Cannes bije im brawo. Za wielkim sukcesem Pawła Pawlikowskiego stoi kobieta, która odmieniła jego życie
Paweł Pawlikowski po ośmiu latach wrócił do Cannes, gdzie prezentuje swój nowy film „Ojczyzna”. U jego boku ponownie pojawiła się Małgorzata Bela — kobieta, która przywróciła mu spokój i wiarę w miłość po najtrudniejszych momentach życia. Ich historia zaczęła się właśnie tutaj, na Lazurowym Wybrzeżu.
Choć w Cannes mówi się dziś przede wszystkim o nowym filmie Pawła Pawlikowskiego, równie duże zainteresowanie wzbudza jego relacja z Małgorzatą Belą. Para pojawiła się razem na czerwonym dywanie i od razu przyciągnęła uwagę fotoreporterów. Dla wielu ich obecność stała się symbolicznym powrotem do miejsca, w którym kilka lat temu rozpoczęła się jedna z najbardziej intrygujących historii miłosnych polskiego świata kultury. To właśnie w Cannes Paweł Pawlikowski spotkał kobietę, która odmieniła jego życie Paweł Pawlikowski i Małgorzata Bela poznali się podczas festiwalu filmowego w Cannes w 2015 r. Ona była już wtedy jedną z najbardziej rozpoznawalnych polskich modelek na świecie, on świeżo po ogromnym sukcesie filmu „Ida”. Początkowo bardzo pilnowali swojej prywatności i unikali wspólnych wystąpień. Z czasem jednak stało się jasne, że połączyło ich coś znacznie więcej niż świat filmu i mody. Dziś trudno wyobrazić sobie najważniejsze branżowe wydarzenia bez ich wspólnej obecności. Małgorzata Bela regularnie towarzyszy reżyserowi podczas premier i festiwali, ale ich relacja od początku opierała się przede wszystkim na dyskrecji. Oboje rzadko mówią publicznie o swoim życiu prywatnym, co tylko zwiększa zainteresowanie wokół ich związku. Małgorzata Bela pojawiła się w jego życiu po wielkiej tragedii Zanim Paweł Pawlikowski odnalazł szczęście u boku Małgorzaty Beli, przeszedł przez niezwykle trudny okres. Jego pierwsza żona, rosyjska pianistka, zmarła po walce z chorobą nowotworową. Reżyser na długo wycofał się wtedy z życia towarzyskiego i zawodowego. Skupił się przede wszystkim na wychowywaniu dzieci i próbie odnalezienia równowagi po ogromnej stracie. W jednym z wywiadów mówił szczerze: „Wolałem się nią opiekować niż być na planie. Wybrałem życie, nie sztukę”. Po śmierci żony długo nie potrafił wrócić do normalności. Choć odnosił kolejne sukcesy zawodowe, prywatnie pozostawał bardzo zamknięty i wycofany. Znajomi reżysera podkreślali, że śmierć ukochanej całkowicie zmieniła jego sposób patrzenia na świat. Pojawienie się Małgorzaty Beli okazało się dla niego nowym początkiem. Z czasem sam Pawlikowski zaczął coraz częściej mówić o tym, że odzyskał spokój i poczucie szczęścia, którego przez lata mu brakowało. Zobacz też: Polacy błyszczą w Cannes 2026. Pawlikowski i Bela przyciągnęli spojrzenia. Na festiwalu pojawili się też Gierszał i Musiał. Ich związek od początku budził emocje, ale oni wybrali dyskrecję Między Małgorzatą Belą a Pawłem Pawlikowskim jest niemal 20 lat różnicy wieku, co od początku wzbudzało zainteresowanie mediów. Oni sami nigdy jednak nie komentowali plotek i konsekwentnie chronili swoją prywatność. Nie pojawiali się razem na branżowych imprezach, nie udzielali wspólnych wywiadów i unikali medialnego rozgłosu. Pobrali się w 2017 r. i od tamtej pory tworzą jeden z najbardziej stylowych duetów polskiego świata kultury. Małgorzata Bela, która od lat współpracuje z największymi domami mody i magazynami fashion, świetnie odnajduje się u boku reżysera światowego formatu. Ich wspólne zdjęcia z czerwonych dywanów regularnie trafiają do zagranicznych mediów. Mimo rozpoznawalności oboje podkreślają, że najbardziej cenią sobie spokojne życie z dala od show-biznesowego hałasu. Paweł Pawlikowski nie ukrywa, że to dzięki niej odzyskał spokój Choć Paweł Pawlikowski zdobył Oscara, nagrody BAFTA i uznanie na całym świecie, wielokrotnie podkreślał, że najważniejsze nie są dla niego sukcesy zawodowe. W rozmowie z „Rzeczpospolitą” przyznał: „Filmy nie są najważniejsze, o wiele bardziej liczy się samo życie. Jestem szczęśliwy, bo mam dzieci, które wyszły na ludzi, zrobiłem kilka filmów, które zostaną. I po raz pierwszy od dawna czuję, że jestem na właściwym miejscu, z właściwą osobą”. Bliscy reżysera od lat zwracają uwagę, że przy Małgorzacie Beli odzyskał wewnętrzny spokój i równowagę, których brakowało mu po osobistych doświadczeniach. Sama modelka również bardzo świadomie buduje ich relację z dala od medialnych skandali i niepotrzebnego rozgłosu. To właśnie ta normalność i wzajemne wsparcie mają być dziś dla Pawlikowskiego najważniejsze. Reżyser wielokrotnie podkreślał, że choć kocha kino, to życie prywatne zawsze będzie dla niego ważniejsze niż kolejne nagrody i zawodowe sukcesy. ZOBACZ TAKŻE: Cannes 2026: francuski szyk, diamenty i teatralne fasony. Gwiazdy zachwyciły na otwarciu festiwalu. Ich powrót do Cannes ma dziś wyjątkowe znaczenie Powrót Pawła Pawlikowskiego do Cannes po ośmiu latach to nie tylko ważny moment dla jego kariery, ale także symboliczny rozdział w życiu prywatnym. To właśnie tutaj zaczęła się jego relacja z Małgorzatą Belą, a dziś para znów wspólnie pojawiła się na czerwonym dywanie. Reżyser promuje nowy film „Ojczyzna”, który znalazł się w Konkursie Głównym festiwalu i walczy o Złotą Palmę. Jednak dla wielu obserwatorów równie poruszające jest to, że u jego boku wciąż stoi kobieta, która pomogła mu na nowo uwierzyć w miłość. Ich historia pokazuje, że nawet po najtrudniejszych doświadczeniach można jeszcze odnaleźć szczęście. A Cannes — miejsce wielkich filmowych triumfów — stało się dla Pawła Pawlikowskiego również symbolem drugiego początku. Źródła: viva.pl, plejada.pl
Fotografował Dymną, Zachwatowicz i Polańskiego. Teraz sam został bohaterem dokumentu. Dziś ma 97 lat i nie przestaje robić zdjęć
Wojciech Plewiński przez dekady fotografował najważniejszych artystów, aktorów i twórców polskiej kultury. Dziś, mając 97 lat, sam staje przed obiektywem w niezwykle osobistym dokumencie „Proszę nie siadać”. To opowieść o człowieku, który nigdy nie przestał obserwować świata — i siebie samego.
Trudno mówić o historii polskiej fotografii bez nazwiska Wojciecha Plewińskiego. Autor ponad 500 okładek „Przekroju”, dokumentalista życia artystycznego Krakowa, fotograf największych spektakli teatralnych i portrecista ludzi kultury przez lata pozostawał dyskretnie w cieniu swoich zdjęć. Film „Proszę nie siadać” po raz pierwszy pokazuje go jednak nie jako legendę, ale człowieka: dowcipnego, czułego, momentami bezbronnego wobec czasu. Wojciech Plewiński i film „Proszę nie siadać” — intymny portret człowieka, który całe życie patrzył przez obiektyw Dokument Piotra Małeckiego i Katarzyny Sagatowskiej nie jest klasyczną biografią. Kamera towarzyszy Wojciechowi Plewińskiemu podczas podróży do miejsc ważnych dla jego pamięci: krakowskich Plant, Kalatówek, teatru czy domu w Rożnowie. W tych przestrzeniach fotograf wraca do dawnych emocji, ludzi i obrazów, które zapisał na swoich fotografiach. To właśnie wtedy odsłania swoją najbardziej prywatną stronę. W jednej ze scen mówi z charakterystycznym spokojem: „Ileż ja nie zrobiłem zdjęć. A mogłem. Ciągle mnie to prześladuje: «Dlaczego nie miałeś wtedy aparatu albo pomysłu?»”. Twórcy filmu pokazują artystę bez pomnikowego dystansu. Plewiński żartuje, obserwuje przechodniów, zachwyca się młodością i cielesnością ludzi. Jednocześnie coraz mocniej odczuwa ograniczenia własnego ciała. Codziennie ćwiczy, spaceruje, porządkuje archiwum i nadal fotografuje — dziś najczęściej telefonem. Jak Wojciech Plewiński został fotografem? Architektura była tylko początkiem Wojciech Plewiński urodził się 31 sierpnia 1928 roku w Warszawie, ale niemal całe dorosłe życie związał z Krakowem. Z wykształcenia jest architektem — ukończył Politechnikę Krakowską, studiował również rzeźbę na Akademii Sztuk Pięknych. Fotografia pojawiła się początkowo przypadkiem. Jak wspominał, przełomem okazał się spływ kajakowy, podczas którego pożyczył aparat Leica i zrobił pierwsze zdjęcia. Wysłał je później na konkurs fotograficzny i zdobył wszystkie nagrody. „Zobaczyłem, że to ma sens” — mówił po latach. Ta intuicja bardzo szybko przerodziła się w zawodową drogę. W połowie lat 50. Plewiński zrezygnował z pracy architekta i całkowicie poświęcił się fotografii. Był to moment, który na zawsze zmienił historię polskiej kultury wizualnej. „Przekrój”, kultowe okładki i słynne „kociaki” W 1957 roku Wojciech Plewiński rozpoczął współpracę z „Przekrojem”. Trafił tam dzięki Barbarze Hoff i przez kolejne dekady stał się jednym z najważniejszych autorów pisma. To właśnie jego zdjęcia pojawiały się na setkach okładek magazynu. Największą popularność przyniosły mu fotografie młodych kobiet nazywanych w redakcji „kociakami”. Były symbolem nowoczesności i powiewu zachodniego stylu życia w szarej rzeczywistości PRL-u. Plewiński sam wyszukiwał modelki, stylizował je i wykonywał makijaże. Wspominał po latach: „Nie powiem, żeby to była przykra robota”. Choć dziś język tamtych czasów brzmi inaczej niż pół wieku temu, fotografie Plewińskiego do dziś pozostają jednym z najbardziej charakterystycznych zapisów estetyki lat 60. i 70. Zobacz też: Zofia Kucówna oddała dla niego wszystko. Gdy zachorowała, jej mąż po prostu zniknął. Mówiła: nie wiem, gdzie go szukać Wojciech Plewiński i teatr — fotografie, które stały się historią polskiej sceny Dla wielu krytyków właśnie teatr okazał się najważniejszym rozdziałem twórczości fotografa. Wojciech Plewiński dokumentował ponad 800 spektakli i współpracował z najwybitniejszymi reżyserami swojej epoki: Andrzejem Wajdą, Konradem Swinarskim, Jerzym Jarockim, Krystianem Lupą czy Jerzym Grzegorzewskim. Najsilniej związany był ze Starym Teatrem w Krakowie. Fotografował nie tylko sam spektakl, ale także emocje między aktorami, atmosferę prób i energię rodzącego się przedstawienia. Tadeusz Sobolewski pisał o jego pracach: „Na tych zdjęciach teatr jest jak życie, a życie jest rodzajem teatru”. Zdjęcia Plewińskiego dawno przestały być jedynie dokumentacją. Dziś są osobnym artystycznym językiem opowiadania o polskim teatrze XX wieku. Kraków artystów, Piwnica pod Baranami i wielkie nazwiska w obiektywie Plewiński przez dekady fotografował środowisko artystyczne Krakowa. Dzięki jego zdjęciom zachowały się twarze i emocje ludzi, którzy współtworzyli historię polskiej kultury. Przed jego obiektywem stawali między innymi Wisława Szymborska, Stanisław Lem, Krzysztof Komeda, Roman Polański, Anna Dymna czy Tadeusz Kantor. Fotograf dokumentował również życie Piwnicy pod Baranami i legendarne spotkania artystycznej bohemy. W filmie „Proszę nie siadać” wraca wspomnienie słynnej imprezy na Kalatówkach, gdzie — jak opowiadają bohaterowie — Roman Polański tańczył na stołach. To właśnie takie historie pokazują, że Plewiński nie był wyłącznie obserwatorem. Był częścią tego świata. Prywatne rozliczenia Wojciecha Plewińskiego. „Ojcostwo gdzieś mi uciekło” Najbardziej poruszające momenty dokumentu dotyczą jednak nie kariery, lecz życia prywatnego fotografa. Plewiński bardzo szczerze opowiada o przemijaniu, starości i relacjach rodzinnych. Przyznaje, że przez lata był całkowicie pochłonięty pracą i fotografowaniem. Biegał po mieście z aparatem, dokumentował spektakle, wydarzenia i ludzi. Z czasem pojawiła się refleksja, że część życia rodzinnego mogła mu po prostu umknąć. Film pokazuje także jego relację z żoną Anną oraz synem Maćkiem. Nie ma tu wielkich deklaracji ani patosu — jest za to czułość, codzienność i świadomość upływającego czasu. Zobacz też: Tadeusz Woźniak: przed pięćdziesiątką znalazł miłość życia, w tym samym roku został ojcem i dziadkiem Wojciech Plewiński dziś. Fotograf, który nadal szuka kadru Mimo wieku Wojciech Plewiński wciąż pozostaje aktywny. Nadal robi zdjęcia, porządkuje archiwa i wydaje albumy. Spotkania autorskie przyciągają tłumy, a młodsze pokolenia odkrywają jego fotografie na nowo. Jednym z najbardziej osobistych projektów fotografa jest cykl autoportretów wykonywanych co roku w dniu urodzin. Od ponad pół wieku Plewiński fotografuje swoje nagie ciało, zapisując kolejne etapy starzenia. To gest niezwykle odważny, ale też konsekwentny wobec całej jego twórczości. Bo Wojciech Plewiński zawsze patrzył na człowieka bez fałszu — z ciekawością, uważnością i czułością. Czytaj też: Przyjaciel wyprawił im wesele w pociągu... Oto tajemnice relacji Edyty Wojtczak i Stanisława Mikulskiego Źródła: vogue.pl, culture.pl, magazynpismo.pl
Od uchodźczyni do najpotężniejszej kobiety świata. Poznaj biografię ikony, która z broszek uczyniła narzędzie władzy
Madeleine Albright była jedną z najbardziej fascynujących kobiet światowej polityki. Inteligentna, błyskotliwa i bezkompromisowa, przeszła drogę od wojennej uchodźczyni do pierwszej kobiety na stanowisku sekretarza stanu USA. Miliony ludzi pokochały ją jednak nie tylko za polityczną siłę, ale również za charakterystyczne broszki, które zamieniła w subtelny język dyplomacji. Dziś, w 89. rocznicę jej urodzin, świat znów przypomina sobie kobietę, która udowodniła, że nawet najmniejszy detal może mieć ogromne polityczne znaczenie.
Mało kto wie, że za eleganckim wizerunkiem i ostrym politycznym instynktem kryła się historia pełna strat, emigracji i trudnych odkryć rodzinnych. Madeleine Albright przez całe życie udowadniała, że polityka nie musi być chłodna i pozbawiona emocji. Potrafiła negocjować z najpotężniejszymi przywódcami świata, a jednocześnie mówić o empatii, wdzięczności i sile kobiet z niezwykłą szczerością. Od wojennej ucieczki z Pragi do amerykańskiego snu Madeleine Albright urodziła się 15 maja 1937 roku w Pradze jako Marie Jana Korbelová. Jej ojciec Josef Korbel był dyplomatą i intelektualistą, który od najmłodszych lat zaszczepiał córce zainteresowanie polityką oraz sprawami międzynarodowymi. Dzieciństwo przyszłej sekretarz stanu przypadło jednak na jeden z najbardziej dramatycznych okresów w historii Europy. Rodzina musiała uciekać najpierw przed nazistami, a później przed komunistycznym reżimem. Ostatecznie Korbelowie znaleźli schronienie w Stanach Zjednoczonych. Dla młodej Madeleine emigracja oznaczała konieczność budowania życia od nowa — w nowym języku, nowej kulturze i zupełnie innym świecie. To właśnie doświadczenie utraty domu oraz obserwowanie politycznych konfliktów sprawiły, że Albright przez całe życie była niezwykle wyczulona na kwestie wolności i demokracji. Po latach mówiła, że polityka nigdy nie była dla niej abstrakcją, bo sama doświadczyła konsekwencji wojny i autorytaryzmu. Szokujące odkrycie o własnej rodzinie Przez większość życia Madeleine Albright była przekonana, że pochodzi z katolickiej rodziny. Dopiero pod koniec lat 90., już jako sekretarz stanu USA, dowiedziała się, że jej rodzina miała żydowskie korzenie. Informacja była dla niej ogromnym wstrząsem. Okazało się, że troje jej dziadków zginęło w obozach koncentracyjnych podczas II wojny światowej. Rodzice nigdy wcześniej nie powiedzieli jej prawdy, prawdopodobnie chcąc chronić dzieci przed wojenną traumą. To odkrycie jeszcze bardziej uwrażliwiło ją na kwestie prześladowań i praw człowieka. Madeleine Albright zaczęła publicznie mówić o znaczeniu pamięci historycznej oraz odpowiedzialności polityków za ochronę demokracji. Zobacz też: Krzysztof Piesiewicz odszedł w wieku 80 lat. Tak zapisał się w historii polskiego kina i polityki Ambitna studentka, która nie chciała być „przeciętna” Madeleine Albright ukończyła prestiżowy Wellesley College, a później zdobyła doktorat na Columbia University. W świecie zdominowanym przez mężczyzn szybko zrozumiała jednak, że kobiety muszą pracować znacznie ciężej, by zostać potraktowane poważnie. W jednym z najbardziej znanych wywiadów powiedziała: „Na świecie wydaje się być wystarczająco dużo miejsca dla przeciętnych mężczyzn, ale nie dla przeciętnych kobiet. Musimy pracować naprawdę bardzo ciężko”. Te słowa stały się symbolem jej podejścia do życia i kariery. Albright wielokrotnie podkreślała także, jak ważne jest wzajemne wspieranie się kobiet. „Kiedy już wspięłaś się po drabinie sukcesu, nie odsuwaj jej od budynku — jesteś silniejsza, jeśli obok pojawiają się kolejne kobiety”. Choć była niezwykle ambitna, nigdy nie próbowała udawać chłodnej politycznej maszyny. Wręcz przeciwnie — jej siłą była autentyczność, inteligencja i umiejętność budowania relacji. Miłość, rodzina i życie poza polityką W 1959 roku poślubiła Josepha Albrighta, dziennikarza pochodzącego z wpływowej rodziny wydawniczej. Para doczekała się trzech córek. Madeleine wielokrotnie podkreślała, że macierzyństwo było jednym z najważniejszych doświadczeń jej życia. Choć małżeństwo zakończyło się rozwodem w 1982 roku, Albright pozostała bardzo związana z rodziną. Szczególną czułością darzyła dzieci i wnuki. Jedną z jej ulubionych broszek było ręcznie wykonane serce podarowane przez córkę. W rozmowie dla „Smithsonian Magazine” opowiadała z charakterystycznym humorem: „Ludzie pytali mnie, skąd mam tę broszkę. Odpowiadałam, że zrobiła ją moja córka. W końcu córka powiedziała: ‘Mamo, musisz dodawać, że zrobiłam ją, kiedy miałam pięć lat’”. Madeleine Albright została pierwszą kobietą sekretarzem stanu USA W 1997 roku Bill Clinton mianował Madeleine Albright sekretarzem stanu Stanów Zjednoczonych. Tym samym przeszła do historii jako pierwsza kobieta na tym stanowisku. Dla milionów kobiet był to symboliczny moment. Albright pokazała, że kobieta może nie tylko uczestniczyć w wielkiej polityce, ale również realnie wpływać na światowe decyzje. Jej kadencja przypadła na wyjątkowo trudny czas międzynarodowy. Angażowała się w działania NATO na Bałkanach, wspierała rozszerzenie Sojuszu Północnoatlantyckiego i wielokrotnie podkreślała znaczenie praw człowieka. Była znana z ogromnej stanowczości, ale jednocześnie wierzyła, że dyplomacja zaczyna się od zrozumienia drugiego człowieka. „Najważniejszą rzeczą, jakiej nauczyłam się jako dyplomatka, jest to, że po drugiej stronie stołu zawsze siedzi człowiek”. To właśnie połączenie siły i empatii sprawiało, że nawet polityczni przeciwnicy darzyli ją szacunkiem. Broszki Madeleine Albright stały się legendą światowej dyplomacji Najbardziej charakterystycznym elementem wizerunku Madeleine Albright były jej broszki i pinsy. Początkowo miały być jedynie dodatkiem do eleganckich stylizacji, ale szybko zamieniły się w subtelny język politycznych komunikatów. Wszystko zaczęło się po tym, jak irackie media kontrolowane przez Saddama Husajna nazwały ją „niezrównanym serpentem”. Albright odpowiedziała w nietypowy sposób — na kolejne spotkanie z przedstawicielami Iraku założyła broszkę w kształcie węża. „Pomyślałam wtedy: to całkiem zabawne” — wspominała po latach. „Byłam jedyną kobietą w Radzie Bezpieczeństwa ONZ i uznałam, że biżuteria może być dodatkowym sposobem wyrażania tego, co mówię”. Od tamtej pory polityczka zaczęła świadomie wykorzystywać broszki jako element dyplomacji. Na dobre spotkania wybierała motyle i kwiaty, podczas trudnych negocjacji pojawiały się owady, drapieżniki albo ostre symbole. Jedna z najbardziej znanych historii dotyczy rozmów rozbrojeniowych z Rosją. Rosyjski minister spraw zagranicznych zauważył wtedy przypinkę przypominającą rakietę i zapytał: „Czy to jeden z waszych pocisków przechwytujących?” Albright odpowiedziała błyskawicznie: „Tak. Jak pan widzi, umiemy robić je bardzo małe. Lepiej więc przygotować się do negocjacji”. Jeszcze większe emocje wywołała jednak broszka z trzema mądrymi małpami — symbolem „nic nie widzę, nic nie słyszę, nic nie mówię”. Madeleine Albright założyła ją na spotkanie z młodym Władimirem Putinem jako cichy protest przeciwko brutalnej polityce Rosji w Czeczenii. Putin natychmiast zauważył znaczenie przypinki i miał powiedzieć Billowi Clintonowi, że Albright celowo go prowokuje. Sama sekretarz stanu skomentowała to później z charakterystycznym dystansem: „Wiedziałam wtedy, że moja biżuteria działa”. To właśnie takie momenty sprawiły, że broszki Albright przestały być modowym dodatkiem, a stały się częścią politycznego teatru, który obserwował cały świat. Czytaj również: Byli przyjaciółmi przez 65 lat. Wojciech Mann żegna Andrzeja Olechowskiego. Poruszające sceny na Wilanowie „Read My Pins” — biżuteria, która mówiła więcej niż przemówienia Fenomen broszek Madeleine Albright stał się tak popularny, że polityczka stworzyła wokół nich własną filozofię komunikacji. W autobiograficznej książce „Read My Pins: Stories from a Diplomat’s Jewel Box” opisała ponad 200 przypinek i historie stojące za każdą z nich. To właśnie tam pojawił się jeden z jej najbardziej kultowych cytatów: „Prezydent George H.W. Bush powiedział kiedyś: »Read my lips«. Ja zaczęłam mówić reporterom i dyplomatom: »Read my pins«”. Od 2024 roku część kolekcji można oglądać w National Museum of American Diplomacy w Waszyngtonie. Wystawa pokazuje, że nawet najmniejszy detal może stać się potężnym narzędziem komunikacji i budowania politycznego przekazu. Co ciekawe, większość broszek Albright nie była luksusową biżuterią. Polityczka uwielbiała pchle targi, małe sklepy i przypadkowe znaleziska. „Niektóre pinsy po prostu do mnie przemawiały i musiałam je kupić” — mówiła. Jedną z najbardziej niezwykłych przypinek była broszka przedstawiająca Statuę Wolności. W jej oczach ukryto miniaturowe zegarki, z których jeden był odwrócony do góry nogami. Albright wykorzystywała ten sprytny detal podczas wyjątkowo długich i nudnych przemówień zagranicznych dygnitarzy. Zamiast ostentacyjnie patrzeć na zegarek, mogła dyskretnie spojrzeć na żakiet i sprawdzić, czy spotkanie dobiega końca. To właśnie podobne historie sprawiły, że kolekcja Madeleine Albright stała się czymś znacznie więcej niż modową ciekawostką. Broszki były jej prywatnym pamiętnikiem, sposobem wyrażania emocji i jednocześnie subtelną formą politycznej gry. Madeleine Albright do końca walczyła o prawa kobiet Albright była jedną z pierwszych kobiet w światowej polityce, które tak otwarcie mówiły o znaczeniu praw kobiet i ich obecności w życiu publicznym. Podkreślała, że prawa kobiet nie są pobocznym tematem polityki, ale fundamentem zdrowego społeczeństwa. „Problemy kobiet to tak naprawdę problemy ludzi. Są absolutnie centralne dla tego, jak traktujemy siebie nawzajem”. Wierzyła również, że sposób traktowania kobiet pokazuje prawdziwą kondycję państwa i poziom demokracji. Szczególnie mocno angażowała się w kwestie edukacji dziewcząt, praw człowieka i wspierania kobiet w polityce. Sama wielokrotnie przyznawała, że długo uczyła się mówić własnym głosem. „Bardzo długo zajęło mi odnalezienie własnego głosu. A teraz, kiedy już go mam, nie zamierzam milczeć”. Ostatnie lata życia Madeleine Albright Po zakończeniu pracy w administracji Madeleine Albright nadal pozostawała niezwykle aktywna. Pisała książki, komentowała wydarzenia międzynarodowe, wykładała na Georgetown University i prowadziła działalność doradczą. Do końca imponowała energią i ciekawością świata. W wywiadach często mówiła o wdzięczności za swoje życie oraz o potrzebie działania. „Każdego ranka budzę się wdzięczna za wszystko, co mnie spotkało”. Zmarła 23 marca 2022 roku w wieku 84 lat po walce z chorobą nowotworową. Dla wielu osób była symbolem odwagi, inteligencji i kobiecej siły, która nie potrzebowała podnoszenia głosu, by zostać usłyszaną. Madeleine Albright udowodniła, że dyplomacja może mieć ludzką twarz. A czasem także broszkę w kształcie węża. SPRAWDŹ TEŻ: Syn Johna Lennona ujawnił poważne problemy zdrowotne. „Proszę, badajcie się” Źródła: diplomacy.state.gov, forbes.com, smithsonianmag.com
Kayah bez ogródek o Eurowizji: „złoty nocnik”. Tak ocenia szansę Szemplińskiej na wygraną. Broni ją przed jednym
Kayah rzadko gryzie się w język, ale tym razem jej słowa o Eurowizji wywołały szczególne emocje. W rozmowie z Rafałem Kowalskim dla viva.pl artystka nie tylko ostro podsumowała poziom konkursu, ale przede wszystkim stanęła murem za Alicją Szemplińską. Wokalistka nie ma wątpliwości: młoda gwiazda ma potencjał światowy i może wnieść do Eurowizji coś, czego od dawna tam brakowało.
Pierwsze spotkanie Rafała Kowalskiego z Kayah odbyło się w niecodziennych okolicznościach — na warszawskiej Pradze, tuż przed Polsat Hit Festival. Choć rozmowa zaczęła się od sopockich koncertów i muzycznych niespodzianek, szybko zeszła na temat, który od tygodni elektryzuje fanów muzyki: Eurowizję i występ Alicji Szemplińskiej. Kayah mówiła o tym z ogromnym zaangażowaniem, ale też z charakterystyczną dla siebie szczerością. Kayah nie ma wątpliwości. „Alicja Szemplińska jest zjawiskiem” Wokalistka przyznała, że bardzo uważnie obserwuje młodych artystów na polskiej scenie muzycznej. W rozmowie wymieniała nazwiska, którym kibicuje — Oskara Cymsa, Kacperczyków czy Wiktora Dydułę. Jednak to właśnie Alicja Szemplińska wywołała u niej największe emocje. – „Strasznie kibicuję i uwielbiam Alicję Szemplińską, bo uważam, że jest zjawiskiem po prostu na skalę światową” – powiedziała Kayah. Artystka podkreśliła, że od pierwszego momentu wiedziała, iż Alicja wyróżnia się na tle innych wokalistów. – „Nie rozumiem tych ludzi. Ja od początku, kiedy ją pierwszy raz usłyszałam, wiedziałam, że jest to ewenement. Na pewno na naszym rynku” – przyznała. I dodała jeszcze mocniej: – „Nie ma nikogo, kto by się mógł z nią równać. Ale myślę, że ma potencjał światowy. Naprawdę”. W tych słowach było słychać nie tylko zachwyt, ale też ogromne przekonanie, że Alicja Szemplińska może osiągnąć znacznie więcej niż tylko sukces w jednym konkursie. Czytaj też: Spektakularny występ Alicji Szemplińskiej podczas półfinału Eurowizji! Polka pozamiatała, fani są jednogłośni Kayah ostro o Eurowizji. „Złoty nocnik, jak mówiła moja mama” Najwięcej emocji wzbudził jednak moment, w którym rozmowa zeszła na samą Eurowizję. Kayah bardzo otwarcie przyznała, że konkurs od lat budzi w niej mieszane uczucia. – „Moim zdaniem Alicja wnosi tam nową jakość do konkursu, który przez lata prezentował różny poziom. Złoty nocnik, jak to moja mama mówiła” – rzuciła bez ogródek. Chwilę później wyjaśniła, co najbardziej imponuje jej w występie Alicji. Przede wszystkim prostota i brak przesady. – „To, co pokazała Alicja, jak zaśpiewała… Ona ma niezwykły alt. No i klasa występ, klasa choreografia. Bez wybuchów, trapezów, latania pod niebem. Naprawdę rewelacja” – mówiła. I dodała jeszcze: – „Jestem naprawdę bardzo, bardzo poruszona jej występem. No i oczywiście mam ogromną nadzieję, że zostanie doceniona”. W jej słowach trudno było nie usłyszeć ogromnej sympatii i wiary w talent Alicji. Czytaj też: Steczkowska nie wytrzymała po słowach Kayah o "tanich wygibasach" na Eurowizji. Tak odpowiedziała koleżance z branży *** Całą rozmowę przesłuchasz na naszym YouTubie. View oEmbed on the source website
Uczucie między Dziedzic a Gogolewskim wybuchło nagle i zniszczyło dotychczasowe życie wybitnego aktora. Medialny skandal im zaszkodził
W latach 60. ich romans elektryzował warszawskie salony i środowisko artystyczne. Irena Dziedzic – charyzmatyczna gwiazda Telewizji Polskiej – i Ignacy Gogolewski – jeden z najbardziej utalentowanych aktorów swojego pokolenia – poznali się na planie kultowego „Tele-Echa”. Ich uczucie wybuchło nagle i z impetem, burząc dotychczasowe życie prywatne aktora i wywołując medialny skandal. Oto opowieść o namiętności, zdradzie i samotności w cieniu reflektorów.
W latach 60. ich relacja była na ustach niemal całej Warszawy. Jedna z najbardziej rozpoznawalnych twarzy polskiej telewizji oraz utalentowany aktor poznali się podczas pracy nad programem „Tele-Echo”. Między Ireną Dziedzic a Ignacym Gogolewskim szybko zaiskrzyło. Choć aktor był wtedy mężem Katarzyny Łaniewskiej, z którą miał córkę, zaczął coraz częściej znikać z domu. Wkrótce okazało się, że przeprowadził się piętro niżej – do mieszkania dziennikarki. Irena Dziedzic: była jedną z najpopularniejszych prezenterek w Polsce Karierę w Polskim Radiu rozpoczęła na początku lat 50., ale to w Telewizji Polskiej odnalazła swoje powołanie. W 1956 roku dołączyła do zespołu i błyskawicznie zdobyła sympatię widzów dzięki „Tele-Echu” – pierwszemu talk-show w Polsce. Program, w którym prowadziła otwarte rozmowy z ludźmi kultury, sztuki i polityki, uczynił z niej ikonę dziennikarstwa. Przez ćwierć wieku prowadziła go z niezmienną klasą. Sukcesy zawodowe sprawiły, że również jej życie prywatne wzbudzało ogromne zainteresowanie. Dziedzic pilnie strzegła swojej prywatności – także wieku, który traktowała niemal jak tajemnicę służbową. Gdy jeden z kolegów zapytał ją o metrykę, odpowiedziała, że ma trzydzieści lat. Zdziwiony przypomniał, że taką samą odpowiedź usłyszał kilka lat wcześniej. „Nie zmieniam zdania” – odparła bez cienia zawahania. Według Emilii Krakowskiej, Dziedzic zawsze była obiektem plotek. Plotkowano o jej rzekomych związkach z Janem Suzinem, Józefem Cyrankiewiczem czy Edwardem Gierkiem. Krążyły nawet teorie o tajemniczym dziecku, którego ojcem miał być dziennikarz Grzegorz Woźniak – co oboje później obracali w żart. Sama Dziedzic nie miała dzieci. Jej jedynym małżeństwem był związek z Januszem Bałabanem, dziennikarzem radiowym. Po rozwodzie już nigdy nie zdecydowała się na ślub, choć przez pewien czas miała nadzieję, że zmieni to Jan Suzin – on jednak wybrał inną kobietę. SPRAWDŹ TEŻ: Widzowie widzieli wielkiego aktora. Niewielu wiedziało, przez co naprawdę przeszedł Jerzy Trela Irena Dziedzic, Sopot, 1977 r. Irena Dziedzic i Ignacy Gogolewski: historia miłości Wkrótce i Dziedzic znalazła się po drugiej stronie – jako „ta trzecia”. Spotkanie z Gogolewskim na planie „Tele-Echa” szybko przerodziło się w romans. Była charyzmatyczna, inteligentna i pełna wdzięku – aktor szybko uległ jej urokowi. Choć mieszkali w tej samej kamienicy, poznali się dopiero na planie. Dziedzic mogła nie wiedzieć, że jej wybranek ma rodzinę: żonę i kilkuletnią córkę. Z początku starali się utrzymać swój związek w tajemnicy. Gogolewski jednak coraz częściej nocował u Ireny, a z czasem na stałe się do niej przeniósł, zostawiając rodzinę. Ta decyzja odbiła się szerokim echem w środowisku artystycznym. „Mąż odszedł w 1962 roku. Zamieszkał cztery piętra niżej – u wielkiej gwiazdy telewizji” – wspominała po latach Katarzyna Łaniewska. „Zazwyczaj mężczyźni odchodzą do młodszych. Mój mąż odszedł do starszej”, opowiadała w jednym z wywiadów. Choć zdrada była dla niej bolesna, z czasem Łaniewska zdołała wybaczyć byłemu mężowi. Dla dobra córki starali się utrzymać dobre relacje. Rozwód odbył się bez awantur – para przyszła na niego wspólnie, a po rozprawie poszli razem na kawę. „Z tej miłości zostało mi to, co najcenniejsze – córka, wnuki i umiejętność recytacji wiersza. Tego nauczył mnie Inek” – mówiła. Czytaj też: Mało kto wiedział, że żoną Szpakowskiego jest znana aktorka. Są razem od ponad 30 lat Irena Dziedzic i Ignacy Gogolewski: rozstali się po dwóch latach Związek Dziedzic i Gogolewskiego trwał dwa lata. Kiedy dziennikarka wróciła z podróży do Stanów Zjednoczonych, zastała puste mieszkanie – aktor opuścił je bez słowa. Mimo prób przekonania go do powrotu Gogolewski nie chciał wracać. Jego serce było już gdzie indziej. „To kobiety mnie wybierały. Myślały, że jestem spokojny i uległy, więc łatwo będzie mną kierować. Tylko Irena nie próbowała mnie zdominować – wiedziała, że to nie ma sensu” – mówił po latach w książce „Od Gustawa-Konrada do Antka Boryny”. Po rozstaniu z Dziedzic Gogolewski związał się m.in. z Niną Andrycz i Joanną Rawik. Dziennikarka nie potrafiła mu jednak wybaczyć odejścia. Jeszcze raz spotkali się zawodowo – w programie „Tele-Echo”, gdzie aktor pojawił się z Emilią Krakowską, swoją partnerką z filmu „Chłopi”. Emilia Krakowska wspominała, że Dziedzic zaprosiła ją wcześniej do mieszkania, by wspólnie przygotować się do programu. „Chciała mnie oswoić i jednocześnie wybadać, jakie relacje łączą mnie z Inkiem” – mówiła. Choć spodziewała się chłodu czy dystansu, spotkała się z pełnym profesjonalizmem. Niezależna do końca W kolejnych latach pojawiały się plotki o kolejnych romansach Ireny Dziedzic, jednak żaden mężczyzna nie został przy niej na dłużej. Sama podkreślała, że choć wychowano ją na przykładną żonę i matkę, w dorosłym życiu wybrała inną drogę – samodzielność i zawodową niezależność. „A pan Inek? Niedługo potem objął teatr w Katowicach i znów zaangażował się w nowe relacje – tym razem cierpiała kolejna kobieta…” – czytamy w książce Aleksandry Szarłat Prezenterki. Zobacz też: Krzysztof Piesiewicz stracił matkę w tragicznych okolicznościach. Za zamkniętymi drzwiami rozegrał się dramat Ignacy Gogolewski
Syn Johna Lennona ujawnił poważne problemy zdrowotne. „Proszę, badajcie się”
Julian Lennon opublikował emocjonalny wpis, w którym zwrócił się bezpośrednio do swoich fanów. 63-letni syn Johna Lennona zaapelował o regularne badania i przyznał, że nawet osoby dbające o zdrowie mogą usłyszeć niepokojącą diagnozę.
Julian Lennon przekazał fanom niepokojącą wiadomość. 63-letni syn legendarnego Johna Lennona, którego trudne dzieciństwo i skomplikowana relacja z ojcem przez lata były tematem medialnych publikacji, ujawnił, że zdiagnozowano u niego chorobę wieńcową oraz stan przedcukrzycowy. Muzyk opublikował emocjonalny apel w mediach społecznościowych i przyznał, że mimo zdrowego stylu życia zmaga się z poważnymi problemami zdrowotnymi. Julian Lennon ujawnił diagnozę w emocjonalnym wpisie Julian Lennon poinformował swoich obserwatorów o stanie zdrowia za pośrednictwem Instagrama. Muzyk opublikował 10 maja wpis, w którym wyznał, że lekarze zdiagnozowali u niego chorobę wieńcową oraz stan przedcukrzycowy. 63-letni artysta podkreślił, że wiadomość była dla niego bardzo poważnym sygnałem ostrzegawczym. W swoim wpisie zwrócił uwagę, że nawet osoby dbające o zdrowie mogą nie być świadome ukrytych problemów organizmu. „Po zdiagnozowaniu u mnie choroby wieńcowej oraz stanu przedcukrzycowego apeluję do wszystkich, aby zbadali się wcześniej niż później” – napisał Lennon. Syn Johna Lennona zaznaczył również, że regularnie ćwiczył i starał się prowadzić zdrowy tryb życia. Mimo to wykryto u niego chorobę wieńcową oraz stan przedcukrzycowy. Muzyk przyznał, że właśnie dlatego postanowił publicznie opowiedzieć o swojej sytuacji. Syn Johna Lennona apeluje do fanów o badania Julian Lennon wykorzystał swoje wyznanie nie tylko do poinformowania fanów o diagnozie, ale także do wystosowania ważnego apelu dotyczącego profilaktyki zdrowotnej. Artysta ostrzegł, że wiele schorzeń może rozwijać się bez wyraźnych objawów. W swoim wpisie napisał, że ludzie często nie wiedzą o „ukrytych problemach zdrowotnych”, nawet jeśli prowadzą zdrowy styl życia i zwracają uwagę na dietę. Lennon zachęcał swoich obserwatorów, aby nie odkładali badań kontrolnych. „Zatrzymajcie to w zarodku! Jak to mówią…” – dodał muzyk. W dalszej części wpisu zamieścił jeszcze mocniejsze ostrzeżenie: „Proszę, zbadajcie się, zanim będzie za późno…”. Poruszające słowa wywołały ogromną reakcję internautów. Pod postem pojawiły się tysiące reakcji i setki komentarzy od fanów wspierających muzyka w walce o zdrowie. Julian Lennon wierzy, że uda się „odwrócić część szkód” Julian Lennon przekazał także bardziej optymistyczne informacje dotyczące swojego stanu zdrowia. Muzyk podkreślił, że choroby zostały wykryte odpowiednio wcześnie. Według jego relacji istnieje szansa na „odwrócenie części szkód”. Artysta napisał, że ma nadzieję na długie i zdrowe życie mimo obecnych problemów zdrowotnych. W swoim wpisie podziękował również lekarzom, którzy pomagają mu w leczeniu i prowadzą go przez nowy etap życia. Wymienił między innymi doktora Milinda Parikha oraz doktor Tess Mauricio. Julian Lennon zaznaczył, że pozostaje pod opieką specjalistów i skupia się obecnie na poprawie swojego zdrowia. Wcześniej przeszedł operację usunięcia nowotworowej zmiany To nie pierwszy raz, gdy Julian Lennon publicznie mówi o swoich problemach zdrowotnych. W źródłach przypomniano, że sześć lat temu muzyk przeszedł pilną operację usunięcia nowotworowej zmiany z głowy. Wówczas Lennon ujawnił fanom, że dermatolog namówił go do wykonania biopsji. Badanie wykazało, że zmiana była złośliwa i nowotworowa. Artysta informował wtedy, że lekarze usunęli zmianę, jednak próbki zostały wysłane do dalszej analizy. Julian Lennon przyznał również, że był to dla niego wyjątkowo trudny okres, szczególnie po śmierci jego matki Cynthii. Fani reagują na poruszające wyznanie muzyka Po opublikowaniu informacji o chorobie wieńcowej i stanie przedcukrzycowym Julian Lennon otrzymał ogromne wsparcie od fanów. W komentarzach internauci dziękowali mu za szczerość i zaapelowanie o regularne badania. Wielu użytkowników przyznało, że historia muzyka skłoniła ich do większego zainteresowania własnym zdrowiem. Jeden z fanów napisał: „Drogi Julianie, to bardzo piękne z twojej strony, że podzieliłeś się tym dla naszego dobra. Powodzenia na nowej, zdrowszej drodze życia”. Inna osoba dodała: „Trzymaj się Julian! Jestem na tej samej drodze”. Wyznanie Juliana Lennona szybko obiegło media i wywołało szeroką dyskusję na temat profilaktyki zdrowotnej oraz znaczenia regularnych badań kontrolnych. Źródło: people.com
On jest gwiazdą, ale jego żona to legenda. Amal Clooney od lat zmienia świat i inspiruje miliony kobiet
Nazwisko Amal Clooney w ostatnich dniach często przewija się w polskich mediach za sprawą jej wystąpienia podczas konferencji Impact w Poznaniu. Choć dla wielu wciąż pozostaje przede wszystkim żoną George’a Clooneya, od lat należy do grona najbardziej wpływowych kobiet zajmujących się prawami człowieka na świecie. 13 i 14 maja 2026 roku pojawiła się na scenie jednego z najważniejszych wydarzeń społeczno-gospodarczych w Europie Środkowej, gdzie mówiła o kryzysie praworządności, wolności mediów i zagrożeniach związanych z dezinformacją.
Zanim nazwisko Clooney zaczęło regularnie pojawiać się w rubrykach lifestyle’owych i relacjach z czerwonych dywanów, Amal Alamuddin była już cenioną ekspertką prawa międzynarodowego. Reprezentowała ofiary wojen, dziennikarzy prześladowanych przez autorytarne reżimy i osoby oskarżane w najgłośniejszych procesach politycznych świata. Dziś jej nazwisko kojarzy się nie tylko z hollywoodzkim blaskiem, lecz przede wszystkim z walką o prawa człowieka, wolność słowa i sprawiedliwość dla tych, którzy sami nie mają głosu. Amal Clooney — dzieciństwo w cieniu wojny i rodzinne korzenie Amal Clooney urodziła się 3 lutego 1978 roku w Bejrucie jako Amal Alamuddin. Jej imię po arabsku oznacza „nadzieję” i trudno nie odnieść wrażenia, że w pewnym sensie wyznaczyło kierunek całego jej życia. Gdy miała zaledwie dwa lata, jej rodzina uciekła z Libanu ogarniętego wojną domową i osiedliła się w Wielkiej Brytanii. Ojciec Amal, Ramzi Alamuddin, pracował w branży turystycznej, natomiast jej matka, Baria Alamuddin, była uznaną dziennikarką polityczną. W domu dużo rozmawiało się o polityce, konfliktach międzynarodowych i odpowiedzialności społecznej. To właśnie tam przyszła prawniczka miała po raz pierwszy zetknąć się z tematami, które później stały się fundamentem jej kariery. Amal wychowywała się razem z młodszą siostrą Talą oraz dwoma przyrodnimi braćmi. Mimo że rodzina musiała zaczynać życie od nowa w obcym kraju, rodzice zadbali o to, by dzieci otrzymały najlepsze wykształcenie i nie straciły więzi z własnymi korzeniami. Sama Amal wielokrotnie podkreślała, że doświadczenie emigracji nauczyło ją empatii wobec ludzi zmuszonych do opuszczenia swojego domu. Edukacja Amal Clooney: Oxford, Nowy Jork i droga do wielkiego prawa Amal Clooney od najmłodszych lat uchodziła za wyjątkowo ambitną i błyskotliwą uczennicę. Studiowała prawo w St Hugh’s College na Uniwersytecie Oksfordzkim, gdzie otrzymała prestiżową nagrodę Shrigley Award za wybitne osiągnięcia akademickie. Już wtedy wykładowcy zwracali uwagę na jej analityczny umysł i niezwykłą łatwość prowadzenia argumentacji. Po ukończeniu studiów w Wielkiej Brytanii wyjechała do Stanów Zjednoczonych i kontynuowała edukację na New York University School of Law. To właśnie tam miała okazję pracować pod okiem przyszłej sędzi Sądu Najwyższego USA Sonii Sotomayor. Amal wspominała później, że właśnie wtedy zrozumiała, iż chce zajmować się prawem międzynarodowym i sprawami dotyczącymi praw człowieka. Swoją zawodową drogę zaczynała w renomowanej kancelarii Sullivan & Cromwell w Nowym Jorku. Pracowała przy dużych sprawach korporacyjnych, jednak szybko poczuła, że chce robić coś więcej niż reprezentowanie wielkich firm. Z czasem przeniosła się do Londynu i dołączyła do Doughty Street Chambers — jednej z najbardziej cenionych kancelarii specjalizujących się w prawach człowieka i prawie międzynarodowym. Zobacz też: Wystarczyło, że George Clooney wszedł na scenę. Publiczność w Poznaniu kompletnie oszalała Kariera Amal Clooney: sprawy, które przyniosły jej światowe uznanie Kariera Amal Clooney od lat budzi ogromne zainteresowanie nie tylko mediów, lecz także internautów. Na jednym z forum kilka lat temu pojawiło się nawet viralowe pytanie:„Czy ktoś może wytłumaczyć laikowi, jak ona zbudowała aż tak imponującą karierę?”. Autor wpisu wymieniał kolejne etapy jej zawodowej drogi — studia prawnicze na Oxfordzie, prestiżowy tytuł LL.M. na NYU, współpracę z przyszłą sędzią Sądu Najwyższego USA Sonią Sotomayor, praktykę w Międzynarodowym Trybunale Sprawiedliwości i pracę w renomowanych kancelariach — zastanawiając się, jak jedna osoba mogła osiągnąć aż tyle. W odpowiedziach użytkownicy zgodnie podkreślali, że sukces Amal nie był „nagłym cudem”, lecz efektem lat konsekwentnej pracy, ambicji i doskonałego wykształcenia. Internauci zwracali uwagę, że każdy kolejny etap jej kariery naturalnie otwierał drzwi do następnych możliwości. Oxford doprowadził ją do NYU, tam zdobyła kontakty i doświadczenie, które pozwoliły jej wejść do świata międzynarodowego prawa i największych kancelarii. Sama Amal wielokrotnie podkreślała, że nigdy nie szukała łatwej ścieżki zawodowej. Zamiast spokojnej kariery korporacyjnej wybrała sprawy polityczne, konflikty międzynarodowe i obronę ludzi pozbawionych wpływów. Reprezentowała ofiary przemocy seksualnej, więźniów politycznych i dziennikarzy prześladowanych przez autorytarne reżimy. Jedną z jej najbardziej znanych spraw była działalność na rzecz Jazydów — mniejszości religijnej brutalnie prześladowanej przez ISIS. Prawniczka reprezentowała także Juliana Assange’a, byłą premier Ukrainy Julię Tymoszenko czy dziennikarzy więzionych za ujawnianie zbrodni wojennych. Choć wiele prowadzonych przez nią spraw wywoływało kontrowersje, Amal konsekwentnie przypominała, że rolą adwokata jest obrona prawa do sprawiedliwego procesu i podstawowych praw człowieka — niezależnie od politycznych emocji wokół danej osoby. Dziś jej zawodowa droga dla wielu nadal wydaje się niemal filmowa. Jednak ci, którzy śledzą jej karierę od początku, podkreślają, że za sukcesem Amal Clooney stoją przede wszystkim inteligencja, dyscyplina i ogromna determinacja. George Clooney i Amal Clooney: historia miłości, która zaskoczyła Hollywood Kiedy Amal poznała George’a Clooneya w 2013 roku, aktor od lat powtarzał publicznie, że nie zamierza ponownie się żenić. Wszystko zmieniło się po spotkaniu w jego domu nad jeziorem Como. Para zaczęła od wymiany maili, później pojawiły się randki, a niedługo potem George wiedział już, że spotkał kobietę swojego życia. Ślub odbył się we wrześniu 2014 roku w Wenecji i od razu stał się jednym z najgłośniejszych wydarzeń towarzyskich dekady. Media z całego świata rozpisywały się o kreacji Amal, luksusowej ceremonii i niezwykłej chemii między nowożeńcami. Choć od początku byli jedną z najbardziej fotografowanych par świata, Amal bardzo pilnowała granicy między życiem prywatnym a publicznym. W 2017 roku małżeństwo powitało na świecie bliźnięta — Alexandra i Ellę. George Clooney wielokrotnie mówił w wywiadach, że Amal jest niezwykle ciepłą i zaangażowaną matką, która mimo zawodowych obowiązków zawsze stawia rodzinę na pierwszym miejscu. Sama Amal rzadko opowiada o dzieciach publicznie. Kiedy jednak robi wyjątek, podkreśla przede wszystkim wdzięczność za spokojne życie rodzinne i wsparcie, jakie otrzymuje od męża. To właśnie równowaga między intensywną pracą a domowym życiem ma być dla niej najważniejsza. Czytaj też: Zawdzięcza im wszystko, są jej ogromnym wsparciem. Rodzice Amal Clooney stoją za jej sukcesem Clooney Foundation for Justice: sława wykorzystana do pomagania innym W 2016 roku Amal i George Clooneyowie założyli Clooney Foundation for Justice. Organizacja zajmuje się pomocą osobom prześladowanym za poglądy, wspieraniem wolności słowa oraz walką o prawa kobiet i dzieci. Jednym z najważniejszych projektów fundacji jest TrialWatch — inicjatywa monitorująca procesy sądowe na całym świecie. Program skupia się na przypadkach, w których dziennikarze, aktywiści lub przedstawiciele mniejszości mogą być niesprawiedliwie oskarżani lub prześladowani przez państwo. Amal wielokrotnie powtarzała, że największym problemem współczesnego świata jest obojętność. Jej zdaniem wiele dramatów dzieje się dlatego, że opinia publiczna po prostu nie wie, co dzieje się poza granicami własnego kraju. Dlatego wykorzystuje swoją rozpoznawalność do nagłaśniania tematów, które wcześniej pozostawały niezauważone. Dzięki swojej działalności była wielokrotnie nagradzana przez organizacje międzynarodowe i środowiska prawnicze. W 2024 roku otrzymała prestiżową nagrodę Legal 500 dla międzynarodowego prawnika roku. Amal Clooney dzisiaj: między Oxfordem, dyplomacją a nowoczesnymi technologiami Dziś Amal Clooney łączy pracę adwokatki z działalnością akademicką. Jest profesorką praktyki prawa międzynarodowego w Blavatnik School of Government na Uniwersytecie Oksfordzkim oraz współzałożycielką Oxford Institute for Technology and Justice. Coraz większą uwagę poświęca także wpływowi nowych technologii i sztucznej inteligencji na wymiar sprawiedliwości. Jej zdaniem AI może pomóc osobom wykluczonym uzyskać dostęp do pomocy prawnej, szczególnie w krajach, gdzie systemy sądownicze są niewydolne lub niedostępne dla zwykłych obywateli. Mimo ogromnej popularności Amal Clooney nadal przede wszystkim identyfikuje się jako prawniczka. Choć świat fascynuje się jej stylem, małżeństwem i obecnością na czerwonym dywanie, ona konsekwentnie przypomina, że najważniejsze są sprawy ludzi, których reprezentuje. I być może właśnie dlatego stała się jedną z najbardziej wpływowych kobiet współczesnego świata. Czytaj również: Hollywoodzki aktor wraz z całą rodziną zmienił obywatelstwo. Walczyli o to przez lata, powód zaskakuje Źródła: vanityfair.com, cfj.org, instyle.com
Od przyjaźni do miłości aż po grób. Jerzy i Georgeta Trela kochali się i wspierali przez pół wieku. Byli nierozłączni
Poznali się jako nastolatkowie, połączyła ich wtedy serdeczna przyjaźń, a od niej był już tylko krok do wielkiej miłości. Jerzy i Georgeta Trela spędzili u swojego boku 50 lat. W miłości, zaufaniu i szacunku. Aktor nazywał żonę Jerzynką i powtarzał, jak wiele jej zawdzięcza.
Ukochana artysty poświęciła swoje życie rodzinie, ale nigdy nie miała o to do nikogo żalu, wręcz przeciwnie. Świetnie odnalazła się w tej roli, wychowując dwójkę dzieci i troszcząc się o codzienność jej bardzo zajętego męża. Zakochanych rozdzieliła dopiero śmierć... Georgeta Trela odeszła w 2015 roku. Jerzy Trela po śmierci żony zmagał się z nawrotem nowotworu. Aktor zmarł 15 maja 2022 roku. Przypominamy niezwykłą historię miłości Jerzego i Georgety Trelów. Jerzy i Georgeta Trela: historia miłości Znali się jeszcze z czasów liceum. Oboje utalentowani artystycznie, uczęszczali wtedy do szkoły plastycznej w Krakowie. Jerzy zwrócił uwagę Georgety już na pierwszych lekcjach. Po szkole od razu opowiedziała mamie, że w klasie jest jeden chłopiec, który wydał jej się bardzo dobry i uczciwy. Pierwszą okazję do rozmowy mieli podczas wspólnych wagarów. Tego dnia Jerzy usiadł obok niej w kinie i pogrążyli się w dyskusji. Już wtedy okazało się, jak wiele ich łączy. Zostali bardzo dobrymi przyjaciółmi, a z czasem narodziła się między nimi miłość. Solidna, oparta na fundamentach przyjaźni i jak się później okazało, aż po grób. W przeciwieństwie do Georgety, która zwierzała się swojej mamie ze swoich rozterek, nowo poznanych przyjaciół i codziennych przeżyć, Jerzy Trela nie mógł szukać tej samej więzi ze swoimi rodzicami. Kiedy postanowił iść do liceum plastycznego, jego mama nie pochwalała tego wyboru, wolała, żeby tak jak jego ojciec i brat, Jerzy podjął pracę kolejarza. „To był jedyny egzamin w życiu, którego nie zdałem. Specjalnie, z pełną świadomością. Bo była we mnie trauma, ale było już też zainteresowanie czym innym”, zwierzał się aktor w rozmowie z Twoim Stylem. Tata chłopca zginął, prowadząc pociąg, gdy jego syn miał 9 lat. Już jako mały chłopiec Jerzy wiedział, że nigdy nie będzie kontynuował pracy kolejarza. W młodych latach pojawiło się w nim zainteresowanie teatrem, ale mimo że objawiał wielki talent sceniczny i co najważniejsze, czuł się w teatrze szczęśliwy, matka aktora długo uważała, że ten zawód, to zabawa, a on potrzebuje konkretnej pracy. Dopiero gdy odeszła, Jerzy Trela odkrył, jak bardzo była z niego dumna... "Po jej śmierci znaleźliśmy kasetkę, w której był stary, przedwojenny portfel. A w nim powycinane wszystkie recenzje z moich spektakli. Trzymała to w tajemnicy, ale dbała o syna”, opowiedział w Radiowej Trójce. Czytaj też: Wybitna Marta Korczyńska z „Nad Niemnem” wycofała się z aktorstwa. Rok później wydarzył się dramat Osobą, która zawsze wspierała jego życiowe wybory i na którą mógł liczyć, niezależnie od wszystkiego, była ukochana aktora, Georgeta. Oryginalność jej imienia wypływała z francuskich korzeni babci, to właśnie po niej została nazwana. Jerzy Trela lubił nazywać swoją partnerkę w pieszczotliwy sposób Jerzynką. Zakochani pobrali się w 1965 roku. Sakramentalne "tak" wyznali sobie w kościele Świętego Mikołaja w Krakowie. Po szkole plastycznej obiecali sobie, że nadal będą realizować swoje artystyczne pasje. Georgeta podjęła się egzaminów do krakowskiej ASP, niestety ku wielkiemu rozczarowaniu, nie udało jej się tam dostać. Jej drugim wyborem było pielęgniarstwo. Czuła się w tym zawodzie potrzebna i spełniona, jednak po pewnym czasie okazało się, że praca w szpitalu przerosła ukochaną aktora. "Każda śmierć pacjenta, a zwłaszcza dziecka, pogrążała mnie w rozpaczy. Trzeba było zrezygnować z tej pracy"- wyznała w jednym z wywiadów. Jej odejście ze szpitala zbiegło się z narodzinami pierwszego syna pary, Piotra, który przyszedł na świat w 1967 roku. Wtedy Georgeta mogła w pełni skupić się na życiu rodzinnym. Jerzy Trela w zaciszu domowym z żoną i pupilem, Kraków, 1995 r. Jerzy Trela: początki kariery aktorskiej W tym samym czasie Jerzy Trela intensywnie poszukiwał swojej zawodowej ścieżki. Na początku skupił się na scenografii, ale praca za kulisami nie była "tą jedyną". Ciągnęło go na scenę, jednak w międzyczasie rozważał zdawanie na ASP, tak jak wcześniej chciała zrobić jego żona. Na łamach Wyborczej opowiadał, jak potoczył się jego egzamin do krakowskiej PWST, kiedy już zdecydował się do niego podejść. „Na egzaminy przygotowałem cztery teksty, wymaganych było osiem, bo nie byłem do końca zdecydowany, chciałem też zdawać na ASP. Staję przed komisją, mówię pierwszy tekst, drugi, trzeci, kończę czwarty, ''Sokrates tańczący'' Tuwima, nic więcej nie mam. I słyszę tubalny głos: ''A dajcie wy mu już święty spokój!''. Szybko okazało się, że to scena jest powołaniem Jerzego Treli. Jego talent, ciężka praca i zaangażowanie pozwoliły mu przez następne lata stworzyć szereg świetnych kreacji filmowych i teatralnych. Wiele z nich widzowie pamiętają do dziś. Występował w takich produkcjach jak: Ida, Zakochany Anioł, Pan Tadeusz, Quo vadis, Człowiek z żelaza, Znachor, Ubu Król. Zachwycał na scenie Teatru Starego, deskach Teatru Narodowego czy Teatrze Telewizji. Później został także rektorem krakowskiej PWST i pracował ze studentami. Zobacz także: Łapicki miał słabość do wielkich gwiazd. Przy Czyżewskiej nawet jego żona straciła spokój Jerzy Trela i Andrzej Wajda, próba na dziedzińcu Zamku Królewskiego na Wawelu, 1981 r. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imggOXKNf-20284d3.jpg" width="2443" height="1600" alt="Kraków 18.06.1981. Aktorzy Starego Teatru w scenach i monologach z Hamleta Williama Shakespeare'a, w re¿yserii Andrzeja Wajdy (L), próba na dziedziñcu Zamku Królewskiego na Wawelu, prem. 19.06.1981. W roli Gertrudy Teresa Budzisz - Krzy¿anowska (C), w roli Claudiusa Jerzy Trela (P). gr PAP/Jerzy Ochoñski" title="Widowisko plenerowe na dziedziñcu wawelskim w re¿yserii Andrzeja Wajdy" /> Jerzy i Georgeta Trela: wspólne życie, śmierć żony aktora Pierwsze lata popularności aktora były źródłem zazdrości ze strony jego żony. Przez pewien czas musiała ona tolerować anonimowe telefony od... adoratorek. Na szczęście pomogła jej się z tym uporać siostra Georgety. "Któregoś dnia zadzwoniła do nas jakaś pani. Widzę, że słucha i patrzy na mnie złym okiem. W powietrzu wisi awantura, a tu nagle śmiech" - opowiadał aktor. Po drugiej stronie była jego szwagierka, która podszyła się pod kolejną fankę Jerzego i od tamtej pory ukochana artysty zyskała większy dystans do sprawy i nie przejmowała się plotkami. Siedem lat po urodzeniu pierwszego dziecka, rodzina Trelów powiększyła się o kolejnego członka rodziny — córkę Monikę. Jerzy i Georgeta przeżyli u swojego boku 50 lat. Przez cały ten czas mogli na siebie liczyć. Ich małżeństwo było pełne troski, zaufania i miłości, która zrodziła się z pięknej przyjaźni. Rozdzieliła ich dopiero śmierć. Jerzy Trela po pięciu dekadach, w 2015 roku pożegnał ukochaną żonę. Bardzo przeżył jej śmierć. "Jerzemu jest bardzo trudno. Żona była dla niego całym światem. Przez wiele lat stała u jego boku, gotowa zawsze do poświęceń", mówił informator tygodnika "Na Żywo". Czytaj także: Przez niemal dekadę nie miał z nimi kontaktu, po latach postanowił się zmienić. Mało kto wie, że Jan Frycz doczekał się szóstki dzieci Jerzy Trela: ostatnie lata życia, śmierć aktora W 2017 roku lekarze ponownie zdiagnozowali u Jerzego Treli nowotwór. Pierwszy raz zmagał się z nim niemal 20 lat temu, ale wtedy aktor pokonał chorobę. Niemal do końca swoich dni teatr pozostawał dla niego ogromnym źródłem szczęścia. „Ale właśnie teraz, kiedy jestem na finalnym etapie życia zawodowego, jak wchodzę na scenę, odżywam. Jest coś takiego, że adrenalina, napięcie zakodowały się w ciele, przecież niczego innego w życiu nie robiłem tak długo. Dzisiaj granie jest dla mnie lekarstwem na proces starzenia się. Jak już zacznę, to mnie niesie. Odczuwam radość, że płynę – z widzem; że jestem z nim, ciągnę go”, opowiadał w rozmowie z Newsweekiem. Wspaniały aktor zmarł 15 maja 2022. Miał 80 lat. Zaledwie tydzień przed śmiercią Jerzy Trela rozmawiał ze swoim serdecznym przyjacielem, Jerzym Stuhrem i z nadzieją patrzył w przyszłość. „Mówił, że się trzyma. "Ty dałeś radę z chorobą to i ja dam radę", powiedział. Brzmiał bardzo optymistycznie. Mój przykład dodawał mu otuchy. On się nie załamywał chorobą. Wykazywał siłę walki. Chciał żyć. Jeszcze tydzień temu mówił radośnie, że walczy. Nie spodziewał się śmierci. Już za chwilę wszyscy pójdziemy do grobu...”, opowiadał Jerzy Stuhr w Fakcie. Źródła: Paula Rodak YT, Super Express, Na Żywo, Pomponik, Film Wp.pl, Pomponik, Newsweek
Wybitna Marta Korczyńska z „Nad Niemnem” wycofała się z aktorstwa. Rok później wydarzył się dramat
35 lat temu, 14 maja 1991 roku, zginęła Bożena Rogalska — wybitna aktorka teatralna i niezapomniana Marta Korczyńska z „Nad Niemnem”. Choć na ekranie pojawiła się zaledwie kilka razy, widzowie do dziś wspominają jej niezwykły talent, sceniczny magnetyzm i poruszające role. Gdy była u szczytu kariery, niespodziewanie wycofała się z aktorstwa i wyjechała do Włoch, gdzie spotkał ją tragiczny los.
Bożena Rogalska była jedną z najbardziej cenionych aktorek teatralnych swojego pokolenia. Krytycy podkreślali, że potrafiła nadać głębi nawet najtrudniejszym i najsłabszym scenariuszowo rolom, a publiczność zachwycała się jej emocjonalnością i sceniczną charyzmą. Największą popularność przyniosła jej rola Marty Korczyńskiej w ekranizacji „Nad Niemnem”, choć sama artystka uważała teatr za swój prawdziwy żywioł. Bożena Rogalska: aktorstwo było jej pisane Urodziła się 14 lipca 1952 roku w Poznaniu. Już jako mała dziewczynka marzyła, aby grać na scenie. Po maturze postanowiła podążyć za dziecięcym marzeniem i spróbować swoich sił w szkole teatralnej. Egzaminy do Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej w Krakowie zdała za pierwszym razem. W wieku 23 lat została absolwentką, a niedługo później miała swój debiut w spektaklu "Beatryks Cenci" w reżyserii Mai Wachowiak w Opolu. Z kolei w 1978 roku, za rolę Zosi w "Dziadach" Adama Mickiewicza, otrzymała wyróżnienie na IV Opolskich Konfrontacjach Teatralnych. Pierwszy angaż otrzymała w opolskim teatrze im. Jana Kochanowskiego, później osiadła na dłużej w teatrze im. Stefana Jaracza w Łodzi, gdzie była prawdziwą gwiazdą. Chwalona przez krytyków i uwielbiana przez widzów, którzy mogli oglądać ją w wielu różnych wcieleniach i aktorskich odsłonach. Nie bała się ról trudnych i wymagających, które odsłaniały przed widzami wiele skomplikowanych emocji. Bożena Rogalska na scenie uchodziła za profesjonalistkę. "Bożena Rogalska w roli namiętnej Marcjanny przepełnia postać dwojakim żarem. Jej bohaterkę inny ogień spala za życia, inny po śmierci. Pierwsza to chyba rola Rogalskiej, w której ujawnia ona tak szeroki wachlarz środków scenicznego wyrazu", pisano o jej roli w "Zdziczenie obyczajów pośmiertnych" w "Życiu literackim" (1982). O artystce mówiono, że potrafi uratować nawet bardzo kiepską sztukę. Kiedy przyszło jej zagrać w "Gorzkich łzach Petry von Kant", na tle krytykowanego scenariusza, jej gwiazda wciąż lśniła. Krytycy jednogłośnie przyznawali, że warto obejrzeć ten spektakl właśnie przez wzgląd na Rogalską. "Dramaturgia utworu pozostawia — w moim odczuciu — wiele do życzenia. Konstrukcja sztuki bardziej przypomina nowelę czy inną narracyjną prozatorską formę niż utwór dramatyczny. Na szczęście grająca główną rolę Bożena Rogalska tworzy interesującą sylwetkę współczesnej kobiety, pokazuje, jak ta silna i samodzielna, pewna siebie istota pod wpływem bezsensownej namiętności zmienia się w rozdygotanego i bezwolnego człowieka", pisał o spektaklu Henryk Pawlak w "Głosie Robotniczym". Zobacz też: W latach 70. cała Warszawa huczała o tym związku. Jerzy Kamas złamał serce Wiesławie Niemyskiej Bożena Rogalska, kadr z filmu "Wakacje w Amsterdamie", 1985 r. Bożena Rogalska: role na ekranie Jednak prawdziwa popularność przyszła wraz z jej pierwszą dużą rolą filmową w produkcji "Nad Niemnem". Zanim do tego doszło, Bożena Rogalska miała okazję pojawić się na ekranie jeszcze cztery razy. Jej debiut na dużym ekranie odbył się dość późno, bo dopiero siedem lat od ukończenia szkoły aktorskiej, w 1982 roku, w filmie "Bluszcz". Potem widzowie mogli ją zobaczyć w "Idolu", "Wakacjach w Amsterdamie" i "Republice nadziei". W adaptacji powieści "Nad Niemnem" Elizy Orzeszkowej w reżyserii Zbigniewa Kuźmińskiego Bożena Rogalska wzięła udział w 1987 roku. Wcieliła się tam w postać Marty Korczyńskiej, która do dziś uchodzi za najlepiej ocenianą rolę żeńską w produkcji. "Kapitalna rola w »Nad Niemnem«. Wcieliła się w starszą, zniszczoną chorobą kobietę, a nie miała jeszcze czterdziestu lat...", skomentował jeden z internautów pod wspomnieniem o pani Bożenie. Aktorka rzeczywiście zagrała w produkcji "Nad Niemnem" kobietę dużo starszą od siebie. Ten efekt pomogła oddać oczywiście odpowiednia charakteryzacja i kostium, ale przede wszystkim świetna gra aktorska Bożeny Rogalskiej. Iwona Katarzyna Pawlak, która w "Nad Niemnem" wcieliła się w postać Justyny Orzelskiej, zapytana przez dziennikarkę Paulę Rodak o swoją koleżankę z planu, wspominała ją w następujący sposób: "Bożenka była niezwykle pracowitą osobą. W teatrze im. Stefana Jaracza w Łodzi stworzyła, swoje najlepsze role teatralne. Zawsze były perfekcyjne w jej wykonaniu. Była bardzo wysportowana, nie bała się wyzwań. Tutaj, w filmie "Nad Niemnem" była postarzana do roli i ja nigdy nie widziałam, żeby nad tym jakoś ubolewała bądź była niezadowolona. Wszystko u niej grało — i twarz w tej charakteryzacji i kostium, to jak chodziła, jak się poruszała, też ułożone było specjalnie dla postaci Marty. Pięknie tę rolę zagrała, miejscami wzruszająco. Ale pamiętam dobrze np. scenę wieczorną, gdy Justyna pyta Martę, dlaczego nie wyszła za Anzelma, to jej zakłopotanie, krótkie zamyślenie i jakiś bolesny grymas, to było w sekundzie przez nią zagrane. I ta sama scena też z Justyny i Marty, kiedy Marta mówi, że Zygmunt wcale Justynie nie wywietrzał z głowy i że na pewno o nim jeszcze myśli, tu z kolei Bożenka pokazywała poczcie humoru, nawet nutę sarkazmu, wszystko perfekt. Taka była, świetna koleżanka" (cytuję za Paula Rodak na youtube.com). Zobacz też: Zmagał się z własnymi demonami, niemal stracił rodzinę. Zenon Laskowik za popularność zapłacił wysoką cenę Kadr z filmu "Nad Niemnem" 1986 r. od lewej Bożena Rogalska, Ewa Decówna Bożena Rogalska: tragiczna śmierć Jednak po wielkim sukcesie produkcji "Nad Niemnem" kariera Bożeny Rogalskiej, zamiast się rozwinąć, zahamowała... Dlaczego artystka od zadań specjalnych postanowiła zrezygnować ze swojej największej pasji? Przyczyniła się do tego jej coraz trudniejsza sytuacja materialna. Aktorka mimo wielkiego sukcesu i imponującego dorobku teatralnego, propozycji ról otrzymywała coraz mniej. Nazwisko Rogalska było od kilku lat kojarzone w branży z trudnymi i skomplikowanymi postaciami i być może, ironicznie, została zaszufladkowana przez swój aktorski majstersztyk. Wielbiciele talentu Bożeny Rogalskiej mogli zobaczyć ją po raz ostatni na scenie jej ukochanego teatru w marcu 1987 r., kiedy to zagrała Rachelę w "Weselu" Stanisława Wyspiańskiego. Kilka miesięcy później wystąpiła jeszcze w telewizyjnej wersji spektaklu "Zdziczenie obyczajów pośmiertnych" Bolesława Leśmiana. Po tych występach aktorka zdecydowała się na zmiany w swoim życiu. Mając na uwadze stabilne źródło dochodu, Bożena Rogalska skupiła się zawodowo na czymś zupełnie innym, niż do tej pory. W 1987 r. otworzyła salon odnowy biologicznej w Łodzi. W drugiej połowie lat 80. artystka starała się dzielić swój czas pomiędzy dwie prace, ale z czasem nowe zajęcie pochłaniało coraz więcej jej uwagi. W 1990 roku Bożena Rogalska postanowiła zupełnie odmienić swoje życie i zacząć nowy etap za granicą Polski. Po tym, jak całkowicie zrezygnowała z pracy w Teatrze im. Jaracza, przeprowadziła się do Włoch. Niestety, nowym życiem w słonecznej Italii dane było nacieszyć się jej tylko rok. 14 maja 1991 r. Bożena Rogalska straciła życie w tragicznym wypadku w miejscowości Sassuolo. Została pochowana w Polsce. Źródła: film.wp.pl, kultura.onet.pl, Paula Rodak YT
Łapicki miał słabość do wielkich gwiazd. Przy Czyżewskiej nawet jego żona straciła spokój
Warszawa plotkowała o tym romansie latami. Elżbieta Czyżewska była związana z Jerzym Skolimowskim, ale gdy na jej drodze pojawił się Andrzej Łapicki, emocje wymknęły się spod kontroli — a kulisy tej historii do dziś robią wrażenie.
To był krótki i intensywny romans, po którym spodziewano się w stolicy gwałtownego rozwoju wydarzeń. Gdy na jednym z planów filmowych Elżbieta Czyżewska zaangażowała się w relację z Andrzejem Łapickim, była wówczas wieloletnią partnerką reżysera Jerzego Skolimowskiego. W środowisku filmowym brano ich nawet za małżeństwo, ale wybuch gorącego uczucia do przystojnego aktora splótł się niefortunnie z problemami w związku z młodym reżyserem. O utalentowanej aktorce mówiono, że do pewnego momentu romanse były dla niej chłodną kalkulacją i pewną inwestycją w przyszłość. Z Andrzejem Łapickim było zupełnie inaczej... Andrzej Łapicki i Elżbieta Czyżewska: podbijali świat polskiego kina Andrzej Łapicki, aktor — ikona. Zawodowo, przyciągał uwagę swoimi aktorskimi kreacjami, a prywatnie, urodą i urokiem osobistym. Łączono go z wieloma kobietami, najczęściej z aktorkami z tego samego planu, jednak jego romanse i flirty zazwyczaj nie trwały dłużej niż praca nad samym filmem. Aktor przez 58 lat był mężem Zofii Chrząszczewskiej, do której jak podkreślał, zawsze wracał. Mimo statusu męża, jego nazwisko łączono z takimi postaciami polskiego kina, jak Beata Tyszkiewicz, Anna Nehrebecka, Gabriela Kownacka i Elżbieta Czyżewska. „Pamiętam, jak kiedyś narzekał na bezsenność, więc poradziłam mu, żeby przed snem liczył swoje blondynki. »Nie zasnąłbym do rana«, jęknął”, wspominała kiedyś jego córka Zuzanna. Elżbietę Czyżewską nazywano polską Marilyn Monroe i Zbigniewem Cybulskim w spódnicy. „Miała ogromną charyzmę – opowiadał o aktorce Janusz Guttner. – Nieprawdopodobnie silna osobowość i talent. Ja to nazywałem »rtęciową inteligencją«. Błyskotliwa, cięta, z przyjemnością się jej słuchało. A jeszcze z większą oglądało”. Utalentowana i atrakcyjna aktorka nie próżnowała. Uwielbiała grać i wiedziała, jak zdobywać role, na których jej zależy. W ciągu trzech lat zagrała w dziesięciu filmach i w 18 spektaklach telewizyjnych. Kazimierz Kutz nazywał ją sierotką z kompleksem sroczki-szachrajki. "Pochodziła z nizin społecznych i jak wiele osób o podobnej kondycji miała nieustanne kłopoty w odnajdywaniu się w życiu. Nic nie układało się jej w linii prostej. Atrakcyjna, utalentowana i zalotna. Bardzo lubiła być na pierwszym miejscu. I zanim gdzieś się pojawiła, miała gotowy pomysł, jak to osiągnąć”, pisał reżyser. Kiedy Elżbieta Czyżewska była już gwiazdą, a reżyserzy prześcigali się w proponowaniu jej kolejnych ról, zaangażowała się w relację ze studentem szkoły filmowej i przyszłym reżyserem, Jerzym Skolimowskim. Sławomir Koper w swojej książce "Zachłanne na życie" napisał, że można podejrzewać, iż aktorka traktowała ten związek jako inwestycję na przyszłość. Mogą potwierdzać to także słowa Elżbiety Kępińskiej, która wspominała rady, jakie uzyskała od koleżanki po fachu: „[…] zaczęła mnie uczyć – opowiadała Elżbieta Kępińska – że trzeba mieć kochanka na stanowisku. Śpię z tym Skolimowskim – mówi – moja droga, bez chłopa nie da rady, ktoś musi za kobietą stać, tak to jest urządzone. Każda aktorka musi mieć swojego reżysera, inaczej zginie. On wprawdzie dopiero jest w szkole, ale reżyserem będzie. Ty śpisz z Kajtkiem [Kępińska była wtedy żoną aktora Władysława Kowalskiego – S.K.], no i co ci z tego. Trzeba wiedzieć, z kim spać”. (cytat za książką "Zachłanne na życie" S. Koper). ZOBACZ TEŻ: „Au sza la la la” śpiewała cała Polska. Dramat legendarnego muzyka długo pozostawał w cieniu Elżbieta Czyżewska i Andrzej Łapicki mieli romans Związek Elżbiety Czyżewskiej z Jerzym Skolimowskim trwał kilka lat. Brano ich za małżeństwo, choć oficjalnego ślubu nikt im nie udzielił. Przyjaciele mówili, że jako para pasowali do siebie, ale w ich związku nie brakowało kłótni. Zanim historia Andrzeja Łapickiego połączyła się z losami tej pary, wypowiadał się o reżyserze i aktorce w ten sposób: „Pasowali do siebie, tylko stale się kłócili. Elka nie była łatwa, zresztą on też nie. […] Może po drodze każde z nich miało jakieś romanse, ale to nie wykraczało poza konwencjonalne, koleżeńskie układy. Dawniej w teatrze w ogóle panowała atmosfera romansowa". Naczelny amant PRL-u wiedział o tym najlepiej. Elżbieta Czyżewska ulegała tej "romansowej atmosferze", ale zazwyczaj zażyłości ze znajomymi z branży traktowała jako swojego rodzaju inwestycję, kalkulowała te miłostki na chłodno. Inaczej było z uczuciem, które pojawiło się w niej, gdy na planie jednego z filmów zagrała u boku Andrzeja Łapickiego. "Czasami wcale jednak nie kalkulowała i angażowała się emocjonalnie. Bardzo mocno. Z tego powodu zdarzały się jej kłopoty, gdyż miała w sobie jakąś żyłkę autodestrukcyjną”, mówił o aktorce Janusz Guttner. Gorący romans z popularnym aktorem nałożył się w czasie z kryzysem w związku Czyżewskiej i Skolimowskiego. Aktorka miała przekonywać partnera do ślubu, przed czym miał się ku jej rozczarowaniu uchylać. Czyżewska wyprowadziła się z ich wspólnego mieszkania i zaangażowała się jeszcze bardziej w relację z Łapickim. Aktor w jednej z wypowiedzi porównywał ją do Beaty Tyszkiewicz, z którą również w przeszłości połączyło go gorące uczucie. "Ela, w przeciwieństwie do posągowej Beaty, miała w sobie taki podwórkowy luz. Była pierwsza do zabawy i doskonale się z nią dialogowało" - wspominał Andrzej Łapicki. Takie porównanie poczyniła też żona amanta, Zofia Chrząszczewska-Łapicka, która przeważnie przymykała oko na kochanki męża, ale jej stosunek do Elżbiety Czyżewskiej nie był neutralny. „Ona jest jeszcze groźniejsza niż Beata Tyszkiewicz – żaliła się a – bo Beata bądź co bądź ma coś tam z drzewem genealogicznym, a ta proletariuszka zrobi, co będzie chciała, nie zawaha się przed żadną metodą. Żyła z Fordem, żyła z Kutzem, teraz sypia z moim Andrzejem. To bardzo dobrze robi w środowisku sypiać z modnymi mężczyznami”, cytował wypowiedź żony aktora Sławomir Koper w książce "Zachłanne na życie". Rozstanie z Jerzym Skolimowskim Na romans Elżbiety Czyżewskiej z Andrzejem Łapickim równie emocjonalnie zareagował partner aktorki. O reakcji Jerzego Skolimowskiego na zdradę partnerki krążyły już po stolicy legendy. Kazimierz Kutz relacjonował w swojej autobiografii "Będzie skandal", że młody reżyser "latał z nożem po Warszawie", w czasie gdy jego niedoszła żona spotykała się potajemnie w pustej garsonierze opodal STS-u, którą sam im udostępnił. Spodziewano się, że finał tego gorącego uczucia i zdrady będzie krwawy, do niczego takiego jednak nie doszło. „W końcu dopadł ją u Agnieszki Osieckiej i od niej mam taki przekaz: kiedy blady Skolim z nożem w ręku stanął na progu, morderstwo zawisło w powietrzu. Nakazał jej natychmiast wrócić do domu. Kiedy ona heroicznie odmówiła, z jego ust popłynęły znamienne słowa: »Eeela, robisz największy błąd w żżżyciu…, gggeniusza się nie ppporzuca….”, relacjonował Kazimierz Kutz. Romans Łapickiego z Czyżewską trwał tyle, co ich wspólna praca nad filmem. Sławomir Koper w swojej książce "Zachłanne na życie" podsumował, że aktor nie miał w zwyczaju kontynuować nieformalnych związków, po tym, jak opuszczał dany plan filmowy na dobre. Andrzej Łapicki zawsze wracał do żony, Zofii. Mówił o niej, że była jego portem, do której brzegu przypływał poobijany. Zaangażowanie w tę przelotną, acz intensywną relację było zdecydowanie większe u Elżbiety Czyżewskiej, która nie od razu pogodziła się z faktem, że był to tylko przelotny romans, a sama stała się kolejnym trofeum znanego amanta. Aktorka nie wróciła już do Jerzego Skolimowskiego, ostatecznie lokując swoje uczucia w związek z Davidem Halberstamem, laureatem Nagrody Pulitzera, który przyjechał do Polski w roli korespondenta „New York Timesa”. Jerzy Skolimowski do końca życia miał żal do Andrzeja Łapickiego o jego romans z Elżbietą. Po tym, jak się z nią rozstał, już nigdy więcej nie chciał wracać wspomnieniami do ich związku. Co do duetu Czyżewska - Łapicki, para miała okazję spotkać się jeszcze raz i zagrać u swojego boku w filmie Andrzeja Wajdy "Wszystko na sprzedaż" z 1969 roku. SPRAWDŹ TEŻ: Uciekły z domu w dniu 18. urodzin, potem wywołały skandal na całą Warszawę. Najsłynniejsze bliźniaczki PRL-u żyły inaczej niż wszyscy Źródła: korzystałam z książki Sławomira Kopra "Zachłanne na życie", wyd. Harde, 2020 r. swiatseriali.interia.pl, natemat.pl
Marek Sierocki ujawnił ostatnią rozmowę ze Stanisławą Celińską. Zdradził, z czym się zmagała
Śmierć Stanisławy Celińskiej poruszyła fanów i środowisko artystyczne. Marek Sierocki zdradził teraz kulisy ich ostatniego spotkania. Dziennikarz przyznał, że wiedział o problemach zdrowotnych artystki i planował z nią kolejne zawodowe projekty.
Informacja o śmierci Stanisławy Celińskiej wstrząsnęła fanami i środowiskiem artystycznym w całej Polsce. Głos po odejściu 79-letniej artystki zabrał także Marek Sierocki, który ujawnił kulisy ich ostatniego spotkania. Dziennikarz przyznał, że wiedział o problemach zdrowotnych aktorki i planował z nią kolejne projekty muzyczne. W rozmowie pojawił się również temat operacji biodra, o której wspominała sama Celińska. Marek Sierocki wspomniał ostatnie spotkanie z artystką W rozmowie z serwisem „Fakt” głos zabrał Marek Sierocki. Dziennikarz opowiedział o swoim ostatnim spotkaniu ze Stanisławą Celińską i ujawnił, że wiedział o jej problemach zdrowotnych. Jak relacjonował, mimo trudności artystka nadal rozmawiała o pracy i kolejnych planach zawodowych. Sierocki przyznał, że planowali wspólne nagranie audycji radiowej poświęconej nowej płycie oraz planom koncertowym. – Wiedziałem, że Stasia chorowała, ale kilka miesięcy temu się widzieliśmy i umawialiśmy, że niebawem spotkamy się ponownie i nagramy audycję w radiu o jej nowej płycie i planach koncertowych, kiedy tylko wróci do lepszego stanu zdrowia – powiedział Marek Sierocki. Szczególne poruszenie wywołały jego kolejne słowa. Dziennikarz zdradził bowiem, że podczas rozmowy Stanisława Celińska wspominała o planowanej operacji biodra. – Wspominała wtedy, że czeka ją operacja biodra – wyznał Sierocki. Wypowiedź dziennikarza szybko zaczęła pojawiać się w kolejnych publikacjach i była szeroko komentowana przez internautów. ZOBACZ TEŻ: Dramat Stanisławy Celińskiej rozgrywał się latami. „Nad tym już nie panowałam”. Pomogła jej wiara i dzieci Celińska do końca pozostała aktywna zawodowo Według relacji osób z otoczenia Stanisławy Celińskiej, artystka do ostatnich tygodni pozostawała aktywna zawodowo. Mimo pogarszającego się stanu zdrowia utrzymywała kontakt ze współpracownikami i nie wycofywała się z życia artystycznego. W ostatnich miesiącach widzowie mogli zauważyć, że podczas publicznych wystąpień poruszała się przy wsparciu lub korzystała z wózka inwalidzkiego. Nie zrezygnowała jednak z zaplanowanych wydarzeń i nadal pojawiała się na scenie. Osoby uczestniczące w koncertach zwracały uwagę na jej obecność mimo wyraźnych ograniczeń ruchowych. Publiczność podkreślała, że artystka realizowała repertuar zgodnie z harmonogramem i nie odwoływała występów. Jednymi z ostatnich wydarzeń z udziałem Stanisławy Celińskiej były koncerty zorganizowane w Klubie Stodoła oraz w Polska Filharmonia Bałtycka. Występy odbyły się jeszcze w kwietniu i były częścią jej bieżącej działalności scenicznej. SPRAWDŹ TEŻ: Wzięła rozwód, ale długo o nim milczała. Prawda o małżeństwie Stanisławy Celińskiej i Andrzeja Mrowca wyszła na jaw po latach.
Przez lata żyli w konflikcie. Natalia Kukulska ujawniła prawdę o relacji z bratem.„To zajęło mi 10 lat”
Natalia Kukulska po latach zdecydowała się opowiedzieć o trudnych relacjach z przyrodnim bratem Piotrem Kukulskim. W wywiadzie dla RMF Classic przyznała, że przebaczenie nie przyszło łatwo i trwało niemal dekadę. Piosenkarka podkreśliła jednak, że dziś chce zostawić przeszłość za sobą i budować rodzinne relacje od nowa.
Natalia Kukulska przez lata bardzo rzadko mówiła publicznie o relacjach z przyrodnim bratem Piotrem Kukulskim. Konflikt w rodzinie był jednak szeroko komentowany w mediach i regularnie wracał w kolejnych publikacjach. Teraz artystka zdecydowała się na szczere wyznanie. W rozmowie dla RMF Classic przyznała, że odbudowanie relacji zajęło jej prawie 10 lat. Piosenkarka podkreśliła, że dziś chce zostawić za sobą dawne urazy i skupić się na nowym początku. Natalia Kukulska przez lata unikała komentarzy o bracie Natalia Kukulska od lat należy do najpopularniejszych gwiazd polskiej sceny muzycznej. Córka Anny Jantar i Jarosława Kukulskiego już jako dziecko zdobyła ogromną popularność dzięki przebojowi „Puszek okruszek”. Po tragicznej śmierci matki w katastrofie lotniczej na pewien czas zniknęła ze sceny, jednak w latach 90. wróciła z albumem „Światło”, który umocnił jej pozycję w polskim popie. Przez lata media interesowały się nie tylko jej karierą, ale również życiem prywatnym. Szczególnie dużo emocji wzbudzały relacje Natalii Kukulskiej z przyrodnim bratem Piotrem Kukulskim, znanym także pod pseudonimem Pikej. Rodzeństwo bardzo rzadko publicznie komentowało swoją relację, co tylko podsycało zainteresowanie opinii publicznej. Ojciec Natalii Kukulskiej po śmierci Anny Jantar związał się z Moniką Borys. W 1989 roku na świat przyszedł ich syn Piotr Kukulski. Po śmierci Jarosława Kukulskiego relacje między rodzeństwem miały się wyraźnie pogorszyć. Według doniesień medialnych Piotr miał mieć pretensje dotyczące zarządzania pamięcią o ojcu, a także kwestii związanych ze spadkiem. Konflikt Natalii Kukulskiej i Piotra Kukulskiego był szeroko komentowany Przez wiele lat konflikt rodzeństwa był szeroko opisywany w mediach. Natalia Kukulska konsekwentnie starała się jednak unikać publicznego komentowania spraw rodzinnych. W 2014 roku opublikowała nawet oświadczenie, w którym podkreślała, że wokół jej relacji z Piotrem powstało wiele nieprawdziwych historii. „Od kilku lat opisywana jest głośno w mediach relacja moja i Piotra Kukulskiego. Powiedziano i pozmyślano już wszystko, zbudowano historie, na kanwach których powstały kolejne” – pisała wtedy artystka. Piosenkarka przyznawała również, że cała sytuacja była dla niej bardzo trudna emocjonalnie. W jednym z wywiadów mówiła, że ciężko było jej pogodzić się z tym, że ktoś bliski chce „ugrać coś dla siebie” jej kosztem. Natalia Kukulska zaznaczała jednocześnie, że nie chce publicznie oceniać swojego przyrodniego brata i jego działalności artystycznej. Mimo medialnych napięć z czasem sytuacja zaczęła się zmieniać. Ważnym momentem było wspólne pojawienie się Natalii i Piotra w Opolu podczas odsłonięcia miejsca poświęconego pamięci Jarosława Kukulskiego w Alei Gwiazd. Czytaj też: Minęło już 46 lat od odejścia Anny Jantar. Natalia Kukulska we wzruszającym wpisie wspomniała mamę. Trudno powstrzymać łzy Natalia Kukulska wybaczyła bratu po niemal dekadzie Teraz Natalia Kukulska wróciła do tematu rodzinnych relacji podczas rozmowy z Kayah dla RMF Classic. Gwiazda przyznała wprost, że pojednanie z Piotrem Kukulskim było dla niej długim i bolesnym procesem. „Mam teraz dobry kontakt z bratem. To zajęło prawie 10 lat. Stwierdziłam, że zaczynamy od nowa. Gdybym miała rozliczać się z przeszłością i z nim to byśmy tego kontaktu dzisiaj nie mieli” – powiedziała piosenkarka. Natalia Kukulska podkreśliła, że nie chce już wracać do dawnych konfliktów i trudnych doświadczeń. Jak sama przyznała, przebaczenie było dla niej sposobem na odzyskanie wewnętrznego spokoju. „Nie noszę w serce urazy. Jak się budzę, chcę się czuć lekka, wolna. Wybaczenie i odpuszczenie jest czymś ważnym” – zaznaczyła artystka. Gwiazda nie zdradziła jednak szczegółów sytuacji, które doprowadziły do rodzinnego kryzysu. Jednocześnie zdementowała sugestię, że źródłem problemów mogły być wyłącznie „błędy młodości” Piotra Kukulskiego. View oEmbed on the source website Natalia Kukulska chce zamknąć trudny rozdział Już wcześniej Natalia Kukulska sygnalizowała, że relacje z bratem zaczęły się poprawiać. W rozmowie z Agnieszką Woźniak-Starak mówiła, że ich kontakt jest „bardzo poprawny”, choć nie szczególnie bliski między innymi dlatego, że Piotr nie mieszka w Polsce. Artystka podkreślała wtedy, że życzy bratu szczęścia i kibicuje mu w odnalezieniu własnej drogi życiowej. Wspominała również, że nauczyła się milczeć w momentach największych medialnych napięć, ponieważ publiczne polemiki tylko pogarszały sytuację. W kolejnych wypowiedziach Natalia Kukulska wielokrotnie wracała do tematu wybaczenia. Przyznawała, że był moment, kiedy fala artykułów i komentarzy bardzo ją bolała, jednak ostatecznie postawiła na spokój i odcięcie się od dawnych konfliktów. Dziś piosenkarka jasno daje do zrozumienia, że chce skupić się na teraźniejszości i odbudowanej relacji z przyrodnim bratem. Po niemal 10 latach trudnych doświadczeń Natalia Kukulska mówi już przede wszystkim o wybaczeniu, spokoju i nowym początku. Czytaj też: Po słowach o Kościele, spłynęła na nią fala negatywnych komentarzy. Teraz Natalia Kukulska mówi wprost: „To miejsce wymaga jakiegoś oczyszczenia i zdrowia"
Hanna Bieluszko pokazała się po dramatycznych przejściach. Wzruszające nagranie obiegło sieć
Hanna Bieluszko przechodzi dramatyczną walkę z nowotworem jelita grubego. Aktorka znana z „Barw szczęścia” i „M jak miłość” opublikowała poruszające nagranie, w którym opowiada o chorobie, rehabilitacji oraz ogromnym wsparciu, jakie otrzymała od bliskich i środowiska artystycznego. W emocjonalnym materiale padły słowa, które poruszyły fanów i środowisko aktorskie.
Hanna Bieluszko przeżywa jeden z najtrudniejszych momentów w swoim życiu. Aktorka znana z seriali „Barwy szczęścia” i „M jak miłość” walczy z nowotworem jelita grubego i przechodzi intensywną rehabilitację w Krakowie. W opublikowanym nagraniu szczerze opowiedziała o dramatycznych chwilach związanych z chorobą oraz o ogromnym wsparciu, jakie otrzymała od bliskich i środowiska artystycznego. Szczególne emocje wywołały jej słowa: „Byłam nieprzytomna”. Hanna Bieluszko zmaga się z nowotworem jelita grubego Hanna Bieluszko, aktorka kojarzona przez widzów przede wszystkim z seriali „Barwy szczęścia” oraz „M jak miłość”, mierzy się z poważną chorobą nowotworową. Jak przekazano w opublikowanym nagraniu, artystka choruje na nowotwór jelita grubego i obecnie przechodzi intensywną rehabilitację. Jeszcze niedawno była aktywna zawodowo i pojawiała się zarówno na scenie teatralnej, jak i na planie filmowym. Dziś jej codzienność wygląda zupełnie inaczej. Hanna Bieluszko walczy o odzyskanie sprawności i powrót do normalnego życia. Fundacja Votum opublikowała poruszający apel dotyczący sytuacji aktorki. W opisie nagrania podkreślono, że nie jest to już wyłącznie walka o zdrowie. To również walka o powrót do teatru, filmu i pasji, która od lat była ważną częścią życia artystki. Aktorka opublikowała poruszające nagranie z Krakowa Nagranie z udziałem Hanny Bieluszko i Aliny Kamińskiej zostało zrealizowane podczas rehabilitacji w Krakowie. Aktorki spotkały się w Polskim Centrum Rehabilitacji Funkcjonalnej w Krakowie, gdzie Bieluszko przechodzi leczenie i odzyskuje siły. Alina Kamińska, aktorka Teatru Bagatela, doskonale rozumie sytuację swojej koleżanki. Sama niedawno zmagała się z poważnymi problemami zdrowotnymi po udarze mózgu i przechodziła długą rehabilitację. W rozmowie z Hanną Bieluszko nie kryła wzruszenia. — Dla mnie empatia jest rzeczą podstawową. Jak się dowiedziałam o Hani, to się rozpłakałam, po czym pomyślałam, że mam ogromną wiedzę i wdzięczność dla tych wszystkich, którzy mi pomogli. Teraz ja muszę pomóc, jak tylko mogę i potrafię, Hani. Ja powiem ci, Haniu, nie poddawaj się — powiedziała Alina Kamińska. W nagraniu obie aktorki wspominały także o dramatycznych momentach związanych z chorobą. — Jak wiadomo, ja miałam nie przeżyć, a przeżyłam — mówiła Kamińska. — Ja też miałam nie przeżyć — dodała Hanna Bieluszko. Te słowa wywołały ogromne poruszenie wśród internautów i fanów aktorki. Zobacz też: Hanna Bieluszko walczy o powrót na scenę. Aktorka musi jednak zebrać ogromną sumę pieniędzy na leczenie „Byłam nieprzytomna”. Hanna Bieluszko o najtrudniejszych chwilach Hanna Bieluszko w szczery sposób opowiedziała o najtrudniejszym okresie związanym z chorobą. Aktorka przyznała, że wiele działań dotyczących jej leczenia i organizacji pomocy odbywało się poza nią, ponieważ była w bardzo ciężkim stanie. — To wszystko odbywało się poza mną. Bo ja po pierwsze byłam nieprzytomna, a po drugie, nawet gdybym była przytomna, to nie wiedziałabym, jak to zorganizować, bo nie mam tego typu doświadczeń — powiedziała. Aktorka nie ukrywała również ogromnego zaskoczenia skalą wsparcia, jakie otrzymała od ludzi. Przyznała, że nigdy nie uważała się za osobę bardzo towarzyską i nie spodziewała się tak wielkiej mobilizacji. — Ten ogrom sprawił, że pomyślałam, że muszę zweryfikować poglądy na temat świata. To było niesamowite. I ludzie, których bym w życiu nie podejrzewała. A z kolei osoby, od których tego oczekiwałam, nagle cisza — mówiła ze wzruszeniem. W innym fragmencie rozmowy podkreślała, że sytuacja związana z chorobą stała się dla niej bardzo ważnym doświadczeniem pokazującym prawdziwe relacje międzyludzkie. Alina Kamińska wspiera Hannę Bieluszko w walce o zdrowie W czasie spotkania w Krakowie Alina Kamińska wielokrotnie podkreślała, jak ważna jest solidarność i wzajemna pomoc. Aktorka zaznaczyła, że środowisko artystyczne potrafiło się zjednoczyć zarówno w czasie jej choroby, jak i teraz, gdy pomocy potrzebuje Hanna Bieluszko. — Nasze środowisko ogromnie skonsolidowane w walce o mnie, a teraz o Hanię, pokazało, że jest wspaniałe — podkreśliła. Kamińska zaznaczyła także, że wsparcie drugiego człowieka ma ogromne znaczenie w czasie walki o zdrowie i sprawność. Emocjonalne nagranie obu aktorek szybko rozeszło się po sieci i wywołało lawinę komentarzy pełnych wsparcia. Na zakończenie rozmowy Alina Kamińska powiedziała słowa, które szczególnie mocno wybrzmiały w kontekście choroby Hanny Bieluszko. — To jest jakby egzamin, dobry egzamin naszego człowieczeństwa i wrażliwości. Fundacja Votum prowadzi zbiórkę dla aktorki Hanna Bieluszko jest podopieczną Fundacji Votum, która prowadzi internetową zbiórkę na jej leczenie i rehabilitację. Organizacja podkreśla, że aktorka każdego dnia walczy o odzyskanie sprawności i powrót do życia zawodowego. W opisie opublikowanego materiału zaznaczono, że Hannę Bieluszko wspierają rodzina, przyjaciele oraz środowisko aktorskie. Fundacja zachęca również internautów do dołączenia do pomocy. Historia aktorki poruszyła wiele osób. Jej szczere wyznanie i emocjonalne słowa o chorobie stały się symbolem walki, determinacji i ogromnej siły w obliczu dramatycznych doświadczeń.
Wielkie pożegnanie Stanisławy Celińskiej. Gwiazdy mówią jednym głosem. „Była dobrem narodowym”
Śmierć Stanisławy Celińskiej poruszyła środowisko artystyczne w całej Polsce. Aktorka, która przez dekady zachwycała widzów na scenie i ekranie, zmarła 12 maja 2026 roku w wieku 79 lat. W programie „Dzień Dobry TVN” bliscy współpracownicy i przyjaciele opowiedzieli o jej niezwykłej osobowości, ogromnej pasji i wymagającym charakterze.
Śmierć Stanisławy Celińskiej wstrząsnęła polskim światem kultury. Wybitna aktorka, wokalistka i legenda sceny zmarła 12 maja 2026 roku w wieku 79 lat. Wzruszające wspomnienia gwiazd pokazują, jak wielki wpływ miała na kolejne pokolenia artystów. W „Dzień Dobry TVN” Lucyna Malec, Jacek Poniedziałek i Małgorzata Różniatowska opowiedzieli o jej niezwykłej charyzmie, bezkompromisowości oraz ogromnym sercu, które kryło się pod twardym charakterem. Stanisława Celińska nie żyje. Polska żegna wybitną aktorkę Informacja o śmierci Stanisławy Celińskiej wywołała ogromne emocje w świecie kultury i polskiego show-biznesu. Aktorka odeszła we wtorek, 12 maja 2026 roku, w wieku 79 lat. Dla wielu była nie tylko wielką gwiazdą teatru i filmu, ale również symbolem autentyczności, siły oraz bezkompromisowego podejścia do sztuki. W mediach społecznościowych i programach telewizyjnych pojawiają się kolejne wspomnienia osób, które miały okazję pracować z artystką. W „Dzień Dobry TVN” głos zabrali Lucyna Malec, Jacek Poniedziałek oraz Małgorzata Różniatowska. Każde z nich podkreślało, że Stanisława Celińska była osobą niezwykle wymagającą, ale jednocześnie pełną ciepła i wrażliwości. Aktorka przez lata związana była z warszawskimi teatrami. Widzowie pamiętają ją także z wielkich ról filmowych oraz charakterystycznych występów scenicznych. Jej śmierć dla wielu osób oznacza koniec pewnej epoki polskiego kina i teatru. Lucyna Malec: „Była naszym dobrem narodowym” Jedne z najbardziej poruszających słów padły z ust Lucyny Malec. Aktorka nie ukrywała emocji i podkreślała, jak wyjątkową osobą była Stanisława Celińska. – Mówiłam jej, że jest naszym dobrem narodowym. Cudowna osoba, wielka gwiazda, która nie miała w sobie nic z gwiazdorstwa. Była po prostu wspaniałą aktorką – powiedziała Lucyna Malec w „Dzień Dobry TVN”. Wspominając wspólne chwile, aktorka zdradziła także mniej znane szczegóły z życia Celińskiej. Opowiadała o jej fascynacji dużymi maszynami oraz o nietypowym prezencie od Andrzeja Wajdy. Reżyser miał podarować jej bezprzewodową wiertarkę-wkrętarkę podczas jubileuszu aktorki. Lucyna Malec wspominała również, że podczas wspólnych podróży potrafiły zatrzymywać się, by obserwować dźwigi i inne maszyny. Te historie pokazały zupełnie inne oblicze Stanisławy Celińskiej – osoby pełnej ciekawości świata i prostych fascynacji. CZYTAJ TAKŻE: Stanisława Celińska nie żyje. Legendarna aktorka miała 79 lat. „Odeszła Nasza Stasia” Jacek Poniedziałek o Celińskiej: „Była kobietą pasji” Wzruszenia nie krył także Jacek Poniedziałek, który wielokrotnie współpracował ze Stanisławą Celińską. Aktor podkreślał, że była niezwykle wymagająca zarówno wobec siebie, jak i swoich partnerów scenicznych. – Skrajnie dużo wymagająca od siebie i od swoich partnerów, od reżyserów – mówił w „Dzień Dobry TVN”. Jacek Poniedziałek tłumaczył, że Celińska poszukiwała w teatrze duchowości i głębokich emocji. Jeśli nie odnajdywała ich w projekcie, traciła zainteresowanie pracą nad nim. Według aktora była „kobietą pasji”, która potrafiła reagować bardzo emocjonalnie i stanowczo. Jednocześnie podkreślił jej ogromną empatię. Przyznał, że Stanisława Celińska potrafiła doskonale rozumieć emocje drugiego człowieka. Ich relacja była szczególna również dlatego, że aktorka aż czterokrotnie wcielała się w rolę jego matki. – Ona potrafiła być bardzo ciepła, bardzo rozumieć, co się dzieje w duszy człowieka – wspominał aktor. SPRAWDŹ RÓWNIEŻ: Rozwód, o którym milczała przez lata. Prawda o małżeństwie Stanisławy Celińskiej i Andrzeja Mrowca wyszła na jaw Małgorzata Różniatowska wspomina znajomość od dzieciństwa Bardzo osobistą historią podzieliła się również Małgorzata Różniatowska. Aktorka znała Stanisławę Celińską od najmłodszych lat i nie ukrywała, że ich relacja trwała praktycznie przez całe życie. – „Rodzice zapisali mnie do szkoły muzycznej i trafiłam pod skrzydła mamy Stasi, prof. Basi Celińskiej, która uczyła mnie grać na skrzypcach. Wtedy poznałam Stasię” – wspominała w „Dzień Dobry TVN”. Jak podkreślała, już jako dziecko Stanisława Celińska była pewna swojej przyszłości. "Wiedziała, że będzie aktorką". Różniatowska opowiadała także o niezwykłych podobieństwach między nimi. – „Obie byłyśmy rude, obie piegowate. Nawet, jak się okazało stosunkowo niedawno, urodziłyśmy się tego samego dnia, czyli, 29 kwietnia” – wyznała. Ich zawodowe drogi wielokrotnie się przecinały. Jak zdradziła Małgorzata Różniatowska, kilka razy przejmowała role po Stanisławie Celińskiej. – „Trzy razy zdarzyło się to, że dostałam rolę po Stasi” – mówiła. „Skupiała na sobie uwagę wszystkich” – wspominała wzruszona. Na zakończenie dodała słowa, które najlepiej oddały ich wieloletnią relację: – „I tak całe życie dreptałam sobie, parę lat później, za Stasią”. Tak widzowie zapamiętają Stanisławę Celińską Stanisława Celińska była jedną z najwybitniejszych polskich aktorek teatralnych i filmowych. Na ekranie zadebiutowała w 1970 roku w filmie Andrzeja Wajdy „Krajobraz po bitwie”. W pamięci widzów zapisała się między innymi jako Agnieszka z „Nocy i dni” Jerzego Antczaka. Ogromną sympatię zdobyła także dzięki rolom komediowym. Widzowie doskonale pamiętają jej występ jako Lusi w filmie „Nie ma róży bez ognia” Stanisława Barei. Do historii przeszło również wykonanie przez nią utworu „Uśmiechnij się. Jutro będzie lepiej” podczas Przeglądu Piosenki Aktorskiej we Wrocławiu. Aktorka była związana z warszawskimi teatrami i współpracowała między innymi z Krzysztofem Warlikowskim. Stanisława Celińska otwarcie mówiła również o swoich zmaganiach z chorobą alkoholową. W jednym z wywiadów dla „Dzień Dobry TVN” przyznała, że zdecydowała się publicznie opowiadać o problemie, ponieważ chciała pomagać innym osobom walczącym z uzależnieniem. Śmierć Stanisławy Celińskiej poruszyła tysiące widzów oraz ludzi kultury. Dla wielu pozostanie symbolem talentu, odwagi i niezwykłej pasji do sztuki.
Tylko u nas! To czuła Alicja Szemplińska przed wyczytaniem Polski jako ostatniej do finału Eurowizji. Padły znamienne słowa
Alicja Szemplińska przeżyła prawdziwy rollercoaster emocji podczas ogłaszania wyników półfinału Eurowizji. Polska została wyczytana dopiero na końcu listy finalistów, a napięcie wśród naszej delegacji było ogromne. Po wszystkim opowiedziała, co czuła podczas tych przedłużających się minut oczekiwania.
Alicja Szemplińska przeżyła jedne z najbardziej nerwowych chwil podczas tegorocznej Eurowizji. Polska została wyczytana dopiero jako ostatni kraj awansujący do finału, a napięcie wśród naszej delegacji rosło z sekundy na sekundę. Na twarzy reprezentantki Polski było widać ogromny stres, a sama wokalistka przyznała później, że przez moment była przekonana, iż to koniec marzeń o finale. Gdy jednak prowadzący ogłosili „POLAND!”, emocje eksplodowały. Alicja Szemplińska czekała do ostatniej chwili na decyzję Eurowizji Tegoroczny półfinał 70. Konkursu Piosenki Eurowizji przyniósł polskim widzom ogromne emocje. Alicja Szemplińska, która reprezentuje nasz kraj z utworem „Pray”, musiała czekać niemal do samego końca na decyzję dotyczącą awansu do wielkiego finału. Występująca w biało-czerwonych barwach wokalistka zaprezentowała się jako przedostatnia uczestniczka koncertu. Później rozpoczęło się najbardziej nerwowe oczekiwanie wieczoru. Organizatorzy ogłaszali finalistów w losowej kolejności, stopniowo budując napięcie zarówno wśród delegacji, jak i widzów przed telewizorami. Polska została wyczytana jako ostatnia spośród krajów, które awansowały do finału. Chociaż kolejność ogłaszania wyników nie miała związku z liczbą zdobytych głosów, emocje w polskim teamie były ogromne. „Myślałam, dobra, pakujemy się!” — szczere słowa reprezentantki Polski Na nagraniach udostępnionych po półfinale widać było, że Alicja Szemplińska bardzo mocno przeżywała całą sytuację. Na twarzy wokalistki malowało się napięcie i stres, a atmosfera wśród członków delegacji robiła się coraz bardziej nerwowa z każdą kolejną ogłaszaną nazwą kraju. Moment ogłoszenia Polski wywołał eksplozję emocji. Gdy prowadzący wypowiedzieli „POLAND!”, w polskim zespole natychmiast wybuchła fala radości i ulgi. Alicja Szemplińska oraz towarzyszący jej tancerze nie kryli szczęścia po usłyszeniu długo wyczekiwanego werdyktu. Wokalistka po ogłoszeniu wyników wyszła również do grupy fanów skandujących jej imię. Chwilę później udzieliła krótkiego wywiadu zgromadzonym w wiedeńskiej arenie dziennikarzom i zdradziła, co działo się w jej głowie w tych ostatnich sekundach przed ogłoszeniem awansu Polski. „Myślałam, dobra, pakujemy się!” Jak przyznała, większy spokój zachowywali towarzyszący jej tancerze i członkowie ekipy. „Ale moi chłopcy byli bardzo spokojni, mówili: spokojnie, najlepsze na koniec” Fala emocji po ogłoszeniu wyników. Gwiazdy komentują sukces Polski Pod materiałami opublikowanymi po półfinale pojawiły się setki komentarzy od widzów oraz osób ze świata show-biznesu. Wielu internautów przyznawało, że przeżywało identyczny stres jak polska delegacja. Wśród komentujących znalazł się między innymi Ralph Kaminski, który napisał, że „miał prawie zawał przed telewizorem”. Radości z awansu Polski do finału nie ukrywały także Julia Wieniawa, Marika czy Blanka, która sama doskonale zna emocje towarzyszące reprezentantom Eurowizji za kulisami konkursu. W mediach społecznościowych pojawiło się również wiele wpisów gratulujących Alicji Szemplińskiej występu oraz awansu do finału. Alicja Szemplińska z utworem „Pray” wystąpi w wielkim finale Awans do finału oznacza, że Alicja Szemplińska już w sobotę ponownie pojawi się na wiedeńskiej scenie 70. Konkursu Piosenki Eurowizji. Reprezentantka Polski wykona utwór „Pray” i zawalczy o jak najwyższe miejsce w konkursie. Wiemy już - jak wynika z wyników losowania - że utwór Alicji wybrzmi w drugiej połowie wielkiego finału.
Śmierć córki Mariusza Węgłowskiego wstrząsnęła Polską. Pojawiły się nowe doniesienia o przyczynie śmierci 24-latki
Nikola Węgłowska, 24-letnia córka aktora Mariusza Węgłowskiego, zmarła pod koniec kwietnia 2026 r. Informacja o tragedii została ujawniona dopiero po pogrzebie. Teraz pojawiły się nowe doniesienia dotyczące możliwej przyczyny śmierci młodej kobiety.
Śmierć Nikoli Węgłowskiej poruszyła opinię publiczną i wywołała ogromne emocje wśród fanów Mariusza Węgłowskiego. 24-letnia córka aktora zmarła 28 kwietnia 2026 r., a informacja o tragedii została ujawniona dopiero po uroczystościach pogrzebowych. W ostatnich dniach pojawiły się nowe doniesienia dotyczące możliwej przyczyny śmierci młodej kobiety. Grób Nikoli na cmentarzu komunalnym w Kobierzycach tonie dziś w kwiatach i zniczach, a sprawa nadal budzi ogromne poruszenie. Kim była Nikola Węgłowska? Śmierć Nikoli Węgłowskiej wywołała ogromne poruszenie wśród fanów Mariusza Węgłowskiego oraz osób śledzących medialne doniesienia dotyczące rodziny aktora. 24-latka była córką znanego aktora i byłego policjanta, którego widzowie pokochali przede wszystkim za rolę w serialu „Policjantki i policjanci”. Informacja o odejściu młodej kobiety pojawiła się dopiero po uroczystościach pogrzebowych. Rodzina przekazała wiadomość o śmierci w oficjalnym nekrologu. Z kolei agencja aktorska Studio ABM, z którą Nikola była przez krótki czas związana, opublikowała poruszające pożegnanie. „Nikola pojawiła się u nas na krótko. Próbowała zabawy w aktorstwo. Chyba to nie była jej bajka. Zniknęła po jednym castingu. Niestety ostatnio doszły nas tragiczne wieści, że w wieku 24 lat zniknęła też z tego świata. Niektóre wyroki boskie są dla nas zupełnie niezrozumiałe.” — przekazała agencja. W dalszej części komunikatu przedstawiciele Studio ABM złożyli również kondolencje rodzinie dziewczyny. Zobacz też: Odeszła zbyt wcześnie. Nie żyje córka uwielbianego aktora. Nikola Węgłowska miała zaledwie 24 lata Mariusz Węgłowski apelował o pomoc dzieciom Dodatkowych emocji całej sprawie dodaje fakt, że zaledwie dwa dni przed śmiercią córki Mariusz Węgłowski pojawił się w materiale opublikowanym przez Hospicjum Formuła Dobra. Aktor zachęcał w nim do pomagania chorym dzieciom oraz wspierania działalności hospicjum. „Kochani, ja od wielu lat pędzę drogą pomagania hospicjum dla dzieci, ale wy w każdej chwili możecie do niej dołączyć” — mówił aktor w opublikowanym nagraniu. Materiał został opublikowany 26 kwietnia 2026 r. Dwa dni później doszło do tragedii. Nikola Węgłowska zmarła 28 kwietnia 2026 r. Informacja o śmierci córki aktora szybko obiegła media i media społecznościowe. Internauci zaczęli publikować wyrazy współczucia oraz kondolencje dla rodziny Węgłowskich. Pogrzeb Nikoli Węgłowskiej w Kobierzycach Ostatnie pożegnanie Nikoli Węgłowskiej odbyło się 6 maja 2026 r. na cmentarzu komunalnym w Kobierzycach na Dolnym Śląsku. Według relacji przytoczonych w źródłach, na miejscu pojawił się tłum ludzi, którzy chcieli pożegnać 24-latkę. Ceremonia miała wyjątkowo poruszający charakter. Szczególną uwagę zwracał grób Nikoli, który został niemal całkowicie zasypany kwiatami i zniczami. Zdjęcia z cmentarza szybko zaczęły krążyć w sieci i wywołały ogromne emocje. Widok miejsca pochówku młodej kobiety stał się symbolem ogromnej tragedii, jaka dotknęła rodzinę aktora. W komentarzach internauci podkreślali, że śmierć osoby w tak młodym wieku jest wyjątkowo trudna do zrozumienia. Czytaj też: Próbowała swoich sił w aktorstwie, kochała piłkę ręczną. Nikola Węgłowska miała przed sobą całe życie Nowe informacje o możliwej przyczynie śmierci W ostatnich dniach pojawiły się nowe informacje dotyczące możliwej przyczyny śmierci Nikoli Węgłowskiej. Według ustaleń „Super Expressu”, za tragedią mogła stać choroba układu krążenia. „Znałem Nikolę kilka lat, jeszcze z czasów szkoły podstawowej. Dawno jej nie widziałem, ale słyszałem, że powodem jej śmierci była choroba układu krążenia” — powiedział w rozmowie z portalem jeden z mieszkańców miejscowości, w której została pochowana Nikola. Jak wynika z relacji cytowanego mężczyzny, wszystko wskazuje na to, że choroba pojawiła się nagle. W źródłach podkreślono, że tragedia była niespodziewana i wstrząsnęła lokalną społecznością. Do tej pory rodzina nie przekazała oficjalnego komunikatu dotyczącego dokładnej przyczyny śmierci 24-latki.
Stanisława Celińska nie żyje. Legendarna aktorka miała 79 lat. „Odeszła Nasza Stasia”
Nie żyje Stanisława Celińska. Aktorka i wokalistka miała 79 lat. Informację o śmierci artystki przekazała Joanna Trzcińska, która prowadziła wraz z nią profil w mediach społecznościowych. Wiadomość została następnie potwierdzona przez menadżera Macieja Muraszkę. W sieci pojawiło się emocjonalne pożegnanie, które poruszyło internautów.
Nie żyje Stanisława Celińska. Informacja o śmierci aktorki i wokalistki pojawiła się w mediach społecznościowych. Wiadomość przekazała Joanna Trzcińska, która prowadziła wraz z artystką jej oficjalny profil. W opublikowanym wpisie pojawiły się poruszające słowa pożegnania. Joanna Trzcińska poinformowała, że Stanisława Celińska odeszła „dziś po południu”. Podkreśliła również, jak ważną osobą była dla niej aktorka. „Z wielką rozpaczą muszę Państwa poinformować, że dziś po południu odeszła Nasza Stasia. Mam wielką nadzieję, że spotkała się już z Bogiem, którego tak bardzo kochała” – przekazała Joanna Trzcińska. Maciej Muraszko potwierdził śmierć Stanisławy Celińskiej Informację o śmierci Stanisławy Celińskiej potwierdził również menadżer aktorki i wokalistki Maciej Muraszko. Wiadomość błyskawicznie obiegła media i wywołała ogromne poruszenie wśród osób śledzących działalność artystki. W opublikowanych komunikatach podkreślano, że Stanisława Celińska była nie tylko cenioną aktorką i wokalistką, ale również wyjątkowym człowiekiem. Joanna Trzcińska we wpisie napisała: „Stasia była Wspaniałym Człowiekiem, Najlepszym jakiego znałam…”. Poruszające słowa pożegnania po śmierci aktorki W opublikowanym pożegnaniu znalazł się również fragment utworu, który – jak przekazała Joanna Trzcińska – był ważny dla Stanisławy Celińskiej. „Spotkamy się wszyscy bo nic się nie kończy Lecz w dobro obraca się Choć dni przemijają To każda godzina nadzieją otula mnie Spotkamy się wszyscy bo nic się nie kończy Lecz w dobro obraca się Choć dni przemijają To w każdej godzinie ta wiara prowadzi mnie…” Na końcu wpisu Joanna Trzcińska podpisała się jako osoba „prowadząca ze Stasią ten profil”. Stanisława Celińska miała 79 lat Stanisława Celińska miała 79 lat. Informacja o jej śmierci została przekazana kilkanaście minut temu i natychmiast stała się jednym z najgłośniejszych tematów w sieci. Wiadomość o odejściu aktorki wywołała falę komentarzy i reakcji internautów. W publikowanych wpisach dominują słowa smutku i wzruszenia po śmierci artystki. Nie podano dokładnej lokalizacji śmierci Stanisławy Celińskiej. Wiadomo jedynie, że informacja została przekazana za pośrednictwem mediów społecznościowych, a następnie potwierdzona przez menadżera aktorki. Stanisława Celińska była ikoną polskiego kina i teatru Stanisława Celińska przez dekady należała do grona najbardziej cenionych polskich aktorek teatralnych i filmowych. Była związana przede wszystkim z warszawskimi teatrami, w tym Teatrem Współczesnym, Ateneum, Dramatycznym, Studio czy Kwadrat. W 1969 roku ukończyła PWST w Warszawie pod kierunkiem Ryszardy Hanin. Filmowy debiut zaliczyła u boku Daniela Olbrychskiego w „Krajobrazie po bitwie” Andrzeja Wajdy z 1970 roku. Za tę rolę otrzymała nagrodę aktorską w Łagowie. W latach 70. była jedną z najgłośniejszych gwiazd polskiego kina. Występowała w produkcjach reżyserów takich jak Krzysztof Zanussi, Stanisław Bareja, Jerzy Antczak, Janusz Majewski, Barbara Sass czy Kazimierz Kutz. Za rolę Izy Gęsiareczki w „Spisie cudzołożnic” Jerzego Stuhra została nagrodzona na Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych w Gdyni w 1994 roku. Popularność przyniosły jej również role w komediach „Złote runo” oraz „Fuks”, za które otrzymała nominacje do Orła. W 2001 roku zdobyła Polską Nagrodę Filmową za rolę w filmie „Pieniądze to nie wszystko” Juliusza Machulskiego. Artystka była także wielokrotnie nagradzana za działalność teatralną i radiową. Otrzymała między innymi Srebrny Krzyż Zasługi, nagrodę „Wielki Splendor” oraz statuetkę Feliksa Warszawskiego. Stanisława Celińska spełniała się również jako wokalistka. W 2015 roku ukazał się album „Atramentowa…”, przygotowany wspólnie z Maciejem Muraszko. Na płycie znalazły się utwory napisane specjalnie dla artystki przez Wojciecha Młynarskiego, Muńka Staszczyka czy Marcina Sosnowskiego. Źródła: stanislawacelinska.pl, wydarzenia.interia.pl
W wieku 40 lat uciekła do Maroka, by zacząć od nowa. Ten reportaż działa jak plaster na złamane serce
Maroko Elżbiety Sęczykowskiej nie jest jedynie miejscem na mapie, lecz przestrzenią wewnętrznej przemiany, pamięci i poszukiwania siebie. W reportażu „Trzy kolory Maroka” autorka prowadzi czytelnika przez Tanger, Asilę i kolejne miasta pełne światła, muzyki, zapachów oraz emocji, tworząc niezwykle zmysłową opowieść o podróży – tej geograficznej i tej najważniejszej, odbywającej się w głąb własnego wnętrza.
Poniżej publikujemy fragment reportażu Elżbiety Sęczykowskiej „Trzy kolory Maroka” (wyd. Purple Book), którego premiera odbyła się 6 maja 2026 roku. To nastrojowa, literacka opowieść o kobiecie, która wyrusza do Maroka, by odnaleźć spokój, oddech i własny głos. Autorka z wyjątkową wrażliwością opisuje atmosferę Tangeru i Asili, splatając obrazy oceanu, muzyki gnawa, zapachów mięty i soli z refleksją nad pamięcią, stratą oraz potrzebą nowego początku. Fragment reportażu „Trzy kolory Maroka” Elżbiety Sęczykowskiej – podróż przez Tanger i Asilę CZĘŚĆ 1. PODRÓŻ DO BŁĘKITU Tanger*. Brama wiatru 3 kwietnia 2018 Wysiadam z promu, jakbym wychodziła z własnego cienia. Niebo jest poszarpane, wiatr gorący, słony, pełen niepokoju. Szybują nade mną mewy; niosą w dziobach białe okruchy nieba. Port pachnie wilgocią, rybami i czymś jeszcze – czymś starym jak ziemia. Jak decyzja, której nie da się już cofnąć. Przez chwilę mi się wydaje, że słyszę głos matki, choć nigdy tu nie była. W rękach mam tylko jedną walizkę, a w niej aparat, notatnik, trzy sukienki i list, którego nie odważyłam się przeczytać od dnia, gdy go napisałam. List do siebie. Z tamtego czasu, gdy wszystko jeszcze miało imię. Teraz dobiegam czterdziestki, jestem wewnętrznie wypalona, doznaję poczucia straty i niewypowiedzianej potrzeby odcięcia się od przeszłości. Uczynienia pierwszego kroku w nieznane. Nie pytam już nawet, co jest na końcu drogi. Idę. Tanger nie wita mnie uśmiechem. Nie potrzebuje. Jest sobą – surowy, szorstki, czysty, piękny jak początek pieśni, której słów się jeszcze nie zna. Pachnie jak drzwi, które nie są ani zamknięte, ani otwarte, tylko lekko uchylone. Morze oddycha we mnie – jakby z każdym krokiem coś się usuwało. Ciężar, imię, może wspomnienie. Spacer przez miasto to prawdziwa przyjemność. Moim oczom ukazują się białe mauretańskie domy, intensywnie zielone drzwi z symbolami Fatimy, imponujące rezydencje pamiętające jeszcze czasy francuskich kolonizatorów, piękne parki, kołyszące się na wietrze palmy, tajemnicze zaułki. W jednym z nich fotografuję chłopca z kotem na tle pięknych, starych, zielonych drzwi. Krążąc po zakamarkach miasta, zaglądam niekiedy do prywatnych ogrodów, jeśli pozwala na to niezbyt wysoki mur. Upajam się zapachami egzotycznych kwiatów i podziwiam wspaniałą, bujną roślinność. Pnącza okalające ekspansywnie stare drzewa sprawiają wrażenie wiedźm zagarniających swymi drapieżnymi dłońmi coraz większe ich fragmenty. Przed znalezieniem noclegu postanawiam jeszcze odwiedzić Muzeum Ibn Battuty, największego średniowiecznego podróżnika – odkrywcy tamtych czasów. Zawsze mnie fascynował. Ibn Battuta przez trzydzieści lat swej duchowej drogi do Mekki odwiedził większość krajów Afryki, Azji i Europy, dokładnie je zarazem opisując. Stał się tym samym najwspanialszym dokumentalistą tamtego islamskiego świata. Zazdroszczę mu odwagi. Wieczorem sadowię się na tarasie nad medyną, czyli historycznym starym miastem. Wsłuchuję się w nawoływania muezina do modlitwy. Zdaje się, że jego pieśń niesie się hen, wysoko, ponad minarety i dachy domów, ponad wody, aż do nieba. Herbata jest gorzka, ale mięta koi spierzchnięte gardło. Zapisuję w notatniku: Nie jesteś już turystką. Nie jesteś uciekinierką. Jesteś kobietą w drodze. A skoro tak, nie potrzebujesz planu, tylko odwagi. * Następnego dnia schodzę wolno wąskimi schodami, które pachną wilgocią i solą. Otwiera się przede mną biały taras kawiarni „Hafa” – tej samej, w której od ponad stu lat przesiadują ludzie szukający w Tangerze czegoś więcej niż zwykłej podróży. Cafe „Hafa” to nie tylko kawiarnia – to punkt zwrotny, gdzie kultura bierze górę nad turystyczną rutyną. Stoły z widokiem na zamglony Gibraltar, pomarańczowe światło zachodu, śmiechy poetów, których nazwiska słyszało echo ścian – wszystko to sprawia, że każdy, kto tu wstąpi, staje się częścią historii. Zanim dostrzegę wolne miejsce, sięgam po aparat i robię wnętrzu kilka zdjęć. Siadam przy drewnianym stoliku, pamiętającym dłonie setek wędrowców. Zamawiam u kelnera szklankę gorącej herbaty z miętą. Doznaję uczucia, że w tym naparze zamyka się cały smak Maroka – ostry, słodki, zielony i nieco gorzki. Kieruję wzrok na morze – w stronę cieśniny, która dzieli dwa światy i łączy z sobą dwa kontynenty. I wtedy sobie przypominam rozmaite opowieści: tutaj siadywał Paul Bowles i notował pierwsze zdania o pustyniach i zagubieniu. Tutaj także przesiadywał William S. Burroughs, przytłoczony własnym mrokiem i papierzyskami. Tu bywali Allen Ginsberg i Jack Kerouac – przychodzili patrzeć na fale, zanim ruszali w dalszą drogę. Kiedyś, mając przed oczami ten sam krajobraz, wyobrażał sobie swoje postacie Jean Genet i szukał oddechu Tennessee Williams. Nawet Mohamed Choukri i Tahar Ben Jelloun mówili, że „Hafa” stanowiła dla nich szkołę wolności – miejsce, gdzie można było słuchać i być wysłuchanym. Teraz siedzę tu ja. Kobieta z zeszytem, która również szuka własnych słów, własnej opowieści. Czuję ich obecność – nie jako cień, lecz znak, że każdy, kto wpada do „Hafy”, staje się częścią tego niezwykłego dialogu między morzem, wiatrem i człowiekiem. Zapisuję w dzienniku: W Tangerze wszystko jest początkiem. Herbata smakuje jak zdanie, które dopiero się rodzi. Fale przemawiają językiem poetów. Kawiarnia „Hafa” jest niczym brama, przez którą każdy musi przejść, by spotkać siebie. ZOBACZ TEŻ: Ta hiszpańska wyspa przez wieki nazywana była końcem świata. Nie przeczytasz o niej w żadnym przewodniku. Ci, którzy ją znają, chcą żeby tak zostało! * Na placu Grand Socco jakaś kobieta sprzedaje liście mięty. Jej dłonie przypominają pędy oliwek, są spracowane, ale cudownie żywe. Kiedy ją pytam o drogę do hotelu, nie odpowiada, tylko dotyka mojego ramienia i mówi: – Nie szukaj mapy. Posłuchaj, dokąd prowadzi cię wiatr. I wtedy go czuję – ten wiatr znad Atlantyku, który niesie głos. Nie jest to wszakże głos zewnętrzny, raczej coś, co od dawna we mnie milczało, a teraz szeptało: „Idź. Będziesz musiała zgubić się wiele razy, nim odnajdziesz błękit”. „Tak – pomyślałam – to tutaj się łączą ciemne wody oceanu z jasnymi wodami Morza Śródziemnego, tu splatają swą mokrą, słoną bryzę w całość. One już się odnalazły”. Nieopodal tego miejsca mała dziewczynka z warkoczykami sprzedaje papierowe chusteczki za parę dirhamów. Kupuję je. Może się przydadzą, gdy trzeba będzie otrzeć łzę? Asila. Miasto pełne szeptów oceanu 5 kwietnia 2018 Nie wszystkie ściany służą temu, by się od nich odbić. Niektóre uczą, jak słuchać wiatru. Wyruszam z Tangeru bladym świtem, kiedy miasto jeszcze drzemie w gęstej mgle. Pociąg sunie wolno wzdłuż linii oceanu. Z każdym kilometrem jego oddech się pogłębia, a we mnie cichnie to, co domagało się sensu. Asila zaskakuje mnie kolorem, spokojem i otwartością. Medyna (centrum) jest tu biała, jakby oczyszczona z historii, ale jednocześnie pełna murali, śladów po festiwalach, muzyce zaklętej w ścianach. To miasto mówi cicho – przez sztukę, światło i zapach soli. Zapis z dziennika: W Tangerze ruszyłam. W Asili pierwszy raz poczułam, że jestem w drodze. Spaceruję ciasnymi wąskimi uliczkami, które kończą się nie nagle, lecz łagodnie… w oceanie. Fale biją o skały i mury, a w ich rytmie odnajduję coś, co przywodzi na myśl bicie mojego serca, kiedy jeszcze wierzyło w miłość. Na jednej ze ścian widnieje mural z cytatem: Il n’y a pas de mer sans mémoire*. Zastanawiam się nad sensem tego zdania. Może właśnie dlatego tu przyjechałam? By poczuć, że pamięć nie zawsze musi boleć. Że może być falą, która zamiast niszczyć, łagodnie obmywa. Schodzę ku wodzie i zanurzam w niej stopy. Ocean jest ciemny, zimny i ogromny. Brodzę w wodzie pośród płaskich, prawie czarnych ostrych kamieni, które stanowią tu część plaży. Natrafiam na fragment uszkodzonej mozaiki. Zabieram ją ze sobą. Nieopodal kilku wędkarzy łowi ryby, tworząc malowniczy obraz na tle zachodzącego słońca. Nie umiem się oprzeć przed zrobieniem im zdjęcia, choć wiem, że to kicz. * Niedługo później siadam na murach obronnych Asili i spoglądam na Atlantyk, który uderza o skały. Wiatr niesie zapach soli i krzyk tutejszych mew. W powietrzu wibruje echo barwnych murali, zostawianych tu co roku przez artystów z całego świata. Mimo to miasto błyszczy bielą, a jego uliczki zdają się mówić: sztuka jest sposobem na oddychanie. Z dziennika: Asila przypomina, że piękno jest wciąż żywe. I nie potrzebuje innego uzasadnienia niż samo istnienie. * Kiedy wracam z pustej plaży, słyszę dźwięki muzyki gnawa. Jeszcze jej wtedy nie znałam… Zafascynowana podążam za nimi, za tą marokańską pieśnią niewolniczą, za transowym rytmem sprzed wieków, za afrykańskim rytuałem, w której kobiety i mężczyźni, kręcąc głowami, wprawiają w ruch „pędzelki” na czapkach. Nie rozumiem tej muzyki, ale całą sobą ją czuję. Zapis z dziennika: Nie bój się tych miejsc, które nie wołają głośno. Czasem to właśnie one czekają najdłużej. Podoba mi się tutaj. Atmosfera tego miejsca w przedziwny sposób mnie pociąga. Postanawiam się zatrzymać na dłużej, niż wcześniej planowałam. Tu w Asili powietrze ma smak soli i zapach cynamonu. Ulice zadziwiają bielą wapna i błękitem drzwi; w górze nad dachami domów kołują mewy. To jest miasto spokoju i zarazem rytmu, gdzie każdy wieczór kończy się muzyką. Na targu w pobliżu murów portugalskiej fortecy spotykam znów grupę muzyków gnawa, mężczyzn w długich tunikach, z bębnami tbel i metalowymi kastanietami qraqeb. Ich muzyka niesie się jak echo po pustyni. Głęboki, transowy rytm i śpiew, w którym czuję tę samą nutę tęsknoty, co w sercu Tangeru – tylko tu ma ona jeszcze głębszy odcień oceanu. – Znasz sens tego rytmu? – pyta najstarszy z muzyków podczas przerwy na herbatę. – Nie – odpowiadam – ale czuję go w sobie. – I słusznie, bo to pieśń o wolności i pamięci. Gnawa to muzyka, w której zaklęte są duchy niewolników i wędrowców. Śpiewamy, by nie zapomnieć drogi. Sadowimy się później razem na plaży. Słońce na horyzoncie tonie z wolna w wodzie. Kobiety sprzedają na tacach świeże sardynki z cytryną i harissą, a tuż obok młody chłopak smaży kalmary (calamar à la plancha). Z pobliskiego stoiska płyną zapachy mięty, kolendry i chleba khobz. Jem powoli, słuchając dźwięków, które wydają się łączyć niebo z ziemią. * Po zmroku trafiam do małego antykwariatu przy rue Hassan II. W środku panuje półmrok, w nozdrza uderza zapach kadzidła; widzę szkatułki z inkrustowanego drewna i srebrne bransolety z agatem. Do lady podchodzi starszy mężczyzna – właściciel – o oczach jak piasek pustyni i pokazuje ciężki naszyjnik z motywem słońca. – To berberyjska ochrona – mówi. – Kamień pamięta dotyk ziemi. – Czy sprzedaje pan wspomnienia? – Uśmiecham się. – Nie, tylko rzeczy, które mają duszę. Kupując bransoletkę, mam wrażenie, że unoszę ze sobą coś więcej – okruch światła, które towarzyszyć mi będzie w dalszej podróży. W nocy Asila rozbrzmiewa muzyką. Gdzieś w oddali znów słychać śpiew gnawa – a wiatr z oceanu zanosi ich głosy hen daleko, w głąb lądu, ku Fezowi, Marrakeszowi i dalej, aż na skraj pustyni. Przysiadam obok jednej z białych latarni i kreślę w dzienniku tylko jedno zdanie: Tu nauczyłam się słuchać, nie mając nic do powiedzenia. * Po całym dniu spędzonym na targu i wśród muzyków gnawa zatrzymuję się w małej kawiarence, położonej przy murze nad oceanem. Szyld, wyblakły od słońca i soli, informuje, że to „Café Zahra”. Wnętrze pachnie kawą, farbami i wilgotnym drewnem. Zaraz przy pierwszym stoliku siedzi mężczyzna z notesem i pudełkiem farb akwarelowych. Ma dłonie poplamione błękitem i oczy, w których migoczą świetlne refleksy odbite od morza. – Czy malujesz Asilę? – pytam, siadając obok. – Nie można namalować Asili – odpowiada z uśmiechem. – Można tylko pozwolić, by sama się objawiła. Błękit nie jest kolorem. To sposób oddychania. – A więc to miasto oddycha błękitem? – Tak. Ale tylko ci, którzy zatrzymują się tu na dłużej, potrafią to dostrzec. Cieszy mnie to, co usłyszałam, bo przecież postanowiłam pozostać tu jeszcze kilka dni… „Może uda się odetchnąć błękitem?” – myślę. Rozmawiamy o sztuce, o ciszy między dźwiękami, o tym, że każda podróż zaczyna się wtedy, kiedy przestajemy szukać drogi, a zaczynamy słuchać własnych kroków. Na stole stygnie kawa, a zza murów dobiega rytm bębnów gnawa. Miasto, oddychając, szepcze swoje tajemnice. – Przyjedź pod koniec lipca – mówi malarz z uśmiechem – rozpoczyna się wówczas Asilah Arts Festival. Święto kolorów i spotkań. Ulice wypełniają się malarzami, poetami, muzykami z Afryki, Hiszpanii i Ameryki Południowej. Młodzi artyści malują murale, kobiety sprzedają naszyjniki z bursztynu, a dzieci biegają z pędzlami zamiast latawców. * Wracając do mojego małego hotelu, spotykam po drodze ciekawą artystkę z Tangeru. Ma na imię Nadia. Maluje kobiece sylwetki w błękicie i czerwieni. Zatrzymuję się obok niej, śledząc szybkie ruchy jej szczupłych dłoni, gdy nakłada farbę na płótno. – Dlaczego te kolory? – pytam zaciekawiona. – Bo między nimi jest kobieta – wyjaśnia. – Błękit to jej dusza. Czerwień to krew. Kiedy maluję, próbuję połączyć obie: duszę i krew. – A złoto? – Złoto to miłość, ale o niej maluje się dopiero po tym, jak się ją utraci. Przy tych słowach myślę o tym, którego kiedyś zostawiłam tam daleko – o spojrzeniu, które wciąż wracało w snach. O tym, że podróż to także sposób zapominania i pamiętania zarazem. * Wieczorem miasto wypełnia się ciepłym światłem i ciszą. Ci, którzy po nim spacerują, przypominają trochę zjawy, zwłaszcza kobiety przemykające w czarnych hidżabach. Ocean lśni jak lustro, a niebo różowieje, jakby świat postanowił się na chwilę zatrzymać i po prostu być pięknym. Zapis z dziennika: Asila pachnie słońcem i farbą. W nocy, gdy wszystko cichnie, słychać, jak morze opowiada historie tym, którzy potrafią słuchać. Zrozumiałam, że błękit nie zawsze jest spokojem – czasem jest tęsknotą, czasem niepokojem, który drzemie pod skórą. Dziś jadłam sardynki z kolendrą, rozmawiałam z artystą o ciszy, a muzyka gnawa brzmiała jak echo modlitwy. Nie wiem jeszcze, dokąd idę. Ale wiem, że Asila napełniła mnie światłem. Zabiorę je ze sobą dalej, może do Fezu, by rozjaśniło labirynt, który tam na mnie czeka. CZYTAJ TEŻ: Wygląda jak Sardynia sprzed lat. Ta włoska wyspa to ukryty raj bez tłumów
Uciekły z domu w dniu 18. urodzin, potem wywołały skandal na całą Warszawę. Najsłynniejsze bliźniaczki PRL-u żyły inaczej niż wszyscy
Alicja i Bożena Wahl były jednymi z najbardziej charakterystycznych postaci polskiego świata sztuki XX wieku. Malarki, rysowniczki, skandalistki, bywalczynie warszawskiej bohemy i kobiety, które przez dekady fascynowały swoim talentem oraz niezwykłą więzią. Ich historia wraca dziś za sprawą animowanego filmu „Maluję swój autoportret, a wychodzi mi moja siostra”, pokazywanego na festiwalu Millennium Docs Against Gravity. To opowieść o siostrzeństwie, sztuce i emocjach, których nie dało się rozdzielić.
Pierwsze wrażenie robiły natychmiast. Rozpoznawalne fryzury, kolorowe stroje, wyraziste spojrzenia i atmosfera tajemnicy, która im towarzyszyła. W PRL-owskiej Warszawie Alicja i Bożena Wahl wyglądały jak bohaterki z innego świata. „Kolorowe, egzotyczne motyle” — pisał o nich Jerzy Żurek. I rzeczywiście, trudno było przejść obok nich obojętnie. Ich życie stało się osobnym artystycznym kosmosem, w którym sztuka mieszała się z miłością, buntem, codziennością i skandalem. Alicja i Bożena Wahl przyszły na świat w cieniu wojny i rodzinnych dramatów Alicja i Bożena Wahl urodziły się 12 października 1932 roku w Warszawie jako córki Jana Wahla i Janiny Wróbel. Miały także siostrę Jolantę. Ich dzieciństwo zostało brutalnie przerwane przez II wojnę światową. Ojciec walczył w kampanii wrześniowej, później znalazł się w armii generała Andersa i już nigdy nie wrócił do Polski. Rodzinę utrzymywała matka, o której po latach mówiono, że była kobietą bardzo surową. To właśnie z domu rodzinnego siostry postanowiły uciec dokładnie w dniu swoich osiemnastych urodzin. Według rodzinnych opowieści czekały ze spakowanymi walizkami do północy. Ta decyzja miała symboliczny wymiar — od początku chciały żyć po swojemu, poza ograniczeniami i oczekiwaniami. Ich relacja była wyjątkowa i trudna jednocześnie. Alicja zapisała kiedyś w dzienniku: „Bo żeby nas zobaczyć, trzeba zobaczyć jedność”. Właśnie ta jedność stała się później fundamentem ich sztuki. Akademia Sztuk Pięknych i skandal, o którym mówiła Warszawa Po wyprowadzce siostry rozpoczęły studia na warszawskiej Akademii Sztuk Pięknych w pracowni Eugeniusza Eibischa. Dyplomy obroniły w 1958 roku i bardzo szybko zwróciły na siebie uwagę środowiska artystycznego. Nie tylko talentem. Do historii przeszła opowieść o studenckiej zabawie, na której zamiast założyć przygotowane kostiumy, pojawiły się… nagie, z ubraniami namalowanymi bezpośrednio na ciałach. W realiach PRL-u taki gest wywołał ogromne poruszenie i natychmiast przypiął im łatkę skandalistek. Jerzy Żurek wspominał po latach w swojej książce Alicja. Bożena. Ja. Siostry Wahl i bohema PRL-u.: „Na pierwszy rzut oka prawie identyczne, co samo w sobie wzbudzało sensację. Obie urodziwe, inteligentne, nieduże. Dość krzykliwe i ekscentrycznie jak na owe czasy ubrane, w rozkloszowanych kolorowych spódnicach i mocno wydekoltowanych bluzkach, szokowały na ulicach Warszawy”. To właśnie wtedy zaczęła rodzić się legenda sióstr Wahl — kobiet wyprzedzających epokę i żyjących według własnych zasad. Czytaj też: Dla tej relacji wywrócił swoje życie do góry nogami. Jerzy Żurek opisał historię niezwykłego związku z Alicją Wahl Alicja i Bożena Wahl stworzyły własny język sztuki Pierwszym wielkim sukcesem bliźniaczek była wystawa ceramiki w Galerii Krzywe Koło w 1961 roku. Później ich prace trafiały do galerii w Berlinie, Paryżu, Sztokholmie i Nowym Jorku. Zachwycał się nimi nawet Zdzisław Beksiński. Choć próbowały różnych technik, największą sławę przyniosły im rysunki i malarstwo. Tworzyły świat pełen kobiecych postaci, autoportretów i niepokojących emocji. Ich kreska była podobna, momentami niemal nierozróżnialna. Jerzy Żurek pisał: „Na których żyły własnym życiem ni to realistyczne, ni to odrealnione postacie, głównie kobiece, często niepokojąco seksualne i niepokojąco podobne do samych autorek”. Alicja mówiła z kolei w wywiadzie dla tygodnika "Polityka": „W gruncie rzeczy malujemy dla siebie. Ona dla mnie, ja — dla niej. I po prostu uzupełniamy się”. To zdanie najlepiej oddaje charakter ich twórczości. Siostry funkcjonowały jak artystyczny organizm, którego nie dało się rozdzielić. Jerzy Żurek dla Alicji Wahl wywrócił swoje życie do góry nogami Jerzy Żurek poznał Alicję Wahl, gdy miała 46 lat. Był wtedy młodym pisarzem, miał żonę i kilkuletnie dziecko. Ich relacja bardzo szybko przerodziła się w wielką miłość. „Kiedy ją poznałem, miała czterdzieści sześć lat, a urodę i wigor dwudziestolatki” — wspominał. Dla tego uczucia zdecydował się zostawić dotychczasowe życie. W książce „Alicja. Bożena. Ja. Siostry Wahl i bohema PRL-u” opisywał emocjonalny chaos tamtych lat: „Szybko zakochałem się — po uszy — w drugiej siostrze. I po uszy wpadłem w gęstwinę moralnych dylematów”. Razem współtworzyli później Galerię Sztuki Alicji i Bożeny Wahl na warszawskim Żoliborzu. Było to jedno z najważniejszych miejsc artystycznych tamtych czasów. Pokazywano tam prace m.in. Beksińskiego, Lebensteina, Witkacego czy Starowieyskiego. Żurek opisywał też codzienność życia z Alicją — pełną rozmów, sztuki, herbat pitąch o poranku i nieustannego ruchu. „Po drugiej stronie była czułość i niekończąca się gadanina wszystkich ze wszystkimi, spacery po Żoliborzu, wybieranie desek na podłogę w galerii, przenoszenie obrazów i tek z rysunkami”. Relacja sióstr Wahl była jednocześnie piękna i toksyczna Alicja i Bożena były sobie najbliższe, ale ich więź bywała trudna. W dziennikach Alicji bardzo często pojawiały się emocje związane z siostrą — miłość, zazdrość, zależność i lęk przed rozdzieleniem. Jerzy Żurek wspominał pewną scenę z Bożeną: „Nie myśl sobie, że my tylko takie wesołe i zgodne jesteśmy. My potrafimy być straszne”. To napięcie było obecne również w ich sztuce. Portretowały siebie nawzajem, mieszały własne twarze i emocje, tworząc obrazy o niezwykłej intensywności. Dziś właśnie ten aspekt ich historii najmocniej wybrzmiewa w filmie „Maluję swój autoportret, a wychodzi mi moja siostra” autorstwa Heleny Stańczyk — prawnuczki Alicji Wahl. Animacja oparta na dziennikach i rysunkach sióstr pokazuje ich relację od najbardziej intymnej strony. Ostatnie lata Alicji i Bożeny Wahl wyglądały zupełnie inaczej Z czasem drogi sióstr zaczęły się rozchodzić. Alicja zmagała się z problemami zdrowotnymi i ostatnie lata życia spędziła w domu opieki. Zmarła 19 października 2020 roku w wieku 88 lat. Bożena wyprowadziła się z Warszawy do Boguszyc koło Rawy Mazowieckiej. Tam poświęciła się pomocy bezdomnym zwierzętom. Media wielokrotnie opisywały jej życie wśród psów i kotów, a sama artystka podkreślała, że właśnie tam odnalazła sens. „Jestem spełnionym, szczęśliwym człowiekiem. Prowadzę życie takie, jakie chcę” — mówiła. Bożena Wahl zmarła w marcu 2025 roku. Razem z Alicją pozostawiły po sobie ogromne archiwum obrazów, rysunków, dzienników i wspomnień. Dziś ich historię przypominają wystawy, książki, Fundacja im. Alicji i Bożeny Wahl oraz film Heleny Stańczyk, dzięki któremu kolejne pokolenie odkrywa niezwykły świat słynnych bliźniaczek. Czytaj również: Nie żyje Bożena Wahl, wybitna malarka i pionierka rynku sztuki w Polsce. Miała 92 lata <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2026/05/pap1980010002Q-bac34ba.jpg" width="3944" height="4000" alt="Warszawa 01.1980. Galeria Sztuki Alicji (L) i Bożeny Wahl założona w 1979 roku na warszawskim Żoliborzy przy ul. Ludwika Mierosławskiego 9, w willi zaprojektowanej specjalnie jako galeria, pracownia i dom mieszkalny w jednym." title="Galeria Sztuki Alicji i Bo¿eny Wahl w Warszawie" /> <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2026/05/pap1980010002L-b5852fe.jpg" width="3972" height="4000" alt="Warszawa 01.1980. Galeria Sztuki Alicji i Bo¿eny Wahl za³o¿ona w 1979 roku na warszawskim ¯oliborzy przy ul. Ludwika Mieros³awskiego 9, w willi zaprojektowanej specjalnie jako galeria, pracownia i dom mieszkalny w jednym. Nz. malarka Bo¿ena Wahl.gr PAP/Irena Jarosiñska Dok³adny dzieñ wydarzenia nieustalony." title="Galeria Sztuki Alicji i Bo¿eny Wahl w Warszawie" /> Źródła: plejada.pl, vogue.pl, viva.pl
Tak potraktowano Iwonę Pavlović po pierwszym odcinku „Tańca z gwiazdami”. Myślała, że to koniec
Dziś trudno wyobrazić sobie „Taniec z gwiazdami” bez Iwony Pavlović, ale początki jurorki w programie wcale nie były łatwe. Konflikt ze stylistką, krytyka za ostre oceny i ogromny stres sprawiły, że po pierwszym odcinku była przekonana, że nie wróci już do studia. Za kulisami popularnego show kryje się jednak znacznie dłuższa historia — pełna wyrzeczeń, ciężkiej pracy i walki o marzenia.
Widzowie poznali ją jako surową jurorkę z ciętym językiem, ale zanim Iwona Pavlović stała się telewizyjną „Czarną Mambą”, przez lata budowała swoją pozycję w świecie tańca. Mieszkała w trudnych warunkach w Londynie, oszczędzała na ogrzewaniu, a wszystkie pieniądze wydawała na lekcje tańca. To doświadczenia z tamtych lat sprawiły, że w „Tańcu z gwiazdami” od początku nie chciała udawać nikogo innego — nawet jeśli oznaczało to konflikty i ryzyko utraty pracy. Iwona Pavlović po pierwszym odcinku „Tańca z gwiazdami” była pewna, że straci pracę Początki Iwony Pavlović w „Tańcu z gwiazdami” nie przypominały spokojnego wejścia do telewizji. Jurorka od pierwszego odcinka pokazała charakter, który później stał się jej znakiem rozpoznawczym. Nie chciała podporządkować się telewizyjnym zasadom ani łagodzić swoich ocen tylko dlatego, że oceniani byli celebryci. Sama przyznawała, że już pierwszego dnia doszło do konfliktu za kulisami. „Na »dzień dobry« pokłóciłam się ze stylistką, bo chciała mnie ubrać na różowo, a ja jej powiedziałam: »proszę pani, ja różowa nie będę«” — wspominała w podcaście „Wojewódzki&Kędzierski”. Po emisji pierwszego odcinka Pavlović usłyszała, że jej komentarze były zbyt ostre. Była przekonana, że nie dostanie kolejnej szansy. „Po pierwszym programie dostałam ochrzan, że jak mogłam do gwiazd tak po prostu: »źle, źle, źle«. Myślałam, że na następną niedzielę zadzwonią, że ja już nie przyjeżdżam” — opowiadała. Telefon jednak nie zadzwonił. Produkcja pozwoliła jej pozostać sobą, a widzowie szybko pokochali bezkompromisową jurorkę. Obok Beaty Tyszkiewicz czuła ogromną tremę. „Cały czas mówiłam: »Tak, pani Beatko«” Choć dziś Iwona Pavlović uchodzi za jedną z najbardziej pewnych siebie jurorek w polskiej telewizji, początki w „Tańcu z gwiazdami” były dla niej pełne stresu i niepewności. Szczególnie duże emocje budziło siedzenie przy jednym stole z ikonami show-biznesu. „Byłam skrępowana, że będę siedzieć koło takich ikon jak Beata Tyszkiewicz czy Zbyszek Wodecki” — wspominała w rozmowie z „Faktem”. Jurorka przyznawała, że na początku brakowało jej pewności siebie, a rozmowy z Beatą Tyszkiewicz bardzo ją peszyły. „Jak rozmawiałam z Beatą, to cały czas jej przytakiwałam i odpowiadałam: »Tak, tak pani Beatko«. Nie umiałam wydusić z siebie nic innego, byłam lekko rozdygotana” — opowiadała. Z czasem między jurorkami pojawiła się jednak bliska relacja. Pavlović wielokrotnie podkreślała, że Beata Tyszkiewicz stała się dla niej kimś znacznie więcej niż tylko koleżanką z programu. „Kto by pomyślał, że teraz będę mogła nazywać ją przyjaciółką?” — mówiła po latach. „Z kranu wisiał mi sopel lodu”. Tak wyglądała droga Iwony Pavlović do sukcesu Na długo przed telewizyjną popularnością Iwona Pavlović poświęciła niemal wszystko dla tańca. Pod koniec lat 80. wyjechała do Londynu razem z Arkadiuszem Pavloviciem, aby rozwijać swoje umiejętności pod okiem najlepszych trenerów. Życie w Anglii okazało się jednak znacznie trudniejsze, niż mogła przypuszczać. „Mieszkałam w mieszkaniu, gdzie zimą w łazience z kranu wisiał mi sopel lodu, ponieważ oszczędzałam na lekcje tańca” — mówiła w rozmowie z Pomponikiem. Każde zarobione pieniądze przeznaczała na treningi i rozwój. To właśnie tam nauczyła się dyscypliny, która później stała się fundamentem jej pracy jako jurorki. „Nie żałuję ani godziny, ani chwili, ani minuty” — podkreślała po latach. Iwona Pavlović nie chciała udawać łagodniejszej. „Proszę być sobą” Widzowie szybko zaczęli kojarzyć Iwonę Pavlović z ostrymi komentarzami i perfekcjonizmem. Sama jurorka nigdy nie ukrywała, że nie potrafi oceniać uczestników „na pół gwizdka”. Taniec przez całe życie traktowała bardzo serio i tego samego oczekiwała od uczestników programu. Po pierwszych kontrowersjach produkcja nie próbowała jednak zmieniać jej charakteru. „W drugim odcinku usłyszałam: »Pani Iwono, proszę być sobą« i to jest najpiękniejsze” — wspominała. To właśnie autentyczność sprawiła, że przez lata stała się jedną z najbardziej charakterystycznych postaci programu. Przydomek „Czarna Mamba” szybko zaczął funkcjonować nie tylko w mediach, ale też wśród widzów show. „Taniec z gwiazdami” stał się dla niej czymś więcej niż pracą Choć Iwona Pavlović osiągnęła sukces jako trenerka i sędzia międzynarodowych turniejów, sama przyznawała, że po zakończeniu kariery scenicznej bardzo brakowało jej emocji związanych z występami. To właśnie „Taniec z gwiazdami” częściowo wypełnił tę pustkę. „»Taniec z gwiazdami« daje mi namiastkę tego ukłonu po tańcu, tych braw” — mówiła w podcaście „Wojewódzki&Kędzierski”. Jurorka podkreślała, że program jest dla niej czymś znacznie ważniejszym niż telewizyjna popularność czy pieniądze. „Nic w moim życiu, oprócz miłości mojego męża Wojtka, nie dało mi takiej osobistej satysfakcji jak mój osobisty taniec” — wyznała. Iwona Pavlović do dziś liczy się z tym, że może usłyszeć „dziękujemy” Mimo wieloletniej obecności w programie jurorka nigdy nie czuła się w telewizji całkowicie pewnie. Otwarcie mówi, że branża jest nieprzewidywalna, a ona sama przez lata żyła z poczuciem, że wszystko może skończyć się bardzo szybko. „W każdej chwili byłam gotowa na: »Pani dziękujemy«” — przyznała szczerze. Jeszcze kilka lat temu bardzo emocjonalnie podchodziłaby do zakończenia współpracy z programem. „Gdyby podziękowano mi jakiś czas temu, naprawdę bardzo bym płakała” — zdradziła. Dziś Pavlović podkreśla jednak, że nauczyła się większego dystansu. Nadal pozostaje jedną z największych ikon „Tańca z gwiazdami” i trudno wyobrazić sobie program bez jej charakterystycznych ocen. Źródła: plejada.pl, podcast Wojewódzki&Kędzierski
To dla niej wygrał „Taniec z Gwiazdami”. Kim jest partnerka Gamou Falla? Fani są zachwyceni historią ich związku
Po zwycięstwie Gamou Falla w „Tańcu z Gwiazdami” widzowie zaczęli interesować się nie tylko samym aktorem, ale także kobietą, której publicznie podziękował ze sceny. Eliza Koźlak przez lata pozostawała w cieniu i unikała medialnego rozgłosu. Dziś wiadomo już jednak, że ukochana aktora ma nietypowy zawód, ogromne wsparcie dla partnera i stoi za jedną z najbardziej wzruszających historii tej edycji programu.
Gamou Fall od początku kariery bardzo chronił swoją prywatność. Choć regularnie pojawiał się na ekranie i zyskiwał coraz większą popularność, rzadko opowiadał o życiu poza kamerami. Dopiero udział w „Tańcu z Gwiazdami” sprawił, że widzowie mogli zobaczyć go w zupełnie nowym wydaniu — jako partnera, świeżo upieczonego tatę i człowieka mocno związanego z rodziną. Co wiemy o Elizie, ukochanej Gamou Falla? Kim jest Eliza Koźlak? Partnerka Gamou Falla ma nietypowy zawód Do niedawna niewiele osób wiedziało, kim jest ukochana Gamou Falla. Para bardzo konsekwentnie unikała medialnego rozgłosu, a aktor rzadko publikował prywatne kadry w mediach społecznościowych. Wszystko zmieniło się, gdy zakochani pojawili się razem w programie „Demakijaż” oraz „halo tu polsat”. Okazało się wtedy, że Eliza Koźlak zawodowo zajmuje się tatuowaniem. Internauci szybko zwrócili uwagę na jej charakterystyczny styl, naturalność i wyrazistą osobowość. W sieci pojawiło się mnóstwo komentarzy zachwyconych fanów, którzy pisali, że para wygląda razem niezwykle autentycznie. Choć partnerka aktora nie funkcjonuje w świecie show-biznesu, wiele osób zauważyło, że świetnie odnajduje się przed kamerą. Sama jednak nie ukrywa, że zdecydowanie bliżej jej do spokojnego życia rodzinnego niż medialnego świata. Gamou Fall i Eliza Koźlak wychowują córkę Ostatnie miesiące były dla pary prawdziwą rewolucją. Kilka miesięcy temu zakochani zostali rodzicami córki, a niemal równocześnie Gamou Fall rozpoczął swoją przygodę z „Tańcem z Gwiazdami”. Aktor nie ukrywał, że pogodzenie intensywnych treningów z nową rolą ojca okazało się ogromnym wyzwaniem. W jednym z wywiadów otwarcie mówił o wsparciu, jakie otrzymuje od partnerki i rodziny. „Eliza bardzo mi kibicuje co tydzień, podobnie jak cała moja rodzina. Naprawdę mam ogromne wsparcie i jestem za nie szalenie wdzięczny. Pomagają mi w wielu kwestiach, bo ten program pochłania masę czasu i energii. A jestem świeżo upieczonym tatą”. Gamou Fall przyznał również, że narodziny córki całkowicie zmieniły jego podejście do życia. „To jest wysoka cena, którą trzeba zapłacić, ale wszystko, odkąd mam córkę, robię dla rodziny”. Te słowa bardzo poruszyły widzów, którzy od początku programu zwracali uwagę na autentyczność aktora i jego ogromne przywiązanie do najbliższych. Eliza Koźlak wspierała Gamou Falla podczas całego „Tańca z Gwiazdami” Choć partnerka aktora rzadko pojawiała się na widowni programu, od początku mocno wspierała go za kulisami. W wywiadach otwarcie mówiła, że udział w show był dla nich wymagającym doświadczeniem, szczególnie przy kilkumiesięcznym dziecku. „Nie jest łatwo, w ogóle nie jest łatwo”. Eliza tłumaczyła, że wcześniej była przyzwyczajona do zupełnie innego rytmu życia i większej obecności partnera w domu. „Gamou ma taką pracę — nie 8-16, tylko bardziej elastyczną. Jestem więc przyzwyczajona do tego, że czasem spędzamy razem cały dzień”. Po finale programu emocji było jeszcze więcej. W rozmowie z Cezarym Wiśniewskim ukochana aktora szczerze opowiedziała o tym, jak wyglądały ich ostatnie miesiące i jak wiele kosztował ich udział w „Tańcu z Gwiazdami”. „Tatuś wraca, bo podzieliliśmy się mocno, każdy miał swoje zadanie. To życie było niby razem, ale osobno, bo on był ciągle na sali tak naprawdę, ja byłam ciągle z dzieckiem, ale wiedzieliśmy, że to jest po prostu misja”. Eliza nie ukrywała wzruszenia i dumy po zwycięstwie partnera. „Ta duma mnie rozpiera i nie wiem, co powiedzieć, bo to było tyle emocji dzisiaj. Ja musiałam dzidzi zostawić, pędziłam tu do niego i ta cała logistyka, ten stres w tych ostatnich dniach...”. W dalszej części rozmowy podkreśliła, że największą siłą Gamou Falla jest jego autentyczność, którą widzowie mogli zobaczyć podczas programu. „Gamou jest osobą wielu talentów, ale przede wszystkim jest tak prawdziwy. On nie kłamie, nie musi grać, więc ja w głębi serca wiedziałam, że jak ludzie go poznają, to po prostu go pokochają”. To właśnie te szczere słowa sprawiły, że wielu widzów jeszcze mocniej związało się z historią pary i zaczęło postrzegać ich jako jeden z najbardziej autentycznych duetów tej edycji programu. Wzruszające słowa Gamou Falla po finale „Tańca z Gwiazdami” Choć finał programu był pełen emocji, to właśnie przemówienie Gamou Falla zostało najmocniej zapamiętane przez widzów. Aktor zamiast skupiać się wyłącznie na sukcesie, podziękował ludziom, którzy byli obok niego przez cały program. Największe poruszenie wywołały jednak słowa skierowane bezpośrednio do Elizy Koźlak. „Najważniejsze — moja Eliza, bo nie byłbym tutaj, gdyby nie ona. (...) Mamy sześciomiesięczną córkę. Od 4,5 miesiąca wychowuje ją praktycznie sama. Jest wielką bohaterką i to jest nasze tutaj zwycięstwo. Kocham cię nad życie i to jest wszystko dla was”. Kamery uchwyciły wzruszenie partnerki aktora, która nie była w stanie powstrzymać łez. W sieci szybko pojawiły się komentarze internautów, którzy pisali, że właśnie ten moment był najpiękniejszą sceną całego finału. Czy Gamou Fall i Eliza Koźlak planują ślub? Po zakończeniu programu pojawiły się również pytania o przyszłość pary. Eliza Koźlak potwierdziła w rozmowie z mediami, że są zaręczeni, jednak nie mają presji związanej z organizacją ślubu. „Jesteśmy zaręczeni, ale szczerze? Najpierw wakacje”. Partnerka aktora podkreśliła, że po miesiącach pełnych emocji marzą przede wszystkim o odpoczynku i spokojnym czasie spędzonym razem z córką. Rodzina jest dziś dla Gamou Falla najważniejsza W ostatnich miesiącach Gamou Fall coraz częściej pokazuje, że mimo rosnącej popularności najważniejsze pozostają dla niego relacje rodzinne. Podczas finałowego przemówienia wspomniał nie tylko o ukochanej i córce, ale również o mamie oraz bracie. To właśnie ten rodzinny, szczery i bardzo ludzki wymiar sprawił, że widzowie tak mocno związali się z aktorem podczas tej edycji „Tańca z Gwiazdami”. Za sukcesem Gamou Falla stoi bowiem nie tylko talent i ciężka praca, ale także codzienne wsparcie kobiety, która do tej pory pozostawała z dala od blasku fleszy.
Hanna Żudziewicz została rekordzistką „Tańca z gwiazdami”. Dogoniła męża. Tyle zarobili na Kryształowych Kulach
Hanna Żudziewicz od lat zachwyca widzów elegancją, perfekcją i ogromną sceniczną charyzmą. Dziś jest już nie tylko jedną z największych gwiazd „Tańca z gwiazdami”, ale także najbardziej utytułowaną tancerką w historii programu. Za sukcesami kryją się jednak lata wyrzeczeń, trudne doświadczenia i wielka miłość, która zaczęła się na parkiecie.
Choć widzowie kojarzą ją głównie z telewizyjnego show Polsatu, Hanna Żudziewicz swoją pozycję budowała przez lata ciężkiej pracy. Urodziła się 15 lipca 1991 roku w Zielonej Górze i już jako kilkuletnia dziewczynka wiedziała, że taniec stanie się jej całym światem. Pierwsze treningi rozpoczęła w wieku sześciu lat, a talent bardzo szybko zaprowadził ją na największe turnieje w Polsce i za granicą. Dziś ma na koncie międzynarodowe sukcesy, trzy Kryształowe Kule i status jednej z największych ikon programu „Taniec z gwiazdami”. Hanna Żudziewicz przeszła do historii „Tańca z gwiazdami”. Żadna tancerka wcześniej tego nie dokonała Wielki finał ostatniej edycji „Tańca z gwiazdami” okazał się historyczny. Hanna Żudziewicz, tańcząc w parze z Gamou Fallem, zdobyła swoją trzecią Kryształową Kulę i została najbardziej utytułowaną tancerką w historii programu. Widzowie od lat podkreślają, że jej choreografie wyróżniają się niezwykłą emocjonalnością i scenicznym rozmachem. Tancerka po raz pierwszy wygrała program z Robertem Wabichem, a później triumfowała również u boku Piotra Mroza. Każda z tych edycji wyglądała zupełnie inaczej, ale jedno pozostawało niezmienne — Hanna Żudziewicz potrafiła wydobyć z partnerów maksimum możliwości i sprawić, że na parkiecie czuli się pewnie. Miłość Hanny Żudziewicz i Jacka Jeschke zaczęła się od wspólnego tańca Dziś są jedną z najbardziej rozpoznawalnych par polskiego show-biznesu, ale ich historia zaczęła się dużo wcześniej — jeszcze zanim trafili do telewizji. Hanna Żudziewicz i Jacek Jeschke poznali się dzięki tańcowi i szybko stworzyli duet, który zaczął odnosić sukcesy na międzynarodowych parkietach. Wspólnie wygrywali prestiżowe turnieje, reprezentowali Polskę na zawodach i budowali swoją pozycję w świecie tańca towarzyskiego. Z czasem ich relacja przeniosła się także do życia prywatnego. Dziś wychowują córkę Różę i często podkreślają, że rodzina daje im największą siłę. Po jednym z finałów „Tańca z gwiazdami” Maria Jeleniewska zwróciła się do Jacka Jeschke słowami: „Jacek, jesteś najwspanialszym nauczycielem, od którego mogłam się uczyć. Twój wkład w każdą choreografię i precyzję to pełen profesjonalizm i wzór”. Fani od dawna nie mają wątpliwości, że Hanna Żudziewicz i Jacek Jeschke stworzyli prawdziwe „królewskie małżeństwo parkietu”. Czytaj też: Jacek Jeschke opublikował poruszający wpis. "Ten finał znaczy dla nas więcej, niż potrafimy opisać" Hanna Żudziewicz i Jacek Jeschke zarobili fortunę dzięki „Tańcowi z gwiazdami” Sukcesy w programie przełożyły się nie tylko na ogromną popularność, ale również na bardzo wysokie zarobki. Przez lata zwycięski tancerz otrzymywał 50 tysięcy złotych za wygraną edycję „Tańca z gwiazdami”. Dzięki swoim trzem Kryształowym Kulom Jacek Jeschke zarobił więc około 150 tysięcy złotych. Hanna Żudziewicz po dwóch zwycięstwach miała na koncie 100 tysięcy złotych, ale po ostatnim triumfie sytuacja wygląda już zupełnie inaczej. Od pewnego czasu stawki w programie zostały zwiększone. Obecnie zwycięski tancerz otrzymuje 100 tysięcy złotych, natomiast gwiazda aż 200 tysięcy. Oznacza to, że po wygranej z Gamou Fallem Hanna Żudziewicz znacząco powiększyła swoje zarobki z programu i dziś razem z Jackiem Jeschke należą do najlepiej zarabiających par w historii show. To jednak nie wszystko. Tancerze otrzymują także honoraria za każdy odcinek programu, dlatego udział w kolejnych edycjach „Tańca z gwiazdami” od lat pozostaje dla profesjonalnych partnerów nie tylko ogromnym prestiżem, ale również bardzo opłacalnym kontraktem telewizyjnym. Mimo finansowych sukcesów Hanna Żudziewicz i Jacek Jeschke wielokrotnie podkreślali, że najważniejsze są dla nich emocje, rozwój i możliwość pracy z ludźmi. Tancerka zdradziła kiedyś, że część wygranej przeznaczyła na spłatę kredytu mieszkaniowego, a Jacek odkładał pieniądze na rodzinne plany i wspólne życie poza blaskiem fleszy. Hanna Żudziewicz nie zamyka się tylko na taniec. Widzowie mogli oglądać ją również w serialach Choć to parkiet pozostaje jej naturalnym środowiskiem, tancerka próbowała swoich sił również przed kamerą. Pojawiła się gościnnie w serialach „Pierwsza miłość” i „M jak miłość”, a widzowie szybko zauważyli, że świetnie odnajduje się także w telewizyjnych produkcjach. Dziś Hanna Żudziewicz pozostaje jedną z najbardziej lubianych gwiazd „Tańca z gwiazdami”. Jej media społecznościowe śledzą tysiące fanów, którzy interesują się nie tylko kolejnymi projektami zawodowymi, ale także codziennym życiem tancerki. Ona sama coraz częściej podkreśla, że największą wartością jest dla niej rodzina i chwile spędzane z najbliższymi — z dala od blasku fleszy i telewizyjnego zgiełku. Zobacz też: Hanna Żudziewicz i Jacek Jeschke o kryzysach, rozstaniach i miłości. „Ten balonik emocji w końcu pękł”
Zagrał u Vegi, walczył w Fame MMA i wygrał Kryształową Kulę. Kim jest Gamou Fall?
Jeszcze kilka miesięcy temu wielu widzów zadawało sobie pytanie: „Kim jest Gamou Fall?”. Dziś jego nazwisko zna już cała Polska. Aktor, model i były zawodnik Fame MMA wygrał „Taniec z gwiazdami”, a jego historia brzmi jak gotowy scenariusz filmowy. Od sportów walki i wybiegów modowych po role w hitach Netfliksa i triumf w tanecznym show – droga Gamou Falla do popularności była daleka od oczywistej.
Choć dziś Gamou Fall regularnie pojawia się na czerwonych dywanach i w telewizji śniadaniowej, jeszcze kilka lat temu niewiele osób kojarzyło jego nazwisko. 34-latek przez długi czas budował swoją pozycję krok po kroku – najpierw w sporcie, później w modelingu, a następnie w aktorstwie. Wygrana w „Tańcu z gwiazdami” okazała się momentem przełomowym, który sprawił, że widzowie zaczęli interesować się nie tylko jego sceniczną charyzmą, ale również życiem prywatnym i historią, która stoi za sukcesem nowej gwiazdy polskiego show-biznesu. Jak podkreślał na samym początku tanecznego show, zgodził się na udział, aby udowodnić sobie, że może wszystko. Od sportów walki i modelingu do wielkiej popularności Sport od najmłodszych lat odgrywał ważną rolę w życiu Gamou Falla. Urodził się w Poznaniu i wychowywał w domu, w którym przenikały się dwie kultury — europejska i afrykańska. Jego ojciec pochodzi z Senegalu i wiele lat temu przyjechał do Polski na studia, tutaj zakładając rodzinę. Matka aktora jest Polką, a sam Fall wielokrotnie podkreślał, że czuje się wyłącznie Polakiem. Jednocześnie nie ukrywał, że dorastanie jako czarnoskóry chłopak w Polsce bywało trudne. Trenował karate, futbol amerykański i MMA. W jednym z materiałów dla Polsatu wspominał, że jego ojciec już bardzo wcześnie zadbał o to, by potrafił odnaleźć się w wymagającej rzeczywistości. „Jak miałem 7 lat, tata zapisał mnie na sporty walki. Powiedział, że ja jako czarny chłopak dorastający w Polsce będę musiał po prostu umieć się bronić” — wyznał. W materiale ENG mówił również o ojcu z ogromnym szacunkiem, podkreślając, że „zawsze był jego bohaterem”. Przez pewien czas Fall był także zawodnikiem Fame MMA. W jednym z archiwalnych wywiadów mówił otwarcie o doświadczeniach związanych z rasizmem i agresją, których doświadczał w młodości. „Jestem czarnym chłopakiem w Polsce, więc parę jakichś takich sytuacji było, rekord uliczny jest. To nie jest nic do chwalenia się, ale takie są realia” — mówił w rozmowie z MMA Rocks. Choć sport dawał mu rozpoznawalność, równolegle rozwijał się również w modelingu. Współpracował z markami modowymi, występował w kampaniach reklamowych i pojawiał się w teledyskach Sylwii Grzeszczak, Sound’n’Grace czy Pezeta. Sam przyznał później, że modeling był ważnym etapem jego życia, ale z czasem zaczął szukać czegoś więcej. „Modeling był częścią mojego życia przez długi czas, ale to się skończyło, poszedłem do szkoły i zacząłem karierę aktorską” — zdradził w programie „Halo tu Polsat”. Zobacz też: Faworyt „Tańca z gwiazdami” i świeżo upieczony tata. Gamou Fall pojawił się na wizji u boku ukochanej. Łączy ich wyjątkowa więź Gamou Fall jako aktor. „Bokser”, „Teściowie 2” i Netflix Gamou Fall ukończył studium przy Warszawskiej Szkole Filmowej i zaczął rozwijać się aktorsko. Na scenie teatralnej debiutował w 2019 roku w „Hamlecie” w Teatrze Polskim w Poznaniu. Później pojawiał się także w Teatrze Kwadrat. Pierwsze role ekranowe były niewielkie, ale pozwoliły mu zdobywać doświadczenie. W „Botoksie” Patryka Vegi zagrał kierowcę Ubera, a później zaczął pojawiać się w coraz głośniejszych produkcjach. Widzowie mogli oglądać go między innymi w „Teściach 2”, „Dzisiaj śpisz ze mną”, „Bokserze” czy serialach „Sexify”, „Kontrola” i „Dziewczyna i kosmonauta”. Dużą rozpoznawalność przyniosła mu także rola Miłosza w filmie Netfliksa „Zgon przed weselem”. To właśnie wtedy coraz częściej zaczęto mówić o nim jako o jednym z najbardziej charakterystycznych aktorów młodego pokolenia. Gamou Fall otwarcie mówi również o swoich ambicjach zawodowych i potrzebie większej reprezentacji w polskim kinie. „W takim mainstreamowym kinie w Polsce nie ma czarnego aktora, którego po prostu wymienisz imię i nazwisko, który jest Polakiem i ludzie będą wiedzieli, o kogo chodzi” — mówił w rozmowie z RDC. Aktor przyznał również, że marzy o pozycji podobnej do tej, jaką w polskim show-biznesie osiągnął Tomasz Karolak. „Chcę być tą pierwszą osobą, która faktycznie do tego mainstreamu wejdzie” — podkreślał. Prywatnie jest ojcem i unika skandali Choć coraz częściej pojawia się w mediach, Gamou Fall bardzo chroni swoją prywatność. Wiadomo, że jest związany z Elizą Koźlak, z którą wychowuje córkę. Aktor rzadko opowiada o życiu rodzinnym, jednak po finale „Tańca z gwiazdami” zdecydował się na bardzo osobiste wyznanie. „Najważniejsze — moja Eliza, bo nie byłbym tutaj, gdyby nie ona. Mamy 6-miesięczną córkę, od 4,5 miesiąca wychowuje ją praktycznie sama. Jest wielką bohaterką i to jest nasze zwycięstwo” — powiedział po wygranej. W mediach wielokrotnie podkreślał również ogromną wdzięczność wobec rodziców. Szczególnie poruszające były jego słowa skierowane do mamy: „Mamo kocham Cię bardzo, jestem tu dzięki Tobie”. Te wyznania sprawiły, że widzowie zobaczyli w nim nie tylko ambitnego aktora, ale także zaangażowanego partnera, ojca i człowieka mocno przywiązanego do rodziny. Zobacz również: Po wygranej w "Tańcu z Gwiazdami" zwrócił się do partnerki. To, co powiedział ze sceny, poruszyło widzów „Taniec z gwiazdami” okazał się przełomem Kiedy ogłoszono udział Gamou Falla w „Tańcu z gwiazdami”, część widzów nie wiedziała jeszcze, kim jest. Bardzo szybko stał się jednak jednym z największych odkryć programu. W parze z Hanną Żudziewicz zachwycał jurorów i publiczność naturalnością, charyzmą i ogromnym zaangażowaniem. Sam aktor od początku podchodził do programu z dużą pokorą. „Koordynacja to coś, co może mi pomóc, bo zarówno w sporcie, jak i w tańcu jest kluczowa. Muzyka mi nie przeszkadza, więc wydaje mi się, że nie będzie katastrofy” — mówił jeszcze przed startem programu. Ostatecznie to właśnie Gamou Fall i Hanna Żudziewicz zdobyli Kryształową Kulę, a zwycięstwo otworzyło przed aktorem zupełnie nowy etap kariery. Dziś coraz więcej osób mówi o nim jako o jednej z najciekawszych nowych twarzy polskiego show-biznesu. Źródła: pudelek.pl, plejada.pl, rozrywka.o2.pl
„Au sza la la la” śpiewała cała Polska. Dramat legendarnego muzyka długo pozostawał w cieniu
Energią i witalnością mógłby obdarować wielu młodszych od siebie. Ireneusz Dudek znany jest dzisiaj jako pomysłodawca, założyciel i lider zespołu Shakin' Dudi, dzięki któremu zyskał wielką popularność na polskim rynku muzycznym. Jego największym i do dziś uwielbianym przez słuchaczy hitem jest utwór "Au sza la la la". Jak potoczyło się życie Ireneusza Dudka?
Ireneusz Dudek dorastał na Śląsku w konserwatywnym środowisku. "W niedzielę był Bóg i msza", podkreślał. Zapytany o swój początek muzycznej drogi, podkreśla, że jego miłość do bluesa narodziła się już we wczesnej młodości. "Zaczynałem od klasyki, ale już mając 14 lat, dostałem harmonijkę ustną i oszalałem na punkcie angielskiego rhytm bluesa lat 60.", opowiadał w wywiadzie dla Wprost. Ireneusz Dudek droga do kariery Działalność artystyczną rozpoczął na początku lat 70. Angażował się wówczas w wiele muzycznych projektów, jak wspomina po latach, grał w wielu bluesowych zespołach po tzw. klubach. Do wyjścia z muzycznych podziemi do większej publiczności zachęcił młodego artystę, a właściwie bardziej sprowokował, jego znajomy po fachu, Jan Borysewicz, który był już wówczas popularnym muzykiem. "Wiesz co, takie pierdoły jak wy gracie, to ja mogę zaraz zagrać", rzucił w odpowiedzi do kolegi Dudek. Usłyszał od Borysewicza krótkie: "No to spróbuj" i podjął tę rękawicę. W latach 1984–1987 i ponownie od 1999 występował jako rockandrollowy piosenkarz pod pseudonimem Shakin’ Dudi, tworząc pastiszowe piosenki do tekstów Dariusza Duszy. "Od mogłem dopiero zacząć się realizować i nagrywać [...]", wspominał w rozmowie dla Wprost Ireneusz Dudek. Zobacz też: TYLKO W VIVIE!. Zagląda do wnuka, spaceruje z psem i siada z mężem przy herbacie. Tak naprawdę żyje marszałek Senatu Małgorzata Kidawa-Błońska Ireneusz Dudek: życie prywatne, żona Rockandrollowe życie wciągnęło artystę, jak wielu przed nim i po nim. "Na szczęście nigdy nie brałem żadnych narkotyków, nawet trawy nie paliłem. Alkohol, niestety, był. Kluby, akademiki, zabawy. Czułem się wolny. Skoro nie miałem rodziny, obowiązków, mogłem sobie pozwolić na życie barda", opowiadał na łamach "Życia na gorąco". To w tamtym szalonym i niezobowiązującym okresie Ireneusz Dudek poznał swoją miłość. Iwona była tancerką zespołu Arabeska. Spotkali się w Holandii, kiedy pracowała tam jako modelka, ale poznali się już wcześniej. Muzyk smalił do pięknej tancerki cholewki dwie dekady wcześniej, ale najwyraźniej nie był to ich czas. Dopiero te dwadzieścia lat później los dał im drugą szansę. Po dwóch godzinach rozmowy zrozumieli, że bardzo wiele ich łączy i że najchętniej spędziliby ze sobą o wiele więcej czasu, może nawet resztę życia. Kilka miesięcy później Ireneusz i Iwona stanęli na ślubnym kobiercu, ale zanim doszło do ślubu kościelnego, muzyk usłyszał od ukochanej stanowcze: żadnego alkoholu. Na początku nie potraktował tego ultimatum poważnie, ale kiedy znowu poniosło go rockandrollowe życie, Iwona odwołała ślub. To wtedy Ireneusz Dudek zrozumiał, że jeśli chce ułożyć sobie swoje życie prywatne z ukochaną kobietą, musi podjąć stanowcze decyzje i trzymać się nowego postanowienia. Udało się i od tamtej pory jest trzeźwy, co więcej do tej trzeźwości zachęca innych w środowisku muzycznym. Festiwal Rawa Blues Festival, który już lat 80. organizuje co roku na Śląsku, jest imprezą bez używek. Dudek pokazuje, że się da i że alkohol wcale nie musi iść w parze z byciem na scenie lub pod nią. Czytaj także: "Dom zawsze symbolizował lęk oczekiwań". Tylko VIVIE! Edyta Górniak szczerze o samotności i braku poczucia bezpieczeństwa. Dziś tutaj ma swój azyl <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imglMBV3v-62b3d6d.jpg" width="2468" height="1600" alt="Poznañ 05.1984. Piosenkarz rockandrollowy Shakin' Dudi, czyli Ireneusz Dudek (2L) z zespo³em: m.in. skrzypek Jan B³êdowski (3L), fortepian Krzysztof G³uch (4L), gitarzysta Dariusz Dusza (5L), saksofon tenorowy £ukasz Sosna (6L), wyst¹pi¹ w Hali Arena na koncercie Rock Arena. meg PAP/Longin Wawrynkiewicz Dok³adny dzieñ wydarzenia nieustalony." title="Shakin' Dudi" /> Ireneusz Dudek: rodzinna tragedia, strata córki Muzyk wraz z żoną doczekali się dwóch córek. Szczęście całej czwórki przerwała dramatyczna diagnoza, która dotknęła jedno z pociech. Kiedy usłyszeli od lekarzy, co dolega ich dziecku, było za późno na przedłużenie mu życia. W 2001 roku Ireneusz Dudek pożegnał swoją córkę, dziewczynka miała 7 lat. "Choroba, a potem towarzyszenie córce w odchodzeniu były dla nas lekcją pokory, cierpliwości, zrozumienia. Cierpienie zmieniło nasze podejście do świata. Umocniło jako rodzinę. Dziś cieszymy się błogosławioną codziennością", wyznał artysta w jednym z wywiadów. Ireneusz Dudek podkreśla, że kolorowe, szalone czasy już za nim, dziś podąża uduchowioną ścieżką, pełną spokoju i pogodzenia z wieloma rzeczami. Muzyka nadal jest dużą częścią jego życia, a w jego sercu nadal gra blues. W tym roku Dudek organizuje kolejną edycję Rawa Blues Festival. Zobacz też: Ujawniła, ile zarabiała w TVP. Takiej kwoty nie spodziewali się fani prezenterki Źródło: pomponik.pl, Wprost
Takiego finału „Tańca z Gwiazdami” jeszcze nie było. Jurorzy wprowadzają nowe zasady. "Finał marzeń"
Wielki Finał 18. edycji „Dancing with the Stars. Taniec z Gwiazdami” zapowiada się wyjątkowo emocjonująco. Jurorzy postawili finalistom wymagające zadanie rodem z profesjonalnych turniejów tańca. Na parkiecie zobaczymy cztery pary walczące o Kryształową Kulę, a dodatkowe emocje zapewnią występy Kayah i Julii Wieniawy na żywo.
Wielki Finał 18. edycji „Dancing with the Stars. Taniec z Gwiazdami” zapowiada się na jedno z najbardziej emocjonujących wydarzeń tego sezonu. Jurorzy zdecydowali się postawić finalistom wyjątkowo trudne wyzwanie, które ma sprawdzić ich prawdziwe umiejętności taneczne. Widzowie zobaczą nie tylko walkę o Kryształową Kulę i wymagające choreografie, ale także spektakularne występy Kayah i Julii Wieniawy. Produkcja zapowiada wieczór pełen emocji, widowiskowych pokazów i zaskakujących momentów. Finaliści „Tańca z Gwiazdami” zawalczą o Kryształową Kulę Po dziesięciu tygodniach rywalizacji w programie „Dancing with the Stars. Taniec z Gwiazdami” o zwycięstwo walczą już tylko cztery pary. To właśnie oni wystąpią podczas Wielkiego Finału 18. edycji programu i zmierzą się w ostatniej walce o Kryształową Kulę. Na parkiecie zobaczymy parę numer 1 – Sebastiana Fabijańskiego i Julię Suryś. O zwycięstwo zawalczą również Paulina Gałązka i Michał Bartkiewicz, występujący jako para numer 2. W finale znaleźli się także Gamou Fall i Hanna Żudziewicz oraz Magdalena Boczarska i Jacek Jeschke. Produkcja programu podkreśla, że poziom tej edycji był wyjątkowo wysoki, a jurorzy nie ukrywają, że finałowe starcie zapowiada się jako jedno z najmocniejszych w historii programu. Jurorzy wprowadzają nowe zasady w finale programu Twórcy programu przygotowali dla finalistów zadanie, jakiego wcześniej w „Tańcu z Gwiazdami” nie było. Pierwsza część finału będzie opierała się na walcu – angielskim lub wiedeńskim. Tym razem jednak uczestnicy nie będą mogli liczyć wyłącznie na efektowne show i widowiskowe przerywniki. Jurorzy postawili przed parami bardzo konkretne wymaganie. Podczas półtoraminutowej choreografii finaliści będą musieli przez co najmniej 50 sekund bez przerwy zatańczyć czystego turniejowego walca. Oznacza to brak podnoszeń, akrobacji czy innych scenicznych dodatków. To właśnie taniec ma być najważniejszy. Jurorzy chcą zobaczyć technikę, pracę stóp, sylwetkę i sposób prowadzenia partnera. W finale liczyć się będzie nie tylko widowisko, ale przede wszystkim umiejętności stricte taneczne. CZYTAJ TEŻ: Bagi nie wytrzymał. Krótko i wymownie skomentował rezygnację Piotra Kędzierskiego i Magdy Tarnowskiej. Jego słowa wyjaśniają wszystko Iwona Pavlović wyjaśnia decyzję jury Przewodnicząca jury Iwona Pavlović wyjaśniła, skąd pojawił się pomysł na tak wymagające zadanie dla finalistów. „W tej edycji poziom taneczny finalistów jest naprawdę bardzo wysoki. Można śmiało powiedzieć, że jest to finał marzeń. Uczestnicy są na tyle dobrzy, że uważamy, że świetnie sobie poradzą w tańcu stricte towarzyskim – w walcu. Będzie to doskonała okazja aby zobaczyć ich piękne ramy, piękne sylwetki, przepływ ruchu, pracę stóp. Jak najwięcej tańca w tańcu. To zadanie jest uhonorowaniem spektakularnie wysokiego poziomu tego finału” – tłumaczy Iwona Pavlović. Słowa przewodniczącej jury pokazują, że finał ma być prawdziwym sprawdzianem umiejętności uczestników. Tym razem nie wystarczy sama charyzma i emocje. Liczyć się będzie przede wszystkim jakość tańca. Freestyle bez ograniczeń rozpali emocje widzów Po technicznej części związanej z walcem przyjdzie czas na najbardziej wyczekiwany moment finału. Druga część programu to tradycyjny freestyle, czyli pełna dowolność dla uczestników. Tutaj finaliści będą mogli pokazać wszystko, co przygotowali na ostatni występ. Produkcja podkreśla, że w tej części nie obowiązują żadne ograniczenia. To właśnie freestyle od lat wywołuje największe emocje i często przesądza o końcowym wyniku programu. Ostateczny rezultat finału zostanie ustalony na podstawie zsumowanych głosów jurorów i widzów. To oznacza, że każda choreografia może mieć ogromne znaczenie w walce o Kryształową Kulę. Kayah i Julia Wieniawa wystąpią podczas Wielkiego Finału Finał „Tańca z Gwiazdami” to nie tylko rywalizacja uczestników. Produkcja przygotowała również dwa specjalne występy muzyczne na żywo. Na scenie pojawi się Kayah, która wykona utwór Krzysztofa Krawczyka „Ostatni raz zatańczysz ze mną”. Towarzyszyć jej będzie grupa tancerzy z widowiskową choreografią. Drugą gwiazdą wieczoru będzie Julia Wieniawa. Jej występ ma zostać przygotowany z niezwykłą laserową oprawą i wykorzystaniem specjalnych kamer. Twórcy programu zapowiadają spektakularne widowisko, które ma być jedną z największych atrakcji finałowego odcinka. „Taniec z Gwiazdami. Wielki Finał” zostanie wyemitowany w niedzielę o godzinie 19.55 w Polsacie. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Burza po decyzji jury w „Tańcu z Gwiazdami”! Internauci: „To ustawka”