Przez lata był rzadkim gościem w domu, żona nie miała z nim łatwego życia. Zaskakujące kulisy związku Wiesława Michnikowskiego z ukochaną
Przez ponad pół wieku tworzyli zgodne małżeństwo, które przetrwało zawodowe sukcesy, codzienne trudności i nieustanną obecność aktora poza domem. Wiesław Michnikowski, uwielbiany przez publiczność gwiazdor „Kabaretu Starszych Panów”, przez całe życie pozostał wierny jednej kobiecie. Historia jego związku z Marią Sobieszek to opowieść o oddaniu, cierpliwości i wielkiej miłości.
Nigdy nie przyjmował ról, które zakładały używanie wulgaryzmów. Popularność zyskała przede wszystkim dzięki kultowemu dziś „Kabaretowi Starszych Panów”. Michnikowski był autorem postaci pana Niedużego. Najbardziej kojarzony jest dziś z piosenkami duetu Jerzy Wasowski i Jeremi Przybora, takimi jak „Wesołe jest życie staruszka”, „Bo we mnie jest seks”, „Addio, pomidory”, „Jeżeli kochać to nie indywidualnie”, „Inwokacja”. Prywatnie przez całe życie był wierny jednej kobiecie – Marii Anieli Sobieszek. Doczekali się dwóch wspaniałych synów: Marcina i Piotra. Jaka była historia tej relacji? Skromny, że aż śmieszne Dystans, poczucie humoru, nienaganne maniery i wysoka kultura osobista były jego znakami rozpoznawczymi. Polski Buster Keaton lub nasz lokalny Charlie Chaplin. Tak mawiano o Wiesławie Michnikowskim, któremu bez względu na liczbę porównań i tak najlepiej wychodziło bycie sobą. Człowiek o wielu obliczach, znany ze świetnych ról komediowych, jak również dramatycznych. Był po prostu wszechstronny i piekielnie uzdolniony. Przy tym dżentelmen. Do siebie i swoich osiągnięć miał ogromny dystans. „Do zakopania jeden krok” – żartował w wywiadach. Inni aktorzy uwielbiali z nim współpracować. Nikogo nie udawał. Koledzy z teatru lub planu filmowego zapytani o Michnikowskiego, jednogłośnie odpowiadali, że był dla nich wymarzonym partnerem do pracy. "To był typ autentycznego przedwojennego inteligenta, nie na te czasy", mówili (cytat za kultura.onet.pl). "Wspaniały aktor. Świetny komik. Tylko właśnie niezwykle skromny. Jakby mógł, to by się schował za krzesło" - mówiła o nim Alina Janowska (cytat za kobieta.interia.pl). Z kolei Jeremi Przybora twierdził, że ta skromność jest aż śmieszna u kogoś tak utalentowanego (źródło: kobieta.interia.pl). A co sam o sobie twierdził Wiesław Michnikowski? Ilekroć słyszał, jak go wychwalają, przewracał oczami: "Czy w ogóle miałem jakąś osobowość aktorską? Jeśli w ogóle ją miałem, to ona była jakaś dziwaczna, pokręcona, skłócona ze sobą. Chciałbym mieć inną" - wyznawał (cytat za www.encyklopediateatru.pl). Czytaj też: Tylko w VIVIE! Wiesław Komasa zdradził, jak jedno wydarzenie z dzieciństwa odcisnęło na nim piętno. „Występowałem w jasełkach i przeżyłem traumę” Wiesław Michnikowski: dzieciństwo, dorastanie Kiedy zastanawiał się, kim zostanie, jak dorośnie, zawód aktora w ogóle nie przychodził mu do głowy. W wieku 10 lat prędzej powiedziałby, że będzie fotografem. Na urodziny starsza siostra wręczyła mu pierwszy aparat fotograficzny, Kodak BB. Wtedy jego pasją stało się patrzenie na świat przez obiektyw i utrwalanie chwil. Miłość do filmu przyszła w czasach nastoletnich, wtedy stał się stałym bywalcem warszawskich kin. Ale wówczas też widział się bardziej w roli operatora, a nie aktora. Uwielbiał za to oglądać na ekranie Adolfa Dymszę. Pewnego razu usłyszał od kolegi z ławki, że ten mógłby zdobyć dla niego autograf aktora, więc uprosił go o podpis z dedykacją. "Wiesiu, szkoda, że się nie znamy", napisał wtedy Dymsza. Michnikowski zachował tę cenną pamiątkę, a gdy po latach panowie poznali się na żywo, Dymsza dopisał do niej: "Wiesiu, znamy się" (źródło: kobieta.interia.pl). Miał 17 lat, gdy wybuchła II wojna światowa. Aktor wspominał, jak podczas pierwszych nalotów zapytał tatę, czy może dać mu jednego papierosa. Po chwili wahania ojciec bez żadnego komentarza pozwolił mu zapalić. Od tamtej pory palił nałogowo. Z kolei mama aktora liczyła na to, że syn będzie księdzem. Na jednej z mszy, Wiesław postanowił zaśpiewać. Jego wybór padł na arię z "Bajadery", co nie ucieszyło jego matki. Dostał straszną burę, a rodzicielka pozbyła się wówczas nadziei, że syn zostanie duchownym. Podczas wojny ukończył technikum samochodowe, a potem planował dostać się na politechnikę. Ale zamiast na studia, trafił do Domu Żołnierza, gdzie zaczął występować na scenie. Tam został zauważony przez przedwojennego aktora i reżysera Karola Borowskiego, który zachęcił go do spróbowania swoich sił w zawodzie aktora. Michnikowski zdał egzamin eksternistyczny w Lublinie i zdobył angaż w warszawskim Teatrze Współczesnym. Czytaj też: Przepowiedziano jej wielką miłość. Kilka miesięcy później na jej drodze stanął Marek Koterski Wiesław Michnikowski. Zawód: aktor Dyrektor Erwin Axer był nim zachwycony. "Niewysoki, pełen słodyczy, chowa się przed wzrokiem obcych, ciemne oczy spoglądają z wyrzutem, a przy tym to chłopiec czysty i niewinny", mówił o młodym aktorze (cytat za kultura.onet.pl). Michnikowski występował w Teatrze Współczesnym w sumie przez 33 sezony. Z biegiem lat reżyser zaczął przekonywać Wiesława, że bardziej widziałby go w roli... starszej pani. Tak też się w końcu stało. Aktor otrzymał propozycję zagrania u Juliusza Machulskiego w kultowej "Seksmisji" rolę Jej Ekscelencji. Zgodził się natychmiast. "Było to nareszcie coś innego, zabawnego" – podkreślał w "Tele Tygodniu". "Tym bardziej że Erwin Axer zawsze mi powtarzał, że powinienem zagrać starą kobietę. Właśnie dlatego dedykowałem mu tę rolę." Nie tolerował wulgaryzmów Jako idealny przykład przedwojennego inteligenta, Wiesław Michnikowski nie przyjmował ról, w których padają wulgaryzmy. Ale w wyjątkowych sytuacjach czuł się zobligowany, żeby ich użyć. W jednym z wywiadów wspominał scenariusz, od którego czytania co chwila się wzdrygał. W rezultacie, gdy zadzwoniła do niego pani z produkcji, żeby poznać opinię aktora, jego odpowiedź była dość obcesowa. "Można powiedzieć, że wszedłem w rolę – przytoczył historię w "Wysokich Obcasach". - Ona przysłała mi scenariusz, w którym każda kwestia pełna była ordynarnych wulgaryzmów. Dokładnie każda. Nie znalazłem chyba jednej, która przynajmniej nie kończyła się takim uważanym za nieprzyzwoity wyrazem. No więc, jak po tygodniu zadzwoniła do mnie z pytaniem, co o tym sądzę, językiem ze scenariusza odpowiedziałem — zresztą zgodnie z prawdą — że materiał jest ch***wy i ja pie***lę takie role, i co mi pani tu, k***wa, proponuje". Polecamy też: Tylko w VIVIE! Wiesław Komasa wraca do najtrudniejszego okresu życia. „Nie miałem siły ani chęci” Wiesław i Maria Michnikowscy: historia miłości W 1956 roku Wiesław Michnikowski ożenił się z Marią Sobieszek, historyczką sztuki. Ona po raz pierwszy zobaczyła go na widowni Teatru Nowej Warszawy, przyszła wtedy z koleżanką na spektakl, gdy Michnikowski akurat w nim nie grał, a oglądał, jako widz. On zobaczył ją jakiś czas później, ale od tego czasu nie umiał już o niej zapomnieć. Było to tuż przed premierą spektaklu Hanny Januszewskiej "Magazyn Małgorzaty Charette" w Teatrze Nowej Warszawy. Grupa aktorów z teatru wybrała się wtedy do Muzeum Narodowego na wystawę obrazów Canaletta. Michnikowski opowiadał w książce "Tani drań", że chcieli bardziej wczuć się w rolę. Traf chciał, że ich przewodnikiem była piękna absolwentka historii sztuki, Maria Sobieszek, która z miejsca zauroczyła aktora. Zapytany w wywiadzie-rzece przez swojego syna, czy długo musiał starać się o jej względy, wyznał, że trochę to trwało. Zapraszał ją na randki, przychodził po nią po pracy pod muzeum i zabierał do Kameralnej na Nowym Świecie. Próbował zaimponować jej także poezją. Napisał wiersz, który zaczynał się od słów „Kocham Cię, gdy mi mówisz, że jestem komiczny…”. Po ślubie para doczekała się dwójki synów. Marcina, który dziś pracuje jako pracownik naukowy w Instytucie Biocybernetyki i Inżynierii Biomedycznej PAN w Warszawie oraz Piotra, cenionego rzeźbiarza. "Wasza Matka zasługuje na to, żeby ją beatyfikować", mówił do syna w książce "Tani drań" (wyd. Prószyński i S-ka). Aktor od początku twierdził, że Maria Sobieszek nie miała z nim łatwego życia. Poświęciła się dla rodziny, rezygnując ze swoich życiowych planów. Zaledwie dwa lata od objęcia stanowiska przewodniczki w muzeum, odeszła z pracy i zajęła się wychowaniem synów. Michnikowski przez lata był w domu rzadkim gościem, więc wszystkie obowiązki domowe spadły na nią. "Wtedy nawet zakupy, wydawałoby się rzecz banalna, były sporym wyzwaniem. Trzeba było wiedzieć, gdzie rzucą towar, i odstać swoje w kolejce", wspominał poświęcenie żony w wywiadzie-rzece Michnikowski. Przeżyli ze sobą 53 lata. Maria Michnikowska zmarła w 2009 roku. Aktor odszedł osiem lat później, 29 września 2017 r. Gdy udzielał wywiadu do książki swojemu synowi, miał 92 lata. Na pytanie, czy zdarza mu się jeszcze coś nucić, odpowiedział: "Lata temu nuciłem: »Bo we mnie jest seks, gorący jak samum«. Potem przyszedł czas, gdy przekonywałem, że »wesołe jest życie staruszka… «. Ostatnio już tylko podśpiewuję cichutko »do zakopania jeden krok«". Źródło: Marcin Michnikowski, Wiesław Michnikowski, "Tani drań" (wyd. Prószyński i S-ka).
Zachwyciła widzów rolą w „Poranku kojota”, wróżono jej wielką karierę. Tak dziś wygląda filmowa Noemi
Karolina Rosińska była jedną z najbardziej rozpoznawalnych młodych aktorek lat 90. Sukces „Uprowadzenia Agaty” i później „Poranka kojota” sprawił, że wielu wróżyło jej wielką karierę filmową. Tymczasem gwiazda obrała zupełnie inną drogę. Wyjazd do USA, studia, życie rodzinne i kolejne zawodowe zwroty sprawiły, że dziś zajmuje się czymś całkowicie nieoczywistym.
Role w "Uprowadzeniu Agaty" i "Poranku kojota" miały być jej przepustką do grania u największych reżyserów. Równie mocno o zdolną aktorkę upominał się polski show-biznes. Ale ostatecznie Karolina Rosińska postanowiła spróbować swoich sił zupełnie gdzie indziej. Jeśli nie media to, co dziś robi? Dziś, 2 czerwca świętuje urodziny. Kim jest Karolina Rosińska? Kariera filmowa Karolina Rosińska urodziła się 2 czerwca 1974 r. w Piotrkowie Trybunalskim. Pierwszy raz pojawiła się na planie w wieku 16 lat, a trafiła tam zupełnym przypadkiem. Nie myślała wtedy o wyborze zawodowej drogi, ale jej koleżanka wręcz przeciwnie i to ona zaciągnęła ją na casting do zagranicznej produkcji "Escape". Na miejscu okazało się, że to właśnie Karolina spodobała się twórcom filmu najbardziej. "Moja koleżanka strasznie chciała zostać aktorką i zapytała mnie, czy nie poszłabym z nią na casting do pewnego zagranicznego filmu. Do Polski przyjechała wtedy grupa Amerykanów, miłośników Polańskiego. Planowali coś nakręcić. Film nosił tytuł »Escape« . Okazało się, że to ja im się spodobałam i wybrali właśnie mnie. Miałam wtedy 16 lat. Teraz, jak patrzę na ten czas z perspektywy, to widzę, że był to niesamowity zwrot w moim życiu. Od tego wszystko się zaczęło. Miałam ogromne szczęście. Napływały kolejne propozycje, ot tak, bez castingów", mówiła w wywiadzie dla Plejady w 2014 r. Kiedy w wieku 17 lat Karolina Rosińska stanęła do castingu o rolę w filmie Marka Piwowskiego "Uprowadzenie Agaty", reżyser z miejsca obsadził ją w głównej roli. Nastolatka pokonała aż trzysta innych kandydatek, ale przez cały ten czas uważała, że po prostu los jej sprzyja. Na planie czuła się bardzo dobrze i komfortowo, ale zdecydowanie bardziej niż odgrywaniem głównej roli w filmie przejmowała się wtedy nadchodzącą maturą. W 1993 roku zagrała w filmie "Łowca. Ostatnie starcie", polsko-norweskiej produkcji "Koloss" oraz polsko-francuskiej produkcji "Moja historia", a potem przyszedł czas na kino stricte zagraniczne. Zobacz też: Tylko w VIVIE! Wiesław Komasa zdradził, z czego jest dziś najbardziej dumny. Padły ważne słowa o dzieciach Chwilowa przygoda na planie filmowym zaczęła zamieniać się w poważną aktorską karierę, a na to Karolina Rosińska nie była jeszcze gotowa. Wciąż była tą samą nastolatką z Piotrkowa Trybunalskiego, która wybrała się na casting dla zabawy. Jednak chcąc nie chcąc, zaczęła być rozpoznawalna, a wokół jej osoby zrobiło się w świecie show-biznesu szumnie. Jednak cały blichtr, który szedł w parze z coraz bardziej rosnącą popularnością, przytłaczał młodą aktorkę. "Jestem wrażliwą osobą i jakakolwiek krytyka mnie bolała. Strasznie chciałam wtedy udowodnić wszystkim, że potrafię więcej niż tylko pięknie wyglądać na ekranie. Słyszałam o sobie, że jestem tylko piękną twarzą", wyznała kilka lat temu w wywiadzie dla Plejady. Bardzo krzywdzące okazały się dla nastolatki plotki o jej rzekomym romansie ze sławnym reżyserem, Markiem Piwowskim. Karolina Rosińska: wyjazd do USA W 1994 roku grupa filmowców z Ameryki, z którymi kilka lat wcześniej Karolina Rosińska pracowała przy filmie "Escape", zaproponowała jej kolejną rolę i zaprosiła do USA. Okazało się, że poza kolejną filmową przygodą, Karolina odnalazła na miejscu miłość. "Tych samych, z którymi robiłam pierwszy film. To w sumie dość ciekawa historia, ponieważ jednym z tych Amerykanów był mój przyszły mąż. On wyprodukował »Escape«. Choć dostaliśmy się z filmem nawet na festiwal do Cannes, z jego dystrybucją było jednak ciężko. Może brakowało nam szczęścia? Nie wiem. Przyjaciele ocenili, że »Escape« to najdroższa randka mojego męża, ponieważ to, co mu po filmie pozostało, nazwijmy to »profitem«, to właśnie nasz związek" - wyznała w rozmowie z Plejadą. W Stanach Zjednoczonych poczuła, że chciałaby spróbować swoich sił jako studentka uniwersytetu. Mimo że jej mąż na co dzień miał kontakt z wieloma osobami z branży filmowej, Rosińska nie była wtedy zainteresowana rozwojem kariery aktorskiej. Postawiła na naukę filozofii, dziennikarstwa i literatury na kalifornijskim uniwersytecie UCLA. Czytaj również: „Mój brat i ja to kompletnie dwa różne usposobienia”. Marianna Stuhr o swoim dzieciństwie i dorastaniu u boku Macieja Stuhra Nowy tryb życia i miejsce zamieszkania jej sprzyjało. Czuła się w Stanach Zjednoczonych bardzo komfortowo, jednocześnie cały czas będąc w kontakcie z bliskimi z kraju. Gdy z Polski napłynęła ciekawa propozycja filmowa, Karolina Rosińska na jeden rok zostawiła swoje życie w USA i wróciła w rodzinne strony. Właśnie wtedy jej małżeństwo się rozpadło. "Niestety to była moja wina. Przyjechałam do Polski do pracy w kolejnym filmie. Zostałam rok i weszłam w inny związek. Rozbiłam moje małżeństwo", przyznała aktorka. W 2000 roku pojawiła się w filmie "Bajland", następnie w serialu "Skarb sekretarza", ale to trzecia produkcja od czasu powrotu do Polski okazała się dla młodej aktorki przełomowa. Karolina Rosińska zagrała u boku Macieja Stuhra w filmie Olafa Lubaszenki "Poranek kojota". Ulubienica widzów wcieliła się w postać piosenkarki Noemi - widzowie pokochali ją za tę rolę. O aktorce ponownie zrobiło się głośno, ale ona i tym razem wymknęła się przed blichtrem i sławą - tuż po premierze wróciła do USA. Zobacz też: Czy rola w „Seksmisji” była dla niej przekleństwem?! Co dziś robi Bożena Stryjkówna, filmowa Lamia Reno? Karolina Rosińska i Maciej Stuhr, 2001 r. Karolina Rosińska: drugie małżeństwo, dzieci Związku z amerykańskim artystą nie udało się uratować. Po rozwodzie aktorka odnalazła szczęście u boku instruktora nurkowania, Piotra Bukowieckiego. Postanowili zamieszkać w Szczecinie i tam założyć rodzinę. Para doczekała się dwójki dzieci, Vivian i Melchiora. Szczęście małżeństwa nie trwało jednak długo. Częste wyjazdy służbowe partnera aktorki nie wpływały dobrze na ich relację. "Niestety nie był to bardzo szczęśliwy okres. Po jakimś czasie zaczęło się psuć w moim małżeństwie. [...] Po prostu rozeszły nam się drogi", tłumaczyła Rosińska. Jak dziś wygląda życie Karoliny Rosińskiej? Karolina Rosińska na powrót próbowała swoich sił w aktorstwie, ale tym razem jej role przeszły bez echa. Aktorka miała okazję pojawić się w kilku spotach reklamowych i zagrać drugoplanowe role w serialach takich jak "M jak miłość", "Ojciec Mateusz", "Pierwsza miłość" czy "Klan", jednak dawna popularność i rozgłos już nie powróciły. Karolina Rosińska po rozwodzie z Piotrem Bukowieckim mieszkała w Szczecinie, w związku z czym trudniej jej było pojawiać się w stolicy w oczekiwaniu na aktorskie zadania. Żeby zapewnić swojej rodzinie stały dochód, zdecydowała się na tymczasową pracę i została nauczycielką angielskiego. "To miała być praca tylko na chwilę. Okazało się jednak, że doskonale się w tym odnalazłam. Nie wiem, czy mogę tu mówić o powołaniu, ale ten kontakt z młodymi ludźmi stał się dla mnie inspirujący" - wyznała aktorka. Aktorka nie ogląda się za siebie i nie żałuje decyzji, które wcześniej podjęła. Podsumowała, że na pewno wszystko wyglądałoby inaczej gdyby miała menedżera. Dziś jest szczęśliwą i spełnioną kobietą, mamą dwójki dzieci, która cieszy się z odzyskanej nad życiem kontroli. "Czuję, że dopiero teraz tak naprawdę mam kontrolę nad własnym życiem. Trzymam stery. To bardzo przyjemne. Wiem dokładnie, jak będzie wyglądał mój tydzień, co muszę zrobić, gdzie pójść. Z drugiej jednak strony brakuje mi czasami takiej ekscytacji, jaką miałam kiedyś. Tej niewiadomej" - dodawała w rozmowie z Plejadą aktorka. Zobacz też: Przed laty była gwiazdą TVP. Tak Jolanta Fajkowska wspomina pracę w telewizji Mikołaj Krawczyk i Karolina Rosińska na planie "Pierwszej miłości", 2010 r. Karolina Rosińska o zmianach Niedawno ulubienica widzów podkreślała, że nigdy sama nie porzuciła kina. Także kino nie porzuciło jej, ale nie wszystko w jej życiu wydarzało się w odpowiednim czasie. Kiedy więc przestawała grać? „To był bardzo bogaty okres w moim życiu. W momencie, kiedy pojawiły się w moim życiu dzieci, to te decyzje stały się o wiele trudniejsze", powiedziała w nowym wywiadzie dla portalu Show News. Przed kamerą halo tu Polsat dodawała: „Natomiast te wszystkie filmy to była taka droga, otworzyły mi właściwie tę drogę do tego, że jestem tutaj, że poznałam ludzi w tych filmach i jakoś to tak wszystko mnie poprowadziło dalej, że jestem teraz tutaj. Natomiast to nie był mój wybór do końca. Jakby życie tak postanowiło i w ten sposób się stało”. Co ciekawe, Karolina Rosińska nie pracuje już jako nauczycielka. Ma nowe zajęcie. Bardzo ciekawe i… nieoczywiste! Swoje życie buduje na co dzień w USA. „Po raz kolejny zmieniłam kierunek swojej kariery i od całkiem niedawna rozwijam biznes sprzedaży i kupna nieruchomości”, wyznała. Czy jest coś, co jest dla niej w tym zawodzie wyzwaniem? „Promocja swojej osoby, media społecznościowe. Nigdy nie było dla mnie naturalne żyć w świetle reflektorów. A teraz mój biznes tego ode mnie wymaga”, czytamy w Show News. Na szczęście w czasie wolnym aktorka ma przestrzeń do odpoczynku. „Mieszkamy dość blisko oceanu i często chodzę na plażę, by posiedzieć i pogapić się na wodę. Chodzę też po Santa Monica, po wzgórzach i uwielbiam to. Ta dostępność przyrody, a jednocześnie mieszkanie w tętniącym życiem mieście, daje mi poczucie balansu w dość szybkim tempie tutejszej codzienności”, podsumowała swoją codzienność. Choć gwiazda nie wspomniała nic o ewentualnym powrocie do grania, my za to mocno trzymamy kciuki. Źródła: plejada.pl, Show News swiatseriali.interia.pl, telemagazyn.pl
„Nie jestem aktorem filmowym”. Tego o Siarze nie wiedział nikt. Kulisy „Kilera” wyszły po latach
1 czerwca mijają dwa lata od śmierci Janusza Rewińskiego — aktora, satyryka i twórcy jednej z najbardziej kultowych postaci polskiego kina lat 90. W książce „Siara. I nic nie jest jasne” Beata Biały wraca do fenomenu bohatera z filmów Kiler i Kiler-ów 2-óch, pokazując, dlaczego Siara stał się czymś więcej niż ekranowym gangsterem. Publikujemy fragment poświęcony roli, która na zawsze zapisała Rewińskiego w historii polskiej popkultury.
Był bezwzględny, groteskowy i śmieszny do bólu. Siara — bohater grany przez Janusza Rewińskiego — stał się symbolem Polski czasu transformacji: pełnej chaosu, aspiracji i absurdu. Cytaty z Kilera weszły do codziennego języka, a sam Rewiński stworzył postać, która do dziś żyje własnym życiem w memach, kabaretach i politycznych komentarzach. W książce „Siara. I nic nie jest jasne” Beata Biały pokazuje kulisy narodzin tej roli oraz to, dlaczego Siara okazał się nie tylko filmowym gangsterem, ale także ironicznym lustrem polskiej rzeczywistości. "Siara. I nic nie jest jasne". Fragment biografii Janusza Rewińskiego Był rok 1996. Wszystko zaczęło się niepozornie. Gdzieś na styku lat, na przełomie epok, kiedy Polska uczyła się chodzić w nowych butach, choć jeszcze miała odciski po starych. Juliusz Machulski szukał kogoś, kto będzie nie tylko aktorem, ale znakiem. Znakiem czasu, groteski i prawdy. Kogoś, kto nie zagra Siary, ale się nim stanie. Rewiński był jak cień przechodzący przez ekran lat dziewięćdziesiątych. Był już znany, rozpoznawalny, cytowany. Ale wciąż osobny. Miał w sobie coś z uśpionego lwa – niby śpi, ale wystarczy jeden dźwięk, jedno zdanie i nagle wszystko staje się prawdziwe. Machulski twierdził, że Rewiński to była intuicja. Patrzył na niego i widział Polskę. Taką, jakiej się baliśmy i jaką kochaliśmy jednocześnie. Złotą, obciachową, pełną czułości i tandety. Scenariusz Kilera był szyty na przekór – to miał być film sensacyjny, który się z siebie śmieje. Główny bohater to postać niechcący wciągnięta w mitologię. Ale żeby to działało, potrzebny był ktoś, kto pod twardym tekstem pokaże miękkie podbrzusze. „Gdy przeczytałem pierwszą wersję scenariusza Piotra Wereśniaka, od razu pomyślałem o Januszu, jednak uznałem, że to zbyt oczywiste, i zaproponowałem tę rolę innemu aktorowi. Wtedy moja żona Ewa, która robiła kostiumy do Kilera, powiedziała: »Czy ty zwariowałeś? Przecież to jest rola dla Janusza« – wspominał Juliusz Machulski. – Na szczęście ten inny aktor zrezygnował i to Rewiński zagrał Siarę. I wiedzieliśmy, że sequela już nie da się bez niego zrobić. Pracowaliśmy przy nim z radością, bo to taka wisienka na torcie: sukces już był, teraz możemy świętować. Był chyba bardzo zadowolony z tej roli. Śmiał się, że na jego syna koledzy w szkole wołają Siarka”. Rewiński miał wątpliwości. „Nie jestem aktorem filmowym” – mówił, zapalając papierosa. Ale Siara, postać, która miała być przerysowana, w wykonaniu Rewińskiego stawała się czymś więcej – alegorią. „Panie Waldku, pan się nie boi...” – mówił, patrząc przez szybę, i wszyscy wiedzieli, że ten tekst nie jest o Waldku. Że to o nas. O Polsce, która stoi za szybą i udaje, że wszystko kontroluje. Machulski wspominał, że z Rewińskim nie trzeba było rozmawiać o psychologii postaci. On miał to w oczach. Grał spojrzeniem, zawahaniem, zacięciem papierosa. Siara był w nim jak kurz na płaszczu – nie do zmycia. Na planie był skupiony, cichy. Nie improwizował wiele. Każde słowo było jak szyta na miarę marynarka – trochę za ciasna, trochę za szeroka, ale dokładnie taka, jakiej potrzebował film. Gdy kończyła się scena, nie wychodził z roli. Po prostu milkł. Siara nigdy nie był grany – on był rejestrowany. Kamera tylko uchwyciła to, co i tak w nim istniało. „Siara to był typ z rynsztoku z aspiracjami do salonu – mówił Rewiński z przekąsem. – Ale przecież Polska cała wtedy taka była”. „Był doskonały, jeśli chodzi o podawanie tekstu, timing mówienia, robienia pauz; to jest coś, czego się nie można nauczyć, albo aktor to ma albo nie – mówił Juliusz Machulski. – Był też niezwykle zdyscyplinowany i zawsze gotowy do pracy, a ja mogłem mu zaufać, bo wiedziałem, że wszystko, co zrobi, cokolwiek powie, będzie, po pierwsze, zabawne, a po drugie prawdziwe, co jest rzadkością. To się zapewne przekładało także na jego życie poza filmem: myślę, że ludzie głosowali na Polską Partię Przyjaciół Piwa – która przecież nie miała specjalnych kompetencji politycznych – właśnie dlatego, że on był jej twarzą”. ZOBACZ: Dopiero co pochował ojca, nie było mu dane przeżyć żałoby. Syn Janusza Rewińskiego smutno opowiada o tym, jak wygląda dziś jego życie Juliusz Machulski tworząc Kilera w 1997 roku, mówił, że to nie miał być film sensacyjny. To miała być bajka dla dorosłych. O tym, jak bardzo pragniemy zmiany, a jak bardzo się jej boimy. Bajka. Groteska. A jednak, jak każda dobra bajka, prawdziwsza od dokumentu. Grany przez Janusza Rewińskiego Siara był gangsterem, ale był też ministrem, urzędnikiem, biznesmenem. Miał twarz nowobogackiej klasy średniej, styl chłopa pańszczyźnianego, gest esbeka i słownictwo satyryka. Był uosobieniem chaosu transformacji, tej, w której wszystko było możliwe, ale nic nie było pewne. W Kilerze jest scena, która przeszła do historii polskiego kina, a jej pointa stała się cytatem powtarzanym przez lata. Siara wyszukuje w swojej komórce numer agencji towarzyskiej, mówiąc: „Memory, find...”, i czeka na połączenie. Gdy telefon zostaje odebrany, mówi: „Siara!”, po czym rzuca komentarz: „I wszystko jasne...”. W jego mniemaniu to naturalny krok w planie ugoszczenia „legendy” – Jurka Kilera. Jeszcze wtedy nikt nie przeczuwa, że Kiler jest zwykłym taksówkarzem wplątanym w grę, a nie zimnokrwistym płatnym zabójcą, którego boją się nawet najtwardsi gracze półświatka. Scena łączy absurd, brawurę i specyficzne poczucie humoru Rewińskiego – mieszankę, która sprawiła, że cytat żyje w języku potocznym do dziś. Inna z najbardziej pamiętnych scen Kilera rozgrywa się, gdy Siara i Jurek Kiler siedzą w domu Siary i nagle na progu pojawia się jego żona Rysia. Siara przedstawia ją słowami: „To jest moja żona lafirynda, a to jest mój najlepszy przyjaciel, ale nie martw się, przyjacielu, ona już se idzie”. Gabrysia – jak woli mówić o sobie pani Siarzewska – nie zamierza jednak odpuścić i kokietuje gościa, pytając, czy może zrobić mu kanapki albo usmażyć jajka. To wywołuje legendarną ripostę Siary: „Cycki se usmaż! Ty wiesz, kto to jest? Ty wiesz, kto to jest?! To jest Kiler! On se może jeść Chateau, może se jeść ostrygę, może se jeść, co chce, a nie twoje rozpaćkane kanapki!”. W tej krótkiej wymianie zdań zawiera się cały absurd sytuacji – gangster z przesadną czcią traktuje człowieka, którego bierze za płatnego mordercę, a w tle jego żona, wyraźnie bardziej zainteresowana przystojnym „gościem” niż małżeńską lojalnością. To właśnie zderzenie brawury, groteski i obyczajowego przerysowania uczyniło ten dialog kultowym. Mateusz Katner w „Pleografie” pisze: „(...) gangster Siara – parweniusz i sybaryta, którego nieokrzesanie bawi. Siarzewski używa srebrnej zastawy do jedzenia białej kiełbasy, koniak pije z butelki, a w jego wypowiedziach jest pełno błędów gramatycznych i leksykalnych”68. Siara mówi językiem lęku i śmiechu. Jego frazy, niby banalne, są jak pęknięcia w murze: pokazują, gdzie kończy się fasada. Kiedy mówi: „Wąski, jak ty mnie zaimponowałeś w tej chwili!”, to jest nie tylko śmieszne. To echo tysiąca rozmów w biurach, na stacjach benzynowych, w urzędach gmin. Komplement będący groźbą. Śmiech, który rani. W postaci Siary zaklęte są resztki PRL-u przetarte przez zachwyt nowoczesnością i podszyte nieufnością. Dlatego tak mocno działał na widzów – bo nie był wymyślony. Był złożony z elementów znajomych: wąsów wujka, kurtki sąsiada, powiedzonek szefa z lat dziewięćdziesiątych. Rewiński sam mówił o tej roli: „Nie musiałem grać. Wystarczyło pamiętać. Ja znałem takich ludzi. Czasem sam byłem jednym z nich”. – Janusz w kinie bawił się świetnie – opowiada Izabella Olejnik. – Mógł pokazać swoje poczucie humoru, zmysł do żartu, lekkość, którą miał w kabarecie. Przychodziło mu to lewą ręką. Z buca kabaretowego uczynił postać z władzą i pieniędzmi, ale to było coś więcej, coś pełniejszego. A kiedy przyszła propozycja roli Siary, idealna, na miarę jego możliwości, wcale mnie nie dziwiło, że uderzył w to z całą mocą. To była rola życia. Ta, która zostanie w pamięci. Transformacja była snem. I była też koszmarem. I może właśnie dlatego potrzebowała bohatera, który mówił jak z bajki, ale działał jak z ulicy. Siara był tym snem – śmiesznym, gorzkim, powtarzanym do znudzenia jak frazy z filmu, które zna się na pamięć. Ale za każdym razem brzmią inaczej. Bo Polska, jak Siara, też próbowała robić dobre wrażenie. Też mówiła: „Buenos Aires!” zamiast przyznać, że nie wie, co dalej. I może właśnie dlatego do dziś go pamiętamy. Nie jak gangstera. Jak lustro. Jak śmiech, który został po przemianie. Kiedy film wszedł do kin, Polska zareagowała jak na spotkanie ze sobą – z zaskoczeniem. Są cytaty, które zostają na chwilę. I są takie, które wgryzają się w język jak guma do żucia w podeszwę buta – trudno je usunąć, trudno zapomnieć. Cytaty z Siary, bohatera filmów Kiler i Kiler-ów 2-óch, należą do tej drugiej kategorii. Nie były tylko śmieszne. Były – i wciąż są – opowieścią o polskiej mentalności końca XX wieku. „Panie Waldku, pan się nie boi, cała Polska z panem stoi”. To jedno zdanie, wypowiedziane przez Janusza Rewińskiego z ironiczną czułością, stało się więcej niż bon motem. Było parodią hasła Lecha Wałęsy z 1990 roku. Ale też symbolem czasów, gdy język polityki mieszał się z kabaretem, a powaga z groteską. Powtarzano je wszędzie: w domach, w szkołach, na podwórkach. Stawało się mantrą na trudne czasy, a czasem przekleństwem. „A pamiętasz, Rychu, jak żeś powiedział, że jak będziesz w sejmie, to mnie nie poznasz?”. Ten cytat to gotowa analiza polityki transformacyjnej. W jednym zdaniu cała historia układów, zdrad, wspólnych interesów i zapomnianych przyjaźni. (...) Rewiński nigdy więcej nie wrócił do podobnej roli. Nie musiał. Siara był jego maską, którą raz założył i nie zdjął. Nie dlatego, że nie chciał. Ale dlatego, że ona wrosła. W język. W kulturę. W pamięć. To była rola życia. Bo czasem życie samo pisze role, które trzeba tylko wypowiedzieć szeptem. Albo śmiechem, który aż boli. Ale choć wielu uważa, że szczyt popularności Siary przypadał na końcówkę lat dziewięćdziesiątych, to nie do końca prawda. Jego słowa nie tyle się zestarzały, ile przystosowały – przeszły do kulturowego podziemia, a potem znów wypłynęły. W 2022 roku viralem stało się nagranie z TikToka, na którym dziewczyna przerywa kłótnię rodziców zdaniem: „Wąski, jak ty mnie zaimponowałeś w tej chwili!”. Śmiech był natychmiastowy. Komentarze? Setki. Wszyscy wiedzieli, co to znaczy. Skąd pochodzi. Co niesie. SPRAWDŹ TEŻ: W swoim ostatnim wywiadzie Janusz Rewiński nie przypominał już dawnego siebie. Aktor dokonał kilku gorzkich podsumowań (...) „Zawsze powtarzał, że u mnie na planie czuje się zaopiekowany. Traktowałem to jako największy komplement” – wspominał Machulski. Bo Janusz Rewiński nie należał do aktorów, którym wystarczyło wyznaczenie miejsca i podanie tekstu. On potrzebował relacji, partnerstwa, swoistego kontraktu zaufania. A Machulski potrafił go dać – z luzem, ale i z dyscypliną, która nie upokarza, tylko buduje przestrzeń do swobody. Spotkali się ponownie przy filmie Superprodukcja, w którym Rewiński wcielił się w producenta filmowego – grubą rybę z grubym portfelem, chodzącą niezbyt prostymi ścieżkami. Był w tej roli sugestywny, przedziwnie aktualny, jakby przeczuwający, że Polska już za chwilę obudzi się w cieniu afery Rywina. Według Juliusza Machulskiego Rewiński w tej roli był profetyczny. Grał jakby z przymrużeniem oka, ale z czymś cięższym pod skórą. Z poczuciem, że świat filmu to nie tylko światła i ujęcia, ale też wpływy, układy, podszepty. Potem mieli jeszcze parę projektów, może mniej komediowych, bardziej refleksyjnych, ale z różnych względów nie doszły do skutku. Dla Machulskiego Rewiński pozostał kimś, kto nie tylko grał postaci, ale też je od wewnątrz prześwietlał z inteligencją, ironią i czymś, co można nazwać intuicją obywatelską. Był geniuszem pointy. Mistrzem momentu, który wbijał się w pamięć jak haczyk z przynętą. Cezary Pazura, dzielący z Januszem Rewińskim ekran w filmach Kiler i Kiler-ów 2-óch, mówi o nim z podziwem, śmiechem, ale i z wyczuwalną czułością. W opowieści o Rewie miesza się absurd komedii, pot i zmęczenie planu, refleksja o zawodzie aktora i hołd dla talentu, którego nie da się podrobić. „On był mistrzem krótkiego strzału – wspomina Pazura. – Jak się odezwał, to już nie trzeba było nic więcej mówić. On miał rytm i miał słuch. I ten śmiech, który się po nim niósł, to była najczystsza forma reakcji, bez wymuszenia”. Pamiętna scena w jacuzzi – ta, w której siedzą z Rewińskim, a w wodzie pływają kawałki sushi, kieliszki, absurdy. „To było piekielnie trudne – mówi Pazura. – Jacuzzi tak szumiało, że musieliśmy mówić głośniej, niż się wydaje. Nie mogliśmy użyć mikroportów ani postsynchronów, bo chcieliśmy, żeby scena była prawdziwa. Intymna, ale słyszalna. Mówiliśmy tak, żeby mikrofon nad nami to chwycił. I Janusz był w tym mistrzem. Wiedział, gdzie spojrzeć, gdzie puścić głos, jak się zawiesić”. Ale Rewiński nie był tylko aktorem, był też dramaturgiem planu, współtwórcą żartów, redaktorem dialogów. „W drugim Kilerze bardzo dużo tekstów wymyślał. Spotykaliśmy się z Julkiem, z Rysiem Zatorskim, ze scenarzystą – i Rewa. Czytaliśmy. On mówił: »To jest genialny scenariusz, to jest zajebisty film«. A ja jeszcze nie rozumiałem, bo nie umiałem wtedy czytać scenariuszy jak trzeba. A on już wiedział, co w nim drzemie”. Był też bezbłędnym wyczuwaczem tempa. Wiedział, kiedy żart działa, a kiedy... działa aż za bardzo. „Druga część Kilera była śmieszniejsza. Ale w kinie ludzie nie słyszeli żartów, bo się jeszcze śmiali z poprzedniego. Żart był za blisko żartu. Trzeba to było oglądać w domu, samemu. Bo dla tłumu to już było za dużo – jak kabaret. Ale myśmy się tym bawili. Bo przecież jak masz Rewińskiego, Stuhra, mnie – to ciągnie, żeby podkręcać śrubę”. Czasem ta śruba przekręcała się w zwyczajne życie. Czasem bolało. Czasem pachniało sushi, a czasem papierowym kubkiem. Pazura wspomina jeden z bardziej niezręcznych momentów, gdy po sukcesie pierwszej części zażyczył sobie własnej przyczepy na planie. Luksusu, który wówczas był w Polsce fanaberią. „Ja dostałem przyczepę, bo tylko ja poprosiłem – opowiada Pazura. – A potem wracam z obiadem, a tam Rewiński i profesor Stuhr – na taborecikach, z kubeczków, gdzieś przy ścianie. I mówię: »Panowie, chodźcie do mnie, mam miejsce«. A oni: »Nie, nie, Czarku. To twoja przyczepa. Siedź se sam«. Nie wiedziałem, czy żartują, czy są źli. Ale to byli moi mistrzowie. I to była dla mnie lekcja pokory. Bo przeczołgali mnie chłopaki”. Były też momenty spontaniczne – te, które przeszły do historii. „Pamiętacie, jak ona mówi: »Usmażę panu jajka«, a on: »Cycki se usmaż«? To był mój żart. Powiedziałem Rewie, że to śmieszne, ale żeby on to powiedział. I on mówi: »Biorę«. No to mówimy: »Dobra, zróbmy, najwyżej się wytnie«. Tyle że dziś nikt by już tego nie wyciął”. Rewiński miał dar – umiał nie tylko rozśmieszać, ale też widzieć strukturę komedii. Wiedział, gdzie puścić żart, jak opóźnić puentę, kiedy ją wystrzelić. Rozumiał, że śmiech nie rodzi się w tekstach, ale w oddechu, w tym, co między słowami. I w tym był naprawdę wielki. Książka „Siara. I nic nie jest jasne” Beaty Biały miała premierę 28 stycznia 2026 r.
Sylwia Bomba pożycza ciuchy od swojego ukochanego. Co jeszcze zdradziła nam na temat swojej szafy?
W najnowszym odcinku „Czaja Wyczaja z Vivą” Jola Czaja zaprosiła Sylwię Bombę — prawdziwą królową garniturów. Gwiazda opowiedziała o swoich ukochanych stylizacjach, modowych zasadach i dodatkach, bez których nie wyobraża sobie eleganckiego looku. W pewnym momencie zdradziła nawet, że zdarza jej się pożyczać ubrania od ukochanego!
Sylwia Bomba od lat udowadnia, że garnitur może być jednym z najbardziej kobiecych elementów garderoby. Gwiazda nie boi się modowych eksperymentów, uwielbia męskie inspiracje i chętnie przełamuje klasyczne zasady stylu. W najnowszym odcinku „Czaja Wyczaja z Vivą” celebrytka zdradziła, jakie dodatki najlepiej komponują się z garniturem, dlaczego kocha total looki i który trend kompletnie do niej nie przemawia. Przy okazji wyznała też, że zdarza jej się pożyczać ubrania od ukochanego! Sylwia Bomba zdradziła swoje modowe zasady Podczas rozmowy Sylwia Bomba opowiedziała, że klasyczny garnitur daje praktycznie nieograniczone możliwości stylizacyjne. Celebrytka pokazała nawet swoje czarne marynarki i smokingowe spodnie z plisą. — „Możesz ubrać do tego czarną koszulę i białą muchę. Albo ubrać białą koszulę i czarną muchę. Możesz czarny golf” — wyliczała. I dodała z uśmiechem: — „Możesz nawet żółtą koszulę, jeżeli masz ochotę”. Sylwia Bomba zaznaczyła jednak, że kluczowe jest to, by cała stylizacja była spójna. — „Ja w ogóle uważam, że i kontrasty są super, jeżeli to jest całościowa stylizacja i to się broni, to jest przemyślane, to możesz i bardzo kontrastowo” — mówiła. Celebrytka przyznała również, że uwielbia modę inspirowaną męską garderobą. — „Lubię wszystkie takie męskie elementy. Znaczy, kocham szpilkę. Ja uważam, że szpilka do garnituru to jest to, ale lubię też takie wszystkie męskie elementy, typu teczka, taka, wiesz, męska” — zdradziła. Sylwia Bomba pożycza ubrania od ukochanego Największe zaskoczenie wywołało jednak wyznanie dotyczące jej partnera. Gwiazda zdradziła, że zdarzyło jej się sięgnąć po ubrania ukochanego, kiedy szczególnie spodobała jej się jedna z marynarek. — „Ja nawet kiedyś wystąpiłam w Grzesia garniturze, bo mi się bardzo podobała marynarka, więc pożyczyłam sobie od Grzesia” — wyznała. Jola Czaja od razu zauważyła, że trend inspirowany męską szafą jest dziś niezwykle popularny. — „To teraz bardzo piękny trend, że kobiety właśnie z szafy męskiej biorą te marynarki, te garnitury, nawet te za duże i to stąd wywodzi się ten trend na oversize” — podkreśliła prowadząca. Sylwia Bomba zdecydowanie nie ukrywa, że dobrze czuje się w takich fasonach i lubi modowe eksperymenty. Zobacz też: Jak dobrze nosić damski garnitur? Jola Czaja i Sylwia Bomba mają dla Ciebie szczegółowe instrukcje. Odważ się na niecodzienne kombinacje Tego trendu Sylwia Bomba nie lubi najbardziej Choć celebrytka podkreślała, że jest bardzo otwarta na modę i nie krytykuje cudzych wyborów, zdradziła, że istnieje jeden fason, którego sama nie jest wielką fanką. — „Ja nie jestem największą fanką, jeżeli chodzi o te krótkie marynarki” — przyznała. Chodzi o modele kończące się pod biustem, które nie podkreślają talii i mają, jak to ujęła Bomba, trudną długość. Co ciekawe, mimo swojej opinii sama ma takie modele w szafie. — „Ja mam więcej, ale przecież trend był, trzeba było testować” — śmiała się Sylwia. „Kobiety są siłą” — mocny manifest Sylwii Bomby Rozmowa o modzie szybko zamieniła się również w kobiecy manifest. Sylwia Bomba podkreśliła, że garnitur to dziś symbol siły, niezależności i odwagi kobiet. — „Jesteśmy silne, niezależne, nosimy spodnie, latamy w kosmos, prowadzimy firmy, dajemy sobie radę w życiu, jesteśmy mamami, pracujemy, tworzymy, działamy, kobiety są siłą” — powiedziała z przekonaniem. Na zakończenie celebrytka wspomniała także o rolce nagranej w centrum Warszawy. — „Niosę swój czerwony dywan, biegam tam po centrum Warszawy i w końcu w którymś momencie go rozwijam i sobie po nim sama przechodzę” — opowiadała. To spotkanie pokazało jedno — Sylwia Bomba doskonale wie, jak bawić się modą, przełamywać schematy i tworzyć własne zasady stylu. Zobacz też: Garnitur z sieciówki może wyglądać jak od projektanta? Jola Czaja i Sylwia Bomba przekonują, że tak! Na co zwracają uwagę przy ich wyborze? *** Cały odcinek „Czaja Wyczaja z Vivą” z udziałem Sylwii Bomby można obejrzeć na YouTubie. View oEmbed on the source website
Sprzedała samochód i pożyczała pieniądze od mamy. Patrycja Soliman po latach opowiedziała o najtrudniejszym okresie
Po latach medialnej ciszy Patrycja Soliman udzieliła jednego z najbardziej osobistych wywiadów w ostatnich latach. Aktorka opowiedziała o zawodowym kryzysie, problemach finansowych, samotnym wychowywaniu córki oraz o tym, jak radziła sobie w czasie, gdy propozycji zawodowych było coraz mniej. Jej szczere wyznanie rzuca nowe światło na okres, w którym rzadziej pojawiała się na ekranach.
Patrycja Soliman przez lata była jedną z najbardziej rozpoznawalnych aktorek swojego pokolenia. Choć widzowie doskonale pamiętają ją jako Kalinę z serialu „Pensjonat pod Różą”, w ostatnich latach znacznie rzadziej pojawiała się na ekranach. Teraz, w pierwszym od lat tak szczerym wywiadzie udzielonym Michałowi Misiorkowi dla Plejady, postanowiła opowiedzieć o kulisach swojego życia. Aktorka wyznała, że były momenty, gdy ledwo wiązała koniec z końcem, samotnie wychowywała córkę i mogła liczyć przede wszystkim na wsparcie swojej mamy. Jej słowa poruszają i pokazują, z jak trudną rzeczywistością mierzyła się z dala od blasku fleszy. Pierwszy tak szczery wywiad Patrycji Soliman od lat Patrycja Soliman przez lata należała do grona aktorek doskonale znanych telewizyjnej publiczności. Widzowie pokochali ją przede wszystkim za rolę Kaliny w serialu „Pensjonat pod Różą”. Później pojawiały się kolejne role, a także angaż w Teatrze Narodowym w Warszawie. Z czasem jednak aktorka coraz rzadziej pojawiała się na ekranach. Teraz, w rozmowie z Michałem Misiorkiem, zdecydowała się wrócić do tamtego okresu i opowiedzieć o swoich doświadczeniach. Soliman przyznała, że nie była to jej świadoma decyzja o wycofaniu się z branży. – „W pewnym momencie przestały do mnie przychodzić propozycje. Tak się czasem w tym zawodzie zdarza. Spadłam z wysokiego konia i mocno się potłukłam” – wyznała. Aktorka nie ukrywa, że do dziś trudno jej znaleźć odpowiedź na pytanie, dlaczego sytuacja zawodowa tak gwałtownie się zmieniła. – „Grałam duże role u fantastycznych reżyserów i nagle się to skończyło. Do dziś nie potrafię sobie wytłumaczyć dlaczego. Bardzo mi tego brakuje” – powiedziała. Patrycja Soliman szczerze o zawodowym kryzysie W tym samym wywiadzie aktorka otwarcie przyznała, że przez długi czas otrzymywała bardzo niewiele propozycji zawodowych. Choć nadal była związana z Teatrem Narodowym, liczba spektakli nie pozwalała jej na spokojne funkcjonowanie. – „Ludziom pewnie się wydaje, że jak pracuje się w Teatrze Narodowym, to zarabia się kokosy. Otóż nie. Żeby utrzymać się z Narodowego, musiałabym grać miesięcznie 20 spektakli. Obecnie gram kilka w miesiącu albo i w ogóle” – wyznała. To właśnie ten okres okazał się jednym z najtrudniejszych w jej życiu zawodowym. Soliman nie ukrywa, że brak regularnych zleceń miał bezpośredni wpływ na jej sytuację finansową. Mimo wszystko nie straciła wiary w to, że jeszcze wróci do większych projektów. W rozmowie zdradziła, że niedawno zagrała w serialu, który ma zostać wyemitowany jesienią na jednej z platform. – „Bardzo wierzę w ten projekt. Mam nadzieję, że okaże się on dla mnie nowym początkiem i sprawi, że częściej zacznę grać przed kamerą” – powiedziała. Czytaj też: Był od niej dwukrotnie starszy, urodziła mu córkę. Romans z Adamem Ferencym odebrał Patrycji Soliman karierę i reputację Trudne wyznanie. „Gdyby nie pomoc mojej mamy, nie dałabym rady” Jednym z najbardziej poruszających fragmentów rozmowy było wspomnienie czasu, gdy aktorka musiała zmagać się z problemami finansowymi. – „Był czas, gdy grałam dwa spektakle w miesiącu, spłacałam kredyt na mieszkanie i samotnie wychowywałam córkę” – wyznała. Patrycja Soliman nie ukrywa, że bez wsparcia najbliższych sytuacja mogłaby wyglądać zupełnie inaczej. – „Gdyby nie pomoc mojej mamy i pożyczane od niej pieniądze, nie dałabym rady. Na szczęście, umiem żyć skromnie i minimalistycznie” – przyznała. Aktorka podkreśliła, że nauczyła się funkcjonować bardzo oszczędnie i nie przywiązuje dużej wagi do dóbr materialnych. Sprzedała samochód i nauczyła się żyć skromnie W rozmowie z Plejadą Soliman opowiedziała także o konkretnych decyzjach, które podejmowała, gdy sytuacja finansowa stawała się coraz trudniejsza. – „Gdy brakowało mi kasy, nie miałam problemu z tym, by sprzedać samochód, na który nie było mnie już stać i przesiąść się do mniejszego” – wyznała. Aktorka zdradziła również, że nawet markowe ubrania kupuje głównie z drugiej ręki. – „Mimo że mam dużo markowych ubrań, to wszystkie kupiłam na Vinted albo w lumpeksach. Jestem w stanie przeżyć za naprawdę małe pieniądze” – powiedziała. Jej słowa pokazują, że mimo zawodowych trudności starała się zachować spokój i dostosować do nowej sytuacji. Patrycja Soliman o kulisach branży. „Nie umiem rozpychać się łokciami” W wywiadzie pojawił się również temat funkcjonowania w środowisku aktorskim. Soliman przyznała, że nigdy nie była osobą, która aktywnie zabiega o uwagę osób decydujących o obsadach. – „Nie umiem rozpychać się łokciami, zabiegać o role i przypominać się ludziom z branży, którzy mają wpływ na obsady” – wyznała. Aktorka podkreśliła, że przez lata wierzyła, iż talent i warsztat powinny być najważniejszym kryterium przy wyborze aktorów. – „Jestem marzycielką i idealistką. Uważam, że jeśli jest się dobrą aktorką, to będzie się miało pracę” – powiedziała. Jednocześnie zaznaczyła, że nie uważa swojej kariery za zakończoną i nie zgadza się z opiniami, które próbują łączyć jej życie prywatne z sytuacją zawodową. – „Nie wierzę w to, że moje prywatne wybory zrujnowały mi karierę, bo nie uważam, że moja kariera jest zrujnowana” – podkreśliła. Nowy rozdział i nadzieja na przyszłość Mimo wielu trudnych doświadczeń Patrycja Soliman patrzy dziś w przyszłość z dużym optymizmem. Aktorka wróciła na scenę Teatru Narodowego, gdzie występuje w spektaklu „Mężczyźni objaśniają mi świat”. Jak sama przyznaje, doświadczenia ostatnich lat pozwoliły jej spojrzeć na życie z zupełnie innej perspektywy. – „Na pewno niczego nie żałuję. Widzę, że życie jest mądrzejsze ode mnie. Dostrzegam korzyści, które wypłynęły ze wszystkich dramatycznych rzeczy, które mnie spotkały” – powiedziała. Dziś aktorka z nadzieją patrzy na kolejne zawodowe wyzwania. A pierwszy od lat tak szczery wywiad udzielony Michałowi Misiorkowi dla Plejady pokazuje, że za sukcesami i rozpoznawalnością często kryją się historie, których widzowie wcześniej nie mieli okazji poznać. Czytaj też: Żona wybaczyła mu zdradę i wspierała w chorobie. Adam Ferency od lat jest w związku z Małgorzatą Dziewulską
Pracowała z największymi gwiazdami, amerykański „Vogue” pisał, że będzie o niej głośno. Teraz dołącza do jury „Top Model”
Jubileuszowa, 15. edycja programu „Top Model” przynosi jedną z najważniejszych zmian ostatnich lat. Do grona jurorów dołącza Ewelina Gralak – stylistka, kreatorka wizerunku i pasjonatka mody, która od lat działa zarówno w polskiej, jak i międzynarodowej branży fashion. Jej doświadczenie obejmuje współpracę z prestiżowymi magazynami, markami modowymi oraz artystami ze świata muzyki. Teraz swoją wiedzę i doświadczenie wniesie do programu TVN.
To jedna z najgłośniejszych zmian w historii programu „Top Model”. W jubileuszowej, 15. edycji show TVN do grona jurorów dołącza Ewelina Gralak – stylistka i kreatorka wizerunku, która przez lata budowała swoją pozycję w międzynarodowej branży mody. Pracowała przy pokazach Givenchy, współtworzyła sesje dla „Vogue Polska”, „Elle”, „Harper’s Bazaar” i „GQ”, a jej talent został dostrzeżony również przez amerykański „Vogue”. Teraz swoje doświadczenie zdobywane między Polską, Paryżem i Nowym Jorkiem wykorzysta, oceniając uczestników walczących o karierę w świecie modelingu. Ewelina Gralak nową jurorką programu „Top Model” 29 maja 2026 roku oficjalnie ogłoszono, że Ewelina Gralak została piątą jurorką jubileuszowej, 15. edycji programu „Top Model”. Informację przekazano w programie „Dzień Dobry TVN”. Stylistka zajmie miejsce przy stole jurorskim obok Joanny Krupy, Katarzyny Sokołowskiej, Marcina Tyszki i Dawida Wolińskiego. To jedna z największych zmian w programie w ostatnich latach. Dołączenie Eweliny Gralak oznacza poszerzenie perspektywy prezentowanej uczestnikom show. Jej doświadczenie obejmuje nie tylko świat mody, ale również branżę muzyczną oraz komunikację wizualną. Jak przyznała w materiale telewizyjnym, początkowo trudno było jej uwierzyć w propozycję udziału w programie. – „Gdzie ja w ogóle do telewizji i przed kamery, ja jestem po drugiej stronie. Tam jest moje miejsce” – tłumaczyła. Ostatecznie zdecydowała się jednak przyjąć propozycję, dostrzegając szansę na wykorzystanie swojej wiedzy w pracy z przyszłymi modelami i modelkami. – „To może być zderzenie z tyloma osobami, nowymi, danie im szans, podpowiedzenie, skorzystanie z tej mojej wiedzy” – wyjaśniła. Zobacz też: Michał Piróg przerwał milczenie, ujawnił kulisy odejścia z „Top Model". Nie do wiary, czym się teraz będzie zajmować Kim jest Ewelina Gralak? Kariera między Polską, Paryżem i Nowym Jorkiem Ewelina Gralak od lat związana jest ze światem mody. W swojej karierze pracowała między Polską, Paryżem i Nowym Jorkiem, realizując projekty dla uznanych marek oraz magazynów modowych. Jej droga do branży nie była jednak oczywista. Jak wynika z materiału „Dzień Dobry TVN”, początkowo swoją przyszłość wiązała z muzyką. Przełomowym momentem okazała się pomoc przyjaciółki, Arety Szpury. – „Podsłuchałam, że potrzebna jest stażystka w dziale mody w ‘Elle’. Nie mówiąc jej nic o tym, powiedziałam, że ja mam super dziewczynę i ona jutro przyjedzie” – wspominała Szpura. Sama Gralak podkreślała, jak ważny był dla niej ten moment. – „Magazyn ‘Elle’ to była Biblia mody wtedy dla mnie” – mówiła stylistka. Na swoim koncie ma współpracę przy pokazach Givenchy. Brała również udział w tworzeniu sesji dla takich tytułów jak „Elle”, „Vogue Polska”, „Harper’s Bazaar” oraz „GQ”. Współtworzyła także wizerunek marek MISBHV, Local Heroes oraz La Mania. Przez lata pracowała z czołowymi postaciami światowej branży mody, takimi jak Katie England, Tom Van Dorpe, Mel Ottenberg czy Kyle Luu. Vogue, Givenchy i gwiazdy muzyki. Dorobek nowej jurorki „Top Model” Nazwisko Eweliny Gralak było wielokrotnie dostrzegane przez środowisko modowe. Amerykański „Vogue” wyróżnił ją jako jedną z najciekawszych stylistek młodego pokolenia oraz umieścił na liście 100 osobowości, które warto obserwować. Dla samej zainteresowanej było to ogromne wyróżnienie. – „To był wielki szok. Pamiętam, byłam wtedy w Japonii na sesji. Super, że mogłam znaleźć się na tej liście, gratyfikacja wielka. To też taki wiatr w skrzydła. Potrzebny czasem” – powiedziała Ewelina Gralak. Znaczącą część jej zawodowej działalności stanowi również współpraca z artystami muzycznymi. Odpowiadała za komunikację wizualną, stylizacje, okładki albumów i teledysków dla takich wykonawców jak Oki, Quebonafide, Margaret, PRO8L3M, Young Leosia, Dziarma, Hey, OIO oraz Tommy Cash. Doświadczenie zdobyte na styku mody, muzyki i kultury wizualnej ma być jednym z największych atutów nowej jurorki w jubileuszowym sezonie programu. Zobacz też: Zanim została mamą po 50., przeżyła dramat. Jurorka "Top Model" przerywa milczenie Źródła: Warner Bros. Discovery, dziendobry.tvn.pl
Przełom w sprawie śmierci Łukasza Litewki? Prokuratura ujawnia wyniki analizy telefonu
Śledztwo dotyczące śmierci Łukasza Litewki wkracza w kolejny etap. Prokuratura Okręgowa w Sosnowcu otrzymała wyniki szerokiej opinii toksykologicznej oraz analizę telefonu kierowcy podejrzanego o spowodowanie tragicznego wypadku. Najnowsze ustalenia nie przyniosły jednak przełomu, którego spodziewało się wiele osób śledzących tę sprawę. Śledczy podkreślają, że przed nimi wciąż kluczowe ekspertyzy, które mają pomóc odtworzyć przebieg zdarzenia krok po kroku.
Śmierć Łukasza Litewki nadal budzi ogromne emocje i rodzi kolejne pytania o okoliczności tragicznego wypadku. Teraz śledczy ujawnili nowe ustalenia, które mogą mieć znaczenie dla dalszego przebiegu postępowania. Prokuratura Okręgowa w Sosnowcu otrzymała już wyniki szczegółowej analizy telefonu kierowcy oraz szerokiej opinii toksykologicznej. Jak podkreślają śledczy, zgromadzony materiał nie dał podstaw do zmiany zarzutów. Jednocześnie trwa przygotowywanie kolejnych ekspertyz, które mają pomóc dokładnie odtworzyć przebieg zdarzenia i zweryfikować wersję przedstawianą przez podejrzanego. Śmierć Łukasza Litewki. Co wykazały badania toksykologiczne kierowcy? Sprawa śmierci Łukasza Litewki od miesięcy znajduje się w centrum zainteresowania opinii publicznej. Teraz prokuratura ujawniła wyniki jednej z najważniejszych ekspertyz przeprowadzonych w toku postępowania. Jak przekazał w rozmowie z Onetem rzecznik Prokuratury Okręgowej w Sosnowcu, prok. Bartosz Kilian, badania objęły niezwykle szeroki zakres substancji, które mogłyby wpływać na zdolność prowadzenia pojazdu. „Badaliśmy alkohol, substancje psychoaktywne, leki, wszystkie substancje, które mogły w jakikolwiek sposób zmniejszać jego zdolności w zakresie percepcji i motoryki”. Według ustaleń śledczych ekspertyza nie wykazała obecności substancji, które mogłyby świadczyć o tym, że podejrzany znajdował się pod ich wpływem w chwili wypadku. Prokurator podkreślił również, że badania były prowadzone wyjątkowo szczegółowo, a próbki analizowano wielokrotnie. Jak zaznaczył w rozmowie z Onetem: „To wyjątkowo szeroki panel. Nie ujawnił on żadnych wskazań, które uzasadniałyby przyjęcie, że podejrzany był pod wpływem jakichkolwiek substancji w momencie wypadku”. W efekcie opinia toksykologiczna nie doprowadziła do zmiany kierunku śledztwa ani postawionych zarzutów. Czytaj też: Burza po śmierci Łukasza Litewki. Miało być upamiętnienie, wybuchł konflikt. Rodzina Łukasza Litewki mówi „nie” Analiza telefonu podejrzanego. Prokuratura przekazała nowe informacje Jednym z najbardziej wyczekiwanych elementów postępowania była analiza telefonu należącego do podejrzanego kierowcy. W przestrzeni publicznej pojawiały się pytania, czy urządzenie mogło być używane tuż przed tragicznym zdarzeniem. Jak wynika z informacji przekazanych przez prok. Bartosza Kiliana, biegli nie znaleźli dowodów potwierdzających taką wersję wydarzeń. „Nie stwierdzono, żeby ten telefon był użytkowany w momencie wypadku”. Rzecznik Prokuratury Okręgowej w Sosnowcu doprecyzował również, że analiza nie wykazała śladów aktywności urządzenia bezpośrednio poprzedzających moment zderzenia z pokrzywdzonym. To oznacza, że również ta ekspertyza nie dostarczyła podstaw do modyfikacji opisu czynu ani zmiany zarzutów stawianych podejrzanemu. Dlaczego zarzuty wobec kierowcy nie zostały zmienione? Mimo kolejnych opinii i analiz śledczy pozostają przy dotychczasowej kwalifikacji prawnej. Obecnie kierowca odpowiada za nieumyślne naruszenie przepisów ruchu drogowego. Jak wyjaśnił prok. Kilian, w sprawie nadal obowiązuje zarzut z art. 177 § 2 kodeksu karnego. Nowe ustalenia dotyczące badań toksykologicznych oraz telefonu nie dostarczyły bowiem materiału, który uzasadniałby zmianę kwalifikacji prawnej czynu. To ważny sygnał pokazujący, że prokuratura konsekwentnie opiera swoje działania na wynikach ekspertyz i materiale dowodowym zgromadzonym w toku postępowania. Rekonstrukcja wypadku ma odpowiedzieć na kluczowe pytania Choć śledczy dysponują już większością opinii, najważniejsze ustalenia mogą dopiero nadejść. Prokuratura oczekuje obecnie na kompleksową opinię rekonstrukcyjną, przygotowywaną przez zespół biegłych. W analizę mają zostać zaangażowani również lekarze specjaliści. Eksperci przeanalizują między innymi: dynamikę zdarzenia, moment zetknięcia się pojazdu z pokrzywdzonym, mechanizm powstania obrażeń, korelację obrażeń z elementami pojazdu, zgromadzony materiał dowodowy. Jak podkreśla prokuratura, biegli otrzymają do analizy pełną dokumentację fotograficzną, zabezpieczone nagrania z miejsca zdarzenia, dokumentację sekcji zwłok, zeznania świadków oraz wyjaśnienia podejrzanego. Szczególnie istotne ma być zweryfikowanie wersji wydarzeń przedstawianej przez kierowcę. Według informacji przekazanych przez Onet, podejrzany utrzymuje między innymi wersję zakładającą, że mógł zasłabnąć i utracić panowanie nad pojazdem. Prokuratura podkreśla jednak, że jest to jedynie jedna z analizowanych możliwości. Czytaj też: Bliscy Łukasza Litewki nagle opublikowali oświadczenie. Jego fundacja ma poważny problem Kiedy śledztwo w sprawie śmierci Łukasza Litewki dobiegnie końca? Na ostateczne odpowiedzi trzeba będzie jeszcze poczekać. Jak wynika z informacji przekazanych przez rzecznika Prokuratury Okręgowej w Sosnowcu, przygotowanie kompleksowej opinii może potrwać około dwóch miesięcy lub nawet dłużej. Dopiero po jej otrzymaniu możliwe będzie wykonanie końcowych czynności procesowych. Prokurator Bartosz Kilian podkreśla, że celem śledczych jest całkowite wyjaśnienie wszystkich okoliczności tragedii i rozwianie nawet najmniejszych wątpliwości. To właśnie dlatego postępowanie prowadzone jest tak szczegółowo i z udziałem licznych ekspertów. Sprawa śmierci Łukasza Litewki pozostaje więc otwarta, a kluczowe odpowiedzi mają przynieść dopiero kolejne ekspertyzy. Do tego czasu obowiązują dotychczasowe ustalenia: analiza telefonu nie wykazała jego używania w chwili wypadku, a badania toksykologiczne nie potwierdziły obecności substancji mogących wpływać na zdolność prowadzenia pojazdu.
Burza po śmierci Łukasza Litewki. Miało być upamiętnienie, wybuchł konflikt. Rodzina Łukasza Litewki mówi „nie”
To miał być czas kontynuowania dzieła Łukasza Litewki i realizowania misji, którą przez lata budował wokół fundacji #TeamLitewka. Tymczasem po śmierci posła organizacja znalazła się w centrum poważnego konfliktu. Jednym z głównych punktów sporu jest inicjatywa budowy pomnika upamiętniającego zmarłego parlamentarzystę. Rodzina Łukasza Litewki stanowczo sprzeciwia się temu pomysłowi, podczas gdy przedstawiciele Rady Fundacji podejmują kolejne działania zmierzające do jego realizacji.
Jeszcze kilka tygodni temu wydawało się, że po tragicznej śmierci Łukasza Litewki jego najbliżsi oraz współpracownicy wspólnie zadbają o kontynuowanie misji fundacji #TeamLitewka. Dziś organizacja znalazła się w samym centrum narastającego konfliktu. Spór o wpływ na przyszłość fundacji, decyzje podejmowane przez Radę Fundacji oraz pomysł budowy pomnika upamiętniającego zmarłego posła doprowadziły do otwartego starcia między rodziną Łukasza Litewki a osobami kierującymi jego organizacją. W sprawę zaangażowali się już prawnicy, a emocje po obu stronach nie słabną. Jak doszło do konfliktu w fundacji Łukasza Litewki? Informacje opublikowane przez „Fakt” pokazują, że źródła obecnego konfliktu sięgają jeszcze okresu życia Łukasza Litewki. W grudniu ubiegłego roku poseł wprowadził do Rady Fundacji swoich znajomych i współpracowników – Marcina Podsiadłę oraz Oskara Rojka. Wszyscy znali się za pośrednictwem Macieja Adamca, prezesa Spółdzielni Mieszkaniowej Hutnik w Sosnowcu. Przez długi czas współpraca układała się bez zarzutu. Wspólnie angażowali się w akcje charytatywne i działania społeczne organizowane przez Team Litewka. Marcina Podsiadłę i Łukasza Litewkę łączyła znajomość trwająca od 15 lat. Przełomowym momentem okazał się 23 kwietnia. Po tragicznej śmierci Łukasza Litewki fundacja stanęła przed koniecznością dalszego funkcjonowania bez swojego założyciela. Jako fundator i jednoosobowy zarząd to właśnie on podejmował najważniejsze decyzje dotyczące organizacji. Zgodnie ze statutem jego kompetencje przejęła Rada Fundacji. Już kilka tygodni później okazało się jednak, że wizja dalszego funkcjonowania fundacji nie jest wspólna dla wszystkich. Rodzina wcześniej alarmowała o napięciach w fundacji Pierwszym publicznym sygnałem, że wokół Fundacji #TeamLitewka narastają problemy, był list otwarty opublikowany przez rodzinę zmarłego posła. Na oficjalnym profilu Łukasza Litewki bliscy przyznali, że od pewnego czasu próbują wypracować porozumienie dotyczące przyszłości organizacji. „Pisanie tych słów nie przychodzi nam z łatwością, jednak wierzymy, że czasem trzeba zrobić krok w tył, aby później móc iść dalej — w zgodzie z prawdą i z podniesioną głową” — napisali. Rodzina podkreśliła, że zależało jej na realnym wpływie na dalsze funkcjonowanie fundacji i ochronie dziedzictwa pozostawionego przez Łukasza Litewkę. „Naszą wolą było dołączenie do Rady Fundacji w taki sposób, by móc mieć realny wpływ na kierunek jej działań i tym samym ochronę dziedzictwa Łukasza” — przekazano. Największe emocje wywołał jednak kolejny fragment oświadczenia. „Niestety, nie wszyscy podzielili to zdanie. Część członków Rady zaczęła forsować własne pomysły, stojące w sprzeczności z naszą wolą” — napisali bliscy. W tym samym komunikacie poinformowali również o wstrzymaniu komunikacji dotyczącej działalności fundacji na dotychczasowym profilu w mediach społecznościowych. Na zakończenie zwrócili się do społeczności Team Litewka z prośbą o cierpliwość i wyrozumiałość. Czytaj też: Bliscy Łukasza Litewki nagle opublikowali oświadczenie. Jego fundacja ma poważny problem Spór o pomnik stał się punktem zapalnym Choć rodzina nie ujawniła wówczas szczegółów konfliktu, kilka dni później stało się jasne, co jest jednym z głównych powodów sporu. 27 maja Maciej Adamiec poinformował o powołaniu społecznego komitetu budowy pomnika Łukasza Litewki. W opublikowanym nagraniu zachęcał do wsparcia inicjatywy i przekonywał, że fundacja wyraziła zgodę na realizację projektu. Pomysł spotkał się jednak ze zdecydowanym sprzeciwem rodziców i brata zmarłego posła. Swoje stanowisko przekazali nie tylko osobiście, ale również za pośrednictwem kancelarii prawnej z Zabrza. Pełnomocnicy rodziny argumentowali, że budowa pomnika stanowi ingerencję w sferę kultu pamięci osoby zmarłej, która przysługuje najbliższym. W ich ocenie inicjatywa mogłaby prowadzić do instrumentalnego wykorzystania wizerunku Łukasza Litewki. ZOBACZ TEŻ: Przed laty sprzedał własny samochód i pomógł w rehabilitacji nieznanej dziewczynki. Łukasz Litewka od zawsze myślał o innych Źródło: fakt.pl, viva.pl
Maciej Pela czekał na randkę, ale nikt nie przyszedł. Nagle wspomniał o "Love is Blind"
Tego wieczoru wszystko miało potoczyć się zupełnie inaczej. Maciej Pela pojawił się na umówionym spotkaniu, jednak po drugiej stronie stołu czekało na niego jedynie puste krzesło. Tancerz nie zamierzał jednak ukrywać tego, co się wydarzyło. Wręcz przeciwnie – pokazał wszystko fanom i po raz kolejny udowodnił, że nawet z trudnych sytuacji potrafi wyciągnąć sporą dawkę humoru.
Maciej Pela nie ma ostatnio powodów do narzekania na nudę. W jego życiu prywatnym i zawodowym dzieje się naprawdę dużo, a kolejne wydarzenia regularnie trafiają na jego profil w mediach społecznościowych. Tym razem tancerz podzielił się historią, która mogłaby zepsuć humor niejednej osobie. Osoba, z którą był umówiony na spotkanie, nie pojawiła się na miejscu. Zamiast jednak ukrywać rozczarowanie, Pela pokazał fanom puste krzesło przy stoliku i skomentował wszystko w swoim stylu. Jego reakcja szybko przyciągnęła uwagę internautów. Maciej Pela pokazał puste krzesło. Tak wyglądał jego wieczór Maciej Pela od miesięcy pozostaje w stałym kontakcie ze swoimi obserwatorami. W mediach społecznościowych relacjonuje zarówno zawodowe wyzwania, jak i wydarzenia z życia prywatnego. Ostatnio informował między innymi o sprzedaży domu, który dzielił z Agnieszką Kaczorowską, oraz o przeprowadzce do nowego mieszkania. 28 maja 2026 r. podzielił się jednak historią, która błyskawicznie przyciągnęła uwagę internautów. Na Instagramie opublikował zdjęcie wykonane w restauracji. Na fotografii widoczna była część jego twarzy oraz puste krzesło stojące po drugiej stronie stołu. Szybko okazało się, że osoba, z którą był umówiony, nie pojawiła się na spotkaniu. Dla wielu osób taka sytuacja byłaby powodem do frustracji. Maciej Pela postanowił jednak zareagować zupełnie inaczej. "Moje bingo na 2026". Tancerz nie stracił poczucia humoru Zamiast narzekać, tancerz postawił na autoironię. Do zdjęcia dodał krótki komentarz, który natychmiast zwrócił uwagę obserwatorów. „Moje bingo na 2026 zostało wzbogacone o nową pozycję: 48. umów się, nie przyjdź” – napisał, dodając rozbawioną emotikonę. Tym samym pokazał, że nawet nieprzyjemne doświadczenia nie są w stanie odebrać mu dystansu do siebie. To właśnie taka reakcja sprawiła, że jego relacja szybko zaczęła być komentowana przez internautów. Zobacz też: To już koniec. Kaczorowska jest już po rozwodzie, ale nie wszystko poszło zgodnie z jej planem. Pela wygrał w kluczowej sprawie <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2026/05/9d-k9lBaHR0cHM6Ly9vY2RuLmV1L3B1bHNjbXMvTURBXy8wNDcxYWUxNmJlNjYxMzBhZjkzMmY5MmYzMTk5YjRkNS5wbmeRlQLNA-a2c0fe3.jpg" width="477" height="866" alt="9d-k9lBaHR0cHM6Ly9vY2RuLmV1L3B1bHNjbXMvTURBXy8wNDcxYWUxNmJlNjYxMzBhZjkzMmY5MmYzMTk5YjRkNS5wbmeRlQLNA" title="9d-k9lBaHR0cHM6Ly9vY2RuLmV1L3B1bHNjbXMvTURBXy8wNDcxYWUxNmJlNjYxMzBhZjkzMmY5MmYzMTk5YjRkNS5wbmeRlQLNA" /> Maciej Pela nawiązał do "Love is Blind" To nie był koniec żartów. W kolejnej relacji Maciej Pela ponownie wrócił do całej sytuacji i tym razem postanowił nawiązać do popularnego programu „Love is Blind”. „Love is Blind” edycja 2. jest moja! Umiem z********e rozmawiać z krzesłem, więc ze ścianą też dam radę” – napisał. Krótki wpis pokazał, że tancerz nie zamierza rozpamiętywać sytuacji i wciąż podchodzi do niej z dużym luzem. To właśnie ten komentarz wywołał kolejną falę reakcji wśród jego obserwatorów. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2026/05/GB1k9lBaHR0cHM6Ly9vY2RuLmV1L3B1bHNjbXMvTURBXy80YmJlOGMzNjJiYWY2NjMyNzAyNzA3OWVhYTlhZTIzOS5wbmeRlQLNA-cc146d0.jpg" width="479" height="861" alt="GB1k9lBaHR0cHM6Ly9vY2RuLmV1L3B1bHNjbXMvTURBXy80YmJlOGMzNjJiYWY2NjMyNzAyNzA3OWVhYTlhZTIzOS5wbmeRlQLNA" title="GB1k9lBaHR0cHM6Ly9vY2RuLmV1L3B1bHNjbXMvTURBXy80YmJlOGMzNjJiYWY2NjMyNzAyNzA3OWVhYTlhZTIzOS5wbmeRlQLNA" /> Potwierdził, że chodziło o randkę Później Maciej Pela odniósł się do całego zdarzenia w rozmowie z serwisem Plotek. Potwierdził, że spotkanie miało charakter randki. Jak przyznał, ogromnym zaskoczeniem okazała się dla niego liczba wiadomości, które otrzymał od internautów po publikacji relacji. Według jego słów liczba takich wiadomości przekroczyła setkę. Tancerz zwrócił również uwagę, że wiele osób dzieliło się z nim podobnymi doświadczeniami. Z przekazanych mu historii wynikało, że z takimi sytuacjami często mierzą się kobiety. Ważny apel Macieja Peli do obserwatorów Choć cała historia rozpoczęła się od żartobliwej relacji, Maciej Pela postanowił poruszyć również poważniejszy temat. "Chcąc natomiast przekuć tę sytuację w coś wartościowego, to chciałbym powiedzieć wszystkim osobom, którym zdarzyło się być na moim miejscu - to nie wasza wina, że ktoś was zghostował, wszystko z wami w porządku" - podkreślił w rozmowie z Plotkiem. W życiu Macieja Peli nie brakuje zmian Ostatnie miesiące są dla Macieja Peli czasem wielu zmian. Tancerz informował fanów o sprzedaży domu, który dzielił z Agnieszką Kaczorowską, a także o przeprowadzce do nowego mieszkania. Zapowiadał również nowości związane z życiem zawodowym. W mediach społecznościowych odpowiadał także na pytania dotyczące swojej przyszłości. Gdy jeden z obserwatorów zapytał, czy wierzy, że założy jeszcze rodzinę, opublikował zdjęcie swoich córek i odpowiedział krótko: „Mam rodzinę”. Odniósł się również do pojawiających się spekulacji dotyczących jego relacji z Edytą Folwarską. Zapewnił, że łączy ich wyłącznie przyjaźń.
Nowe „Ranczo” coraz bliżej. Cezary Żak pokazał obsadę nowego sezonu, na zdjęciu zabrakło dwóch ważnych gwiazd
Fani „Rancza” długo czekali na taki moment. Do sieci trafiło pierwsze zdjęcie z prób do 11. sezonu kultowego serialu TVP. Na fotografii opublikowanej przez Cezarego Żaka nie pojawiły się m.in. Ilona Ostrowska i Marta Lipińska. Wiadomo jednak, że Ostrowska znajduje się w obsadzie nowych odcinków. To właśnie brak tych aktorek wzbudził najwięcej komentarzy wśród fanów serialu.
Po niemal 10 latach od emisji ostatniego odcinka „Rancza” fani kultowego serialu wreszcie dostali powód do radości. Do sieci trafiło pierwsze zdjęcie z prób do 11. sezonu, na którym można zobaczyć dobrze znanych mieszkańców Wilkowyj. Wspólna fotografia błyskawicznie obiegła internet i wywołała lawinę komentarzy. Widzowie nie tylko cieszą się z powrotu ulubionych bohaterów, ale także próbują ustalić, kto pojawi się w nowych odcinkach i dlaczego na zdjęciu zabrakło ważnych postaci. Aktorzy spotkali się po latach. Prace nad nowym „Ranczem” ruszyły Powrót „Rancza” przez lata wydawał się marzeniem fanów. Od emisji ostatniego odcinka minęło już niemal 10 lat, a informacje o możliwej kontynuacji regularnie rozbudzały emocje widzów. Przełom nastąpił w grudniu ubiegłego roku. Wtedy dyrektor generalny TVP Tomasz Sygut poinformował, że kultowy serial wróci z nowymi odcinkami. Niedługo później potwierdzili to producent Maciej Strzembosz oraz reżyser Wojciech Adamczyk. Teraz wszystko nabiera realnych kształtów. Jacek Kawalec opublikował zdjęcie ze spotkania obsady, które odbyło się podczas prób do nowych odcinków. Także Cezary Żak podzielił się z fanami radosną nowiną. „Rozpoczęliśmy próby do XI sezonu »Rancza«. Wszyscy podekscytowani.” Trudno się dziwić. To jedna z najbardziej wyczekiwanych reaktywacji polskiego serialu ostatnich lat. Kto wraca do Wilkowyj? Obsada nowego sezonu robi wrażenie Zdjęcie opublikowane przez aktorów pozwoliło fanom sprawdzić, kto ponownie pojawi się w serialowych Wilkowyjach. Na ekran wrócą dobrze znani mieszkańcy wsi: Cezary Żak jako Paweł Kozioł i ksiądz Piotr Kozioł, Artur Barciś jako Arkadiusz Czerepach, Katarzyna Żak jako Kazimiera Solejukowa, Violetta Arlak jako Halina Kozioł, Jacek Kawalec jako Tomasz Witebski, Bartłomiej Kasprzykowski jako ksiądz Robert, Magdalena Kuta jako Lodzia Czerepach, Piotr Ligienza jako Fabian Duda, Arkadiusz Nader jako policjant Stasiek Kotecki. Wiadomo również, że w nowych odcinkach pojawi się Ilona Ostrowska, Bogdan Kalus, a gościnnie wystąpi Andrzej Seweryn. Do nowych odcinków przygotowuje się również Marta Chodorowska, która wciela się w postać córki wójta. Aktorka udostępniła zdjęcie Cezarego Żaka na swoich insta stories z dopiskiem:"Szykujemy się". Nowy sezon „Rancza” - co z Michałową? Choć na fotografii nie zabrakło największych nazwisk związanych z serialem, wielu internautów zwróciło uwagę na jedną nieobecność. Na wspólnym zdjęciu nie pojawiła się Marta Lipińska, czyli serialowa Michałowa. Nie oznacza to jednak, że aktorka nie pojawi się w nowych odcinkach. Zdjęcie pokazało jedynie uczestników jednego ze spotkań poprzedzających rozpoczęcie prac na planie. Takiego „Rancza” jeszcze nie było. Twórcy szykują duże zmiany Choć widzowie ponownie spotkają dobrze znanych bohaterów, sam serial ma wyglądać inaczej niż dotychczas. Wojciech Adamczyk zdradził, że 11. sezon będzie wyjątkowy. „11. sezon »Rancza« to będzie piękne zamknięcie historii. To będzie zupełnie inny serial.” Tym razem twórcy wyraźnie pokażą, że od wydarzeń z poprzedniego sezonu minęło 10 lat. „W sezonie 11. wyraźnie zaznaczymy, że od poprzedniego minęło 10 lat. W życiu bohaterów wiele się w tym czasie zmieniło, dzieci podorastały. Córka Lucy i Kusego jest już po maturze, nie będzie już Marianka Solejuka.” To właśnie dlatego w obsadzie pojawią się także nowe twarze. Karolina Ludwiniak wcieli się w Dorotkę, córkę Lucy i Kusego. Na planie zadebiutuje również Maciej Tomaszewski, znany m.in. z serialu „Na Wspólnej”. Szczegóły jego roli pozostają na razie tajemnicą. Sześć odcinków i jedna historia. Reżyser zapowiada nową formułę Zmieni się nie tylko życie bohaterów, ale również sposób opowiadania historii. W poprzednich sezonach każdy odcinek stanowił odrębną opowieść. Teraz twórcy stawiają na inne rozwiązanie. „To będzie zupełnie inna opowieść, zaskakująca pod wieloma względami. Do tej pory każdy odcinek »Rancza« był mniej więcej zamkniętą opowieścią – tu będzie jedna opowieść podzielona na sześć odcinków.” Jak przyznał reżyser, rozważane jest nawet wprowadzenie krótkich przypomnień najważniejszych wydarzeń przed kolejnymi epizodami. Dla widzów oznacza to bardziej zwartą historię i jeszcze większe znaczenie każdego odcinka. Kiedy premiera nowego „Rancza”? Dokładna data premiery nie została jeszcze ogłoszona. Wiadomo jednak, że zdjęcia do 11. sezonu mają rozpocząć się latem. Twórcy nie wykluczają, że nowe odcinki trafią na antenę jeszcze w 2026 r. Po niemal dekadzie przerwy mieszkańcy Wilkowyj szykują się do wielkiego powrotu. Zdjęcie z prób pokazało, że wyczekiwana kontynuacja jest coraz bliżej, a fani już dziś mogą sprawdzać, którzy bohaterowie ponownie pojawią się na ekranie. Źródła: telemagazyn.pl, filmweb.pl, fakt.pl
Za zamkniętymi drzwiami Jaruzelskich działy się rzeczy, o których mało kto wiedział. Barbara postawiła mu ultimatum
Dziś mija 9. rocznica śmierci Barbary Jaruzelskiej – germanistki, wykładowczyni Uniwersytetu Warszawskiego i żony Wojciecha Jaruzelskiego. Przez ponad pół wieku pozostawała u boku jednej z najbardziej kontrowersyjnych postaci polskiej historii, konsekwentnie chroniąc swoją prywatność i zawodową niezależność. Ich małżeństwo trwało 54 lata i przetrwało polityczne burze, rodzinne kryzysy oraz chorobę generała.
29 maja 2017 roku zmarła Barbara Jaruzelska. Dziś mija dziewięć lat od jej odejścia. Choć przez lata była kojarzona przede wszystkim jako żona Wojciecha Jaruzelskiego i pierwsza dama okresu transformacji ustrojowej, sama wypracowała własną pozycję jako ceniona germanistka i wykładowczyni akademicka. Unikała rozgłosu, nie zabiegała o obecność w mediach, a swoją niezależność podkreślała nawet wtedy, gdy jej mąż pełnił najwyższe funkcje państwowe. Historia jej związku z generałem pozostaje jedną z najbardziej intrygujących opowieści o miłości i partnerstwie w cieniu wielkiej polityki. Barbara i Wojciech Jaruzelscy: tak wyglądała historia początków ich miłości Warszawa, rok 1955. W Filharmonii rozbrzmiewają dźwięki Chopina, a na scenie – chiński pianista Fu-Tsung. Choć koncert przyciągnął elitę kulturalną stolicy, prawdziwe emocje rozgrywają się nie na scenie, lecz… w holu. To właśnie tam pojawia się ona – zjawiskowa brunetka o figurze godnej młodej Rity Hayworth. Jej uroda przyciąga spojrzenia wszystkich mężczyzn. Wśród nich jest też młody pułkownik Wojciech Jaruzelski. Nie może oderwać wzroku od nieznajomej. Spośród wszystkich obecnych to właśnie on znajduje w sobie odwagę, by zrobić pierwszy krok. Pomaga mu w tym przypadek – znajomy Jaruzelskiego zauważa dziewczynę i zaczyna wołać: „Basiu, Basiu!”. Ona, zaskoczona i nieco zawstydzona, odwraca głowę. Widzi znajomego, ale i towarzyszącego mu oficera. Sama weszła na koncert z wejściówką, skromnie, jak zawsze. W dodatku miała na sobie zabłocone buty, które przez cały wieczór próbowała ukryć. Gdy pada propozycja, by dołączyła do panów w loży, przez głowę przelatuje jej jedna myśl: „Że też musiałam ich spotkać…”. Nie wiedziała jeszcze, że to spotkanie zmieni jej życie na zawsze. To wtedy, po raz pierwszy, ich spojrzenia się spotykają. Młody pułkownik nie może oderwać oczu od tajemniczej brunetki w czarnej sukience z golfem. Gdy podchodzi bliżej, uderza go jej zapach – wyjątkowy, uwodzicielski, inny niż wszystkie. Barbara pachniała perfumami sprowadzanymi z Zachodu – w czasach, gdy dostęp do takich luksusów miały nieliczne. Może już wcześniej widział ją gdzieś na scenie, może przeczucie go nie zawiodło. Przypominała mu jedną z tancerek z występów w oficerskim klubie. I rzeczywiście – ta piękna dziewczyna to Barbara Jaskólska, 25-letnia tancerka Zespołu Pieśni i Tańca Wojska Polskiego. Zachwycała nie tylko urodą, ale też niezależnością i pewnością siebie. Wojciech Jaruzelski decyduje się zaprosić ją na kolację. W odpowiedzi słyszy: „Kolację wraz ze śniadaniem to ja jadam z mamą i babcią”. W tamtym czasie Basia myślała o nauce, nie o miłości – jak przyznała po latach. A jednak kilka dni później spotkali się ponownie. Nie w restauracji, lecz w teatrze. I wtedy właśnie zakochali się w sobie z wzajemnością. 32-letni Wojciech wydaje się Barbarze ogromnie kulturalny i szarmancki. „Ważne było też to, że nie pił alkoholu i nie palił papierosów”, opowiadała. Zaczęli wspólne wieczory: spektakle teatralne, premiery operowe, koncerty w filharmonii. Czasem kończyli wieczór obiadem w słynnej restauracji Rarytas przy Marszałkowskiej. Przy akompaniamencie starszego pana grającego na pianinie, Basia zamawiała coraz droższe dania, nie przejmując się kosztami. „Wychodzę z założenia, że mężczyźni nie cenią kobiet, które nic ich nie kosztują”, mawiała. „Ta, która wyłącznie daje i tylko modli się do męża nie ma szans na znaczącą obecność w jego życiu”. Wojciech Jaruzelski przyzna żonie po latach, że ich spotkania w latach 50., były najpiękniejszym okresem w jego życiu. Czytaj też: Oceniał ją i podcinał skrzydła. Córka Wojciecha Jaruzelskiego chciała zmienić nazwisko, przeżyła wiele dramatów <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgNLqfrX-f25725c.jpg" width="1600" height="2609" alt="Szczecin 1960. Szef Sztabu Generalnego Wojska Polskiego, genera³ Wojciech Jaruzelski z ¿on¹ Barbar¹ Halin¹ Jaskólsk¹ pozuj¹ do lubnej fotografii. gr PAP/Archiwum rodzinne Wojciecha Jaruzelskiego Dokadny miesi¹c i dzieñ wydarzenia nieustalone." title="Genera³ Wojciech Jaruzelski z ma³¿onk¹ Barbar¹ Jaskólsk¹" /> Barbara Jaruzelska: życiorys Barbara Jaruzelska pochodziła z mieszczańskiej rodziny z Lublina. Jej bliscy byli właścicielami kamienicy i restauracji, a ojciec – z zawodu leśniczy i cukiernik – łączył w sobie pasję do natury i słodkich wypieków. Gdy Barbara miała zaledwie pięć lat, jej rodzice się rozwiedli. Wkrótce matka wyszła za mąż po raz drugi – za nadleśniczego z Puszczy Różańskiej. Barbara od najmłodszych lat wyróżniała się determinacją. Skończyła szkołę baletową, a potem rozpoczęła studia germanistyczne. Język niemiecki przychodził jej z łatwością – jak wspominała Teresa Kiszczak, żona Czesława Kiszczaka: „Wychowała się w środowisku niemieckim i doskonale znała ten język. Ale do tego nigdy się nie przyznała”. Dzięki temu została cenioną germanistką i wykładowczynią w Instytucie Lingwistyki Stosowanej Uniwersytetu Warszawskiego. Z wiekiem jej uroda tylko nabierała blasku. Barbara nosiła blond fryzurę, zawsze perfekcyjny makijaż i buty na wysokim obcasie. „Bez makijażu czuję się jak nieubrana” – mówiła z rozbrajającą szczerością. Ubrana wyłącznie w eleganckie sukienki, poruszała się z wdziękiem tancerki i roztaczała wokół siebie aurę luksusowych perfum. „Była koncentratem kobiecości” – wspominała po latach jej córka. Czytaj też: W słynnej willi Wojciecha Jaruzelskiego mieszka dziś jego córka. Jakie tajemnice skrywa posiadłość? Wojciech Jaruzelski: dzieciństwo i młodość Wojciech Jaruzelski – generał, minister obrony narodowej, a przede wszystkim postać, która przeszła niezwykłą drogę. Pochodził ze szlacheckiej rodziny z okolic Wysokiego Mazowieckiego, gdzie Mazowsze spotyka się z Podlasiem. Jego rodzice, Wanda i Władysław, wychowywali go w duchu patriotyzmu i głębokiej religijności. Wojna zmieniła wszystko. Ojciec trafił na Syberię, a młody Wojciech został z matką. W realiach ZSRR przeszedł wewnętrzną przemianę – z chłopca wierzącego w tradycyjne wartości wyrósł młody człowiek przekonany do idei sprawiedliwości społecznej. Przestał wierzyć w Boga, odsunął się od religii. Jednak historia zatoczy koło – w ostatnich dniach życia generał powróci do wiary. Przyjmie chrzest i ostatnie namaszczenie. Jego droga wojskowa rozpoczęła się w maju 1943 roku, kiedy to radziecka Wojskowa Komenda Uzupełnień w Bijsku wezwała go jako idealnego kandydata na oficera. W lipcu został skierowany do Szkoły Oficerskiej 1 Korpusu Sił Zbrojnych w Riazaniu. Do Polski powrócił jako żołnierz armii gen. Berlinga i już nigdy z mundurem się nie rozstał. To była droga, która miała zadecydować o całym jego życiu – i o jego miejscu w historii. Byli małżeństwem przez 54 lata. Historia miłości Barbary i Wojciecha Jaruzelskich Barbara w młodości nie była typową romantyczką. „Nigdy nie byłam amoroso. Prędzej poszłam gdzieś z kumplami z konserwatorium, niż miałabym chodzić na jakieś randki” – mówiła po latach. Lata 50. miały swój własny kod obyczajowy, a dla Barbary flirt i pocałunki były czymś zbyt banalnym. „Byłam w tych kwestiach nietypowa – i chyba właśnie to zainteresowało mojego męża” – wspominała z przekąsem. Ale los lubi pisać własne scenariusze. Zanim w jej życiu pojawił się Wojciech Jaruzelski, była już mężatką. Jej wybranek był starszy o 13 lat, a ich związek trwał ponad rok. Kiedy poznała przyszłego generała, sprawa rozwodowa była już w toku. Ich relacja nie była wolna od emocji i wyzwań już na samym początku. Gdy jeszcze nie byli małżeństwem, w ich życiu pojawiła się „ta trzecia”. Znajoma rodziny generała wspomina, że w domu Jaruzelskiego często gościły tancerki z zespołu, w którym występowała Basia. Jedną z nich była Irena Mrówczyńska – piękna, zjawiskowa, niemal dorównująca urodą samej Barbarze. Dla Basi to było zbyt wiele. Postawiła sprawę jasno: „Albo ja, albo inna dziewczyna z tego zespołu. Musisz się na coś zdecydować”. I wybrał – Barbarę. Barbara, mimo zwycięstwa, pozostała realistką. Z dystansem mówiła, że Irena była od niej „ładniejsza i zgrabniejsza”. Ale jej córka, Monika Jaruzelska, miała inne zdanie. „Mama przewyższała tamtą żywotnością, bystrością i dowcipem” – napisała w książce Rodzina. To, czego oboje wtedy nie wiedzieli, to fakt, że Irenka miała romans ze znanym śpiewakiem operowym Bernardem Ładyszem, a także dziecko, którym nikomu się nie chwaliła. Zobacz też: Kocha bezgranicznie, nigdy w niego nie zwątpiła. Mama Michała Piróga to jego największa siła. Ich więź jest niezwykła Wojciech Jaruzelski: rodzinne sekrety Wojciech Jaruzelski w końcu decyduje się na poważny krok – oświadcza się Barbarze. Rok 1960 przynosi ich cywilny ślub w Szczecinie. Choć otoczeni byli państwowym splendorem, zaczynali skromnie – zamieszkali w niewielkim mieszkaniu: jeden pokój z kuchnią. Trzy lata później na świat przyszła ich jedyna córka, Monika. Barbara nigdy nie marzyła o dużej rodzinie. Macierzyństwo nie było jej żywiołem, a jeśli miała już mieć dziecko, wolałaby syna. Poród wspominała jako traumatyczne doświadczenie. Gdy po raz pierwszy spojrzała na córkę, miała powiedzieć: „Takie to zdechłe...”. Monika wspominała z ironią: „Bo rzeczywiście byłam chuda, z krzywym kręgosłupem, zgryzem i zezem. Mówiła, że jestem miniaturką teściowej, co nie było komplementem”. A jednak w ich relacji nie brakowało czułości. Barbara miała dla córki swoje wyjątkowe określenia – „Misieńko”, „Mimi” – padały tylko wtedy, gdy matka dawała się ponieść uczuciom. Ich małżeństwo? Przypominało sinusoidę. Barbara – impulsywna, ognista, nieprzewidywalna. Wojciech – opanowany, zamykający się w sobie w chwilach napięcia. Kiedy ona wpadała w złość, on... milczał. „Z cierpiętniczą godnością” – jak trafnie opisała to Monika. Kłócili się często – o rzeczy błahe i poważne. Jednym z powtarzających się tematów sporu było spóźnianie się Wojciecha na obiady. A jeśli już przychodził na czas, to zwykle z gośćmi, których Barbara nie darzyła sympatią. Nie cierpiała obsługiwać podchmielonych kolegów męża, ale jeśli już brała się za gotowanie – robiła to z mistrzowskim wyczuciem. „Wszyscy w domu lubiliśmy jej potrawy z grzybów. Piekła fantastyczny tort orzechowy i robiła wspaniałe konfitury z poziomek. Najmniej lubiła zupy”, opowiadała Monika Jaruzelska. Zobacz także: To miało być zwykłe wystąpienie Trzaskowskiego. Aż pojawił się ON: "Nazywam się Karol Nawrocki" Barbara i Wojciech Jaruzelscy: kulisy małżeństwa W oczach wielu Wojciech Jaruzelski mógł uchodzić za wzorowego ojca i męża. Nie pił, nie palił, był oddany pracy i wierny zasadom. Ale za tą nienaganną fasadą kryła się codzienność, w której zabrakło miejsca na rodzinne ciepło. W domu pojawiał się rzadko. Rodzina – choć obecna w jego życiu – nigdy nie znalazła się na pierwszym planie. Obiady, które często omijał, były dla Barbary źródłem irytacji. Bywało, że nie wracał na noc, nocując w pracy. Wszystko poświęcał karierze. Żonie i córce zostawały jedynie skrawki jego uwagi. Najcieplejsze wspomnienia Moniki Jaruzelskiej z ojcem to chwile nauki jazdy na rowerze i wyprawy konne do Starej Miłosnej. Tylko tyle – i aż tyle. Domowe obowiązki spoczywały na barkach gosposi Ireny. To ona gotowała, sprzątała, dbała o codzienny porządek. „Rodzice nie byli za bardzo domowi, ważne były dla nich kariery. To było ich priorytetem” – mówiła szczerze Monika. To Barbara zajmowała się wizytami u ortodonty, okulisty, organizowała korepetycje. A do szkoły? Małą Monikę najczęściej odprowadzała babcia – mama Barbary. Najbardziej rodzinne chwile zdarzały się w święta. Wtedy generał chciał celebrować – pielęgnował tradycje, które pamiętał z własnego dzieciństwa. Dom miał wypełnić się ciepłem, spokojem i wspomnieniami. Ale Barbara nie poddawała się tej wizji. Buntowała się, nie znosiła rytuałów, wolała własne zasady. I to właśnie wtedy, przy świątecznym stole, ich światopoglądy się ścierały. Na szczęście była jeszcze mama Barbary – to ona potrafiła załagodzić rodzinne napięcia i przywrócić odrobinę harmonii. Barbara i Wojciech Jaruzelscy: prezydent i pierwsza dama Rok 1989 zapisze się w historii Polski jako czas wielkich zmian. To wtedy Wojciech Jaruzelski, decyzją Zgromadzenia Narodowego, zostaje prezydentem. Generał staje się głową państwa, a u jego boku – przynajmniej symbolicznie – pojawia się Barbara Jaruzelska. Zostaje pierwszą damą na styku dwóch epok: Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej i rodzącej się Rzeczypospolitej Polskiej. Jednak 19 lipca 1989 roku, kiedy Wojciech Jaruzelski składał prezydencką przysięgę przed marszałkiem Sejmu PRL, Barbara nie była obecna. Nie zobaczymy jej również podczas innych uroczystości państwowych czy oficjalnych bankietów. Uciekała od blasku fleszy, od protokołu, od życia na pokaz. Była jedną z najbardziej enigmatycznych pierwszych dam w historii Polski. Nie udzielała wywiadów, unikała mediów, a prasa wiedziała o niej zaskakująco niewiele. Ceniła sobie niezależność – i broniła jej z determinacją. Choć wiedziała, że nie da się całkiem odciąć od polityki, długo próbowała chronić rodzinę przed jej wpływem. Gdy ktoś zwracał się do niej „pani generałowo” lub „pani prezydentowo”, szybko ucinała: „Mam swój tytuł, jestem doktorem”. Nigdy też w swojej karierze nie pomagała sobie pozycją męża. „Jego praca, to jego praca – mawiała. – A moja praca, to moja”. Przeczytaj też: Córka Brigitte Macron ujawnia, jak romans matki z uczniem zniszczył jej dzieciństwo. „Doświadczyłam wszystkiego” <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgVy1oLg-992aed5.jpg" width="2670" height="1600" alt="Warszawa, 19.09.1993. Krolikarnia, wybory do parlamentu; n/z (od lewej) Wojciech Jaruzelski, oficer BOR, zona Barbara Jaruzelska.,Image: 428676915, License: Rights-managed, Restrictions: ### UWAGA!!! Cena minimalna dla publikacji w prasie i ksiazkach - 200 PLN ###, Model Release: no, Credit line: Michal Sadowski / Forum" title="Glosuje Wojciech Jaruzelski" /> Barbara i Wojciech Jaruzelscy: domniemany rozwód Wiosną 2011 roku nad rodziną Jaruzelskich zebrały się ciemne chmury. Generał trafił do szpitala z infekcją układu oddechowego i wysoką gorączką. Diagnoza, która nadeszła dwa tygodnie później, była jak wyrok – złośliwy nowotwór. Barbara Jaruzelska, choć zawsze unikała mediów, wtedy przerwała milczenie: „Kiedy mąż przyjmuje chemię, jest trochę lepiej, gdy mu jej nie aplikują, jego stan znacznie się pogarsza” – mówiła. 11 maja 2014 roku generał przeszedł rozległy udar mózgu. Częściowy paraliż i problemy z oddychaniem sprawiły, że ostatnie dni jego życia były pełne cierpienia. Barbara czuwała przy nim do samego końca. „To był okropny widok: widok cierpiącego, poddawanego strasznym męczarniom męża” – wyznała. Wojciech Jaruzelski zmarł 25 maja 2014 roku w Warszawie. Ich małżeństwo trwało 54 lata. Ale nawet w ostatnim akcie ich wspólnej historii nie zabrakło dramatów. Media w Polsce i na świecie żyły doniesieniami o rzekomym rozwodzie pary. Dla światowej prasy – od „Die Welt”,„Zeit”, „Le Parisien”, „Novinky”, Voice of Russia” po „Le Figaro” – generał, który pojawiał się wcześniej na czołówkach tylko 13 grudnia 1981 roku, kiedy ogłaszał stan wojenny, teraz stał się bohaterem bulwarowych sensacji. Powód? Domniemany romans 91-letniego Jaruzelskiego z 50-letnią opiekunką. Barbara przerwała wtedy milczenie. Dla „Super Expressu” powiedziała wprost: „Ja potrzebuję partnera, a nie jakiegoś amoroso. Ja romansów nie prowadzę”. Opiekunce męża zarzuciła alkoholizm, kradzieże i niemoralne zachowanie. Sytuację skomentowała również ich córka. Monika Jaruzelska w wywiadzie dla tygodnika Wprost stanowczo zaprzeczyła plotkom o rozwodzie: „Posłużyli się mamą, żeby ośmieszyć naszą rodzinę”. Po śmierci męża Barbara coraz bardziej zamykała się w sobie. Pogarszający się stan zdrowia próbowała ukrywać. „Nie idę w ślady męża” – powtarzała z przekorą. Niestety, obawy bliskich okazały się słuszne. W 2016 roku przeszła operację guza mózgu. Nie odzyskała już pełni sił. Zmarła 29 maja 2017 roku w wieku 86 lat. Odeszła w ciszy – tak, jak żyła przez większą część swego publicznego życia.
„Straciłam kilka szans na normalne związki…”. W „VIVA! Bez Tabu" Doda o błędach w miłości i pierwszej relacji. Zakochała się w dziewczynie
Doda zdobyła się na jedno z najbardziej osobistych wyznań w swojej karierze. W programie „VIVA! Bez Tabu” opowiedziała o fascynacji toksycznymi mężczyznami, utraconych szansach na spokojne życie u boku „normalnych facetów” i pierwszej wielkiej miłości do dziewczyny. Padły też słowa o zaręczynach i relacji, której – jak podkreśla – nigdy nie żałowała.
Choć Doda od lat uchodzi za jedną z najbardziej wyrazistych postaci polskiego show-biznesu, w programie „VIVA! Bez Tabu” pokazała swoją wyjątkowo intymną stronę. W rozmowie z Mariolą Bojarską-Ferenc bez filtrów opowiedziała o emocjonalnych błędach, toksycznych fascynacjach i relacji, która zaczęła się, gdy miała zaledwie 14 lat. Artystka nie ukrywała emocji, wspominając pierwszą miłość do dziewczyny, z którą – jak sama przyznała – była nawet zaręczona. „Miałam fetysz toksycznego typa” Mariola Bojarska-Ferenc zapytała Dodę wprost, czy przez lata miała tendencję do zakochiwania się w niewłaściwych mężczyznach. Piosenkarka nie próbowała unikać odpowiedzi. – „Na pewno tak miałam, bo już od jakiegoś czasu nie, ale jestem pewna, że miałam fetysz takiego toksycznego typa” – wyznała. Gwiazda przyznała, że przez długi czas fascynowali ją mężczyźni trudni, emocjonalnie niedostępni i nieprzewidywalni. Jak sama tłumaczyła, była wtedy bardzo mocno zanurzona w świecie show-biznesu i intensywnych emocji. – „Może też dlatego, że sama trochę toksyczna byłam i też przesiąknięta tym show-biznesem. I też takie rodzaje atrakcji mi się podobały” – powiedziała. Doda z rozbrajającą szczerością przyznała również, że spokojni i stabilni mężczyźni zwyczajnie jej nie pociągali. – „Nudni, stabilni i psychicznie normalni mężczyźni zdrowi mnie nużyli” – stwierdziła. Artystka wyznała też, że w swoim życiu miała kilka szans na stworzenie normalnego związku, jednak sama z nich rezygnowała. – „Mogłabym mieć i kilka takich szans straciłam, z własnej oczywiście woli, po prostu zanudziłam się na pierwszej randce” – mówiła. Zobacz też: Tylko w „VIVA! Bez Tabu" Doda tłumaczy, dlaczego nigdy nie została matką. Historie jej koleżanek nie napawają optymizmem: „Nie będę ryzykować” Doda o pierwszej miłości: „Poczułam się z nią bardzo bezpiecznie” Największe emocje wzbudził jednak fragment rozmowy dotyczący pierwszej relacji uczuciowej artystki. Doda zdradziła, że jako nastolatka zakochała się w dziewczynie, którą poznała około 14. roku życia. – „Poznałyśmy się, jak ja miałam tak mniej więcej 14 lat” – wspominała. Piosenkarka opowiedziała, że w tamtym czasie była bardzo nieśmiała wobec chłopców i znacznie łatwiej było jej otworzyć się emocjonalnie przed dziewczyną. – „Byłam bardzo nieśmiała, jeżeli chodzi o mężczyzn. I bardzo się wstydziłam chłopców” – wyznała. Doda zdradziła także zaskakujący szczegół dotyczący swojej ukochanej. – „Byłam bardzo zakochana w Angelo z Kelly Family. Boże, mam nadzieję, że mnie moja iska nie zabije przez to, ale ona mi bardzo go przypominała” – powiedziała ze śmiechem. Artystka podkreśliła, że od samego początku czuła przy niej spokój i bezpieczeństwo. – „Od razu zapałałam do niej taką ogromną sympatią, poczułam się z nią bardzo fajnie, bezpiecznie i chyba tak to było” – opowiadała. „Zaręczyłyśmy się nawet” W trakcie rozmowy Doda ujawniła również, że ich relacja była niezwykle poważna. Gwiazda przyznała, że właśnie z tą dziewczyną przeżyła swój pierwszy raz. – „Tak, parę lat później tak” – odpowiedziała, gdy została zapytana o utratę dziewictwa. Piosenkarka wróciła też wspomnieniami do bursy muzycznej przy ulicy Miodowej w Warszawie. – „Poszłyśmy do bursy muzycznej na Miodowej, tam przy Starym Mieście” – wspominała. Po chwili padły słowa, które najmocniej poruszyły widzów. – „W ogóle nie żałuję, naprawdę bardzo byłam w niej zakochana, zaręczyłyśmy się nawet” – wyznała szczerze. Doda zaznaczyła jednak, że był to czas dojrzewania i odkrywania własnych emocji. – „To był czas, kiedy ja miałam te 14-17 lat, kiedy moje życie hormonalne się kształtowało” – tłumaczyła. Zobacz też: Tylko w „VIVA! Bez Tabu": Zaskakujące słowa Dody. Tak oceniła związek swojego byłego męża. Chwilę później zmierzyła się z pytaniem o swojego partnera „Był takim moim aniołem” W rozmowie pojawił się również temat jednego z byłych partnerów Dody – Maxa z Los Angeles. Tym razem artystka mówiła o nim z ogromną czułością i wdzięcznością. – „Naprawdę bardzo fajny chłopak, bardzo fajny mężczyzna” – podkreślała. Gwiazda przyznała, że to właśnie on pomógł jej przetrwać najtrudniejszy moment w życiu psychicznym. – „Dzięki niemu dużo łatwiej było mi przejść ten mój najgorszy okres w moim życiu psychicznym, tę moją depresję” – wyznała. Po chwili dodała jeszcze bardziej emocjonalne słowa. – „Był takim moim aniołem, wybawicielem. Także babcia mi go chyba zesłała” – powiedziała wzruszona. Całe wideo znajdziecie na naszym YouTubie. Zapraszamy do oglądania. View oEmbed on the source website
Ukrywana tajemnica Agnieszki Osieckiej? Wieloletni przyjaciel poetki ujawnia jej sekret. „To klucz do zrozumienia jej zagubienia”
Agnieszka Osiecka przez lata pozostawała symbolem wolności, miłości i artystycznej niezależności. Pisała o uczuciach tak, jakby znała wszystkie odcienie tęsknoty i samotności. Dopiero po jej śmierci zaczęto jednak głośniej mówić o tym, że za wizerunkiem kobiety wyzwolonej kryła się osoba pełna wewnętrznych konfliktów i emocjonalnych pęknięć. Jeden z jej wieloletnich przyjaciół uważał nawet, że właśnie tam znajdował się „klucz do zrozumienia jej zagubienia”.
Choć Agnieszka Osiecka stworzyła jedne z najpiękniejszych tekstów o miłości w historii polskiej kultury, sama przez całe życie zdawała się szukać odpowiedzi na pytanie, czym właściwie jest bliskość. Jej związki fascynowały opinię publiczną, a lista mężczyzn obecnych w jej życiu była imponująca. Marek Hłasko, Jeremi Przybora, Daniel Passent czy Zbigniew Mentzel — każdy z tych romansów stawał się częścią legendy poetki. Współczesne biografie pokazują jednak, że prawda mogła być znacznie bardziej skomplikowana. Agnieszka Osiecka od młodości czuła, że „nie mieści się w normie” Agnieszka Osiecka przyszła na świat 9 października 1936 roku w Warszawie. Była jedynym dzieckiem Wiktora Osieckiego i Marii Sztechman-Osieckiej. Ojciec miał wobec córki ogromne ambicje — chciał wychować ją na wybitną intelektualistkę. Dbał o jej edukację, języki obce, sport i rozwój artystyczny. Dom rodzinny nie dawał jednak poetce emocjonalnego bezpieczeństwa. Biografowie zgodnie podkreślają, że Osiecka bardzo wcześnie nauczyła się ukrywać własne emocje i potrzeby. W jej młodzieńczych dziennikach regularnie pojawiały się rozważania dotyczące „inności” i poczucia niedopasowania do świata. „Prędzej zrozumiem trygonometrię niż samą siebie” — pisała jako nastolatka. Karolina Felberg, autorka książki „Osiecka. Rodzi się ptak”, zwraca uwagę, że młoda Agnieszka stale analizowała własne emocje, próbując zrozumieć, dlaczego relacje z ludźmi bywają dla niej tak trudne. Z jednej strony pragnęła akceptacji i bliskości, z drugiej — panicznie bała się odrzucenia. Poetka dojrzewała w czasach, gdy wszelkie odstępstwa od społecznych norm mogły prowadzić do napiętnowania. PRL nie był miejscem przyjaznym dla osób wymykających się konserwatywnym schematom. Dlatego wiele swoich uczuć Osiecka ukrywała nawet przed najbliższymi. Marek Hłasko i Agnieszka Osiecka. Historia dwojga zagubionych ludzi Kiedy poznali się w połowie lat 50., byli młodzi, błyskotliwi i już otoczeni aurą wyjątkowości. Marek Hłasko uchodził za buntownika polskiej literatury, Osiecka za jedną z najbardziej obiecujących autorek młodego pokolenia. Ich relacja od początku wymykała się prostym definicjom. „Z początku nie łączyło nas jakieś szczególne uczucie. Stanowiliśmy po prostu parę przyjaciół” — wspominała po latach poetka. Biografowie podkreślają jednak, że łączyło ich coś więcej niż fascynacja. Oboje mieli doświadczać emocjonalnego zagubienia i poczucia „inności”. W książce „Mężczyźni Osieckiej” pojawia się sugestia, że relacja Hłaski i Osieckiej mogła opierać się także na wzajemnym zrozumieniu własnych sekretów. Do dziś trwają spory dotyczące seksualności Marka Hłaski. Niektórzy znajomi pisarza sugerowali, że zmagał się z wewnętrznym konfliktem i ukrywał swoją orientację. Wojciech Kałużyński mówił o nim: „Miał w jakiś sposób rozdwojoną naturę, z mężczyznami być nie chciał, a z jedną kobietą dłużej nie mógł”. Z kolei Zygmunt Hertz twierdził: „Miał homoseksualny podkład i starannie to ukrywał, był w nieustannym wewnętrznym konflikcie”. Choć nie istnieją jednoznaczne dowody potwierdzające te przypuszczenia, temat regularnie powraca w biografiach pisarza. Czytaj też: Ona pomogła mu zrobić karierę, on napisał o niej jeden ze swoich najpiękniejszych wierszy. Agnieszkę Osiecką i Wojciecha Młynarskiego łączyła niezwykła więź Kobiety w życiu Agnieszki Osieckiej. „Była ukrytą lesbijką” W ostatnich latach coraz więcej emocji budzą fragmenty biografii sugerujące, że Osiecka mogła przeżywać silne uczucia także wobec kobiet. Szczególnie często pojawiają się nazwiska Hanki Żurek i Barbary Kwiatkowskiej-Lass. Karolina Felberg przytacza fragmenty dzienników młodej Osieckiej, w których poetka opisuje fascynacje koleżankami oraz poczucie, że jej emocje nie mieszczą się w obowiązujących normach. Jako czternastolatka pisała o jednej z przyjaciółek: „Dla Ewuni bardzo chciałabym być chłopcem”. Szczególnie mocne słowa padły jednak z ust Grzegorza Lasoty — dziennikarza i wieloletniego przyjaciela poetki. W rozmowie przytoczonej w książce „Koleżanki” stwierdził: „Była ukrytą lesbijką i to jest istotny klucz do zrozumienia jej zagubienia pośród mężczyzn”. Lasota uważał, że Osiecka przez lata tłumiła własne emocje, próbując dostosować się do społecznych oczekiwań. Według niego właśnie dlatego jej związki z mężczyznami były tak burzliwe i niejednoznaczne. Sama poetka nigdy publicznie nie mówiła o swojej seksualności. Wiele wskazuje jednak na to, że temat budził w niej ogromny lęk i poczucie winy. Miłość, seks i poczucie sztuczności W młodzieńczych zapiskach Osieckiej regularnie pojawiają się także bardzo intymne wyznania dotyczące fizyczności i seksualności. Poetka pisała o poczuciu dystansu wobec seksu i emocjonalnym chłodzie, który pojawiał się w chwilach bliskości. Pierwsze związki z chłopakami utwierdziły ją w przekonaniu, że seks jest przede wszystkim „haraczem za uciechy natury towarzysko-intelektualnej”, ceną, którą trzeba zapłacić za możliwość głębszego poznania drugiego człowieka. „Najgorsze są chwile pieszczoty. Czasami oddaję się im machinalnie — gram, czasem robię to z przyzwyczajenia. (…) To bywa straszne” — notowała. Niektórzy badacze zastanawiają się dziś, czy Osiecka nie była osobą aseksualną lub funkcjonującą poza prostymi kategoriami orientacji seksualnej. Karolina Felberg zwraca uwagę, że poetka wielokrotnie próbowała dopasować się do społecznych oczekiwań, mimo że emocjonalnie czuła się od nich bardzo daleko. W jednym z listów Osiecka pisała z kolei o „okropnej jamie” pomiędzy tym, co sprawia radość, a tym, co trzeba robić, by być akceptowanym przez innych. Zobacz też: O tym małżeństwie wiedziało niewielu. Wojciech Jesionka był drugim mężem Agnieszki Osieckiej Burzliwe związki Agnieszki Osieckiej i samotność do końca życia Przez życie poetki przewinęło się wielu mężczyzn. Była żoną Wojciecha Frykowskiego i Wojciecha Jesionki, związana była z Danielem Passentem, z którym miała córkę Agatę, a także z Jeremim Przyborą, Markiem Rakowskim czy Zbigniewem Mentzelem. Każda z tych relacji wyglądała inaczej, ale niemal wszystkie kończyły się rozczarowaniem albo emocjonalnym oddaleniem. Osiecka wielokrotnie wracała do tematu samotności i trudności w budowaniu trwałej bliskości. Jeremi Przybora wspominał ją jako kobietę niezwykle czułą, ale jednocześnie nieuchwytną. Ich miłość przez lata pozostawała tajemnicą, a opublikowane po śmierci poetki listy pokazały skalę emocji, które ich łączyły. „Dała mi tyle cudowności, że nie żałuję ani chwili tego romansu” — mówił po latach Przybora. Pod koniec życia Osiecka coraz bardziej zmagała się z samotnością oraz uzależnieniem od alkoholu. Zmarła 7 marca 1997 roku w Warszawie. Miała 60 lat. Do dziś pozostaje jedną z najbardziej fascynujących i niejednoznacznych postaci polskiej kultury. Kobietą, która przez całe życie próbowała zrozumieć samą siebie — i być może nigdy nie znalazła jednej odpowiedzi. Źródła: newsweek.pl, twojstyl.pl
Studiował w prestiżowej szkole, kochał muzykę i pracował przy hitowym show. Kim był 21-letni Olaf, którego żegnają gwiazdy „The Voice”?
Kiedy ekipa „The Voice of Poland” zaczynała tworzyć program, Olaf Kwiatkowski miał zaledwie 6 lat. Przyglądał się pracy kamerzystów, realizatorów i producentów, podczas gdy jego mama współtworzyła jedno z największych muzycznych show w Polsce. Po latach sam wrócił na ten plan — już nie jako dziecko, ale członek produkcyjnej ekipy. Dziś współpracownicy żegnają go ze wzruszeniem. Olaf miał tylko 21 lat.
Niektóre historie najmocniej poruszają właśnie dlatego, że wydarzyły się po cichu — z dala od pierwszego planu i medialnego zgiełku. Olaf Kwiatkowski nie był gwiazdą programu, nie siedział w czerwonym fotelu i nie pojawiał się przed kamerą. A jednak dla ludzi związanych z „The Voice of Poland” był kimś naprawdę ważnym. Dorastał na ich oczach. Jako kilkuletni chłopiec biegał po telewizyjnych korytarzach, obserwował kulisy nagrań i oswajał świat, który z czasem miał stać się także jego miejscem. Dziś osoby z branży wspominają go jako spokojnego, serdecznego chłopaka, który wnosił na plan dobrą energię i wyjątkowy spokój. Z kolejnych wpisów i pożegnań wyłania się historia młodego człowieka, który od najmłodszych lat był związany z muzyką, telewizją i ludźmi tworzącymi świat rozrywki od kulis. Olaf miał 6 lat, gdy zaczynała się historia „The Voice of Poland” Jednym z najbardziej poruszających wspomnień pozostaje wpis opublikowany przez mamę Olafa w 2020 roku. Ewa Laskowska-Szemraj pokazała wtedy nagranie z programu, na którym jej syn występuje na scenie „The Voice of Poland” razem z przyjaciółmi z dzieciństwa. W podpisie napisała: „Mój Olaf <3 Jak zaczynaliśmy Voice 10 lat temu to miał 6 lat. Razem z Matyldą chodzili wtedy do przedszkola. Teraz spotkaliśmy się w pracy ;)”. To właśnie ten detal porusza dziś najmocniej. Dzieci, które kiedyś razem chodziły do przedszkola, po latach spotkały się na scenie jednego z największych muzycznych programów w Polsce — już jako młodzi artyści i członkowie telewizyjnego świata. Olaf nie był tam przypadkową osobą. Dorastał razem z tym programem. Z czasem sam stał się częścią tej rzeczywistości. W ekipie pracował jako runner i asystent produkcji, ale wielu członków „The Voice of Poland” wciąż widziało w nim przede wszystkim chłopca, który od najmłodszych lat pojawiał się za kulisami programu razem z mamą. Zobacz też: „The Voice of Poland” w żałobie. Poruszające słowa o 21-letnim Olafie chwytają za serce Ekipa „The Voice of Poland” żegna chłopaka, którego znała od dziecka Po śmierci Olafa produkcja programu opublikowała wyjątkowo emocjonalne pożegnanie. W komunikacie napisano: „Olaf był synem naszej wieloletniej koleżanki Ewy, większość z nas znała go od dziecka. Przemierzaj korytarze niebiańskiej produkcji z tym samym uśmiechem i spokojem, który przynosiłeś nam każdego dnia”. Te słowa mocno poruszyły internautów, bo pokazują, że dla ekipy „The Voice of Poland” Olaf nie był anonimowym pracownikiem. Wiele osób pamiętało go jeszcze z czasów, gdy jako dziecko pojawiał się za kulisami programu razem z mamą. Współpracownicy wspominają go jako osobę niezwykle ciepłą i pomocną. Potrafił odnaleźć się nawet podczas najbardziej stresujących dni zdjęciowych i rozładowywał napięcie swoją spokojną obecnością. Dla wielu osób z produkcji był po prostu częścią telewizyjnej rodziny. Muzyka była obecna w jego życiu od najmłodszych lat Choć Olaf wybrał studia związane z organizacją produkcji filmowej, muzyka również zajmowała ważne miejsce w jego życiu. Już jako nastolatek grał na skrzypcach i występował podczas koncertów. W 2018 roku jego mama opublikowała nagranie ze Studia Koncertowego Polskiego Radia im. Witolda Lutosławskiego w Warszawie. Pod filmem napisała: „Mój Olafek jako koncertmistrz orkiestry podczas koncertu w studiu koncertowym Polskiego Radia im. Witolda Lutosławskiego w Warszawie”. To pokazuje, że od najmłodszych lat był bardzo wrażliwy artystycznie. Telewizja, muzyka i film przenikały się w jego codzienności właściwie od zawsze. W poruszającym wpisie opublikowanym po jego śmierci mama Olafa wspomniała również o piosence stworzonej wspólnie z Mikołajem. Do posta dołączyła archiwalne nagranie audio-wideo i napisała: „Olaf kochał Was i chciałby, żebyście wszyscy przyszli go pożegnać i mu zagrać, zaśpiewać, być”. Te słowa nadały całemu pożegnaniu bardzo osobisty wymiar. Łódzka Filmówka była spełnieniem jego marzeń Olaf studiował na trzecim roku Wydziału Organizacji Sztuki Filmowej w łódzkiej Filmówce. Dla wielu młodych ludzi marzących o pracy przy filmie i telewizji to jedna z najbardziej prestiżowych szkół w Polsce. Po jego śmierci uczelnia opublikowała pełne emocji pożegnanie: „Odszedł student ciekawy świata, pełen pasji, zaangażowany w życie Szkoły i pracę przy szkolnych filmach. Zachowamy w naszych sercach dobrego przyjaciela, członka naszej społeczności, dla którego Szkoła była wielką radością”. Pod wpisem pojawił się również komentarz mamy Olafa: „Dziękuję za pamięć o moim synku”. Krótka odpowiedź poruszyła setki osób komentujących wpis uczelni. Internauci przekazywali wyrazy współczucia i wsparcia dla rodziny 21-latka. Mama Olafa opublikowała niezwykle poruszające pożegnanie Jednym z najbardziej przejmujących momentów ostatnich dni był wpis Ewy Laskowskiej-Szemraj opublikowany 21 maja. Mama Olafa przyznała, że nie ma siły rozmawiać, ale chciała przekazać wiadomość wszystkim przyjaciołom swojego syna. „Mój najukochańszy Olaf odszedł przedwczoraj”. W dalszej części wpisu zwróciła się do czytających: "Módlcie się proszę o jego duszę. Załączam jego i Mikołaja najpiękniejszą piosenkę, napisaną dawno temu". Pojawiły się też niezwykle osobiste słowa skierowane prawdopodobne do partnerki Olafa: „Julka, byłaś jego ogromną miłością, byłaś wspaniałą dziewczyną i wielkim jego wsparciem do końca”. Z kolejnych wspomnień wyłania się obraz chłopaka pełnego pasji, bardzo wrażliwego i mocno związanego z ludźmi. Kogoś, kto od dziecka dorastał w świecie muzyki i telewizji, a z czasem sam zaczął budować w nim własne miejsce. Uroczystości pogrzebowe Olafa Kwiatkowskiego odbędą się 29 maja 2026 roku o godzinie 12:00 w Kościele pw. Chrystusa Króla przy ulicy J. Tuwima w Szczytnie.
Tylko w „VIVA! Bez Tabu": Zaskakujące słowa Dody. Tak oceniła związek swojego byłego męża. Chwilę później zmierzyła się z pytaniem o swojego partnera
Doda w rozmowie z Mariolą Bojarską-Ferenc w programie „VIVA! Bez Tabu” otworzyła się jak nigdy wcześniej. W szczerym i emocjonalnym wyznaniu wróciła pamięcią do swoich dawnych relacji, opowiedziała o trudnych doświadczeniach i wyznała, czego najbardziej brakowało jej w związkach. Niespodziewanie padły też słowa o Radosławie Majdanie i Małgorzacie Rozenek.
Doda od lat wzbudza ogromne emocje nie tylko swoją muzyką, ale również życiem prywatnym. Tym razem w programie „VIVA! Bez Tabu” artystka zdecydowała się na wyjątkowo osobiste wyznanie. W rozmowie z Mariolą Bojarską-Ferenc bez ogródek opowiedziała o swoich dawnych relacjach, bolesnych doświadczeniach i błędach, które – jak sama przyznała – długo wpływały na jej podejście do miłości. Niespodziewanie padły też zaskakujące słowa o związku Radosława Majdana i Małgorzaty Rozenek. Chwilę później sama musiała zmierzyć się z pytaniem o obecnego partnera. Doda szczerze o swoich związkach. „To nigdy nie była bezwarunkowa miłość” Mariola Bojarska-Ferenc zapytała Dodę, czego – jej zdaniem – dziś najbardziej brakuje mężczyznom. Artystka nie próbowała jednak wrzucać wszystkich swoich byłych partnerów do jednego worka. – „Na każdym etapie czegoś innego brakowało, bo ciężko mi podsumować ich wspólnym mianownikiem, jeżeli raz miałam 20, raz miałam 30 lat” – przyznała szczerze. Doda podkreśliła, że przez lata zmieniała się zarówno ona sama, jak i jej potrzeby oraz oczekiwania wobec relacji. Mimo to dostrzega jeden element, który powtarzał się niemal w każdym związku. – „Chyba takim wspólnym mianownikiem było to, że to nigdy nie była bezwarunkowa miłość, która kochałaby Dorotę Rabczewską, tylko Dodę” – wyznała. Jak przyznała, właśnie to prowadziło później do frustracji po obu stronach i sprawiało, że nigdy nie czuła się w relacji w pełni bezpieczna. – „Nigdy nie miałam takiego normalnego domu, w którym nie musiałabym zasługiwać, czy bać się, że to gdzieś mi zaraz ucieknie” – powiedziała. Artystka dodała też, że te doświadczenia mocno wpłynęły na jej późniejsze podejście do miłości. – „Wydobyło to we mnie i ukształtowało jakiś lękowy styl przywiązania na później” – zdradziła. Doda o medialnych związkach. „Dobry związek powinno się trzymać tylko dla siebie” W rozmowie nie zabrakło również tematu ogromnej medialnej ekspozycji, która przez lata towarzyszyła jej związkom. Doda przyznała dziś wprost, że z perspektywy czasu patrzy na to zupełnie inaczej. – „Uważam, że dobry związek powinno się trzymać tylko i wyłącznie dla siebie” – stwierdziła. Jak podkreśliła, problem pojawia się wtedy, gdy jedna ze stron wchodzi w relację głównie dla popularności i rozgłosu. – „Jeżeli ktoś wchodzi w relacje z tobą tylko i wyłącznie w celu sławy...” – zaczęła wymownie. Mariola Bojarska-Ferenc przypomniała w tym momencie, że Doda i Radosław Majdan byli kiedyś jedną z najgłośniejszych par polskiego show-biznesu. Prowadząca wspomniała nawet słynne medialne sceny i porównała ich do Davida i Victorii Beckhamów. Zobacz też: Doda przerwała występ w Polsacie. Artystka nie potrafiła powstrzymać łez. Wystarczyły słowa mamy i emocje wzięły górę Tak Doda oceniła związek Majdana i Rozenek Choć wielu spodziewałoby się dystansu, Doda zaskoczyła swoją odpowiedzią. Wokalistka bardzo ciepło wypowiedziała się o relacji Radosława Majdana i Małgorzaty Rozenek. – „Ja uważam, że oni do siebie pasują idealnie i najlepiej” – powiedziała bez wahania. Po chwili dodała jeszcze: – „Tak jak na siebie trafili, to rzadko kiedy ktoś tak na siebie trafia. I po prostu trafił swój na swego”. Czytaj też: Tylko w VIVA! Bez Tabu Iwona Pavlović o ukochanym Wojtku i życiu w patchworku. Jaki ma kontakt z jego synami? Doda została zapytana o swojego partnera. „Nigdy już nie będę się wypowiadać” Chwilę później rozmowa zeszła na życie uczuciowe samej Dody. Mariola Bojarska-Ferenc zapytała wprost, czy ona również „trafiła już na swego”. Wokalistka szybko dała jednak do zrozumienia, że dziś bardzo pilnuje swojej prywatności. – „Ja nie rozpowiadam o swoim życiu prywatnym już od dwóch lat i bardzo mi z tym dobrze” – podkreśliła. Doda zdobyła się też na bardzo osobiste wyznanie dotyczące swoich dawnych relacji. – „Miałam taki problem, że nigdy nie umiałam dotrwać do tego momentu, w którym te dwa lata zakochania przekształcało się w prawdziwą miłość” – przyznała. W pewnym momencie artystka zdradziła nawet, że zaczęła zastanawiać się, czy kiedykolwiek naprawdę kochała. Mimo trudnych doświadczeń Doda nie straciła jednak wiary w miłość. – „Pomyślałam, że Boże, jeżeli nie, jakie to jest niesamowicie ekscytujące, że to jest przede mną jeszcze” – wyznała. „Mężczyźni potrafią świetnie grać” W dalszej części rozmowy artystka bardzo krytycznie wypowiedziała się również o niektórych mężczyznach i relacjach opartych wyłącznie na pozorach. – „Uważam, że mężczyźni tak świetnie potrafią grać” – stwierdziła. Doda dodała też, że szczególnie łatwo dać się zwieść osobom, które bazują głównie na atrakcyjności fizycznej i uroku osobistym. – „Ci, którzy mało co mają do zaoferowania poza urodą i seksem, naprawdę kobiety, które są bardzo zamożne czy przedsiębiorcze, łatwo ten haczyk łapią” – oceniła. Wokalistka przyznała również, że po wszystkich doświadczeniach zaczęła znacznie bardziej chronić swoją prywatność. Po raz pierwszy zdecydowała się nawet podpisać dokument zabezpieczający ją przed publicznym komentowaniem rozstania. – „Nigdy w życiu nie podpisałam z nikim żadnej lojalki (...). Dopiero pierwszy raz podpisałam teraz” – zdradziła. Na koniec rozmowy pojawił się jeszcze temat rozdzielności majątkowej. Doda podkreśliła, że w małżeństwach zawsze ją miała. – „Rozdzielność zawsze miałam” – podsumowała. Tylko w VIVA! Bez Tabu Iwona Pavlović zapytana o pierwszy rozwód: "Bardzo bolesny temat". Czy została zdradzona? Całe wideo znajdziecie na naszym YouTubie. Zapraszamy do oglądania. View oEmbed on the source website
Zawierzył tę sprawę Świętej Ricie; po raz kolejny mu pomogła. Filip Chajzer spełnił to marzenie tylko dzięki cudowi
Filip Chajzer o nowym życiu, przeprowadzce do Krakowa, pomocy Boga i świętej Rity. Na sesji do VIVY! dziennikarz otworzył się na temat zmian w swojej codzienności. W jakim jest dziś miejscu?
Jeszcze niedawno żył w nieustannym biegu. Dziś mówi już tylko o „pogoni za świętym spokojem”. Filip Chajzer zaprosił VIVĘ! do swojego nowego mieszkania w Krakowie — to właśnie tam odbyła się wyjątkowa sesja i szczera rozmowa o życiowych zmianach, wierze oraz świętej Ricie. Dziennikarz przyznał, że to właśnie pod Wawelem odzyskał spokój i doświadczył historii, której do dziś nie potrafi racjonalnie wyjaśnić. Kraków miał być chwilą oddechu. Stał się nowym życiem W rozmowie Filip Chajzer wrócił do momentu, który wszystko zmienił. Opowiadał o chwili przy krakowskim dworcu, kiedy patrzył na odjeżdżające Pendolino i nagle poczuł coś, czego wcześniej nie doświadczał. „Widzę właśnie te dwa światełka na dziobie Pendolino, giną za zakrętem, siadam na tym murku i mówię: »Dobrze Panie Boże, rozumiem już, bo ja się nie kłócę z Panem Bogiem. To ja już tu zostanę, w porządku, to tak będzie«” — wyznał. To właśnie wtedy podjął decyzję, że zostawia za sobą dawny rytm życia i zaczyna wszystko od nowa. Wynajął mieszkanie na Kazimierzu i zaczął oswajać codzienność w zupełnie innym tempie niż to, które znał z Warszawy. Przyznał, że właśnie tam odkrył świętą Ritę — patronkę spraw beznadziejnych. „Dowiedziałem się, kim jest święta Rita, czyli patronka spraw beznadziejnych, bo zaraz za ulicą był kościół św. Katarzyny” — wspominał. Z czasem Kraków przestał być dla niego tylko miejscem do życia. Stał się przestrzenią, w której odzyskał spokój. „To jest w ogóle jakieś miasto marzeń, to jest jakaś idylla na ziemi. To jest miejsce mocne w ogóle. Zupełnie magiczne” — mówił z wyraźnym wzruszeniem. „To jest naprawdę zaczarowany ogród”. Filip Chajzer zachwycił się Krakowem Jednym z najważniejszych miejsc okazał się Park Bednarskiego. To tam regularnie spacerował z psem i właśnie tam zaczął szukać nowego mieszkania. Nie krył zachwytu nad tym miejscem. „To jest naprawdę zaczarowany ogród. To jest tak, jak sobie wyobrażałem piękne londyńskie parki, tylko jeszcze te sprzed 20–30 lat, kiedy w Londynie było czysto. Tak jest dzisiaj właśnie w Krakowie” — opowiadał. To właśnie podczas jednego z takich spacerów otworzył portal z ogłoszeniami nieruchomości. „Zaznaczyłem w promieniu dwóch kilometrów chcę mieć mieszkanie do 70 metrów i chciałbym mieć taras, bo lubię taras” — zdradził. Spośród kilku ofert jedna natychmiast przykuła jego uwagę. Jak mówił, od razu poczuł, że właśnie tam powinien zamieszkać. „Mówię: »Boże, to jest to«”. Problem polegał na tym, że była niedziela i nikt nie odbierał telefonu. Ale Filip Chajzer nie zamierzał odpuścić. „Ja już chcę mieć akt notarialny na to mieszkanie, to jest moje mieszkanie, przecież widzę, że jest moje i jest do kupienia” — śmiał się. Zobacz też: W jednej chwili zmienił miejsce zamieszkania! Tylko u nas Filip Chajzer tłumaczy powody swojej decyzji: „To był znak od Boga” Wszedł na plac budowy. „Panie Boże, błagam” Dziennikarz postanowił sam odnaleźć budynek. Kiedy trafił na miejsce, zobaczył kamienicę w trakcie budowy i uchyloną bramę. Bez większego zastanowienia wszedł do środka i wspiął się na ostatnie piętro. To właśnie tam miał poczuć coś wyjątkowego. „Od pierwszego wejścia przez te drzwi powiedziałem: »Panie Boże, błagam, spraw, żeby to było moje mieszkanie«” — wyznał. Następnego dnia telefon w końcu zadzwonił. Rozmowa jednak nie wyglądała tak, jak sobie wyobrażał. „Pan się włamał na budowę. To jest plac budowy. Tam jest plakietka, żeby nie wchodzić. Przecież to jest niebezpieczne. Wie pan, jakie mamy teraz problemy?” — usłyszał od kobiety związanej z inwestycją. Po chwili padły słowa, które miały przekreślić całe marzenie. „Nie kupi pan tego mieszkania, bo ono jest od roku sprzedane, a my nie zdjęliśmy ogłoszenia”. Ale nawet wtedy Filip Chajzer nie zamierzał się poddać. „To mieszkanie i tak będzie moje” — odpowiedział tuż przed zakończeniem rozmowy. Telefon zadzwonił we Włoszech. „Dziękuję święta Rito” W tamtym czasie dziennikarz coraz częściej modlił się do świętej Rity. Jak przyznał, wiele trudnych spraw w jego życiu rozwiązywało się wtedy w zupełnie nieoczekiwany sposób. „Jak masz sprawę beznadziejną, to modlisz się do świętej Rity. A ja miałem kilka spraw beznadziejnych, o które się modliłem właśnie. I słuchaj, jedna po drugiej rozwiązywały się, ale tak, że szedłem do kościoła i następnego dnia była rozwiązana. Tak namacalnie, tak tu i teraz” — opowiadał. W pewnym momencie postanowił polecieć do Włoch, żeby podziękować świętej Ricie. Jechał właśnie samochodem przez górskie serpentyny w okolicach Cascii, kiedy zadzwonił telefon. „Wyświetla mi się na zegarach, pomiędzy prędkościomierzem a obrotomierzem: »mieszkanie Kraków«. Ja mówię: »Dziękuję święta Rito, bo już wiem, o co chodzi«”. Po odebraniu telefonu nie miał żadnych wątpliwości. „Mówiłem pani, że będzie moje”. Okazało się, że mieszkanie wróciło na rynek. Osiemnastolatka, która wcześniej je kupiła, zrezygnowała ze studiów w Krakowie i wybrała naukę we Włoszech. „Wracam i jest. Wylądowałem i jest. Amen” — podsumował. „Dzisiaj gonię za świętym spokojem” Filip Chajzer przyznał, że dziś jego życie wygląda zupełnie inaczej niż kiedyś. Sukces zawodowy przestał być najważniejszy. „Czy pogoń za sukcesem, czy święty spokój? To ja ci odpowiem. Pogoń za świętym spokojem. Tak bym to określił, bo sukces już był i to, co ci się wydaje, że coś jest Mount Everestem, może się okazać tak naprawdę górą śnieżką. I to bez śniegu, z błotem” — wyznał. Dziennikarz mówi dziś o sobie z dużym spokojem i dystansem. Nie ukrywa też, że ostatnie lata bardzo go zmieniły. „Tamten Filip był Filipem w drodze, w przebudowie. A ten, jak widać, dalej jest już w przebudowie, ale to już dokończeniówka” — powiedział na zakończenie rozmowy. Czytaj też: „Nigdy nie powinienem był prowadzić DDTVN”. Filip Chajzer po latach wrócił do tv. Tylko w VIVIE! zdradza, czego boi się najbardziej *** Całą rozmowę przesłuchasz na naszym YouTubie. View oEmbed on the source website
Przez lata była chłopczycą, wyrosła na prawdziwą piękność. Córka Jolie i Pitta kończy 20 lat. Fani: „Cała mama”
Shiloh Jolie właśnie kończy 20 lat i coraz śmielej zaznacza swoją obecność w świecie show-biznesu — choć na własnych zasadach. Córka Angeliny Jolie i Brada Pitta zachwyciła fanów występem w teledysku koreańskiej artystki Dayoung, a internauci nie mają wątpliwości: wygląda jak młoda Angelina Jolie. Dziś Shiloh rozwija przede wszystkim swoją pasję do tańca i konsekwentnie buduje własną tożsamość z dala od hollywoodzkiego blichtru.
Angelina Jolie i Brad Pitt przez lata byli jedną z najgorętszych par Hollywood. Dziś coraz częściej mówi się jednak o ich dzieciach — zwłaszcza o Shiloh Jolie, która właśnie skończyła 20 lat i coraz śmielej zaznacza swoją obecność w świecie sztuki. Choć dorastała w blasku fleszy, dziś stawia przede wszystkim na własną drogę, taniec i życie z dala od hollywoodzkiego zgiełku. Jak dziś wygląda córka Angeliny Jolie i Brada Pitta i czym się zajmuje? Shiloh Jolie — dzieciństwo pod czujnym okiem świata Shiloh Nouvel Jolie przyszła na świat 27 maja 2006 roku w Swakopmund w Namibii jako pierwsza biologiczna córka Angeliny Jolie i Brada Pitta. Już od narodzin budziła gigantyczne zainteresowanie mediów — nie tylko ze względu na sławnych rodziców, ale też wyjątkową historię rodziny Jolie-Pitt. Shiloh miała już wtedy starszego brata Maddoxa i siostrę Zaharę, a później doczekała się także rodzeństwa: Paxa oraz bliźniąt Knoxa i Vivienne. Angelina Jolie wielokrotnie podkreślała, że to właśnie narodziny Shiloh były dla niej przełomowym momentem w macierzyństwie. Aktorka przyznawała, że wcześniej obawiała się odpowiedzialności związanej z byciem mamą, jednak wraz z pojawieniem się córki poczuła się znacznie pewniej w tej roli. córka Angeliny Jolie i Brada Pitta, Shiloh Jolie-Pitt Shiloh Jolie już jako dziecko miała kontakt z filmem Choć dziś Shiloh konsekwentnie unika klasycznej kariery aktorskiej, świat filmu towarzyszył jej od najmłodszych lat. W 2008 roku pojawiła się epizodycznie u boku ojca w „Ciekawym przypadku Benjamina Buttona”. Kilka lat później Angelina Jolie chciała, by córka zagrała młodą Aurorę w „Czarownicy”. – Zapytałam Shiloh, czy zostanie Aurorą, a ona roześmiała mi się w twarz – wspominała aktorka w rozmowie z „Elle”. Ostatecznie Shiloh nie zdecydowała się na występ przed kamerą. W 2016 roku użyczyła jednak głosu małej pandzie Shuai Shuai w animacji „Kung Fu Panda 3”, w której Angelina Jolie dubbingowała Tygrysicę. Sama Angelina wielokrotnie zaznaczała, że ani ona, ani Brad Pitt nigdy nie wywierali presji na dzieciach, by poszły w ich ślady. Wręcz przeciwnie — aktorka otwarcie mówiła, że wolałaby, aby rozwijały się poza światem Hollywood. Angelina Jolie z córką Shiloh Jolie-Pitt Styl i metamorfozy Shiloh Jolie przez lata wywoływały ogromne emocje Od najmłodszych lat Shiloh wzbudzała zainteresowanie mediów również swoim stylem i sposobem wyrażania siebie. Jako dziecko wybierała krótkie włosy i chłopięce ubrania, często pojawiając się publicznie w stylizacjach podobnych do swoich braci. Angelina Jolie otwarcie wspierała córkę i podkreślała, że dzieci powinny mieć przestrzeń do odkrywania własnej tożsamości bez oceniania. Z czasem styl Shiloh zaczął się zmieniać. Nastolatka zaczęła eksperymentować z fryzurami, biżuterią i bardziej kobiecymi stylizacjami. W ostatnich latach media szeroko komentowały jej kolejne metamorfozy — od krótkiego „jeża”, po dłuższe blond włosy i bardziej dojrzały wizerunek. Dużym echem odbiła się także decyzja Shiloh o rezygnacji z nazwiska „Pitt”. W dniu swoich 18. urodzin rozpoczęła formalny proces zmiany nazwiska, który został zatwierdzony w 2024 roku. Dziś oficjalnie posługuje się nazwiskiem Shiloh Jolie. Shiloh Jolie rozwija pasję do tańca i występuje jako „Shi” Choć córka Angeliny Jolie i Brada Pitta nie planuje kariery aktorskiej, coraz mocniej rozwija się artystycznie. Największą pasją 20-latki jest taniec. Shiloh od kilku lat uczęszcza do Millennium Dance Complex w Los Angeles i występuje pod pseudonimem „Shi”. Jej taneczne nagrania regularnie pojawiają się w sieci i zdobywają ogromną popularność. Media wielokrotnie donosiły też, że talent córki miał wzruszać samego Brada Pitta. W 2026 roku o Shiloh ponownie zrobiło się bardzo głośno za sprawą jej udziału w teledysku koreańskiej artystki Dayoung do utworu „What’s a Girl to Do”. Choć pojawiła się tam jedynie na chwilę, internet natychmiast oszalał. Czytaj też: Córka Angeliny Jolie przeszła wizerunkową metamorfozę. Ale nie to wywołało najwięcej emocji View oEmbed on the source website Internauci zgodnie pisali: „To cała Angelina”, „Wygląda jak młoda Angelina Jolie”, „Te oczy i usta są identyczne”. Krótki występ wystarczył, by nazwisko Shiloh ponownie znalazło się na nagłówkach portali na całym świecie. View oEmbed on the source website Shiloh Jolie stroni od blasku fleszy, ale angażuje się społecznie Mimo ogromnego zainteresowania mediów Shiloh wciąż pozostaje jedną z najbardziej prywatnych córek Hollywood. Rzadko pojawia się publicznie i unika wywiadów. Znacznie bliższe są jej podróże, taniec i działalność humanitarna. Już jako nastolatka brała udział w wyjazdach humanitarnych razem z mamą. W 2018 roku odwiedziła wraz z Angeliną Jolie i siostrą Zaharą syryjskich uchodźców w Jordanii. Później pojawiła się także w Kambodży — kraju pochodzenia jej starszego brata Maddoxa. Choć dorastała w jednej z najbardziej znanych rodzin świata, dziś Shiloh Jolie pokazuje, że nie zamierza żyć wyłącznie w cieniu sławnych rodziców. Zamiast czerwonych dywanów wybiera własną drogę — pełną sztuki, tańca i prywatności. Zobacz także: Serce Brada Pitta pęka, błaga dzieci o kontakt Świat mówi o przełomie. Te doniesienia nie pozostawiają złudzeń View oEmbed on the source website Shiloh Jolie-Pitt, Brad Pitt, Maddox Jolie-Pitt, Pax Jolie-Pitt, 2014 Shiloh Jolie-Pitt, 31.01.2023 Shiloh Jolie-Pitt, 27.10.2021 Angelina Jolie, Zahara Marley Jolie-Pitt, Shiloh Jolie-Pitt, Rzym, Włochy, 24.10.2021 rok
Joanna Koroniewska kończy 48 lat. Dziś żyje inaczej niż kiedyś. „Wydawało mi się, że moje życie jest nieciekawe i bardzo smutne”
Na Instagramie pokazuje się bez makijażu, śmieje się z własnych słabości i z dystansem podchodzi do świata celebrytów. Ale za energią i poczuciem humoru Joanny Koroniewskiej kryje się historia trudnego dzieciństwa, samotności i wyborów, które kosztowały ją naprawdę wiele. Aktorka nie ukrywa, że świadomie zrezygnowała z części kariery, by stworzyć rodzinę, jakiej sama kiedyś nie miała.
Choć przez lata była jedną z największych gwiazd telewizji i twarzą „M jak miłość”, dziś Joanna Koroniewska znacznie częściej mówi o macierzyństwie, emocjach i potrzebie życia w zgodzie ze sobą. Nie ukrywa, że sukces zawodowy przestał być dla niej najważniejszy. „Mamy z córkami bardzo bliskie relacje. Dla nas karą może być tylko i wyłącznie ograniczenie kontaktów ze sobą”, wyznała w rozmowie z „Vivą!”. To właśnie rodzina stała się dla niej największym życiowym projektem. Joanna Koroniewska. Dziewczynka, która bardzo wcześnie musiała dorosnąć Dziś trudno uwierzyć, że kobieta pełna energii i dystansu do siebie przez lata zmagała się z ogromnym poczuciem samotności. Joanna Koroniewska urodziła się 27 maja 1978 roku w Toruniu. Gdy miała dwa lata, ojciec odszedł od rodziny. Wychowywała ją głównie mama Teresa, która – jak sama aktorka przyznawała – nauczyła ją samodzielności aż do bólu. „Ja byłam samodzielna, od kiedy pamiętam. Zostawałam sama w domu w wieku sześciu lat”, wspominała po latach. Jednym z najbardziej traumatycznych wspomnień z dzieciństwa był pożar mieszkania, który przeżyła jako mała dziewczynka. Obudził ją huk i płomienie w pokoju mamy. Sama musiała uciekać po pomoc do sąsiadów. Dziś mówi, że właśnie wtedy nauczyła się, że nawet najtrudniejsze doświadczenia mogą stać się źródłem siły. Jeszcze większym ciosem była śmierć mamy w 2000 roku. Joanna miała wtedy zaledwie 22 lata. W wielu wywiadach podkreślała, że właśnie dlatego tak bardzo zależało jej później na stworzeniu bezpiecznego, ciepłego domu dla własnych dzieci. „M jak miłość” zmieniło jej życie. Ale sława miała swoją cenę Choć dziś trudno wyobrazić sobie Joannę Koroniewską poza światem aktorstwa, sama przyznaje, że szkoła filmowa była dla niej czymś więcej niż tylko zawodowym marzeniem. Aktorka otwarcie mówiła, że przez lata próbowała uciec od własnych doświadczeń i emocji. Początkowo myślała nawet o studiach psychologicznych, ale ostatecznie wybrała łódzką filmówkę. „Nie chciałam żyć swoim życiem i wydawało mi się, że moje życie jest tak nieciekawe i tak bardzo smutne. Chciałam trochę poprzeżywać życia innych”, wyznała w rozmowie z Magdą Mołek "W moim stylu". To właśnie aktorstwo stało się dla niej formą terapii i sposobem na przepracowanie trudnych emocji. Szybko zaczęła pojawiać się na scenach teatralnych oraz w telewizji, ale prawdziwy przełom przyniosła jej rola Małgosi Mostowiak w „M jak miłość”. Serial dał jej ogromną popularność i sprawił, że stała się jedną z najbardziej rozpoznawalnych aktorek w Polsce. Widzowie pokochali ją za naturalność, autentyczność i dziewczęcy urok. Jednak za kulisami coraz częściej pojawiało się zmęczenie życiem w nieustannym biegu. Koroniewska otwarcie mówi dziś, że telewizja dawała jej rozpoznawalność, ale jednocześnie odbierała poczucie wolności. „Nie lubię być zależna od kogokolwiek. Nie lubię, jak ktoś decyduje o moim wizerunku. Czułam, że przestaję nad tym panować”, wyznała w rozmowie z „Vivą!”. Choć po odejściu z serialu nadal grała w teatrze, szybko zrozumiała, że ponownie wpada w ten sam rytm życia – ciągłe wyjazdy, brak czasu i nieobecność w domu. „Zaczęłam jeździć z teatrami po Polsce. Nagle okazało się, że zderzyłam się z tym samym, co miałam, grając w serialu. Całkowitym brakiem czasu. Zrozumiałam, że to nie jest moja droga”, mówiła. Czytaj też: Poznali się podczas wywiadu, dziś budują wspólną przyszłość. Nieznana historia miłości Dowborów Joanna Koroniewska i Maciej Dowbor. Miłość, która wszystko zmieniła Kiedy pojawił się w jej życiu Maciej Dowbor, wiele puzzli jej życiowej układanki wskoczyło na swoje miejsce. Dziś tworzą jedną z najbardziej lubianych par polskiego show-biznesu, choć sami często żartują, że ich życie dalekie jest od ideału. Aktorka podkreśla, że ich związek opiera się przede wszystkim na partnerstwie, szczerości i ogromnym poczuciu humoru. Oboje musieli też nauczyć się kompromisów. „Mój mąż chciałby wyprowadzić się do Hiszpanii na zawsze, a ja na razie nie”, zdradziła w „Vivie!”, opowiadając o domu, który wspólnie kupili za granicą. Koroniewska nigdy nie oczekiwała jednak, że to Maciej całkowicie zrezygnuje ze swoich marzeń. Sama mówiła, że widziała, jak wielką pasją była dla niego telewizja i sport. „Był przecież świetnym triathlonistą. Ale codzienne pięciogodzinne treningi, praca i rodzina to było już za dużo”, wspominała. Dziś oboje podkreślają, że największą wartością stał się dla nich wspólnie spędzany czas i relacje z córkami. „Najważniejsza rola? Rola matki” Joanna Koroniewska nie ukrywa, że macierzyństwo zmieniło ją całkowicie. Sama przyznaje, że kiedyś była skupiona przede wszystkim na sobie, pracy i własnych ambicjach. Wszystko zmieniło się po narodzinach dzieci. „Chciałam być zupełnie inną mamą niż była moja mama. Chciałam się bardziej skupić na dzieciach”, mówiła szczerze. To właśnie dlatego świadomie zaczęła odrzucać kolejne zawodowe propozycje. Nie chciała, by jej córki dorastały w domu, w którym rodziców ciągle nie ma. „Nie wyobrażałam sobie, że puszczę Jankę na wiele obozów w wakacje, bo ja muszę pracować”, tłumaczyła w rozmowie z „Vivą!”. Aktorka wielokrotnie podkreślała też, że nie traktuje swojej decyzji jako poświęcenia. „Słowo ‘poświęcenie’ brzmi pejoratywnie. To był mój wybór”, zaznaczała. Dziś mówi wprost, że bliskość z dziećmi daje jej znacznie większe poczucie spełnienia niż kolejne zawodowe sukcesy. Zobacz też: Joanna Koroniewska: „W ciągu 5 lat straciłam pięć ciąż. Nie praca była wtedy ważna” Joanna Koroniewska bez filtrów. „Nie chcę wyglądać idealnie” W czasach perfekcyjnych instagramowych zdjęć Joanna Koroniewska konsekwentnie pokazuje się taka, jaka jest naprawdę. Bez makijażu, bez retuszu, często w krzywym zwierciadle. „Nie oceniam kobiet, które lubią wyglądać idealnie, jak spod igły. Mają do tego prawo. Ale ja… wcale nie chcę tak wyglądać”, mówiła w „Vivie!”. Aktorka przyznaje, że przez lata bardzo przejmowała się opiniami innych ludzi. Dziś jest znacznie bardziej asertywna i świadomie odcina się od toksycznych relacji. „Nie mam czasu na toksycznych ludzi i toksyczne wiadomości”, podkreślała. To właśnie autentyczność sprawiła, że razem z Maciejem Dowborem stworzyli internetowy fenomen. Ich „Dowbory Be Happy” stało się jednym z najpopularniejszych formatów lifestyle’owych w polskim internecie. Dziś wybiera spokój zamiast wyścigu Choć Joanna Koroniewska nadal rozwija kolejne projekty, wyraźnie zwolniła tempo. W czerwcu ubiegłego roku ogłosiła, że zagrała swój ostatni spektakl w Teatrze Komedia, tym samym kończąc swoją przygodę teatralną w ogóle. Coraz częściej podkreśla, że sukces nie oznacza już dla niej życia w ciągłym biegu. Dziś najważniejsze są dla niej rodzina, relacje i poczucie bezpieczeństwa. Sama przyznaje, że kiedyś mogła zostać „wybitną aktorką skupioną wyłącznie na sobie”, ale nie wie, czy naprawdę byłaby wtedy szczęśliwa. „Jestem szczęśliwa, że mam zdrowe, cudowne dzieci i cudownego męża”, powiedziała pod koniec jednego z wywiadów.
Garnitur z sieciówki może wyglądać jak od projektanta? Jola Czaja i Sylwia Bomba przekonują, że tak! Na co zwracają uwagę przy ich wyborze?
W najnowszym odcinku „Czaja Wyczaja z Vivą” Jola Czaja zaprosiła Sylwię Bombę — prawdziwą królową garniturów. Gwiazdy rozmawiały o modzie, trendzie oversize i sekretach wyszukiwania idealnych fasonów w sieciówkach. Jak się okazuje, dobrze dobrany garnitur z popularnej marki może wyglądać jak model prosto od projektanta.
Moda na damskie garnitury nie zwalnia tempa, ale dziś liczy się już nie tylko sam trend, lecz przede wszystkim sposób noszenia i dobór fasonu do sylwetki. Sylwia Bomba i Jola Czaja w rozmowie dla „Vivy!” zdradziły, jak znaleźć model, który wygląda stylowo i luksusowo nawet wtedy, gdy pochodzi z sieciówki. Gwiazdy opowiedziały również o swoich modowych wyborach, zakupowych trikach i elementach, na które zawsze zwracają uwagę podczas kompletowania idealnej stylizacji. Sylwia Bomba zdradziła, jak wyszukuje idealne garnitury Podczas rozmowy Sylwia Bomba przyznała, że choć moda na oversize wciąż jest widoczna, sama coraz częściej zwraca uwagę na fasony podkreślające sylwetkę. Celebrytka pokazała również jeden ze swoich ulubionych modeli w kratę i zdradziła, że pochodzi z sieciówki. – „Ja sama tutaj mam, o, na przykład ten piękny oversize, który sobie zakupiłam ostatnio. W ogóle świetna jest ta kratka i powiem Ci, że tak naprawdę, nie wiem czy mogę to powiedzieć, ale mam sporo garniturów z sieciówek, które gdzieś tam wyszukuję. No i na przykład ten garnitur też jest z sieciówki i ten też jest z sieciówki, tylko te fajne garnitury zwykle się bardzo szybko wyprzedają” – opowiadała. Sylwia Bomba zdradziła także, że najlepsze modele znikają błyskawicznie ze sklepów internetowych. – „Ten pamiętam, że się wyprzedał w dwa dni, bo potem dziewczyny pisały skąd on jest i już go po prostu nie było. Natomiast uważam, że można w sieciówce znaleźć dobry garnitur” – podkreśliła. Tak Sylwia Bomba szuka fasonów inspirowanych luksusowymi markami W rozmowie pojawił się także temat zakupów online i sposobów na wyszukiwanie idealnych modeli. Jak się okazuje, Sylwia Bomba bardzo dokładnie opisuje fasony, których szuka. – „Garnitur w stylu Diora z taliowaniem w pasie. Ja w ogóle tak dokładnie bardzo opisuję i wtedy wyszukuję coś, co mi w miarę to przypomina i po obrazie jadę, kręcę te strony” – zdradziła. Celebrytka przyznała również, że zakupy internetowe nie są dla niej problemem, ponieważ doskonale zna swoją sylwetkę. – „Bardzo dużo kobiet ma problem z kupowaniem online, a ja 99% trafiam. A wiesz dlaczego? Bo znam swoją sylwetkę” – mówiła. Zobacz też: Jak dobrze nosić damski garnitur? Jola Czaja i Sylwia Bomba mają dla Ciebie szczegółowe instrukcje. Odważ się na niecodzienne kombinacje Garnitur marzeń? Sylwia Bomba ma go już w swojej szafie Choć gwiazda nie chciała zdradzić, ile najwięcej wydała na garnitur, przyznała, że ma w garderobie model, który był jej absolutnym marzeniem. – „Ja miałam taki garnitur marzeń i mam go w garderobie” – powiedziała tajemniczo. Sylwia Bomba opowiedziała również, co sprawiło, że zakochała się właśnie w tym projekcie. – „To był zeszły sezon, przepiękny, od takiej firmy, co się składa jego nazwa z dwóch członów. Właśnie z takimi mankietami wszytymi na stałe i tu z koszulą wystającą na stałe” – zdradziła. Celebrytka nie ukrywa też, że wiele swoich rzeczy chciałaby kiedyś przekazać córce Antoninie. – „Ja w ogóle wszystko przekazuję już od razu, teraz Antoninie, garnitury, sukienki, buty, dom, wszystko dla Antoniny” – żartowała podczas rozmowy. Garnitur z sieciówki może wyglądać luksusowo Rozmowa Joli Czai i Sylwii Bomby pokazuje, że modny i efektowny garnitur nie zawsze musi kosztować fortunę. Kluczowe okazują się dobrze dobrany fason, znajomość własnej sylwetki i cierpliwość podczas wyszukiwania perełek w nowych kolekcjach. Jak przekonują obie panie, nawet model z sieciówki może wyglądać jak projekt luksusowego domu mody — trzeba tylko wiedzieć, na co zwracać uwagę. ZOBACZ TEŻ: Czaja Wyczaja: wiele Polek boi się tego koloru szminki. Ten trik sprawi, że dobierzesz go do siebie idealnie! *** Cały odcinek „Czaja Wyczaja z Vivą” z udziałem Sylwii Bomby można obejrzeć na YouTubie. View oEmbed on the source website
Tym gwiazdom Mariusz Przybylski odmówił współpracy. Szczerze wyjaśnia, dlaczego podjął taką decyzję
Odwiedziliśmy butik i atelier Mariusza Przybylskiego przy ulicy Kolejowej w Warszawie — miejsce stworzone dokładnie na jego zasadach. Projektant tylko przed kamerami viva.pl otworzył przestrzenie, których na co dzień niemal nikomu nie pokazuje. W szczerej rozmowie z Rafałem Kowalskim opowiedział nie tylko o modzie i inspiracjach, ale także o gwiazdach, którym odmówił współpracy.
Mariusz Przybylski od lat ubiera największe gwiazdy polskiego show-biznesu, ale jak sam przyznaje — nie każdy może wejść do jego świata. W rozmowie z Rafałem Kowalskim dla viva.pl projektant wyjątkowo szczerze opowiedział o relacjach z artystami, współpracach, których świadomie nie podjął, i powodach, dla których odmawia nawet znanym nazwiskom. Nie zabrakło też wzruszających słów o Kasi Figurze, którą nazywa ikoną polskiego kina. Mariusz Przybylski o Kasi Figurze: „Kasię kocham, naprawdę” Jednym z najbardziej osobistych momentów rozmowy Mariusza Przybylskiego z Rafałem Kowalskim dla viva.pl był wątek dotyczący Kasi Figury. Projektant nie ukrywał, że aktorka od lat zajmuje w jego życiu wyjątkowe miejsce — zarówno zawodowo, jak i prywatnie. – „O matko, słuchajcie, Kasię kocham, naprawdę. My się z Kasią znamy… Ja nawet nie chcę tutaj strzelać, ale ja myślę, że prawie od początku tej mojej drogi, myśmy dosyć wcześnie na siebie wpadli” – wyznał. Przybylski wspominał, że ich relacja rozpoczęła się jeszcze wiele lat temu przy okazji pracy nad filmowym kostiumem. – „Ja pamiętam, że przygotowywałem garnitur właśnie dla Kasi do jednego z filmów. Nie przypomnę sobie teraz tytułu, który to był film, ale było to myślę przynajmniej jakieś 10, 12, 15 lat temu. I od tego garnituru zaczęła się ta nasza przygoda” – opowiadał projektant. Od tamtego momentu wielokrotnie pracowali razem, a sam Przybylski nie ukrywa, że Figura jest dla niego ogromną inspiracją. – „Ja bardzo często coś z Kasią robię. Ja też ją bardzo cenię i jako artystkę, ale też i jako człowieka. Wspaniała też ścieżka i zawodowa, i osobista. I to, gdzie dzisiaj Kasia jest, jak wspaniałą jest artystką, to też jest dla mnie taka w sumie inspiracja trochę do tego, jak można sobie fajnie to życie poukładać” – przyznał. Projektant zwrócił uwagę również na drogę, jaką przeszła aktorka. – „Jak można też czasami z trudnych sytuacji pięknie wyjść i myślę, że to, że dzisiaj Kasia też tak bardzo dużo pracuje, że jest też wspaniałą aktorką teatralną i też widzianą, na czym bardzo jej zależało, i że nie ma już 20 lat i że ma po prostu cudowny warsztat jako aktorka, to ja myślę, że to jest tylko ktoś, kogo naprawdę dzisiaj trzeba mega podziwiać i traktować wręcz jako ikonę” – mówił. I dodał bez chwili zawahania: – „Ja myślę, że to jest jakaś taka bardzo wyraźna ikona naszego polskiego kina i ja naprawdę Kasię uwielbiam i to jest dla mnie coś fantastycznego, że tak często możemy ze sobą pracować”. Czytaj też: Z wizytą u projektanta Mariusza Przybylskiego. To miejsce jest jak jego drugi dom. TYLKO W VIVIE! podsumował w nim 20 lat historii… Tych gwiazd Mariusz Przybylski nie zaprasza do współpracy Choć projektant od lat współpracuje z wieloma znanymi nazwiskami, otwarcie przyznał, że nie każdej gwieździe mówi „tak”. Jak podkreślił, nie chodzi o kaprys, ale o autentyczność i wspólną energię. – „Powiem to i powiem to, mam nadzieję, z takim bardzo pozytywnym przesłaniem, że nie pracuję ze wszystkimi i nie dlatego, że mam muchy w nosie, tylko dlatego, że wydaje mi się, że to jest bardzo ważne, aby ta praca tego projektanta z danym artystą rzeczywiście była kompatybilna” – wyjaśnił. Mariusz Przybylski podkreślił, że nie wierzy w tworzenie relacji zawodowych na siłę. – „Jeżeli dany wizerunek kompletnie odbiega i nasz mental też kompletnie nie rezonuje, to wydaje mi się, że nie ma co tego robić na siłę i wręcz to jest jakby takim obupólnym dobrem dla obu stron, że pewne współprace się jednak nie odbywają, bo byłyby one nienaturalne i wręcz sztuczne” – przyznał. Projektant zdradził również, że wielokrotnie odmawiał współpracy znanym osobom. – „Nie wiem czy każdy to rozumie, bo tu już wchodzimy w rolę jakichś tam osób. Wielu osobom odmówiłem, myślę, że nie spowodowało to żadnej jakiejś lawiny czegoś negatywnego, wręcz przeciwnie, zawsze było to uargumentowane tym, że po prostu jesteśmy w totalnie innych obszarach i że po prostu te obszary ze sobą nie są kompletnie w żadnym dialogu, więc nie ma co go tworzyć sztucznie” – podsumował. Krzysztof Zalewski i Sebastian Karpiel-Bułecka są częścią jego świata W rozmowie pojawiły się również nazwiska artystów, z którymi projektant od lat pozostaje blisko. Wśród nich znalazł się Krzysztof Zalewski. – „Jest kilka osób, z którymi bardzo lubię pracować i są to zarówno i mężczyźni i kobiety. To też jest mi bardzo bliski człowiek, tak mentalnie, no na przykład Krzysiek Zalewski, z którym też bardzo dużo pracuję, ale to też mi jest bliska postać, bo my też dużo rozmawiamy o bardzo poważnych sprawach. I też z Krzyśkiem lubię ten obszar i prywatny i zawodowy” – zdradził. Projektant wspomniał także o Sebastianie Karpielu-Bułecce. – „Ale też Sebastian Karpiel-Bułecka, myśmy razem 20 lat temu zaczynali, bo Zakopower ma też teraz 20 lat” – powiedział. Zobacz też: Jak dobrze nosić damski garnitur? Jola Czaja i Sylwia Bomba mają dla Ciebie szczegółowe instrukcje. Odważ się na niecodzienne kombinacje Cały wywiad obejrzysz w materiale powyżej oraz na naszym kanale na platformie YouTube. View oEmbed on the source website
„Przykleił się do mnie Rysiek". Piotr Cyrwus o konsekwencjach kultowej roli. Myślał, że jest skończony
Piotr Cyrwus przez lata był jedną z najbardziej rozpoznawalnych twarzy polskiej telewizji. Choć rola Ryśka Lubicza w „Klanie” przyniosła mu gigantyczną popularność, aktor długo mierzył się z bolesnym zaszufladkowaniem. Dziś otwarcie przyznaje, że sukces serialu miał także swoją ciemną stronę.
Spotkanie Agnieszki Kaczorowskiej i Piotra Cyrwusa po latach okazało się wyjątkowo szczere i pełne emocji. Serialowa Bożenka i serialowy Rysiek w rozmowie dla kanału LUSTRA wrócili wspomnieniami do czasów największej popularności „Klanu”, ale szybko okazało się, że za sukcesem kultowego serialu kryły się również trudne doświadczenia. Cyrwus po raz pierwszy tak otwarcie opowiedział o tym, jak ogromna popularność wpłynęła na jego życie zawodowe i prywatne. Piotr Cyrwus nie przypuszczał, że „Klan” tak bardzo zmieni jego życie Kiedy pod koniec lat 90. „Klan” pojawił się na antenie TVP, błyskawicznie stał się jednym z największych fenomenów polskiej telewizji. Serial przyciągał przed ekrany miliony widzów, a bohaterowie rodziny Lubiczów stali się częścią codzienności wielu polskich rodzin. Piotr Cyrwus przyznaje dziś, że początkowo w ogóle nie zdawał sobie sprawy ze skali swojej popularności. „Ja zawsze byłem w tych rozjazdach, przyjazdach — tu premiera, tu serial, jeszcze jakieś projekty teatralne. I nie wiedziałem, że ja jestem takim popularnym człowiekiem. W ogóle” — wyznał w rozmowie z Agnieszką Kaczorowską. Dopiero po czasie zrozumiał, że dla milionów widzów przestał być po prostu aktorem. Stał się przede wszystkim Ryśkiem z „Klanu”. „Panie Ryśku”. Piotr Cyrwus długo nie potrafił pogodzić się z łatką serialowego bohatera Choć sympatyczny Rysiek Lubicz przyniósł mu ogromną rozpoznawalność, aktor przez lata bardzo boleśnie odczuwał zaszufladkowanie. Widzowie zwracali się do niego imieniem serialowej postaci, a skojarzenie z bohaterem okazało się niezwykle trwałe. „Na początku naprawdę mnie to bolało, że ludzie chodzą: ‘Panie Ryśku’” — przyznał szczerze. Agnieszka Kaczorowska zauważyła podczas rozmowy, że zarówno ona, jak i Cyrwus prawdopodobnie już na zawsze pozostaną dla części widzów Bożenką i Ryśkiem z „Klanu”. „Czy ty zdajesz sobie sprawę z tego, że zarówno ja, jak i ty — ty Ryśkiem, ja Bożeną z ‘Klanu’ — będziemy zawsze?” — zapytała aktora. Cyrwus odpowiedział z dużym spokojem, choć jeszcze kilka lat temu podobne sytuacje wywoływały w nim frustrację. „Dla niektórych ludzi zawsze” — stwierdził. Odejście z „Klanu” było dla Piotra Cyrwusa ogromnym ryzykiem Aktor przyznał, że decyzję o opuszczeniu serialu nosił w sobie przez bardzo długi czas. Choć „Klan” dawał mu stabilność i popularność, coraz mocniej czuł, że chce wrócić do swoich teatralnych marzeń. „Przez rok się nosiłem z tą decyzją, żeby odejść i rozważałem za i przeciw” — zdradził. Jak podkreślił, najważniejsza okazała się potrzeba zawodowego rozwoju. „Stwierdziłem, że nie po to z tej wioski wyjechałem i zdałem do tej szkoły, skończyłem tę szkołę i miałem te moje marzenia teatralne” — mówił. Dziś przyznaje jednak, że była to decyzja znacznie bardziej ryzykowna, niż początkowo przypuszczał. „Trochę ryzykowna. Dopiero później okazało się, że to była ryzykowna” — powiedział wprost. Zobacz też: Nie mówił po polsku, to niemal przekreśliło jego karierę. Piotr Cyrwus prawdę ujawnił dopiero po latach „Uważali, że jestem skończonym aktorem”. Piotr Cyrwus szczerze o brutalności show-biznesu Najmocniejszym fragmentem rozmowy były słowa aktora o tym, jak został odebrany przez środowisko po odejściu z „Klanu”. Cyrwus nie ukrywał, że bardzo boleśnie odczuł konsekwencje zaszufladkowania. „Dlatego właśnie też gdzieś tam zrezygnowałem z ‘Klanu’, że chciałem do czegoś innego sięgać, a tu mi troszkę przez niektóre umysły decydentów już nie pozwalało mi sięgać” — wyznał. Po chwili dodał jeszcze bardziej gorzkie słowa. „To była pewna trudność, z którą przez lata się zmagałem, bo nawet mi agencja nie chciała żadna przyjąć.” Kiedy Agnieszka Kaczorowska dopytała, czy rzeczywiście był postrzegany jako aktor z „łatką”, odpowiedział bez wahania: „Tak. Już uważali, że jestem skończonym aktorem.” Piotr Cyrwus nie odnalazł się w świecie celebryckiej popularności Choć Piotr Cyrwus przez lata był jedną z najbardziej rozpoznawalnych twarzy polskiej telewizji, sam nigdy nie czuł się dobrze w świecie show-biznesu. Aktor przyznał, że ogromna popularność przyszła do niego trochę niespodziewanie, a później zaczęła żyć własnym życiem — szczególnie w internecie. „A też ten internet się rodził wtedy, to też było co innego przecież, że ja bardziej zostałem popularny, memiczny gdzieś tam przez internet niż wcześniej” — powiedział podczas rozmowy dla kanału LUSTRA. Cyrwus zdradził również, że lata temu bardzo chciał wystąpić w „Tańcu z gwiazdami”. Produkcja programu nie była jednak wtedy zainteresowana jego udziałem, co dziś sam wspomina z dużym dystansem. „Przecież nawet mnie nie chcieli do ‘Tańca z gwiazdami’, a ja bardzo wtedy chciałem” — wyznał. Aktor doprecyzował, że chodziło o pierwsze lata emisji programu, kiedy na parkiecie pojawił się m.in. Tomasz Stockinger. Jak przyznał, produkcja miała wtedy wątpliwości, czy widzowie zobaczą w nim kogoś więcej niż Ryśka z „Klanu”. Dziś sytuacja wygląda już zupełnie inaczej. „Co roku mi proponują, ale już stwierdziłem, że nie” — powiedział. Choć aktor podkreśla, że lubi tańczyć i zawsze dobrze czuł się na parkiecie, nie chce już uczestniczyć w całej medialnej otoczce związanej z formatem. „Nie to, że nie lubię tańczyć, bo chętnie bym zatańczył, ale nie lubię tej całej otoczki i tego wszystkiego. Już nie potrzebuję tego” — wyjaśnił. To kolejny fragment rozmowy, który pokazuje, że Piotr Cyrwus świadomie wycofał się z celebryckiego świata i dziś dużo bardziej ceni spokój niż popularność. Śmierć Ryśka z „Klanu” do dziś pozostaje telewizyjnym fenomenem Nie ma wątpliwości, że odejście Ryśka Lubicza było jednym z najgłośniejszych momentów w historii polskich seriali. Słynna scena śmierci bohatera bardzo szybko przeszła do popkultury i do dziś funkcjonuje w internecie jako jeden z najbardziej rozpoznawalnych memów. Piotr Cyrwus przyznał, że twórcy świadomie budowali napięcie wokół odejścia jego bohatera i przez wiele tygodni stopniowo przygotowywali widzów na finał tej historii. — „Myśmy sobie troszkę zabawili się z widzami, bo kiedy zdecydowaliśmy, że odchodzę, to było rozciągnięte na cały sezon” — wspominał aktor. To właśnie wtedy powstała legendarna scena związana z remontem i upadkiem z drabiny, która błyskawicznie zaczęła żyć własnym życiem wśród widzów. — „Wymyśliliśmy, że remontuję i spadam z drabiny. I tu się zaczęło: ‘A on spadł z drabiny!’” — mówił z uśmiechem. Jak zdradził, historia Ryśka nie zakończyła się jednak od razu. Twórcy jeszcze przez kilka tygodni rozwijali ten wątek, by ostatecznie doprowadzić do finału, który do dziś pamiętają miliony widzów. — „Później jeszcze miesiąc pociągnęliśmy ten serial i dopiero nastąpiła, jak to twórcy wymyślili, szlachetna śmierć Ryszarda” — opowiadał z dystansem. „Nawet to było wymyślone i zrobione porządnie” — dodał. Czytaj również: Poszła w ślady znanych rodziców, nie ukrywa, jak jej się udało. Córka legendarnego aktora z Klanu szczerze o karierze Piotr Cyrwus dziś patrzy na Ryśka z dużo większym dystansem Choć przez lata trudno było mu zaakceptować ogromną popularność, dziś aktor podchodzi do niej spokojniej. Przyznaje, że rozumie już emocjonalny stosunek widzów do serialu i swojej postaci. „Kiedyś myślałem: ‘Ojejku, przykleiło się do mnie na zawsze’. A teraz widzę, że to jest moja praca. Na tym polega mój zawód — żeby stworzyć postać taką, którą ludzie zapamiętają” — powiedział. Jednocześnie nadal podkreśla, że za sukcesem zawsze stoją również konsekwencje. „Ale oczywiście są też konsekwencje. Bo później ludzie, producenci, agencje patrzą już tylko przez ten jeden pryzmat.” Dziś jednak Piotr Cyrwus coraz częściej mówi o sobie nie jako o Ryśku z „Klanu”, ale po prostu jako o aktorze, który po latach odzyskał własną zawodową tożsamość.
Kożuchowska w kampanii z dorastającym synem. Długo walczyła o macierzyństwo. „To on jest moją przyszłością”
Małgorzata Kożuchowska przez lata bardzo chroniła prywatność syna, dlatego najnowsza kampania reklamowa z udziałem 11-letniego Jasia wywołała tyle emocji. Aktorka coraz częściej mówi jednak o tym, jak bardzo macierzyństwo ją zmieniło. I choć dziś trudno wyobrazić ją sobie bez tej roli, sama przyznaje, że początki były znacznie trudniejsze, niż ktokolwiek przypuszczał.
Jeszcze kilka lat temu Małgorzata Kożuchowska mówiła wprost, że aktorstwo było dla niej wszystkim. „Być albo nie być. Życiowa misja. Droga i cel” — wyznała szczerze w rozmowie z „Vivą!”. Dziś jednak nie ma wątpliwości, że największą i najważniejszą rolą jej życia jest macierzyństwo. Narodziny Jana Franciszka całkowicie zmieniły jej sposób patrzenia na świat, rodzinę i samą siebie. Małgorzata Kożuchowska długo czekała na macierzyństwo Syn aktorki urodził się, gdy Małgorzata Kożuchowska miała 43 lata. Sama wielokrotnie podkreślała, że było to dla niej spełnienie największego marzenia, ale także ogromna emocjonalna rewolucja. Przez lata marzyła o dziecku i obawiała się, że nigdy nie będzie jej dane zostać mamą. Lekarze nie dawali jej dużych szans na naturalne zajście w ciążę — w pewnym momencie oceniali je zaledwie na 3 procent. Aktorka ze względów światopoglądowych odrzuciła metodę in vitro i zdecydowała się na naprotechnologię. Dziś otwarcie mówi, że narodziny Jana Franciszka całkowicie odmieniły jej życie i sposób patrzenia na samą siebie. „Dopiero gdy zostałam mamą, okazało się, że jeszcze nie wiedziałam o sobie wszystkiego” — wyznała w rozmowie z „Vivą!”. Kożuchowska nie ukrywała, że wcześniej wszystko podporządkowywała pracy. Aktorstwo było dla niej życiową misją, a kolejne role wyznaczały rytm codzienności. „Wydawało mi się, że bez grania nie istnieję, i wszystko temu podporządkowałam” — mówiła szczerze. Dopiero pojawienie się syna sprawiło, że poczuła prawdziwy sens i wewnętrzny spokój. „Patrzę na synka, jak się wspaniale rozwija, rośnie i myślę: Gośka, przecież to on jest twoją przyszłością! Masz komu przekazać to, co w tobie najlepsze, podzielić się z nim doświadczeniem. To jest twój sens!” — mówiła z ogromnym wzruszeniem. Dziś aktorka nie ma wątpliwości, że właśnie macierzyństwo stało się dla niej najważniejszym życiowym doświadczeniem. „Nie byłam już tamtą Małgosią”. Aktorka szczerze o trudnych początkach Choć dziś Małgorzata Kożuchowska mówi o macierzyństwie z ogromnym spokojem i czułością, długo nie była gotowa opowiadać o tym, jak trudne okazały się pierwsze miesiące po narodzinach syna. W rozmowie z „Vivą!” przyznała, że wejście w nową rolę było dla niej prawdziwym emocjonalnym wstrząsem — szczególnie że niemal natychmiast wróciła do pracy na planie „Rodzinki.pl”. „Pierwsze dwa lata jego życia i bycie mamą, w dodatku intensywnie pracującą, to było prawdziwe wyzwanie. Zupełnie nowe doświadczenie, niezwykle silne, skrajne emocje. Z jednej strony uruchomiły się we mnie nieprawdopodobne pokłady miłości, tkliwości, wrażliwości, wszystkiego tego, co w kobiecie piękne, z drugiej strony czułam się przytłoczona. Z każdym dniem mocniej do mnie docierało, że nie jestem już tak niezależna jak kiedyś. Teraz jest ktoś, o kogo będę się martwiła zawsze, do końca mojego życia.” Aktorka bardzo szczerze opowiadała też o zderzeniu macierzyństwa z rzeczywistością zawodową. Presja szybkiego powrotu do pracy, zmiany po ciąży i ogromne zmęczenie sprawiły, że długo próbowała odnaleźć siebie na nowo. „Kiedy Jaś miał trzy miesiące, wróciłam na plan ‘Rodzinki’, a ze mną to dręczące poczucie: Małgosia, nie możesz zawalić. Tylko że ja już nie byłam ‘tamtą Małgosią’. (…) Byłam na lekach, spuchnięta, przytyłam. Przez ponad rok nie mogłam do siebie dojść. Zawsze byłam raczej szczupła, a tu nic nie mogłam zrobić. Małgosi matce to nie przeszkadzało. Małgosi aktorce — już tak.” Kożuchowska nie idealizowała również karmienia piersią, które dla wielu kobiet pozostaje tematem tabu. Ona sama wspominała ten czas bardzo emocjonalnie. „Karmienie bolało. Pięknie to wszystko wygląda w reklamach czy filmach. Przystawiałam Jasia do piersi i widziałam gwiazdy. (…) Skoro inne kobiety dały radę, to co, ja nie dam? Kryzysy były, ale każdy kolejny krok milowy w jego rozwoju wynagradzał mi mój wysiłek. Pierwszy krok: zaczął się uśmiechać. Potem raczkować, potem powiedział ‘mama’, potem stanął na nogi… To było moim motorem.” Czytaj też: Gdy straciła nadzieję, los ją zaskoczył. Ta miłość była im pisana. Oto historia Małgorzaty Kożuchowskiej i Bartłomieja Wróblewskiego Małgorzata Kożuchowska i syn razem w kampanii reklamowej Przez lata aktorka bardzo pilnowała prywatności syna. Choć od czasu do czasu publikowała rodzinne kadry, nigdy nie pokazywała twarzy chłopca. Dlatego najnowsza kampania reklamowa polskiej marki obuwniczej wywołała tak duże poruszenie. W krótkim filmie Małgorzata Kożuchowska i 11-letni Jan Franciszek spacerują po mieście, śmieją się, jedzą razem lunch i spędzają czas jak każda bliska sobie mama i syn. Nie ma tam celebryckiego dystansu ani wystudiowanych emocji. Jest za to naturalność, ciepło i autentyczna więź. Internauci szybko zaczęli zastanawiać się, czy aktorka powoli oswaja fanów z obecnością syna w mediach. Wszystko wskazuje jednak na to, że Kożuchowska nadal bardzo dba o jego prywatność. W kampanii również nie pokazano twarzy chłopca w pełnym ujęciu. Jednocześnie trudno nie zauważyć, że dziś ich relacja wygląda zupełnie inaczej niż jeszcze kilka lat temu. Jaś nie jest już małym dzieckiem, a aktorka coraz częściej opowiada o tym, jakim stał się chłopcem. „Chciałabym, żeby mi ufał”. Dziś Jaś jest dla niej partnerem do rozmów Małgorzata Kożuchowska coraz częściej pokazuje, że właśnie w codzienności z synem odnajduje największe spełnienie. Nie ukrywa, że zachwyca ją jego wrażliwość, sposób patrzenia na świat i dziecięca uważność na emocje innych ludzi. Szczególnie zapamiętała życzenia, które kiedyś od niego usłyszała. „Życzę ci, żebyś była zdrowa i żebyś zawsze miała dobre serduszko” — powiedział jej Jaś. Aktorka przyznaje, że takie momenty wzruszają ją najbardziej i utwierdzają w przekonaniu, że razem z mężem wychowują syna w duchu empatii i bliskości. Kożuchowska nie ukrywa też, że bardzo zależy jej na budowaniu z Jasiem relacji opartej na zaufaniu. „Chciałabym mieć z Jasiem partnerską relację, chciałabym, żeby mi ufał” — mówiła w wywiadzie dla „Vivy!”. Dziś coraz mocniej myśli również o przyszłości i o tym, by być dla syna wsparciem także wtedy, gdy dorośnie. „Dlatego dbam o zdrowie i kondycję — także dla niego. Chcę być zawsze jego partnerem do ważnych rozmów” — podkreślała. Jak przyznaje, właśnie ciekawość świata, ludzi i nowych doświadczeń uważa za prawdziwy wyznacznik młodości. „Mam wrażenie, że ci, którzy twierdzą, że wszystko już przeżyli, zobaczyli, wszystkiego dotknęli, właśnie zaczynają się starzeć. Tego nie chcę.” Aktorka z rozczuleniem opowiada także o charakterze syna. „Ma ciemne oczy jak Bartek, ale jasne włosy jak ja i robi moje miny, ma poczucie humoru” — mówiła z uśmiechem. Jedna z rodzinnych historii szczególnie zapadła jej w pamięć. Kiedy przygotowała Jasiowi jajecznicę i zapytała, czy mu smakuje, chłopiec spojrzał na nią poważnie i powiedział: „Mamo, ona jest niedobra…”. Po chwili dodał jednak: „…jest bardzo dobra!”. Jan Franciszek coraz lepiej rozumie też świat swojej mamy i wie już, że aktorstwo jest ważną częścią jej życia. Dla niego jednak to po prostu codzienność. „Dla niego chyba normalne jest, że mama się nieustannie zmienia i czasami mignie w telewizorze” — śmiała się aktorka. Szczególnie rozbawiła ją rozmowa, podczas której Jaś zapytał, czy aktorstwo to trudny zawód. Gdy zapytała, skąd takie zainteresowanie, usłyszała: „Bo zastanawiam się, czy nie zrezygnować z bycia kierowcą Formuły 1 na rzecz aktorstwa…”. I właśnie w takich chwilach Małgorzata Kożuchowska najczęściej podkreśla, że spośród wszystkich ról, jakie przyszło jej zagrać, ta najważniejsza jest związana właśnie z byciem mamą. ZOBACZ TEŻ: Takie kadry to rzadkość! Małgorzata Kożuchowska pokazała 11-letniego syna. Fani są zachwyceni
Jak dobrze nosić damski garnitur? Jola Czaja i Sylwia Bomba mają dla Ciebie szczegółowe instrukcje. Odważ się na niecodzienne kombinacje
Damski garnitur już dawno przestał być wyłącznie elementem formalnego dress code’u. Dziś jest symbolem pewności siebie, wygody i kobiecej siły. W najnowszym odcinku „Czaja Wyczaja z Vivą” Jola Czaja zaprosiła Sylwię Bombę — prawdziwą królową garniturów. Influencerka zdradziła, jak nosić marynarki do trampek, dlaczego kocha oversize i ile kompletów kryje jej imponująca garderoba. Nie zabrakło też modowych trików, wzruszających wspomnień i bardzo szczerych wyznań.
Damski garnitur już dawno przestał być wyłącznie biurową klasyką. Dziś to symbol pewności siebie, wygody i modowej odwagi. Sylwia Bomba doskonale wie, jak nosić go w nowoczesny sposób — z trampkami, krawatem, oversize’ową marynarką albo szpilkami. W najnowszym odcinku „Czaja Wyczaja z Vivą” influencerka opowiedziała Joli Czai o swojej imponującej kolekcji garniturów, ulubionych trendach i stylizacyjnych trikach, które każda kobieta może wykorzystać na co dzień. Nie zabrakło też szczerych wyznań, wzruszających historii i modowych manifestów o kobiecej sile. Sylwia Bomba i jej garniturowe imperium Już na początku rozmowy Jola Czaja nie kryła zachwytu nad kolekcją Sylwii Bomby. Jak się okazało, to zaledwie niewielki fragment jej szafy. – „Ja przyniosłam tylko bardzo skromny wycinek. Jeden procent szafy” – śmiała się Sylwia. Gwiazda zdradziła, że niedawno postanowiła zrobić generalne porządki w garderobie i zajęło jej to… 11 godzin. – „Po trzech latach mieszkania w nowym domu podjęłam się sprzątania garderoby i zajęło mi to 11 godzin, żeby doprowadzić ją do porządku” – opowiadała. Jeszcze większe emocje wywołało jednak wyliczanie garniturów. – „Białych mam około 50. Białych, écru, śmietankowych, beżowych, czyli to jest jasna strona szafy. A druga ciemna strona szafy to są czarne i brązowe. I tych mam myślę, że na razie troszkę mniej, bo 40” – zdradziła Sylwia Bomba. Influencerka przyznała też, że jej garderoba jest podzielona tematycznie. – „Tu jest sportowo, tu wakacyjnie, tu garniturowo, tu sukienkowo, tu eventowo” – wyliczała. Garnitur to dziś manifest kobiecej niezależności Jednym z głównych tematów rozmowy była zmieniająca się rola damskiego garnituru. Dla Sylwii Bomby to nie tylko modny element stylizacji, ale też sposób wyrażania siebie. – „Ja myślę, że jedno i drugie, bo to zależy, jak wystylizujemy. Zakładam oversize’owy wielki garnitur, szerokie spodnie, dużą marynarę, obcisły top, trampki i jestem gotowa na podbój świata” – mówiła. Gwiazda podkreślała, że współczesne kobiety coraz odważniej sięgają po męskie kroje i przestają bać się modowych eksperymentów. – „Jest ten element elegancji, kobiecości, trochę element męskości, bo jednak garnitur kojarzy nam się z mężczyznami. I cudowny jest ten trend, że nagle kobiety zaczęły nosić garnitury. Ja śmiem twierdzić, że od zawsze marzyły o tym, żeby je nosić. A teraz możemy” – podkreślała. W pewnym momencie rozmowa zeszła nawet na temat kobiecej siły i niezależności. – „Manifestacja jest taka: jesteśmy silne, niezależne, nosimy spodnie, latamy w kosmos, prowadzimy firmy, dajemy sobie radę w życiu, jesteśmy mamami, pracujemy, tworzymy, działamy. Kobiety są siłą” – powiedziała Sylwia Bomba. ZOBACZ TEŻ: Czaja Wyczaja: wiele Polek boi się tego koloru szminki. Ten trik sprawi, że dobierzesz go do siebie idealnie! Jak dobrze nosić damski garnitur? Sylwia Bomba zdradza swoje triki Jednym z najciekawszych momentów odcinka były konkretne modowe porady dotyczące stylizacji garniturów. Sylwia Bomba przekonywała, że dziś nie istnieją już sztywne zasady. – „Do wszystkiego. Na co mam akurat ochotę. Uważam, że powinnyśmy być wolne od takich schematów, że muszą być szpilki” – tłumaczyła. Influencerka zdradziła, że równie chętnie nosi garnitury ze szpilkami, jak i z trampkami czy sportowymi butami. – „Jechałam do ciebie w trampkach, w tym samym garniturze i też moim zdaniem pasowało” – mówiła do Joli Czai. W rozmowie nie zabrakło także tematu total looków, które Sylwia szczególnie lubi. – „Ja kocham total looki. Wszystko zależy od nas. Jeżeli masz czarny, dobrej jakości garnitur, możesz ubrać do niego białą koszulę, czarny golf, biały t-shirt, czarny t-shirt, a nawet żółtą koszulę, jeśli masz ochotę” – tłumaczyła. Krawaty, broszki i modne dodatki Sylwia Bomba przyznała też, że uwielbia przełamywać kobiece stylizacje męskimi dodatkami. – „Noszę krawaty, broszki, męskie teczki. Nawet kiedyś wystąpiłam w garniturze Grzesia, bo bardzo podobała mi się marynarka” – śmiała się influencerka. W rozmowie pojawił się również temat trendów, które jej zdaniem powoli odchodzą do lamusa. – „Nie jestem największą fanką krótkich marynarek. To trudna długość i mało kto może ją obronić” – przyznała. Jednocześnie podkreślała, że moda powinna przede wszystkim sprawiać przyjemność. – „Ja unoszę wszystko. Jeżeli panie tak czują i im się to podoba, to super” – dodała. „Czerwony dywan można rozwinąć wszędzie” W odcinku nie zabrakło też bardziej osobistych momentów. Sylwia Bomba wróciła wspomnieniami do sesji zdjęciowej z Jolą Czają, która odbyła się tuż po bardzo trudnym czasie w jej życiu. – „Ta sesja naprawdę dała mi bardzo dużo otuchy w ciężkim czasie” – wyznała. Na koniec rozmowy obie podkreśliły, że kobiety powinny wspierać się nie tylko modowo, ale również życiowo. – „Wspierajmy się, drogie panie, w każdej kwestii, nie tylko w kwestiach garderoby” – mówiła Sylwia. *** Cały odcinek „Czaja Wyczaja z Vivą” z udziałem Sylwii Bomby można obejrzeć na YouTubie. View oEmbed on the source website
Wsparcie od Bogusława Lindy, pocałunek z Kayah... Tak Mariusz Przybylski wspomina swoje początki. Gdyby nie jedna osoba, nigdy nie zostałby projektantem
Mariusz Przybylski wrócił wspomnieniami do momentów, które ukształtowały jego zawodową drogę. Projektant opowiedział o dzieciństwie spędzanym u dziadków, pierwszych kolekcjach tworzonych jeszcze w liceum plastycznym i wsparciu, jakie otrzymał od znanych nazwisk polskiego show-biznesu. W rozmowie z Rafałem Kowalskim dla viva.pl wspominał Bogusława Lindę, Kayah i wydarzenia, które na zawsze zapamiętał jako początek swojej kariery.
Mało kto wie, że za sukcesem Mariusza Przybylskiego stoi jedna, bardzo ważna postać z dzieciństwa. Projektant wrócił wspomnieniami do czasów, gdy jako chłopiec obserwował swojego dziadka szyjącego garnitury na miarę. To właśnie wtedy narodziła się fascynacja modą, która po latach zaprowadziła go na największe wybiegi. W szczerej rozmowie z Rafałem Kowalskim dla viva.pl opowiedział też o wsparciu Bogusława Lindy, współpracy z Kayah i zdjęciu pocałunku, które lata temu obiegło internet. To od dziadka zaczęła się fascynacja modą Mariusz Przybylski przyznał, że choć od dziecka miał artystyczne zainteresowania, długo nie myślał o zawodzie projektanta mody. Wszystko zmieniły wspomnienia związane z jego dziadkiem i jego garderobą. – „Bardzo często wakacje miałem — jak ja to do dzisiaj się śmieję — na tak zwanej zsyłce, czyli byłem przez rodziców wysyłany do dziadków na wieś. Ale słuchaj, w tym domu mój dziadek, a właściwie ta jego garderoba, to rzeczywiście było coś takiego, co robiło na mnie wrażenie i co pamiętam do dziś, bo byłem wtedy naprawdę jeszcze bardzo małym człowiekiem. On szył sobie garnitury na miarę, bardzo dbał o to, w co i jak się ubierał. I ta jego szafa, ten wizerunek, wygląd — zostały mi jako naprawdę bardzo ciepłe wspomnienie. Zarówno jego samego jako człowieka, jak i czegoś, co było dla mnie pierwszym przejawem naprawdę dobrej męskiej mody”– opowiadał projektant. Choć dziś jest jednym z najbardziej rozpoznawalnych projektantów mody męskiej w Polsce, sam przyznaje, że nie miał jasno określonego planu na przyszłość. – „To nie było tak, że ja jako mały chłopiec wiedziałem, że chcę być projektantem mody. To na pewno nie szło w tę stronę. Myślę jednak, że to był ten pierwszy impuls” – mówił. Zobacz też: Z wizytą u projektanta Mariusza Przybylskiego. To miejsce jest jak jego drugi dom. TYLKO W VIVIE! podsumował w nim 20 lat historii… Pierwsze kolekcje stworzył jeszcze w liceum Projektant zdradził, że moda zaczęła coraz mocniej pojawiać się w jego życiu dopiero w czasie nauki w liceum plastycznym. Co ciekawe, uczył się wtedy na kierunku związanym z projektowaniem wnętrz. – „Ja w liceum plastycznym byłem na wnętrzach, ale ta moda gdzieś tam cały czas pukała i się odzywała. I myślę, że właśnie wtedy stworzyłem pierwsze projekty. Będąc w drugiej czy trzeciej klasie liceum plastycznego miałem już swoje pierwsze debiutanckie, pełne kolekcje” – wspominał. W trakcie rozmowy Rafał Kowalski pokazał projektantowi zdjęcia z 2004 roku. Przybylski nie ukrywał emocji, ale zaznaczył, że tamtego wydarzenia nie uważa za swój oficjalny debiut. – „To nie był pokaz, tylko prezentacja, dlatego nie traktuję tego jako jakiegoś mojego większego debiutu. Ale pamiętam to doskonale. Jezu, jaki byłem młody. To są moje projekty, jak najbardziej. Nie powiem ci dokładnie, gdzie odbywał się ten event, ale było to gdzieś w centrum Warszawy. Było nas tam może pięciu albo sześciu młodych projektantów i każdy miał swoją przestrzeń, swoją wystawkę, gdzie prezentował projekty. Jak widzisz, ja już wtedy byłem mocno osadzony w modzie męskiej” – opowiadał. Bogusław Linda wsparł go podczas debiutu Jednym z najważniejszych momentów początku kariery Mariusza Przybylskiego była obecność Bogusława Lindy na jego pierwszym profesjonalnym pokazie. Projektant nie ukrywa, że było to dla niego ogromnie ważne wydarzenie. – „Boguś był na moim pierwszym pokazie. To był już mój pierwszy profesjonalnie przygotowany pokaz — tylko mój. Udało mi się go zaprosić, bo wcześniej mieliśmy już jakieś spotkanie przy okazji szycia garnituru. I to, że pojawił się na moim debiucie, było dla mnie wtedy naprawdę super ważne” – wyznał. CZYTAJ TEŻ: Wzruszające wspomnienie Kayah o Krzysztofie Krawczyku: „Taki trochę człowiek-gangsta!". Niesamowite, gdzie ją zaprosił… Kayah zamknęła jego pokaz Kilka lat później Przybylski coraz mocniej działał już w środowisku muzycznym i współpracował z artystami związanymi z Kayaxem. Szczególne miejsce zajmuje w tych wspomnieniach Kayah, która pojawiła się podczas finału jednego z jego pokazów. – „Ja wtedy byłem mocno związany z Kayaxem i pracowałem z wieloma artystami, ale myślę, że z Kają najmocniej. Bardzo dużo razem działaliśmy. I częścią tej współpracy było też to, że po prostu grzecznie zapytałem ją, czy zgodziłaby się wystąpić w finale pokazu. Jako modelka — takie były wtedy nagłówki. I rzeczywiście zamknęła ten pokaz. To było dla mnie mega ważne” – wspominał. To właśnie po tym wydarzeniu internet obiegło zdjęcie, na którym projektant i Kayah całują się w usta. – „To był pewnie taki bardzo serdeczny, przyjacielski pocałunek. Ale to był też wspaniały czas. Kompletnie byłem wtedy w innym miejscu jako projektant i jako człowiek. To był moment, kiedy wszystko zaczynało się już na poważnie. Powoli, ale z coraz większym przytupem wkraczałem w świat mody. I ten pokaz był takim mocniejszym wejściem do tego środowiska. Bardzo miło go wspominam” – podsumował. *** Całą rozmowę przesłuchasz na naszym YouTubie. View oEmbed on the source website
Izabela Janachowska długo ukrywała ciążę. Mąż żył w nieświadomości przez miesiące
Izabela Janachowska zaskoczyła widzów szczerym wyznaniem dotyczącym swojej drugiej ciąży. W programie „Pytanie na śniadanie” ujawniła, że przez długi czas nie powiedziała mężowi o dziecku. Krzysztof Jabłoński dowiedział się o wszystkim dopiero w czwartym miesiącu ciąży, a sama prezenterka tłumaczyła swoją decyzję wcześniejszymi problemami i chęcią zachowania spokoju.
Izabela Janachowska po raz kolejny znalazła się w centrum zainteresowania mediów. Prezenterka, która niedawno ogłosiła, że spodziewa się drugiego dziecka, ujawniła teraz kulisy swojej ciąży. W programie „Pytanie na śniadanie” wyznała, że przez wiele tygodni ukrywała tę informację nawet przed własnym mężem. Krzysztof Jabłoński dowiedział się o dziecku dopiero w czwartym miesiącu ciąży, a powód tej decyzji był związany z wcześniejszymi doświadczeniami pary. Izabela Janachowska oficjalnie ogłosiła drugą ciążę 19 maja Izabela Janachowska poinformowała fanów w mediach społecznościowych, że spodziewa się drugiego dziecka. Prezenterka opublikowała nagranie, na którym pojawiła się razem z mężem Krzysztofem Jabłońskim. Do materiału dodała krótki podpis: „Czekamy na ciebie”. Informacja błyskawicznie obiegła internet i wywołała ogromne poruszenie wśród internautów. Pod wpisem pojawiły się setki komentarzy z gratulacjami oraz życzeniami dla całej rodziny. Izabela Janachowska od początku chętnie dzieliła się z obserwatorami swoim samopoczuciem i emocjami związanymi z ciążą. Kilka dni później, 22 maja, prezenterka pokazała również swoje ciążowe zachcianki. Fani mogli zobaczyć, jak wygląda codzienność gwiazdy w tym wyjątkowym czasie. Krzysztof Jabłoński dowiedział się o ciąży dopiero w czwartym miesiącu Duże emocje wywołało wyznanie Izabeli Janachowskiej w programie „Pytanie na śniadanie”. Gwiazda ujawniła, że przez długi czas nie mówiła mężowi o drugiej ciąży. — „Mój mąż dowiedział się dosyć późno o ciąży. Faktycznie w pierwszej ciąży bardzo mocno od początku przechodziliśmy przez to razem. (...) Teraz długo go trzymałam w totalnej nieświadomości. Ja wiedziałam, on nie wiedział” — powiedziała w programie. Prezenterka przyznała, że Krzysztof Jabłoński dowiedział się o dziecku dopiero w czwartym miesiącu ciąży. Jak sama podkreśliła, dla wielu osób może to być zaskakujące. — „To będzie bardzo dziwne. Mój mąż dowiedział się w czwartym miesiącu. To był prezent wielkanocny” — wyznała. ZOBACZ TEŻ: Dzieli ich 27 lat, a jej zarzucano, że pokochała go dla fortuny. Dziś spodziewają się drugiego dziecka Dlaczego Izabela Janachowska ukrywała ciążę? W rozmowie z prowadzącymi „Pytanie na śniadanie” Janachowska wyjaśniła, że decyzja o zachowaniu ciąży w tajemnicy była świadoma i dobrze przemyślana. Prezenterka przyznała, że wpływ na jej zachowanie miały wcześniejsze doświadczenia oraz problemy związane z zajściem w ciążę. Nie chciała, by mąż przeżywał stres i niepewność na bardzo wczesnym etapie. — „Pomyślałam sobie, że odczekam do takiego momentu, kiedy to wszystko będzie takie pewne, bezpieczne, nie chciałam go wciągać w niepewną sytuację, bo mieliśmy różne problemy” — tłumaczyła. „To był prezent wielkanocny”. Tak przekazała wiadomość mężowi Szczególne zainteresowanie wzbudził sposób, w jaki Izabela Janachowska powiedziała mężowi o ciąży. Okazało się, że informacja została przekazana podczas Wielkanocy. Prezenterka nazwała tę wiadomość „prezentem wielkanocnym”. Jak opowiadała, przygotowała specjalną grafikę i wysłała ją Krzysztofowi Jabłońskiemu na telefon. Dopiero wtedy dowiedział się, że ich rodzina się powiększy. Wyznanie gwiazdy wywołało ogromne emocje wśród widzów programu oraz internautów komentujących fragment rozmowy w sieci. Syn Izabeli Janachowskiej przeżywa ciążę razem z mamą W tej samej rozmowie Izabela Janachowska opowiedziała również o swoim siedmioletnim synu. Prezenterka zdradziła, że chłopiec bardzo przeżywa oczekiwanie na rodzeństwo i aktywnie uczestniczy w tym wyjątkowym czasie. — „Tę ciążę przechodzę inaczej ze względu na to, że jest przy mnie mój mały człowiek, mój syn, który traktuje to jako niesamowitą przygodę” — mówiła. Jak wyznała, syn towarzyszy jej podczas badań i z ogromnym zainteresowaniem obserwuje rozwój dziecka. Jednocześnie wciąż próbuje zrozumieć, jak wygląda ciąża. — „Choć cały czas w jego głowie pojawia się to pytanie: mamo, ale gdzie jest do końca ten dzidziuś, bo ten brzuch jeszcze tak rośnie” — dodała. Izabela Janachowska przyznała również, że druga ciąża wygląda zupełnie inaczej niż pierwsza. Tym razem podchodzi do wszystkiego znacznie spokojniej i bez presji organizowania wszystkiego z wyprzedzeniem. — „Jak w pierwszej ciąży byłam na tym etapie, to już miałam zaplanowane, jak będzie wyglądał pokoik dla dziecka, już były jakieś pierwsze projekty, pierwsze zakupy. A teraz nie mam absolutnie nic. Jest mi absolutnie dobrze, nie panikuję. Jest więcej takiego chyba spokoju” — podsumowała. CZYTAJ TEŻ: Izabela Janachowska ogłosiła ciążę. Pokazała urocze nagranie z mężem i zdjęcia USG