Tylko w VIVA! Bez Tabu: Paulina Smaszcz zachwyca się nowym partnerem. „Mój przystojny sportowiec!”. Zdradziła swoją nową definicję miłości
Paulina Smaszcz promienieje i wcale tego nie ukrywa. W najnowszym odcinku programu VIVA! Bez Tabu po raz pierwszy tak szczerze opowiedziała o mężczyźnie, który pojawił się w jej życiu. Nie zdradziła jego imienia, ale z uśmiechem nazwała go „przystojnym sportowcem”. Jeszcze więcej powiedziała o tym, co ich połączyło i dlaczego właśnie przy nim odzyskała spokój, którego tak długo szukała.
W szczerej rozmowie w VIVA! Bez Tabu z Mariolą Bojarską-Ferenc Paulina Smaszcz otworzyła się nie tylko na temat nowego związku, ale także zmian, jakie zaszły w jej życiu. Opowiedziała o mężczyźnie, którego z uśmiechem nazywa „przystojnym sportowcem”, zdradziła, co najbardziej ją w nim urzekło, i wyznała, dlaczego dziś zupełnie inaczej rozumie miłość. Nie zabrakło też osobistych refleksji o partnerstwie, rodzinie i codzienności, która – jak sama przyznaje – daje jej dziś poczucie spokoju i szczęścia. „Powiedzmy, że przystojny sportowiec” Mariola Bojarska-Ferenc nie ukrywała ciekawości. Skoro Paulina Smaszcz coraz częściej mówi o tym, że jest szczęśliwa, trudno było nie zapytać o mężczyznę, który stoi za tą zmianą. – „Nie pokazujesz, no ale przecież jakieś imię. Może nazwijmy go po imieniu” – zaproponowała prowadząca. Paulina tylko się uśmiechnęła. „To powiedzmy, że przystojny sportowiec”. To określenie nie było przypadkowe. Chwilę później wyjaśniła, że właśnie sport i wszystko, co się z nim wiąże, ukształtowały charakter jej partnera. „Ja uważam, że sport, i sama to dobrze wiesz, totalnie kształtuje charakter. I umiejętność funkcjonowania w świecie porażki, jak i wielkiego sukcesu. Nie odbija ci się sodówka, ćwiczysz dalej. Upadniesz, musisz wstać. Ja uwielbiam to”. W tych kilku zdaniach zawarła wszystko to, co dziś najbardziej ceni w drugim człowieku – pokorę, konsekwencję i odporność na życiowe zakręty. „Zmieniłam definicję słowa miłość” Rozmowa szybko zeszła na temat relacji i tego, jak bardzo zmieniło się podejście Pauliny Smaszcz do miłości. Dziś nie szuka wielkich deklaracji ani idealnych scenariuszy. „Ja w ogóle, wiesz, zmieniłam definicję słowa miłość. Lojalność, szacunek, wsparcie, zrozumienie, nieobgadywanie się, umiejętność komunikacji, intymność, ale też umiejętność porozumiewania się, nawet w trudnych sytuacjach, i nieponiżanie drugiej osoby. To jest miłość”. To właśnie komunikacja wracała w tej rozmowie jak refren. Kiedy Mariola Bojarska-Ferenc zapytała wprost, co najbardziej urzekło ją w obecnym partnerze, odpowiedź padła natychmiast. „Umiejętność komunikacji”. Smaszcz nie ma też wątpliwości, że prawdziwy związek nie może opierać się na przemilczeniach. Oboje doskonale znają swoją przeszłość i – jak podkreśla – właśnie dzięki temu budują relację na zaufaniu. „Ale oczywiście, nie wyobrażam sobie, żeby nie znał. Ja jego historię też doskonale znam”. Nie planuje ślubu. Liczy się tylko „tu i teraz” Choć jest zakochana, nie snuje planów wybiegających daleko w przyszłość. Dziś chce przede wszystkim dobrze przeżywać każdy dzień. „Ja uważam, że ja już nie mam czegoś takiego, że ja już szukam, że związek, że coś tam. Tu i teraz. Tu i teraz zróbmy wszystko, żeby ten związek był najlepszy na świecie”. To podejście nie wzięło się znikąd. Życiowe doświadczenia sprawiły, że inaczej patrzy na czas i wspólne chwile. „Ja już wiem, co to znaczy, wiesz, nie chodzić, być w pieluchach, być chorą osobą, którą wszyscy opuszczają. Ja sobie już nie odpuszczę żadnego dnia. Ja nie robię planów, co będzie za tydzień. Może mam w kalendarzu wpisany casting z Mariolą, ale ja nie mówię: »Boże, może za rok to się pobierzemy, za trzy lata coś tam«. W ogóle ja nie robię takich planów”. W tych słowach nie ma rozczarowania. Jest za to ogromna świadomość, że szczęście buduje się każdego dnia, a nie w odległej przyszłości. „Jestem szalona w miłości” Podczas rozmowy nie zabrakło również bardziej osobistych pytań. Gdy Mariola Bojarska-Ferenc poruszyła temat intymności, Paulina nie ukrywała emocji. „Ja jestem teraz szalona. Tak. Jestem szalona w miłości.” Przyznała, że wreszcie pozwala sobie spełniać marzenia, które przez lata odkładała na później. „Ja po prostu spełniam teraz swoje marzenia.” To widać także w ich codzienności. Partner Pauliny uwielbia gotować i – jak zdradziła – często zaskakuje ją wyjątkowymi potrawami. „On właśnie gotuje takie rzeczy. Na przykład w Sylwestra były nóżki krabowe, pyszna zupa rybna. Bo on jest sportowcem, więc odżywia się bardzo zdrowo.” Sama śmieje się, że kuchnia nie jest jej największą pasją, choć ma swoje popisowe dania. „Ja jestem świetna w sałatach. To wiesz, że ja robię świetne sałaty. Nie przepadam za gotowaniem, ale robię świetne sałaty i mięso.” Tak wygląda ich życie. „To jest czas dla siebie” Najbardziej poruszający okazał się jednak opis zwyczajnych rodzinnych wieczorów. To właśnie one – bardziej niż spektakularne gesty – sprawiają, że Paulina czuje się szczęśliwa. „W Danii jest tak, że o 18.00, choćby skały sr*ły, jesz kolację. Przyjeżdża cała rodzina, przyjeżdża jego syn, czasami przyjaciele. O 18.00 siadasz do stołu. I to są świeczki, jest obrus, tak jak ja zawsze marzyłam, serwetki. To wszystko jest takie, że spędzasz razem czas”. To właśnie ten wspólny rytuał zrobił na niej ogromne wrażenie. „To jest czas dla siebie. Każdy ma szansę rozmawiać. Ja tego tak bardzo chciałam, żeby to był czas dla siebie”. Nie chodzi o wystawne kolacje czy idealnie nakryty stół. Najważniejsze jest to, że nikt nie ucieka wzrokiem w telefon, a rozmowa staje się najważniejszym punktem dnia. „Franek go uwielbia” Dla Pauliny równie ważne jak własne szczęście są relacje nowego partnera z jej rodziną. I tutaj również nie kryje radości. „Franek go uwielbia, mają te same zainteresowania, grają golfa razem, więc to jest cudowne. Grają razem w tenisa. Więc mają świetną komunikację, dzwonią się i tak dalej”. Jak podkreśla, podobnie wyglądają jej relacje z synem partnera. „Ja mam też bardzo dobrą komunikację z jego synem, bo on też ma syna z pierwszego małżeństwa”. Jednocześnie oboje postawili sobie jasne granice i nie próbują zastępować dzieciom biologicznych rodziców. „Natomiast najważniejsze jest to, ja nie udaję matki jego syna, a on nie udaje ojca mojego syna”. To właśnie wzajemny szacunek, szczerość i uważność na potrzeby drugiej osoby wybrzmiewają z tej rozmowy najmocniej. Paulina Smaszcz nie opowiada o bajkowej miłości ani nie kreśli idealnego obrazu związku. Mówi o codzienności, rozmowie, wspólnych posiłkach i partnerstwie. I właśnie dlatego historia o jej „przystojnym sportowcu” brzmi tak autentycznie. ___________________________________________________________________________________________________ Cały wywiad obejrzysz na naszym kanale YouTube. View oEmbed on the source website
Mało kto zna historię żony Dibu Martíneza. Piłkarz zakochał się w niej od pierwszego wejrzenia. To miłość jak z filmu
Jedno spojrzenie na londyńskim przystanku autobusowym wystarczyło, by Emiliano „Dibu” Martínez zakochał się bez pamięci. Dziś wspólnie wychowują dwoje dzieci, świętują największe piłkarskie sukcesy i tworzą jeden z najbardziej zgodnych związków w świecie futbolu. Mało kto jednak wie, jak naprawdę zaczęła się ich miłość.
Dziś są jedną z najbardziej rozpoznawalnych par argentyńskiego futbolu, jednak ich związek powstał z dala od stadionów i kamer. Zanim Emiliano Martínez został mistrzem świata i bohaterem milionów kibiców, był młodym piłkarzem próbującym odnaleźć swoje miejsce w Londynie. Właśnie wtedy na jego drodze pojawiła się Amanda Gama, znana dziś wszystkim jako Mandinha Martínez. Kim jest Mandinha Martínez? Mandinha Martínez, której prawdziwe nazwisko brzmi Amanda Gama, wychowała się w Wielkiej Brytanii w rodzinie o portugalsko-brazylijskich korzeniach. Zamiast wykorzystywać popularność męża, od początku postawiła na własną ścieżkę zawodową. Jest projektantką wnętrz i przedsiębiorczynią. Prowadzi markę MiSueños Kids, specjalizującą się w aranżacji pokoi dziecięcych oraz produktach dla najmłodszych. Choć w mediach społecznościowych obserwują ją tysiące osób, zdecydowanie częściej pokazuje rodzinne chwile i efekty swojej pracy niż życie u boku słynnego bramkarza. To świadomy wybór, który pozwala jej zachować prywatność mimo ogromnej popularności męża. Miłość, która zaczęła się na londyńskim przystanku Ich historia rozpoczęła się w 2013 roku w Londynie. Emiliano Martínez był wówczas zawodnikiem Arsenalu i regularnie odwiedzał restaurację prowadzoną przez rodziców Mandinhy. Ona studiowała, a w weekendy pomagała rodzinie w lokalu. – Moi rodzice prowadzili restaurację w Londynie, do której często przychodzili piłkarze Arsenalu. Emi zaczął tam zaglądać, gdy miał 17 albo 18 lat. Ja studiowałam i w weekendy pomagałam rodzicom. Widywaliśmy się wtedy dość często. Był bardzo nieśmiały. Ja zresztą też – wspominała po latach. Z czasem okazało się, że mieszkali niemal po sąsiedzku. Codziennie mijali się na przystanku autobusowym, jednak żadne z nich nie miało odwagi rozpocząć rozmowy. – Mieszkałam dosłownie obok niego. Codziennie mijałam go w drodze do pracy i zastanawiałam się, dlaczego za każdym razem spuszcza wzrok. Pomyślałam, że jest zarozumiały, bo przecież zwykłe „cześć” nic nie kosztuje – opowiadała Mandinha. Prawda była jednak zupełnie inna. Argentyński bramkarz po prostu nie potrafił zrobić pierwszego kroku. Ostatecznie zdobył się na odwagę i wysłał wiadomość. – Napisał do mnie: „Nie jestem zarozumiały. Po prostu się wstydzę. Może pójdziemy na kawę?”. Odpowiedziałam: „Nie, przyjdź do mnie, napijemy się kawy tutaj”. I tak wszystko się zaczęło. Później umawialiśmy się już na kolejne kolacje – zdradziła. Pierwsze spotkanie rozwiało wszystkie wątpliwości. – Kiedy pierwszy raz wszedł do mojego mieszkania, pomyślałam tylko: „Jaki on jest wysoki! To chyba nie ma szans się udać, bo ja jestem taka drobna”. Ale od początku był niezwykle czuły i serdeczny – mówiła z uśmiechem. To właśnie wtedy Mandinha odkryła, że za nieśmiałością Emiliano kryje się romantyk. Jak sama wspominała, nie próbował imponować drogimi prezentami. – Nigdy nie próbował imponować drogimi prezentami. Przynosił mi kwiaty, pisał listy. Do dziś je wszystkie przechowuję. Bajkowy ślub i wspólne życie z dala od blasku fleszy Po trzech latach związku para zaręczyła się, a 22 maja 2017 roku powiedziała sobie sakramentalne „tak” w Brocket Hall pod Londynem. Wśród gości znaleźli się przyjaciele Martíneza z Arsenalu, między innymi Santi Cazorla, Héctor Bellerín i David Ospina. Choć uroczystość zgromadziła wielu piłkarzy, miała bardzo rodzinny charakter. Od początku zależało im na tym, by ten dzień świętować przede wszystkim z najbliższymi. Po ślubie wspólnie przeprowadzali się za kolejnymi klubami Emiliano, aż ostatecznie osiedlili się w Birmingham po jego transferze do Aston Villi. Mimo rosnącej popularności bramkarza konsekwentnie chronią swoje życie prywatne i unikają celebryckiego stylu życia. Dzieci są dla nich najważniejsze W 2018 roku para powitała na świecie syna Santiago. Bramkarz nie ukrywa, że ojcostwo całkowicie odmieniło jego życie. – Nigdy nie bronię tylko dla siebie. Zawsze robię to dla kogoś. Odkąd urodził się mój syn, wszystko się zmieniło. Wtedy naprawdę rozwinąłem skrzydła – przyznał. Trzy lata później rodzina powiększyła się o córkę Avę. Jej narodziny zbiegły się jednak z jednym z najważniejszych momentów w karierze Emiliano Martíneza – trwającym Copa América 2021. Z powodu obowiązujących w czasie pandemii protokołów sanitarnych bramkarz nie mógł opuścić zgrupowania reprezentacji Argentyny. Wiedział, że jeśli zdecyduje się wrócić do domu, straci szansę na spełnienie największego sportowego marzenia. Razem z Mandinhą podjęli trudną decyzję, że zostanie z drużyną narodową. Po zdobyciu mistrzostwa Ameryki Południowej nie ukrywał wzruszenia. – Powiedziałem żonie, że to moje największe marzenie, a ona mnie w tym wsparła. Nadal nie miałem okazji poznać mojej córki. Kilka miesięcy wcześniej obiecaliśmy sobie, że zdobędziemy ten tytuł dla najlepszego piłkarza świata. Teraz chcę świętować z rodziną i w końcu wziąć córkę na ręce – mówił po finałowym zwycięstwie nad Brazylią. Mandinha od początku wspierała decyzję męża, choć oznaczało to, że w jednym z najważniejszych dni ich rodzinnego życia nie będzie mógł być przy niej. Kilka dni później Emiliano wrócił do domu już jako mistrz Copa América i po raz pierwszy osobiście przytulił Avę. Zdjęcia z tego spotkania obiegły media na całym świecie, stając się symbolem ceny, jaką sportowcy czasem płacą za realizację swoich marzeń. Mandinha wspiera Dibu na każdym etapie kariery Droga Emiliano Martíneza na piłkarski szczyt nie była usłana różami. Przez wiele lat był wypożyczany do kolejnych klubów i cierpliwie czekał na swoją szansę, a Mandinha towarzyszyła mu na każdym etapie tej drogi. Gdy w końcu spełnił marzenie o grze na najwyższym poziomie i sięgnął z reprezentacją Argentyny po największe trofea, to właśnie ona najczęściej świętowała te chwile u jego boku. Dziś kibice regularnie widują ich razem zarówno na stadionach, jak i podczas najważniejszych wydarzeń piłkarskich. W październiku 2024 roku Mandinha towarzyszyła mężowi na czerwonym dywanie przed galą Złotej Piłki w paryskim Théâtre du Châtelet, a po zakończeniu sezonu Premier League 2025/2026 wraz z dziećmi wyszła na murawę Villa Park, gdzie wspólnie świętowali z kibicami Aston Villi. Mandinha nie ukrywa, jak bardzo jest dumna z osiągnięć męża. Z okazji jego urodzin opublikowała poruszający wpis: – Jesteś tym, co mamy najpiękniejszego. W tym wyjątkowym dniu chcę podziękować Ci za to, że jesteś filarem naszej rodziny. Podziwiam Cię. Równie stanowczo stanęła po jego stronie, gdy FIFA zawiesiła bramkarza na dwa mecze reprezentacji. – Każdy, kto naprawdę cię zna, wie, jakim jesteś człowiekiem. Masz wielkie serce. Jesteś wspaniałym przyjacielem, synem, ojcem i mężem. Jestem z ciebie dumna – dziś i zawsze. To właśnie w takich momentach najlepiej widać, że ich relacja nie kończy się na wspólnych zdjęciach z murawy czy czerwonych dywanów. Mandinha od lat jest dla Emiliano nie tylko partnerką, ale także osobą, która wspiera go zarówno w chwilach triumfu, jak i wtedy, gdy musi mierzyć się z krytyką czy sportowymi przeciwnościami. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2026/07/GettyImages-1258253866-10c5c8a.jpg" width="4657" height="3105" alt="Emiliano Martínez z żoną i dziećmi, synem Santim i córką Avą, podczas meczu Premier League pomiędzy Aston Villą a Brighton & Hove Albion na stadionie Villa Park 28 maja 2023 roku w Birmingham w Wielkiej Brytanii." title="Aston Villa v Brighton & Hove Albion - Premier League" /> Własna marka i życie poza piłkarskim światem Choć kibice najczęściej przedstawiają ją jako żonę „Dibu” Martíneza, Mandinha konsekwentnie buduje własną markę i rozwija działalność biznesową. Projektowanie wnętrz pozostaje jej największą zawodową pasją, a firma MiSueños Kids pozwala realizować kreatywne pomysły niezależnie od piłkarskiej kariery męża. Na jej profilach w mediach społecznościowych znacznie częściej niż zdjęcia z czerwonych dywanów pojawiają się rodzinne spacery, wspólne podróże czy codzienne chwile z dziećmi. To właśnie taki obraz ich życia wyłania się najczęściej – daleki od celebryckiego przepychu, a znacznie bliższy normalności. Historia Mandinhy Martínez i Emiliano „Dibu” Martíneza pokazuje, że nawet świat wielkiej piłki nożnej nie musi oznaczać życia wyłącznie w blasku reflektorów. Ich związek od ponad dekady opiera się na wzajemnym wsparciu, cierpliwości i zaufaniu – wartościach, które okazały się równie ważne jak wszystkie trofea zdobyte na boisku. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2026/07/GettyImages-2181045898-04f4d9c.jpg" width="4000" height="6000" alt="Emiliano Martinez z Argentyny i jego żona Mandinha Martínez pozują do zdjęć na czerwonym dywanie przed ceremonią wręczenia 68. Złotej Piłki w Théâtre du Chatelet, 28 października 2024 r. w Paryżu we Francji" title="68th Ballon D'Or Ceremony At Theatre Du Chatelet In Paris" /> Źródła: TyC Sports, Infobae, AS USA, elcomercio.pe, thesun.co.uk, besoccer.com
Pierwsze lata życia spędził na oczach milionów Polaków. Tak syn Wiśniewskiego i Mandaryny wspomina ich związek
Dorastał przed kamerami, ale dopiero dziś opowiada własną historię. Xavier Wiśniewski szczerze mówi o dzieciństwie, rozstaniu rodziców, walce z niską samooceną i budowaniu własnej tożsamości. W rozmowie z Natalią Ziółkowską nie wraca do medialnych nagłówków sprzed lat. Zamiast tego odsłania to, czego widzowie nigdy nie zobaczyli.
Przez pierwsze lata życia towarzyszyły mu kamery. Dom Michała Wiśniewskiego i Mandaryny śledziły miliony widzów programu Jestem, jaki jestem, a ich syn dorastał w rzeczywistości, która dla większości Polaków była telewizyjnym widowiskiem. Dla niego była po prostu codziennością. Dziś Xavier Wiśniewski nie chce już funkcjonować wyłącznie jako syn jednej z najsłynniejszych par polskiego show-biznesu. W rozmowie z Natalią Ziółkowską w programie „Nagi Kadr” opowiedział o własnych doświadczeniach, emocjach i drodze do odnalezienia siebie. "To było dla mnie normalne dzieciństwo" Choć wiele osób pamięta go jeszcze z telewizji, sam niewiele pamięta z czasu, gdy kamery były obecne w jego domu niemal bez przerwy. – „Ja trochę widzę to jak przez mgłę. Wszyscy zawsze mnie pytają, jak to było, a ja wtedy miałem rok czy dwa lata, więc szczerze mówiąc nawet nie pamiętam.” Jeszcze bardziej zaskakuje to, jak wspomina relację swoich rodziców. Przyznaje, że nie pamięta ich jako pary. – „Ja też nawet nie pamiętam, żeby moi rodzice w ogóle byli razem. Dla mnie perspektywa rodziców była taka, że mam jednego, mam drugiego i oni są osobno”. Rozstanie Michała Wiśniewskiego i Mandaryny nie było więc dla niego przełomowym wydarzeniem, lecz rzeczywistością, którą znał od zawsze. – „Ja nigdy nie miałem innej perspektywy, więc dla mnie to było normalne dzieciństwo, chociaż wiem, że dla wszystkich innych to nie było normalne”. Nazwisko otwierało rozmowy, ale nie ułatwiało życia Z czasem coraz mocniej odczuwał, jak rozpoznawalni są jego rodzice. Wyjazdy, wakacje czy zwykłe wyjścia na miasto niemal zawsze kończyły się prośbami o wspólne zdjęcia. Jak opowiada, podobnie wyglądało to nawet podczas niedawnej podróży z Michałem Wiśniewskim do Bangkoku. – „Non stop ktoś sobie z nim robił zdjęcia. To było dużo Polaków, ale już w pewnym momencie nawet Tajowie zaczęli robić sobie z nim zdjęcia.” W szkole wiadomość o tym, kim są jego rodzice, szybko się rozchodziła. Na szczęście – jak wspomina – nie spotkały go poważniejsze nieprzyjemności. – „Jak ludzie się dowiadywali, to ja jakoś szybko potrafiłem to obrócić na tej zasadzie, że mam znanych rodziców, ale ja jestem całkiem normalny, więc możemy mieć normalną relację”. Czytaj też: Rozwód Poli i Michała Wiśniewskich wkracza na kolejny poziom. Wiemy, co z podziałem majątku "Ludzie myślą, że wszystko dostałem" Jednym z największych stereotypów, z jakimi mierzy się do dziś, jest przekonanie, że słynne nazwisko zapewniło mu łatwy start. – „Ludziom się wydaje, że to wszystko, co mam w życiu, zawdzięczam przede wszystkim swoim rodzicom. Ja muszę sobie na wszystko też zapracować sam. Nikt mi nic nie da na tacy”. Nie ukrywa również, że medialny obraz znanej rodziny często niewiele miał wspólnego z codziennością. – „To wyobrażenie, że rodzice byli gdzieś tam na szczycie i że to pewnie wszystko jest pozłacane... nie do końca”. Najtrudniejsza walka rozgrywała się poza kamerami Najbardziej poruszające fragmenty rozmowy dotyczą zdrowia psychicznego. Xavier po raz pierwszy tak otwarcie opowiedział o tym, jak trudno było mu przyjmować pomoc. – „Nawet odzywając się o pomoc do rodziców, czy do właśnie psychologa, czy do kogoś, to ja się sam trochę z tego później wycofywałem i czułem się źle, że pozwalam komuś zobaczyć mnie słabego i to zostanie trochę wykorzystane przeciwko mnie. Więc później się schowałem i już po prostu nikomu nic nie mówiłem za bardzo z tym, jak się czuję”. Przez długi czas największym krytykiem był dla samego siebie. – „Ja widziałem w sobie wszystko, co niefajne, co cringe'owe, co po prostu nie ma absolutnie żadnej wartości”. Dziś mówi już o terapii i pracy nad zmianą sposobu myślenia. – „Musiałem przede wszystkim pracować nad tym, żeby łapać się, w którym momencie moja głowa robi mi już psikusa. Pracuję nad tym na terapii, żeby po prostu trochę nie sabotować się”. ZOBACZ TEŻ: Wiśniewski potwierdził związek z Mandaryną. Pola wskazała na jeden sporny szczegół Muzyka pomogła mu odnaleźć własny głos Nieprzypadkowo swoją przyszłość związał z muzyką. Jak przyznaje, to właśnie ona stała się miejscem, w którym nauczył się rozmawiać z samym sobą. – „Ja pod koniec dnia zawsze wracam do tego samego i to jest muza. Dobry instrumental jest w stanie wydobyć te myśli, skonfrontować się z nimi i sobie pogadać ze sobą”. Jeszcze niedawno brakowało mu wiary we własne możliwości. – „Jeszcze w zeszłym roku miałem bardzo, bardzo zaburzoną pewność siebie i najchętniej to bym się gdzieś tam schował.” Dziś patrzy na siebie zupełnie inaczej. – „Zrozumiałem, że mam coś do powiedzenia, coś, co jest ważne”. "Cieszę się, że nie zrezygnowałem" Na zakończenie rozmowy Xavier zostawił słowa, które najlepiej podsumowują jego obecną drogę. – „Cieszę się, że tu jestem. Cieszę się, że nie zrezygnowałem. Cieszę się z życia i z muzyki, i z walki o samego siebie”. I dodał coś, co może wybrzmieć szczególnie mocno dla osób, które same zmagają się z trudniejszym momentem w życiu: – „Warto jest dbać o siebie, warto jest rozwijać zajawki i pozwolić sobie na to, żeby czuć. To, co czujesz, jest spoko. Niezależnie jakie jest, to znaczy, że żyjesz”. Po latach życia pod cudzymi nagłówkami Xavier Wiśniewski coraz wyraźniej pisze własny. Nie opowiada już historii Michała Wiśniewskiego i Mandaryny. Opowiada historię człowieka, który uczy się być dla siebie największym sprzymierzeńcem. CZYTAJ TEŻ: Pola Wiśniewska sugeruje, że Michał wrócił do Mandaryny. “Wiem od stycznia"
Pełny Narodowy i skrajne emocje. Po koncercie Bad Bunny'ego zawrzało
To miał być jeden z największych koncertów tego lata i rzeczywiście emocji nie brakowało. Bad Bunny po raz pierwszy wystąpił w Polsce, wypełniając PGE Narodowy tysiącami fanów. Jedni byli zachwyceni rozmachem show, inni nie zostawili suchej nitki na nagłośnieniu i cenach biletów. W sieci natychmiast zawrzało.
Jeszcze przed koncertem było wiadomo, że to będzie jedno z największych muzycznych wydarzeń roku. Bad Bunny, jedna z najpopularniejszych gwiazd światowej sceny, po raz pierwszy przyjechał do Polski i wypełnił PGE Narodowy po brzegi. Sam występ wywołał jednak znacznie więcej emocji niż tylko zachwyt nad widowiskiem. O ile część fanów mówi o jednym z najlepszych koncertów, jakie odbyły się na warszawskim stadionie, o tyle w mediach społecznościowych błyskawicznie pojawiły się również głosy krytyki. Internauci narzekali przede wszystkim na nagłośnienie, wysokie ceny biletów i zwracali uwagę na międzynarodowy charakter publiczności. Bad Bunny po raz pierwszy wystąpił w Polsce 14 lipca PGE Narodowy w Warszawie zamienił się w centrum latynoskiej muzyki. Bad Bunny pojawił się w Polsce w ramach trasy Debí Tirar Más Fotos World Tour i od pierwszych minut wywołał ogromne emocje. Był to jego pierwszy koncert w naszym kraju. Trybuny i płyta stadionu wypełniły się tysiącami fanów, a relacje publikowane w mediach społecznościowych pokazywały tłum, który żywiołowo reagował na kolejne utwory. Na widowni nie zabrakło także znanych twarzy. Wśród gości pojawili się Maciej Kurzajewski, Maffashion, Anna Lewandowska, Ciocia Liestyle, Magdalena Tarnowska i Hanna Turnau. Jeden gest wystarczył, by pod stadionem wybuchła euforia Najwięcej emocji wzbudził moment, w którym Bad Bunny podszedł bardzo blisko fanów stojących przy barierkach. Artysta zaczął podpisywać przyniesione przez nich płyty, a w pierwszych rzędach natychmiast zapanowała euforia. Bezpośredni kontakt z gwiazdorem był dla wielu uczestników jednym z najmocniejszych punktów całego wieczoru. Bad Bunny nie ograniczył się wyłącznie do odśpiewania swoich największych hitów. Znalazł chwilę, by podejść do publiczności i odpowiedzieć na jej entuzjazm. Dawid Rakowski napisał później na TikToku, że Bad Bunny „wypełnił Narodowy po brzegi i zagrał tu jeden z najlepszych koncertów”. Pod nagraniami pojawiały się też pełne zachwytu reakcje: „Love it”, „Wooow”, „Coool” oraz komentarze sugerujące, że uczestnicy przeżywają jeden z najlepszych koncertów w swoim życiu. Czytaj też: Bad Bunny związał się z jedną z najsłynniejszych modelek świata Ich dyskretny związek rozpalał plotki, choć oni sami unikali rozgłosu „Nic nie słychać”. W sieci ruszyła fala krytyki Nie wszyscy jednak podzielali ten zachwyt. W komentarzach na TikToku szybko pojawiły się ostre uwagi dotyczące nagłośnienia. „Nic nie słychać XD” – napisał jeden z użytkowników. Inny komentujący dodał: „samo darcie słychać publiki dramat”. Pojawiła się również krótka, ale wymowna opinia: „Okropne nagłośnienie”. Część internautów przekonywała, że problem nie leży w samym PGE Narodowym, lecz w sposobie przygotowania konkretnego wydarzenia. Jeden z użytkowników porównał koncert Bad Bunny’ego z występem Dawida Podsiadły. „Da się dobre zrobić nagłośnienie na Narodowym, tylko trzeba umieć xd. Na Podsiadło było git, tutaj widzę porażka, a ceny biletów były z kosmosu” – napisał. Ten komentarz uruchomił kolejną dyskusję. Jedni zgadzali się, że na stadionie da się osiągnąć dobrą jakość dźwięku, inni przekonywali, że Narodowy od dawna ma problemy z nagłośnieniem podczas koncertów. View oEmbed on the source website Drogie bilety i hiszpański ze sceny Nie tylko dźwięk wywołał emocje. Internauci zwracali uwagę również na ceny wejściówek. W komentarzach pojawiło się określenie, że były one „z kosmosu”, co jeszcze bardziej podgrzało spór o to, czy koncert spełnił oczekiwania widzów. Dyskusję wywołał też język, w którym Bad Bunny zwracał się do publiczności. Portorykański artysta mówił ze sceny po hiszpańsku, a nie wszyscy zgromadzeni rozumieli jego wypowiedzi. W jednym z komentarzy ktoś ironicznie zauważył, że część polskiej publiczności nie rozumiała hiszpańskiego. Na stadionie pojawiło się jednak wielu widzów z krajów hiszpańskojęzycznych, a ich reakcje pomagały pozostałym uczestnikom wyczuć momenty, w których należy klaskać i wiwatować. Dodatkowe emocje wzbudziła informacja, że tylko 28% zakupionych biletów miało trafić do Polaków. To tłumaczyłoby, dlaczego na trybunach tak wyraźnie słyszalne były reakcje hiszpańskojęzycznej części widowni. View oEmbed on the source website Skąd wziął się pseudonim Bad Bunny? Bad Bunny naprawdę nazywa się Benito Antonio Martínez Ocasio. Urodził się w 1994 roku, a swoją karierę rozpoczynał od publikowania utworów w serwisie SoundCloud. Zanim zdobył międzynarodową popularność, pracował w supermarkecie. Przełom nastąpił w 2016 roku, kiedy wydał singiel „Diles”. Od tamtej pory jego kariera nabrała ogromnego tempa, a dziś artysta nazywany jest „królem latynoskiego trapu”. Jego pseudonim ma zaskakująco niewinne źródło. Pochodzi ze zdjęcia z dzieciństwa, na którym przyszły gwiazdor pozował przebrany za króliczka i miał bardzo niezadowoloną minę. Uznał później, że „Bad Bunny”, czyli „Zły króliczek”, dobrze zapada w pamięć i świetnie sprawdzi się na scenie. Warszawski koncert pokazał, jak skrajne emocje potrafi wzbudzić największa gwiazda. Dla jednych był to spektakularny wieczór i jedno z najlepszych widowisk na Narodowym. Dla innych – rozczarowanie dźwiękiem, wysokimi cenami i atmosferą, której nie wszyscy potrafili się poddać. Jedno jest pewne: po tym koncercie o Bad Bunnym długo jeszcze będzie głośno. Źródła: Dziennik.pl, Fakt.pl, TikTok
Rozwód okazał się najlepszą decyzją. Agata Steczkowska bez ogródek: „Miałam beznadziejnego męża”
Choć przez lata rzadko mówiła o swoim życiu prywatnym, tym razem zdecydowała się na wyjątkowo szczere wyznanie. Agata Steczkowska wróciła wspomnieniami do rozpadu swojego małżeństwa i bez ogródek opowiedziała o powodach rozwodu. Artystka przyznała, że długo próbowała ratować relację, jednak w pewnym momencie uznała, że dalsze trwanie w takim związku nie ma już sensu. Dziś podkreśla, że decyzja o rozstaniu przyniosła ulgę zarówno jej, jak i córce Róży.
Agata Steczkowska od lat konsekwentnie oddziela życie zawodowe od prywatnego, dlatego każda jej osobista wypowiedź przyciąga uwagę. Tym razem artystka zdecydowała się wrócić do jednego z najtrudniejszych rozdziałów swojej przeszłości. W szczerej rozmowie opowiedziała o kulisach rozwodu, relacji z byłym mężem i powodach, dla których uznała, że dalsze trwanie w małżeństwie nie ma już sensu. Nie zabrakło również refleksji na temat córki Róży oraz rodzinnych doświadczeń, które – jak przyznała – do dziś budzą w niej silne emocje. Agata Steczkowska o rozwodzie. „W końcu powiedziałam dość” W podcaście „Przełomy” artystka opowiedziała Monice Richardson o kulisach zakończenia swojego małżeństwa. Nie ukrywała, że przez długi czas próbowała ratować relację, wierząc, że sytuacja może się zmienić. Przełom nastąpił dopiero wtedy, gdy uznała, że dłużej nie chce żyć w związku, który nie daje jej poczucia partnerstwa. „Miałam beznadziejnego męża, dlatego przestałam być po prostu żoną. Ja nigdy nie byłam żoną, ja miałam męża. Ale ponieważ mąż nie spełniał swoich podstawowych odpowiedzialności bycia mężem czy ojcem, no to przeczekałam to jakoś. Patrzyłam, męczyłam się i męczyłam, aż w końcu powiedziałam dość i poszłam z papierami, że się rozwodzę”. To właśnie wtedy zdecydowała się zakończyć małżeństwo. Jak przyznała, była to trudna, ale potrzebna decyzja. „Miałam beznadziejnego męża”. Mocne słowa o byłym partnerze Agata Steczkowska nie ukrywała rozczarowania rolą, jaką – w jej ocenie – były mąż pełnił w rodzinie. Podkreśliła, że długo dawała mu kolejne szanse, licząc na zmianę. Ostatecznie doszła jednak do wniosku, że nie chce dłużej budować życia z osobą, która nie wywiązuje się z obowiązków wobec rodziny. „Jestem bardzo szczęśliwa, a moja córka jeszcze bardziej, bo ten związek po prostu nie miał sensu. I to zakładanie rodziny właściwie, do czego mi jest potrzebne? Jeżeli mężczyzna nie jest odpowiedzialnym ani dobrym mężem, ani ojcem, to nie może się plątać w moim życiu” – powiedziała. To jedna z najbardziej osobistych wypowiedzi, jakich udzieliła na temat swojego życia prywatnego. Czytaj też: "Nie mam więzi z rodzeństwem". Starsza siostra Justyny Steczkowskiej zaskoczyła wyznaniem. Jej relacje z rodzeństwem są napięte od lat Córka Róża była dla niej najważniejsza Agata Steczkowska i jej były mąż wspólnie wychowali córkę Różę, która ma dziś 36 lat. W rodzinie od lat funkcjonuje pod pieszczotliwym imieniem „Różyczka”. Artystka nie ma wątpliwości, że zakończenie małżeństwa okazało się dobrą decyzją również z perspektywy córki. Sama przyznała, że dziś obie są szczęśliwe i nie żałują tamtego kroku. Róża od czasu do czasu pojawia się u boku mamy podczas publicznych wydarzeń. Tak było również w 2018 roku, kiedy wspólnie gościły w studiu programu „Pytanie na Śniadanie”. Były mąż Agaty Steczkowskiej pozostaje poza światem mediów Mimo szczerych wyznań Agata Steczkowska nie zdradza, kim jest jej były mąż. Mężczyzna nigdy nie funkcjonował w przestrzeni publicznej, a artystka od lat konsekwentnie chroni jego tożsamość. Sama skupia się na pracy jako dyrygentka, pianistka i kompozytorka. Dziś o rozwodzie mówi z przekonaniem, że był to moment, który pozwolił jej zamknąć ważny rozdział i rozpocząć kolejny na własnych zasadach. Zobacz także: Justyna Steczkowska gorzko o książce siostry: „powstała wbrew woli mojej mamy” Siostry Steczkowskie, Agata Steczkowska, Krysia Steczkowska, Justyna Steczkowska, Magda Steczkowska, VIVA! 2016 Źródło: pudelek.pl, fakt.pl
Ulubieniec programu "Ślub od pierwszego wejrzenia" przekazał smutne wieści. „Guz odbił”
To miały być dobre wiadomości, ale rzeczywistość okazała się znacznie trudniejsza. Adrian Szymaniak, którego widzowie poznali w programie „Ślub od pierwszego wejrzenia”, poinformował, że choroba ponownie dała o sobie znać. Po miesiącach leczenia i nadziei, która pojawiła się jeszcze w marcu, celebryta przekazał fanom, że guz uodpornił się na dotychczasową terapię. Przed nim kolejny etap walki o zdrowie.
Jeszcze kilka miesięcy temu pojawiła się nadzieja, że leczenie przynosi oczekiwane rezultaty. Adrian Szymaniak poinformował jednak, że choroba ponownie dała o sobie znać. Uczestnik programu „Ślub od pierwszego wejrzenia” wyznał, że guz uodpornił się na dotychczasową terapię. Mimo trudnych wiadomości nie zamierza się poddawać. Lekarze przygotowali już kolejny plan leczenia, który ma dać szansę na zatrzymanie rozwoju choroby. Adrian Szymaniak przerwał milczenie i przekazał nowe informacje o swoim stanie zdrowia Adrian Szymaniak od roku walczy z glejakiem IV stopnia. W ostatnich miesiącach rzadziej odzywał się do swoich obserwatorów, a we wtorkowe popołudnie postanowił wyjaśnić powód dłuższej nieobecności w mediach społecznościowych. Na Instagramie opowiedział, że ostatnie miesiące poświęcił przede wszystkim leczeniu. Jak wyznał, do marca wyniki dawały powody do optymizmu, jednak później sytuacja niespodziewanie się zmieniła. – „Wszystko było czyste do samego marca. [...] Stało się tak, że guz odbił. Mimo czepka, mimo chemii, która szła w dobrym kierunku, guz po prostu jest na tyle inteligentny, na tyle odporny, że znalazł sobie odporność na tabletkę, którą przyjmuję” – powiedział Adrian Szymaniak na Instastory. Guz ponownie zaatakował. Przed Adrianem Szymaniakiem nowy etap leczenia Informacja o nawrocie choroby oznacza konieczność zmiany dotychczasowej terapii. Adrian Szymaniak nie ukrywa, że czeka go kolejny wymagający etap walki z glejakiem IV stopnia. Jak przekazał, lekarze przygotowali już nowy plan leczenia, który daje mu nadzieję na zahamowanie rozwoju choroby. – „Inna chemia we wlewach plus lek do tego. Zobaczymy, w jakim kierunku teraz pójdzie dalsze leczenie. Więc trzymam kciuki i was też o to proszę. Bo jest plan B, więc to jest fajna opcja, że jeszcze możemy z czegoś skorzystać. Nowa chemia, inny lek i teraz kilka miesięcy przede mną testu. Zobaczymy, aby tym razem się tak szybko nie uodpornił na tę chemię” – wyznał. Przed uczestnikiem „Ślubu od pierwszego wejrzenia” kilka miesięcy obserwacji i oceny skuteczności nowego leczenia. To właśnie ten czas pokaże, jak organizm zareaguje na zmienioną terapię. Zobacz też: Wydali 240 tysięcy na sprzęt ratujący życie, ale przesyłka nie dotarła. Ulubieńcy widzów komentują kolejny dramat Od roku publicznie opowiada o walce z glejakiem IV stopnia O swojej chorobie Adrian Szymaniak poinformował rok temu, gdy trafił do szpitala i usłyszał diagnozę glejaka IV stopnia. Od tamtej pory regularnie dzieli się z obserwatorami kolejnymi etapami leczenia, pokazując zarówno trudne momenty, jak i chwile dające nadzieję. W poprzednich miesiącach opowiadał również o operacji oraz dalszej terapii, a wraz z żoną Anitą zdecydował się publicznie mówić o swojej walce z chorobą. Para wielokrotnie podkreślała, jak ogromne znaczenie ma wsparcie bliskich i osób, które od początku kibicują Adrianowi w powrocie do zdrowia. Fani ponownie trzymają za niego kciuki Najnowsze wyznanie Adriana Szymaniaka poruszyło jego obserwatorów. Choć wiadomość o nawrocie choroby jest niezwykle trudna, sam celebryta nie traci nadziei i skupia się na kolejnym etapie leczenia. Jak podkreślił, lekarze przygotowali już „plan B”, dlatego wierzy, że nowa terapia okaże się skuteczna. Teraz pozostaje czekać na efekty leczenia, które – jak przyznał – będą oceniane przez najbliższe miesiące. W tym czasie Adrian Szymaniak zapowiedział, że nadal będzie informował swoich obserwatorów o przebiegu walki z chorobą.
Julia Wieniawa żegna się z „Mam Talent”? „Trwają rozmowy”. Menadżerka Julii Wieniawy komentuje najnowsze doniesienia
Julia Wieniawa ma zakończyć swoją przygodę z programem „Mam Talent”. Aktorka i wokalistka, która od 2024 roku zasiadała w jury popularnego talent show, nie pojawi się w kolejnej edycji. Choć powodów tej decyzji oficjalnie nie ujawniono, wokół sprawy pojawiają się liczne spekulacje. Głos zabrała również menadżerka artystki, która odniosła się do doniesień w bardzo oszczędny sposób.
Julia Wieniawa przez dwie edycje była jedną z twarzy programu „Mam Talent”, dołączając do grona jurorów obok Agnieszki Chylińskiej, Marcina Prokopa i Agustina Egurroli. Wszystko wskazuje jednak na to, że ten etap właśnie dobiega końca. Informacja o rezygnacji 27-letniej gwiazdy z udziału w talent show, którą przekazał serwis Pudelek, wywołała spore poruszenie, a dodatkowych emocji sprawia fakt, że oficjalnie nie ujawniono powodów tej decyzji. Komentarz menadżerki Julii Wieniawy tylko podsycił zainteresowanie tym, co czeka artystkę w najbliższych miesiącach. Julia Wieniawa rezygnuje z „Mam Talent” Julia Wieniawa od kilku lat pozostaje jedną z najbardziej rozpoznawalnych postaci polskiego show-biznesu. Łączy karierę aktorską z działalnością muzyczną, bierze udział w kampaniach reklamowych i regularnie pojawia się w największych projektach telewizyjnych. Od 2024 roku widzowie mogli oglądać ją także w roli jurorki programu „Mam Talent”. Wieniawa zasiadała w panelu razem z Agnieszką Chylińską, Marcinem Prokopem i Agustinem Egurrolą. Teraz okazuje się jednak, że jej udział w formacie dobiega końca. Julia Wieniawa nie ma pojawić się w kolejnej edycji programu, tym samym kończąc współpracę z talent show. Pojawiają się spekulacje o transferze do innej stacji Powody rezygnacji nie zostały ujawnione. W kuluarach pojawiają się jednak przypuszczenia, że decyzja może mieć związek z nowymi zawodowymi planami. Osoba związana z TVN powiedziała w rozmowie z Pudelkiem: „Julia rezygnuje z »Mam Talent« i nie zobaczymy jej w kolejnej edycji programu. Nie znamy powodu takiej decyzji, ale na korytarzach na Wiertniczej plotkuje się, że postanowiła podkupić ją konkurencja. Dla programu i oglądalności to duża strata”. Na razie są to jednak wyłącznie spekulacje, a oficjalnych informacji dotyczących dalszych telewizyjnych planów artystki nie przekazano. Zobacz też: Julia Wieniawa rzuciła Sopot na kolana, internauci nie kryją zachwytu. „Absolutnie światowa klasa" Menadżerka Julii Wieniawy zabrała głos O komentarz poproszona została przez Pudelka Marta Wieniawa, menadżerka i mama artystki. Nie potwierdziła informacji o odejściu z programu, ale też im nie zaprzeczyła. W rozmowie przekazała jedynie: „Nic nie mogę mówić o planach Julii na najbliższe miesiące. Trwają rozmowy”. Na pytanie dotyczące zakończenia współpracy z „Mam Talent” odpowiedziała natomiast: „Przepraszam, ale wszelkie szczegóły dotyczące współpracy ze stacją objęte są klauzulą poufności”. Takie stanowisko sprawia, że wokół przyszłości Julii Wieniawy w telewizji nadal pozostaje wiele niewiadomych. Co dalej z Julią Wieniawą? Choć oficjalnych komunikatów w sprawie kolejnych projektów gwiazdy wciąż nie ma, dyskusja na temat jej przyszłości już nabiera tempa. W ostatnich miesiącach Julia Wieniawa pojawiała się w Polsacie, występując podczas finału „Tańca z gwiazdami” oraz na sopockim festiwalu organizowanym przez stację. To właśnie dlatego pojawiają się przypuszczenia, że jej dalsza kariera telewizyjna może być związana z nowymi projektami. Na razie jednak jedynymi oficjalnymi wypowiedziami pozostają słowa menadżerki, która podkreśla, że rozmowy wciąż trwają, a szczegóły współpracy objęte są poufnością. Oznacza to, że na potwierdzenie dalszych planów Julii Wieniawy widzowie będą musieli jeszcze poczekać. Czytaj też: Odsunęła się od Kościoła, ale nie od wiary. Julia Wieniawa zdradziła swój wieczorny rytuał
Ksiądz, który udzielił ślubu Wiśniewskiemu i Mandarynie, zabrał głos. Wspomniał jedno zdanie
Powrót Michała Wiśniewskiego i Marty "Mandaryny" Wiśniewskiej zaskoczył fanów i ponownie skierował uwagę na jedną z najbardziej pamiętnych historii miłosnych polskiego show-biznesu. Głos w tej sprawie zabrał także ks. Arkadiusz Nowak, który ponad 20 lat temu udzielił parze sakramentu małżeństwa. Duchowny wrócił wspomnieniami do wyjątkowej ceremonii w Kirunie i w kilku słowach skomentował ich ponowne zejście się.
Informacja o ponownym zejściu się Michała Wiśniewskiego i Marty "Mandaryny" Wiśniewskiej wywołała duże poruszenie w mediach i wśród fanów. Ich historia od lat należy do najbardziej rozpoznawalnych w polskim show-biznesie, dlatego wiadomość o powrocie byłych małżonków szybko stała się jednym z najgłośniejszych tematów ostatnich dni. Do sprawy odniósł się również ks. Arkadiusz Nowak, który ponad dwie dekady temu udzielił parze ślubu kościelnego i do dziś utrzymuje kontakt z Michałem Wiśniewskim. Ks. Arkadiusz Nowak wspomina ślub Michała Wiśniewskiego i Mandaryny w Kirunie Historia Michała Wiśniewskiego i Mandaryny od lat budzi ogromne emocje. W 2003 r., po zawarciu ślubu cywilnego, para zdecydowała się również na uroczystość kościelną. Ceremonia odbyła się w szwedzkiej Kirunie, w okolicach Bieguna Północnego. W wydarzeniu uczestniczyło ponad 100 gości, którzy przylecieli do Laponii, a cała Polska mogła śledzić ślub dzięki programowi „Jestem, jaki jestem”. Jedną z najważniejszych osób obecnych podczas ceremonii był ks. Arkadiusz Nowak. Duchowny nie tylko udzielił Michałowi Wiśniewskiemu i Mandarynie sakramentu małżeństwa, ale w kolejnych latach ochrzcił również dwoje ich dzieci – Xaviera i Fabienne. SPRAWDŹ TEŻ: Rok po rozwodzie z Michałem Wiśniewskim powiedziała „tak”. Od 14 lat Anna Świątczak jest szczęśliwie zakochana. Mało kto wie, kim jest jej mąż Po ceremonii opowiedział o swojej roli podczas ślubu Tuż po uroczystości w Kirunie ks. Arkadiusz Nowak pojawił się również w materiale programu „Jestem, jaki jestem”, gdzie opowiedział o okolicznościach udzielenia Michałowi Wiśniewskiemu i Mandarynie sakramentu małżeństwa. Duchowny podkreślał wówczas, że często udziela ślubów osobom, które dobrze zna, dlatego takie ceremonie mają dla niego także osobisty wymiar. – „Ja mam taką szczęśliwą sytuację, że większość sakramentów małżeństwa, których udzielam, udzielam osobom mi bardzo bliskim i osobom, które dobrze znam. (...) Są to osoby, które lubię, cenię, z którymi dobrze się czuję. W związku z tym jestem bardziej osobiście zaangażowany w taką uroczystość” – mówił. Jednocześnie zaznaczył, że przed udzieleniem sakramentu zawsze chce mieć pewność, że narzeczeni są odpowiednio przygotowani zarówno pod względem dojrzałości do zawarcia małżeństwa, jak i spełnienia wszystkich wymogów formalnych. Dlaczego duchowny udzielił parze sakramentu małżeństwa? Po latach ks. Arkadiusz Nowak wrócił pamięcią do dnia ślubu i podkreślił, że jego rolą było udzielenie sakramentu zgodnie z obowiązującymi zasadami. – „Zrobiłem wtedy to, co do mnie należało, czyli udzieliłem sakramentu zgodnie z wszelkimi zasadami, bo spełnili wymogi formalne. Kochali się, chcieli być razem, więc to była moja rola” – powiedział w rozmowie z „Faktem”. Duchowny zaznaczył jednocześnie, że nigdy nie próbował wpływać na życie prywatne byłych małżonków. Nie angażował się również wtedy, gdy ich związek się zakończył. – „Nie chcę być architektem życia innych osób” – podkreślił. Tak ks. Arkadiusz Nowak skomentował powrót Michała Wiśniewskiego i Mandaryny Informacja o ponownym zejściu się Michała Wiśniewskiego i Mandaryny szybko stała się jednym z najgłośniejszych tematów w polskim show-biznesie. O komentarz został poproszony także duchowny, który przed laty udzielił im ślubu. Ks. Arkadiusz Nowak przyznał, że do dziś utrzymuje kontakt z Michałem Wiśniewskim. Zapytany o to, jak odebrał wiadomość o powrocie byłych małżonków do siebie, odpowiedział krótko, odwołując się do słów znanego przeboju. – „Mogę jedynie skomentować to słowami piosenki mojej wielkiej przyjaciółki Eleni: stara miłość nie rdzewieje” – powiedział. To właśnie ten komentarz stał się jednym z najmocniej cytowanych fragmentów jego rozmowy i zwrócił uwagę osób śledzących losy byłej pary. ZOBACZ TEŻ: Wiśniewski potwierdził związek z Mandaryną. Pola wskazała na jeden sporny szczegół Ślub, który zapamiętała cała Polska Ceremonia Michała Wiśniewskiego i Mandaryny do dziś pozostaje jednym z najbardziej rozpoznawalnych wydarzeń w historii polskiego show-biznesu. Egzotyczna jak na polskie warunki lokalizacja, obecność ponad 100 gości oraz telewizyjna relacja sprawiły, że ślub na długo zapisał się w pamięci widzów. Po latach właśnie do tych wspomnień wraca ks. Arkadiusz Nowak, przypominając okoliczności, w których udzielił parze sakramentu małżeństwa. Jednocześnie wyraźnie zaznacza, że przez cały czas pozostawał z dala od decyzji dotyczących ich życia prywatnego, nie ingerując ani w okres ich rozstania, ani w późniejsze wybory. Dziś, gdy Michał Wiśniewski i Mandaryna ponownie są razem, duchowny ogranicza swój komentarz do jednego zdania. Cytat z piosenki Eleni stał się jego odpowiedzią na wydarzenie, które ponownie wywołało ogromne zainteresowanie wokół jednej z najbardziej znanych par polskiego show-biznesu. View oEmbed on the source website
Tak Chicago przywitało Roberta Lewandowskiego. Nagranie i zdjęcia obiegły sieć. Działo się!
To już oficjalne – Robert Lewandowski jest w Chicago. Polski napastnik rozpoczął nowy rozdział swojej kariery, a jego przylot do Stanów Zjednoczonych wywołał ogromne zainteresowanie kibiców. Chicago Fire nie czekało ani chwili z powitaniem swojej największej gwiazdy, publikując zdjęcia z pierwszych chwil piłkarza w "Wietrznym Mieście". Teraz przed kapitanem reprezentacji Polski wyjątkowo intensywne dni.
Robert Lewandowski nie zdążył jeszcze odbyć pierwszego treningu, a wokół jego transferu do Chicago Fire już panuje ogromne poruszenie. Klub od pierwszych chwil pokazuje, że pozyskanie kapitana reprezentacji Polski to jedno z najważniejszych wydarzeń ostatnich lat. Zdjęcia z przylotu błyskawicznie obiegły media społecznościowe, a kibice nie kryją ekscytacji, odliczając dni do debiutu nowego napastnika w barwach zespołu z "Wietrznego Miasta". Robert Lewandowski rozpoczął nowy etap kariery w Chicago Po podróży do Stanów Zjednoczonych Robert Lewandowski zameldował się w Chicago, gdzie rozpoczyna swoją przygodę z Chicago Fire. Już po przylocie trafił do hotelu Waldorf Astoria, a moment jego przyjazdu został uwieczniony na zdjęciach i krótkim nagraniu, które błyskawicznie zaczęły krążyć w mediach społecznościowych. Kapitan reprezentacji Polski przyleciał do USA bez żony i córek. W podróży towarzyszył mu jego najbliższy współpracownik i przyjaciel Tomasz Zawiślak. Po wylądowaniu na lotnisku Chicago-O'Hare obaj zostali odebrani przez samochód podstawiony przez nowy klub. To początek bardzo intensywnego tygodnia dla polskiego napastnika. Harmonogram został zaplanowany niemal co do minuty, a każdy kolejny punkt programu będzie uważnie śledzony zarówno przez kibiców w Polsce, jak i fanów Major League Soccer. Chicago Fire przywitało Roberta Lewandowskiego w wyjątkowy sposób Nowy klub nie zwlekał z oficjalnym powitaniem swojej największej gwiazdy. Na instagramowym profilu Chicago Fire pojawiły się fotografie wykonane tuż po przylocie piłkarza do Chicago. "Witamy w Chicago, Robercie" – napisano pod opublikowanymi zdjęciami. Publikacja natychmiast przyciągnęła uwagę kibiców. W komentarzach dominowały wiadomości pełne entuzjazmu i powitań. Nie zabrakło również pytań o pierwszy występ Polaka w nowych barwach. Fani pisali między innymi: "Jesteśmy podekscytowani, że zobaczymy, jak grasz", "Najlepszy napastnik w historii", "Do zobaczenia na stadionie mistrzu" czy "To się naprawdę dzieje. Co za aura supergwiazdy". To pokazuje, jak ogromne oczekiwania towarzyszą transferowi jednego z najbardziej utytułowanych polskich piłkarzy. Przed Lewandowskim pierwszy trening i oficjalna prezentacja Wtorek będzie dla Roberta Lewandowskiego dniem pełnym klubowych obowiązków. Około godziny 17.30 czasu polskiego po raz pierwszy pojawi się na treningu Chicago Fire. Początkowy fragment zajęć będzie dostępny dla przedstawicieli mediów. Na tym jednak plan dnia się nie kończy. Piłkarza czeka również oficjalna sesja zdjęciowa oraz spotkanie z władzami klubu. Następnie weźmie udział w konferencji prasowej, podczas której po raz pierwszy wystąpi przed mediami jako zawodnik Chicago Fire. Wieczorem zaplanowano także oficjalną prezentację przed kibicami. To właśnie wtedy sympatycy klubu będą mogli po raz pierwszy zobaczyć swoją nową gwiazdę w klubowych barwach podczas wydarzenia przygotowanego specjalnie z tej okazji. Kiedy Robert Lewandowski zadebiutuje w Chicago Fire? Najwięcej emocji wzbudza pytanie o pierwszy występ Roberta Lewandowskiego w Major League Soccer. Chicago Fire wraca do ligowej rywalizacji 17 lipca, kiedy zmierzy się z Vancouver Whitecaps. W mediach pojawiają się informacje, że debiut Polaka w tym spotkaniu jest możliwy, jednak klub nie potwierdził tego oficjalnie. Pojawiają się również doniesienia, że jeśli kapitan reprezentacji Polski pojawi się na boisku, może to nastąpić dopiero w końcowej fazie meczu. Jedno nie ulega jednak wątpliwości – zainteresowanie pierwszym występem Lewandowskiego jest ogromne. Już samo jego pojawienie się w Chicago wywołało falę komentarzy i sprawiło, że oczy kibiców MLS skierowały się właśnie na "Wietrzne Miasto". Przylot do Chicago, oficjalne powitanie przez klub i napięty plan pierwszych dni pokazują, że nowy rozdział w karierze Roberta Lewandowskiego rozpoczął się na dobre. Teraz pozostaje już tylko czekać na moment, gdy po raz pierwszy wybiegnie na boisko jako zawodnik Chicago Fire.
Odszedł z „Top model”, nie przestaje bronić programu przed głosami krytyki. Widzowie mają coraz większe wątpliwości…
Choć Michał Piróg pożegnał się z programem „Top Model”, nie zamierza odcinać się od formatu, który przez lata współtworzył. W rozmowie z Rafałem Kowalskim w cyklu VIVA! Domy Gwiazd odniósł się do coraz częściej powtarzanych opinii, że dziś show bardziej kreuje influencerów niż profesjonalnych modeli. Były juror nie unika tego tematu i przekonuje, że rzeczywistość wygląda inaczej.
Od kilku lat wśród widzów „Top Model” regularnie powraca pytanie, czy program wciąż spełnia swoją pierwotną funkcję. Coraz częściej pojawiają się głosy, że zamiast przyszłych gwiazd wybiegów i sesji zdjęciowych format wypromował erę influencerów. Michał Piróg, mimo że nie jest już częścią programu, postanowił odnieść się do tych opinii. W rozmowie z Rafałem Kowalskim dla VIVA! Domy Gwiazd wyjaśnił, dlaczego nie zgadza się z tak jednoznaczną oceną i przypomniał, że o największych sukcesach uczestników mówi się zdecydowanie rzadziej. „No i tak, i nie”. Michał Piróg odpowiada na zarzuty wobec „Top Model” Rozmowa rozpoczęła się od pytania o zakończony etap związany z „Top Model”. Rafał Kowalski zauważył, że przez lata program bardzo się zmienił, a wraz z kolejnymi edycjami pojawiły się także głosy krytyki. – „Wiele pojawia się takich głosów, że kiedyś to było faktycznie »Top Model«, bo wybieramy osobę, która zostanie najlepsza na wybiegach i przed obiektywem aparatu. A dzisiaj trochę wiele osób mówi, że to jest taki program »Top influencer«. Zgadzasz się z tym?” – zapytał prowadzący. Michał Piróg nie udzielił jednoznacznej odpowiedzi. „No i tak, i nie. Zmieniają się czasy, ale procentowo nadal mamy tak, że z każdego sezonu zostaje ktoś, kto chce pracować w tym modelingu i w nim faktycznie pracuje.” Były juror podkreślił, że najważniejszym argumentem pozostają losy uczestników po zakończeniu programu. ZOBACZ TEŻ: Michał Piróg nie zwalnia tempa. Teatr to nie wszystko! W VIVIE! odsłania kulisy nowego projektu: „Znalazłem przestrzeń, w której chcę się rozwijać” „Z każdej edycji mamy kogoś, kto do dzisiaj pracuje w modelingu” Piróg zwrócił uwagę, że początki programu wyglądały zupełnie inaczej. Wówczas nikt nie wiedział, jak wielki wpływ na karierę może mieć udział w telewizyjnym show. „Na początku przychodziły osoby, które marzyły o karierze. Te pierwsze sezony – nikt nie wiedział, jak to będzie wyglądało i co za sobą pociągnie taki udział w programie.” Jak zaznaczył, mimo upływu lat program nadal może pochwalić się uczestnikami, którzy zawodowo funkcjonują w świecie mody. „Ale z każdej edycji mamy kogoś, kto do dzisiaj pracuje w modelingu, więc to jest duży sukces, bo to były dzieciaki, które o tym marzyły.” Piróg przypomniał również, że od premiery pierwszej edycji minęło już piętnaście lat. „Od pierwszego sezonu do dzisiaj minęło 15 lat i naprawdę z pierwszego sezonu, drugiego, trzeciego mamy ludzi, którzy cały czas pracują.” Jednocześnie zauważył, że o tych osobach mówi się zdecydowanie rzadziej. „O nich się mniej mówi, bo robią mniej afer, więc to jest nieinteresujące.” Influencerzy? „To znak czasów” W dalszej części rozmowy Rafał Kowalski zwrócił uwagę, że dziś nawet modelki pracujące na wybiegach coraz częściej muszą budować swoją rozpoznawalność w mediach społecznościowych. Michał Piróg przyznał, że współczesny rynek bardzo się zmienił. „Dzisiaj nawet te modelki, które pracują naprawdę na wybiegach, jeżeli nie są influencerkami, to też mają trudniej. Te światy muszą się łączyć.” Nie uważa jednak, by była to odpowiedzialność twórców programu. „Jeżeli ktoś za to ponosi winę, to na pewno nie my, tylko państwo. Bo to państwo robią z influencerów postaci kluczowe dla naszego świata mediów.” Zdaniem Piróga telewizja po prostu dostosowuje się do rzeczywistości. „Głupio by było, gdyby telewizja tego nie zauważyła.” I dodaje, że nie widzi powodów, by obrażać się na nowe zjawiska. „Ja bym się na to nie obrażał. Też mówimy to po to, bo lubimy krytykować. Jak lubimy krytykować, to zawsze sobie znajdziemy powód.” „Jeżeli to był program »Top influencer«, to słabo robimy swoją robotę” Na koniec Michał Piróg w charakterystyczny dla siebie sposób podsumował dyskusję o zmianach, jakie zaszły w programie. „Czy ja znam bardziej topowych influencerów? Jeżeli to był program »Top influencer«, to słabo robimy swoją robotę.” Choć sam zakończył już swoją przygodę z „Top Model”, z jego słów wyraźnie wynika, że nadal uważa program za miejsce, które daje szansę na realną karierę w modelingu. Jednocześnie nie ukrywa, że współczesny świat mody coraz mocniej przenika się z mediami społecznościowymi, a granica między modelem a influencerem staje się coraz mniej wyraźna. TYLKO W VIVIE! Michał Piróg o ostracyzmie ze strony aktorów: „Byli przeciwko mnie”. To, co usłyszał od Olbrychskiego zapamięta na zawsze Całe wideo znajdziecie na naszym YouTube. Zapraszamy do oglądania.
Chciała zostać jego żoną. Ten związek Agnieszka Osiecka nazwała „jedyną walką o szczęście”. Po nim wszystko się zmieniło
Miała zaledwie 18 lat, gdy spotkała mężczyznę, którego twarz zapamiętała na całe życie. Zakochała się od pierwszego wejrzenia, marzyła o wspólnej przyszłości i wierzyła, że właśnie odnalazła miłość, na którą czekała. Historia Agnieszki Osieckiej i Witolda Dąbrowskiego zaczęła się jak romantyczny film, ale z czasem przyniosła także rozczarowanie. To właśnie ten związek poetka po latach nazwała „tą jedyną w swoim życiu walką o szczęście”.
Był ostatni dzień lipca 1955 roku. Warszawa tętniła życiem za sprawą Międzynarodowego Festiwalu Młodzieży i Studentów, a Agnieszka Osiecka pracowała jako festiwalowa korespondentka. Wieczorem umówiła się z Grzegorzem Lasotą, nie przypuszczając, że to spotkanie odmieni jej życie. Przyszedł z przyjacielem – młodym poetą Witoldem Dąbrowskim. Wystarczyło jedno spojrzenie, by przyszła autorka Małgośki wiedziała, że ten niepozorny chłopak zrobił na niej wrażenie, jakiego wcześniej nie wywołał nikt. Kilka lat później napisze, że spotkało ją wtedy „to, co było najlepsze i najgorsze ze wszystkiego, co miała dotąd w życiu”. Jedno spojrzenie wystarczyło. „Niełatwo przestać na nią patrzeć” Tamtego wieczoru umówiła się z Grzegorzem Lasotą. Przyszedł z przyjacielem – młodym poetą Witoldem Dąbrowskim. Nie był typem mężczyzny, który od razu przykuwał uwagę głośnym zachowaniem czy pewnością siebie. Wręcz przeciwnie. Sprawiał wrażenie nieśmiałego i kruchego. To jednak właśnie on zrobił na Osieckiej ogromne wrażenie. Po latach wspominała, że „ten chłopiec miał twarz najpiękniejszą ze wszystkich twarzy i niełatwo przestać na nią patrzeć, kiedy się już zaczęło”. To uczucie od początku było niezwykle intensywne. – Od pierwszego wejrzenia oszalała na punkcie Witka. Mimo ogromnego zmęczenia pracą znajdowała czas na randki z nim i nocne eskapady po mieście – mówiła w rozmowie z portalem TVP.info Joanna Podsadecka, autorka książki „Mężczyźni Osieckiej”. Mieli swoje miejsca w Warszawie. Tam rodziła się ich miłość Nie potrzebowali wystawnych kolacji ani wielkich gestów. Najważniejsze były wspólne spacery i miejsca, które należały tylko do nich. Jednym z nich były odeskie schody za placem Trzech Krzyży. Innym – wieża spadochronowa na Powiślu. To właśnie tam obserwowali Wisłę i godzinami rozmawiali. Osiecka zapamiętała tamte chwile niezwykle obrazowo. „Patrzyli do zapatrzenia w swoje wieczorne twarze i bali się siebie dotknąć”. Ich uczucie dojrzewało spokojnie. Było pełne nieśmiałości i zachwytu, tak charakterystycznych dla pierwszej wielkiej miłości. Na urodziny Witolda przyniosła mu niewielkiego pluszowego misia o imieniu Kuba. Dla zakochanej dziewczyny taki prezent znaczył znacznie więcej niż kosztowny podarunek. Czytaj też: Wykreował „księżniczkę na gruzach”. Tak Osiecką wychowywał ojciec. Po latach mówiła, że zrobił z niej dziwadło „To nie był flirt, to była modlitwa” Osiecka nie marzyła o przelotnym romansie. Chciała miłości, która będzie wyjątkowa i zostanie z nią na zawsze. „Bardzo chciałam być współczesną Izoldą. Bardzo wierzyłam, że bym nią być umiała” – pisała. Razem z Witkiem szybko zaczęli używać słowa „wyjątkowo”. W ich świecie wszystko wydawało się inne niż u pozostałych. Po latach wspominała tę relację jednym z najbardziej poruszających zdań, jakie kiedykolwiek napisała o miłości. „To nie był flirt, to była modlitwa”. Tak samo zapamiętała pierwszy pocałunek. „To był najdziecinniejszy i najważniejszy ze wszystkich moich pocałunków”. To właśnie dla niego chciała zostać w STS-ie Miłość do Witolda zaprowadziła ją również do Studenckiego Teatru Satyryków. To on zabrał ją na pierwsze spotkanie grupy, która wkrótce stała się jej drugim domem. Atmosfera zrobiła na niej ogromne wrażenie. „Siedzieli przy długim stole, pili kawę i straszliwie wrzeszczeli” – wspominała. Choć dyskusje dotyczyły głównie polityki i początkowo nie we wszystkim się odnajdywała, bardzo szybko zrozumiała, że chce zostać częścią tego środowiska. Nie ukrywała też, że miała jeszcze jeden powód. „Bo stanowczo miałam ochotę tam zostać. Podobali mi się ci ludzie, byłam ciekawa, poza tym – tam był Witold”. To właśnie wtedy zaczęła pisać pierwsze piosenki. Z charakterystycznym dla siebie dystansem określała je jako „na pół infantylne, na pół grafomańskie bzdurki”, ale szybko okazało się, że koledzy dostrzegli w niej ogromny talent. Myślała nawet o ślubie. Wtedy wszystko zaczęło się zmieniać Z biegiem miesięcy zakochanie ustępowało miejsca coraz poważniejszym planom. Agnieszka zaczęła wyobrażać sobie wspólną przyszłość. Jak opowiada Joanna Podsadecka, przez pewien czas była nawet gotowa zostać żoną Witolda Dąbrowskiego. Kiedy jednak nabrała tej pewności, poeta wycofał się z tego pomysłu. To doświadczenie bardzo ją zabolało. Biografka zwraca uwagę, że właśnie wtedy Osiecka postanowiła już nigdy nie uzależniać swojego poczucia własnej wartości od związku. Coraz bardziej zależało jej na zachowaniu niezależności, nawet jeśli oznaczało to rezygnację z marzeń o idealnej miłości. Zobacz także: Osiecka chciała, by ten hit zaśpiewała pierwsza skandalistka PRLu. Porywa do dzisiaj Miłosny trójkąt sprawił, że postanowiła odejść Pierwszy zachwyt z czasem zaczął słabnąć. Osiecka coraz wyraźniej dostrzegała, że rzeczywistość różni się od wyobrażeń, które towarzyszyły jej na początku znajomości. Jak opowiada Joanna Podsadecka, po mniej więcej roku poetka zaczęła zauważać w Witoldzie cechy, które wcześniej przesłaniało zakochanie. W tym samym czasie zakochał się w niej Stanisław Młynarczyk, kolega ze Studenckiego Teatru Satyryków. Przez kilka miesięcy próbowała odnaleźć się w trudnej sytuacji, jednak coraz bardziej brakowało jej spokoju. W końcu wyjechała w góry, odcięła się od znajomych i po powrocie zdecydowała, że zakończy obie relacje. Była to jedna z najtrudniejszych decyzji, jakie musiała wtedy podjąć. Jedna miłość, która została z nią na zawsze Choć ich drogi rozeszły się stosunkowo szybko, wspomnienie Witolda Dąbrowskiego nigdy nie zniknęło z pamięci Agnieszki Osieckiej. To właśnie z nim przeżyła pierwsze wielkie zakochanie, pierwsze rozczarowanie i pierwszą próbę stworzenia związku, który miał być na całe życie. Najpełniej oddają to dwa zdania, które po latach zostawiła po tej historii. Najpierw napisała, że było to „to, co było najlepsze i najgorsze ze wszystkiego, co miałam dotąd w życiu”. Później nazwała ten związek „tą jedyną w swoim życiu walką o szczęście”. I właśnie dlatego historia Witolda Dąbrowskiego zajmuje w biografii Agnieszki Osieckiej miejsce szczególne. Nie dlatego, że trwała najdłużej, ale dlatego, że była pierwszą miłością, w którą uwierzyła bez żadnych zastrzeżeń. Źródła: wysokieobcasy.pl, tvp.info
„Dalej jestem bardzo zakochana”. Karolina Gruszka szczerze o mężczyźnie swojego życia i ich 18-letnim związku
Z okazji 46. urodzin Karoliny Gruszki przypominamy jej wyjątkowo osobisty wywiad dla magazynu VIVA!. Aktorka opowiedziała o miłości do Iwana Wyrypajewa, która trwa już 18 lat, wspólnych duchowych poszukiwaniach, rodzinie i tym, jak mimo życiowych doświadczeń wciąż potrafi z przekonaniem powiedzieć: „Dalej jestem bardzo zakochana”.
Choć ich życie naznaczyły dramatyczne wydarzenia związane z wojną i wyrokiem wydanym przez rosyjski sąd na Iwana Wyrypajewa, Karolina Gruszka nie ma wątpliwości, co pozostaje jej największą siłą. W rozmowie z Beatą Nowicką dla VIVY! (nr 18/2025) aktorka wróciła wspomnieniami do początku ich związku, opowiedziała o kilkunastu latach wspólnego życia, wzajemnym wsparciu i miłości, która – jak sama przyznaje – nie słabnie z upływem czasu. „Dalej jestem bardzo zakochana, cały czas w tym samym mężczyźnie, co jest sporym sukcesem” – mówi z uśmiechem. Karolina Gruszka i Iwan Wyrypajew. Historia miłości, która trwa już 17 lat. Wywiad VIVA! 18/2025 – Kiedy widziałyśmy się ostatnio, byłaś zakochana i radosna. Nie miałaś dzieci. Mieszkałaś w Moskwie, do Warszawy wpadałaś na chwilę. Wyglądasz tak samo, emocjonalnie coś się zmieniło? Dalej jestem bardzo zakochana, cały czas w tym samym mężczyźnie, co jest sporym sukcesem (śmiech). Ostatnio policzyliśmy z Wanią, że to już 17 wspólnych lat. Poza tym nie mieszkam już w Moskwie i mam cudowną córkę. – Jak zapamiętałaś Moskwę? Zadajesz mi strasznie trudne pytanie… Oczywiście mam piękne wspomnienia, ale przez wojnę w Ukrainie nie wracam do nich myślami. Bazuję na tym, co tam przeżyłam, czego się nauczyłam, ale nie ma już we mnie sentymentalnych inklinacji. Do garstki przyjaciół Rosjan tak, do miasta – nie. To, co się wydarzyło, wypaliło emocje. Od tamtego spotkania jedna rzecz zmieniła się diametralnie – żyjemy w energii wojny i ja to czuję każdego dnia. Być może jest to spotęgowane faktem, że mam męża Rosjanina, że prowadzę fundację, centrum międzykulturowe, skupiające wokół siebie artystów z doświadczeniem uchodźczym z Ukrainy, Rosji i Białorusi. Ich dramatyczne historie różnej maści związane z tą wojną są bardzo mocno obecne w moim codziennym życiu. Sprawiają, że dużo myślę na przykład o tym, co będzie, jeśli wojna rozleje się na Europę? Jak odnaleźć się w takiej sytuacji? Jak się zachować? Nie mam gotowych odpowiedzi na te pytania, mimo że wałkuję je od rana do wieczora. – Sąd w Moskwie nazwał Twojego męża Iwana Wyrypajewa zdrajcą i zaocznie skazał na osiem lat kolonii karnej za sprzeciw wobec wojny w Ukrainie. Po apelacji – siedem i pół. Dla nas to nie są abstrakcyjne liczby. One dotyczą naszego życia, naszej rodziny. Cieszymy się, że jesteśmy w Polsce, że Wania ma polskie obywatelstwo. Mamy bliskich znajomych Rosjan, którzy siedzą w więzieniu, bo nie zdążyli wyjechać, uciec. Żenia Berkowicz, poetka, reżyserka, wrażliwa i niezwykle utalentowana osoba, dostała wyrok za wiersze! Dwójce dzieci odebrano mamę na wiele lat. Takich absurdalnych, a jednocześnie okrutnych i bezwzględnych historii znam mnóstwo. Nie wspominając o tysiącach ukraińskich ofiar wojny. W porównaniu z nimi jesteśmy w naprawdę dobrej sytuacji. Oczywiście musimy uważać, na przykład podróżując. Są kraje, które mają z Rosją podpisaną umowę o ekstradycję i aktywnie z nią współpracują, na przykład Indie, bardzo dla nas ważne, do których wcześniej często jeździliśmy. – Nie zdawałam sobie z tego sprawy. Niby nic strasznego. Nic, z czym nie można sobie poradzić, a jednak podświadomie cały czas o tym myślisz. Zrobisz jeden nieuważny krok, będzie jakieś międzylądowanie i znajdzie się ktoś „ambitny”, kto będzie chciał się wykazać przed Moskwą. Znana z krytyki Kremla grupa muzyczna Bi-2 została aresztowana na lotnisku w Tajlandii. Czytaj też: Zaskakuje ją niezwykłą dojrzałością i wrażliwością. Topowa aktorka tylko nam opowiada o wyjątkowej więzi z 13-letnią córką – W Warszawie czujecie się bezpiecznie? Staram się nie zapuszczać w te rejony, bo nie chcę wpaść w manię prześladowczą. Nie chcę żyć w strachu. Wybieram wiarę w to, że żyjemy w kraju demokratycznym, który ma narzędzia, żeby nas chronić. – Rzadko słyszę tak poruszające wyznanie miłosne, jakie mąż zadedykował Tobie: „W moim życiu są dwa kluczowe wydarzenia. Pierwsze, że się urodziłem, drugie, że spotkałem Karolinę. Ona mnie uratowała. Bez niej by mnie nie było”. Poznaliśmy się w momencie, kiedy oboje byliśmy wewnętrznie pogubieni i poszukujący, a jednocześnie osamotnieni w tych poszukiwaniach. Gdy się spotkaliśmy, rozumieliśmy się intuicyjnie. Zaczęliśmy od mocnych, duchowych poszukiwań. Próbowaliśmy różnych praktyk duchowych, jeździliśmy bardzo dużo po świecie: Tybet, Indie, Indonezja, Peru, na retreaty i warsztaty, spotykaliśmy różnych nauczycieli. W Moskwie razem pracowaliśmy. Na przestrzeni lat wykrystalizowała się z tego wspólna, dość eklektyczna ścieżka. Idziemy nią obok siebie, ale zgodni co do tego, po co tu jesteśmy i jaka jest nasza rola na tym świecie. – Odnalazłaś to, czego szukałaś? Tak. Zaskakujące jest to, że można nie wiedzieć, czego się szuka, a jednak bardzo chcieć szukać. Ja naprawdę nie miałam pojęcia, o co mi chodzi. Wynikała z tego frustracja, wieczny smutek, ale też niepokój, który sprawiał, że szukałam na oślep. Oboje czuliśmy ten niesprecyzowany głód. Myślę, że spotkaliśmy się w momencie, kiedy byliśmy na to gotowi. Po drodze nauczyliśmy się wspierać, ale też szanować odrębność drugiej osoby. – Jaka cecha męża Cię zachwyca? Pierwsza, która przychodzi mi do głowy, to jego odwaga. Odwaga w podążaniu za prawdą. Mówieniu tego, co się myśli. Podawaniu w wątpliwość tego, co wydaje się oczywiste. Prawda daje wolność. Wania jest dramaturgiem, w związku z czym jest bardzo emocjonalny i w tych poszukiwaniach rzuca go w różne strony. Nie boi się pomylić. Nie boi się zapuszczać w rejony, które są niebezpieczne. To bywa trudne, ale myślę, że to jest jedyna droga, jeżeli chcesz zachować swoje człowieczeństwo, szczególnie w czasach, kiedy na co dzień jesteśmy świadkami okrucieństwa i zła, a z drugiej strony hipokryzji naszego zachodniego świata. Miał być ostoją i dawać poczucie bezpieczeństwa, a boleśnie rozczarował. – No cóż… Sprawiasz wrażenie kruchej, a jesteś silna. W filmie „Chopin, Chopin!” grasz hrabinę Delfinę Potocką, przyjaciółkę geniusza. To była fascynująca kobieta. Kiedy przeczytałam jej biografię, pomyślałam, że można o niej zrobić odrębny film. Jej życie obfituje w wątki barwne i tragiczne. Była damą, królową salonów, przyjaciółką Chopina, poetów, malarzy. Kobietą wpływową i majętną, ale też bardzo utalentowaną, o artystycznej duszy, która amatorsko malowała i pisała, ale przede wszystkim przepięknie śpiewała. Robiła ogromne wrażenie na muzykach. Podobno Chopin bardzo lubił, jak grała na harfie. A z drugiej strony urodziła pięcioro dzieci i wszystkie zmarły w młodym wieku. Mąż, hrabia Potocki przez lata maltretował ją fizycznie. A ona nie tylko znalazła w sobie siłę, żeby się rozwieść, ale jeszcze wywalczyła dożywotnią rentę w wysokości 100 tysięcy franków rocznie. Potrafiła zadbać o swoją niezależność finansową. W połowie XIX wieku to był nie lada wyczyn! Otaczali ją zakochani w niej mężczyźni, artyści, których była muzą i z którymi miała bardzo ciekawe relacje. Żałuję, że nie mogliśmy pokazać tego wszystkiego na ekranie. Chopin ją uwielbiał, dawała mu ogromne wsparcie. Oczywiście była wielbicielką jego talentu, ale wytworzyło się też między nimi pokrewieństwo dusz. I to trwało do końca jego życia. Była przy nim, kiedy umierał. Takie role przypominają mi, że film to piękna przygoda. – Grając konkretną postać, przyglądasz się sobie? Zawsze. Każda rola coś mi daje. Gdy czytam scenariusz, zadaję sobie pytanie, co mnie w tej postaci interesuje. Ostatni rok był dosyć różnorodny. Z jednej strony Chopin i Potocka. Z wielką radością wróciłam do muzyki Chopina i do jego życiorysu. To jest film o człowieku z krwi i kości, gdzie przeplata się energia geniuszu muzycznego i energia śmierci. Eryk wspaniale to zagrał, uchylając drzwi do jego wewnętrznego świata. Często słucham „Nokturnów” Chopina, czuć tam cierpienie, smutek i melancholię. Wierzę, że wielka sztuka pomaga oswajać świat. A z kolei w serialu „Breslau” gram psychoanalityczkę Ingę, uczennicę Freuda, która prowadzi własną praktykę. Ciekawa rola, mocno rezonuje z dzisiejszymi czasami. Moja bohaterka nie popiera faszyzmu, ale na biurku postawiła zdjęcie Hitlera i prowadzi terapię dla członka rodziny wysokiego urzędnika SS. Ma dylemat moralny. Jaką cenę jest gotowa zapłacić za możliwość wykonywania zawodu? Czasami myślę o znajomych, którzy zostali w Moskwie, nie popierają polityki Putina, ale żyją tam, robią tam kariery. Wiem, że mają rodziny, dzieci, kredyty… Jednak pracując w Rosji, wspierają system. I tu pojawia się pytanie: Mamy prawo ich oceniać czy nie? Czytaj też: Odnaleźli się w chwili zagubienia, są razem od prawie 20 lat. Ta miłość odmieniła wszystko. Ceniona aktorka tylko nam zdradza sekret związku – Może zostawmy to pytanie bez odpowiedzi... Myślałam na ten temat bardzo dużo i wiem, jak ja chciałabym się w takiej sytuacji zachować. Jednocześnie wzdryga mną, kiedy widzę, jak łatwo przychodzą nam dzisiaj kategoryczne oceny. Niemal w każdej kwestii. Klasyczna mieszczańska postawa – z perspektywy wygodnej kanapy powiem innym, jak mają postępować. Do tego niepotrzebna jest odwaga. Jestem za tym, że skupiać się na sobie. Na tym, by samemu zachowywać się w sposób uczciwy i odpowiedzialny. Na przykład zadając sobie trud, żeby weryfikować bombardujące nas zewsząd informacje. Patrząc na problemy w szerszym kontekście, dostrzegając ich złożoność. Nie powielając propagandowych haseł i nie ulegając zbiorowej nienawiści. – Też tak myślę, ale… wróćmy na bezpieczny teren, czyli do kina, na film „Zamach na papieża” Władysława Pasikowskiego. Ta współpraca była dla mnie dużym zaskoczeniem, bo nawet sama siebie nigdy nie kojarzyłam z filmami Pasikowskiego. Gdy zostałam zaproszona na casting, zastanawiałam się nawet, czy reżyser w ogóle wie, że ja przyjdę. Czy to był jego plan, czy zaprosiła mnie reżyserka castingu? W międzyczasie przeczytałam scenariusz „Zamachu na papieża” i pokochałam tę postać od pierwszego wejrzenia. Uwielbiam grać wyraziste, barwne kobiety, których życiowe doświadczenia są dalekie ode mnie. Ta ma na imię Maria, pseudonim artystyczny Bianka, jest prostytutką w hotelu Victoria. Poszłam na casting. Nie znałam wcześniej Pasikowskiego, słyszałam tylko plotki, że trzyma duży dystans do aktorów. I rzeczywiście casting trwał bardzo krótko, właściwie bez żadnego feedbacku. Wyszłam z myślą, że to była totalna katastrofa. Następnego dnia dostałam rolę (śmiech). – Dodam, że taki proces trwa zazwyczaj kilka tygodni. A Pasikowski Cię zobaczył i nie miał wątpliwości. Tego nie wiem. Pamiętam za to, że przez pierwsze dni czułam się zagubiona. Jestem aktorką, która uwielbia próbować, analizować, gadać z reżyserem, szukać nowych rozwiązań. Większość aktorów jest przyzwyczajona do dialogu z reżyserem na planie. Kończy się scena, reżyser przychodzi i mówi, że było fajnie albo że coś trzeba zmienić. A tutaj w ogóle tego nie było. Nie mieliśmy żadnych prób. Musiałam uwierzyć, że reżyser mi ufa, i poczuć, że ja ufam jemu. Zrozumiałam, że muszę znaleźć własny klucz do bycia na tym planie, a to wymagało ode mnie dokopania się do ukrytych pokładów ekstrawertyzmu i przebojowej wiary w siebie. I tak się stało. Poczułam niesamowitą wolność i to było wspaniałe uczucie. Tęskniłam potem i za tą bohaterką, i za tą wolnością. – A wolność w życiu? Żona, matka, kobieta 45-letnia może być wolna? Na tym polega chyba sens. Na poszukiwaniu tej wolności. Wchodzę teraz w nowy etap życia. Skończyłam 45 lat. Zamknęłam jedną połówkę, zaczynam drugą, kompletnie inną, i bardzo mocno to czuję. Nie dlatego, że w lustrze widzę zmarszczki, czuję to wewnętrznie. Odkrywam w sobie nowy rodzaj siły, która domaga się tego, by być z nią w kontakcie. Przed rozpoczęciem wywiadu opowiadałam ci, że chodzę na siłownię. Taka prosta rzecz. Nagle, w czysto fizyczny sposób poczułam, że muszę podnosić ciężary. Mnie samą to zaskoczyło. Całe życie uprawiałam jogę i do tej pory praktykuję, ale teraz siłownia zaczęła tę jogę wypierać. Czuję zmiany na płaszczyźnie psychicznej. Zawsze wydawało mi się, że moim problem jest to, że jestem zbyt emocjonalna. Teraz zaczynam brać odpowiedzialność za swoje emocje, szanować je i doceniać. To pomaga w drodze ku wolności, o którą zapytałaś. Dzięki temu łatwiej mi wychodzić z toksycznych sytuacji, rozróżnić, co jest moje, a co nie. Doszłam do punktu, w którym czuję się wystarczająco silna, żeby nie musieć się już z życiem mocować… Zobacz również: Karolina Gruszka o chorobie: „Gdy miałam jeszcze niezgłębiony temat, był we mnie lęk” …tylko? Chcę się na życie otwierać. Dla mnie wolność to świadome przyjmowanie tego, co przyniesie los, a nie wchodzenie z nim w konflikt. Tak naprawdę nie mamy wpływu na to, co do nas przyjdzie. Na końcu zawsze jest zaskoczenie. Nigdy nie wiesz, czy zaraz na ciebie lub twoich bliskich nie spadnie choroba, czy nie wybuchnie pandemia, wojna. Nie wiesz, kto jak się zachowa w trudnej sytuacji. Odkąd Rosja napadła na Ukrainę, wróciłam do książek Viktora Frankla i Etty Hillesum. Historie obozowe, które są opowieściami o znajdowaniu światła w największym mroku. Gdy wokół ciebie dzieje się coś strasznego, nie chcesz w tym zgubić swojego człowieczeństwa. Energia wojenna jest jak tornado, może cię łatwo porwać i sprawić, że zaczynają rodzić się w tobie uczucia, które graniczą z nienawiścią. Nie chcę w swoim życiu nienawiści. I nie chcę, żeby wojna w ten sposób wypaczała moją wrażliwość. – Macie 13-letnią córkę Maję. Staracie się ją jakoś ochronić przed światem zewnętrznym? O czym z nią rozmawiasz? O wszystkim, o czym ona chce rozmawiać. U nas w domu nie ma tematów tabu. Uważam, że rozmowy na trudne tematy są formą ochrony. Więc rozmawiamy, odpowiednio dobierając słowa, o wszystkim: o pandemii, o problemach psychicznych jej rówieśników, o dojrzewaniu, o wojnie, o tym, że tata jest Rosjaninem i ma wyrok, o chorobach w rodzinie. – Domyślam się, że Maja jest bardzo dojrzała. Bardzo mnie zaskakuje swoją dojrzałością. A jednocześnie wciąż ma w sobie dziecięcą wrażliwość. I co ciekawe, sama o nią dba. Bardzo lubię spędzać z nią czas. Kiedy dzieci idą do szkoły, wielu rodziców przestaje im czytać książki. Choć większość czasu Maja sama sobie czyta, mamy rytuał, że jedną książkę ja jej czytam. Zawsze wybieram książkę trochę trudniejszą, która zahacza o tematy ważne, tłumaczącą świat, opisującą rzeczywistość. Teraz czytamy „Świat Zofii” Josteina Gaardera i omawiamy kolejnych filozofów. Czasami czytam jej wieczorem dwie strony, które potem przeradzają się w półtoragodzinną rozmowę o życiu. To jest naprawdę świetne. Bardzo polecam takie wspólne czytanie. – Jak widzisz przyszłość? Staram się pielęgnować w sobie gotowość na wszystko, żeby się potem nie przestraszyć.
Spędzili u swojego boku niemal 80 lat, rozłąki były dla nich torturą. Maria Koterbska o ukochanym mężu mówiła: „Wybrałam anioła”
Zakochali się jeszcze podczas wojny i już nigdy się nie rozstali. Choć kariera Marii Koterbskiej często wystawiała ich uczucie na próbę, Jan Frankl przez całe życie pozostawał jej największym wsparciem i najwierniejszym kibicem.
Poznali się jeszcze w czasie wojny w ich rodzinnym mieście – Bielsku-Białej. Choć Maria Koterbska udawała, że nie jest zainteresowana Janem Franklem, on nie odpuszczał. Zaiskrzyło między nimi, gdy Maria trafiła do szpitala z zapaleniem wyrostka robaczkowego. Jan odwiedzał ją, przynosił kwiaty i pocieszał. Od tamtej pory byli nierozłączni. Maria Koterbska i Jan Frankl: historia miłości Pobrali się w 1950 roku w kościele Opatrzności Bożej w Bielsku-Białej, po siedmiu latach znajomości. Ona najpierw musiała zdać maturę, on po wojnie został studentem Politechniki Łódzkiej. Zamieszkali w kamienicy, którą zbudował jej dziadek. Nigdy nie zdecydowali się na przeprowadzkę, choć mieli wiele propozycji z Warszawy. To w Bielsku-Białej czuli się jak u siebie, a kiedy urodził się ich jedyny syn, Romek, chcieli, żeby dorastał w bardziej „przyjaznym” środowisku. Choć Koterbska i Frankl pochodzili z dwóch różnych światów (ona w latach 70. była wielką gwiazdą, jej przeboje m.in. „Parasolki” czy „Augustowskie noce” nuciła wtedy cała Polska, on był inżynierem), mieli dla siebie wiele zrozumienia. Koterbska często podkreślała, że rodzina jest dla niej najważniejsza i chce spędzać z nią jak najwięcej czasu. Po koncertach od razu wracała do domu. Ale bywały lata, kiedy praktycznie nie schodziła ze sceny. Frankl nigdy się nie skarżył. Nie obraził się nawet wtedy, gdy musieli przełożyć podróż poślubną o… kilka lat. View Burdaffi on the source website Czytaj też: Byli razem 43 lata. Tomasz Zaliwski odszedł dzień przed urodzinami Teresy Lipowskiej „Z wielu rzeczy musiałam zrezygnować na rzecz sztuki. Tysiące pokonanych kilometrów. Ciągły pośpiech. Wydaje mi się jednak, że udało mi się pogodzić te dwa światy. […] Kariera sprawiła, że prywatne życie miałam wywrócone do góry nogami. Nie było mnie miesiącami w domu, kursowałam między jednym miastem a drugim. Niezliczone koncerty w kraju, zagraniczne tournée, nagrania, występy na festiwalach, wywiady – który mąż by to zniósł? Oczywiście mój kochany Janek!” – mówiła artystka w jednym z wywiadów, a w innym dodała: „Moja kariera z pewnością nie byłaby tak wyjątkowa, gdyby nie rodzina, kochający Janek, czekający na mnie dom. Rozłąki były dla nas torturą i kiedy tylko mogłam, pędem wracałam do Bielska. Po powrotach z wojaży nabierałam sił, dochodziłam do siebie po męczących podróżach. Starałam się wykorzystać każdą wolną chwilę, żeby dać Romkowi poczucie, że dorasta w normalnej rodzinie”. Maria Koterbska i Jan Frankl: życie pomiędzy koncertami Syn mocno przeżywał każdą rozłąkę z mamą „Był czas, gdy mama była cały czas w trasie. Bywało tak, że w ciągu roku spędzała w domu 28 dni. Po przyjeździe z dawnego Związku Radzieckiego miała po tygodniu kolejny wyjazd na trzy miesiące do Stanów Zjednoczonych. Pamiętam, że nie chciałem mamy puścić i położyłem się na progu drzwi. Bardzo mi jej brakowało” – opowiadał Roman Frankl. Mąż był największym fanem artystki. Przez lata zbierał wszelkie doniesienia prasowe o jej twórczości. „Przez całe życie skrupulatnie zbierał recenzje, zdjęcia, plakaty i wywiady ze mną. To właśnie on dbał, by nic mi nie umknęło” – opowiadała. On też bardzo tęsknił. Kiedy pewnego dnia po długiej nieobecności wróciła ze Stanów Zjednoczonych, Frankl zamknął się w łazience. Nie chciał, żeby żona dowiedziała się, że płacze ze wzruszenia. „Tak się cieszyłam na nasze spotkanie, a on ciągle siedzi w tej łazience. Dopiero potem się okazało, że po prostu miał łzy w oczach i nie chciał tego pokazać” – wspominała dama polskiej piosenki. Gdy wracała z trasy, od razu zamieniała się w gospodynię domową. Gotowała (jak sama mówiła „wyśmienicie”), sprzątała, odrabiała lekcje z synem, a potem znowu gnało ją w świat. „Tego małżeństwa było może z dziesięć lat, bo żona ciągle wyjeżdżała. A jak zostawałem sam, jedni koledzy mi współczuli, a drudzy mówili, że ja to mam dobrze, bo mogę robić, co chcę i nikt w domu nie zrobi mi awantury” – śmiał się mąż piosenkarki. Oboje przyznawali, że nie znają sekretu udanego związku. „Trzeba po prostu dobrze wybrać. Ja wybrałam anioła” – tłumaczyła artystka w jednym z wywiadów, a w innym dodała: „Ja jestem piorun, a on jest spokój, który wszystko łagodzi. W ten sposób powinny się dobierać małżeństwa”. Dla niego bardzo ważny był też humor. „Tego nie brakło nam nigdy” – podkreślał. Zobacz też: Byli ze sobą 61 lat. Całe życie, choć nie zawsze idealne. Oto historia małżeństwa Wojciecha Pokory i jego żony Hanny Maria Koterbska: choroba męża Kiedy Frankl podupadł na zdrowiu, Koterbska poświęcała mu każdą chwilę. „Mąż wychowywał syna, gdy ja koncertowałam. Teraz odwdzięczam mu się za to. Jan miał udar i od tamtej pory nie chodzi. Pielęgnuję go. Nie jest mi łatwo, ale nie poddaję się. On był taki kochany” – wyznała w wywiadzie dla „Twojego Imperium”. Małżeństwo mogło liczyć na wsparcie najbliższych. „Ja już nie wychodzę z domu. Przyjaciele czasami zabierają mnie na zakupy, do lekarza samochodem. Mogę o sobie powiedzieć, że jestem żelazną damą. Udaję, że mam siłę” – mówiła w rozmowie z „Faktem”. Jan Frankl zmarł w lutym 2020 roku. „Rodzice byli razem przez prawie 80 lat. Bardzo się kochali. Mama bardzo przeżyła jego śmierć, mimo że byliśmy przygotowani na jego odejście. Tata 10 lat przed śmiercią miał udar i jeździł na wózku. Mama się nim zajmowała. Spędzali z mamą wiele godzin na rozmowach, żartach i czytaniu książek. […] Strata osoby, z którą spędziło się tyle lat, musi być straszna”, mówił Roman Frankl. Maria Koterbska zmarła w styczniu 2021 roku po walce z chorobą nowotworową. Miała 96 lat. Jej syn mówił, że walczyła do samego końca i nie opuszczał jej dobry humor. Tuż przed śmiercią śpiewała personelowi szpitala swoje utwory.
Była największą gwiazdą przedwojennej Warszawy. Po śmierci męża teściowa chciała odebrać jej syna. Jej dramat porusza do dziś
Mija 30 lat od śmierci Lody Halamy – jednej z największych gwiazd dwudziestolecia międzywojennego. Primabalerina Teatru Wielkiego, ikona warszawskich rewii i artystka odnosząca sukcesy na światowych scenach zachwycała talentem, urodą i charyzmą. Choć zawodowo osiągnęła niemal wszystko, prywatnie los jej nie oszczędzał. Tragiczna śmierć ukochanego męża, dramatyczna walka o syna i kolejne małżeństwa zawierane z konieczności sprawiły, że za scenicznym blaskiem kryła się pełna bólu historia.
Była najjaśniejszą gwiazdą stolicy w dwudziestoleciu międzywojennym. Primabalerina Teatru Wielkiego, gwiazda filmowa, kobieta wielu talentów, która biegle posługiwała się aż pięcioma językami. Loda Halama sukcesy odnosiła również poza granicami Polski, zjeździła pół świata, ale jednego jej brakowało: miłości. Pięć małżeństw nie dało jej szczęścia, były nieudane. Trzy z nich zaaranżowano w celu wymiernych korzyści – uzyskania obywatelstwa. Najczulej wypowiadała się o drugim partnerze, który zginął tragicznie. Niestety, na tym nie koniec, ponieważ po jego odejściu musiała walczyć z żądną zemsty teściową o opiekę nad synem. Jak potoczyło się życie popularnej polskiej tancerki dwudziestolecia międzywojennego? W 30. rocznicę śmierci przypominamy niezwykłe losy kobiety, która mimo wielu życiowych tragedii do końca zachowała siłę, niezależność i miłość do sceny. Kim była Loda Halama? Dzieciństwo, początki kariery tanecznej Choć jej imię w połączeniu z dość oryginalnym nazwiskiem brzmi nieco egzotycznie, to pochodzi od bardzo wówczas popularnej Leokadii. Leokadia Halama urodziła się 20 lipca 1909 roku w Rylsku, w obwodzie kurskim, chociaż w wielu źródłach można przeczytać, że miejscem jej urodzenia był Czerwińsk nad Wisłą. Sama opowiadała jednak, że to nie prawda, a jako powód tancerka podawała możliwość późniejszego powrotu do Polski z emigracji. Rok urodzenia również budzi kilka wątpliwości. Rodzina Lody była bardzo muzykalna. Jej matka, Marta Cegielska, poznanianka, była tancerką, a ojciec, Stanisław Halama, Ślązak - muzykiem i cyrkowcem. Poznali się w Rosji, a później połączyli siły i większość czasu spędzali w trasie. To właśnie podczas jednego z tournée urodziła się Loda, jedna z czterech córek "Halamek". Wszystkie poszły w ślady mamy i zostały tancerkami. "My, tak zwane Halamki, miałyśmy te geny taneczne od mamy. Poza tym kształciłyśmy się wszystkie w Rosji u Bronisławy Niżyńskiej – to siostra sławnego tancerza Wacława Niżyńskiego" – opowiadała Loda Halama w audycji Anny Lisieckiej w Polskim Radiu w 1995 roku. Choć we krwi małej Lody płynął taniec, to słynna nauczycielka z Rosji powiedziała jej, że tancerką nie będzie. "Nogami rzuca jak pajac na sznurku", usłyszała mała Loda, ale nie zniechęciła się. Czytaj także: Namawiano ją, by przerwała ciążę ze względu na karierę. Maria Koterbska nie chciała o tym słyszeć Loda Halama i Hanka Bielicka Gdy Polska po 123 latach odzyskała niepodległość, rodzina Halama przeprowadziła się do Warszawy. To właśnie w stolicy zaczęła się wielka kariera taneczna Lody. "Jak w 1921 roku przyjechaliśmy do Polski, miałam 10 lat, ale już wtedy zarabiałam na chleb. A jak miałam 13 lat, byłam już gwiazdeczką w Morskim Oku. Natomiast jak miałam 18 lat, byłam już po karierze rewiowej i już byłam hrabiną, bo wyszłam za mąż. W jakim to tempie szło!" – wspominała słynna tancerka. Po trudnych początkach w Warszawie matka Lody wraz z trzema najstarszymi córkami założyła zespół "Siostry Halama", w którym sama również występowała i już od 1927 roku zaczęły podbijać stolicę swoim talentem i kreatywnością. "Co by było, gdyby Halamek nie było. (...) One tylko bowiem (...) elektryzują widownię, promieniując ze sceny czarem młodości, wiośnianym urokiem, ognistym temperamentem, oszołamiając szalonym tempem i zawrotną techniką taneczną" - takie zachwyty na temat sióstr opublikowano na łamach pisma "Epoka" w 1927 roku. Zobacz też: Grażyna Staniszewska i Wojciech Noszczyk byli razem ponad pół wieku i nigdy się sobą nie nudzili Ich pokazy odbywały się głównie w warszawskich teatrach rewiowych, takich jak Morskie Oko. Loda miała wtedy 16 lat i oprócz tańczenia, zabawiała również gości swoim śpiewem. Już dwa lata później próbowała swoich sił w balecie klasycznym. Okazało się, że jako artystka do tej pory rewiowa, świetnie radziła sobie przed bardziej wysublimowaną widownią. W 1934 roku została przyjęta w roli primabaleriny do teatru Wielkiego w Warszawie. Wspaniale rozwijającą się karierę Lody na wyżyny europejskie wzniósł Ignacy Jan Paderewski, który zarekomendował młodą tancerkę w Paryżu. Po debiucie w stolicy Francji otworzyły się przed nią drzwi do światowej kariery, otrzymała zaproszenia na występy w kolejnych krajach. Czekało ją m.in. tournée po Japonii. Na równo z rozwijającą się karierą taneczną, Loda realizowała się również jako aktorka filmowa. Reżyserzy angażowali ją głównie do ról tancerek rewiowych, przydały jej się również zdolności wokalne, które wykorzystała w kilku epizodach. Widzowie mogli ją podziwiać w "Uśmiechu losu", gdzie zadebiutowała z siostrą Zizi, w "Ziemi obiecanej" w reżyserii Aleksandra Hertza z 1927 roku, a także w produkcjach pt. "Prokurator Alicja Horn" (1933), "Kocha, lubi, szanuje" (1934), "Manewry miłosne, czyli córka pułku" (1935). Zobacz też: Zakochał się w niej bez pamięci. Zostawiła go z dnia na dzień z dwójką maleńkich dzieci Loda Halama: pierwsze małżeństwo i ucieczka na Jasną Górę W 1929 roku wyszła za mąż po raz pierwszy. Jej wybrankiem był 23-letni hrabia Andrzej Dembiński. Już dwa lata później para była w separacji, a tancerka zakochała się w koledze z teatru, Aleksandrze Żabczyńskim. Ich związek z góry skazany był jednak na niepowodzenie, ponieważ aktor miał żonę i nie zamierzał się z nią rozstawać. Ten zawód miłosny bardzo unieszczęśliwił Lodę, ze złamanym sercem udała się do Częstochowy na Jasną Górę i przez trzy dni modliła się o to, aby jej sprawy uczuciowe się poukładały. Szukała też wyciszenia. O swojej podróży do katedry jasnogórskiej Loda jednak nikomu nic nie powiedziała, co wywołało wielką akcją poszukiwawczą. Na pierwszych stronach gazet nagłówki krzyczały, że Loda Halama zaginęła, co dało jej wielki rozgłos, ale rodziców i siostry pozostawiło w niepewności i strachu przez kilka dni. Przeczytaj także: Ewę Błaszczyk i Andrzeja Łapickiego dzieliło 31 lat. Swój romans utrzymywali w sekrecie Loda Halama i Ludwik Sempoliński Loda Halama: małżeństwo z Georgesem Golembiowskim Loda Halama nie wiązała się z nikim aż do 1939 roku. Wtedy to za sprawą siostry poznała przystojnego Georges'a Golembiowskiego, polskiego Szwajcara, który z miejsca ją oczarował. Plotkowano o ich związku, że to małżeństwo tylko dla paszportu, jednak Loda szczerze pokochała Golembiowskiego. "Swoim sposobem bycia, wrodzoną elegancją i czarem, wszystkich ujmował. Był naprawdę jednym z najprzystojniejszych mężczyzn, jakich znałam" - pisała tancerka w autobiografii "Moje nogi i ja". Ślub wzięli w cerkwi, z racji, że pierwszy raz ślubowała w obrządku rzymsko-katolickim, Loda zmieniła wyznanie na prawosławne. Rok później na świat przyszedł ich syn — Georges Junior. Sielanka jednak nie trwała długo. W stolicy jej mąż prowadził firmę handlującą chemikaliami, którą w 1943 roku napadnięto i obrabowano, a Golembiowskiego z zimną krwią zastrzelono... Wtedy rozpoczęła się tułaczka Lody i najtrudniejszy okres jej życia. Tancerka opuściła stolicę i wraz z synem udała się po schronienie do teściowej mieszkającej w szwajcarskiej Lozannie. Na miejscu okazało się jednak, że kobieta obwinia Lodę o śmierć Georges'a. "Zaciągnęła mnie kiedyś przed ikonę i kazała przysiąc, że jej oddam syna: »Ty mi zabrałaś syna - ja zabiorę tobie«", opisywała tancerka w swojej autobiografii. Matka zmarłego męża Lody na wszelkie sposoby utrudniała jej życie, ostatecznie wytoczyła proces sądowy. "Teściowa miała dużo pieniędzy, dobrego adwokata i była obywatelką szwajcarską. Ja byłam cudzoziemką i tancerką. Nie mając adwokata, niewiele miałam szans na wygranie sprawy (...). Mój Boże, jakie to były straszne dni... Były momenty, że chciałam zażyć pigułki" - wspominała Halama. Doszło do najgorszego, teściowa na jakiś czas uzyskała pełne prawo do opieki nad wnuczkiem, ale szybko okazało się, że Georges Junior uskarżał się na pobyt w domu babci. Loda nieustannie walczyła o odwołanie decyzji sędziego, ostatecznie udało jej się. "Pewnego dnia sędzia wezwał mnie i oświadczył: »Pani teściowa nie jest w tym stopniu niepoczytalna, aby ją zamknąć w zakładzie dla chorych psychicznie, ale wystarczająco, by zrobić pani krzywdę, czym się odgraża. Proszę wyjechać z dzieckiem ze Szwajcarii, zachowując tajemnicę«" - przytoczyła w biografii. Kiedy odzyskała syna, spakowała walizki i schronienie znalazła w Londynie, gdzie przebywały jej siostry. Nie zagościła tam jednak na długo, po pewnym czasie rozpoczęła swoją tułaczkę po świecie. Była bardzo zaradna, przedsiębiorcza, chciała zapewnić swojemu synowi jak najlepszy byt i we dwoje szybko stali się obywatelami świata — żyli na takim właśnie poziomie. W Londynie Loda otworzyła trzy restauracje, przez kilkanaście lat mieszkała także w Hollywood, a w ramach ciekawostki z tamtego okresu, wspomina się jej przyjaźń z gwiazdą filmową Mary Pickford. Za mąż wyszła w życiu jeszcze trzy razy, ale były to już związki zawarte tylko w celu uzyskania obywatelstwa kolejnych krajów. „Ja już miałam w moim życiu paszport szwajcarski, amerykański czy angielski, a ciągle jestem Polką” – mówiła artystka w audycji Polskiego Radia. Nawet gdy okres największej popularnej miała już za sobą, nie traciła swojej życiowej energii i wciąż parła do przodu, pełna nowych pomysłów na swoje życie. „Dziś jak myślę o swoim życiu, to mogę powtórzyć słowa Edith Piaf: ja niczego nie żałuję. Wiem, że życia nie przegrałam, nie przeszłam obok niego, tylko je przeżyłam. Miało i plusy, i minusy, upadki i wzloty. A poza tym jestem po prostu dzieckiem szczęścia”, wyznała Loda Halama w audycji Polskiego Radia. Czytaj też: Żył dla śpiewania. Jacek Lech nie zgodził się na operację ratującą mu życie — nie chciał stracić głosu Źródła: polskieradio.pl, pl.aleteia.org, pomponik.pl, YT Paula Rodak
Byli razem 43 lata. Tomasz Zaliwski odszedł dzień przed urodzinami Teresy Lipowskiej
Nie wszystkie wielkie historie miłosne rodzą się od pierwszego wejrzenia. Niektóre dojrzewają powoli – w cieniu codzienności, wspólnej pracy i wzajemnego szacunku. Taka właśnie była miłość Teresy Lipowskiej i Tomasza Zaliwskiego, która przetrwała ponad cztery dekady i nie skończyła się nawet wraz z jego odejściem.
Połączył ich teatr. Grali na jednej scenie i od pierwszej chwili ona zwróciła na niego uwagę. Dostrzegła, że jest przystojny i utalentowany. Gdy się poznali, Teresa Lipowska była jeszcze w związku z pierwszym mężem. Gdy się z nim rozwiodła, między aktorką a Tomaszem Zaliwskim zaiskrzyło. To było niezwykle silne uczucie. Przeżyli u swego boku 43 lata. Gdy odchodził, była przy nim do końca. „To była piękna, poparta szacunkiem i zrozumieniem miłość”, powiedziała aktorka. Nie pokonała jej nawet śmierć... Teresa Lipowska i Tomasz Zaliwski: historia miłości W 1957 roku aktorka poznała swojego pierwszego męża, Aleksandra Lipowskiego, który był urodzonym w Moskwie operatorem filmowym. Byli w sobie bardzo zakochani, ale ich małżeństwo przetrwało tylko trzy lata. W swojej autobiografii „Nad rodzinnym albumem” z 2017 roku Teresa Lipowska wyznała, że jej Sasza „był, zwłaszcza w okresie narzeczeństwa, romantyczny, ujmujący. Z czasem przestało być tak pięknie”. Okazało się, że małżeństwo i wierność jednej kobiecie przerosła jej męża i porzucił ją dla innej kobiety. Aktorka wyznała, że te trzy lata zakochania zostawiły ją na dnie. Wtedy w jej życiu pojawił się Tomasz Zaliwski. Znali się już co prawda wcześniej, bo grywali na tej samej scenie teatralnej, ale Teresa Lipowska nie poświęcała tej relacji aż takiej uwagi. Tomek był przystojnym i szarmanckim kolegą z teatru, ale dopóki miała męża, nic pomiędzy nimi nie mogło się zdarzyć. Aktor nie zrażał się tym i zawsze służył pomocą i dobrym słowem, kiedy Teresa była w potrzebie. Pewnego razu na jednej z prób panował straszny upał. Aktorka powiedziała wtedy, że oddałaby pół życia za szklankę wody. Na co Tomek w mgnieniu oka przyniósł jej butelkę wody i powiedział: „A to jest na całe życie”. Tomasz Zaliwski, kadr z filmu ''Dwaj panowie N", 1961 r. Moment, w którym pomiędzy Teresą Lipowską i Tomaszem Zaliwskim zaiskrzyło, nastąpił podczas prób do spektaklu „Arbuzowa”. Aktorzy mieli wtedy odegrać scenę pocałunku i zrobili to tak przekonująco, że chemię pomiędzy nimi odczuła cała reszta obsady. Oni sami zdali sobie wtedy sprawę, że czują do siebie więcej, niż myśleli. „Nie wiedzieliśmy wtedy, jak do tego doszło, bo ja byłam trochę taka święta Zyta. Nie uwodziłam nikogo, nie kokietowałam”, opowiadała w wywiadzie z Krystyną Pytlakowską dla VIVY!. Aktorka wciąż dochodziła wtedy do siebie po rozpadzie swojego pierwszego małżeństwa, ale Tomasz nie wywierał na niej żadnej presji i nie był nachalny. „Zaczął mnie otaczać parasolem opieki, podziwu, bardzo delikatnie. To nie była szalona miłość natychmiast, bo byłam kompletnie załamana, zduszona”, opowiadała Teresa Lipowska w programie „Lustro”. Dodała też, że ujęło ją to, że taki przystojny i szarmancki mężczyzna sprawił, że poczuła się zaopiekowana i bezpieczna. To uczucie dojrzewało powoli, ale kiedy tak się już stało, para wiedziała, że chce spędzić ze sobą resztę życia. Teresa Lipowska, 1980 r. Teresa Lipowska była wierzącą i praktykującą katoliczką, ale podobnie jak jej pierwszy mąż, Tomasz Zaliwski był ateistą i nie chciał brać ślubu kościelnego. Aktorka była tym obrotem spraw bardzo rozczarowana i zwierzyła się ze swojego problemu księdzu Janowi Twardowskiemu. Kapłan poprosił ją, żeby przyprowadziła do niego swojego narzeczonego. Po krótkiej rozmowie Tomek zgodził się, aby ceremonia odbyła się w kościele. Ślubu udzielił im właśnie ks. Jan. Teresa Lipowska i Tomasz Zaliwski: różne charaktery Łączyło ich wielkie uczucie i zaangażowanie w małżeństwo, ale pod wieloma względami różnili się od siebie. Teresa Lipowska wyznała w rozmowie z Krystyną Pytlakowską dla Vivy!, że gdy Tomasz Zaliwski miał sześć lat, stracił rodziców. „Nie miał go kto nauczyć okazywania uczuć”, dodała. Otwartości i czułości uczył się zatem od swojej małżonki. „Dla mnie był najwspanialszym, najczulszym mężem, kochankiem, ojcem”, powiedziała w wywiadzie dla Vivy!. On z kolei nauczył ją... samotności. W dobrym tego słowa znaczeniu, jak zaznaczyła aktorka. Wraz z mężem spędzali swoje urlopy w spokojnej atmosferze, np. w małym domku w Augustowie. Teresa Lipowska przyznała, że kiedyś taki relaks w ogóle nie był w jej stylu, ale mąż zmienił jej upodobania. Przyznała, że byli jak dwie połówki jabłka, które idealnie się dopasowały, mimo różnych kolorów. On był zamknięty w sobie, kochał ciszę i przyrodę, ona natomiast była towarzyska i otwarta do ludzi, ale mimo dzielących ich różnic charakteru, zawsze potrafili dojść do porozumienia. Oboje kochali podróże, ale Tomek wolał piesze wędrówki od jeżdżenia rowerem, więc szli na kompromis. „Zjeździliśmy i schodziliśmy całą Polskę. Chodziliśmy przez łąki, lasy, na Suwalszczyźnie, na Mazurach, i rozmawialiśmy”. Ponad cztery dekady małżeństwa, a oni czuli, że mogliby rozmawiać jeszcze przez kolejne cztery. „Całe życie mieliśmy sobie dużo do powiedzenia”, wyznała aktorka w rozmowie dla Vivy!. Nie zawsze się podczas nich zgadzali, bo jak wyznała Teresa Lipowska, oboje byli apodyktyczni i lubili obstawać przy swoim zdaniu. Nigdy się jednak nie kłócili. A jeśli nie udało im się od razu dojść do porozumienia, to zdarzały się im ciche dni. Zobacz też: Byli ze sobą 61 lat. Całe życie, choć nie zawsze idealne. Oto historia małżeństwa Wojciecha Pokory i jego żony Hanny Teresa Lipowska i Tomasz Zaliwski: życie rodzinne W 1973 roku na świat przyszło ich jedyne dziecko, syn Marcin. „Narodziny mojego synka były najwspanialszą premierą, jaką przeżyłam”, wyznała Teresa Lipowska (cytat za Plejada.pl). Aktorzy zgodnie dzielili swój czas pomiędzy pracę i dom, który był ich azylem przez całe lata. Aktorka otwarcie przyznaje, że chociaż nie miała ani jednego dnia bez obowiązków zawodowych, to resztę swojego czasu poświęcała rodzinie. „Dom był dla mnie zawsze najważniejszy. Myśmy przez tyle lat jedli w domu i zawsze miałam czym poczęstować niespodziewanego gościa. Dom był azylem i nieważne, czy na obiad były schabowe, czy kuropatwy…”, opowiadała Teresa Lipowska w wywiadzie dla Vivy!. Podział obowiązków w ich domu był bardzo tradycyjny. Do aktorki należało sprzątanie, gotowanie i inne „babskie, domowe sprawy”, jak je sama określiła, a panowie byli odpowiedzialni za „męskie czynności”. „Kiedy nie miałam paliwa w aucie, wystarczyło w domu powiedzieć głośno i sprawa była załatwiona”, opowiadała aktorka w wywiadzie dla Onetu. Choroba i śmierć Tomasza Zaliwskiego W 2003 roku na małżeństwo spadła straszna wiadomość o chorobie nowotworowej Tomasza Zaliwskiego. Aktor walczył o swoje zdrowie przez kolejne trzy lata. Teresa Lipowska przez cały ten czas trwała przy mężu. „To był dla niej największy sprawdzian. Teresa chorowała z Tomkiem i razem z nim umierała” – powiedziała po śmierci Zaliwskiego przyjaciółka domu Katarzyna Łaniewska (cytat za Fakt.pl). Walka Tomasza Zaliwskiego była traumatycznym doświadczeniem. Aktor przez trzy lata chorował w bólach i przez cały czas musiał przyjmować morfinę. Podczas choroby ukochanego, Teresa Lipowska dzieliła swój czas między opiekę nad nim, pracę na planie „M jak miłość” i rodzinę: syna i wnuków. „Ja to wszystko z nim przeżywałam. Bardzo. Może lepiej, gdyby umarł nagle na jakieś serce, nie wiem” – wyznała aktorka w rozmowie z Faktem. Tomasz Zaliwski odszedł 20 lat temu, 13 lipca 2006 roku. Jego ukochana żona była z nim do końca. Gdy odchodził, trzymała go za rękę. Pożegnała go słowami: „Kocham Cię”. „Kochałam go przez prawie 50 lat i jest mi go straszliwie brak”, wyznała w rozmowie z Krystyną Pytlakowską. Dzisiaj obecność męża odczuwa dzięki fotografiom, na których zachowały się ich najwspanialsze wspomnienia. „Kiedy jest mi dobrze i kiedy jest mi źle, biorę do ręki fotografie, przyglądam się im, zaglądam mężowi w oczy”. Aktorka zdradza, że podczas tych chwil rozmawia z mężem i tak jak przed laty, dzieli się z nim swoimi radościami i smutkami. „Nie umiałabym żyć bez tych rozmów. Tyle lat dzieliliśmy ze sobą wszystko”, wyznała dla Vivy!. Przeczytaj też: Hanna Bakuła miała czterech mężów, ale mówi, że jest urodzoną singielką. Tajemnice polskiej malarki Teresa Lipowska: życie po śmierci męża Teresa Lipowska wyznała, że zaczęła żyć inaczej, odkąd nie ma przy niej jej ukochanego Tomka. Swój wolny czas poświęca pomocy potrzebującym i akcjom charytatywnym. „Zaraz po śmierci męża chciałam być jak najmniej w domu. Teraz też aktywnie działam na tych polach. Daje mi to potrzebę wyjścia z domu i poczucie, że jestem w miejscach, gdzie mnie potrzebują”, opowiedziała w wywiadzie dla „Faktu”. Aktorka wyznała, że wymarzyła sobie kiedyś, żeby z mężem zginęli razem w katastrofie lotniczej. Zanim Tomasza Zaliwskiego zabrała choroba, nie potrafiła sobie nawet wyobrazić, jak mogłaby bez niego przeżyć. Nie sądziła, że będzie w stanie się podnieść po takiej tragedii. „To opatrzność, że mam tyle pracy, która daje mi satysfakcję”. Zapytana o to, czy chciałaby się jeszcze z kimś związać, odpowiedziała: „W ogóle sobie tego nie wyobrażam, że ktoś mógłby zająć miejsce Tomka. Poza tym w moim mężu odpowiadało mi właściwie wszystko, a nie widzę tych cech w innych mężczyznach”.
Wykreował „księżniczkę na gruzach”. Tak Osiecką wychowywał ojciec. Po latach mówiła, że zrobił z niej dziwadło
Była jedną z najwybitniejszych autorek tekstów piosenek w Polsce, ale za jej talentem kryła się historia niezwykłego dzieciństwa. Wiktor Osiecki postanowił wychować córkę na kobietę, która poradzi sobie w każdych okolicznościach. Chciał, by była niezależna i silna. Po latach Agnieszka Osiecka przyznawała jednak, że właśnie to wychowanie sprawiło, iż przez całe życie czuła się inna od swoich rówieśników.
Choć Agnieszka Osiecka zapisała się w historii jako wybitna poetka i autorka tekstów niezliczonych przebojów, jej życie prywatne od lat budzi równie duże zainteresowanie. W książce „Mężczyźni Osieckiej” Joanna Podsadecka pokazuje, jak ogromny wpływ na przyszłą artystkę miał jej ojciec. To właśnie Wiktor Osiecki ukształtował jej charakter, zaszczepił potrzebę samodzielności i postawił przed nią wymagania, które miały przygotować ją na każdą życiową próbę. Jednocześnie ta relacja pozostawiła ślad, o którym Osiecka mówiła również po latach. Ojciec miał dla niej jeden plan. „Wychowa na tych gruzach księżniczkę” Wiktor Osiecki był najważniejszym mężczyzną w życiu Agnieszki Osieckiej. To właśnie on – jak opowiada Joanna Podsadecka, autorka książki „Mężczyźni Osieckiej” – najmocniej wpłynął na charakter przyszłej poetki. Po powrocie z żoną i kilkuletnią córką z obozu w Dolnej Austrii do zniszczonej wojną Warszawy podjął decyzję, która miała zaważyć na całym jej życiu. – „Kiedy wróciła z rodzicami z obozu w Dolnej Austrii, po różnych ciężkich przeżyciach wojennych, stolica była w gruzach, a Wiktor Osiecki wymyślił sobie, że wychowa na tych gruzach księżniczkę” – powiedziała Joanna Podsadecka w audycji „Aleja Sław” Radia Pogoda. Nie chodziło jednak o wychowanie rozpieszczonej dziewczynki. Ojciec chciał wyposażyć córkę w umiejętności, które pozwolą jej przetrwać nawet wtedy, gdy świat ponownie się zawali. Pięć języków, sport i dyscyplina. Wszystko po to, by nigdy od nikogo nie zależała Wiktor Osiecki uważał, że najlepszym zabezpieczeniem na przyszłość są wiedza i kompetencje. Dlatego od najmłodszych lat stawiał córce bardzo wysokie wymagania. – „Jemu nie zależało na tym, żeby nauczyła się współpracy z innymi, tylko żeby nauczyła się takich umiejętności, by mogła czuć się bezpiecznie” – podkreśla Joanna Podsadecka. Agnieszka Osiecka uczyła się pięciu języków obcych, trenowała pływanie w sekcji Legii, grała w tenisa i siatkówkę. Ojciec planował również, by jako 14-latka nauczyła się latać na szybowcach. Sport miał – w jego przekonaniu – uczyć dyscypliny i kształtować charakter. Ten plan przyniósł efekty. Osiecka bardzo wcześnie zaczęła utrzymywać się z własnej pracy. – „Nigdy nie była zależna finansowo od żadnego mężczyzny” – mówi Joanna Podsadecka. Choć Wiktor Osiecki uważał pisanie piosenek za „mało poważne zajęcie”, właśnie w tej dziedzinie jego córka niemal od początku odnosiła sukcesy. „Ojciec uczył ją odwagi, matka całe życie uczyła ją lęku” Joanna Podsadecka zwraca uwagę, że relacja z ojcem pomogła ukształtować osobowość Agnieszki Osieckiej, ale jednocześnie pozostawiła w niej głęboki ślad. Jak wspominała sama poetka, „ojciec uczył ją odwagi, a matka całe życie uczyła ją lęku”. To właśnie z tego zderzenia dwóch różnych postaw miała narodzić się jej dwoista natura. Wiktor Osiecki chciał mieć wpływ nie tylko na rozwój córki, ale również na sposób, w jaki postrzegała świat. Nie pozwalał jej czytać gazet, uznając, że wiedza o sytuacji politycznej w Polsce nie jest jej potrzebna. Reagował także, gdy dostrzegał u niej zbyt dużą uległość wobec rówieśników. Jak opowiada Joanna Podsadecka, w domu Osieckich nie było też zwyczaju okazywania czułości. Ani ojciec, ani matka nie mieli odruchu, by przytulić córkę, pocałować ją czy pogłaskać po głowie. Pisarka zauważa, że Osiecka potrafiła bez wahania angażować się w nowe znajomości i miłości, by chwilę później wycofać się z relacji. Po kolejnych zawodach wracała do rodzinnego domu na Saskiej Kępie w Warszawie. Po latach rozliczyła ojca. „Była zdania, że to wina ojca” Choć Agnieszka Osiecka przez wiele lat nie buntowała się przeciwko metodom wychowawczym ojca, z czasem zaczęła patrzeć na nie inaczej. Swoje doświadczenia częściowo rozliczyła w powieściowym debiucie „Zabiłam ptaka w locie”, który ukazał się w 1970 roku. Joanna Podsadecka przypomina, że nawet wtedy, gdy Osiecka była już jedną z największych gwiazd polskiej piosenki, nie potrafiła pozbyć się poczucia odmienności. – „W czasie, kiedy była już wielką gwiazdą, pisała teksty piosenek, które wygrywały festiwale, ona uważała się za dziwadło. Była zdania, że to wina ojca” – mówi autorka „Mężczyzn Osieckiej”. Jednocześnie podkreśla, że Wiktor Osiecki przekazał córce także niezwykle cenną lekcję – rzemieślnicze podejście do pracy twórczej oraz przekonanie, że warto być samodzielnym niezależnie od okoliczności. To właśnie dzięki temu Agnieszka Osiecka od początku swojej kariery budowała własną pozycję i pozostawała finansowo niezależna. Cena tej samodzielności okazała się jednak znacznie wyższa, niż mogło się wydawać. Źródła: Radio Pogoda, audycja „Aleja Sław” – rozmowa Tamary Pawlik-Lipskiej z Joanną Podsadecką, TVP Info – wywiad z Joanną Podsadecką dotyczący książki „Mężczyźni Osieckiej”.
Tylko w VIVA! Bez Tabu: Czy dobre krem musi być drogi? I jak wybrać ten idealny? Posłuchaj rad uznanej dermatolożki
Półki drogerii uginają się od kosmetyków, a producenci prześcigają się w obietnicach odmłodzenia skóry. Czy naprawdę trzeba wydać fortunę, żeby cieszyć się zdrową cerą? A może sekret tkwi nie w cenie, lecz w składzie i dobrze przemyślanej pielęgnacji? W programie VIVA! Bez Tabu Mariola Bojarska-Ferenc rozmawia z dr n. med. Ewą Chlebus, jedną z najbardziej cenionych dermatolożek w Polsce. Ekspertka rozprawia się z mitami i zdradza, na czym naprawdę warto skupić się przy wyborze kremu.
Półki drogerii i aptek uginają się od kosmetyków, które obiecują młodszą, jędrniejszą i promienną skórę. Czy jednak wysoka cena naprawdę oznacza lepszą jakość? A może kluczem do skutecznej pielęgnacji jest nie marka i luksusowe opakowanie, lecz odpowiednio dobrane składniki? W najnowszym odcinku VIVA! Bez Tabu Mariola Bojarska-Ferenc rozmawia z dr n. med. Ewą Chlebus – cenioną dermatolożką, która od lat zajmuje się nieinwazyjnym odmładzaniem skóry. Ekspertka wyjaśnia, jak wybierać kremy, dlaczego nie warto ulegać kosmetycznym modom i które składniki naprawdę mają potwierdzone działanie. Czy droższy krem oznacza lepszy? Dermatolożka nie pozostawia złudzeń To pytanie wraca w gabinetach dermatologów od lat. Kuszą luksusowe opakowania, głośne kampanie reklamowe i obietnice spektakularnych efektów. Tymczasem dr Ewa Chlebus przekonuje, że skuteczna pielęgnacja wcale nie musi oznaczać wydawania kilku tysięcy złotych rocznie na kosmetyki. Podkreśla, że ogromną zmianą ostatnich lat jest rozwój dermokosmetyków dostępnych w aptekach. Dziś można znaleźć produkty o bardzo dobrych składach również wśród marek, które nie należą do segmentu luksusowego. – Proszę pamiętać, że na szczęście jest tak, że oczywiście znajdziemy te produkty w bardzo dobrych drogeriach, one często są drogie, ale znajdziemy również w aptekach dermokosmetyki. Jeżeli to jest taka mądra kobieta, która umie zadbać o siebie, ma określone fundusze, to jak pójdzie do apteki i troszkę sobie popatrzy na tę ofertę firm dermokosmetycznych – dzisiaj mamy również polskie firmy dermokosmetyczne – to ona też może sobie pomóc. Jak podkreśla dermatolożka, sam zakup kremu nie rozwiązuje jednak problemu. Najważniejsze jest wypracowanie codziennego nawyku pielęgnacji. – Problem mają kobiety, które mają chorą skórę i nie mają nawyków dbania o siebie. I to już trochę nie ma znaczenia, jakie one będą miały kremy, bo i tak będą głównie stały na półce. Musimy wypracować model dbania o siebie na własnym poziomie. Zanim kupisz kolejny krem, zacznij od podstaw W rozmowie z Mariolą Bojarską-Ferenc dr Chlebus wielokrotnie podkreśla, że pielęgnacja nie zaczyna się od serum ani kremu za kilkaset złotych. Fundamentem jest odpowiednie oczyszczanie skóry. Ekspertka przyznaje, że z ogromnym zaskoczeniem obserwuje, jak bardzo zmieniły się pielęgnacyjne trendy. – To mnie niezwykle w życiu zaskoczyło, że przyszły kosmetyki z Dalekiego Wschodu i będą nam wyznaczać trendy naszej pielęgnacji. My nie układamy tych zwyczajów pielęgnacyjnych według swojej skóry i według swoich zwyczajów. Jej zdaniem pielęgnację zawsze należy dopasować do własnej skóry, a nie do chwilowej mody. Pierwszym krokiem jest delikatne oczyszczanie. – Jeżeli mamy skórę wrażliwą, powinno się używać rzeczy do zmywania. Pierwsze miejsce są absolutnie płyny micelarne i one są bardzo delikatne, o dobrym pH. pH zmywaczy powinno być zawsze poniżej 7. To właśnie od oczyszczania zależy, jak później będą działały kolejne kosmetyki. Zobacz też: Czym według nauki jest idealna cera? O tajnikach ludzkiej skóry tylko w „VIVA! Bez Tabu" opowiada lekarz dermatolog Pachnący krem? „Po co nam pachnący krem?” Jeden z najbardziej zaskakujących fragmentów rozmowy dotyczy substancji zapachowych. Większość z nas traktuje przyjemny aromat kosmetyku jako jego zaletę. Dr Chlebus patrzy na to zupełnie inaczej. – Zapachy są przeznaczone dla perfum. Czyli kremy bezzapachowe absolutnie. Ekspertka tłumaczy, że coraz częściej obserwuje uczulenia wywoływane właśnie przez kosmetyki stosowane każdego dnia. – Najciężej uczulają maski do włosów, twarz również, ja mówię o twarzy. Najtrudniej i najczęściej stosowane szampony. I następna sprawa właśnie kremy. Po co nam pachnący krem? To oczywiście jest nam bardzo przyjemnie. Może być nam przyjemnie do momentu, kiedy się nie uczulamy. To nie tylko kwestia dyskomfortu. Przewlekłe podrażnienia oznaczają stan zapalny skóry, a ten – jak podkreśla dermatolożka wcześniej w rozmowie – jest jednym z czynników przyspieszających proces starzenia. Dlatego równie ważne jak wybór kremu jest zwracanie uwagi na kosmetyki, których używamy podczas kąpieli czy mycia włosów. – Potrzebujemy szampony, które znowu nie będą pachniały i powinniśmy je rozcieńczać, bo mają często takie bardzo gęste struktury. (...) Jak mamy rozcieńczone, wodniste, to już każde dziecko wie, że trzeba odchylić odruchowo głowę do tyłu i wtedy te alergeny, te substancje drażniące nie będą spadały właśnie nam na skórę. View oEmbed on the source website Krem nawilżający czy lipidowy? To nie jest to samo Choć wiele osób używa tych nazw zamiennie, dr Ewa Chlebus zwraca uwagę, że to dwa zupełnie różne produkty, spełniające inne zadania. – „Zawsze nawilżamy skórę poprzez krem lipidowy, a nie krem nawilżający. Krem nawilżający jest takim kremem jak gdyby spokoju, jak wszystko jest dobrze, to wtedy jest krem nawilżający.” To jedna z tych porad, które mogą całkowicie zmienić codzienną pielęgnację. Dermatolożka tłumaczy, że odpowiednio dobrane lipidy pomagają odbudować barierę ochronną skóry i zatrzymać wodę w naskórku. Dlatego szczególnie jesienią i zimą warto sięgać po bogatsze formuły, które chronią skórę przed mrozem i wiatrem. Jak podkreśla, dziś nie oznacza to już ciężkich, tłustych kremów, które pozostawiają nieprzyjemny film. – „Jeżeli mamy porę zimową, to stworzone zostały fantastyczne kremy lipidowe ochronne. Czyli nie jest już dzisiaj tak, że jak jest zima, to musimy się smarować gęstą wazeliną czy takimi nieakceptowalnymi formami tych kremów ochronnych. One są najczęściej niezwykle wygodne i niezwykle przyjemne.” Rano ochrona, wieczorem leczenie. Tego błędu nie popełniaj latem W pielęgnacji ogromne znaczenie ma również pora dnia. Rano skóra potrzebuje przede wszystkim ochrony, wieczorem można sięgnąć po składniki aktywne. – „Rano to mamy takie dosyć jasne. Krem ochronny od słońca, jak jest okres letni. Krem lipidowy na tę wiosnę i jesień, bardziej tłusty, w zależności od potrzeb, jest na zimę.” Wieczorna rutyna wygląda zupełnie inaczej. – „Wieczór jest nastawiony na leczenie skóry, czyli w przypadku odmładzania to jest też leczenie skóry. Mamy preparaty odmładzające.” Jednocześnie ekspertka apeluje, by nie próbować nadrabiać całorocznych zaniedbań podczas urlopu. – „Wakacje nie są przeznaczone do leczenia skóry. Tam ma być ochrona, lekkie natłuszczanie, działanie przeciwzapalne.” To częsty błąd – wiele osób zabiera na wakacje najmocniejsze kosmetyki z nadzieją, że podczas dwóch tygodni intensywnej pielęgnacji poprawi kondycję skóry. Zdaniem dermatolożki to właśnie po zakończeniu lata przychodzi czas na bardziej zaawansowane kuracje. Retinoidy nie mają konkurencji. Ale jest jeden warunek Gdy rozmowa schodzi na składniki aktywne, odpowiedź dr Ewy Chlebus jest natychmiastowa. – „Numer jeden są zawsze retinoidy. To w ogóle jest poza konkursem.” Jednocześnie wyjaśnia, dlaczego nie zaleca zabierania ich na wakacyjne wyjazdy. – „W polskim klimacie my stosujemy, omijamy trochę lato, ale z innego powodu niż by się wydawało. To nie chodzi o to, że my się boimy podrażnień. Retinoidy są bardzo niestabilne. Wywożone na wakacje mogą kompletnie się utlenić i w ogóle zniszczyć.” Dermatolożka zwraca również uwagę na ceny produktów zawierających retinoidy. – „Nie należy wierzyć, że retinoidy są tanie. Jeżeli są bardzo tanie i takie porównywalne z kremem takim, no powiedzmy popularnym, to znaczy, że trochę coś jest nie tak, jeśli chodzi o stężenie i zawartość.” Czytaj też: TYLKO W VIVA! BEZ TABU: Ekspert obala popularny mit o mikrobiomie. „To wyrzucanie pieniędzy” Co stosować latem? Witamina C to jeden z największych sprzymierzeńców skóry Choć retinoidy pozostają podstawą pielęgnacji przeciwstarzeniowej, w sezonie letnim dr Chlebus stawia na inne składniki. – „Latem wykorzystujemy cudowną witaminę C. Fantastyczną. Wygląda się bardzo ładnie, piękne odbicie światła, ona rozjaśnia skórę. Naprawdę to jest… czekaliśmy na tę witaminę długo, ona w pewnym momencie się pojawiła, pojawiła się aktywna, bardzo dobra.” To jednak nie jedyne substancje, na które warto zwrócić uwagę. – „Mamy też substancje inne, takie jak floretin, mamy różne antyoksydanty, które muszą być też takie działające, żeby dawały ten efekt wygładzenia naskórka i rozświetlenia. Tutaj mamy do tego kwas azelainowy, wielki taki wygrany. On dzisiaj jest w bardzo wielu kosmetykach.” Dopiero jesienią i zimą większą rolę może odgrywać kwas hialuronowy. – „Hialuronowy może byśmy bardziej użyły go w okresie jesienno-zimowym, bo on daje efekt taki nawilżenia w połączeniu z lipidami.” Nie wszystko, co modne, służy skórze Internet niemal codziennie podpowiada nowe rytuały pielęgnacyjne. Dziesięcioetapowe rutyny, kolejne modne składniki i domowe maseczki mają być receptą na idealną cerę. Dr Chlebus zachowuje wobec takich trendów spory dystans. Zapytana o domowe sposoby pielęgnacji odpowiada krótko: – „Moim zdaniem nie ma.” I wyjaśnia, dlaczego. – „To nie jest tak, że wyjeżdżamy na targi kosmetyczne, kupujemy jakieś substancje i mieszamy, i jest super krem. Substancja – wiemy, jak działa. Tylko pytanie, czy ona będzie działać, bo jeszcze cała gra to jest taka, żeby to się wchłonęło, żeby ta substancja znalazła się w naskórku. Gdyby tak było, to byśmy mieli sto kremów działających, a nie mamy.” Rozmowa z dr Ewą Chlebus pokazuje, że skuteczna pielęgnacja nie zaczyna się od luksusowej półki ani od kosmetycznych trendów. Zaczyna się od świadomych wyborów, cierpliwości i dobrze dobranych składników. A najlepszy krem? To niekoniecznie ten najdroższy, ale ten, który odpowiada na realne potrzeby naszej skóry. Cały wywiad obejrzysz na naszym kanale YouTube: View oEmbed on the source website
Gdy cała Polska go uwielbiała, samotnie wychowywał córkę i walczył z długami. „Medialny szał, a w domu dojmująca bida”
Jeszcze w latach 90. był największą gwiazdą polskiego kina. Tłumy fanów cytowały kwestie z „Kilera”, „Psów” i „13 posterunku”, a producenci ustawiali się w kolejce po jego nazwisko. Niewielu wiedziało jednak, że po zejściu z planu filmowego Cezary Pazura wracał do wynajętego mieszkania, samotnie wychowywał kilkuletnią córkę i zastanawiał się, jak związać koniec z końcem. Dopiero po latach zdecydował się opowiedzieć o dramacie, który rozgrywał się za zamkniętymi drzwiami jego domu.
Patrząc dziś na Cezarego Pazurę, trudno uwierzyć, że jego życie mogło wyglądać właśnie tak. Jeden z najbardziej rozpoznawalnych polskich aktorów, autor dziesiątek kultowych ról i ulubieniec publiczności przez lata ukrywał, że sukces zawodowy nie szedł w parze z poczuciem bezpieczeństwa. Sam przyznawał, że najbardziej bolał go kontrast między tym, co widzieli ludzie, a tym, z czym musiał mierzyć się każdego dnia. „Nie brakowało mi ciepła, tylko wiary”. Dzieciństwo, które zostawiło ślad Cezary Pazura urodził się 13 czerwca 1962 roku w Tomaszowie Mazowieckim. Dorastał w Niewiadowie, gdzie życie toczyło się według prostych zasad, a dzieci od najmłodszych lat uczyły się obowiązkowości. W domu nie było luksusów, ale – jak wielokrotnie podkreślał – nie bieda odcisnęła na nim największe piętno. Znacznie mocniej zapamiętał wymagającego ojca, Zdzisława, który rzadko okazywał emocje i oczekiwał od syna, że zawsze będzie starał się bardziej. „Nie brakowało mi ze strony ojca ciepła, tylko wiary we mnie” – mówił po latach. To właśnie z dzieciństwa wyniósł przekonanie, że na pochwałę trzeba sobie zasłużyć. Jak wspominał, słyszał głównie, co zrobił źle. Dobrych rzeczy właściwie się nie zauważało. Był starszym bratem Radosława Pazury. Kiedy ojciec chorował, a mama pracowała, pomagał przy opiece nad młodszym rodzeństwem, sprzątał mieszkanie i odrabiał lekcje, zanim rodzice wrócili do domu. Dziś przyznaje, że odpowiedzialności nauczył się znacznie szybciej niż większość rówieśników. Choć marzył o sporcie, szybko zrozumiał, że jego droga prowadzi gdzie indziej. Uczył się gry na klarnecie, a później dostał się do słynnej łódzkiej Szkoły Filmowej. To właśnie tam po raz pierwszy poczuł, że znalazł ludzi podobnych do siebie. Gdy został gwiazdą, w domu rozgrywał się dramat. „Grałem główne role, a była bida” Kariera Cezarego Pazury nabierała zawrotnego tempa. Role w filmach Władysława Pasikowskiego i Juliusza Machulskiego sprawiły, że stał się jedną z największych gwiazd polskiego kina. „Kroll”, „Psy”, „Kiler”, „Kiler-ów 2-óch” czy „13 posterunek” uczyniły z niego aktora, którego znał niemal każdy Polak. Za kulisami sukces wyglądał jednak zupełnie inaczej. Po rozwodzie samotnie wychowywał kilkuletnią córkę Anastazję, próbując pogodzić pracę na planach filmowych z codziennymi obowiązkami. Popularność nie przekładała się na stabilność finansową. „Przepaść między medialnym szałem na moim punkcie a tą dojmującą życiową pustką, bidą i problemami była wielka i towarzyszyła mi przez wiele lat. Malutkie dziecko na rękach, które trzeba nakarmić, oprać, dopieścić, a z drugiej strony pisk tych wszystkich dziewczyn włamujących się do hotelowych pokoi, żeby tylko dotknąć, żeby zobaczyć. Taa… Bycie »idolem« to ciężki kawałek chleba. Nawet nad Wisłą” – wspominał w autobiografii. W innym wywiadzie wrócił do tamtych doświadczeń równie szczerze. „Grałem w filmach główne role, a nie miałem pieniędzy. Zarabiałem grosze. Z jednej strony medialny szał, a z drugiej – bida!” – mówił, podkreślając, że po zejściu z planu wracał do wynajmowanego mieszkania, gdzie czekała na niego kilkuletnia córka i codzienne troski. Czytaj też: „Wódeczka z komornikiem była na porządku dziennym”. Cezary Pazura wspomina trudne początki kariery… Sam wychowywał córkę. „Dzwoni do mnie nawet w Dzień Matki” Pierwszą żoną aktora była Żaneta Pazura, którą poznał jeszcze na początku swojej zawodowej drogi. Pobrali się w 1989 roku, a wkrótce na świat przyszła ich córka, Anastazja. Z zewnątrz wydawali się szczęśliwą rodziną, jednak z czasem ich małżeństwo zaczęło przechodzić poważny kryzys. W autobiografii Byłbym zapomniał… aktor otwarcie opisał, że w domu coraz częściej pojawiały się konflikty związane z nadużywaniem alkoholu przez żonę. Wspominał, że próbował ratować małżeństwo i namawiał ją na terapię, jednak sytuacja nie ulegała poprawie. „I tak w kółko… Nerwy, bójki, nieprzespane noce, lęk i strach” – pisał. Punktem zwrotnym miał być dzień, w którym Żaneta pojawiła się na planie filmowym i doszło do głośnej awantury. Niedługo później, w 1994 roku, odeszła z domu. „Zostałem zostawiony dla innego mężczyzny. Koniec. Kropka” – wspominał po latach w rozmowie z magazynem „Pani”. Po rozpadzie małżeństwa opieka nad kilkuletnią Anastazją spoczęła na barkach aktora. Zabierał córkę na plany filmowe, organizował opiekę między zdjęciami i spektaklami, a jednocześnie starał się utrzymać dom. To właśnie ten okres wspomina dziś jako jeden z najtrudniejszych w swoim życiu. Zdarzało się, że zabierał córkę na plan zdjęciowy, bo nie miał z kim jej zostawić. Spał po kilka godzin na dobę, a między spektaklami i zdjęciami próbował stworzyć dziecku normalny dom. Po latach przyznał, że nie zawsze miał dla Anastazji tyle czasu, ile by chciał. Ona jednak nigdy nie miała do niego żalu. „Dzwoni do mnie do dziś na Dzień Matki. Mówi wtedy: »Mamo«” – opowiadał z uśmiechem. W innym wywiadzie aktor wspominał, że usłyszał od córki słowa, których nigdy nie zapomni. „Tata, uspokój się. Jesteś najlepszym ojcem na świecie.” Dziś Anastazja jest dorosła, a ich relacja pozostaje wyjątkowo bliska. Czytaj też: Uciekła z domu i zostawiła go z córką z dnia na dzień. Co dziś robi pierwsza żona Cezarego Pazury? Długi i komornik. „Wódeczka z komornikiem była na porządku dziennym” To właśnie ten okres Pazura najchętniej wymazałby z pamięci. Nie ukrywa, że zmagał się z depr*sją i chwilami całkowitej bezradności. Jak wspominał, był wyczerpany pracą, samotnością i problemami finansowymi. Przyznał, że pojawiały się nawet desperackie myśli. Ogromnym wsparciem okazał się Olaf Lubaszenko. „Był przy mnie. Przekonał mnie, że wszystko się ułoży”. To właśnie od niego najczęściej pożyczał pieniądze. „Zawsze leciałem na pożyczkach od Olafa Lubaszenki. Od nikogo innego nie chciałem pożyczać, wstydziłem się”. W autobiografii opisywał również wizyty komornika, które z czasem przybrały wręcz absurdalny charakter. „Wódeczka z komornikiem była na porządku dziennym”. Urzędnik znał go z filmów, siadał z nim przy stole, rozmawiał i – jak wspominał aktor – czasami przynosił nawet własną butelkę, bo wiedział, że w domu nie było pieniędzy. Kariera, która przetrwała dekady Choć od największych sukcesów lat 90. minęło już wiele lat, Cezary Pazura nie zniknął z polskiej sceny. Nadal gra w filmach i serialach, występuje w teatrze, zajmuje się dubbingiem, prowadzi kanał w internecie i regularnie spotyka się z publicznością podczas występów kabaretowych. Na swoim koncie ma ponad sto ról filmowych i telewizyjnych, liczne nagrody oraz status jednego z najbardziej rozpoznawalnych aktorów w Polsce. Jednak sam przyznaje, że dziś sukces mierzy zupełnie inaczej niż kiedyś. Kiedyś marzył o wielkiej karierze. Dziś częściej mówi o spokoju, rodzinie i wdzięczności za to, że z okien swojego domu widzi ogród zamiast kominów fabryki, na które patrzył jako chłopiec. To marzenie również udało mu się spełnić. Źródła: viva.pl, film.wp.pl, ludzie.fakt.pl, pomponik.pl
Jeszcze niedawno cieszył się z udziału. Dziś wiadomo, że nie wystąpi na parkiecie "tańca z gwiazdami"
Miał być jedną z największych niespodzianek nowego sezonu „Tańca z gwiazdami”, a jego udział zapowiadał historyczny moment dla programu. Tuż przed rozpoczęciem przygotowań okazało się jednak, że Andrzej Rosiewicz nie pojawi się na parkiecie. O wszystkim przesądził stan zdrowia artysty.
Dla wielu widzów miał być jedną z najbardziej wyczekiwanych postaci nowej edycji „Tańca z gwiazdami”. Andrzej Rosiewicz z radością przyjął zaproszenie do programu i był gotowy rozpocząć przygotowania. Los zdecydował jednak inaczej – jeszcze przed pierwszym treningiem musiał zrezygnować z udziału. Historyczny występ nie dojdzie do skutku Udział Andrzeja Rosiewicza w jesiennej edycji „Tańca z gwiazdami” został wcześniej oficjalnie potwierdzony w programie „Halo tu Polsat”. Dla widzów miał być to jeden z najbardziej zaskakujących momentów nowego sezonu. 82-letni artysta miał szansę zostać najstarszym uczestnikiem w historii polskiej edycji programu. Sam Rosiewicz nie ukrywał, jak wiele znaczyło dla niego zaproszenie do tanecznego show. „No nareszcie, tyle lat czekałem!” – powiedział w programie „Halo tu Polsat”. Pudelek poinformował o rezygnacji. Plejada poznała powód Informację o tym, że Andrzej Rosiewicz nie wystąpi w „Tańcu z gwiazdami”, jako pierwszy podał Pudelek. Niedługo później Plejada uzyskała nieoficjalne potwierdzenie tej wiadomości od osoby związanej z Polsatem. To właśnie rozmówca serwisu ujawnił, dlaczego artysta musiał zrezygnować z udziału w programie. „Stan zdrowia artysty nagle się pogorszył i lekarz nie wyraził zgody na to, aby spędzał godziny na wycieńczających treningach” – przekazała Plejadzie osoba związana z Polsatem. Oznacza to, że decyzja zapadła jeszcze przed rozpoczęciem intensywnych przygotowań do nowej edycji programu. Taniec od lat był jego pasją Choć publiczność kojarzy Andrzeja Rosiewicza przede wszystkim z działalnością muzyczną i przebojem „Najwięcej witaminy”, sam artysta wielokrotnie podkreślał, że taniec towarzyszył mu od najmłodszych lat. Podczas rozmowy w „Halo tu Polsat” wspominał swoje pierwsze kroki na parkiecie. „Miałem dziewięć lat, kiedy mama zapisała mnie do Zespołu Tańca Dzieci Warszawy. Potem przez dziesięć lat tańczyłem właśnie w tym zespole” – mówił, jak cytuje Plejada. Rosiewicz zapewniał również, że nie obawia się wymagających treningów, z których słynie „Taniec z gwiazdami”. Wręcz przeciwnie – uważał, że właśnie dyscyplina pozwala osiągać najlepsze efekty. „Prawdziwa próba i taka »treserka«, że tak powiem, czyni mistrza. Wtedy dopiero wszystko idzie na poziomie, na jakim powinno być” – podkreślał w wypowiedzi przytoczonej przez Plejadę. Nowy sezon wystartuje bez Andrzeja Rosiewicza Choć udział Andrzeja Rosiewicza wzbudził duże zainteresowanie jeszcze przed rozpoczęciem programu, ostatecznie widzowie nie zobaczą go na parkiecie. Wśród oficjalnie potwierdzonych uczestników 32. edycji „Tańca z gwiazdami” znaleźli się Helena Englert, Mandaryna, Krzysztof Kwiatkowski, Piotr „Guma” Gumulec oraz Mateo Brunetti. Plejada podała również, że w programie mają pojawić się Izabela Kuna i Joanna Jędrzejczyk. Treningi uczestników mają rozpocząć się w sierpniu. Dla Andrzeja Rosiewicza udział w tanecznym show miał być wyjątkowym wydarzeniem i szansą na zapisanie się w historii programu. Ostatecznie najważniejsze okazały się jednak względy zdrowotne, które przekreśliły jego udział jeszcze przed pierwszymi treningami. Źródło: Plejada
„Nie tak miało być”. Po tych słowach żona Grzegorza Miętusa opublikowała symboliczne zdjęcie
To niezwykle trudne dni dla rodziny Grzegorza Miętusa. Kilka godzin po uroczystościach pogrzebowych w mediach społecznościowych Magdaleny Prochot-Miętus pojawiła się oszczędna, ale pełna symboliki publikacja. Jedno zdjęcie, bez żadnego komentarza, stało się wymownym świadectwem żałoby po byłym reprezentancie Polski w skokach narciarskich.
Kilka dni po śmierci Grzegorza Miętusa emocje wciąż nie opadają. Rodzina, przyjaciele i przedstawiciele środowiska skoków narciarskich pożegnali byłego reprezentanta Polski podczas uroczystości w Dzianiszu. Niedługo później jego żona, Magdalena Prochot-Miętus, zamieściła w mediach społecznościowych symboliczną publikację, która stała się cichym wyrazem przeżywanej żałoby i poruszyła obserwujących. Pogrzeb Grzegorza Miętusa odbył się w Dzianiszu Śmierć Grzegorza Miętusa poruszyła środowisko sportowe i kibiców skoków narciarskich w całej Polsce. Były reprezentant Polski zmarł 4 lipca 2026 roku w wieku 33 lat. Przez lata uchodził za jednego z najbardziej utalentowanych zawodników swojego pokolenia. W sportowym dorobku miał między innymi drużynowy brązowy medal mistrzostw świata juniorów z 2009 roku oraz występy w konkursach Pucharu Świata. Ostatnie pożegnanie odbyło się 8 lipca w Dzianiszu. Uroczystości rozpoczęła msza żałobna w miejscowym kościele parafialnym, po której kondukt odprowadził zmarłego na miejsce wiecznego spoczynku. W ceremonii uczestniczyli nie tylko najbliżsi, ale również przedstawiciele polskich skoków narciarskich. Wśród osób obecnych na pogrzebie znaleźli się między innymi Kamil Stoch, Dawid Kubacki, Aleksander Zniszczoł, Andrzej Stękała oraz Apoloniusz Tajner. Ich obecność była wyrazem szacunku dla byłego kolegi z reprezentacji. Zobacz też: Najstarszy z braci Miętus przerwał milczenie. Wzruszający wpis po śmierci Grzegorza. "Przez całe życie patrzył w niebo" Poruszające słowa żony wybrzmiały podczas ceremonii Jednym z najbardziej poruszających momentów ostatniego pożegnania było odczytanie listu przygotowanego przez Magdalenę Prochot-Miętus. Wdowa zwróciła się do męża w niezwykle osobistych słowach. Jak podaje „Gazeta Krakowska”, obiecała, że będzie opowiadać mu o tym, jak dorastają i rozwijają się ich wspólni synowie. Podkreśliła również, że Grzegorz był dla chłopców ogromnym wsparciem i oddanym ojcem. – Nie tak miało być – wyznała podczas ceremonii. Te słowa wybrzmiały w kościele wyjątkowo mocno, a zgromadzeni żałobnicy wysłuchali ich w pełnym skupieniu. Po pogrzebie pojawiła się symboliczna publikacja Niedługo po zakończeniu uroczystości na Instagram Stories Magdaleny Prochot-Miętus pojawiło się czarno-białe zdjęcie przedstawiające cztery białe róże ułożone na drewnianej powierzchni. Fotografii nie towarzyszył żaden opis ani komentarz. Mimo braku słów publikacja szybko zwróciła uwagę obserwujących, stając się symbolicznym gestem po stracie męża i kolejnym świadectwem przeżywanej żałoby. Wcześniej zaapelowała o uszanowanie prywatności rodziny Jeszcze wcześniej Magdalena Prochot-Miętus opublikowała oświadczenie, w którym zwróciła się do mediów i internautów z prośbą o odpowiedzialność oraz powstrzymanie się od rozpowszechniania niepotwierdzonych informacji dotyczących śmierci jej męża. „W związku z pojawiającymi się w mediach oraz przestrzeni internetowej licznymi spekulacjami dotyczącymi śmierci Grzegorza Miętusa, apelujemy o zaprzestanie rozpowszechniania niepotwierdzonych informacji, domysłów i krzywdzących komentarzy. Prosimy media o odpowiedzialność i rzetelność, a wszystkich użytkowników internetu o powstrzymanie się od komentowania i spekulowania na temat przyczyn śmierci” – napisała na Instagramie Magdalena Prochot-Miętus. Ten apel pozostaje aktualny także po ceremonii pogrzebowej. Rodzina konsekwentnie prosi o poszanowanie prywatności i przeżywanie żałoby z dala od niepotwierdzonych doniesień oraz internetowych spekulacji. Czytaj też: Grzegorz Miętus odszedł w wieku 33 lat. Tak wyglądało jego życie z dala od reflektorów Grzegorz Miętus pozostanie ważną postacią polskich skoków narciarskich Grzegorz Miętus pochodził z Zakopanego i od najmłodszych lat związany był z podhalańskimi klubami sportowymi. Reprezentował Polskę w zawodach Pucharu Świata, zdobywał medale mistrzostw świata juniorów i przez wiele lat był uznawany za jednego z najbardziej utalentowanych skoczków swojego pokolenia. Obecność licznych przedstawicieli środowiska skoków narciarskich podczas ostatniego pożegnania pokazała, że mimo zakończenia kariery pozostawał ważną częścią tej sportowej społeczności. Symboliczna publikacja jego żony stała się natomiast cichym, osobistym gestem pamięci o człowieku, którego odejście poruszyło wielu kibiców. Źródła: eska.pl, kozaczek.pl
„Chroń Kamienicę”. Justyna Sieńczyłło wróciła do ostatnich słów Emiliana Kamińskiego
To kolejne urodziny Emiliana Kamińskiego, których jego najbliżsi nie mogą świętować razem z nim. 10 lipca aktor skończyłby 74 lata. W poruszającej rozmowie Justyna Sieńczyłło wyznała, że każdego dnia wraca myślami do ostatniej prośby męża. Nie dotyczyła ona jego samego, lecz miejsca, które kochał równie mocno jak scenę – Teatru Kamienica.
Choć od odejścia Emiliana Kamińskiego minęły już ponad trzy lata, pamięć o aktorze pozostaje żywa zarówno wśród jego bliskich, jak i widzów Teatru Kamienica. Dla Justyny Sieńczyłło każda kolejna rocznica i każde wspomnienie o mężu wiążą się nie tylko z tęsknotą, ale także z odpowiedzialnością za miejsce, które stworzył z ogromną determinacją. W rozmowie z „Super Expressem” wróciła do ostatnich chwil spędzonych z Emilianem Kamińskim i opowiedziała o obietnicy, którą złożyła mu przed śmiercią. „Chroń Kamienicę”. Ostatnia prośba Emiliana Kamińskiego Od śmierci Emiliana Kamińskiego minęły już ponad trzy lata, ale dla jego rodziny czas nie zmniejszył bólu po stracie. Justyna Sieńczyłło przyznaje, że tęsknota jest dziś równie silna jak wtedy, gdy żegnała męża. W rozmowie z „Super Expressem” opowiedziała o słowach, które usłyszała tuż przed jego odejściem. „Mówi się, że czas leczy rany. Chciałabym, żeby to była prawda. Mijają trzy lata, a ja tęsknię za Emilianem równie mocno jak wtedy, gdy odszedł. Może nawet bardziej, bo dziś, każdego dnia, staję przed zadaniem, o które prosił mnie odchodząc – »Chroń Kamienicę«.” Dla aktorki nie były to tylko słowa wypowiedziane w ostatnich chwilach życia męża. Stały się obietnicą, którą – jak sama podkreśla – stara się realizować każdego dnia. Teatr Kamienica był jego największym marzeniem Emilian Kamiński przez lata walczył o stworzenie własnego teatru. Gdy wiele osób widziało jedynie zniszczoną kamienicę, on dostrzegł miejsce, które mogło tętnić kulturą i stać się przestrzenią spotkań warszawiaków. W 2009 roku marzenie udało się zrealizować – Teatr Kamienica otworzył swoje drzwi w centrum Warszawy. Justyna Sieńczyłło nie ma wątpliwości, że właśnie temu miejscu jej mąż poświęcił ogromną część swojego życia. „To nie był dla niego zwykły budynek. To było jego marzenie, jego życiowe dzieło. Miejsce, któremu oddał serce, talent, siły i lata pracy” – powiedziała w rozmowie z „Super Expressem”. Po chwili dodała jeszcze jedno wspomnienie, które najlepiej oddaje sposób myślenia Emiliana Kamińskiego: „Kiedy 25 lat temu wszedł do tej zrujnowanej kamienicy, wielu widziało tylko ruiny i zaszczurzone, nieużywane piwnice. On zobaczył teatr, miejsce spotkań, wzruszeń i rozmów. Zobaczył przestrzeń, która będzie służyć Warszawie i jej mieszkańcom.” Dziś Teatr Kamienica znów walczy o swoją przyszłość Choć Teatr Kamienica od lat jest ważnym miejscem na kulturalnej mapie Warszawy, jego przyszłość wciąż pozostaje niepewna. To właśnie o nią najbardziej martwi się dziś wdowa po aktorze. Jak wyznała w rozmowie z „Super Expressem”, problem nie wynika z braku wartości tego miejsca, lecz właśnie z tego, że jest ono atrakcyjną nieruchomością. „Dziś ta sama kamienica, jak w 2012 roku, znów jest zagrożona. Nie dlatego, że przestała mieć wartość. Przeciwnie – właśnie dlatego, że ją ma. Dla jednych jest symbolem kultury i wspólnego dobra, dla drugich atrakcyjną nieruchomością z 30 pustostanami wśród 46 lokali.” Kilka dni temu zespół Teatru Kamienica opublikował również list otwarty skierowany do Prezydenta Miasta Stołecznego Warszawy Rafała Trzaskowskiego. Apel dotyczy unormowania sytuacji prawnej i lokalowej zabytkowej kamienicy przy Alei Solidarności 93, w której działa teatr. Rodzina Emiliana Kamińskiego kontynuuje jego misję Po śmierci aktora jego bliscy postanowili zrobić wszystko, by Teatr Kamienica nadal funkcjonował zgodnie z wizją swojego twórcy. Justyna Sieńczyłło kieruje dziś teatrem jako dyrektor naczelna i artystyczna. W działalność instytucji angażują się także dzieci pary – Natalia Kamińska odpowiada za PR i marketing, a Kajetan Igor Kamiński pełni funkcję menedżera teatru. Aktorka nie ukrywa, że wciąż wierzy w szczęśliwe zakończenie tej historii. W rozmowie z „Super Expressem” podkreśliła, że są wartości, których nie da się przeliczyć na pieniądze. „Wierzę jednak, tak jak Emilian, że są wartości, których nie da się przeliczyć na metry kwadratowe. Mam nadzieję, że Prezydent Miasta st. Warszawy dostrzeże różnicę – między tymi, którzy przez lata budowali to miejsce z miłości do kultury, inwestując w nie życie, serce i 16 milionów złotych, a tymi, którzy widzą w nim przede wszystkim potencjał inwestycyjny – i postanowi zabezpieczyć to miejsce raz na zawsze.” Dla Justyny Sieńczyłło troska o Teatr Kamienica jest dziś czymś znacznie więcej niż zawodowym obowiązkiem. To sposób na spełnienie obietnicy złożonej Emilianowi Kamińskiemu i pielęgnowanie miejsca, które – jak sama mówi – było jego największym marzeniem i życiowym dziełem.
Nie żyje mama gwiazdy „Rancza”. Miała 101 lat, a za sobą niezwykłe życie
Smutna wiadomość obiegła środowisko artystyczne. Nie żyje Marianna Wojtoń, mama aktorki Anny Wojtoń, którą widzowie doskonale znają z serialu „Ranczo”. We wzruszającym pożegnaniu przypomniano nie tylko jej wyjątkową osobowość, ale także historię życia, która naznaczona była odwagą i trudnymi doświadczeniami.
Śmierć Marianny Wojtoń poruszyła nie tylko jej najbliższych, ale także społeczność Domu Artystów Weteranów Scen Polskich w Skolimowie, z którym była związana przez ostatnich jedenaście lat. Mama aktorki Anny Wojtoń, znanej między innymi z serialu „Ranczo”, przeżyła 101 lat. W opublikowanym pożegnaniu przypomniano zarówno jej niezwykłe wojenne losy, jak i cechy, za które była ceniona przez osoby, które miały okazję ją poznać. Dom Artystów Weteranów pożegnał Mariannę Wojtoń Informację o śmierci Marianny Wojtoń przekazał Dom Artystów Weteranów Scen Polskich w Skolimowie. Wieloletnia mieszkanka placówki odeszła 30 czerwca 2026 roku, mając 101 lat. We wpisie opublikowanym przez Dom Artystów Weteranów napisano: „Z głębokim smutkiem żegnamy Panią Mariannę Wojtoń, wieloletnią mieszkankę Domu Artystów Weteranów Scen Polskich w Skolimowie, która odeszła 30 czerwca 2026 roku w wieku 101 lat.” Marianna Wojtoń mieszkała w Skolimowie przez jedenaście lat. Pracownicy placówki wspominali ją nie tylko jako swoją mieszkankę, ale przede wszystkim jako osobę, która każdego dnia wnosiła do społeczności wiele ciepła i życzliwości. Historia odwagi, która zapisała się na całe życie Marianna Wojtoń urodziła się 26 października 1924 roku w Busku-Zdroju. Jej młodość przypadła na czas II wojny światowej. Jako szesnastolatka została wywieziona na przymusowe roboty do Niemiec, jednak zdołała uciec z transportu. Powrót do rodzinnego domu nie był możliwy, dlatego pod koniec 1941 roku wstąpiła do Batalionów Chłopskich. Walczyła w ich szeregach od listopada 1941 do stycznia 1945 roku. Za swoją działalność została odznaczona Złotym Krzyżem Zasługi. Po wojnie zamieszkała w Krakowie. Tam ukończyła studia i przez cztery dekady pracowała w Krakowskich Zakładach Melioracyjno-Wodocięgowych. „Zapamiętamy Ją jako osobę niezwykle pogodną” W pożegnaniu opublikowanym przez Dom Artystów Weteranów znalazły się szczególnie poruszające słowa. „Przez ostatnich jedenaście lat Pani Marianna była mieszkanką naszego Domu. Zapamiętamy Ją jako osobę niezwykle pogodną, życzliwą i pełną wewnętrznej siły. Swoją obecnością wzbogacała naszą społeczność, a Jej życiorys pozostanie dla nas świadectwem odwagi, patriotyzmu i wytrwałości.” Autorzy wpisu przekazali również kondolencje rodzinie, przypominając, że Marianna Wojtoń pozostawiła córkę Annę oraz wnuka. Anna Wojtoń od lat jest znana widzom „Rancza” Dla szerokiej publiczności nazwisko Wojtoń kojarzy się przede wszystkim z Anną Wojtoń. Aktorka zdobyła popularność dzięki roli Myćkowej w serialu „Ranczo”, a widzowie mogli oglądać ją również w produkcjach „M jak miłość”, „Klan” oraz „Na dobre i na złe”. Śmierć Marianny Wojtoń zamyka niezwykły rozdział historii kobiety, której życie naznaczyły wojenne doświadczenia, odwaga i wieloletnia praca. W Skolimowie pozostanie w pamięci jako osoba pełna pogody ducha i wewnętrznej siły, a słowa opublikowanego pożegnania najlepiej oddają to, jak zapamiętali ją ci, którzy towarzyszyli jej przez ostatnie lata życia. Zobacz też: Pamiętasz Myćkową z kultowego „Rancza”? Tak Anna Wojton wyglądała w latach 80. Tego o jej przeszłości nie wiedziałeś Źródła: onet.pl, eska.pl
Andrzej Rosiewicz nie wystąpi w „Tańcu z Gwiazdami”. Niespodziewana decyzja tuż przed treningami
To miała być jedna z najbardziej komentowanych obsad nadchodzącej edycji „Tańca z Gwiazdami”. Andrzej Rosiewicz, którego udział w show Polsatu wywołał wiele emocji, ostatecznie nie pojawi się na parkiecie. Jak ujawnił Pudelek, 82-letni artysta podjął decyzję o rezygnacji jeszcze przed rozpoczęciem oficjalnych treningów.
Jeszcze przed startem treningów do 19. edycji „Tańca z Gwiazdami” doszło do nieoczekiwanej zmiany w obsadzie programu. Andrzej Rosiewicz, którego udział był jedną z najgłośniej komentowanych informacji dotyczących nowego sezonu, ostatecznie nie pojawi się na parkiecie. Decyzja zapadła jeszcze przed rozpoczęciem oficjalnych przygotowań do programu, który jesienią ponownie zagości na antenie Polsatu. Dlaczego Andrzej Rosiewicz zrezygnował z „Tańca z Gwiazdami”? Jesienią na antenie Polsatu zadebiutuje 19. edycja programu „Taniec z Gwiazdami”. Produkcja od kilku tygodni odsłania kolejne nazwiska uczestników, a wśród nich miało znaleźć się również nazwisko Andrzeja Rosiewicza. Informacja o udziale autora przeboju „Najwięcej witaminy” od początku wzbudzała duże zainteresowanie. Dla wielu widzów był to jeden z najbardziej wyczekiwanych występów nowej edycji. Artysta od lat kojarzony jest z ogromną energią sceniczną i charakterystycznym poczuciem humoru, dlatego wielu fanów chciało zobaczyć go również na parkiecie tanecznego show. Do udziału jednak nie dojdzie. Pudelek ustalił, że Andrzej Rosiewicz zrezygnował z programu jeszcze przed rozpoczęciem oficjalnych przygotowań. Problemy zdrowotne przesądziły o decyzji Jak przekazał informator Pudelka, decyzja nie była łatwa, ponieważ artysta z entuzjazmem podchodził do udziału w programie. „Andrzej bardzo cieszył się na tę przygodę, jednak musiał zrezygnować z udziału w show z powodów zdrowotnych. Treningi do tego formatu wymagają gigantycznego, wielogodzinnego wysiłku fizycznego każdego dnia i artysta uznał, że zdrowie jest teraz dla niego absolutnym priorytetem. To ogromna strata dla programu, ale wszyscy w pełni rozumieją jego decyzję” – przekazał informator. Oznacza to, że Rosiewicz wycofał się jeszcze zanim rozpoczęły się oficjalne treningi do programu. W efekcie widzowie nie zobaczą go w walce o Kryształową Kulę podczas 19. edycji. Czytaj też: Gwiazdor „M jak miłość” powalczy o Kryształową Kulę. Mało kto wie, że pochodzi z artystycznej rodziny. Jego siostra też robi karierę przed kamerą Kto wystąpi w 19. edycji „Tańca z Gwiazdami”? Choć Andrzej Rosiewicz nie pojawi się na parkiecie, produkcja sukcesywnie ujawnia kolejnych uczestników nowego sezonu. Do tej pory oficjalnie potwierdzono udział Mandaryny, Heleny Englert, Krzysztofa Kwiatkowskiego, Piotra Gumulca oraz Matteo Brunettiego. To właśnie oni znaleźli się w gronie gwiazd, które jesienią powalczą o zwycięstwo w tanecznym show emitowanym przez Polsat. Jeszcze przed rezygnacją Rosiewicza jego nazwisko należało do najgłośniej komentowanych elementów obsady. Informacja o udziale 82-letniego artysty wywołała szeroką dyskusję wśród widzów i internautów. Część z nich z niecierpliwością czekała na jego występy, inni zastanawiali się, jak poradzi sobie z wymagającymi treningami. Lista uczestników nadal nie jest zamknięta Rezygnacja Andrzeja Rosiewicza nie oznacza końca zmian w obsadzie programu, produkcja nadal pracuje nad skompletowaniem pełnej listy uczestników. „Trwają intensywne negocjacje z kilkoma naprawdę głośnymi nazwiskami, które mogą mocno namieszać” – dodał informator Pudelka. Mimo że rezygnacja uczestnika jest sytuacją niecodzienną, przypadek Andrzeja Rosiewicza nie jest wyjątkiem. W 17. edycji „Tańca z Gwiazdami” ze względów zdrowotnych w ostatniej chwili z udziału w show zrezygnował aktor Michał Czernecki. Jesienna odsłona programu zapowiada się więc jako jedna z najbardziej wyczekiwanych, choć już przed rozpoczęciem treningów doszło do pierwszej znaczącej zmiany w składzie uczestników. Rezygnacja Andrzeja Rosiewicza sprawia, że uwaga widzów kieruje się teraz na kolejne nazwiska, które mają dołączyć do 19. edycji „Tańca z Gwiazdami”. Zobacz też: Barbara Bursztynowicz nie miała wątpliwości. Tak podsumowała Andrzeja Rosiewicza przed „Tańcem z Gwiazdami”
Najstarszy z braci Miętus przerwał milczenie. Wzruszający wpis po śmierci Grzegorza. "Przez całe życie patrzył w niebo"
Po pogrzebie Grzegorza Miętusa głos zabrał jego najstarszy brat. Robert Miętus opublikował w mediach społecznościowych pełen emocji wpis, w którym podziękował za wsparcie okazane rodzinie i pożegnał byłego skoczka narciarskiego. Jego słowa szybko poruszyły osoby, które przez lata śledziły sportową drogę najmłodszego z braci Miętusów.
Kilka dni po tragedii rodzina Grzegorza Miętusa mierzy się z ogromną stratą. Choć w ostatnich dniach napływały przede wszystkim kondolencje i wspomnienia ze świata sportu, teraz głos zabrał ktoś szczególnie bliski byłemu skoczkowi. Robert Miętus, najstarszy z trzech braci, opublikował poruszające pożegnanie, w którym nie tylko podziękował za wsparcie, ale także podzielił się osobistymi słowami o Grześku, zapamiętanym przez bliskich jako człowiek pełen pasji i dobrej energii. Robert Miętus opublikował poruszający wpis po pogrzebie brata Śmierć Grzegorza Miętusa wstrząsnęła środowiskiem skoków narciarskich. Kilka godzin po uroczystościach pogrzebowych głos postanowił zabrać Robert Miętus – najstarszy z trzech braci, którzy wspólnie rozpoczynali swoją przygodę ze skokami. Na swoim profilu na Facebooku podziękował wszystkim, którzy w ostatnich dniach otoczyli rodzinę wsparciem. Nie zabrakło także wyjątkowych słów skierowanych do zmarłego brata. „Dziękuję wszystkim za okazane wsparcie, słowa otuchy, kondolencje, modlitwę oraz obecność w tych najtrudniejszych dla nas chwilach. Grzesiek przez całe życie patrzył w niebo. Najpierw jako skoczek narciarski z odwagą wybierał lot nad zeskokiem, później jako trener pomagał innym uwierzyć, że mogą wznieść się jeszcze wyżej. Dziś wierzymy, że wykonał swój ostatni, najpiękniejszy lot” – napisał Robert Miętus. Na zakończenie swojego wpisu zwrócił się jeszcze z prośbą o pamięć o Grzegorzu. „Każdy gest życzliwości ma dla nas ogromne znaczenie. Grzesiek na zawsze pozostanie w naszych sercach” – dodał. Czytaj też: Grzegorz Miętus odszedł w wieku 33 lat. Tak wyglądało jego życie z dala od reflektorów Bracia Miętus razem zaczynali swoją sportową drogę Robert Miętus jest najstarszym z trzech braci Miętusów. Obok niego skoki narciarskie trenowali również Krzysztof i najmłodszy Grzegorz. Cała trójka stawiała pierwsze kroki w klubie Start Krokiew Zakopane, gdzie ich trenerem był Kazimierz Długopolski. Tamte lata doskonale pamięta Jakub Kot, który razem z braćmi Miętus dorastał na skoczni. „Kiedy my zaczynaliśmy swoją karierę u pana Kazia Długopolskiego, wtedy to był Start Krokiew Zakopane, dopiero potem był AZS, bo jesteśmy z jednego klubu, to było wtedy trzech Miętusów: najstarszy Robert, Krzysiek i właśnie Grzesiek” – wspominał w rozmowie z WP SportoweFakty. Jak podkreślał były skoczek i ekspert Eurosportu, grupa młodych zawodników ze Startu Krokiew Zakopane należała wówczas do najbardziej utalentowanych. „W Start Krokiew Zakopane była paka niesamowita (...). Pamiętam, jakie to były duże talenty. Zawsze się mówiło, że na skocznie przychodziły takie 'gangi', bracia Koty, bracia Miętusy” – mówił Jakub Kot. Grzegorz Miętus był utalentowanym skoczkiem i trenerem Grzegorz Miętus przez lata reprezentował Polskę w skokach narciarskich. W 2009 roku wywalczył wraz z drużyną brązowy medal mistrzostw świata juniorów. Później zakończył sportową karierę i pozostał przy skokach jako trener, pracując między innymi z kadrą juniorów. Jakub Kot nie ukrywał, że potencjał najmłodszego z braci był bardzo duży. „Naprawdę miał wielki talent. Aż dziwne, że nie osiągnął większych wyników. Patrząc na to, jakim dysponował potencjałem, to wydawało się, że kwestią czasu jest, kiedy będzie wchodził do dziesiątki Pucharu Świata” – przyznał. Były skoczek zapamiętał go jednak przede wszystkim jako człowieka, który zarażał innych dobrą energią. „Od zawsze pamiętam Grześka, jako takiego człowieka pełnego uśmiechu, werwy, energii. Lubił dokuczać w dobrym tego słowa znaczeniu. (...) Pamiętamy go wszyscy jako takiego uśmiechniętego, otwartego człowieka” – powiedział. Zobacz też: Maciej Kot wrócił do wspólnych chwil z Grzegorzem Miętusem. To zdjęcie łamie serce Pogrzeb odbył się 8 lipca Grzegorz Miętus zmarł w tragicznych okolicznościach w sobotę, 4 lipca. Po kilkugodzinnych poszukiwaniach prowadzonych przez rodzinę i służby jego ciało odnaleziono w Zakopanem. Uroczystości pogrzebowe odbyły się w środę, 8 lipca. Tego samego dnia po ostatnim pożegnaniu Robert Miętus zdecydował się opublikować wpis, który stał się symbolicznym pożegnaniem najmłodszego z trzech braci. Słowa o „ostatnim, najpiękniejszym locie” poruszyły nie tylko bliskich rodziny, ale również wielu kibiców, którzy pamiętają Grzegorza zarówno jako utalentowanego skoczka, jak i trenera pracującego z młodymi zawodnikami. Źródła: Interia Sport, WP SportoweFakty, o2.pl
Nosił w sobie lęk po śmierci Cybulskiego. Nie przypuszczał, jak szybko się spełni
Mija 57 lat od śmierci Bogumiła Kobieli – jednego z najwybitniejszych aktorów powojennego polskiego kina i teatru. Choć publiczność pokochała go przede wszystkim za role komediowe, marzył o wielkich kreacjach dramatycznych. Los okazał się bezlitosny. Dzień przed tragicznym wypadkiem rozmawiał z Andrzejem Wajdą o głównej roli w „Makbecie”. Kilka dni później już nie żył. Miał zaledwie 38 lat.
Mija 57 lat od tragicznej śmierci Bogumiła Kobieli. Aktor, który zachwycał w filmach Andrzeja Wajdy, Wojciecha Jerzego Hasa i Andrzeja Munka, przez lata uchodził za jednego z największych talentów swojego pokolenia. Choć stworzył wiele niezapomnianych kreacji, wierzył, że jego najważniejsza rola dopiero nadejdzie. Na dzień przed wypadkiem, który przekreślił wszystkie plany, omawiał z Andrzejem Wajdą szczegóły pracy nad „Makbetem”, gdzie miał zagrać główną postać. Tragiczny splot wydarzeń sprawił jednak, że marzenia pozostały niespełnione, a polska kultura straciła wybitnego artystę zdecydowanie zbyt wcześnie. Kim był Bogumił Kobiela? Droga do aktorstwa Aktor przyszedł na świat 31 maja 1931 roku w Katowicach. Po maturze rozmyślał nad studiami ekonomicznymi, ale ostatecznie i na całe szczęście zainteresowanie sceną wzięło górę. Zdał do Państwowej Wyższej Szkoły Aktorskiej w Krakowie i to właśnie tam wśród studentów pierwszego roku poznał już wkrótce sławnych: Kalinę Jędrusik, Leszka Herdegena i Zbigniewa Cybulskiego. To z tym ostatnim połączy go bardzo zażyła relacja. Zostaną przyjaciółmi i partnerami teatralnymi, a nawet współlokatorami. "Bogumił Kobiela był nim pochłonięty od pierwszej premiery do ostatniego spektaklu – poświęcając mu swój talent, czas i siły", opowiadał o tej znajomości Jacek Fedorowicz. Studia aktorskie artysta skończył w 1953 roku z wyróżnieniem, ale jak głosi legenda, dyplomu miał nie widzieć przez 12 lat, bo zalegał z oddaniem książek do biblioteki. W latach 50. wraz z Cybulskim, Jędrusik i innymi znajomymi-aktorami z roku, opuścili Kraków i wyruszyli na północ. W Gdańsku zaangażowali się do Teatru Wybrzeże, ale co ważniejsze, to tam powstał słynny Teatrzyk Bim-Bom założony z inicjatywy Kobieli i Cybulskiego. Była to pierwsza taka inicjatywa studencka, która bardzo szybko przeszła do legendy. Kolejne spektakle Bim-Bom przyciągały do Gdańska malarzy, pisarzy, a nawet polityków. Dla ludzi sztuki teatr aktorskiego duetu przyjaciół był powiewem świeżości. Sława przyszła szybko. W 1960 roku Bogumił Kobiela wraz z przyjacielem za pracą, sławą i wielkimi rolami wyjechali do stolicy. Aktora można było oglądać na warszawskich deskach teatrów Ateneum i Komedia, a także w kabaretach Wagabunda i Dudek. Bogumił Kobiela stał się również znany większej widowni dzięki coraz częstszym występom w telewizji. Bawił widzów rolą szefa w znanym cyklicznym programie Jerzego Gruzy i Jacka Fedorowicza "Poznajmy się", do tego doszły jeszcze filmowe produkcje. Jego najbardziej pamiętne role to Drewnowski w "Popiół i diament", doktor Piechocki w "Człowieku z M-3", Senor Toledo w "Rękopisie znalezionym w Saragossie", a także postać Jana Piszczyka w "Zezowatym szczęściu", uznana za życiowy aktorski popis Kobieli. Czytaj także: Maria Pawlikowska–Jasnorzewska kochała luksus i mężczyzn. Kłamała na temat wieku Sopot 09.1960 r. Zbigniew Cybulski z żoną Elżbietą Chwalibóg i Bogumiłem Kobielą Wisława Szymborska pisała o nim „komediant profesjonalny”, z kolei Andrzej Wajda mówił o nim: „Obdarzony świetną techniką aktorską mógł zagrać właściwie wszystko. Ponieważ posiadał też ogromną siłę komiczną, mechanicznie obsadzano go w rolach komediowych. Chyba najbardziej cierpiał nad tym, że widownia żąda od niego mniej, niż on może z siebie dać” (cytat za kultura.onet.pl). Bogumił Kobiela zapisał się w pamięci widzów jako wybitny aktor komediowy, chociaż on sam wolał określenie aktora charakterystycznego. Ci, którzy widzieli wszystkie jego kreacje aktorskie, mogli z pełnym przekonaniem powiedzieć: aktor wszechstronny. Artysta był równie przekonujący w komediach, jak i w dramatach. Bogumił Kobiela grywał u największych reżyserów polskiego kina, przez 17 lat kariery pojawił się w 25 produkcjach, jednak na największą rolę wciąż czekał. "W filmach gram dość często, choć ważnych ról, ciekawych postaci nie miałem wiele. Ciągle jednak mam nadzieję, że trafię na swoją rolę", podkreślał w jednym z wywiadów. Zobacz także: „Wierzyłam, że nasza miłość wszystko zwycięży", mówiła Ewa Kuklińska o związku z Tomaszem Stockingerem Warszawa 1968 r. Maja Wodecka i Bogumił Kobiela w scenie z komedii filmowej pt. Człowiek z M-3 Bogumił Kobiela: małżeństwo Aktorstwo wypełniało mu codzienne życie, ale znalazł w nim miejsce na drugą miłość, wobec której nie umiał pozostać obojętny. W 1963 roku poślubił Małgorzatę Nowakowską, lekarkę. Nazywał ją czule „Biedronką”, „Żabą” i „Sałatką z porów”, a on w listach od niej był „Bobkiem”. Kiedy Małgosia usłyszała, że tak nazywano go w domu rodzinnym, nie mogła oprzeć się pokusie kontynuowania tej tradycji. Było im ze sobą dobrze, szczęśliwie nad życie, chociaż nie mieli na pielęgnowanie tej miłości tyle czasu, ile by chcieli. Bogumił Kobiela był bardzo zajętym aktorem, który poza regularnymi obowiązkami, często wyjeżdżał również za granicę. Nie lubił tego, zamiast tych wyjazdów marzył, żeby zostać u boku żony i zbierać z nią grzyby w lesie, ale inaczej się wtedy nie dało. Kilka lat po ślubie małżeństwo zaczęło myśleć o dzieciach, ale planowanie powiększenia rodziny przerwały tragiczne wieści. W 1967 roku Zbigniew Cybulski zginął tragicznie pod kołami pociągu. Śmierć przyjaciela była dla Kobieli ogromnym ciosem. Półtora roku nosił w sobie głęboką żałobę i pustkę. W jednym z listów pisał do żony o swoim przeczuciu, że to on może być kolejny. „Naprawdę boję się coraz częściej, że może zdarzyć się coś nieprzewidzianego, złego, bo nam za dobrze. A ja myślę, że przyroda zawsze wyrównuje, niestety”. Lata 60. Bogumił Kobiela z żoną Małgorzatą w restauracji SPATiF. Bogumił Kobiela: zginął w tragicznym wypadku Przeczucia aktora okazały się prorocze... 2 lipca 1969 r. na drodze w Buszkowie Bogumił Kobiela prowadził auto. Po stronie pasażera siedziała jego żona, a z tyłu dwójka autostopowiczów, których chwilę wcześniej aktor zgodził się podwieźć. Warunki do jazdy były tego dnia utrudnione, padał deszcz, a auto Kobieli wpadło w poślizg. Doszło do czołowego zderzenia z autobusem. Pasażerowie siedzący na tyłach auta nie odnieśli większych obrażeń, wydawałoby się, że sam Bogumił Kobiela również, najgroźniej sytuacja wyglądała w przypadku jego żony. Małgorzata miała złamaną rękę i rozcięte czoło. Gdy na miejscu pojawili się ratownicy medyczni, aktor błagał, by najpierw zajęli się jego żoną. To o jej stan martwił się najbardziej. W szpitalu okazało się, że aktor ma pękniętą śledzionę i krwotok, w wyniku czego dostał zapaści i stracił przytomność. Po natychmiastowej operacji jego stan uległ poprawie. W bydgoskim szpitalu żartował jeszcze z pielęgniarkami, wszyscy liczyli, że jest na dobrej drodze do odzyskania zdrowia. Wymagany był jednak kolejny zabieg, którego dokonano w Gdańsku, niestety nie przyniósł on poprawy. Bogumił Kobiela zmarł osiem dni później, w wieku zaledwie 38 lat. Bliscy i rodzina nie mogli uwierzyć w jego odejście. Andrzej Wajda, który zaledwie dzień przed wypadkiem omawiał z aktorem plany co do realizacji jednego z dramatów Szekspira, był w głębokim szoku. „Bardzo się zapalił do mojego projektu, obiecał, że przejrzy sztuki, poszuka. Byłby świetny w repertuarze dramatycznym” — wyznał reżyser w wywiadzie dla czasopisma „Film”. Bogumił Kobiela miał zagrać główną rolę... Być może tę, na którą tak czekał. Pochowano go w Tenczynku, skąd pochodził. Spoczął obok swojej mamy. Zamiast kwiatów wszyscy przynieśli grzyby, które Bogumił Kobiela tak kochał. Zobacz też: Roman Wilhelmi i Iwona Bielska: połączył ich gorący romans. Aktor chciał dla ukochanej skakać z balkonu Warszawa 1960 r. Bogumił Kobiela jako Jan Piszczyk w filmie pt. Zezowate szczęście Źródła: kultura.onet.pl, dzieje.pl