka lat. Zostawiony przez żonę dziennikarz nie chciał dać jej rozwodu. Dopiero gdy w 1908 roku, Mieczysława Ćwiklińska poznała Henryka Madera, w którym zakochała się z wzajemnością, postanowiła przyspieszyć sprawę rozwodu. Żeby ostatecznie zakończyć swoje pierwsze małżeństwo, aktorka musiała zmienić wyznanie. Wówczas konsystorz Kościoła Ewangelicko-Augsburskiego uznał związek za rozwiązany "z winy żony". W konsekwencji Mieczysława Ćwiklińska nie mogła wyjść za mąż przez kolejne sześć lat. Czytaj też: Niespodziewana diagnoza złamała jej życie: „Wróciłam do hotelu i płakałam; zwolniono mnie z pracy”. Szczere wyznanie Sandry Kubickiej tylko w „Ocal siebie” Ewy Chodakowskiej Aktorka Mieczysława Ćwiklińska w otoczeniu kilku uczestników balu, 1930 r. Na ślub z Henrykiem Maderem, który był synem właściciela hotelu Victoria przy ul. Jasnej 8., musiała poczekać do czerwca 1919 r. Mimo że nazywała go swoją prawdziwą miłością, ukochany zdążył zdradzić aktorkę jeszcze zanim stanęli na ślubnym kobiercu, z jej przyjaciółką. Wybaczyła mu ten i jeszcze kilka innych romansów, w które Mader angażował się po ślubie. "Pochłonięta pracą, mniej miałam czasu na obowiązki domowe, z czym mój mąż, lubiący wesołe życie towarzyskie, przyjęcia i wizyty, nie mógł się pogodzić. Przy rozbieżności zainteresowań małżonków często tak bywa, zwłaszcza gdy żona jest osobą bardziej zajętą i zaabsorbowaną pracą. No i tak skończyła się moja wielka, prawdziwa miłość", opowiadała Mieczysława Ćwiklińska. W 1928 roku była rozwódką po raz drugi. Po latach miała żałować swojej decyzji o wyprowadzce od męża i rozstaniu. Pocieszenie znalazła w ramionach młodszego od siebie o 21 lat aktora, Stefana Hnydzińskiego, z którym wystąpiła w kilku telewizyjnych produkcjach. Nie był to jednak związek oparty na szczerości i lojalności. Wydawało się, że taką relację stworzyła dopiero u boku trzeciego męża, Mariana Steinsberga. Był młodszym o osiem lat wydawcą i księgarzem żydowskiego pochodzenia. Poznali się podczas jednego z gościnnych występów Mieczysławy Ćwiklińskiej w Bydgoszczy we wrześniu 1931 roku. Steinsberga trafiła strzała amora. Codziennie uwodził swoją muzę, wysyłając jej kilka bukietów kwiatów. Już w następnym roku wzięli ślub, zwieńczony podróżą do Włoch, ale i to małżeństwo nie przetrwało. Aktorka całe dnie spędzała w teatrach i na planach filmowych, a w tym samym czasie jej towarzyski małżonek wydawał jej pieniądze w najmodniejszych warszawskich miejscach rozrywki. Rozstali się przed wakacjami 1939 roku, aktorka planowała wyprowadzkę z Warszawy i rozpoczęcie nowego rozdziału w życiu, ale wszystkie te plany pokrzyżował wybuch II wojny światowej. W tym okresie chcąc pomóc byłemu mężowi, sprzedała dwie cenne chińskie wazy, dzięki czemu Marian Steinsberg mógł podjąć się ucieczki do Szwajcarii. Niestety mężczyznę złapano na granicy i wysłano do warszawskiego getta. W ciężkich warunkach zmarł w 1943 roku. Zobacz też: Daniel Olbrychski i Jan Englert rywalizowali o względy tej samej kobiety! Atmosferę podgrzewał Kazimierz Kutz Mieczysława Ćwiklińska w swoim mieszkaniu, 1936 r. Mieczysława Ćwiklińska: kariera po wojnie Po zakończeniu wojny aktorka powróciła na deski teatrów i ponownie odniosła wielki sukces. Pomiędzy listopadem 1958 r. a majem 1971 r. ponad 1500 razy wcieliła się w rolę Babki w sztuce "Drzewa umierają stojąc" Alejandro Casona. Jeśli chodzi o filmy, zagrała jeszcze tylko w jednym, pt. "Ulica Graniczna" Aleksandra Forda. "Niektórzy się dziwią, że ja w moim wieku jeszcze chcę pracować. Ale moja praca to moje życie. Kiedy przestanę pracować, umrę", mówiła (cytat za Plejada.pl). Mieczysława Ćwiklińska zmarła w południe 28 lipca 1972 r. po tym, jak lekarze zdiagnozowali u niej ostre zapalenie pęcherzyka żółciowego i postanowili operować aktorkę. Już nigdy nie wybudziła się po tym zabiegu... Gustaw Holoubek na pogrzebie artystki pożegnał ją poruszającymi słowami: "Była aktorką w najpiękniejszym i najgłębszym tego słowa znaczeniu, a więc kimś, kto całe swoje życie ujawnił, odsłonił i ofiarował innym na codzienny pokarm ich umysłów i serc". Mieczysława Ćwiklińska, 1950 r. Źródła: plejada.pl, stare-kino.pl
Nowy rozdział w życiu Katie Holmes. Aktorka po raz pierwszy pokazała ukochanego
To już oficjalne. Katie Holmes po raz pierwszy od lat zdecydowała się pokazać publicznie u boku nowego partnera. Aktorka i nowojorski artysta Jason Bard Yarmosky wspólnie pojawili się podczas wydarzenia marki Ferragamo w Topping Rose House w Bridgehampton w stanie Nowy Jork. Ich debiut natychmiast przyciągnął uwagę i stał się jednym z najgłośniejszych tematów weekendu w świecie show-biznesu.
Katie Holmes od lat należy do grona gwiazd, które wyjątkowo konsekwentnie oddzielają życie prywatne od zawodowego. Tym większym zaskoczeniem okazało się jej pojawienie u boku Jasona Barda Yarmosky'ego podczas wydarzenia marki Ferragamo. Dla aktorki to pierwszy oficjalny debiut z nowym partnerem od lat, a zarazem moment, który wielu fanów odbiera jako symboliczne otwarcie nowego rozdziału po burzliwych doświadczeniach z przeszłości. Katie Holmes i Jason Bard Yarmosky oficjalnie zadebiutowali jako para 24 lipca Katie Holmes i Jason Bard Yarmosky pojawili się razem podczas wydarzenia zorganizowanego przez markę Ferragamo w Topping Rose House w Bridgehampton w stanie Nowy Jork. Było to ich pierwsze oficjalne wspólne wyjście w charakterze pary. Oboje postawili na dopasowane granatowe stylizacje. Katie Holmes wybrała prześwitującą koszulę, metaliczną spódnicę z frędzlami, czarne szpilki oraz neonowo-pomarańczową torebkę. Jason Bard Yarmosky zdecydował się natomiast na granatowy sweter, spodnie i klasyczne czarne loafersy. Jak przyznała aktorka, ich modowe wybory nie są przypadkowe. Holmes podkreśla, że oboje mają podobne upodobania do ubrań, dzięki czemu z łatwością dopasowują swoje stylizacje. To nie było ich pierwsze wspólne pojawienie się Choć wydarzenie Ferragamo stało się ich oficjalnym debiutem, para już wcześniej wzbudziła zainteresowanie fotoreporterów. 10 lipca Katie Holmes i Jason Bard Yarmosky pojawili się na pokazie filmu „The Invite” Olivii Wilde w Hamptons. Szli do kina, trzymając się za ręce, a także pozowali razem do zdjęcia przed plakatem produkcji. Mimo rosnącego zainteresowania mediów aktorka nie komentuje publicznie nowego etapu swojego życia prywatnego. Sam fakt wspólnego pojawienia się podczas wydarzenia Ferragamo został jednak odebrany jako wyraźny sygnał, że para nie zamierza już ukrywać swojej relacji. Po latach chronienia prywatności to ważny moment dla Katie Holmes Oficjalny debiut z Jasonem Bardem Yarmoskym ma szczególne znaczenie również z innego powodu. To pierwsza publicznie pokazana relacja Katie Holmes od czasu związku z Bobbym Woottenem II, z którym spotykała się w 2022 roku przez mniej niż rok. Historia miłosna aktorki od lat pozostaje przedmiotem ogromnego zainteresowania. Katie Holmes i Tom Cruise pobrali się 18 listopada 2006 roku, a ich związek przez długi czas uchodził za jedną z najbardziej rozpoznawalnych relacji w Hollywood. Na początku wszystko wyglądało jak hollywoodzka bajka. „Od dawna byłam jego fanką. Związek z kimś takim jak on to jak życie we śnie. Spełnienie marzeń” – mówiła wówczas Katie Holmes. Tom Cruise również nie ukrywał swoich uczuć. „To właśnie kobieta dla mnie” – podkreślał aktor. Po latach sytuacja diametralnie się zmieniła. W 2012 roku, po sześciu latach małżeństwa, Katie Holmes złożyła pozew rozwodowy. W dokumentach napisała krótko: „Najważniejsze jest dobro Suri”. Od tamtej pory aktorka bardzo konsekwentnie chroni swoje życie prywatne i niezwykle rzadko decyduje się na oficjalne pokazywanie partnerów. Tym bardziej obecność Jasona Barda Yarmosky'ego u jej boku została odebrana jako symboliczny moment nowego etapu w życiu gwiazdy. Fani spekulowali o Joshua Jacksonie. Rzeczywistość okazała się inna Jeszcze niedawno w mediach pojawiały się spekulacje o możliwym powrocie Katie Holmes do Joshua Jacksona, z którym przed laty była związana i którego poznała na planie serialu „Jezioro marzeń”. Domysły nasiliły się po tym, jak aktorka odnowiła kontakt z byłym partnerem i polubiła komentarz na Instagramie sugerujący, że para mogłaby ponownie być razem. Ostatecznie okazało się jednak, że ich relacja ma wyłącznie przyjacielski charakter. Sam Joshua Jackson nie pozostawił wątpliwości, określając Katie Holmes mianem „przyjaciółki na całe życie”. Tymczasem wszystko wskazuje na to, że nowy rozdział w życiu aktorki pisze dziś Jason Bard Yarmosky. Ich pierwszy oficjalny debiut podczas wydarzenia w Bridgehampton pokazał, że Katie Holmes po latach dyskretnego chronienia swojej prywatności zdecydowała się zrobić wyjątek i po raz pierwszy od dawna publicznie pojawić się u boku nowego partnera. Źródła: plejada.pl, viva.pl
Wojciech Szczęsny wrócił do bolesnych wspomnień. „Mama nie miała pieniędzy na wymianę zamka, a ojciec kupował sprzęty za 200 tysięcy”
Choć dziś Wojciech Szczęsny należy do grona najbardziej rozpoznawalnych polskich piłkarzy, dzieciństwo zapamiętał przede wszystkim przez pryzmat trudnych doświadczeń. W szczerej rozmowie z Krzysztofem Stanowskim na Kanale Zero opowiedział o sytuacji, która na zawsze zmieniła jego podejście do pieniędzy. Kilka tygodni wcześniej, w podcaście RMF FM prowadzonym przez Grzegorza Krychowiaka, wrócił natomiast do relacji z ojcem i przyznał, że przez lata towarzyszył mu strach.
Jeszcze do niedawna Wojciech Szczęsny bardzo rzadko mówił publicznie o swojej rodzinie. Dziś coraz częściej wraca do wydarzeń, które ukształtowały jego charakter i podejście do życia. W dwóch głośnych wywiadach – u Krzysztofa Stanowskiego na Kanale Zero oraz w podcaście RMF FM prowadzonym przez Grzegorza Krychowiaka – opowiedział nie tylko o trudnej relacji z ojcem, ale także o biedzie, z którą w dzieciństwie mierzyła się jego mama. Szczególnie jedno wspomnienie do dziś nie daje mu spokoju. Jedno wydarzenie z dzieciństwa zostało z nim na całe życie Nie były to wielkie rodzinne dramaty, które rozgrywały się na oczach wszystkich. To właśnie pozornie zwyczajna sytuacja najmocniej zapisała się w pamięci Wojciecha Szczęsnego. Wystarczyło zgubić klucze do mieszkania, by zobaczyć, z jakimi problemami mierzyła się jego mama. – „Pamiętam, że kiedyś zgubiłem klucze do domu i moja mama musiała wymienić zamek i przez dwa dni płakała z tego powodu. Ja się strasznie źle z tym czułem” – wspominał w rozmowie z Krzysztofem Stanowskim na Kanale Zero. To właśnie wtedy – jak przyznał – pieniądze zaczęły mieć dla niego zupełnie inne znaczenie niż dla wielu jego rówieśników. – „Zawsze uważałem się za osobę, która liczy pieniądze i one zawsze były dla mnie motywacją. Chciałem wyjść z tego świata” – mówił. „Mama nie miała pieniędzy na wymienienie zamka” Piłkarz zdradził, że dopiero po latach zdecydował się publicznie opowiedzieć o tym wspomnieniu. Doskonale pamięta nie tylko emocje swojej mamy, ale również lęk związany z tym, że rodzina mieszkała na warszawskim Grochowie. – „Nigdy nie opowiadałem o tym, że zgubiłem te klucze i mama nie miała pieniędzy na wymienienie tego zamka. Mieszkaliśmy na Grochowie, więc jak ktoś znajdzie twój klucz, to wreszcie otworzy twoje drzwi. I odczuwałem wtedy biedę. Okazuje się, że to nie zawsze stan emocjonalny” – wyznał podczas rozmowy z Krzysztofem Stanowskim. Te słowa pokazują, że dla Szczęsnego bieda nie była abstrakcyjnym pojęciem. Kojarzy się z konkretnym obrazem – płaczącą mamą i świadomością, że nie stać jej na rozwiązanie problemu, który pojawił się niespodziewanie. W tym samym czasie ojciec wydawał ogromne pieniądze Największy dysonans pojawił się jednak wtedy, gdy zestawił sytuację swojej mamy z wydatkami ojca. Szczęsny nie ukrywał, że właśnie to wspomnienie najmocniej utkwiło mu w pamięci. – „Tatuś kupował sobie wtedy sprzęty muzyczne za 200 tysięcy, ale to już inna sprawa” – powiedział w Kanale Zero. To nie był jedyny obraz, który zapamiętał z tamtych lat. W tej samej rozmowie opowiedział o zakupach z ojcem. Miał wtedy 13 lat, a z jednej strony obserwował problemy finansowe swojej mamy, z drugiej – dostał ubrania warte kilkanaście tysięcy złotych. – „Tata wziął mnie na zakupy i kupił mi za kilkanaście tysięcy złotych ubrania i pomyślałem, że coś jest nie tak. Jedno z drugim mi się bardzo nie zgadzało. To we mnie wzbudziło taką złość, mimo że cieszyłem się z ubrań, i głód pieniądza. Że moja mama nigdy nie będzie płakać z powodu braku pieniędzy” – wspominał. To właśnie ta sytuacja, jak sam opisał, stała się jedną z największych motywacji do tego, by w dorosłym życiu zapewnić bliskim finansowe bezpieczeństwo. Mimo wszystko nie przekreśla ojca Choć w rozmowie padło wiele trudnych wspomnień, Wojciech Szczęsny wyraźnie zaznaczył, że nie chce przedstawiać ojca wyłącznie w negatywnym świetle. – „To nie jest to, że nie jestem mojemu ojcu za nic wdzięczny i jeśli wyrosłem na porządnego faceta, to też dzięki niemu. Nie mówię, że on jest jakimś potworem” – podkreślił u Krzysztofa Stanowskiego. Kilka tygodni wcześniej opowiedział o strachu przed ojcem Temat relacji z Maciejem Szczęsnym wrócił także w podcaście RMF FM prowadzonym przez Grzegorza Krychowiaka. Tym razem piłkarz skupił się nie na pieniądzach, ale na emocjach, które towarzyszyły mu od najmłodszych lat. – „Prawda jest taka, że cokolwiek tam się między nami nie działo, to między nami od małego była taka relacja, w której ja się boję ojca. Od kiedy pamiętam do czasu kiedy jestem dorosłym człowiekiem. Chodziło o to, że ja najpierw się bałem ojca fizycznie, a potem jakiekolwiek były problemy, to ja się bałem skonfrontować z nim. To urosło do takiego poziomu, że w końcu pękło” – wyznał. W tej samej rozmowie przypomniał, że jego rodzice rozstali się bardzo wcześnie, dlatego nie pamięta wspólnego życia rodzinnego. – „Nie pamiętam taty w domu. Moi rodzice się rozwiedli, kiedy miałem pół roku, więc ja nie pamiętam taty w domu” – mówił w podcaście RMF FM. Jednocześnie podkreślił, że nie ma do rodziców pretensji o sam rozwód i rozumie, że takie historie w życiu się zdarzają.
Miała przeżywać żałobę po odejściu ukochanego. Zamiast tego mówi o „polowaniu” i nękaniu
Po śmierci Łukasza Litewki miała pozostać pamięć o jego działalności i ludziach, którym pomagał. Zamiast tego wokół jego dorobku narósł konflikt. Powstały dwie fundacje, a partnerka zmarłego posła, Natalia Bacławska, po raz pierwszy tak otwarcie opowiedziała o tym, z czym – jak mówi – mierzą się ona, rodzina i najbliżsi współpracownicy społecznika.
Jeszcze kilka miesięcy temu tysiące osób wspólnie angażowały się w akcje organizowane przez Łukasza Litewkę. Dziś jego najbliżsi mówią o podziałach, sporach i walce o dalsze losy dorobku zmarłego posła. Głos w tej sprawie zabrała Natalia Bacławska, która w rozmowie z Faktem po raz pierwszy tak otwarcie opowiedziała o kulisach konfliktu wokół fundacji, oskarżeniach kierowanych pod adresem rodziny oraz własnych doświadczeniach z ostatnich miesięcy. Po śmierci Łukasza Litewki powstały dwie fundacje 23 kwietnia Łukasz Litewka zginął po potrąceniu podczas przejażdżki rowerowej w Dąbrowie Górniczej. Poseł Nowej Lewicy miał 36 lat. Po jego śmierci pozostały nie tylko rozpoczęte projekty społeczne i tysiące osób wspierających jego działania, ale również pytanie o to, kto będzie kontynuował jego misję. To właśnie wokół tej kwestii wybuchł konflikt. 9 lipca rodzice i brat Łukasza Litewki powołali Fundację im. Łukasza Litewki. Organizacja rozpoczęła działalność od podstaw. Jej prezesem został Paweł Cyz – wieloletni przyjaciel zmarłego posła i były prezes TeamLitewka. Jednocześnie Fundacja TeamLitewka działa nadal pod zarządem osób związanych ze Spółdzielnią Mieszkaniową Hutnik w Sosnowcu. Natalia Bacławska nie ukrywa, że decyzja o utworzeniu nowej fundacji była odpowiedzią na wydarzenia, które nastąpiły po śmierci jej partnera. Jak podkreśla, ona i najbliżsi Łukasza nie mogli pogodzić się z tym, że jego wieloletnia praca miałaby zostać przejęta przez osoby, które – w jej ocenie – nie były związane z jego działalnością społeczną. „Nie pojechałam tam robić kariery” Po śmierci Łukasza Litewki zablokowane zostały profile jego oraz Fundacji TeamLitewka w mediach społecznościowych. To właśnie wtedy Natalia Bacławska zdecydowała się przejąć inicjatywę i skupić wokół siebie osoby, które przez lata współtworzyły społeczną społeczność Litewki. – „Łukasz jest moją miłością, poświęcił całe swoje życie, aby pomagać innym. Były chwile zwątpienia po jego śmierci, co dalej, jak żyć i czy kontynuować jego misję. Gdy profil Łukasza i fundacji TeamLitewka został zablokowany w mediach społecznościowych, postanowiłam skupić ludzi oddanych Łukaszowi w jednym miejscu i prowadzić akcje na swoim profilu do czasu aż powołana zostanie nowa fundacja” – powiedziała Faktowi. Bacławska pojawiła się także na posiedzeniu sejmowej Komisji Nadzwyczajnej ds. Ochrony Zwierząt. Jej obecność wywołała wiele komentarzy, jednak sama stanowczo podkreśla, że nie była to próba wejścia do polityki. – „Nie pojechałam tam robić kariery, nie pojechałam tam jako Natalia Bacławska, ale jako głos zmarłej bliskiej mi osoby oraz ludzi, którzy tworzyli tę społeczność, którą dzisiaj próbuje się zawłaszczyć” – wyjaśniła. Partnerka zmarłego posła zaznacza również, że nie zamierza iść polityczną drogą swojego partnera. – „Nie pcham się do polityki. Nie jestem godna, aby zastępować Łukasza, nie chcę iść tą drogą. Moim obowiązkiem jest podtrzymywać jego głos w walce o prawa zwierząt, ideały, o które walczył” – podkreśliła. „Nie można było przeżyć żałoby” Najtrudniejszą częścią rozmowy są wspomnienia pierwszych miesięcy po śmierci Łukasza Litewki. Natalia Bacławska opowiada o sytuacjach, które – jak twierdzi – dotknęły zarówno ją, jak i rodziców zmarłego posła oraz osoby zaangażowane w działalność nowej fundacji. – „To, co przeżyli i przeżywają rodzice Łukasza, ludzie z fundacji, nie mieści się w głowie. Nie można było przeżyć żałoby, bo byliśmy atakowani, a wręcz dochodziło do tego, że pojawiały się oskarżenia, nieprawdziwe informacje, śledzono nas i obrzucano kłamliwymi oszczerstwami” – mówi. Jak dodaje, z czasem sytuacja stała się jeszcze bardziej niepokojąca. – „Przed moim domem pojawiały się dziwne osoby. Zamartwiam się o rodziców Łukasza. Stracili syna, ich koszmar ciągnie się. Ataki, kłamstwa, pomówienia. W dalszym ciągu odbywa się polowanie na nas i atakowanie nieprawdziwymi informacjami, ale my robimy się coraz bardziej odporni. Ze swej strony nie pozostałam obojętna i powiadomiłam służby o nękaniu mnie” – ujawniła. Nowa fundacja ma kontynuować misję Łukasza Litewki Natalia Bacławska przekonuje, że mimo trudnych doświadczeń najważniejsze pozostaje kontynuowanie działań, którym Łukasz Litewka poświęcił swoje życie. Wspiera Fundację im. Łukasza Litewki i wierzy, że uda się odbudować zaufanie osób zaangażowanych w projekty społeczne. – „Jestem dumna, że udało się powołać fundację w tak trudnych okolicznościach. Łukasz patrzy na nas z góry. Robimy wszystko, żeby był z nas dumny, zrobimy jeszcze więcej niż dotychczas. Nie możemy stracić zaufania ludzi, którzy byli z nami. Wiemy, że obecna sytuacja temu nie sprzyja. Robimy wszystko, by jak najszybciej wystartować z projektami i nie zawieść Łukasza. Słowa dotrzymamy” – zapewniła. Choć emocje wokół spuścizny Łukasza Litewki wciąż nie opadły, jedno pozostaje niezmienne – pamięć o społeczniku i jego działalności nadal jednoczy wiele osób, które chcą kontynuować rozpoczęte przez niego inicjatywy.
Ślub Emmy Roberts przyciągnął uwagę świata. Julia Roberts świętowała z siostrzenicą podczas wzruszającej ceremonii
To już oficjalne! Emma Roberts i Cody John są małżeństwem. Aktorska para powiedziała sobie "tak" podczas kameralnej ceremonii w Sun Valley w stanie Idaho. Wśród zaproszonych gości nie zabrakło Julii Roberts i Danny'ego Modera, a jednym z najbardziej poruszających momentów uroczystości było wejście Emmy do ołtarza w towarzystwie syna Rhodesa. Ślub szybko stał się jednym z najgłośniejszych wydarzeń weekendu w świecie show-biznesu.
Emma Roberts od lat należy do grona najbardziej rozpoznawalnych aktorek Hollywood, jednak swoje życie prywatne konsekwentnie chroni przed mediami. Tym większe zainteresowanie wywołała wiadomość o jej ślubie z Codym Johnem, z którym związana jest od kilku lat. Ceremonia odbyła się w kameralnej atmosferze, z dala od blasku fleszy, w otoczeniu najbliższej rodziny i przyjaciół. Wśród zaproszonych gości pojawiła się również Julia Roberts, która wspólnie z mężem Dannym Moderem świętowała ten wyjątkowy dzień u boku swojej siostrzenicy. Emma Roberts i Cody John powiedzieli sobie "tak" w Idaho Emma Roberts i Cody John pobrali się w sobotę, 25 lipca, podczas plenerowej ceremonii zorganizowanej w Sun Valley w stanie Idaho. Uroczystość odbyła się w rodzinnym majątku pana młodego i miała kameralny charakter – uczestniczyli w niej najbliżsi członkowie rodziny oraz przyjaciele pary. Ceremonia trwała około 45 minut. Goście musieli zmagać się z 35-stopniowym upałem, szukając schronienia przed słońcem, jednak wysokie temperatury nie odebrały wydarzeniu wyjątkowej atmosfery. Jednym z najbardziej wzruszających momentów było wejście Emmy Roberts do ołtarza. Aktorka szła, trzymając za rękę swojego czteroletniego syna Rhodesa. Julia Roberts wspierała siostrzenicę w tym wyjątkowym dniu Na ślubie nie mogło zabraknąć Julii Roberts. Laureatka Oscara pojawiła się w Idaho razem z mężem, Dannym Moderem, aby świętować z siostrzenicą jeden z najważniejszych dni w jej życiu. Emma Roberts jest córką Erica Robertsa, starszego brata Julii. Obie aktorki od lat utrzymują bliską relację, o której wielokrotnie opowiadały w wywiadach i którą pokazywały również w mediach społecznościowych. W rozmowie z Variety Emma przyznała nawet, że po intensywnych dniach pracy chętnie wraca do filmów swojej ciotki. Wśród ulubionych tytułów wymieniła Mój chłopak się żeni oraz America's Sweethearts. Ślubne stylizacje przyciągnęły uwagę Emma Roberts wybrała zwiewną białą suknię ślubną zaprojektowaną specjalnie dla niej przez Monique Lhuillier. Stylizację uzupełniły przezroczysty szal oraz długi biały welon. Na późniejsze wesele aktorka przebrała się w archiwalną kreację tej samej projektantki. Na zdjęciach z ceremonii uwagę zwracała także Julia Roberts, która postawiła na lekką suknię w grochy. Cody John zdecydował się natomiast na elegancki garnitur, który dopełnił klasyczny charakter całej uroczystości. Ich historia miłości rozpoczęła się w 2022 roku Emma Roberts i Cody John po raz pierwszy pokazali się jako para latem 2022 roku. W sierpniu aktor opublikował na Instagramie zdjęcie, na którym całuje ukochaną. Fotografię podpisał krótko: „Słodko, słodko”. Kilka miesięcy później Emma oficjalnie potwierdziła związek w swoich mediach społecznościowych. Opublikowała zdjęcie, na którym para trzyma się za ręce. Para poznała się dzięki wspólnym znajomym z branży i od początku rozwijała relację z dala od medialnego zgiełku. Bliscy zakochanych podkreślali, że świetnie do siebie pasują, a rodzina i przyjaciele kibicowali ich związkowi od samego początku. Zaręczyny ogłosili z humorem W lipcu 2024 roku Emma Roberts podzieliła się z fanami wiadomością o zaręczynach. Na Instagramie pokazała pierścionek z dużym diamentem i opublikowała wspólne zdjęcie z Codym Johnem. Do fotografii dodała podpis: „Wrzucam to tutaj, zanim moja mama wszystkim o tym powie ❤️”. To nie był jedyny raz, kiedy aktorka otwarcie mówiła o swoim partnerze. W rozmowie z magazynem People wspominała, że ostatni raz tak bardzo wzruszyła się podczas wspólnego seansu filmu „The Iron Claw”. „Obejrzeliśmy z moim chłopakiem film The Iron Claw i oboje płakaliśmy. To była kompletna katastrofa – najpierw płakaliśmy, a potem śmialiśmy się z tego, że płaczemy, przez co płakaliśmy jeszcze bardziej” – opowiadała. Miłość z dala od blasku fleszy Choć Emma Roberts od lat jest jedną z najbardziej rozpoznawalnych aktorek swojego pokolenia, konsekwentnie stara się chronić swoje życie prywatne. Już wcześniej podkreślała, że nie chce publicznie analizować swoich związków. „Nigdy nie chcę mówić o związkach, w których jestem, ani o tych, które się kończą lub już się skończyły. Wystarczająco trudno jest być z kimś we dwoje, a co dopiero robić to na oczach publiczności” – mówiła w wywiadzie dla Cosmopolitan. Dziś aktorka otwiera nowy rozdział u boku Cody'ego Johna. W tym wyjątkowym dniu towarzyszyli jej najbliżsi, a jednym z najbardziej zapamiętanych obrazów ceremonii pozostanie chwila, gdy do ołtarza szła z synem Rhodesem, podczas gdy wśród gości z dumą obserwowała ją Julia Roberts.
Przypomniano mu jego zachowania wobec Mandaryny. Wiśniewski przerwał milczenie. „Wstyd mi, ale...”
Ponad dwie dekady temu miliony widzów śledziły ich codzienność w programie „Jestem jaki jestem”. Dziś te same nagrania wracają do sieci i są oglądane z zupełnie innej perspektywy. Archiwalne sceny z udziałem Michała Wiśniewskiego i Mandaryny wywołały gorącą dyskusję o granicach w relacjach, a sam wokalista zdecydował się odnieść do krytyki. Nie unikał trudnych słów.
Choć od emisji programu „Jestem jaki jestem” minęło już ponad 20 lat, archiwalne sceny z udziałem Michała Wiśniewskiego i Mandaryny wciąż wywołują emocje. Tym razem dyskusję rozpętał wpis psychologa Łukasza Gniocha, który zwrócił uwagę na zachowania określane jako przemoc psychiczna. Wśród setek komentarzy niespodziewanie pojawił się również głos samego muzyka. Jego krótka odpowiedź błyskawicznie stała się jednym z najczęściej cytowanych elementów całej internetowej dyskusji. Stare nagrania wróciły do sieci. Tym razem wywołały zupełnie inną reakcję Powrót Michała Wiśniewskiego i Mandaryny do medialnych nagłówków sprawił, że internauci ponownie zaczęli przypominać fragmenty programu „Jestem jaki jestem”. Reality show, które ponad 20 lat temu pozwalało zajrzeć do ich życia prywatnego, dziś stało się punktem wyjścia do rozmowy o zachowaniach, które wielu odbiorców ocenia już inaczej niż w czasie emisji programu. Dyskusję rozpętał wpis psychologa Łukasza Gniocha. Do publikacji dołączono kompilację scen z programu, a specjalista zwrócił uwagę na to, jak wygląda przemoc psychiczna i jakie może pozostawiać konsekwencje. „Przemoc psychiczna nie zostawia siniaków, ale może pozostawić głębokie rany w poczuciu własnej wartości, zaufaniu do siebie i relacjach z innymi. Jeśli często czujesz, że musisz się tłumaczyć, boisz się powiedzieć, co myślisz, albo masz wrażenie, że »to z tobą jest coś nie tak«, warto zatrzymać się i przyjrzeć tej relacji. Zdrowa relacja daje poczucie bezpieczeństwa, szacunku i przestrzeni do bycia sobą” – napisał psycholog. Pod wpisem niemal natychmiast pojawiły się setki komentarzy. Michał Wiśniewski: „Wstyd mi za całą masę swoich zachowań” Wśród komentujących niespodziewanie pojawił się również sam Michał Wiśniewski. Artysta odniósł się do krytycznych opinii i nie ukrywał, że z perspektywy czasu wiele swoich zachowań ocenia zupełnie inaczej. „Wstyd mi za całą masę swoich zachowań. Oczywiście, że tak. Ale oceniać na podstawie wycinka z wieloletniej relacji? Brawo brawo!” – napisał. To właśnie te słowa stały się jednym z najczęściej cytowanych fragmentów całej dyskusji. Wiśniewski z jednej strony przyznał, że odczuwa wstyd wobec części swojej przeszłości, z drugiej zwrócił uwagę, że kilkuminutowa kompilacja nie oddaje obrazu wieloletniej relacji. Komentarze podzieliły internautów Wypowiedź muzyka nie zakończyła dyskusji. Wręcz przeciwnie – pod jego komentarzem pojawiły się dziesiątki kolejnych wpisów. Część internautów uznała, że archiwalne nagrania są wystarczającym powodem do krytyki. „To nie jest jeden wycinek. Smutne to” – napisała jedna z komentujących. Inni podkreślali, że niezależnie od okoliczności w relacjach najważniejszy pozostaje wzajemny szacunek. „Jak by nie było po prostu nie zwraca się w taki sposób do ludzi, szacunek i pokora” – czytamy w jednym z komentarzy. Nie zabrakło jednak także głosów wspierających artystę. Część osób zwracała uwagę, że przyznanie się do błędów wymaga odwagi. „Nie znam człowieka, który przeżył życie bez błędów. Różnica polega na tym, że jedni mają odwagę się do nich przyznać, a inni wolą udawać świętych i osądzać innych. Szacunek za szczerość Michałku” – napisała jedna z internautek. Pojawiły się również komentarze apelujące, by nie wracać do wydarzeń sprzed lat. „Po co to wywlekać... to już było... teraz są starsi i mądrzejsi. Pozwólcie im cieszyć się miłością, która nigdy nie przeminęła” – stwierdziła jedna z użytkowniczek. Nie wszyscy podzielali jednak ten punkt widzenia. Wśród wpisów znalazły się także pełne niepokoju reakcje dotyczące ponownego związku byłych małżonków. „Oby znowu nie cierpiała” – napisała jedna z komentujących. Dawne reality show znów stało się tematem rozmów Historia Michała Wiśniewskiego i Mandaryny od lat budzi ogromne emocje, ale tym razem to nie ich życie uczuciowe znalazło się w centrum uwagi. Powrót archiwalnych nagrań sprawił, że wiele osób spojrzało na znane sceny z zupełnie nowej perspektywy. Komentarz wokalisty pokazał, że również on zdecydował się zmierzyć z własną przeszłością. Jego słowa otworzyły kolejną dyskusję – nie tylko o tym, jak dziś oceniamy zachowania sprzed lat, ale także o tym, czy publiczne przyznanie się do błędów może zmienić sposób, w jaki odbierana jest historia znana milionom widzów.
Klaudiusz Ševković pokazał dorosłą córkę. 29-latka zachwyciła podczas wspólnego wyjścia
Były uczestnik pierwszej edycji „Big Brothera” pokazał wspólne zdjęcie z dorosłą córką Vanessą, z którą pojawił się na gali sztuk walki w Abu Dhabi. Rodzinny kadr szybko zwrócił uwagę internautów, a wielu z nich nie kryło zachwytu urodą 29-latki.
Minęło już ponad 20 lat od emisji pierwszej edycji „Big Brothera”, ale Klaudiusz Ševković wciąż pozostaje jedną z najlepiej zapamiętanych postaci kultowego reality show. Choć dziś znacznie rzadziej pojawia się w mediach, nadal jest aktywny na Instagramie. Tym razem uwagę jego obserwatorów przyciągnęło wspólne zdjęcie z dorosłą córką Vanessą, które opublikował po wizycie na gali sztuk walki w Abu Dhabi. Klaudiusz Ševković od „Big Brothera” do życia poza show-biznesem Klaudiusz Ševković na zawsze zapisał się w historii polskiej telewizji jako jeden z najbardziej charakterystycznych uczestników pierwszej edycji programu „Big Brother”. Charyzmatyczny i zawsze uśmiechnięty zdobył sympatię widzów, a po zakończeniu reality show wykorzystał popularność, rozwijając swoją karierę w mediach. Zajął piąte miejsce i później prowadził m.in. „Telezakupy Mango”, wydał dwie książki, a z czasem coraz bardziej ograniczał swoją obecność w show-biznesie. Dziś związany jest z branżą sportową, gdzie zajmuje się organizacją turniejów golfowych. Mimo zawodowych zmian pozostaje aktywny na Instagramie, publikując kadry z podróży, wydarzeń sportowych i życia prywatnego. To właśnie dzięki mediom społecznościowym fani mogli zobaczyć jego najnowszy rodzinny wpis. Wyjątkowy kadr z Abu Dhabi. Klaudiusz Ševković pokazał córkę Vanessę W sobotę na profilu Klaudiusza Ševkovicia pojawiło się zdjęcie wykonane podczas gali sztuk walki w Abu Dhabi. Były uczestnik „Big Brothera” wybrał się na wydarzenie w towarzystwie swojej córki Vanessy. Na fotografii 29-latka stoi obok ojca i z uśmiechem przesyła buziaka w stronę obiektywu. Wspólne zdjęcie szybko przyciągnęło uwagę obserwatorów, którzy chętnie komentowali zarówno ich relację, jak i urodę córki byłego uczestnika reality show. Choć profil Klaudiusza Ševkovicia zdominowały podróże i wydarzenia sportowe, od czasu do czasu pojawiają się na nim także rodzinne kadry. Jeszcze w maju były uczestnik „Big Brothera” opublikował wspólne zdjęcie z dorosłymi dziećmi – Vanessą i Claudio-Tigerem. Tym razem pokazał kolejną wspólną chwilę z córką, z którą wybrał się na galę sztuk walki w Abu Dhabi. Kim jest Vanessa Ševković? Vanessa przyszła na świat w 1997 roku. Jest starszym dzieckiem Klaudiusza Ševkovicia i Caroline. Dwa lata później urodził się jej młodszy brat Claudio-Tiger. Dziś 29-latka z powodzeniem rozwija swoją obecność w mediach społecznościowych. Na swoim profilu publikuje fotografie z podróży, pokazuje codzienne stylizacje i dzieli się fragmentami swojego życia. Jej konto obserwuje już ponad 14 tysięcy osób. Jak napisano o Vanessie: „Młoda kobieta jest prawdziwą pięknością i robi karierę w mediach społecznościowych”. Nie dziwi więc, że internauci zwrócili uwagę na jej najnowsze zdjęcie u boku ojca. Wielu z nich podkreślało, że 29-latka świetnie odnajduje się przed obiektywem. Rodzina od lat pozostaje dla niego najważniejsza Klaudiusz Ševković jest ojcem dwojga dzieci, których doczekał się ze związku z Angielką Caroline. Vanessa przyszła na świat w 1997 roku, a dwa lata później urodził się Claudio-Tiger. Choć nazwisko Ševkovicia przez lata kojarzyło się przede wszystkim z telewizją, jego życie rodzinne rozwijało się z dala od medialnego zgiełku. Dziś od czasu do czasu zaprasza obserwatorów do swojego świata, publikując wspólne zdjęcia z dziećmi czy relacje z rodzinnych wyjazdów. Najnowsza fotografia z Abu Dhabi jest kolejnym takim momentem. Wspólne wyjście ojca i córki pokazało nie tylko ich bliską relację, ale również przypomniało fanom, że po latach telewizyjnej popularności Klaudiusz Ševković znalazł własną drogę poza show-biznesem. Dziś jego profil na Instagramie to przede wszystkim podróże, wydarzenia sportowe i rodzinne chwile, którymi dzieli się z obserwatorami.
Katarzyna Grochola marzyła o weselu, ale plan nie doszedł do skutku. "Wesela nie było, bo mąż się opiera"
Między nimi nie brakuje czułości, poczucia humoru i słownych przekomarzanek. Katarzyna Grochola i Stanisław Bartosik po raz kolejny pokazali, że nawet o małżeńskich sporach można mówić z uśmiechem. Pisarka zdradziła, dlaczego do dziś nie odbyło się planowane wesele, a odpowiedź jej męża tylko rozkręciła tę pełną żartów rozmowę.
Katarzyna Grochola od lat udowadnia, że potrafi z lekkością opowiadać nie tylko o bohaterach swoich książek, ale także o własnym życiu. Tym razem uchyliła rąbka tajemnicy na temat relacji ze Stanisławem Bartosikiem. Rozmowa o niezorganizowanym weselu szybko przerodziła się w pełną humoru wymianę zdań, która pokazała, jak wygląda ich codzienność i dlaczego mimo różnic charakterów wciąż tworzą szczęśliwy związek. "Wesela nie było, bo mąż się opiera" Temat wesela wrócił podczas rozmowy przy okazji urodzin Katarzyny Grocholi. Pisarka już wcześniej wspominała, że marzy o zorganizowaniu takiej uroczystości, jednak plany wciąż nie doczekały się realizacji. – „Wesela nie było, bo mąż się opiera” – rzuciła z uśmiechem. Na odpowiedź Stanisława Bartosika nie trzeba było długo czekać. – „Pierwsze słyszę. Wcale się nie opieram. Kasia o wszystkim decyduje. Ja jako dobry mąż się nie wtrącam” – odparł. Grochola natychmiast weszła z nim w polemikę. – „Nie, nie, nie. Absolutnie się z tym nie zgadzam. Mój mąż decyduje o wszystkim, a udaje pantofelka” – zażartowała. "Pantoflarz w transformacji" i małżeńskie przekomarzanki Wymiana zdań szybko zamieniła się w pełen humoru dialog, który pokazał, z jakim dystansem oboje podchodzą do swojego związku. Pisarka przypomniała nawet jedną z rozmów z mężem. – „Jak go zapytałam, dlaczego jest pantoflarzem, to on mi powiedział, że jest pantoflarzem w transformacji” – śmiała się. Kiedy padło pytanie, czy temat wesela jest wciąż aktualny, odpowiedziała równie żartobliwie: – „Nie wiem, czy dożyjemy w tej sytuacji.” Bartosik nie pozostawał dłużny. – „Pantofelek to jestem taki, że nie mogę patrzeć na siebie. We wszystkim muszę ustąpić. To jest podstawa” – mówił z przymrużeniem oka. Na co Grochola szybko zareagowała: – „Stasiu, możesz patrzeć i w lustro, i na mnie. I nie ze wszystkim musisz ustąpić, bo jak ty się na coś uprzesz, to choćbym stawała na głowie...” "Ja Włoszka, a mój mąż to raczej Norweg" Choć ich rozmowa pełna była żartów, nie zabrakło również szczerych refleksji o różnicach charakterów. Kiedy padło stwierdzenie, że tworzą "włoskie, ogniste małżeństwo", Grochola odparła z uśmiechem: – „Znaczy ja Włoszka, a mój mąż to raczej taki Norweg.” To krótkie porównanie doskonale oddaje ich dynamikę. Ona sama przyznaje, że jest bardziej temperamentna, podczas gdy jej mąż zachowuje znacznie więcej spokoju. Różnice nie przeszkadzają im jednak budować relacji opartej na wzajemnym szacunku i poczuciu humoru. Recepta na szczęśliwe małżeństwo? "Nie przeszkadzać sobie" Zapytani o sekret udanego związku, nie szukali górnolotnych odpowiedzi. – „Nie przeszkadzać drugiej osobie i polubić się” – powiedziała Katarzyna Grochola. Stanisław Bartosik uzupełnił tę myśl jednym zdaniem: – „Polubić te rzeczy, które irytują.” Pisarka zdradziła również zasady, których starają się trzymać każdego dnia. – „Nie przeszkadzamy sobie, nie śledzimy się. Nie robimy nic, co by szkodziło partnerowi” – podkreśliła. Na koniec rozmowy odniosła się także do powiedzenia, że nie wchodzi się dwa razy do tej samej rzeki. Jej odpowiedź nie pozostawiała wątpliwości, jak patrzy na miłość i drugie szanse. – „Ależ oczywiście, że można. Jeżeli chłodno, a woda czysta, to dlaczego nie?” Wszystko wskazuje więc na to, że choć wesele wciąż pozostaje w sferze planów, w ich małżeństwie nie brakuje tego, co najważniejsze – wzajemnego dystansu, życzliwości i umiejętności śmiania się razem z codziennych różnic.
Niewiele osób wie, że to on odkrył Romana Polańskiego. Polak, który uciekł przed śmiercią i spełnił hollywoodzki sen
Gene Gutowski ocalał z Holokaustu, stracił niemal całą rodzinę, pracował dla amerykańskiego kontrwywiadu, projektował modę i produkował filmy, które przeszły do historii kina. To on pomógł Romanowi Polańskiemu rozpocząć międzynarodową karierę, a po latach wrócił z nim na plan „Pianisty”. Jego życie pełne było dramatycznych zwrotów, wielkich sukcesów, romansów i decyzji, które budziły skrajne emocje.
Trudno uwierzyć, że wszystkie te wydarzenia zmieściły się w jednej biografii. Gene Gutowski mówił jednak o swoim życiu z dystansem, ironią i charakterystyczną pewnością siebie. Nie kreował się na bohatera bez skazy. Opowiadał o sukcesach, błędach i słabościach z bezpośredniością, która jednych fascynowała, a innych szokowała. Gene Gutowski naprawdę nazywał się Witold Bardach Gene Gutowski urodził się 26 lipca 1925 roku we Lwowie jako Witold Bardach. Dorastał w zamożnej, wykształconej i zasymilowanej rodzinie żydowskiej. Jego ojciec, Juliusz Bardach, był prawnikiem, adwokatem i oficerem Wojska Polskiego. Matka, Anna z domu Garfunkel, była pianistką koncertową oraz nauczycielką muzyki. Witold miał młodszego brata Romana. Rodzina Bardachów była silnie związana z polską kulturą. W domu obchodzono katolickie święta, a Witold jako dziecko był ministrantem i harcerzem. Znał kilka języków, interesował się sztuką i wcześnie ujawnił zdolności plastyczne. Po latach wspominał Lwów z ogromnym sentymentem. To właśnie z tym miastem wiązały się jego najpiękniejsze obrazy dzieciństwa, ale także doświadczenia, które na zawsze odmieniły jego życie. Wojna odebrała mu niemal całą rodzinę Gdy we wrześniu 1939 roku wybuchła II wojna światowa, Witold miał czternaście lat. Jego rodzina próbowała przedostać się do Rumunii, jednak zamknięta granica uniemożliwiła ucieczkę. Bardachowie wrócili do Lwowa, który najpierw znalazł się pod okupacją sowiecką, a później niemiecką. Podczas okupacji sowieckiej Witold uczył się w Instytucie Sztuk Plastycznych. Zarabiał dzięki talentowi plastycznemu, malując propagandowe portrety. Po wkroczeniu Niemców sytuacja rodziny stała się dramatyczna. Bardachowie musieli opuścić dom i ukrywać się. Witold zdobywał żywność, fałszował dokumenty i próbował ratować najbliższych. Jego matka została wywieziona do obozu zagłady w Bełżcu, gdzie zginęła. Ojciec również został aresztowany i zamordowany. Młodszy brat Roman oraz stryj Bronisław zażyli truciznę. Gutowski stracił niemal całą rodzinę. Choć w późniejszych latach mówił o swoim życiu otwarcie, do wojennych wspomnień wracał z trudem. W wywiadzie dla VIVY!, przeprowadzonym przez Lilianę Śnieg-Czaplewską, przyznał, że nawet z Romanem Polańskim, który również ocalał z Holokaustu, nie rozmawiał o tamtych latach. „Z Romkiem nigdy nie rozmawiałem o wojnie” – mówił. Kiedy dziennikarka zauważyła, że może to świadczyć o głębokim bólu, odpowiedział krótko: „Wiem. Że to boli”. Uciekał pod fałszywą tożsamością W 1942 roku Witold postanowił opuścić Lwów. Posługiwał się dokumentami wystawionymi na nazwisko Eugeniusz Gutowski. Nowa tożsamość miała dać mu szansę na przeżycie. Podczas próby wyjazdu został rozpoznany i trafił do obozu przy ulicy Janowskiej. Dzięki znajomości języka niemieckiego, odwadze i sfałszowanym dokumentom przekonał esesmana, że nie jest Żydem. Pracował jako tłumacz, a później odzyskał wolność. Następnie przedostał się do Warszawy. Pracował w mleczarni, zakładzie fotograficznym i niemieckiej fabryce Junkers na Okęciu. Z fabryki wykradał sprzęt radiowy i przekazywał go Armii Krajowej. Nie próbował po latach tworzyć wokół siebie legendy romantycznego konspiratora. W wywiadzie dla „Playboya” z 2004 roku, przeprowadzonym przez Łukasza Klinkego i Piotra Szygalskiego, przyznał bez ogródek: „Zrobiłem to dla kasy. Byłem ich dostawcą”. Zapytany, czy kierował nim również patriotyzm, odpowiedział: „Raczej z materialnych. Może jakiś tam patriotyzm też był”. Kiedy Niemcy odkryli kradzieże, musiał zniknąć. Trafił później do Organizacji Todt, a pod koniec wojny znalazł się w Austrii. W maju 1945 roku dotarł do strefy kontrolowanej przez Amerykanów. Po wojnie tropił nazistów Amerykanie szybko dostrzegli, że młody uchodźca zna kilka języków i doskonale orientuje się w strukturach nazistowskiego państwa. Najpierw został tłumaczem, a następnie agentem Counter Intelligence Corps, czyli amerykańskiego kontrwywiadu wojskowego. Uczestniczył w aresztowaniach byłych nazistowskich funkcjonariuszy, przesłuchiwał podejrzanych i brał udział w denazyfikacji Niemiec. W rozmowie z „Playboyem” opowiadał o tej pracy z typową dla siebie pewnością siebie: „Ukończyłem jego szkołę w Niemczech i jako agent zajmowałem się aresztowaniem hitlerowców. To było piekielnie proste”. Mundur, dokumenty i znajomości otworzyły przed nim zupełnie nowy świat. Gutowski korzystał z powojennej wolności, podejmował ryzykowne interesy i szybko uczył się odnajdywać w każdej sytuacji. Sam przyznawał, że bywał nie tylko odważny, lecz także lekkomyślny. Lubił ryzyko i wierzył, że zawsze znajdzie wyjście z kłopotów. W Ameryce zaczynał od świata mody W 1947 roku poślubił Amerykankę Zillah, starszą od niego o dziewięć lat. Para wyjechała do Stanów Zjednoczonych i zamieszkała w Nowym Jorku. W 1949 roku Gutowski otrzymał amerykańskie obywatelstwo. Początkowo pracował jako ilustrator i projektant mody. Tworzył między innymi dla przedsiębiorstwa Lane Bryant i sieci Montgomery Ward. Zdolności plastyczne, które podczas wojny pomagały mu zarabiać, w Nowym Jorku stały się początkiem nowej kariery. Z Zillah miał dwóch synów, Andrew i Alexa. Małżeństwo nie przetrwało, ale Gutowski pozostał związany z dziećmi. Świat mody szybko przestał mu jednak wystarczać. Kino dawało znacznie więcej: sztukę, pieniądze, podróże, kontakty i emocje. Właśnie tam odnalazł swoje miejsce. Odnalazł Romana Polańskiego i zmienił jego karierę Gutowski zdobywał doświadczenie jako scenarzysta i producent. Pracował przy filmach i produkcjach telewizyjnych, a na początku lat 60. przeniósł się do Londynu. Przełomem okazało się spotkanie z Romanem Polańskim. Po obejrzeniu „Noża w wodzie” Gutowski uznał, że musi poznać jego reżysera. W wywiadzie dla VIVY! wspominał: „Zobaczyłem »Nóż w wodzie« i powiedziałem: »Muszę go znaleźć«”. Dowiedział się, że Polański będzie obecny na Tygodniu Filmu Polskiego w Monachium. Pojechał tam, zaprosił reżysera na kolację, a później przekonywał go, że międzynarodową karierę może rozpocząć dopiero po nakręceniu filmu po angielsku. „Dopóki nie zrobisz filmu po angielsku, nie zaistniejesz” – tak w rozmowie z VIVĄ! wspominał słowa skierowane do Polańskiego. Zaprosił go do Londynu, pomagał mu odnaleźć się w nowym mieście i rozpoczął poszukiwania pieniędzy na ich pierwszy wspólny projekt. Szybko połączyła ich nie tylko praca, lecz także przyjaźń. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgKH3WIy-919303f.jpg" width="967" height="800" alt="This 1967 photo shows film producer Gene Gutowski, left, and director Roman Polanski. Gutowski, a Polish-American Holocaust survivor who collaborated wit Polanski in the 1960s to produce three of the director's earliest classic films in English and reunited with him decades later for the Oscar-winning Holocaust drama "The Pianist," died Tuesday, May 10, 2016. He was 90 years old. (AP Photo/Judy Dreszer)" title="arch22" /> „Wstręt” otworzył im drzwi do wielkiego kina Zdobycie pieniędzy na anglojęzyczny debiut Polańskiego nie było łatwe. Inwestorzy nie wiedzieli, kim jest młody polski reżyser. Gutowski jednak nie rezygnował. W rozmowie dla VIVY! wspominał, że wszyscy pytali: „Who’s Polanski?”. Ostatecznie pieniądze udało się zdobyć od producenta związanego z kinem półerotycznym. Tak powstał „Wstręt” z Catherine Deneuve. Film odniósł ogromny sukces i otworzył Polańskiemu drogę do międzynarodowej kariery. Kolejna była „Matnia”, nagrodzona Złotym Niedźwiedziem na festiwalu w Berlinie. Później duet zrealizował „Nieustraszonych pogromców wampirów”, dziś uznawanych za klasykę kina. Gutowski i Polański założyli firmę produkcyjną, podpisali kontrakt z Paramount Pictures i przenieśli się do Hollywood. Producent rzeczywiście stał się człowiekiem, który pomógł Polańskiemu wejść do światowej ekstraklasy. W wywiadzie dla „Playboya” nie ukrywał satysfakcji: „Mnie ta znajomość także świetnie zrobiła. W końcu uznano, że jestem jego odkrywcą. I to mi się podoba”. Zabójstwo Sharon Tate zakończyło pewną epokę W sierpniu 1969 roku ciężarna żona Romana Polańskiego, Sharon Tate, została zamordowana przez członków sekty Charlesa Mansona. Gutowski był wtedy z Polańskim w Londynie. Następnego dnia obaj polecieli do Los Angeles. Producent przez kolejne tygodnie wspierał pogrążonego w rozpaczy przyjaciela. W wywiadzie dla VIVY! wspominał tamten moment w zaledwie kilku słowach: „To był koniec epoki”. Tragedia wpłynęła również na ich zawodowe relacje. Polański nie był gotowy do pracy, Gutowski zaś chciał kontynuować produkcję kolejnych filmów. W rozmowie z „Playboyem” wyjaśniał, że właśnie wtedy ich zawodowe drogi zaczęły się rozchodzić. Zrealizował „Przygody Gerarda” z Jerzym Skolimowskim i „Romans koniokrada” z Abrahamem Polonskym, lecz nie ukrywał, że współpraca nie dawała mu tego samego, co filmy z Polańskim. Ich przyjaźń przetrwała, ale na następną dużą wspólną produkcję musieli czekać ponad trzydzieści lat. „Pianista” był dla niego czymś więcej niż filmem Pod koniec lat 90. Gutowski i Polański zainteresowali się wspomnieniami Władysława Szpilmana. Historia pianisty, który przeżył warszawskie getto i okupację, miała dla obu twórców bardzo osobisty wymiar. Gutowski został koproducentem „Pianisty” i konsultantem historycznym. Pilnował detali dotyczących strojów, broni, wyglądu ulic oraz kondycji fizycznej bohaterów. W wywiadzie dla „Playboya” opowiadał, że podczas castingu zwracał uwagę na różnice w wyglądzie ludzi żyjących pod okupacją. Niemcy mieli być najlepiej odżywieni, Polacy szczuplejsi, a Żydzi skrajnie wygłodzeni. Nie pozwalał, by filmowe role obsadzano bez uwzględnienia tych realiów. Film zdobył Złotą Palmę w Cannes i trzy Oscary, w tym nagrodę za reżyserię dla Romana Polańskiego. Dla Gutowskiego był to jeden z najważniejszych momentów kariery. W rozmowie z „Playboyem” przyznał, że wzruszył się, gdy Polański symbolicznie podzielił się z nim Złotą Palmą. „Byłem bardzo wzruszony i miałem wilgotne oczy, kiedy dostałem pół Złotej Palmy Romka za »Pianistę«” – wspominał. Jego życie prywatne było równie burzliwe Gene Gutowski był kilkakrotnie żonaty i miał trzech synów. Z pierwszą żoną Zillah doczekał się Andrew i Alexa. Z małżeństwa z angielską modelką Judy urodził się Adam Bardach. To właśnie Adam namówił ojca, by opowiedział swoją historię przed kamerą. W 2014 roku premierę miał dokument „Mój tata Gene Gutowski”, który utrwalił jego wojenne wspomnienia, poczucie humoru i bezkompromisowy sposób mówienia. Gutowski nie ukrywał fascynacji kobietami ani zamiłowania do intensywnego życia towarzyskiego. Opowiadał o romansach, nocnych klubach, przyjęciach i rozstaniach. W rozmowie z „Playboyem”, zapytany o rzeczy, do których nie ma talentu, odpowiedział: „Nie mam talentu do wybierania żon i do elektroniki. Ewidentnie”. Jego wypowiedzi bywały prowokacyjne, dosadne i dziś niejednokrotnie mogą razić. Sam jednak nie próbował łagodzić swojego wizerunku ani udawać człowieka bardziej poprawnego, niż był w rzeczywistości. W Londynie czuł się jak król życia Lata 60. były dla niego czasem wielkiej wolności. Londyn tętnił muzyką, modą i sztuką, a Gutowski szybko stał się częścią towarzyskiej elity. W wywiadzie dla VIVY! opowiadał o klubach Stork, Annabel’s, Harry’s Bar i Tramp. W tym ostatnim czekał stolik z rezerwacją dla „Mr Polanski, Mr Gutowski”. Gutowski wspominał spotkania z Beatlesami, Rolling Stonesami i członkami europejskich rodzin królewskich. Opowiadał również, że pewnej nocy musiał osobiście wprowadzić do klubu przyszłego króla Szwecji, którego wcześniej nie wpuszczono z powodu braku karty członkowskiej. W rozmowie z „Playboyem” potwierdzał, że Polański nazywał go w tamtych czasach królem życia. „Świetnie żyliśmy w Londynie – wszystkich znałem, wszyscy mnie znali” – mówił. Jednocześnie zachował sentyment do Polski. W wywiadzie dla VIVY! wspominał, że razem z Polańskim chodzili do Ogniska Polskiego na flaczki, śledzie, chłodnik i pierogi. Na własnych przyjęciach serwował bigos, który robił furorę wśród zagranicznych gości. Żył według zasady „carpe diem” Z czasem Gutowski przyznał, że pogoń za zabawą mogła być próbą ucieczki od wojennej traumy. „Ta pogoń za dobrą zabawą, przyjęciami i przyjaciółmi mogła być chęcią rekompensaty utraty rodziny i przebytego we wczesnej młodości bólu” – mówił w rozmowie dla VIVY!. Nie ukrywał, że mimo sukcesu, pieniędzy i towarzyskiej pozycji nie opuszczało go poczucie samotności. W tym samym wywiadzie przyznawał, że wyobcowanie towarzyszyło mu przez całe życie. Jego życiową dewizą pozostawało jednak korzystanie z chwili. „Żyjemy według zasady carpe diem – żyj dniem dzisiejszym” – mówił VIVIE!. Dla niego nie była to jedynie efektowna sentencja. Za umiłowaniem intensywnego życia kryło się doświadczenie człowieka, który jako nastolatek widział śmierć bliskich i każdego dnia walczył o przetrwanie. Nie był tylko producentem filmowym Gutowski zajmował się również malarstwem, rysunkiem i rzeźbą. Tworzył portrety znajomych, w tym Romana Polańskiego i księcia Adama Karola Czartoryskiego. W rozmowie z „Playboyem” przyznawał, że żałuje, iż nie poświęcił sztuce więcej czasu. „Powinienem więcej malować i rzeźbić” – mówił. Dodawał jednak z typowym dla siebie poczuciem humoru, że rzeźbił również dla pieniędzy. Po odejściu od regularnej produkcji filmowej prowadził interesy na Bliskim Wschodzie, doradzał saudyjskiemu biznesmenowi Adnanowi Khashoggiemu i angażował się w projekty związane z modą, nieruchomościami oraz handlem. Jego zawodowa droga nigdy nie była oczywista. Był agentem, projektantem, producentem, biznesmenem i artystą. Zamiast jednej bezpiecznej kariery wybierał kolejne przygody. W autobiografii niczego nie próbował wygładzać W 2004 roku ukazała się jego autobiografia „Od Holokaustu do Hollywood”. Gutowski opisał w niej dzieciństwo, okupację, utratę rodziny, pracę dla kontrwywiadu, emigrację, karierę filmową oraz życie uczuciowe. W wywiadzie dla „Playboya” opowiadał, że książkę początkowo chciało wydać wydawnictwo Znak. Ostatecznie zrezygnowano z publikacji, ponieważ wspomnienia uznano za zbyt erotyczne i nieprzyzwoite dla profilu oficyny. Autobiografię wydało później Wydawnictwo Literackie. Gutowski nie zależał na tworzeniu własnego pomnika. Pisał o przemocy, pieniądzach, seksie, ryzyku i błędach równie otwarcie jak o filmowych sukcesach. Za wizerunkiem człowieka, który nie bał się niczego, krył się jednak chłopiec, który bardzo wcześnie stracił cały znany sobie świat. Gene Gutowski zmarł w Warszawie Gene Gutowski zmarł 10 maja 2016 roku w Warszawie. Miał 90 lat. Został pochowany na cmentarzu Bródnowskim. Pozostawił po sobie filmy, które przeszły do historii światowego kina, autobiografię oraz dokument zrealizowany przez syna. Jego nazwisko na zawsze pozostało związane z Romanem Polańskim, „Wstrętem”, „Matnią” i „Pianistą”. Nie był jednak wyłącznie człowiekiem stojącym obok sławnego reżysera. Sam stał się jedną z najbardziej niezwykłych postaci polskiej emigracji. Zapytany w „Playboyu” o największą życiową porażkę, odpowiedział z rozbrajającą pewnością siebie: „Jeszcze takiej nie było”. A gdy dziennikarze poprosili, by powiedział, kim naprawdę jest, odparł: „Starałem się i staram się być człowiekiem renesansu”. Być może właśnie to określenie najlepiej oddaje jego życie: pełne sprzeczności, talentów, dramatów i zachłannej ciekawości świata. Źródła: Viva.pl, Łukasz Klinke, Piotr Szygalski, Who are you, Gene?, „Playboy Polska”, nr 3/2004., The Guardian, Gene Gutowski obituary, 2016., The Telegraph, Gene Gutowski obituary, 2016., Culture.pl, biogram Gene'a Gutowskiego., Wikipedia (wersja polska i angielska) – wykorzystana wyłącznie pomocniczo do weryfikacji dat, nazw własnych i chronologii wydarzeń.
Aleksandra Kwaśniewska pokazała rodzinne chwile na nowym nagraniu. „Najcudowniejsza rodzina dwa plus dwa w Polsce”
Aleksandra Kwaśniewska opublikowała na Instagramie krótkie nagranie z wakacji we Włoszech. Towarzyszyli jej mąż Kuba Badach oraz suczki Biba i Lula. Choć urokliwe kadry przyciągnęły uwagę internautów, to właśnie komentarze pod wpisem stały się prawdziwym dowodem sympatii, jaką fani darzą tę parę. Pod nagraniem pojawiły się dziesiątki ciepłych słów i życzeń udanego wypoczynku.
Aleksandra Kwaśniewska i Kuba Badach po raz kolejny udowodnili, że cieszą się ogromną sympatią internautów. Wystarczyło krótkie nagranie z wakacji we Włoszech, by pod ich wpisem pojawiły się dziesiątki pełnych ciepła komentarzy. Obserwatorzy zachwycali się nie tylko malowniczymi kadrami i obecnością suczek Biby i Luli, ale przede wszystkim samą parą. Wśród wpisów nie brakowało określeń takich jak „Najsympatyczniejsze polskie małżeństwo”, „Najcudowniejsza rodzina dwa plus dwa w Polsce” czy „Najpiękniejsze... niecelebrytowe małżeństwo...”, pokazujących, jak dużą sympatią cieszą się wśród swoich fanów. Aleksandra Kwaśniewska pokazała wakacje we Włoszech. Internauci zachwyceni rodziną Aleksandra Kwaśniewska po raz kolejny uchyliła rąbka swojej prywatności. Dziennikarka opublikowała na Instagramie krótkie wideo z wakacyjnego wyjazdu do Włoch. W podróży towarzyszyli jej mąż Kuba Badach oraz dwie suczki – Biba i Lula. Nagranie opatrzyła krótkim opisem: „Włochy okraszone sierścią”, nawiązując do obecności swoich czworonożnych towarzyszek. Film szybko spotkał się z dużym zainteresowaniem obserwatorów, którzy licznie pojawili się w sekcji komentarzy. To właśnie reakcje internautów stały się jednym z najgłośniejszych elementów publikacji. Wiele osób podkreślało, że z przyjemnością ogląda rodzinne kadry i docenia naturalność całej czwórki. „Najsympatyczniejsze polskie małżeństwo”. Fani nie szczędzili komplementów Pod wpisem pojawiło się wiele komentarzy pełnych sympatii. Internauci zgodnie podkreślali, że Aleksandra Kwaśniewska i Kuba Badach należą do najbardziej lubianych par w polskim show-biznesie. Wśród wpisów można przeczytać między innymi: „Najsympatyczniejsze polskie małżeństwo” „Najcudowniejsza rodzina dwa plus dwa w Polsce” „Najlepsze kombo” „Wspaniali Wy” „Uwielbiam Was” „Piękna para, piękne miejsce, jesteście cudowni” „Wspaniała cała czwórka” „Cudnie się na Was patrzy” „Jesteście cudownie normalni” „Najpiękniejsze... niecelebrytowe małżeństwo...” „Super rodzinką + pieski!” „Normalna rodzina w tym nienormalnym świecie, psiaki najszczęśliwsze na świecie” Komentujący zwracali uwagę nie tylko na sam wyjazd, ale również na relację pary z ich psami. Wielu życzyło całej czwórce udanego urlopu i podkreślało, że wspólne podróżowanie z Bibą i Lulą jest pięknym widokiem. Biba i Lula ponownie skradły serca obserwatorów Obok licznych komplementów dla Aleksandry Kwaśniewskiej i Kuby Badacha, nie zabrakło również zachwytów nad ich suczkami. Internauci pisali: „Ależ te pieski dobrze trafiły” „Psiaki wygrały los na loterii” „Kochane śliczne cudowne piękne piesusie” „Cudny czas z cudnymi piesełkami” „Najlepsze Włochy to te z sierścią” W komentarzach wielokrotnie pojawiały się również życzenia udanego wypoczynku dla całej czwórki oraz podkreślenie, że wspólne podróże z psami robią na obserwatorach duże wrażenie. Miłość do psów od lat jest ważną częścią życia Aleksandry Kwaśniewskiej Jak przypomniano w źródłowym materiale, Aleksandra Kwaśniewska od lat otwarcie mówi o swojej miłości do zwierząt. W rozmowie z serwisem Psy.pl wyjaśniała, dlaczego psy zajmują szczególne miejsce w jej życiu. „Jest w nich czysta dobroć i bezinteresowna miłość”. Nic więc dziwnego, że Biba i Lula towarzyszą jej oraz Kubie Badachowi nie tylko na co dzień, ale także podczas zagranicznych wyjazdów. Najnowsze nagranie z Włoch pokazuje właśnie taki rodzinny moment, który – sądząc po liczbie i treści komentarzy – wyjątkowo przypadł do gustu obserwatorom.
Dominika Chorosińska i jej mąż udzielali rad o małżeństwie. Pod nagraniem pojawiły się tysiące komentarzy
Występ Dominiki i Michała Chorosińskich w TV Trwam odbił się szerokim echem. Małżonkowie rozmawiali o tym, jak budować trwały związek, podkreślając rolę wiary, wzajemnych relacji i rodziny. Niedługo po emisji fragmenty programu zaczęły krążyć w mediach społecznościowych, a internauci przypomnieli wydarzenia sprzed lat, wywołując burzliwą dyskusję.
Wystarczyło kilka minut rozmowy, by w sieci rozpętała się gorąca dyskusja. Dominika i Michał Chorosińscy pojawili się w TV Trwam, gdzie opowiadali o tym, jak budować szczęśliwe małżeństwo i pielęgnować relację. Choć ich wystąpienie miało być rozmową o rodzinie i wartościach, dla wielu internautów stało się pretekstem do przypomnienia głośnych wydarzeń z przeszłości. Pod opublikowanym nagraniem błyskawicznie zaroiło się od komentarzy, a film zebrał już ponad 8 tys. reakcji i około 3200 komentarzy, stając się jednym z najgłośniej komentowanych materiałów na profilu TV Trwam. Dominika i Michał Chorosińscy opowiedzieli o małżeństwie w TV Trwam Dominika Chorosińska od lat jest aktywna zarówno w życiu publicznym, jak i politycznym. Była aktorka, znana m.in. z roli Ewy w serialu „M jak miłość”, od 2019 r. zasiada w Sejmie i pozostaje związana z Prawem i Sprawiedliwością. Tym razem pojawiła się w TV Trwam razem z mężem, Michałem Chorosińskim. Rozmowa poświęcona była relacjom małżeńskim oraz temu, jak dbać o trwałość związku. To właśnie Michał Chorosiński zwrócił uwagę na znaczenie więzi między małżonkami i ich wpływ na całą rodzinę. „Jeżeli jest źle między małżonkami, to jak może być dobrze w dalszych relacjach? Dzieci to widzą, pewnie gdzieś tam cierpią z tego powodu, tracą poczucie bezpieczeństwa, więc tutaj jest pełna zgoda co do tego, że relacje małżonków są bardzo ważne. Ale kluczowe pytanie jest, jak to zrobić?” – mówił podczas programu. Dominika Chorosińska wskazała, co jej zdaniem pomaga budować trwałe małżeństwo W dalszej części rozmowy głos zabrała Dominika Chorosińska. Posłanka podkreślała znaczenie życia religijnego oraz codziennej troski o relację między małżonkami. „Ojciec Święty powiedział, że by trwać w małżeństwie, trzeba chodzić do komunii, a wiadomo, że aby przystępować do sakramentu komunii, należy być wcześniej w spowiedzi, a więc dbać o swoje sumienie. I druga rzecz — mieć poczucie humoru” – powiedziała. Dodała również, że pierwsze poważniejsze kryzysy w związku często pojawiają się po narodzinach dziecka, gdy cała uwaga skupia się na nowym członku rodziny. Na tym jednak nie zakończyła swoich wskazówek. Na koniec rozmowy zwróciła się szczególnie do kobiet. „Każda kobieta powinna przykleić nad łóżkiem kartkę, mówiącą, że »najważniejszym mężczyzną w życiu jest mąż«” – stwierdziła. To właśnie ten fragment programu był jednym z najczęściej udostępnianych w mediach społecznościowych. Internauci przypomnieli medialne doniesienia sprzed lat Skala zainteresowania okazała się ogromna. Film opublikowany na facebookowym profilu TV Trwam zebrał ponad 8 tys. reakcji oraz około 3200 komentarzy. Tysiące internautów włączyły się do dyskusji, a zdecydowana większość wpisów odnosiła się do przeszłości Dominiki Chorosińskiej i jej występu w roli osoby udzielającej porad dotyczących małżeństwa. Przez lata media opisywały doniesienia o rzekomym romansie Dominiki Chorosińskiej z kompozytorem Tomaszem Hynkiem. Pojawiały się również informacje, że para przeżywała poważny kryzys małżeński. Ostatecznie małżonkowie pozostali razem i wielokrotnie podkreślali, że w odbudowie ich relacji ważną rolę odegrała wiara. To właśnie ten kontekst sprawił, że część odbiorców zareagowała na telewizyjny występ bardzo krytycznie. Pod nagraniem opublikowanym w mediach społecznościowych pojawiły się setki komentarzy. „Nie mam nic przeciwko rozmowie o rodzinie. Ale kiedy uczestniczka audycji o »wygrywaniu małżeństwa« to osoba, która sama publicznie mówiła o romansie i o ciąży z innym mężczyzną w czasie kryzysu małżeńskiego, trudno nie odnieść wrażenia, że przydałoby się więcej pokory, a mniej moralizowania. Odbudowa po błędach to jedno, stawianie się w roli autorytetu – to już zupełnie co innego...” – napisał jeden z internautów. Nie brakowało również krótszych, ale równie wymownych opinii. „Autorytet idealnie dobrany do tematu.” „Ona akurat jest autorytetem.” „No to daliście idealną osobę jako przykład moralny dobrego małżeństwa.” „Co za obłuda.” „Mistrzyni hipokryzji.” Pojawiły się także komentarze odnoszące się bezpośrednio do słów Dominiki Chorosińskiej o tym, że „najważniejszym mężczyzną w życiu jest mąż”. „Kobieta, która zdradziła męża, mówi o karteczce »najważniejszym mężczyzną w moim życiu jest mąż«. Boże, jaka obłuda.” Inni zwracali uwagę przede wszystkim na sam fakt publicznego udzielania porad dotyczących małżeństwa. „Więcej pokory wobec samej siebie, a dopiero potem udzielać porad.” „Nie wiem, czy państwo, którzy udzielają wywiadu, wiedzą, że swoim zachowaniem i tego typu wywiadami robią więcej złego niż dobrego?” Występ w TV Trwam wywołał szeroką dyskusję Rozmowa Dominiki i Michała Chorosińskich miała dotyczyć sposobów budowania trwałego małżeństwa i znaczenia relacji rodzinnych. Jednak niemal natychmiast po emisji to nie same rady stały się głównym tematem dyskusji, lecz reakcje internautów, którzy przypomnieli medialne doniesienia sprzed kilkunastu lat. W efekcie występ pary w TV Trwam stał się jednym z szerzej komentowanych tematów w mediach społecznościowych. Jedni zwracali uwagę na historię małżonków i fakt, że ich związek przetrwał kryzys, inni oceniali, że publiczne udzielanie porad dotyczących małżeństwa przez Dominikę Chorosińską budzi kontrowersje. Dyskusja szybko przeniosła się do komentarzy pod nagraniami z programu, gdzie pojawiły się zarówno głosy krytyczne, jak i liczne odniesienia do wydarzeń z przeszłości.
Rafał Brzozowski przerwał milczenie. Tak odpowiedział na pytania o ślub i narzeczoną
Plotki o ślubie Rafała Brzozowskiego od tygodni rozgrzewają media i fanów. Wokalista postanowił odnieść się do nich podczas wakacyjnego wydania „halo tu polsat” w Krakowie. Choć nie zdradził daty ceremonii ani szczegółów przygotowań, padły słowa, które rozwiały część wątpliwości. Artysta jasno wyjaśnił, dlaczego nie zamierza opowiadać o swoim życiu prywatnym i po raz pierwszy publicznie użył określenia „moja narzeczona”.
Od miesięcy Rafał Brzozowski konsekwentnie unikał rozmów o swoim życiu uczuciowym, dlatego każda nowa informacja na jego temat wywoływała lawinę komentarzy. Ostatnio szczególnie głośno zrobiło się o doniesieniach dotyczących jego rzekomego ślubu. Wokalista postanowił wreszcie odnieść się do tych spekulacji podczas programu „halo tu polsat”. Choć nie zdradził daty ceremonii ani szczegółów dotyczących przygotowań, jasno wyjaśnił, dlaczego nie zamierza opowiadać o swojej relacji. W rozmowie padły również słowa, które przyciągnęły uwagę prowadzących i widzów. Rafał Brzozowski zabrał głos w „halo tu polsat” Od kilku tygodni w mediach pojawiały się informacje o możliwym ślubie Rafała Brzozowskiego. Według wcześniejszych doniesień ceremonia miała odbyć się 1 sierpnia, jednak sam wokalista konsekwentnie unikał komentowania tych spekulacji. Podczas wakacyjnego wydania programu „halo tu polsat”, realizowanego w Krakowie, prowadzące Agnieszka Hyży i Ewa Wachowicz postanowiły zapytać artystę o jego życie uczuciowe. Rozmowa początkowo dotyczyła miasta, z którym Brzozowski jest związany, ale szybko zeszła na temat jego partnerki. Gdy padło pytanie, czy często odwiedza Kraków ze swoją przyszłą żoną, wokalista zareagował z charakterystycznym uśmiechem i odpowiedział krótko: – Pomidor. Choć była to żartobliwa próba uniknięcia odpowiedzi, chwilę później padły słowa, które natychmiast zwróciły uwagę prowadzących. „Z szacunku do mojej narzeczonej”. Brzozowski nie chce mówić o ślubie Rafał Brzozowski nie zamierza zdradzać szczegółów dotyczących planowanej ceremonii. Podkreślił, że decyzja wynika przede wszystkim z szacunku do ukochanej, która – podobnie jak on – ceni sobie życie z dala od medialnego zgiełku. – Słuchajcie, ja wiem o tym, że media najbardziej to interesuje, ale uwierzcie mi, że z szacunku do mojej narzeczonej, która absolutnie ceni sobie skromność, nie będę o tym mówić – powiedział w „halo tu polsat”. To właśnie użycie określenia „moja narzeczona” sprawiło, że rozmowa nabrała jeszcze większego znaczenia. Artysta nie odniósł się do daty ślubu, ale jednocześnie nie ukrywał, że jego związek jest dla niego niezwykle ważny. Agnieszka Hyży, która miała okazję współpracować z Brzozowskim przy programie „Twoja twarz brzmi znajomo”, zwróciła uwagę, że wokalista wygląda dziś na człowieka, który odnalazł spokój. – Bardzo mocno wspierała Rafała za kulisami. Ja myślę, że (...) ty właśnie spotkałeś kogoś, z kim jesteś w stanie stworzyć taki ciepły, cichy, właśnie niemedialny świat. Chyba bardzo tego potrzebowałeś? – powiedziała prowadząca. Rafał Brzozowski od początku chronił swoją prywatność Już wcześniej wokalista przyznał, że w jego życiu pojawiła się osoba, dzięki której odzyskał poczucie bezpieczeństwa i stabilizacji. Jednocześnie wyraźnie zaznaczył, że nie chce dzielić się szczegółami tej relacji. – Jest ktoś przy mnie, kto daje mi poczucie wielkiej stabilizacji, bezpieczeństwa, spokoju, radości, poczucie, że mogę pracować i się rozwijać. To jest ta moja strefa prywatna, którą chcę dla siebie zostawić – mówił wcześniej w rozmowie z „Faktem”. Podczas wizyty w „halo tu polsat” ponownie wyjaśnił, skąd wynika jego ostrożność w opowiadaniu o życiu osobistym. – Na ten temat będzie jeszcze pewnie czas, by pogadać. Z doświadczenia już wiem, że jak się wyciąga życie prywatne do mediów, to nie wychodzi się na tym dobrze – przyznał. Słowa artysty pokazują, że mimo ogromnego zainteresowania mediów konsekwentnie stawia granicę między życiem zawodowym a prywatnym. Jedno pytanie nie wymagało długiej odpowiedzi Choć Rafał Brzozowski nie zdradził, czy rzeczywiście przygotowuje się do ślubu ani kiedy miałaby odbyć się ceremonia, na jedno pytanie odpowiedział bez chwili zawahania. Zapytany, czy jest dziś szczęśliwy, odparł krótko: – Absolutnie. To jedyne tak jednoznaczne wyznanie, na jakie zdecydował się podczas rozmowy. Resztę pozostawił wyłącznie dla siebie i swojej narzeczonej. Wygląda na to, że wokalista świadomie chroni relację przed medialnym rozgłosem i nie zamierza zmieniać tej decyzji, nawet jeśli zainteresowanie jego życiem prywatnym wciąż pozostaje bardzo duże.
Maria Prokop zadebiutuje w Polsacie. Zdradziła, jak wygrała casting do „Wielkiej Miłości w Małym Mieście”
Nowy rozdział w życiu Marii Prokop właśnie nabiera tempa. Instruktorka jogi, która na co dzień mieszka na Teneryfie, już niebawem po raz pierwszy pojawi się w roli prowadzącej telewizyjny program. W studiu „Halo tu Polsat” opowiedziała o kulisach castingu, emocjach towarzyszących nowemu wyzwaniu i wyjaśniła, dlaczego „Wielka Miłość w Małym Mieście” ma wyróżniać się na tle innych randkowych formatów.
To jedna z największych zawodowych zmian w życiu Marii Prokop. Instruktorka jogi, która od lat mieszka na Teneryfie, już wkrótce zadebiutuje na antenie Polsatu jako prowadząca programu „Wielka Miłość w Małym Mieście”. W rozmowie z gospodarzami „Halo tu Polsat” opowiedziała nie tylko o kulisach nowego projektu, ale także o emocjach, które towarzyszyły jej podczas castingu. Jak się okazuje, to właśnie ten etap okazał się dla niej największym wyzwaniem.::: Maria Prokop zadebiutuje jako prowadząca programu „Wielka Miłość w Małym Mieście” Maria Prokop już wkrótce zadebiutuje na antenie Telewizji Polsat jako prowadząca programu „Wielka Miłość w Małym Mieście”. To zupełnie nowy etap w jej zawodowej karierze. Choć do tej pory była przede wszystkim znana jako instruktorka jogi, teraz stanie przed kamerami w roli gospodyni randkowego show. O Marii Prokop zrobiło się głośno po informacji o rozstaniu z Marcinem Prokopem. Para rozwiodła się po 20 latach spędzonych razem, pozostając jednak w przyjacielskich relacjach. Dziś była żona prezentera mieszka na Teneryfie, gdzie prowadzi zajęcia jogi. Teraz zdecydowała się również na telewizyjne wyzwanie. Kilka dni temu Polsat ogłosił, że to właśnie ona poprowadzi „Wielką Miłość w Małym Mieście”. W sobotnim wydaniu programu „Halo tu Polsat” opowiedziała o swojej nowej roli i zdradziła, czego widzowie mogą spodziewać się po formacie. Nowy program Polsatu ma stawiać na naturalność Maria Prokop podkreśliła, że „Wielka Miłość w Małym Mieście” będzie różnić się od wielu znanych widzom programów randkowych. Twórcy postawili przede wszystkim na autentyczne emocje i swobodny przebieg wydarzeń. – „Nie będzie żadnych takich challenge'ów zorganizowanych, ale będzie to wszystko bardzo naturalne, bardzo płynne” – zapowiedziała. To właśnie naturalność ma być znakiem rozpoznawczym programu. Zamiast zaplanowanych zadań i widowiskowych konkurencji uczestnicy będą mieli przestrzeń do poznawania się i budowania relacji we własnym tempie. Zobacz też: Była żona Marcina Prokopa dostała program w Polsacie. Prezenter jednym zdaniem rozwiał wszelkie wątpliwości. Jego reakcja zaskoczyła wszystkich Taką rolę będzie pełnić Maria Prokop Nowa prowadząca nie zamierza występować w roli ekspertki od związków ani mentorki, która będzie oceniała decyzje uczestników. Jak sama przyznała, chce przede wszystkim stworzyć atmosferę zaufania i wspierać bohaterów programu wtedy, gdy będą tego potrzebowali. – „Ja jestem ich kumpelą, która czasami powie: »Stary, może troszeczkę byś spróbowała tak albo tak«, coś tak z serca doradzić. Ale ja nie jestem tam po to, żeby doradzać. Ja jestem tam po to, żeby słuchać i wspierać” – powiedziała podczas rozmowy w „Halo tu Polsat”. Takie podejście ma sprawić, że uczestnicy będą mogli czuć się swobodnie przed kamerami, a ich historie będą rozwijały się w naturalny sposób. Casting okazał się największym wyzwaniem Choć telewizyjny debiut dla wielu osób mógłby wydawać się najbardziej stresującym momentem, Maria Prokop przyznała, że znacznie większe emocje towarzyszyły jej podczas castingu. – „Bardziej denerwowałam się przy castingu niż tutaj na żywo na antenie” – wyznała. Ostatecznie właśnie rozmowa kwalifikacyjna okazała się momentem, który otworzył jej drzwi do nowej zawodowej przygody. Jak zdradziła, produkcja zwróciła uwagę przede wszystkim na jej naturalność i sposób budowania relacji z ludźmi. – „No i jakoś urzekłam produkcję właśnie tym, że potrafiłam z tymi panami po prostu tak normalnie, po przyjacielsku porozmawiać” – opowiadała. To właśnie swobodna rozmowa z osobami odgrywającymi uczestników programu miała sprawić, że została wybrana spośród innych kandydatek. Przed Marią Prokop zupełnie nowy etap Debiut w „Wielkiej Miłości w Małym Mieście” będzie dla Marii Prokop pierwszym tak dużym telewizyjnym projektem. Wszystko wskazuje na to, że w nowym programie postawi na autentyczność, uważne słuchanie i budowanie bliskiego kontaktu z uczestnikami, zamiast prowadzenia ich według gotowego scenariusza. Widzowie przekonają się już wkrótce, jak odnajdzie się w roli prowadzącej. Jedno jest pewne – sama nie ukrywa, że nowe zawodowe wyzwanie budzi w niej ogromne emocje, choć największy egzamin ma już za sobą. Jak przyznała, to właśnie casting okazał się momentem, który kosztował ją najwięcej nerwów, a jednocześnie otworzył drogę do debiutu na antenie Polsatu.
Po śmierci Łukasza Litewki wydarzyło się coś wyjątkowego. Bliscy zabrali głos. "Dzieje się historia"
To jeden z tych wpisów, obok których trudno przejść obojętnie. Kilka miesięcy po tragicznej śmierci Łukasza Litewki na jego profilu w mediach społecznościowych pojawiły się słowa, które poruszyły tysiące osób. Bliscy polityka odnieśli się do podpisanej właśnie nowelizacji ustawy o ochronie zwierząt i przypomnieli, że zakaz stałego trzymania psów i kotów na uwięzi był jedną z najważniejszych spraw, o które przez lata walczył.
Podpisanie nowelizacji ustawy o ochronie zwierząt stało się symbolicznym momentem dla wszystkich, którzy przez lata wspierali działania Łukasza Litewki. Polityk nie ukrywał, że poprawa losu zwierząt jest jedną z najważniejszych spraw, o które chce walczyć. Gdy nowe przepisy stały się faktem, jego bliscy postanowili uczcić tę chwilę poruszającym wpisem. Opublikowane słowa szybko przyciągnęły uwagę internautów i przypomniały, jak wielki ślad pozostawił po sobie 36-letni poseł. Poruszający wpis na profilu Łukasza Litewki po podpisaniu ustawy 23 kwietnia Polskę obiegła wiadomość o tragicznej śmierci Łukasza Litewki. Poseł Lewicy zginął w wyniku nieszczęśliwego wypadku, gdy podczas jazdy na rowerze został śmiertelnie potrącony przez samochód. Miał 36 lat. Jego pogrzeb zgromadził bliskich, polityków reprezentujących różne środowiska, a także przedstawicieli świata kultury, celebrytów i influencerów. Dla wielu osób Litewka pozostawał jednak przede wszystkim społecznikiem, który z ogromnym zaangażowaniem walczył o poprawę losu zwierząt. Teraz, po podpisaniu przez prezydenta nowelizacji ustawy o ochronie zwierząt, na facebookowym profilu zmarłego polityka pojawił się wyjątkowo emocjonalny wpis. „To jeden z tych momentów, kiedy szczególnie mocno myślimy: jak wielka szkoda, że nie możesz tego zobaczyć, Łukasz. Dzieje się historia – ta, o którą walczyłeś.” Autorzy wpisu przypomnieli, że właśnie ta sprawa była jedną z misji, z którymi Łukasz Litewka szedł do wyborów parlamentarnych. Ustawa łańcuchowa była jedną z najważniejszych spraw dla Łukasza Litewki Przez lata Łukasz Litewka angażował się w działania na rzecz zwierząt. Wspierał schroniska i organizacje prozwierzęce, uczestniczył w akcjach pomocowych oraz prowadził kampanie społeczne zwracające uwagę na problem złego traktowania zwierząt. Był również jednym z gorących zwolenników wprowadzenia tzw. ustawy łańcuchowej, której celem było wyeliminowanie stałego trzymania psów i kotów na uwięzi. We wpisie opublikowanym przez bliskich wybrzmiało, że zmiana prawa jest efektem wielomiesięcznej pracy i społecznego zaangażowania wielu osób. „Po miesiącach pracy i ogromnego społecznego zaangażowania możemy w końcu powiedzieć to głośno: psy w Polsce zostały uwolnione z łańcuchów.” To właśnie ten fragment wywołał ogromne poruszenie wśród internautów, którzy licznie komentowali publikację i wspominali działalność zmarłego posła. „Empatia może przełożyć się na konkretne przepisy” Autorzy wpisu zwrócili uwagę, że działalność jednego człowieka może stać się początkiem zmian o znacznie większej skali. „Po raz kolejny pokazałeś, że jedna osoba może nadać kierunek wielkiej zmianie. Że empatia może przełożyć się na konkretne przepisy.” W dalszej części wpisu znalazły się również słowa odnoszące się do wieloletnich działań prowadzonych przez Łukasza Litewkę w Sosnowcu. „Pokazałeś, że stanie na mrozie w centrum Sosnowca, zbieranie podpisów, rozmowy z ludźmi i cierpliwe budowanie świadomości mają sens – bo każda zmiana zaczyna się od jednego człowieka.” Na zakończenie bliscy zwrócili się bezpośrednio do zmarłego polityka. „W imieniu wszystkich Zwierzolubów – dziękujemy Ci za to!” Co zmienia nowelizacja ustawy o ochronie zwierząt? Podpisana przez prezydenta nowelizacja ustawy o ochronie zwierząt wprowadza zakaz stałego trzymania psów i kotów na uwięzi. Zwierzę będzie mogło zostać przywiązane jedynie wyjątkowo, między innymi podczas transportu, wizyty u weterynarza lub na krótki czas poza miejscem jego stałego pobytu. Nowe przepisy regulują również zasady dotyczące kojców oraz nakładają na właścicieli obowiązek zapewnienia zwierzętom odpowiednich warunków bytowych. Dla osób, które przez lata śledziły działalność Łukasza Litewki, podpisanie nowelizacji stało się momentem o szczególnym znaczeniu. Opublikowany na jego profilu wpis przypomniał, jak ważne miejsce w jego publiczznej działalności zajmowała walka o prawa zwierząt i jak wiele emocji wciąż budzi pamięć o człowieku, który uczynił ją jedną ze swoich najważniejszych misji. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2026/05/pap202310261CR-d690442.jpg" width="5303" height="3535" alt="Warszawa, 26.10.2023. Poseł Lewicy Łukasz Litewka podczas uroczystości wręczenia nowym posłom Sejmu X kadencji zaświadczeń o wyborze" title="Warszawa, 26.10.2023. Poseł Lewicy Łukasz Litewka podczas uroczystości wręczenia nowym posłom Sejmu X kadencji zaświadczeń o wyborze" />
Kim jest Dominik Rupiński? 27-letni milioner wywołał burzę wokół "Tańca z Gwiazdami"
To jedno z nazwisk, które wzbudziło największe emocje przed startem nowej edycji "Tańca z Gwiazdami". Dominik Rupiński od lat należy do grona najpopularniejszych twórców internetowych w Polsce, jednak dla części telewizyjnej publiczności pozostaje postacią nieznaną. Gdy ogłoszono jego udział w tanecznym show, pod wpisem programu natychmiast pojawiły się krytyczne komentarze. Sam influencer postanowił odnieść się do całego zamieszania.
Dominik Rupiński od lat buduje swoją pozycję w mediach społecznościowych i należy do grona najpopularniejszych polskich influencerów. Informacja o jego udziale w nowej edycji "Tańca z Gwiazdami" błyskawicznie obiegła internet, wywołując skrajne reakcje. Podczas gdy jedni cieszą się z obecności twórcy w programie, inni otwarcie przyznają, że wcześniej nie mieli pojęcia, kim jest. 27-latek postanowił odpowiedzieć na te komentarze i wyjaśnił, jak odbiera całą sytuację. Kim jest Dominik Rupiński? Dominik Rupiński ma 27 lat i od kilku lat należy do najbardziej rozpoznawalnych twórców internetowych w Polsce. Na TikToku obserwuje go ponad 4 miliony użytkowników, a na Instagramie zgromadził 1,2 miliona obserwujących. Swoją działalność zaczynał od krótkich filmów choreograficznych. Dziś publikuje przede wszystkim vlogi, testy produktów, wyzwania i materiały rozrywkowe, współpracując z największymi markami. Dzięki aktywności w mediach społecznościowych zbudował dochodowy biznes. Swój pierwszy milion zarobił w wieku 22 lat. W rozmowie z "Forbesem" przyznał: "Nie była to łatwa 'droga do miliona'. Wiązało się to z wieloma poświęceniami i bardzo dużym nakładem pracy. W tamtym okresie było trudniej zarobić takie pieniądze. Teraz ten rynek jest lepiej rozwinięty, a treści internetowe są lepiej monetyzowane." W ubiegłym roku pochwalił się również zakupem okazałej willi. Remont domu do dziś regularnie pokazuje swoim obserwatorom. Dominik Rupiński dołącza do "Tańca z Gwiazdami" Produkcja nowej edycji "Tańca z Gwiazdami" oficjalnie potwierdziła, że Dominik Rupiński pojawi się na parkiecie jesienią. W komunikacie opublikowanym w mediach społecznościowych przypomniano, że influencer zgromadził ponad 4 miliony obserwujących na TikToku i od lat rozwija swoją działalność w internecie. Po ogłoszeniu udziału Rupiński krótko skomentował tę wiadomość pod wpisem programu. "No to zaczynamy!" Na jego wpis szybko odpowiedział były uczestnik show Kacper "Jasper" Porębski. "W końcu!" Na co influencer odparł: "Trzymaj kciuki!" Ogłoszenie wywołało falę komentarzy Choć dla milionów internautów Dominik Rupiński jest doskonale znaną postacią, część widzów programu zareagowała zupełnie inaczej. Pod wpisem informującym o jego udziale szybko pojawiły się komentarze osób, które przyznawały, że nie kojarzą influencera. "Nie znam gościa kompletnie, kiedyś znało się wszystkich uczestników, teraz połowy się nie kojarzy, czasy się zmieniły." Pojawiały się także głosy krytykujące obecność internetowych twórców w programie. "W każdej edycji teraz musi być ktoś taki, serio? Widać, że już szukają na siłę, żeby ktoś wystąpił." Dominik Rupiński odpowiada krytykom: "Nie każdy musi wiedzieć, kim jestem" Influencer przyznaje, że reakcje internautów w ogóle go nie zaskoczyły. Jak podkreśla, podobne komentarze pojawiały się również przy okazji ogłaszania innych twórców internetowych jako uczestników programu. "Wiedziałem, że takie komentarze się pojawią i byłem na nie przygotowany. Zauważyłem podobne reakcje również przy poprzednich edycjach, kiedy ogłaszano udział influencerów, więc zupełnie mnie to nie zaskoczyło." 27-latek zaznacza, że nie odbiera tych opinii personalnie. "Nie odbieram tych komentarzy jako krzywdzących. Internet jest ogromny, a algorytmy pokazują nam przede wszystkim treści i osoby, które odpowiadają naszym zainteresowaniom. Doskonale więc rozumiem, że moje materiały nie docierają do każdego i nie każdy w Polsce musi wiedzieć, kim jestem." Rupiński zwraca również uwagę, że sam nie znał wszystkich uczestników nowej edycji programu. "Zresztą ja również nie znałem wcześniej wszystkich nazwisk, które pojawiły się wśród ogłoszonych uczestników. Uważam, że to jest całkowicie naturalne! Trudno dziś znać wszystkich ze wszystkich obszarów mediów." Mimo internetowej dyskusji influencer nie ukrywa, że liczy na nowe doświadczenie i możliwość zaprezentowania się szerszej publiczności. "Mam nadzieję, że widzowie, którzy do tej pory mnie nie znali, dzięki programowi będą mieli okazję poznać mnie trochę lepiej, a może nawet polubić. A ja dam z siebie wszystko, żeby przede wszystkim zapamiętali mnie z tańca." Jesienią okaże się, jak poradzi sobie na parkiecie i czy przekona do siebie także tych widzów, którzy do tej pory znali go wyłącznie z internetowej dyskusji. Źródła: pudelek.pl, onet.pl, halotu.polsat.pl
Długo wierzyła, że uratują małżeństwo. Pola Wiśniewska ujawniła kulisy rozwodu z Michałem. „Chciało mi się płakać”
Choć od ogłoszenia rozstania Michała i Poli Wiśniewskich minęło już kilka miesięcy, emocje wciąż nie opadły. W szczerej rozmowie z Wiktorem Słojkowskim dla Kozaczka Pola po raz pierwszy tak otwarcie opowiedziała o tym, jak wyglądały ostatnie miesiące ich związku. Nie ukrywa, że do końca wierzyła w uratowanie małżeństwa i marzyła o tym, by ich dzieci wychowywały się w pełnej rodzinie.
Po miesiącach medialnych spekulacji i kolejnych doniesień o rozwodzie Pola Wiśniewska zdecydowała się opowiedzieć o wszystkim z własnej perspektywy. W rozmowie z Wiktorem Słojkowskim dla Kozaczka nie unikała trudnych tematów. Opowiedziała o walce o małżeństwo, emocjach towarzyszących rozprawom rozwodowym oraz o tym, jak całą sytuację przeżywają ich dzieci. W jej słowach nie brakuje rozczarowania, ale też refleksji nad tym, co wydarzyło się w ostatnich miesiącach. Pola Wiśniewska: „Do samego końca chodziłam za moim mężem” Rozpad piątego małżeństwa Michała Wiśniewskiego od miesięcy budzi ogromne zainteresowanie. Tym razem głos ponownie zabrała Pola Wiśniewska, która w rozmowie z Wiktorem Słojkowskim dla Kozaczka opowiedziała o kulisach zakończenia ich relacji. Jak przyznała, długo nie dopuszczała do siebie myśli, że ich historia może zakończyć się rozwodem. Wierzyła, że wspólnymi siłami uda się odbudować to, co przez lata razem tworzyli. „Ja do samego końca chodziłam za moim mężem i dbałam o ten związek, wierząc, że da się go uratować.” Nie kryła również, że stworzenie pełnej rodziny było dla niej jednym z najważniejszych życiowych marzeń. „Ja sama marzyłam o tej rodzinie i walczyłam do samego końca, i byłam pewna, że nam się uda. A że jest jak jest, to tak, uważam, że jest to porażką.” Jednocześnie podkreśliła, że nie zamierza brać na siebie całej odpowiedzialności za rozpad małżeństwa. „Nie biorę odpowiedzialności, nie katuję się tym. Ta odpowiedzialność się rozkłada.” Dodała też, że mimo wszystko wciąż najważniejsze pozostaje dla niej dobro dzieci. „Chciałabym jednak, żeby moje dzieci wychowywały się w pełnej rodzinie.” Rozprawy rozwodowe okazały się wyjątkowo bolesne W rozmowie nie zabrakło również wspomnień z sali sądowej. Pola Wiśniewska nie ukrywała, że konfrontacja z Michałem Wiśniewskim podczas rozpraw rozwodowych była jednym z najtrudniejszych momentów ostatnich miesięcy. Jak wspominała, najbardziej bolała ją świadomość, że po latach wspólnego życia spotykają się właśnie w takich okolicznościach. „To było straszne. Co możesz czuć? Spotykasz się z człowiekiem pod salą rozpraw po siedmiu latach bycia razem. W ogóle chciało mi się płakać.” Szczególnie mocno zapadł jej w pamięć moment, gdy wokół nich pojawili się fotoreporterzy. „Myślałam sobie, że marnie skończyliśmy. Po siedmiu latach skończyliśmy pod salą rozpraw, a dookoła nas skaczą dziennikarze i robią nam zdjęcia.” Tak ocenia oświadczenie Michała Wiśniewskiego W wywiadzie z Wiktorem Słojkowskim Pola odniosła się także do głośnego oświadczenia Michała Wiśniewskiego, opublikowanego po ujawnieniu jego powrotu do Mandaryny. Nie ukrywała zaskoczenia sposobem, w jaki zostało przygotowane. „Oświadczenie Michała nie było przypadkowe. Tam celowo pojawiła się kwota, która została zdementowana później przez moją pełnomocnik.” Jej zdaniem nieprzypadkowo pojawiły się również odniesienia do jej nazwisk oraz studiów. „Moje nazwiska, wzmianka na temat studiów to są rzeczy, które zapadają w pamięć i one nie muszą być prawdziwe, żeby później się o tym mówiło.” Choć wokół całej sytuacji pojawiło się wiele komentarzy, Pola przyznaje, że najbardziej ceni głosy osób, które patrzą na sprawę z dystansem. „Bardziej cieszą mnie te niepopularne opinie osób, które nie zgadzają się na romantyzowanie tej sytuacji.” Falco ma teraz jednego ulubionego wykonawcę W rozmowie pojawił się również bardziej prywatny wątek dotyczący dzieci. Pola zdradziła, że najmłodszy syn przeżywa obecnie fascynację swoim tatą i regularnie słucha jego twórczości. „Falco jest teraz na takim etapie własnej inspiracji tatą, codziennie jak jeździmy do przedszkola i jak z niego wracamy, to Falco sobie każe włączać Ich Troje, ostatnią płytę, ma swoją ulubioną piosenkę, 'Siódme niebo'. No co, dziecku powiem, że nie?” Jak przyznała, nie zamierza odbierać synowi tej radości, nawet jeśli dla niej samej bywa to emocjonalnie trudne. „Myślę, że zrobiłabym mu większą krzywdę, zabraniając mu słuchać niż sobie, słuchając codziennie.” Nie zamyka się na miłość, ale jedną decyzję już podjęła Choć rozwód wciąż trwa, Pola Wiśniewska nie wyklucza, że w przyszłości jeszcze się zakocha. Wyraźnie zaznacza jednak, że nie planuje już powiększać rodziny. „Rodzinę tak. Aczkolwiek nie jest to dla mnie tożsame z posiadaniem dzieci. Nie wykluczam tego, że się z kimś zwiążę i będziemy tworzyć wspólnie dom, rodzinę, relacje. Wykluczam dzieci.” Dziś skupia się przede wszystkim na dzieciach i próbie odnalezienia spokoju po jednym z najtrudniejszych okresów w swoim życiu. Szczera rozmowa z Wiktorem Słojkowskim pokazuje, że mimo medialnego rozgłosu wokół rozwodu, dla Poli najważniejsze pozostają sprawy, które od początku stawiała na pierwszym miejscu – rodzina i dobro dzieci.
Nie wychowali go do życia w luksusie. Rodzice Jana Lubomirskiego-Lanckorońskiego sporo wycierpieli i wpajali mu, że życie nie będzie go rozpieszczać. Kim są Stanisław i Ewa Lubomirscy?
Jan Lubomirski-Lanckoroński często mówi o historii rodu, obowiązkach związanych z nazwiskiem i rodzinnych tradycjach. Za tym wszystkim stoją jednak przede wszystkim jego rodzice: Stanisław Stefan Lubomirski-Lanckoroński i Ewa z domu Tarnawiecka. To oni nauczyli go, że tytuł nie zastępuje pracy, nazwisko nie gwarantuje łatwego życia, a rodzinne dziedzictwo ma sens tylko wtedy, gdy idzie za nim odpowiedzialność.
Dzieciństwo Jana Lubomirskiego-Lanckorońskiego niewiele miało wspólnego z bajkowym obrazem arystokratycznego życia. Nie dorastał w świecie nieograniczonego luksusu, pałacowej służby i pieniędzy czekających na kolejne pokolenie. Rodzice wychowywali go w krakowskiej rzeczywistości, naznaczonej wspomnieniem wojny, komunistycznymi represjami, walką o rodzinne mienie i koniecznością zaczynania niemal od początku. Kim są rodzice Jana Lubomirskiego-Lanckorońskiego? Ojcem Jana jest Stanisław Stefan Lubomirski-Lanckoroński, urodzony 4 lipca 1931 roku w Warszawie. Matką – Ewa Maria z domu Tarnawiecka, młodsza od męża o kilkanaście lat. Para pozostaje razem od ponad pół wieku. W rozmowie z Żurnalistą Jan wspomniał, że jego rodzice są pod tym względem rzadkim wyjątkiem. „Moi rodzice są razem już 55 lat w ogóle chyba. Tak, 56 już nawet chyba w tym roku” – mówił w podcaście Żurnalisty. Choć publicznie znacznie częściej pojawia się postać Stanisława, z opowieści Jana wynika, że oboje rodzice mieli ogromny wpływ na jego charakter. Ojciec przekazywał historię rodu i rodzinny etos, matka pilnowała zasad, dyscypliny i odpowiedniego zachowania. Stanisław Lubomirski dorastał w cieniu wojny Stanisław był pierworodnym synem księcia Stefana Kazimierza Lubomirskiego i Krystyny Lubomirskiej. Dzieciństwo spędził w Kruszynie pod Częstochową. Wraz z młodszym bratem Janem uczył się w domu pod okiem nauczycieli i guwernera. Chłopcy poznawali przedmioty ogólne oraz języki obce, przede wszystkim niemiecki i francuski. Starannie zaplanowaną edukację przerwała II wojna światowa. Rodzina znalazła się w śmiertelnym niebezpieczeństwie. Stefan Kazimierz Lubomirski działał w organizacjach podziemnych, był związany ze Związkiem Zachodnim. Według rodzinnych przekazów znalazł się na liście osób przeznaczonych przez Niemców do rozstrzelania. W 1944 roku okupanci odkryli w domu Lubomirskich magazyn lekarstw przeznaczonych dla Armii Krajowej. Rodzice Stanisława zostali aresztowani. Groził im transport do Auschwitz, ostatecznie trafili jednak do więzienia przy Montelupich w Krakowie. Stefan Kazimierz zmarł w 1948 roku. Jego wnuk mówił o tym po latach bardzo dosadnie. „Mój dziadek zmarł w roku 1948, wykończony najpierw przez Gestapo, a później przez UB” – powiedział Jan Lubomirski-Lanckoroński w podcaście Żurnalisty. Dla Stanisława była to trauma, która ukształtowała całe jego późniejsze życie. Wchodził w dorosłość bez ojca, z doświadczeniem wojny i świadomością, że pochodzenie rodziny może stać się powodem represji. Zamiast humanistyki dostał metalurgię Stanisław interesował się historią i naukami humanistycznymi. W czasach stalinizmu nie mógł jednak swobodnie wybrać swojej drogi. „Profesorowie pomagali mojemu ojcu na studiach metalurgicznych, bo takie studia zostały mu wybrane przez ówczesne władze bierutowskie zamiast studiów humanistycznych” – opowiadał Jan u Żurnalisty. Ojciec Jana został inżynierem metalurgiem i podjął pracę w Hucie im. Lenina. Nie był to wybór, o którym marzył, ale potrafił odnaleźć się także w narzuconych warunkach. Jego obecność w hucie budziła zainteresowanie. Dla części pracowników książę pracujący fizycznie w państwowym zakładzie był czymś niezwykłym. Wokół rodziny nadal krążyły też legendy o ukrytych fortunach. „Stasiu, ale po co ty tę pensję bierzesz? Przecież ty, jak wracasz do domu, to sobie odkręcasz kurek w ścianie i złote monetki z tego lecą” – mieli żartować robotnicy, o czym Jan opowiedział w rozmowie z Żurnalistą. Rzeczywistość wyglądała zupełnie inaczej. Ojciec Jana był prześladowany w PRL Komunistyczne władze przez lata traktowały rodzinę Lubomirskich jak politycznie podejrzane środowisko. Stanisław miał trudności zarówno ze studiami, jak i pracą. Nie został również dopuszczony do służby wojskowej. „Mój ojciec wyraźnie dostał informację, kiedy mieli go powołać do armii, że człowiek, którego stryj jest adiutantem generała Andersa, w Ludowym Wojsku Polskim nie będzie służył” – wspominał Jan w podcaście Żurnalisty. Rodzina żyła też pod jednym dachem z funkcjonariuszami aparatu bezpieczeństwa. Część ich mieszkania została przymusowo zajęta. „Spotykałem się z oficerami UB na klatce schodowej naszej kamienicy, ponieważ zamieszkiwali oni część naszego mieszkania” – mówił Jan. Te doświadczenia nie zmieniły jednak Stanisława w człowieka zgorzkniałego. Syn wspomina go jako osobę pełną humoru, dystansu i wewnętrznej siły. Ojciec opowiadał mu historię rodu Jan od najmłodszych lat interesował się dziejami rodziny. Najważniejszym rozmówcą był dla niego właśnie ojciec. „Dopytywałem zawsze mojego taty, ale nie o sam tytuł, bardziej o rodzinę” – powiedział Jan Lubomirski-Lanckoroński w rozmowie dla TVN.pl. Nie chodziło o książęcą tytulaturę ani o budowanie poczucia wyższości. Ojciec opowiadał mu o przodkach, historii Polski, zaangażowaniu Lubomirskich w sprawy publiczne i obowiązkach wynikających z rodzinnego nazwiska. Jan określał te rozmowy jako pytania kierowane do „seniora rodu”. Stanisław nie uczył go, że pochodzenie daje specjalne prawa. Przeciwnie – pokazywał, że wiąże się ono z odpowiedzialnością. „Zawsze była rozmowa o działaniu, o tym, w jaki sposób wpływaliśmy pozytywnie na kraj, i myślenie, co nadal możemy jeszcze wnosić” – mówił Jan dla TVN.pl. Rodzice pomogli mu zbudować „pancerz” Upadek komunizmu przyniósł rodzinie nie tylko nowe możliwości, lecz także ogromne zainteresowanie mediów. Arystokratyczne nazwiska ponownie pojawiły się w przestrzeni publicznej, często w atmosferze sensacji, niechęci i stereotypów. Jan przyznał, że już jako dziecko nauczył się chronić przed komentarzami. „Pancerz owszem, zbudowany bardzo wcześnie. Mam wrażenie, że pojawił się już nawet w szkole podstawowej” – opowiadał Żurnaliście. Najważniejszą rolę odegrali tu rodzice. Tłumaczyli synowi, że nie powinien bezkrytycznie wierzyć w oskarżenia kierowane pod adresem całej grupy społecznej. „Moi rodzice mi zawsze tłumaczyli, dodając do tego odpowiednie przykłady, czyli książki, opowieści rodzinne i tak dalej” – mówił w tym samym podcaście. Nie było to więc wychowanie oparte na pustych zapewnieniach. Rodzice sięgali do konkretnych wydarzeń, dokumentów i historii przodków. W ten sposób Jan uczył się oddzielać fakty od stereotypów. Ewa Tarnawiecka była bardziej wymagająca O ile Stanisław pełnił rolę rodzinnego kronikarza i przewodnika po historii, o tyle Ewa dbała o codzienne zasady. Jan przyznał u Żurnalisty, że to właśnie matka była bardziej surowa. „Dużo bardziej restrykcyjna była moja mama” – powiedział w podcaście. Rodzice przypominali mu, że nazwisko oznacza konieczność zwracania szczególnej uwagi na zachowanie. Nie chodziło o surowe kary fizyczne. Jan mówił raczej o reprymendach, dyscyplinie i jasno określonych granicach. "Byłem do tego namawiany, zmuszany. Nie mogę powiedzieć, że pasem, bez przesady” – żartował w rozmowie z Żurnalistą. W wychowaniu pomagała też ukochana ciocia Dorota, którą Jan nazywał przyszywaną babcią. To ona uczyła go zasad zachowania przy stole, pomagania innym i codziennych obowiązków. „To wcale nie było tak, że służba sobie biegała w zamku i zawsze była na skinienie. Wręcz odwrotnie. My jako dzieci byliśmy zawsze przygotowywani do tego, że mamy pomagać, że mamy się ładnie zachowywać” – mówił. W domu obowiązywała dyscyplina Stanisław opowiadał synowi o zasadach panujących w jego własnym dzieciństwie. „Mój tata mi opowiadał z czasów przedwojennych, że nie wolno im było chociażby siedzieć z dorosłymi przy stole” – wspominał Jan u Żurnalisty. W domu Jana nie było już aż tak surowo, ale wyraźny podział na świat dzieci i dorosłych nadal pozostawiał ślad. Dobre maniery, szacunek do innych i pomoc przy codziennych obowiązkach były czymś oczywistym. Taki model wychowania nie miał jednak tworzyć sztucznego dystansu. Miał nauczyć dzieci samodyscypliny i świadomości, że uprzywilejowane pochodzenie nie zwalnia z obowiązków. Rodzina żyła znacznie skromniej, niż przypuszczano Jednym z największych mitów otaczających rodzinę Lubomirskich było przekonanie, że za znanym nazwiskiem kryje się niewyczerpany majątek. „Tych pieniędzy specjalnie nigdzie nie było. Nikt ich nam nie dosypywał” – mówił Jan dla TVN.pl. W czasach PRL rodzina korzystała z pomocy krewnych mieszkających poza Polską. Szczególne znaczenie miało wsparcie Karoliny Lanckorońskiej. „Nasza ciotka Karolina Lanckorońska przesyłała nam na miesiąc około 50 dolarów” – opowiadał Jan u Żurnalisty. W tamtych czasach była to realna pomoc. Za te pieniądze można było kupić żywność i podstawowe produkty. „Wtedy mogliśmy kupić mięso i takie rzeczy” – dodał. Pomagał także brat Stanisława, Jan Leon Lubomirski. Przesyłał rodzinie towary z zagranicy, w tym papierosy Marlboro, które można było wymienić na trudno dostępne produkty. „Mój tata wstawał około czwartej nad ranem po mięso” – wspominał Jan. To zdanie najlepiej pokazuje, jak daleko codzienność Lubomirskich odbiegała od wyobrażeń o arystokratycznym luksusie. Karolina Lanckorońska była dla nich kimś więcej niż krewną Karolina Lanckorońska należała do najważniejszych postaci w powojennej historii rodziny. Była historyczką sztuki, działaczką konspiracyjną, więźniarką Ravensbrück i współtwórczynią Polskiego Instytutu Historycznego w Rzymie. Przez lata wspierała polskich naukowców i instytucje, przesyłała do kraju lekarstwa, książki oraz pieniądze. Pomagała również bliskim. „Ciocia Karolina Lanckorońska, która traktując mnie trochę jak późnego wnuka, pomagała moim rodzicom” – mówił Jan dla TVN.pl. Jej postawa była bliska temu, czego Stanisław uczył syna: rodzinne dziedzictwo nie powinno służyć wyłącznie pielęgnowaniu własnej legendy. Powinno prowadzić do konkretnych działań. Rodzice długo nie wiedzieli, czy przejmować rodzinne kamienice Po 1989 roku rodzina odzyskała możliwość zarządzania krakowskimi kamienicami. Nie oznaczało to jednak nagłego powrotu do bogactwa. Budynki były w fatalnym stanie. Część z nich nadawała się niemal do rozbiórki, a czynsze nie wystarczały nawet na podstawowe remonty. „Moi rodzice bardzo długo się zastanawiali, czy przejmować to zarządzanie od Skarbu Państwa, bo to było tylko obciążenie” – opowiadał Jan Żurnaliście. Sam zaczął pomagać im jeszcze jako bardzo młody człowiek. „Bardziej pomagałem rodzicom, niż byłem jakimś zarządcą” – zastrzegał. To doświadczenie miało później ogromne znaczenie dla jego zawodowej drogi. Jan związał się z rynkiem nieruchomości, ale jego początki nie polegały na zarządzaniu wielkim majątkiem. Były raczej nauką łatania przeciekających dachów, rozmów z lokatorami i dokładania własnych pieniędzy do nierentownych budynków. Walka ojca wpłynęła na wybór studiów Jan został prawnikiem i radcą prawnym. Jak przyznał, jednym z powodów była wieloletnia batalia ojca o odzyskanie rodzinnych dóbr. „Jednym z powodów gdzieś tam z tyłu głowy była batalia mojego ojca o odzyskiwanie pewnych rzeczy” – mówił u Żurnalisty. Rodzinie udało się odzyskać niewiele. Jan nie ukrywał rozczarowania polskim brakiem kompleksowej reprywatyzacji, zwłaszcza w porównaniu z innymi państwami Europy Środkowo-Wschodniej. Jednocześnie nie chciał budować życia wyłącznie wokół poczucia krzywdy. Zamiast czekać, aż historia odda rodzinie wszystko, co utraciła, postawił na własną działalność. Ojciec wprowadzał go w pracę społeczną Po 1989 roku Stanisław zabierał syna na spotkania związane z ochroną rodzinnego dziedzictwa. „Najpierw szkolne, później z moim ojcem w wyjazdy dotyczące Zamku w Wiśniczu czy współpracy z ówczesnymi władzami samorządowymi” – wspominał Jan dla TVN.pl. Była to praktyczna lekcja tego, że historia nie kończy się na rodzinnych opowieściach. Trzeba jeszcze walczyć o zabytki, rozmawiać z samorządami i angażować się w sprawy publiczne. Z czasem Jan przejął wiele z tych obowiązków. Rozwija działalność Fundacji Książąt Lubomirskich, angażuje się w projekty społeczne i promuje historię rodu. Sam podkreśla, że nie chce być „kanapowym księciem”. Rodzice nie wprowadzili go do świata wielkiego biznesu Jan otwarcie mówi, że jego rodzice nie należeli do środowiska największych polskich przedsiębiorców. „Moi rodzice zupełnie byli poza tym środowiskiem” – powiedział u Żurnalisty, wspominając początki swojej biznesowej drogi. Nie dostał więc od nich gotowych kontaktów, ogromnego kapitału ani pozycji w świecie finansów. Otrzymał coś innego: odporność, historię, zasady i przekonanie, że na własne nazwisko trzeba zapracować. Stanisław nauczył go patrzeć na rodzinne dzieje bez idealizowania ich i bez wstydu. Ewa pilnowała, by za historycznym nazwiskiem szło odpowiednie zachowanie. Oboje pokazali mu, że nawet najbardziej znany rodowód nie zwalnia z codziennych obowiązków. Właśnie dlatego opowieść o rodzicach Jana Lubomirskiego-Lanckorońskiego nie jest historią o złotych monetach ukrytych w ścianach. To historia o wojnie, stracie, represjach, kolejkach po mięso i zrujnowanych kamienicach. Ale także o humorze, rodzinnej pamięci i przekonaniu, że dziedzictwo nie jest tym, co się posiada. Jest tym, co robi się dalej. Źródła: podcast Żurnalista, tvn.pl, Fundacja Książąt Lubomirskich facebook, fundacjalanckoronskich.org, Sejm Wielki (genealogia i rodzina). Rodovid (wykształcenie, działalność społeczna)
Tylko u nas Gamou Fall: „Nigdy nie pokażę córki i nie zdradzę jej imienia". Kryje się za nim bardzo osobista historia...
Gamou Fall rzadko mówi o swoim życiu prywatnym, ale w rozmowie z Rafałem Kowalskim w formacie KULA VIVY! zrobił wyjątkowy wyjątek. Opowiedział o świadomej decyzji dotyczącej ochrony prywatności swojej córki, wyjaśnił, dlaczego nie pokazuje jej wizerunku i zdradził niezwykle osobistą historię związaną z wyborem imienia.
Gamou Fall od lat konsekwentnie oddziela życie zawodowe od prywatnego. Choć chętnie dzieli się z fanami zawodowymi projektami i jest aktywny w mediach społecznościowych, o swojej rodzinie mówi bardzo rzadko. W rozmowie z Rafałem Kowalskim w formacie KULA VIVY! opowiedział jednak o wyjątkowo ważnym aspekcie swojego życia. Wyjaśnił, dlaczego nigdy nie pokazuje wizerunku córki i z jakiego powodu nie zdradza nawet jej imienia. Jak się okazuje, za tą decyzją stoi nie tylko troska o prywatność dziecka, ale także niezwykle osobista historia. "Nigdy nie pokażę córki" – świadoma decyzja od pierwszego dnia Choć media społecznościowe coraz częściej stają się miejscem, w którym celebryci pokazują rodzinne życie, Gamou Fall obrał zupełnie inną drogę. W rozmowie z Rafałem Kowalskim przyznał, że decyzja o niepublikowaniu wizerunku córki była przemyślana. „Tak, to jest świadoma decyzja od początku do końca.” Jak podkreśla, nie chodzi wyłącznie o zachowanie prywatności, ale przede wszystkim o bezpieczeństwo dziecka i pozostawienie mu prawa do decydowania o sobie w przyszłości. „Nigdy nie wiemy, kto jest po tej drugiej stronie. (...) Oczywiście, jako rodzice, my będziemy podejmowali decyzję na tym początkowym etapie, ale nie chcę ją wciągać w ten świat, bo jest specyficzny. Różne intencje mają ludzie po drugiej stronie.” To podejście coraz częściej pojawia się wśród znanych rodziców, jednak Gamou mówi o nim z wyjątkową stanowczością. Nie ukrywa, że zależy mu na tym, aby córka mogła jak najdłużej cieszyć się zwyczajnym dzieciństwem. „Ona jest dzieckiem i chcę, żeby pozostała w swoim beztroskim świecie jak najdłużej.” Jednocześnie zdaje sobie sprawę, że całkowite uniknięcie zainteresowania otoczenia nie zawsze jest możliwe. „Wiem, że to jest czasem nie do uniknięcia, bo ludzie zrobią Ci zdjęcie na ulicy, ale tutaj apeluję do Was, drodzy paparazzi. Szanujmy się, a będziemy żyli w zgodzie.” Nie tylko wizerunek. W tajemnicy pozostaje również imię córki Podczas rozmowy pojawił się także temat imienia dziewczynki. Rafał Kowalski zapytał, czy jego wybór miał dla rodziny szczególne znaczenie. Odpowiedź nie pozostawiła żadnych wątpliwości. „Był, był, tak. Imię dostała po mojej babci. To imię też trzymamy w tajemnicy. Wiem, to się może wydawać dziwne, ale tak. Ta sfera rodzinna jest dla mnie bardzo osobista.” Za decyzją o zachowaniu imienia wyłącznie dla najbliższych kryje się historia, która ma dla Gamou ogromną wartość emocjonalną. Jak opowiedział, córka otrzymała imię po ukochanej babci. „Także dostała po mojej ukochanej babci. Mamy po mamie mojego Taty z Senegalu, św. pamięci już, ale mam z nią masę wspaniałych wspomnień, bo to była naprawdę cudowna kobieta.” To właśnie dlatego wybór imienia nie był przypadkowy. Dla Gamou to symbol rodzinnej pamięci i wyjątkowej więzi, która – jak sam powiedział – znalazła swoją kontynuację. „No i teraz odrodziła się w Polsce.” Rodzinna historia, która łączy Senegal i Polskę W dalszej części rozmowy pojawił się również wątek korzeni Gamou Falla. Przyznał, że fakt, iż jego tata pochodzi z Senegalu, a mama jest Polką, miał znaczenie przy wyborze imienia. „Tak. Wiesz, to jest łatwe, to jest w przypadku, kiedy właśnie mój tata pochodzi z Senegalu, moja mama jest Polką, więc w tym przypadku to jest uzasadnione, ale faktycznie gdyby było inaczej, to pani w urzędzie może się podobać. Z tym też nie ma problemu.” Choć nie zdradza, jakie imię nosi jego córka, nie ukrywa, że jest ono czymś znacznie więcej niż tylko wyborem rodziców. To pamiątka po ukochanej babci i sposób na zachowanie rodzinnej historii dla kolejnych pokoleń. Rozmowa z Rafałem Kowalskim pokazuje również, jak konsekwentnie Gamou Fall oddziela życie zawodowe od prywatnego. O ile sam pozostaje obecny w przestrzeni publicznej, o tyle córce chce zapewnić możliwość dorastania z dala od medialnego zainteresowania. Jak podkreśla, kiedyś sama będzie mogła zdecydować, czy zechce wejść do świata mediów i pokazać się publicznie. Dziś najważniejsze jest dla niego jedno – by jak najdłużej mogła pozostać po prostu dzieckiem. Cała rozmowa z Gamou Fallem do obejrzenia na naszym kanale YouTube. View oEmbed on the source website