Ma 82 lata i nie zamierza zwalniać. Anna Seniuk zachwyca podejściem do życia. Teraz chce zrobić coś, na co długo czekała
Anna Seniuk ma 82 lata, a jej energia mogłaby zawstydzić niejedną trzydziestolatkę. W rozmowie z Anną Kalitą dla „Wysokich Obcasów” mówi o życiu bez powtórek, o odwadze i o tym, dlaczego właśnie teraz chce zrobić coś zupełnie nowego. „Nie ma mowy o żadnych powtórkach” – podkreśla. I trudno się z nią nie zgodzić.
Są kobiety, które z wiekiem cichną. I są takie, które dopiero zaczynają mówić pełnym głosem. Anna Seniuk zdecydowanie należy do tej drugiej grupy. W wywiadzie dla „Wysokich Obcasów” nie tylko wraca do swoich doświadczeń, ale przede wszystkim pokazuje, że życie po osiemdziesiątce może być zaskakująco intensywne, pełne planów i – co najważniejsze – własnych decyzji. Anna Seniuk o życiu: żadnych powtórek, tylko nowe doświadczenia Jej słowa brzmią jak manifest dojrzałej kobiecości: „Nie ma mowy o żadnych powtórkach. Każdy etap życia oferuje nam coś nowego”. W świecie, który często próbuje zamknąć kobiety w sztywnych ramach wieku, Seniuk przypomina, że wyobraźnia i ciekawość nie mają daty ważności. Z rozmowy z Anną Kalitą wyłania się obraz kobiety, która nie tylko akceptuje zmiany, ale wręcz się na nie otwiera. Co więcej – dopiero teraz pozwala sobie na coś, na co wcześniej nie było przestrzeni: łagodność wobec samej siebie. „Dopiero teraz, kiedy mam 82 lata, zdarza się, że potrafię powiedzieć: trudno, nie udało się. I idę dalej”. W tych słowach jest coś kojącego. Jakby ktoś w końcu zdjął z nas obowiązek bycia idealnym. Anna Seniuk i praca, która daje sens życia Dla wielu osób praca z czasem staje się ciężarem. Dla niej – jest tlenem. „Krótko mówiąc, jestem ‘kobietą pracującą’. Trzyma mnie to przy życiu” – mówi bez cienia kokieterii. I rzeczywiście – Seniuk nie zwalnia. Nadal gra, występuje, mierzy się z wymagającymi rolami. W jej opowieści nie ma miejsca na rezygnację, jest za to ogromna wdzięczność za możliwość bycia potrzebną. Z rozbrajającą szczerością dodaje: „Oczywiście ostatnio często zdarza mi się wejść do kuchni i zapomnieć, po co. Ale z tekstem to co innego”. Ten drobny obrazek mówi więcej niż długie opisy – o dystansie, poczuciu humoru i sile pasji. Bo scena to dla niej coś więcej niż zawód. „Możliwość uprawiania mojego zawodu jest dla mnie również formą psychoterapii”. To tam odzyskuje energię, sens i kontakt z ludźmi. Życie rodzinne Anny Seniuk – bliskość, która daje siłę Za kulisami sceny jest codzienność. I to ona – jak się okazuje – potrafi być największym wyzwaniem. W rozmowie z Anną Kalitą Seniuk opowiada o życiu z córką i wnukami. „Na początku czułam się zagubiona” – przyznaje. Nie ma tu lukrowania. Jest prawda o zmianie, która wymaga czasu i cierpliwości. A także o tym, że dzisiejsze babcie nie mają łatwego zadania. „Okazało się np., że babcia nie jest żadnym guru” – mówi z uśmiechem. A jednak właśnie w tej zwyczajności kryje się coś najcenniejszego. Wspólne czytanie, rozmowy, bycie obok siebie. Seniuk nazywa to wprost: „pogłębieniem więzi”. I trudno o piękniejszą definicję bliskości. Zobacz też: „Nigdy nie chciałem być postrzegany jako syn Anny Seniuk”. Dzieci aktorskiej ikony szczerze o życiu ze znaną mamą Szczęście według Anny Seniuk – chwila, którą trzeba zauważyć Nie mówi o szczęściu jak o celu. Mówi o nim jak o błysku. „Szczęście nie jest stanem permanentnym. Jest kometą, chwilą”. To spojrzenie zmienia wszystko. Bo nagle nie trzeba już gonić za czymś wielkim i odległym. Wystarczy się zatrzymać i zobaczyć, co już jest. „A nasze spotkanie – czy to nie jest chwilka szczęścia?” – pyta w pewnym momencie. I w tym pytaniu jest cała jej uważność na drugiego człowieka. Miłość? Dla niej to nie tylko emocja. To obecność. To bycie razem także wtedy, gdy jest trudno. Odwaga po osiemdziesiątce – Anna Seniuk chce zrobić tatuaż I nagle – zupełnie niespodziewanie – pojawia się temat tatuażu. Wszystko zaczyna się od prostego pytania wnuka: „Babciu, to zrobisz sobie tatuaż?”. Chwila zawahania. I odpowiedź: „Zrobię!”. Ta historia mogłaby być anegdotą. Ale nie jest. „Tej wiosny zrobię sobie tatuaż” – zapowiada Seniuk już całkiem serio. To nie tylko tatuaż. To symbol. Decyzja, by wreszcie zrobić coś dla siebie, bez oglądania się na oczekiwania innych. Do tego dochodzą kolczyki, których wcześniej nie nosiła. „Muszę być konsekwentna. Starzeć się z godnością, ale i z odrobiną szaleństwa”. I właśnie to „szaleństwo” brzmi tu najpiękniej. Anna Seniuk o życiu: trzeba zakasać rękawy i iść dalej Choć mówi o lekkości i wolności, nie ucieka od rzeczy trudnych. Życie – jak podkreśla – wymaga działania. „Trzeba umieć zakasać rękawy i ratować siebie i innych”. To zdanie brzmi jak rada, ale i jak podsumowanie jej własnej drogi. Drogi, na której nie brakowało wyzwań, ale nigdy nie było miejsca na bezradność. Mocno wybrzmiewa też jej podejście do odpowiedzialności społecznej: „Niepójście na wybory to najgorsze, co można zrobić!”. A na końcu zostaje to jedno, najważniejsze zdanie: „Dopiero teraz (…) potrafię powiedzieć: trudno, nie udało się. I idę dalej”. I może właśnie w tym kryje się cała tajemnica jej siły. Zobacz też: W "Czterdziestolatku" oglądała ją cała Polska. Mało kto wie, co przeżyła w dzieciństwie
Była nominowana do Oscara i Złotego Globu. Jedna z najlepszych wokalistek świata ma polskie korzenie
To jedna z tych artystek, obok których nie da się przejść obojętnie. Hipnotyzuje głosem, zachwyca stylem i zaskakuje historią – bo za jej pseudonimem kryją się polskie korzenie i droga pełna emocji. Nominowana do Oscara i Złotego Globu, od lat pozostaje ikoną muzyki alternatywnej.
Karen Lee Orzolek, znana jako Karen O, od lat fascynuje fanów na całym świecie. Choć dziś uchodzi za ikonę alternatywy, jej droga do sukcesu była pełna kontrastów – od spokojnego dzieciństwa po nieokiełznaną energię sceniczną, która stała się jej znakiem rozpoznawczym. Karen O – historia, w której spotykają się Korea, Polska i amerykański sen Karen O urodziła się 22 listopada 1978 roku w Seulu. Jej mama pochodzi z Korei Południowej, a ojciec ma polskie korzenie. Ich historia zaczęła się w Azji, gdzie – mimo kulturowych różnic – zdecydowali się być razem. Gdy Karen była jeszcze dzieckiem, rodzina przeniosła się do Stanów Zjednoczonych. Dorastała w New Jersey, ucząc się życia pomiędzy różnymi światami. Ta mieszanka doświadczeń z czasem stała się jednym z fundamentów jej artystycznej tożsamości. Nazwisko Orzolek, które odziedziczyła po ojcu, do dziś budzi ciekawość – zwłaszcza w Polsce. Z grzecznej dziewczyny do scenicznego żywiołu – droga Karen O do Nowego Jorku Dziś trudno w to uwierzyć, ale Karen O była kiedyś bardzo spokojnym dzieckiem. Sama przyznała: „To aż wstydliwe, jak dobrze się zachowywałam, dlatego teraz robię rzeczy takie jak plucie wodą na siebie na scenie”. Uczęszczała do prestiżowej szkoły w New Jersey, a później studiowała m.in. w Tisch School of the Arts w Nowym Jorku. To właśnie tam zaczęła odnajdywać własny głos – nie tylko muzyczny, ale też emocjonalny. Poczucie niedopasowania, o którym mówiła w wywiadach, z czasem stało się jej siłą. Na scenie zamieniła je w energię, która przyciąga publiczność do dziś. Yeah Yeah Yeahs – zespół, który zmienił wszystko Początek lat 2000 to moment przełomowy. Razem z Nickiem Zinnerem i Brianem Chasem założyła Yeah Yeah Yeahs – zespół, który szybko stał się symbolem nowojorskiej sceny indie. Ich debiutancki album Fever to Tell zdobył ogromne uznanie, a Karen O niemal z dnia na dzień stała się jedną z najbardziej charakterystycznych frontmanek swojego pokolenia. Jak sama podkreślała w rozmowie z Los Angeles Times: „Wciąż musimy łapać ludzi za kołnierz… możemy łatwo zostać zapomniani”. To podejście słychać w ich muzyce – od emocjonalnego „Maps” po energetyczne „Heads Will Roll”. Zespół zdobył wiele nominacji do Grammy i na stałe wpisał się w historię alternatywy. Karen O solo – artystka, która odnalazła swoją wrażliwość Karen O nie zatrzymała się na sukcesie zespołu. Jej solowa twórczość pokazała zupełnie inne oblicze – bardziej ciche, intymne i refleksyjne. Album Crush Songs był jak muzyczny pamiętnik – pełen emocji i osobistych historii. Z kolei projekt Lux Prima nagrany z Danger Mouse’em udowodnił, że nadal lubi eksperymentować i wychodzić poza schematy. Największym przełomem była jednak muzyka filmowa. Utwór „The Moon Song” z filmu Her przyniósł jej nominację do Oscara, a wcześniej została wyróżniona nominacją do Złotego Globu za projekt do filmu Where the Wild Things Are. To moment, w którym jej talent został dostrzeżony na globalną skalę. View oEmbed on the source website Miłość, rodzina i życie poza sceną Choć Karen O żyje w blasku reflektorów, prywatnie stawia na spokój. Była związana m.in. ze Spike’em Jonze’em, a w 2011 roku wyszła za mąż za reżysera Barnaby’ego Claya. W 2015 roku została mamą – to doświadczenie znacząco wpłynęło na jej życie i twórczość. W jej muzyce pojawiło się więcej czułości i refleksji, choć nie straciła swojej charakterystycznej intensywności. Zobacz też: Przez lata żyli w toksycznym związku, ale nie umieli od siebie odejść. Historia miłości legendy kina i Anjelici Huston to uczuciowy rollercoaster Styl, skandale i magnetyzm, który nie przemija Karen O od zawsze była artystką, która nie boi się przekraczać granic. Jej sceniczne występy – pełne spontanicznych gestów i emocji – przeszły do historii. Jednym z głośniejszych momentów w jej karierze był wyciek prywatnych nagrań KO at Home. Artystka podeszła do sytuacji z dystansem, mówiąc: „Takie rzeczy się zdarzają”. To właśnie ta autentyczność sprawia, że wciąż fascynuje fanów. Jej głos, styl i osobowość tworzą mieszankę, której nie da się podrobić. W 2023 roku magazyn Rolling Stone umieścił ją na liście 200 najlepszych wokalistów wszech czasów. To dowód, że Karen O nie jest tylko gwiazdą swojej epoki – jest jej symbolem. Miłość, rodzina i życie poza sceną Choć Karen O żyje w blasku reflektorów, prywatnie stawia na spokój i autentyczność. Była związana m.in. ze Spike’em Jonze’em, a w 2011 roku wyszła za mąż za reżysera Barnaby’ego Claya. W 2015 roku została mamą – to doświadczenie znacząco wpłynęło na jej życie i twórczość. Coraz częściej pokazuje też fanom bardziej osobistą stronę swojego świata. W jednym z najnowszych wpisów wróciła wspomnieniami do dzieciństwa i rodzinnych korzeni. Opisała wizytę w restauracji Benu, gdzie zabrała swoją mamę na urodziny – spotkanie po latach z osobą z dawnych czasów okazało się dla niej wyjątkowo poruszające: „Dorastałam na osiedlu domków szeregowych w Englewood w New Jersey. To były lata 80., biegaliśmy z dzieciakami po okolicy, podejmując złe, ale ekscytujące decyzje, jak spędzać czas”. We wpisie wspomniała też o powrocie do koreańskich tradycji i smaków, które – jak przyznała – potrafią „rozbudzić zakurzone wspomnienia” i przywołać obrazy z dzieciństwa. To pokazuje, jak ważne w jej życiu wciąż są korzenie i rodzinne doświadczenia, nawet jeśli na co dzień funkcjonuje w świecie wielkiej sceny. Dziś Karen O wydaje się bardziej niż kiedykolwiek zanurzona w refleksji nad tym, kim jest – nie tylko jako artystka, ale też córka, partnerka i matka. Czytaj także: TYLKO W VIVIE!. Chciał zostać aktorem, ale podbił internet. Historia Adama Mirka, której nikt wcześniej nie poznał Źródła: rozrywka.radiozet.pl, mixtapememoir.com, faroutmagazine.co.uk, wikipedia.org
Danuta Stenka po latach o kulisach „Nigdy w życiu”: „To był koszmar”. Chciała odejść z planu
Danuta Stenka wraca do przełomowej roli Judyty i po latach ujawnia kulisy pracy nad „Nigdy w życiu”. W rozmowie z Dawidem Dudko dla Onetu aktorka nie ukrywa, że było to dla niej bolesne doświadczenie. – „To był koszmar” – przyznaje szczerze.
Dziś „Nigdy w życiu” uchodzi za jedną z najważniejszych komedii romantycznych w Polsce. Historia Judyty na stałe zapisała się w popkulturze, inspirując całe pokolenia kobiet. Jednak droga do tego sukcesu była dla Danuty Stenki znacznie trudniejsza, niż mogłoby się wydawać. W rozmowie z Dawidem Dudko dla Onetu aktorka wraca do początku tej historii – i odsłania kulisy, które zmieniają sposób patrzenia na ten film. Danuta Stenka i „Nigdy w życiu” – wszystko zaczęło się od Grocholi Na początku nic nie wskazywało na to, że to właśnie Danuta Stenka zagra Judytę. Aktorka była kojarzona przede wszystkim z ambitnym teatrem i współpracą z najwybitniejszymi reżyserami. Tymczasem komedia romantyczna była wówczas w Polsce dopiero raczkującym gatunkiem. Jak wspomina w rozmowie z Onetem: „Decydenci zdecydowanie nie widzieli mnie w tym filmie. Mimo wielokrotnych sugestii autorki, Kasi Grocholi, żeby zaproszono mnie na zdjęcia próbne, mój telefon milczał”. Producenci mieli zupełnie inną wizję obsady – chcieli powierzyć rolę młodszej aktorce. Dopiero gdy okazało się, że ekranowa matka i córka wyglądają jak siostry, zaczęto szukać kogoś bardziej wiarygodnego wiekowo. Sama aktorka nie miała złudzeń: „Ja się z klimatem ‘Nigdy w życiu’ po prostu nie kojarzyłam”. Ostatecznie – jak przyznaje – została Judytą z bardzo pragmatycznego powodu: „Potrzebowali starszej mamy”. „To był koszmar” – kulisy, o których nie mówiono Choć film miał lekki, ciepły charakter, doświadczenia Stenki na planie były zupełnie inne. Już na etapie pracy pojawiły się ogromne emocje i napięcia. Aktorka nie ukrywa w rozmowie z Dawidem Dudko dla Onetu: „Moja przygoda z filmem ‘Nigdy w życiu’ to wcale nie jest wesoła historia”. Najtrudniejsze przyszło jednak później. Danuta Stenka bardzo mocno zapamiętała pierwszą część zdjęć. Jak przyznaje: „Prawdziwy koszmar zaczął się na planie i trwał mniej więcej do połowy zdjęć”. Skala emocji była ogromna. „Wracałam do domu załamana, płacząc mojej menadżerce do słuchawki” – wspomina. I dodaje jedno z najbardziej poruszających zdań: „Gdybym mogła udźwignąć finansowo zerwanie umowy, zrezygnowałabym z tej roli w ułamku sekundy”. Mimo tego każdego dnia wracała na plan i robiła wszystko, by nikt nie zauważył jej stanu. „Całą swoją energię inwestowałam w to, żeby nikt na planie nie zorientował się, w jakim tak naprawdę jestem stanie. A byłam w rozpaczy”. Zobacz też: Walczyła z tym przez sześć lat. Gwiazda „Nigdy w życiu” zdobyła się na poruszające wyznanie: "To był upiorny czas" Cisza reżysera i poczucie odrzucenia Źródłem kryzysu była m.in. trudna relacja z reżyserem Ryszardem Zatorskim. Dla aktorki, przyzwyczajonej do intensywnej pracy nad rolą, brak komunikacji był szczególnie bolesny. „Przyzwyczaiłam się do dłubania, analizowania, poprawiania (...). A tutaj reżyser milczał. Żadnych wskazówek, żadnych komentarzy, nic” – mówi wprost. W pewnym momencie doszła do dramatycznego wniosku: „Doszłam do wniosku, że on mnie tam po prostu niezmiennie NIE CHCE. Uznałam, że narzucili mu mnie. Wcisnęli”. To poczucie bycia niechcianą to jeden z największych lęków aktora. Sytuacja zmieniła się dopiero po szczerej rozmowie z reżyserem. Okazało się, że obie strony żyły w błędnym przekonaniu na swój temat. Ten moment był przełomowy – od niego zaczęła się prawdziwa współpraca i budowanie postaci, która z czasem stała się kultowa. Powrót po latach – Stenka znów zagra Judytę? Po ponad dwóch dekadach historia „Nigdy w życiu” doczekała się kontynuacji w postaci kolejnej książki autorstwa Katarzyny Grocholi. Sfilmowanie tej historii jest tylko kwestią czasu. Danuta Stenka nie ukrywa, że podchodzi do tego projektu z mieszanką ciekawości i ostrożności, ale jednocześnie oficjalnie potwierdza swój udział. W rozmowie z Dawidem Dudko dla Onetu mówi wprost: „Jestem bardzo ciekawa scenariusza. Oczywiście jest we mnie niepokój, bo drugie części z rzadka się udają, ale jestem otwarta na tę przygodę”. Aktorka zaznacza jednak, że jej powrót nie jest bezwarunkowy. Kluczowa pozostaje dla niej kwestia obsady i wierności oryginalnej historii. Jak podkreśla, nie wyobraża sobie tej opowieści bez ludzi, którzy stworzyli fenomen pierwszej części. Ten powrót budzi ogromne emocje – zarówno wśród widzów, jak i samej aktorki. Bo choć „Nigdy w życiu” było dla niej doświadczeniem skrajnie trudnym, dziś pozostaje jedną z najważniejszych ról w jej karierze. Czytaj również: Fani czekali latami na ten moment. Judyta wraca, a Katarzyna Grochola dorzuca niespodziankę. Takiego ruchu nikt się nie spodziewał
Litewka dostawał nawet 100 próśb dziennie. Najbardziej bolały słowa: „Pan mi nie pomógł”. Bliscy widzieli, że już nie daje rady
Łukasz Litewka zginął 23 kwietnia 2026 roku w wypadku, jadąc na rowerze. Miał 36 lat. Poseł Lewicy z Sosnowca był jednym z najbardziej rozpoznawalnych społeczników w Polsce: organizował zbiórki, pomagał chorym dzieciom, rodzinom po pożarach i bezdomnym zwierzętom. Potrafił w kilka godzin zachęcić do pomocy tysiące ludzi. Ale za tą skutecznością kryła się także cena: przeciążenie, bezsilność i wiadomości, które zostawały z nim na długo.
Pierwsze informacje o jego śmierci wstrząsnęły nie tylko światem polityki. Dla wielu osób Łukasz Litewka nie był „posłem z Lewicy”, ale człowiekiem, do którego pisało się wtedy, gdy zawodziło wszystko inne. Według doniesień do wypadku doszło 23 kwietnia 2026 roku na drodze między Dąbrową Górniczą a Sosnowcem; policja przekazywała, że na tamten moment nie było potwierdzonych ustaleń wskazujących na celowy charakter zdarzenia. Chłopak z Sosnowca, który zaczął od ławek i rozmów z ludźmi Łukasz Karol Litewka urodził się 9 maja 1989 roku w Sosnowcu. Z wykształcenia był socjologiem, absolwentem Uniwersytetu Śląskiego. Zanim został posłem, przez lata działał lokalnie jako radny Sosnowca. W polityce nie zaczynał od wielkich haseł. Jego pierwsze rozpoznawalne akcje dotyczyły spraw najprostszych: osiedlowych ławek, zaniedbanych miejsc, placów zabaw, rozmów z mieszkańcami. Według relacji bliskich i znajomych wychował się w Zagórzu, dużej sosnowieckiej dzielnicy. Ojciec pracował jako górnik, mama handlowała warzywami na targowisku. W domu ważne były tradycyjne zasady, rodzina i obowiązki. Ten życiorys pomagał mu później budować wizerunek „chłopaka z sąsiedztwa” — kogoś, kto nie mówi o pomocy z dystansu, tylko sam bierze kartony, przenosi pralkę, organizuje transport albo pisze post, który uruchamia lawinę dobra. Łukasz Litewka i siła Facebooka. Tak powstała społeczność, która pomagała Największą siłą Litewki były media społecznościowe. Nie używał ich wyłącznie do politycznej autopromocji. Zbudował wokół siebie społeczność, która reagowała natychmiast: wpłatami, udostępnieniami, ofertami transportu, remontu, sprzętu, jedzenia czy adopcji zwierząt. Pomagał dzieciom chorującym na SMA, rodzinom w kryzysie, osobom po pożarach, ludziom z niepełnosprawnościami i zwierzętom. Jedna z najbardziej znanych historii dotyczyła zbiórek, w których w krótkim czasie udawało się zebrać ogromne kwoty na leczenie. W artykule dla wyborczej.pl przypomniano m.in. akcję, w której dla dzieci chorych na SMA udało się zgromadzić miliony złotych. Jego metoda była prosta, ale skuteczna: opowiedzieć historię tak, żeby odbiorca zobaczył człowieka, nie numer zbiórki. Nie krzyczał, nie moralizował, nie zawstydzał. Raczej zapraszał do wspólnego działania. To dlatego wielu ludzi miało poczucie, że nie tylko „wpłaca pieniądze”, ale staje się częścią czegoś większego. Czytaj też: TYLKO W VIVIE! Partnerka Łukasza Litewki zabiera głos po jego śmierci. „Będziemy domagać się rzetelnego śledztwa”. Ujawniła też, dlaczego ukrywali swój związek „Ostatni na liście, pierwszy w działaniu”. Kampania, w której promował psy do adopcji W 2023 roku Łukasz Litewka wystartował do Sejmu z ostatniego, osiemnastego miejsca listy Nowej Lewicy w okręgu sosnowieckim. Wynik okazał się sensacją: zdobył 40 579 głosów i wyprzedził Włodzimierza Czarzastego, który uzyskał 22 332 głosy. Najbardziej zapamiętano jednak nie sam wynik, lecz kampanię. Na banerach wyborczych Litewka promował psy z sosnowieckiego schroniska. Hasło „Adoptuj mnie” i zdjęcia zwierząt zastąpiły klasyczny polityczny przekaz. Jak podawały media, akcja pomogła znaleźć dom części psów, które od dawna czekały na adopcję. To był Litewka w pigułce: nawet kampanię potrafił zamienić w interwencję społeczną. Dla jednych był dzięki temu autentyczny. Dla innych — zbyt sprawny w budowaniu emocji wokół siebie. Sam często słyszał zarzuty, że pomaga „pod publikę”. Odpowiedzią były kolejne zbiórki i kolejne historie ludzi, którzy mówili, że bez niego nie daliby rady. Pomoc, która ratowała innych, zaczęła obciążać jego samego Z tekstu Anny Malinowskiej w „Dużym Formacie” wyłania się także mniej widoczna strona tej działalności. Litewka miał dostawać nawet około 100 próśb o pomoc dziennie. Każda z nich oznaczała czyjąś chorobę, dramat rodzinny, pożar, cierpienie dziecka albo zwierzęcia. Najbardziej bolesne były sytuacje, w których nie mógł pomóc wszystkim. Bliscy opowiadali, że zdarzały się wiadomości z wyrzutem: „Pan mi nie pomógł”. Padały też słowa i obrazy, których nikt nie powinien dźwigać sam — w tym zdjęcia zmarłych dzieci. W takich chwilach jego działalność przestawała być tylko piękną opowieścią o skuteczności internetu. Stawała się ciężarem psychicznym. Znajomi widzieli, że bywa przeciążony. Wspierali go, kiedy dramatów było za dużo. To ważny fragment tej historii: pomaganie może dawać sens, ale może też wypalać, jeśli człowiek każdego dnia mierzy się z cudzym bólem i poczuciem odpowiedzialności za sprawy, których nie da się rozwiązać jednym postem. Kontrowersje i błędy. Litewka nie był postacią jednowymiarową Łukasz Litewka budził skrajne emocje. Miał oddanych zwolenników, ale też krytyków. W przeszłości był karany grzywną w sprawie dotyczącej głosowania na projekty budżetu obywatelskiego. Pojawiały się również zarzuty, że niektóre akcje pomocowe były prowadzone zbyt szybko, zbyt emocjonalnie albo bez wystarczającej współpracy z organizacjami. Jedną z takich spraw była zbiórka na delfinoterapię, z której Litewka wycofał się po krytyce dotyczącej cierpienia delfinów w niewoli. Ta decyzja pokazywała, że działał impulsywnie, ale potrafił też przyznać, że nie wszystko zostało sprawdzone tak, jak powinno. Nie był klasycznym politykiem partyjnym. Unikał części ideologicznych sporów, mówił własnym językiem i częściej angażował się w konkretne historie niż w wielkie debaty programowe. Dla jednych to była słabość. Dla innych — powód, dla którego mu ufali. CZYTAJ TEŻ: Miał wielkie serce, odszedł zbyt wcześnie. Łukasz Litewka wprost mówił o wierze i Bogu: "Nie będę za to nikogo przepraszał" Do końca wierzył w dobro Historia Łukasza Litewki nie jest tylko opowieścią o polityku, który miał świetne wyniki w social mediach. To historia o samotności ludzi proszących o pomoc, o sile wspólnoty i o cenie, jaką płacą ci, którzy stają się ostatnią deską ratunku. Litewka pokazał, że wokół jednej historii można zgromadzić tysiące obcych sobie osób. Że ludzie naprawdę chcą razem czynić cuda — pod warunkiem, że ktoś pokaże im, gdzie są potrzebni. Jego śmierć przerwała tę drogę nagle, ale zostawiła pytanie, które wybrzmiewa mocniej niż polityczne spory: jak pomagać tak, żeby ratować innych i nie zgubić przy tym siebie. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Doda nie wierzy w „wypadek” Litewki. Wokalistka z samego rana zamieściła w sieci poruszający wpis. Jej słowa dają do myślenia Źródła: Anna Malinowska, „Łukasz Litewka. Ludzie chcą razem czynić cuda”, Duży Format, Gazeta Wyborcza, 23.04.2026 Serwisy informacyjne (m.in. WP Kobieta, Interia) – informacje o śmierci Łukasza Litewki, kwiecień 2026 Profil publiczny Łukasza Litewki (Facebook) Materiały biograficzne i parlamentarne (m.in. mamprawowiedziec.pl, Sejm RP)
Kilka dni przed 80. urodzinami ożenił się po raz drugi. Szczęście uwielbianego aktora przerwał tragiczny wypadek
Wojciech Siemion – aktor, który żył sceną nawet poza nią – odszedł 16 lat temu, pozostawiając po sobie niezwykłą historię talentu, pasji i miłości, która potrafiła odmienić jego życie nawet w najtrudniejszych chwilach.
Wojciech Siemion zasłynął z wielu genialnych ról filmowych i teatralnych. Przez całe życie powtarzał, że to aktorstwo wybrało jego. Na początku miał zostać prawnikiem, ale kiedy poznał wiersze Różewicza, wszystko się w jego życiu zmieniło. Mówiono o nim, że to typ artysty, który nigdy nie wychodzi ze swojej roli, a codzienne życie było dla niego jak przedłużenie sceny – nie mówił zwyczajnie, a deklamował. Gdy po śmierci ukochanej żony wydawało mu się, że nic dobrego już go nie spotka, los przyniósł mu jeszcze jedną wielką miłość. Wojciech Siemion wierzył bowiem, że na uczucie nigdy nie jest za późno. Dziś mija 16 lat od jego śmierci. Wojciech Siemion: rodzina, dorastanie Urodził się 30 lipca 1928 we wsi Krzczonów, w rodzinie Mikołaja i Apolonii Siemionów. Miał szóstkę braci, wśród nich dziennikarza Leszka Siemiona, a także chemika Ignacego Siemiona. Wielkim wzorem do naśladowania w dzieciństwie był dla Wojciecha Siemiona jego tata, który w Krzczonowie otrzymał pracę wiejskiego nauczyciela i czuł do tego zajęcia ogromne powołanie. Bardzo mu zależało, aby każde dziecko miało dostęp do kultury i sztuki. Znał na pamięć całego "Pana Tadeusza", a swoim entuzjazmem i miłością do poezji zarażał wszystkich wokół, włącznie ze swoimi dziećmi. We wsi był nawet teatr, a mieszkańcy na co dzień lubili spotykać się i śpiewać ludowe pieśni. Przesiąknięty takim otoczeniem Wojciech Siemion, miał bardzo szczęśliwe dzieciństwo. "Jeżeli myślę o Krzczonowie, to natychmiast wyświetla mi się z fotograficzną dokładnością nasz stary dom rodzinny, i stawy przy tym domu, i dziadkowa łódź, którą wypływaliśmy na połów, i bardzo piękne stare drzewa, o których wiem, że ich już tam nie ma, ale są w mojej wyobraźni. Pamiętam doskonale sąsiadów. I Józka, co grał na trąbce, i Józka Krzysiaka, który prowadził pięknie melodię na skrzypcach, i Mietka Robaka, znakomitego bębnistę", wspominał w "Kurierze Lubelskim" w 2008 roku. Wszystko zmieniło się, gdy przyszła II wojna światowa. Mikołaj Siemion za działania konspiracyjne został kilkukrotnie aresztowany. Osłabiony i chory na tyfus nawet w więziennych celach szerzył swoją miłość do poezji i czytał innym więźniom wiersze znanych poetów. Ojciec Wojciecha Siemiona zginął w Auschwitz w 1942 roku... Czytaj też: Maja Wachowiak była gotowa rzucić wszystko dla Gustawa Holoubka. Ich huczny ślub wszedł do literatury Wojciech Siemion: jak poznał ukochaną Jadwigę? Mimo że od dziecka ciągnęło go na scenę, nie myślał o aktorstwie, jak o sposobie na życie. Po drodze miał nawet kilka poważnych doświadczeń scenicznych - jako uczeń Gimnazjum i Liceum dla Dorosłych im. Tadeusza Kościuszki w Kaliszu Wojciech Siemion zadebiutował w Krakowiakach i góralach Wojciecha Bogusławskiego na scenie miejskiego teatru, ale kiedy przyszło mu wybierać kierunek studiów, postawił na prawo. Studia prawnicze nie dały mu co prawda szczęścia zawodowego, ale gdyby nie one, nie poznałby swojej ukochanej żony Jadwigi. Była jego koleżanką z Wydziału Prawa KUL, a później uznaną i utalentowaną adwokatką, którą aktor pieszczotliwie nazywał "Piwką". Pobrali się 3 stycznia 1950 roku w Konopnicy niedaleko Lublina. Jakiś czas później ich rodzina powiększyła się o pierwszą pociechę - syna Krzysztofa. Żona, widząc jak jej ukochany tęskni za sceną i nie umie znaleźć sobie miejsca, pomogła podjąć mu decyzję o spróbowaniu swoich sił w aktorstwie. Posłuchał od razu. Kiedy Wojciech Siemion pojawił się na egzaminach na wydział aktorski warszawskiej PWST, wprawił w zachwyt samego Aleksandra Zelwerowicza. Aktor i nauczyciel postanowił pomóc utalentowanemu debiutantowi w jak najszybszym ukończeniu szkoły aktorskiej, dzięki czemu Wojciech Siemion został absolwentem w trybie skróconym. Wojciech Siemion grywał prowincjuszy Od tamtej pory można go było widzieć na wielu polskich scenach teatralnych, a wkrótce także i na małym ekranie, w filmach i serialach. Wcielił się m.in. w postać Kacperskiego w "Zezowatym szczęściu", Józia w "Jutro premiera", kaprala Naroga w "Skąpani w ogniu", Wilczka w "Ziemi obiecanej". Pojawił się w serialach takich jak "Złotopolscy", "Wojna domowa", "Alternatywy 4", "Niewiarygodne przygody Marka Piegusa". Aktora obsadzano często w rolach prowincjuszy, prostych chłopów ze wsi. O Wojciechu Siemionie mówiono, że wcale nie musi się w takie postacie wcielać, bo to w nim po prostu jest: twardy akcent, sposób chodzenia, wygląd. On sam nigdy zresztą nie wstydził się swojego wiejskiego pochodzenia, o czym w 2005 roku mówił na łamach "Wprost": "Moje chłopskie pochodzenie nigdy nie było dla mnie powodem do wstydu. Co prawda w rodzinie krążyły opowieści, że jesteśmy potomkami książąt porwanych z Pskowa, ale fakty jednoznacznie wskazują na chłopstwo." Jednak w pewnym momencie zaczął marzyć o zagraniu kogoś "wyższego stopniem". Zwrócił się nawet w tej sprawie do scenografa: "Wie pan, zawsze ubierają mnie w takie straszne łachy, w jakieś okropne trepy, rozlatujące się kapcie czy gumiaki, a ja raz chciałbym zagrać w prawdziwych oficerkach", ale w odpowiedzi usłyszał: "Panie Siemion, pan nawet w oficerkach będziesz dla mnie na bosaka". Ta chłopskość emanowała z aktora niezależnie od ról i ubioru. Wojciech Siemion był pod tym względem jedyny w swoim rodzaju. Tadeusz Konwicki mówił o nim, że był on aktorem przez całą dobę, nigdy z tej roli nie wychodził. "Wojtek jest zawsze aktorem. Wojtek Siemion lubi recytować wiersze w każdej wolnej chwili. Lubi recytować dla kolegów, dla przechodniów, nawet dla dzieci". Pisarz przytoczył pewną zabawną anegdotę z udziałem pana Wojtka. "Kiedy kręciliśmy 'Salto', któregoś wieczora Siemion jadł kolację we wrocławskim Klubie Dziennikarzy. Po kolacji Wojtek wspiął się na podium dla orkiestry i zaczął recytować Gałczyńskiego. Recytował tak cały wieczór. Sala z wolna pustoszała. Wreszcie zostało kilkunastoosobowe towarzystwo przy zsuniętych stolikach. Wtedy Siemion zszedł z podium i zbliżył się do tego towarzystwa. I recytował tylko dla nich, tylko dla nich jedynych, jak cygański skrzypek, obchodząc nieśpiesznie te zsunięte stoliki. Koło północy jeden z biesiadników odwrócił się nieśmiało do artysty i rzekł z przepraszającym uśmiechem: 'My russkije, my nie panimajem'." (cytat za culture.pl) Zobacz też: W tym małżeństwie była miłość, wierność, szacunek. Historia Jana Kobuszewskiego i Hanny Zembrzuskiej Wojciech Siemion: dworek w Petrykozach W 1969 roku wraz z żoną kupili piękny dworek w Petrykozach, okolicach Grójca, Miejsce miało swój potencjał i urok, ale na tamten moment było w opłakanym stanie. "Osiedliliśmy się tu na początku lat 70. Na początku dworek nie nadawał się zupełnie do zamieszkania. Wszystko było zniszczone", opowiadał w Echu Dnia aktor. Wspólnymi siłami Siemionowie przywrócili miejscu dawną wspaniałość. Miejsce stało się dla aktora i jego żony istnym rajem, zaciszem, w którym spędzili szczęśliwie kolejne lata życia, ale ponadto Wojciech Siemion zaczął kolekcjonować w nim ludowe pamiątki. Z czasem dworek zaczął pełnić też funkcję muzeum i skansenu, a w jego progi zaglądali ciekawi miejsca uczniowie z okolicznych szkół. "Wtedy opowiadam im o sztuce współczesnej. Poznają ją właśnie na moim poddaszu", opowiadał aktor, który kiedyś jako mały chłopiec obserwował swojego ojca szerzącego wiedzę o kulturze w małej wiejskiej szkole i sam też pragnął kontynuować tę miłość do sztuki. Wojciech Siemion: w wieku 80 lat ponownie się ożenił W 2004 roku Wojciech Siemion przeżył ogromną stratę. Jego ukochana żona Jadwiga, z którą przeżył 54 lata, zmarła. Ciężko było mu kontynuować codzienne życie bez jego "Piwki", a dworek w Petrykozach stracił na dawnej energii. Aktor przestał widzieć sens w prowadzeniu go w pojedynkę, chciał nawet sprzedać skansen. Nie czuł się na siłach, sam też podupadł na zdrowiu. W ciężkim okresie pomogli mu przyjaciele. Towarzyszyli mu w żałobie, odwiedzali go, a z czasem zaczęli także wyciągać aktora do ludzi, który na emeryturze miał wówczas mniej kontaktów z otoczeniem. Pewnego dnia przedstawili mu piękną Barbarą Kasper. Kobieta była młodsza od aktora o 20 lat. Para bardzo szybko nawiązała nić porozumienia, dobrze czuli się w swoim towarzystwie, zaprzyjaźnili, a z czasem pojawiło się pomiędzy nimi głębsze uczucie. Ta nowa relacja sprawiła, że Wojciech Siemion znów poczuł chęć do życia. Ponownie miał z kim dzielić swoje pasje i zachwyty do sztuki i natury. Wiosną 2008 roku oświadczył się nowej ukochanej i mając prawie 80 lat, wziął drugi ślub. Ceremonia odbyła się bez rozgłosu, ale za to w dzień urodzin aktora nastąpiło wielkie świętowanie w towarzystwie przyjaciół i rodziny połączone z jubileuszem 60-lecia pracy artystycznej. "Godnie zastąpiła nieodżałowaną Jadwigę" - przyznawali zgodnie przyjaciele Wojciecha Siemiona. Z kolei sam aktor pytany o nową miłość mówił z entuzjazmem: "Odżyłem! Myślałem, że nic dobrego już mnie nie spotka, a tu, proszę, mam wspaniałą żonę, przy której zaczynam nowe życie. Okazuje się, że na miłość nigdy nie jest za późno!". Niestety szczęście zakochanych zostało przerwane przez tragiczny wypadek samochodowy.... W 2010 roku, kiedy Wojciech Siemion wracał wraz z małżonką autem do domu, stracił panowanie nad kierownicą. Samochód zderzył się z ciężarówką. Aktora przewieziono do szpitala, jego stan był ciężki, jednak lekarze byli dobrej myśli. Kiedy jednak podjęto próby wybudzenia go ze śpiączki farmakologicznej, Wojciech Siemion zmarł. Odszedł 24 kwietnia 2010 roku. Dziś mija 16 lat od tego wydarzenia... Czytaj też: Dorastała bez ojca, do dziś ma bardzo bliską relację z bratem. Jak potoczyły się losy rodziny Beaty Tyszkiewicz? Źródła: Paula Rodak YT, pomponik.pl, culture.pl, film.wp.pl
Mówił o życiu jak o „największym darze”. To były jego ostatnie słowa – Litewka do końca walczył o innych
Śmierć Łukasza Litewki w wieku 36 lat poruszyła całą Polskę. Poseł Lewicy jeszcze tego samego dnia publikował przejmujące wpisy o przemocy, wykluczeniu i pomocy słabszym. Dziś jego słowa czytane są zupełnie inaczej – jak świadectwo wrażliwości i zaangażowania, które nie zgasło do samego końca.
Łukasz Litewka zginął tragicznie 23 kwietnia 2026 roku w wypadku rowerowym między Dąbrową Górniczą a Sosnowcem. Został potrącony przez samochód i zmarł na miejscu. Informacja o jego śmierci wywołała falę emocji, ale równie mocno wybrzmiewa dziś to, co pozostawił po sobie w ostatnich godzinach życia – wpisy pełne niezgody na obojętność i cierpienie innych. Ostatnie wpisy Łukasza Litewki – przejmujący głos o przemocy Na kilka godzin przed śmiercią Łukasz Litewka opublikował poruszający wpis dotyczący brutalnego pobicia młodego chłopaka przez rówieśników. Opisywał zdarzenie w sposób bezpośredni i emocjonalny, nie uciekając od trudnych słów. „To jest dramat. Dramat dzisiejszej młodzieży, dramat braku wychowania i chorych pomysłów by zyskać sławę” – pisał, wskazując na problem przemocy napędzanej potrzebą rozgłosu w sieci. Zwracał uwagę nie tylko na sam akt przemocy, ale przede wszystkim na jej długofalowe skutki. „Ten młody chłopak jest zniszczony psychicznie. Tak dużo mówi się dziś o samob*jstwach młodych ludzi, tak często ofiary decydują się by targnąć na własne życie. Na największy dar” – podkreślał. W tych słowach wyraźnie widać, jak Litewka postrzegał życie – jako wartość absolutną, wymagającą ochrony i troski, szczególnie wobec najbardziej bezbronnych. Szczególnie mocno wybrzmiał także fragment: „Dziś w ręce by skrzywdzić nie potrzebujesz noża… dziś wystarczy ci telefon" Te słowa, opublikowane zaledwie kilka godzin przed jego śmiercią, dziś brzmią jak dramatyczne ostrzeżenie i apel o większą odpowiedzialność. Pomoc innym do ostatnich chwil – wpis o lekarzu dla bezdomnych Jeszcze tego samego dnia poseł opublikował również wpis, który – jak wiele jego wcześniejszych działań – skupiał się na nagłaśnianiu dobra. „Ten Lekarz leczy bezdomnych – czyli nic już lepszego dziś nie przeczytacie” – pisał na początku, nadając publikacji osobisty i emocjonalny charakter. Litewka zwracał uwagę na szerszy kontekst pomocy: „Na Śląsku i w całej Polsce działa sporo miejsc gdzie można oddać odzież czy przekazać posiłek dla osób w kryzysie bezdomności – to budujące, że potrafimy sobie pomagać”. Jednocześnie podkreślał znaczenie specjalistycznego wsparcia: „gdy w grę wchodzi profesjonalna wiedza jaką jest medycyna, musimy oddać ją specjalistom”. Przedstawiając sylwetkę lekarza, pisał: „Doktor Dawid Szkudłapski, młody i ambitny lekarz łączy pracę w sosnowieckim szpitalu z kierowaniem zespołem, który oferuje kompleksową pomoc medyczną”. Nie zabrakło też charakterystycznej dla niego refleksji i próby przełamania sceptycyzmu: „Ktoś powie, że to niemożliwe? Nie w tym kraju?” Na koniec oddał głos samemu medykowi, cytując: „Osoby bezdomne często nie mają dostępu do opieki zdrowotnej… Naszym celem jest dotarcie do jak najszerszej grupy potrzebujących”. Litewka podsumował wpis słowami: „to także niesamowity przykład, że da się. Ogromne brawa i szacunek”. Polityk do ostatnich chwil pozostawał wierny swojej misji – dostrzegania dobra i wzmacniania tych, którzy realnie zmieniają życie innych. ZOBACZ TEŻ: Nie żyje Łukasz Litewka. Poseł Lewicy i wielki miłośnik zwierząt miał 36 lat Fala emocji pod ostatnim wpisem – „jeszcze 5 godzin temu pisał…” Pod ostatnim wpisem Łukasza Litewki niemal natychmiast pojawiły się setki komentarzy. Internauci nie kryją szoku i niedowierzania, że jeszcze kilka godzin wcześniej był aktywny w sieci. „i pomyśleć, że ten post był 5h przed…” – napisał jeden z użytkowników. Wiele osób reagowało bardzo emocjonalnie: „Boże nie”, „Nie mogę uwierzyć”, „Serce mi pękło” – to tylko niektóre z krótkich, spontanicznych wpisów. Pojawiają się też słowa uznania i wdzięczności za jego działalność. „Jeden z niewielu polityków, którzy tak się angażowali w życie społeczne…” – czytamy w komentarzach. Inni podkreślają, że Litewka wykraczał poza podziały: „Choć mam inne poglądy, to ceniłam pana Łukasza za człowieczeństwo. Dawał przykład, że można działać wspólnie ponad politycznymi podziałami”. Wśród wpisów nie brakuje też bólu i osobistego żalu: „To niemożliwe… jeszcze 5 godzin temu pisał ten post, a już go z nami nie ma”, „Zwierzęta i ludzie pana tak bardzo potrzebują…”. Internauci składają kondolencje rodzinie i bliskim, pisząc: „Wyrazy współczucia”, „Spoczywaj w spokoju”, „Wielka strata”. Te reakcje pokazują skalę emocji, jakie wywołała jego śmierć – ale też to, jak wielu ludzi czuło, że Łukasz Litewka był kimś więcej niż politykiem. Dla wielu był po prostu człowiekiem, który naprawdę pomagał. Łukasz Litewka – człowiek działania i społecznego zaangażowania Łukasz Litewka urodził się w 1989 roku i przez lata był związany z Sosnowcem. Od 2014 roku pełnił funkcję radnego, zdobywając zaufanie mieszkańców dzięki bezpośredniemu stylowi działania. W 2023 roku dostał się do Sejmu jako poseł Lewicy, zdobywając ponad 40 tysięcy głosów – mimo że startował z ostatniego miejsca na liście. Jego kampania była nietypowa – zamiast własnego wizerunku promował psy ze schronisk, zachęcając do adopcji. To podejście stało się symbolem jego działalności: skupienia na tych, którzy sami nie mogą się obronić. Wokół jego inicjatyw powstała społeczność #TeamLitewka, która angażowała się w pomoc chorym dzieciom, osobom starszym i wykluczonym. „To jest sekunda, jeden z setki postów… a powtórzony milion razy zakończy ten dramat” – pisał w jednym z apeli. Dzięki takim działaniom udawało się zbierać miliony złotych na leczenie i wsparcie potrzebujących. Litewka był jednym z nielicznych polityków, którzy potrafili przekuć aktywność w mediach społecznościowych w realną pomoc. Tragiczna śmierć i słowa, które pozostają 23 kwietnia 2026 roku Łukasz Litewka zginął w tragicznym wypadku, jadąc na rowerze. Miał 36 lat. Informację o jego śmierci potwierdzili przedstawiciele Lewicy, publikując poruszające oświadczenie: „Dziś Polska straciła człowieka o wielkim, otwartym sercu… Łukasz był uosobieniem dobra”. Jego odejście pozostawiło pustkę – nie tylko w świecie polityki, ale przede wszystkim wśród ludzi, którym pomagał. Ostatnie wpisy Litewki nabierają dziś szczególnego znaczenia. Są świadectwem tego, kim był: człowiekiem, który do końca reagował na krzywdę innych i próbował zmieniać świat, nawet jeśli tylko jednym postem. Trudno oprzeć się wrażeniu, że jego aktywność w ostatnich godzinach życia była kontynuacją tego, co robił od lat – stawania po stronie słabszych. I właśnie to pozostaje po nim najmocniej: słowa, które nie były tylko komentarzem, ale początkiem działania. Czytaj również: O jego dobrym sercu krążyły legendy, nigdy nie przeszedł obojętnie obok potrzebujących. Gwiazdy i politycy tak żegnają Łukasz Litewkę
Pamiętasz ich z „Dużych dzieci”? Dziś wyglądają zupełnie inaczej i właśnie wydają książkę
Maciej i Paweł Królowie dorastali na oczach widzów „Dużych dzieci”, zachwycając błyskotliwością i odwagą. Dziś są już dorośli – i to z imponującym dorobkiem. W 2026 roku kończą 30 lat, a ich życie zawodowe skręciło w nieoczywistym kierunku: od prawa i iranistyki po literaturę fantasy. Właśnie wydają swoją pierwszą powieść, udowadniając, że dziecięca ciekawość świata przerodziła się w ambitną twórczość.
Program „Duże dzieci”, który emitowany był na antenie TVP w pierwszej dekadzie XXI wieku, osiągnął niebywały sukces. Wszystko za sprawą prowadzącego i mentora Wojciecha Manna, ale przede wszystkim głównych bohaterów – komentujących różną tematykę dzieci. Najmłodsi z nich mieli wówczas zaledwie po sześć lat! Serca widzów podbili szczerością, bezpośredniością i charyzmą. Nie bali się z zaproszonymi gośćmi rozmawiać na temat naprawdę trudnych kwestii! Wśród nich byli m.in. Jadzia Nalepa, Karolek Klementowski oraz bliźniacy Maciej i Paweł Królowie. Co dziś słychać u tych ostatnich? Jak potoczyły się ich losy po zakończeniu show TVP2? Dziś odpowiedź na to pytanie jest bardziej zaskakująca, niż mogłoby się wydawać. Maciej i Paweł Królowie w 2026 roku kończą 30 lat i wkraczają w nowy etap życia – nie tylko jako absolwenci prestiżowych studiów i osoby zaangażowane w sprawy społeczne, ale także jako autorzy literatury. Ich debiutancka powieść za chwilę trafia do księgarń. To kolejny dowód na to, że chłopcy, których pokochali widzowie, nie przestają iść własną, nieoczywistą drogą. „Duże dzieci” jako miejsce narodzin dziecięcych gwiazd Program „Duże dzieci” był emitowany od 2005 do 2008 roku na antenie TVP2. W sumie doczekał się 92 odcinków. Jego gwiazdami były rezolutne dzieci w wieku 6-9 lat, które na każdy temat miały coś do powiedzenia. Raz było śmiesznie, raz wzruszająco, a raz na poważnie, ale zawsze panowała tam dobra zabawa. Program wraz z Wojciechem Mannem współprowadziła Katarzyna Stoparczyk. W każdym odcinku pojawiała się znana persona ze świata filmu, muzyki, sportu czy polityki. Jednak największymi gwiazdami bez wątpienia pozostawały dzieci. Na pierwszy plan wysunęli się bliźniacy Maciej i Paweł Królowie, którzy przed kamerami czuli się jak ryby w wodzie. Ich wiedza zwłaszcza na tematy społeczno-polityczne imponowała nie jednej osobie przed telewizorem. Dlatego dużo osób podejrzewało, że to właśnie z polityką bracia zwiążą swoją przyszłość. Los jednak lubi być przewrotny. Czytaj także: Spełnia się zawodowo i prywatnie. Czy Stefano Terrazzino marzy o założeniu rodziny? Maciej Król i Paweł Król w programie „Duże dzieci”, 24.11.2006 rok Kacper Mironowicz, Paweł Król, Maciej Król, bliźniaki, program „Duże Dzieci”, Warszawa, 19.10.2006 rok Karol Klementowski, bliźniacy Maciej i Paweł Królowie, nagranie programu „Duże Dzieci”, Warszawa, 24.11.2006 rok Wielka kariera Macieja i Pawła Królów w programie „Duże dzieci” Maciej i Paweł Królowie przyszli na świat 11 października 1996 r. w Kielcach. To oznacza, że w tym roku będą świętować 28. urodziny. Od małego charakteryzowali się niesamowitą odwagą, sprytem i komunikatywnością. Zdecydowanie nie były to dzieci nieśmiałe. Nie bali się wypowiadać na różne tematy. Pierwsze przejawy odwagi w ich wydaniu można było zauważyć w kościele podczas mszy. „Już od małego lubiliśmy się wypowiadać na różne tematy i wymądrzać się. W kościele, podczas mszy świętej dla dzieci, często chcieliśmy się wypowiadać”, wspominali w programie „Pytanie na śniadanie”. Talent i wygadanie chłopców dostrzegł reżyser telewizyjny Leszek Kumański, który zaproponował im udział w przesłuchaniach do nowego programu telewizyjnego „Duże dzieci”. Reżyser na co dzień był przyjacielem rodziny Królów, więc doskonale wiedział, że bliźniacy mają spore szanse oczarować producentów dziecięcego show i pojawić się telewizji. „Uznał, że jesteśmy z bratem wygadani, więc zaprosił nas na casting. Pierwszy z nich odbył się w Kielcach, było tam mnóstwo dzieci”, opowiadali w programie TVP. Rezolutni bracia bardzo dobrze zaaklimatyzowali się w telewizyjnym studio, traktując je jak swój drugi dom. W programie mieli całkowitą swobodę wypowiedzi, a te niejednokrotnie potrafiły zaskoczyć zgromadzoną w studio, jak i przed telewizorami publiczność. Zachwyt nad małymi chłopcami był ogromny. Ci z kolei doskonale wiedzieli, że dorośli chcą ich oglądać i słuchać. Udział w programie „Duże dzieci” był dla nich solidną lekcją, m.in. nauczył ich prawa głosu, który wykorzystują do dzisiaj. Czytaj także: Bliscy i przyjaciele poruszeni śmiercią Ryszarda Sibilskiego. Tak żegnają ukochanego Ewy Bem Maciej Król i Paweł Król w programie "Duże dzieci", 19.10.2006 rok Maciej Król i Paweł Król w programie „Pytanie na śniadanie”, 13.10.2016 rok Co dziś robią bliźniacy Maciej i Paweł Królowie? Gdy w 2008 roku program „Duże dzieci” dobiegł końca, Maciej i Paweł Królowie skupili się na nauce. Po ukończeniu liceum rozpoczęli Międzyobszarowe Indywidualne Studia Humanistyczne i Społeczne na Uniwersytecie Warszawskim. W tym roku skończą 30 lat i z tego, co publikują na swoich mediach społecznościowych wynika, że dużą rolę w ich życiu odgrywa Iran. Magazyn „Świat & Ludzie” informował, że Maciej jest prawnikiem pracującym dla Polskiej Akcji Humanitarnej. Paweł zaś zajął się iranistyką, jest założycielem fanpage'a „Dariusz i Szecherezada”, który skupia się wokół tajemnic i historii Iranu. Mało tego, w tym kraju posiada mnóstwo znajomych oraz ukochaną. „POCZTÓWKA Z TEHERANU - SOLIDARNI Z IRANEM. Piszący te słowa i widoczny na zdjęciu admin przebywa obecnie w Teheranie. Garść refleksji: Nigdy nie myślałem, że odczuję na własnej skórze jak to jest, kiedy mówią, że będzie wojna. Chodzę tłocznymi ulicami, mijam rozchichotane dziewczyny w pofarbowanych włosach pod chustami, sprzedawców o do cna zdartych głosach powtarzających swoje hasła jak mantry, zabieganych mężczyzn w garniturach z telefonami przy uchu, nobliwe matrony powiewające czadorami — i bardziej czuję, niż wiem, że to wszystko może wkrótce przestać istnieć. Patrzę w oczy ukochanych osób i chociaż się uśmiecham, co chwila wraca natrętna myśl, że mogę ich już nigdy nie zobaczyć. To okropne uczucie i nie życzę go nikomu. Irańczycy są uroczy jak zawsze. Mówią mi, że przykro im, że muszę tu być teraz. Kiedy mówię, że się z tego cieszę, wytrzeszczają oczy, zszokowani. Kiedy pytają dlaczego, odpowiadam, że chciałem dodać otuchy najbliższym. Staram się nie myśleć, czy dożyją wiosny. […] Niektórzy pewnie się modlą. Ale ja wierzę, że jest na ziemi sporo dobrych, mądrych, dzielnych ludzi, którzy to powstrzymają. Wszystkich, których porusza potencjalna tragedia za progiem, zachęcam do aktywności — na naszej stronie i gdziekolwiek indziej. Pomóżmy powstrzymać to szaleństwo. A przynajmniej pokażmy Irańczykom, że nie są sami”, napisał na swoim fanpage'u „Dariusz i Szecherezada” Paweł Król. Czy myśleli o tym, by kontynuować karierę w telewizji? Otrzymywali różne propozycje, ale nie byli zainteresowani wejściem w świat show-biznesu. „Jeżeli w tym momencie mielibyśmy wrócić na antenę telewizji, to tylko w sytuacji, w której mielibyśmy coś mądrego do powiedzenia. Ja się zajmuję od strony naukowej Iranem i obaj piszemy fantastykę. Gdyby to był wartościowy program związany z naszą codzienną pracą i zainteresowaniami, to bylibyśmy na tak. Show-biznes nas nie interesuje”, mówił w 2021 roku Paweł Król w rozmowie z Plejadą. Paweł Król często umieszcza w mediach społecznościowych polityczne treści. Tak jak to było w 2020 roku tuż przed ostatnimi wyborami prezydenckimi, które postanowił dosadnie skomentować na swoim profilu na Facebooku. „Dzięki wielu Waszym świetnym, merytorycznym postom widzę, że wszyscy mamy znakomite powody, by obawiać się zwycięstwa PiS-u. Ja akurat marzę o tym, żeby moja dziewczyna z Iranu, której nie widziałem od sześciu miesięcy (ciężka sprawa) mogła przyjechać do Polski bez obaw o wredotę służb granicznych i biurokracji, oraz o agresję i chamstwo tzw. obrońców Polski (pewnych siebie i uzbrojonych w legitymizację dzięki rządom PiS-u). Pięć lat temu, kiedy ruszyła ohydna i kłamliwa nagonka na uchodźców, polska społeczność LGBT stanęła murem za każdym, kto musiał bać się z powodu swojego koloru skóry. Do dziś jestem wzruszony, jak o tym myślę. Teraz, kiedy przyszła kolej na społeczność LGBT, żeby bronić się przed nienawiścią, będę szczęśliwy, mogąc niejako zwrócić przysługę. Z rozumu i od serca”, pisał. Z kolei Maciej Król w 2019 roku wziął ślub z pochodzącą z Teheranu Tiną. Jego wybranka studiowała reżyserię. W dniu pierwszej rocznicy ślubu napisał na Facebooku, jak bardzo kocha swoją żonę. „Dwa lata temu pierwszy raz poznałem tę wyjątkową kobietę, a rok temu poślubiłem Ją. Teraz, kiedy mieszkamy razem, po tych wszystkich trudach, które musieliśmy pokonać, a z innymi na horyzoncie, wiem, że nigdy nie przestanę czuć tej czystej, skromnej wdzięczności we wszechświecie mając Ją u boku. Wszystkiego najlepszego z okazji rocznicy, kocham”, napisał dumny mąż. Paweł Król, Maciej Król, bliźniaki, program „Duże Dzieci”, Warszawa, 19.10.2006 rok Bliźniacy z "Dużych Dzieci" napisali książkę Paweł i Maciej Królowie nie przestają zaskakiwać – dziś spełniają się także jako pisarze. 28 kwietnia 2026 roku na rynku ukaże się ich debiutancka powieść „Dzieci Nieporządku” (wyd. Initium). To nietypowe dark fantasy z wyraźnym politycznym pazurem i nutą kosmicznego horroru, osadzone w świecie do złudzenia przypominającym naszą rzeczywistość. Bracia sięgają po tematy niezwykle aktualne – dezinformację, manipulację czy konflikty inspirowane Bliskim Wschodem – a wszystko to filtrują przez własną, oryginalną wyobraźnię. Co ciekawe, ich literacka pasja nie pojawiła się nagle. Już w 2015 roku zadebiutowali na łamach „Nowej Fantastyki”, a nad swoją pierwszą powieścią pracowali przez lata, dzieląc się bohaterami i prowadząc narrację z dwóch perspektyw. Efekt? Intrygująca historia, o której może być jeszcze bardzo głośno.
Igor Janeczek ma już 18 lat. Syn Joanny Racewicz wyrósł na przystojnego mężczyznę
Jeszcze niedawno Joanna Racewicz mówiła z niedowierzaniem: „Za miesiąc będzie 18”. Dziś ten moment właśnie nadszedł. Igor Janeczek, syn dziennikarki i tragicznie zmarłego Pawła Janeczka, wkroczył w dorosłość. To szczególny dzień nie tylko dla niego, ale i dla jego mamy, która przez lata samotnie prowadziła go przez życie, dojrzewanie i wszystkie najtrudniejsze emocje.
10 kwietnia 2010 roku życie Joanny Racewicz rozpadło się na pół. W katastrofie smoleńskiej zginął jej mąż, Paweł Janeczek, a ich synek miał wówczas niespełna dwa lata. Dziennikarka została sama z niewyobrażalną stratą, ale też z odpowiedzialnością za małego chłopca, który jeszcze nie rozumiał, co naprawdę się wydarzyło. Po latach wspominała, że musiała powiedzieć dziecku prawdę najprościej, jak się da: tata był w pracy, wydarzył się wypadek i już nigdy nie wróci. To właśnie od tamtego momentu zaczęła się ich wspólna droga – naznaczona bólem, ale też niezwykłą bliskością. Igor Janeczek dorastał bez ojca, ale nigdy bez miłości Igor nie pamięta Pawła Janeczka tak, jak pamięta się obecność rodzica z codzienności. Joanna Racewicz mówiła o tym bez upiększeń w wywiadzie dla VIVY!: „Nie pamięta taty. Miał dwa lata, gdy ten zginął. Tata jest dla niego tylko postacią ze zdjęć, filmów i opowieści. Trochę jak superbohater z Uniwersum Marvela. Ktoś silny, niezłomny, na posterunku do samego końca”. To jedno z tych zdań, które zostają z człowiekiem na długo. W tej historii najbardziej porusza jednak nie tylko sama strata, ale sposób, w jaki Joanna Racewicz nauczyła się o niej opowiadać. Bez fałszu, bez wielkich gestów, ale z ogromną czułością. W podcaście Mamadu przyznała, że nie chciała wychować syna w cieniu własnej rozpaczy. Choć sama była blisko załamania, musiała wracać do życia, bo obok był mały człowiek, który jej potrzebował. To właśnie wtedy rozegrała się scena, do której wraca po latach. Jak wyznała, pogrążona w żałobie siedziała w domu, kiedy nagle podszedł do niej mały Igor, dotknął jej twarzy i powiedział dziecięcym językiem: „Mamiś, przestań płakać, bo będę się o ciebie martwił”, opowiadała na łamach podcastu MamaDu. Ten moment stał się dla niej przełomem. Zrozumiała, że role nie mogą się odwrócić, że to nie dziecko ma dźwigać emocje dorosłego. Niedługo później rozpoczęła terapię i – jak sama mówiła – była to „ciężka praca”, ale konieczna, by znów stanąć na nogi. Joanna Racewicz nie ukrywa: „Macierzyństwo mnie uratowało” Wiele kobiet mówi o dzieciach jako o swojej sile, ale w przypadku Joanny Racewicz to zdanie ma wyjątkowy ciężar. W rozmowie z Mamadu powiedziała wprost: „Macierzyństwo mnie uratowało, bo to prawda”. Przyznała też, że Igor stał się jej „kotwicą”, „łajbą ratunkową” i kimś, dzięki komu zdecydowała się zostać w życiu mimo wszystko. Nie jest tajemnicą, że zanim został jej „małym-wielkim człowiekiem”, był też dzieckiem długo wyczekiwanym. Dziennikarka opowiadała o wcześniejszych stratach ciąż i o tym, że z mężem długo bali się cieszyć z ciąży, która ostatecznie zakończyła się narodzinami Igora. W podcaście wspominała poruszająco: „Baliśmy się z niego cieszyć”, a spokój przyszedł dopiero po kilku miesiącach. Ta historia pokazuje jeszcze wyraźniej, jak wielkie znaczenie miał dla niej syn – nie tylko po śmierci męża, ale od samego początku. View oEmbed on the source website Ich relacja jest wyjątkowa. Joanna Racewicz wychowała syna po swojemu Joanna Racewicz wielokrotnie podkreślała, że zawsze traktowała Igora poważnie. Nie chciała budować relacji opartej wyłącznie na dystansie między matką a dzieckiem. Chciała rozmawiać, tłumaczyć, słuchać i naprawdę być obok. Sama mówiła, że starali się „od samego początku rozmawiać bardzo szczerze też o tym, co czują obydwoje”. To podejście widać także dziś. Igor wyrósł na młodego mężczyznę, o którym jego mama mówi z autentycznym zachwytem. W wywiadzie dla VIVY! przyznała: „Bardzo, bo jest fantastycznym człowiekiem. Mądry, empatyczny. Świetny organizator”. Trudno o piękniejszą rekomendację z ust matki, która widziała go w każdej możliwej odsłonie – od bezbronnego malucha po prawie dorosłego chłopaka. Dziennikarka opowiadała także, że jej syn uczył się najpierw w liceum filmowym, a później trafił do liceum Artes Liberales – szkoły, którą nazwała wręcz „szkołą marzeń”. Podkreślała, że to miejsce bez presji, wyścigu i agresji, za to z dużym wsparciem i mądrym prowadzeniem młodych ludzi. Taka decyzja wiele mówi o tym, jakim kluczem kierowała się w macierzyństwie: mniej narzucania, więcej uważności. 18. urodziny Igora Janeczka to symboliczny moment Jeszcze miesiąc temu Joanna Racewicz mówiła w studiu Mamadu: „Za miesiąc będzie 18”. W tych prostych słowach było wszystko: niedowierzanie, wzruszenie, ale i cichy rachunek sumienia, który zna chyba każdy rodzic. Czy dałam radę? Czy przekazałam to, co najważniejsze? Czy wychowałam dobrego człowieka? Sama przyznała zresztą, że ma takie myśli. Mówiła o „milionie niepewności”, o walizce rzeczy pakowanych dziecku przez lata – wartości, czułości, zasad, rozmów, wspomnień. To wyjątkowo obrazowe i bardzo w stylu Joanny Racewicz: miękkie, ale prawdziwe. Ona nie udaje mamy bez lęku. Przeciwnie – pokazuje, że można się bać i jednocześnie pozwolić dziecku dorastać. W podcaście zdradziła też, że szykowała dla syna szczególną niespodziankę na 18. urodziny – zestaw pamiątek z dzieciństwa, zdjęć i filmów, które mają opowiedzieć mu jego własną historię. To piękny gest. Nie tylko sentymentalny, ale i symboliczny. Bo w tej rodzinie pamięć zawsze była ważna. Nie jako ciężar, lecz jako sposób na zachowanie miłości. W styczniu 2026 roku dziennikarka opublikowała post przy okazji studniówki syna. To właśnie wtedy pokazała dorosłego już Igora w eleganckim wydaniu i podzieliła się wyjątkowo osobistą refleksją. „Tak, jestem dumna. Kocham bez granic. […] Towarzyszenie Dziecku na drodze do świata jest najpiękniejszą przygodą i podróżą życia” – napisała. W dalszej części zwróciła się bezpośrednio do syna: „Dziękuję, Synku. Za to, że wybrałeś mnie na mamę. Za miłość, zaufanie, spokój. […] Za Ciebie”. Ten wpis doskonale oddaje to, co od lat widać w ich relacji – ogromną bliskość, wdzięczność i czułość, która przetrwała najtrudniejsze doświadczenia. Dziennikarka nie ukrywa, że dorastanie syna to dla niej także moment refleksji nad upływem czasu. „Mówcie dzieciom, jak bardzo są dla Was ważne. Tak szybko dorastają” – dodała, zostawiając obserwatorów z uniwersalnym przesłaniem. Dziś, gdy Igor kończy 18 lat, te słowa wybrzmiewają jeszcze mocniej. To już nie tylko nastolatek, ale młody dorosły, który – jak podkreśla jego mama – wyrósł na mądrego, empatycznego i niezwykle wartościowego człowieka. Napisała o tym w poruszającym poście, który opublikowała w dniu urodzin.
Zostawił żonę w Polsce, w Hollywood miał romans. Niewielu wiedziało o zakazanej miłości polskiego muzyka
Dziś mija 57 lat od śmierci Krzysztofa Komedy – jednego z najwybitniejszych polskich kompozytorów jazzowych. Choć przez lata jego największą inspiracją była żona Zofia, pobyt w Hollywood wystawił ich relację na ciężką próbę. W świecie blichtru i szybkiej kariery w życiu artysty pojawiła się młoda izraelska aktorka. Jak wyglądał ten rozdział jego życia i czy był tylko przelotnym romansem?
Wybitny kompozytor przez lata pozostawał oddany swojej żonie Zofii, która była dla niego nie tylko partnerką, ale też drogowskazem, inspiracją i motywacją do działania. Ich relacja zmieniła się jednak, gdy kilka lat po ślubie Komeda wyjechał do Hollywood. Zachwycony tamtejszym stylem życia szybko się zaaklimatyzował i zapragnął stać się częścią tego świata. Zupełnie inaczej odnalazła się w nim Zofia – rozczarowana i zniechęcona postanowiła wrócić do Polski. Wtedy w życiu kompozytora pojawiła się tajemnicza, aspirująca aktorka i piosenkarka z Izraela. Jak potoczyła się ich znajomość i jaki wpływ miała na losy artysty? Krzysztof Komeda: przyjazd do USA Do Kalifornii zaprosił go jego przyjaciel i reżyser, Roman Polański. Była niedziela 17 grudnia 1967 roku, kiedy polski jazzman dotarł do Hollywood, Krainy Snów. Był wówczas nikomu nieznanym kompozytorem z Europy, od 9 lat mężem Zofii, która była jego wielką miłością, muzą, doradczynią i menedżerką. Nazywał ją żartobliwie Szefową. Małżeństwo miało plan, aby po sukcesie Komedy na Zachodzie wyemigrować całą rodziną. Wtedy Zofia jeszcze nie wiedziała, że znienawidzi Hollywood, któremu daleko było do Krainy Snów, a bliżej do miejsca z koszmarów, gdzie "po trupach do celu" i sukces za wszelką cenę były na porządku dziennym. Komeda przyjechał na zaproszenie Polańskiego, któremu w ręce wpadł w tamtym czasie maszynopis powieści grozy "Dziecko Rosemary (Rosemary’s Baby)" Iry Levina. Film był niskobudżetowy i wiele elementów mogło przy jego powstawaniu pójść nie tak, ale ostatecznie stał się kasowym sukcesem. Okrzyknięto go arcydziełem horroru satanistycznego, a skomponowana przez Komedę melodia kołysanki była od tamtego czasu wykonywana i nagrywana przez setki twórców. W ciągu pół roku od przyjazdu do USA Komeda stał się celebrytą, który zamieszkał w kosztownej willi w Beverly Hills, a na spotkania z najpopularniejszymi i uznanymi artystami jeździł drogim, sportowym autem. Żony kompozytora nie było już wtedy u jego boku, Zofia wyjechała jeszcze przed premierą filmu Polańskiego, rozczarowana Hollywood, a co smutniejsze - zachowaniem męża, który zmieniał się na jej oczach z dnia na dzień i wsiąkał w artystyczne środowisko, odsuwając ją na drugi plan. Kiedy wynajął dom w Beverly Hills, który na początku podobał się też Zosi, napisał do niej o tym, być może licząc, że żona przyjedzie do niego ponownie, ale w odpowiedzi otrzymał informację, że w Polsce kończą się pieniądze i Zofia wraca do pracy. Do pokaźnej willi wprowadzili się natomiast właściwie na stałe Marek Hłasko i Marek Niziński. Z tym pierwszym połączyła go bardzo bliska więź. Polski pisarz stał się kimś pomiędzy sekretarzem a najbliższym powiernikiem Komedy. To właśnie z polskimi przyjaciółmi kompozytor spędzał swój wolny czas, pochłaniając przy tym ogromne ilości alkoholu. Czytaj też: Krzysztof Komeda i Zofia Komedowa: jazzman i jego muza. Historia wyjątkowej miłości Krzysztof Komeda: romans z izraelską artystką Wtedy też w jego życiu pojawiła się młodsza od jego żony o jedenaście lat śpiewająca aktorka z Izraela, Elana Cooper. Jej kariera aktorska była krótka, w 1960 roku wygrała casting na tytułową rolę w filmie "Historia Rut" i zyskała dzięki temu uznanie krytyków, ale po tej przygodzie lepsze role już nie nadeszły. Kiedy Elana poznała Komedę, podejmowała decyzję o porzuceniu aktorstwa. Poznali się tuż po jego przylocie do Los Angeles, na przyjęciu u Bronisława Kapera, słynnego polskiego kompozytora, który otrzymał Oscara za kompozycję „Lilli”. Ich relacja zacieśniła się, kiedy Zofia Komedowa wróciła do Polski, a przyszłość rodziny Komedy stanęła pod znakiem zapytania. Podobno kiedy Hłasko dowiedział się o romansie przyjaciela z izraelską artystką, wyraził dezaprobatę. "Miał tłumaczyć Komedzie, że żydowskie dziewczęta są wyjątkowo niebezpieczne i łatwo dla nich stracić głowę", czytamy w książce Sławomira Kopra "Skandaliści PRL". Pisarz był wówczas od dziewięciu lat w burzliwej relacji z Esther, która również pochodziła z Izraela i być może chciał ustrzec Komedę przed tym, przez co sam przechodził. Krzysztof Komeda: śmierć Po sukcesie "Dziecka Rosemary" przyszła kolejna propozycja, tym razem chodziło o skomponowanie muzyki do filmu – „The Riot” w reżyserii Buzza Kulika. Komeda pracował przez długie godziny do świtu, nie dbając o odpoczynek. Kiedy już robił sobie przerwę, spotykał się na przemian z Elaną i kumplami od kieliszka z Polski. Nie wiadomo, jak potoczyłoby się dalej życie Krzysztofa Komedy w Hollywood, a przy tym jego relacja z izraelską pięknością, ale można przypuszczać, że nie była im pisana wspólna przyszłość i wielka miłość, a może bardziej, jak to w Hollywood bywa, relacja oparta na korzyściach płynących ze sławy jednego z nich, z w tym wypadku Komedy. Zwłaszcza po tym, gdy na jaw wyszło, że Elana zawarła z Wojtkiem Frykowskim porozumienie - chcieli przekonać kompozytora, aby ten wyraził zgodę na to, aby jego ukochana z Izraela nagrała singiel z kołysanką "Rosemary". W tamtym okresie był to przepis na wielki sukces, bo ze względu na dominujące wszędzie szafy grające, single ze znanymi przebojami rozchodziły się w setkach tysięcy egzemplarzy. Z kolei relacja Krzysztofa Komedy z żoną robiła się coraz bardziej zdawkowa i oschła, ograniczona do pocztówek lub krótkich telegramów z prośbą o załatwienie jakiejś sprawy w Polsce. Ostatnią wiadomość od męża dostała tydzień przed świętami, a potem nastąpiła długa cisza. W czwartek, 16 stycznia 1969 roku w warszawskim mieszkaniu Zofii Komedowej rozdzwonił się telefon. To przyjaciele z emigracji bili na alarm, przerażeni wiadomością, którą zobaczyli w nowojorskich gazetach. Pisano w nich, że Krzysztof Komeda od trzech tygodni jest w stanie śpiączki po nieudanej operacji mózgu, leży w Midway Hospital w Los Angeles. Żona kompozytora kilka dni później była przy jego łóżku, ale tak szybkie przedostanie się z PRL-owskiej Polski do USA niektórzy nazywali wprost cudem. W rzeczywistości udało się dzięki znajomościom. Krzysztof Komeda już nigdy nie odzyskał przytomności, zmarł po przewiezieniu go do Polski. Zofia Komedowa trwała przy mężu do samego końca. Czytaj też: Odniósł ogromny sukces za oceanem, nie zdążył się nim nacieszyć. Jego śmierć do dziś skrywa tajemnicę Źródła: jazzforum.com, Sławomir Koper "Skandaliści PRL", wyd. Czerwone i Czarne
Tadeusz Pluciński złamał serce wielkiej gwieździe. Ten romans o mały włos nie skończył się tragedią
Zanim stali się ikonami polskiego teatru i kina, Halina Mikołajska i Tadeusz Pluciński przeżyli burzliwy romans, który rozpoczął się w 1949 roku we Wrocławiu. Ich namiętna relacja zakończyła się zdradą, złamanym sercem aktorki i dramatycznym epizodem, który o mało nie doprowadził do tragedii.
Zanim Tadeusz Pluciński został oficjalnym amantem polskiego kina, a Halina Mikołajska jedną z największych aktorek teatralnej sceny, poznali się we Wrocławiu i zakochali w sobie bez pamięci. Ten romans zakończył się złamanym sercem i ślubem z inną, ale o mały włos, a doszłoby do jeszcze większej tragedii... Halina Mikołajska i Tadeusz Pluciński: u progu kariery On, to naczelny amant PRL-u, zarówno na scenie, jak i w życiu prywatnym, chociaż wzbraniał się przed tą łatką pod kątem zawodowym. Skarżył się, że od razu po szkole zawodowej wciskano go w role pięknych chłopców. „Może przez moje warunki? Pocztówkowy facet, 183 cm wzrostu, sylwetka do przyjęcia. Do tego stopnia podobałem się, że aktorki w teatrach mówiły: Ale ja nigdy nie chciałem być amantem!", wspominał w jednym z wywiadów Tadeusz Pluciński. Ona za to była zaliczana do grona 10 największych polskich aktorek. Na początku nie myślała o aktorstwie, chciała iść w ślady Marii Curie-Skłodowskiej – studiowała krótko chemię, dorabiała statystując w teatrze. Szmuglowała papierosy, bawiła się, imprezowała. Zawsze miała temperament, Andrzej Łapicki mówił, że była do bitki i wypitki, a w teatrze „nie grała według przepisów”. Bardzo szybko zauważono talent Haliny Mikołajskiej jako wielkiej tragiczki, była porównywana do Gustawa Holoubka. Z drugiej strony była też zadziorna, lubiła prowokować. Wielkiemu Juliuszowi Osterwie powiedziała jako studentka, że jest za stary na rolę „Fantazego” w dramacie Juliusza Słowackiego. Mistrz się wściekł, a ona przez kilka miesięcy miała zakaz wchodzenia do szkoły teatralnej. Zobacz też: Z drugą żoną jest ponad 40 lat. Lucyna Kirwil nazywa Jerzego Bralczyka amantem i wprost mówi, o kogo jest zazdrosna Halina Mikołajska jako Lady Makbet, 1960 r. Halina Mikołajska i Tadeusz Pluciński historia miłości Kiedy los postawił na drodze młodej Mikołajskiej młodszego od niej o rok Plucińskiego, był 1949 rok. On był wtedy 23-letnim kawalerem, który wkrótce miał zawładnąć polską scenę jako naczelny amant filmowy. Ona ukończyła właśnie studia aktorskie w Krakowie. Oboje znaleźli się we Wrocławiu, gdzie po wojnie na Ziemiach Odzyskanych powstawały nowe teatry i trwał nabór aktorów. „Nie można było ubiegać się o angaż w Warszawie, bo wówczas uchodziła za miasto zamknięte. Henryk Szletyński, nasz profesor ze szkoły, został dyrektorem Teatru Polskiego we Wrocławiu, zgarnął cały nasz rok do siebie", wspominał Tadeusz Pluciński na łamach książki „Na wieki wieków amant”. Mimo tak młodego wieku i początku swojej zawodowej ścieżki Halina Mikołajska była już wtedy kobietą po przejściach - miała za sobą nieudane małżeństwo z architektem Januszem Ballenstedtem, a Tadeusz Pluciński był mężczyzną z przeszłością - po niemal dwóch latach rozstał się ze swoją narzeczoną, Aliną Janowską. Młody aktor przypatrywał się Halinie Mikołajskiej, gdy grała Ruth w "Niemcach" i nawet po latach pozostawał pod wrażeniem tego spektaklu i jej gry. "Wrocławski teatr był bardzo niedoceniany. To nie stolica. Szletyński postawił sobie za punkt honoru zrobić z niego perłę. Wystawił Niemców Leona Kruczkowskiego. Z Haliną Mikołajską i Igorem Przegrodzkim w rolach głównych. Świetne przedstawienie. Kruczkowski nie przyjechał na premierę, dopiero na setne przedstawienie. I nie mógł wyjść z podziwu, Niemcy byli grani w różnych teatrach w Polsce, ale on ten spektakl uznał za najlepszy", wspominał Pluciński. Halina i Tadeusz bardzo szybko polubili swoje towarzystwo. Jedno czuło się tym drugim zafascynowane, zwłaszcza że pod względem temperamentów byli do siebie bardzo podobni. Oboje spontaniczni, nieprzewidywalni, lubiący zabawę. Kiedy wybuchła pomiędzy nimi namiętność, oboje zaangażowali się w tę relację równie mocno, z tą tylko różnicą, że 23-letni Tadeusz, jak pokaże przyszłość, już po jakimś czasie rozproszył się wdziękiem innej kobiety. Tego Halina Mikołajska nie umiała zaakceptować. Pluciński złamał jej serce swoim romansem z mezzosopranistką Bożeną Brunn-Barańską, a co nastało niedługo później, decyzją, że odchodzi do niej od Mikołajskiej na dobre. Czytaj też: Dzięki niej poszedł na terapię, rozstanie całkowicie go załamało. Małżeństwo Mirosława Breguły zakończyło się nagle Halina Mikołajska jako Lady Makbet, 1960 r. Halina Mikołajska: złamane serce Mówiono, że romantyczne porywy serca, które targały wówczas młodą aktorką, przeżywała ona do takiego stopnia, że po odrzuceniu przez kochanka postanowiła skoczyć z mostu do rzeki. Na szczęście nie doszło do tragedii, ktoś z przechodniów w porę zareagował. Zapytana po latach o ten incydent, Halina Mikołajska miała w odpowiedzi reagować śmiechem. A jak lata później odnosił się do swoich miłosnych podbojów sam Pluciński? "Marcello Mastroianni powiedział: . W moim przypadku było bardzo podobnie. To nie ja miałem kobiety. To kobiety miały mnie. Nie zrobiłem niczego wbrew ich woli. Wybierały sobie mnie i każdy następny krok był ich decyzją. Tak to już jest", mówił Tadeusz Pluciński. "To one ustalają reguły gry i wybierają sobie mężczyzn. Przecież to ja byłem brany, obrączkowany i oddawany. Dziewczyny manipulowały mną i przekazywały mnie sobie już na studiach, o czym opowiadałem. Żyłem wtedy w przeświadczeniu, że to ja rozdaję karty, dziś jestem pewien, że to one mnie sobie przekazywały z rąk do rąk, że to była sztafeta", dodawał na łamach swojej biografii aktor. Śpiewaczka, dla której Tadeusz zostawił Halinę, została jego pierwszą żoną, ale i w tym przypadku, aktor nie pozostał wierny jednej kobiecie. Halina Mikołajska po rozstaniu z Plucińskim poślubiła malarza Aleksandra Stefanowskiego. Uleczył jej złamane serce, zakochała się w nim bez pamięci, ale po ślubie okazało się, że mają różne charaktery i oczekiwania. Zapisywała: „Olek w ogóle jest bardzo dobry dla mnie, a ja też staram się być dobra dla niego, chociaż ja jestem bałaganiara”. Była pełna nadziei, że to ten jedyny... Ale jedynym okazał się dla aktorki pisarz Marian Brandys. To ona go poderwała i spędziła z nim resztę swojego życia. Czytaj też: Doczekali się syna, rozstanie nazwali porażką. Kayah i Rinke Rooyens: „To była miłość od pierwszego wejrzenia” Tadeusz Pluciński, 2000 r. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgFxlw4h-0b7f57a.jpg" width="1530" height="2190" alt="Warszawa. 7.11.2000r. Q Warszawie odby³o siê wrêczenie "Feliksów Warszawskich" - nagród przyznawanych za najlepsz¹ re¿yseriê i wybitne role w spektaklach, których premiery odby³y siê w sto³ecznych teatrach w ubieg³ym sezonie . N/z: na uroczystoci obecny by³ znany aktor Tadeusz Pluciñski PAP/Andrzej Rybczyñski /bp/" title="Tadeusz Pluciñski" /> Źródła: „Na wieki wieków amant. Tadeusz Pluciński w rozmowie z Magdaleną Adaszewską”, wyd. 2014. / Artykuł „O krok od tragedii”, „Na żywo”, listopad 2019. / pomponik.pl
Córka Trojanowskiej zachwyca wyglądem. Roxanna ma prestiżowy zawód i podwójne obywatelstwo
Jest największą dumą słynnej mamy, ale konsekwentnie pozostaje w cieniu. Roxanna Trojanowska w tym roku kończy 35 lat i od lat wybiera życie z dala od medialnego zgiełku. Choć Izabela Trojanowska rzadko pokazuje ją publicznie, kiedy robi wyjątek, trudno oderwać wzrok. Kim jest dziś kobieta, o której wciąż wiadomo zaskakująco niewiele?
Jest największą dumą słynnej mamy, ale świadomie wybrała życie z dala od reflektorów. Roxanna Trojanowska w tym roku kończy 35 lat i – w przeciwieństwie do Izabeli Trojanowskiej – nie związała swojej przyszłości z show-biznesem. Choć artystka rzadko pokazuje córkę publicznie, kiedy robi wyjątek, trudno oderwać wzrok. Urodę i talent Roxanna odziedziczyła po mamie, ale swoją drogę wybrała zupełnie inną. View Ediplayer on the source website Córka Izabeli Trojanowskiej: tak wygląda ich relacja. Padły poruszające słowa Artystka w rozmowie z magazynem VIVA! ujawniła, że jej córka nie przepada za blaskiem fleszy i sławą mamy. – „Nie podoba jej się takie życie, jakie wiodę. To, że brak mi prywatności, że kiedy jesteśmy razem, nie możemy spokojnie przejść ulicą, aby ktoś nas nie zaczepił i nie porównał córki z mamą" – zwierzyła się wówczas. W jednym z poruszających wspomnień wróciła myślami do wspólnego wyjazdu nad morze. „Pamiętam nasz wyjazd do Jastrzębiej Góry. Zamieszkałyśmy w hotelu w lesie, a obok harcerze rozbili obóz. Jak tylko wyszli z namiotów, każdy chciał mieć mój autograf. Słyszałam szept: „A kto to jest?”. I odpowiedź: „Nieważne, bierz”. A dziecku nie można odmówić. W pewnym momencie zobaczyłam, że moja sześcioletnia córka stoi pod płotem i płacze. Trudno, ten zawód tak ma. Są gorsze” – wyznała wokalistka na łamach naszego magazynu. W najnowszych wypowiedziach Izabela Trojanowska podkreśla, że niewiele się w tej kwestii zmieniło. Roxanna od zawsze ceniła prywatność i nigdy nie chciała iść w ślady mamy. – „Nigdy nie chciała iść w moje ślady. Źle znosiła sytuacje, kiedy musiała się mną dzielić, gdy jacyś obcy ludzie podchodzili, prosili o autograf. Roxanna ceni prywatność” – przyznała niedawno w wywiadzie dla „Twojego Stylu”. Zawód artysty bywa wymagający, a życie w świetle reflektorów ma swoją cenę. Co dziś robi córka Izabeli Trojanowskiej? Co dziś robi córka Izabeli Trojanowskiej? Ma podwójne obywatelstwo i prestiżowy zawód Roxanna Trojanowska trzyma się z dala od blasku fleszy i konsekwentnie realizuje własne cele. Mieszka poza Polską – ukończyła prawo i antropologię na Uniwersytecie Wiedeńskim, a dziś pracuje w renomowanej kancelarii adwokackiej w Berlinie. – „Trzymam za nią kciuki, bo ma bardzo ciężko” – mówiła z dumą Izabela Trojanowska. Jak podkreśliła artystka w jednym z najnowszych wywiadów, córka od początku stawiała na edukację i rozwój zawodowy, z dala od show-biznesu. Dziś spełnia się w wymagającej branży prawniczej, budując międzynarodową karierę. Córka wokalistki ma podwójne obywatelstwo – polskie i niemieckie – i pasję do podróży oraz nauki. Jej napięty grafik nie pozwala na częste spotkania z mamą. – „Nie mamy dla siebie za dużo czasu. Ciężko to czasem znoszę, jak słyszę przez telefon: ‘Mamo, już muszę kończyć, czeka mnie mnóstwo pracy’” – opowiadała artystka w rozmowie z Elżbietą Pawełek dla magazynu VIVA!. Mimo dzielących je kilometrów, ich więź jest silna. – „Dzięki córce dziś już nie boję się niczego. Jak dopada mnie lęk, to słyszę jej słowa: „Mamo, nie bój się żyć. Życie to piękny dar, trzeba się cieszyć każdym dniem” – wyznała z wzruszeniem. Tak dziś wygląda córka Izabeli Trojanowskiej Trojanowska nie ukrywa też, jak ważną rolę w jej życiu odgrywa macierzyństwo. – „12 czerwca 1991, dzień urodzin Roxanny, to najważniejsza chwila mojego życia. (…) Jest dla mnie spełnieniem wszelkich marzeń. Pracowita, rozsądna, roztropna, mądra…” – mówiła niedawno. Choć Roxanna pojawiła się kiedyś w jednym z odcinków serialu „Klan”, show-biznes nie jest jej światem. – „Moja córka śpiewa, gra na gitarze i na pianinie, ale dla przyjemności. Wychodzi jej to świetnie i sprawia radość, przede wszystkim jej samej. Nie chciałabym, aby robiła karierę w naszym kraju. Nie zamierzam jej do niczego namawiać. Nie ma parcia na szkło" – mówiła Izabela Trojanowska. Roxanna to bez wątpienia artystyczna dusza, która zrezygnowała z medialnego życia po trudnych doświadczeniach. – „Bardzo nie chciała. Nie chciała od momentu, kiedy zorientowała się, że nie mam życia prywatnego” – dodała w wywiadzie dla magazynu „Party”. Mimo intensywnej pracy znajduje czas na rodzinę. – „Każde święta spędzamy razem (…) A jak ja zatęsknię, to wsiadam w pociąg i w pięć godzin jestem w Berlinie” – zdradziła artystka. Z uroczej dziewczynki zmieniła się w piękną, pewną siebie kobietę. Zobaczcie, jak zmieniała się córka Izabeli Trojanowskiej. Ostatnie zdjęcie pochodzi z 2025 roku. Podobna do mamy? Naszym zdaniem wyjątkowo – takiej urody nie sposób przeoczyć! Czytaj także: Księżna Kate olśniła uśmiechem i stylizacją, ale o jej córce jest równie głośno. Księżniczka Charlotte to wykapana mama Izabela Trojanowska z córką. 2003 rok Izabela Trojanowska z córką Roksaną, "Valley Golf & Country Club", 30.07.2005, Kraków Izabela Trojanowska, córka Roxana Trojanowska, Warszawa, Hotel Sheraton, Gala Moda i Styl, 16.05.2010 rok
To już pewne! Męskie Granie Orkiestra 2026 odsłania skład i pokazuje singiel „Nareszcie”. Zaskoczeni?
Tajemnica, która przez długi czas rozgrzewała fanów do czerwoności, została właśnie rozwiana. Organizatorzy Męskiego Grania 2026 ujawnili, kto stanie na czele tegorocznej orkiestry, a razem z tą informacją pojawił się premierowy singiel „Nareszcie”. Utwór już jest dostępny w sieci, a jego koncertowy debiut zaplanowano na 27 czerwca w Żywcu.
Pilnie strzeżona tajemnica wreszcie została ujawniona. Męskie Granie Orkiestra 2026 tworzą Igor Herbut, Zalia i Vito Bambino, a ich wspólny singiel „Nareszcie” już trafił do internetu. Po raz pierwszy na żywo utwór ma wybrzmieć 27 czerwca w Żywcu. Męskie Granie Orkiestra 2026 – kto tworzy tegoroczny skład? Po miesiącach spekulacji wszystko stało się jasne. Tegoroczną Męskie Granie Orkiestrę tworzą trzy wyraziste osobowości: Igor Herbut, Zalia i Vito Bambino. Skład projektu od lat pozostaje pilnie strzeżoną tajemnicą, dlatego ogłoszenie artystów zawsze wzbudza ogromne emocje. Igor Herbut pojawił się już wcześniej w projekcie, debiutując w Męskie Granie Orkiestra 2025, gdy hymnem trasy był singiel „To bardzo ziemskie”. Z kolei Vito Bambino dołącza do orkiestry po raz trzeci. Artysta był wcześniej częścią popularnych składów, nagrywając utwory „I ciebie też, bardzo” oraz „Supermoce”. Nową postacią w tym gronie jest Zalia, która w tym roku debiutuje w Męskie Granie Orkiestra. To obecnie artystka uznawana za objawienie polskiej sceny muzycznej. „Nareszcie” – nowy singiel Męskie Granie już dostępny w internecie Artyści wspólnie nagrali singiel „Nareszcie”, który zapowiada trasę Męskie Granie 2026. Utwór jest już dostępny w internecie, a jego refren zawiera słowa: „Nareszcie, dogadaliśmy się ja i serce / w parze przetańczymy cały ten bal / nie mijamy się już ja i szczęście / chce ze mną być, nareszcie”. Autorami słów są Igor Herbut, Zalia i Vito Bambino, natomiast przy tworzeniu muzyki wspierał ich Jakub Galiński. Singiel stanowi centralny punkt tegorocznej odsłony projektu. Kiedy i gdzie „Nareszcie” zabrzmi na żywo po raz pierwszy? Fani nie będą musieli długo czekać na koncertowe wykonanie nowego utworu. „Nareszcie” ma po raz pierwszy wybrzmieć na żywo 27 czerwca w Żywcu. To właśnie tam rozpocznie się prezentacja efektów pracy tegorocznej orkiestry przed publicznością. Trasa Męskie Granie, sponsorowana przez markę Żywiec, od lat przyciąga wielotysięczną publiczność. Bilety na wydarzenia są dostępne na platformie eBilet.pl. Teledysk do „Nareszcie” pokazuje pełną energii historię Równolegle z premierą singla opublikowano także teledysk do utworu „Nareszcie”. Za jego reżyserię odpowiada Piotr Matejkowski. Fabuła klipu opowiada historię mężczyzny, który opuszcza warsztat i zaczyna biec przed siebie, kierowany przeczuciem. W tym samym czasie dziewczyna stojąca na przystanku również zaczyna biec. Oboje przemierzają miasto różnymi drogami, aż ostatecznie spotykają się na koncercie Męskie Granie Orkiestry 2026, gdzie wpadają sobie w ramiona. Teledysk jest dostępny na kanale YouTube trasy Męskie Granie. Męskie Granie 2026 – bilety, trasa i zapowiedź koncertowego programu Według Doroty Nowakowskiej-Postolko, senior brand managerki marki Żywiec, tegoroczny singiel niesie ze sobą dużo pozytywnej energii i ma dobrze sprawdzić się podczas koncertów przed publicznością. Podkreślono również, że „Nareszcie” to tylko część większego projektu. Męskie Granie Orkiestra 2026 pracuje nad pełnym programem koncertowym, który zostanie zaprezentowany podczas trasy. Artyści mają interpretować ważne dla nich utwory z kanonu polskiej muzyki. Jedno jest pewne – skład został ujawniony, singiel trafił do sieci, a pierwsze wykonanie na żywo zaplanowano na 27 czerwca w Żywcu. Reakcje fanów na „Nareszcie”. Komentarze nie pozostawiają złudzeń Premiera singla „Nareszcie” wywołała natychmiastową reakcję słuchaczy. W krótkim czasie utwór osiągnął 31 661 wyświetleń w 1 godzinę temu oraz zebrał 220 komentarzy, co pokazuje ogromne zainteresowanie nową odsłoną Męskie Granie Orkiestra 2026. Wśród opinii dominują jednak głosy krytyczne. Część fanów zwraca uwagę, że utworowi brakuje charakteru znanego z wcześniejszych edycji. W komentarzach pojawiają się porównania do takich singli jak „Początek”, „Armaty”, „Wataha”, „Sobie i wam” czy „I Ciebie też”, przy których – jak wskazują użytkownicy – nowa propozycja wypada słabiej. Niektórzy słuchacze podkreślają, że „Nareszcie” brzmi jak „pierwsza lepsza piosenka z RMF czy ZETki” albo „luźny popowy numer jakich miliony”. Pojawiają się także opinie, że projekt „przestał być zaskakujący i odkrywczy”, a jego charakter stał się bardziej komercyjny. Krytyczne głosy dotyczą również niewykorzystanego potencjału artystów. W komentarzach można przeczytać, że „takie głosy totalnie nie wykorzystane” oraz że przy takim składzie oczekiwano „mocniejszego” brzmienia. Część odbiorców przyznaje wprost, że po pierwszym odsłuchu utwór nie zrobił na nich większego wrażenia. Nie brakuje jednak także pozytywnych reakcji. Widzowie zwracają uwagę na wokale artystów, wskazując między innymi, że „głos Igora w każdej piosence będzie brzmiał cudownie”, a „głos Vito jest tu jak plasterek na serduszko”. Pojawiają się również komentarze fanów, którzy co roku czekają na premierę singla Męskiego Grania. Mimo podzielonych opinii jedno jest pewne – „Nareszcie” już na starcie wzbudziło duże emocje i szeroką dyskusję wśród słuchaczy. View oEmbed on the source website
Gwiazda „TzG” zakończyła związek. Jej słowa poruszają. „Drugi dzień po rozstaniu”
Maria Jeleniewska i Kuba Nowosiński zakończyli swój pięcioletni związek, co potwierdzili w oficjalnym oświadczeniu. Kilka dni później influencerka zabrała głos i ujawniła, jak wygląda jej codzienność po rozstaniu. Nie ukrywa emocji, mówi o nieprzespanych nocach i planach na nowy etap życia.
Maria Jeleniewska rozstanie potwierdziła zaledwie kilka dni temu, a już teraz influencerka zdecydowała się na szczere wyznanie, które poruszyło fanów. Po zakończeniu pięcioletniej relacji z Kubą Nowosińskim nie ukrywa emocji i otwarcie mówi o trudnych chwilach, nieprzespanych nocach i próbie odnalezienia się w nowej rzeczywistości. Jej słowa pokazują, jak wygląda codzienność tuż po tak ważnym życiowym zwrocie. Maria Jeleniewska rozstanie – oficjalne oświadczenie pary Informacja o tym, że Maria Jeleniewska rozstanie z Kubą Nowosińskim stało się faktem, pojawiła się w miniony weekend w mediach społecznościowych. Para, która przez ostatnie 5 lat dzieliła się swoją codziennością z fanami, zdecydowała się poinformować o zakończeniu relacji w oficjalnym komunikacie. W oświadczeniu podkreślili, że ich związek dobiegł końca w tym tygodniu, a decyzja została podjęta w zgodzie i wzajemnym szacunku. Podziękowali również obserwatorom za wsparcie i obecność przez cały okres trwania relacji. Koniec pięciu lat związku Marii Jeleniewskiej i Kuby Nowosińskiego Rozstanie Marii Jeleniewskiej i Kuby Nowosińskiego dla wielu osób było ogromnym zaskoczeniem. Jeszcze niedawno para publikowała wspólne treści i żartobliwie ucinała spekulacje na temat kryzysu w relacji. Jednak uważni obserwatorzy mogli zauważyć zmiany – mniej wspólnych materiałów oraz inny ton publikacji. Ostatecznie wspólne oświadczenie rozwiało wszelkie wątpliwości i potwierdziło, że ich drogi się rozeszły. Zakończenie pięcioletniego związku oznacza dla obojga zupełnie nowy etap życia, szczególnie że ich relacja była obecna nie tylko prywatnie, ale i w przestrzeni publicznej. Maria Jeleniewska po rozstaniu – szczere wyznanie na Instagramie Zaledwie kilka dni po ogłoszeniu rozstania Maria Jeleniewska zdecydowała się przerwać milczenie. Na Instagramie opublikowała nagranie, w którym wprost opowiedziała o swoich emocjach i codzienności. Influencerka nie ukrywa, że przechodzi trudny moment. Przyznała, że ma za sobą nieprzespane noce i silne emocje związane z zakończeniem związku. W nagraniu mówi: „Drugi dzień po rozstaniu i kolejna nieprzespana noc z emocji. Powtarzam sobie, że muszę zająć czymś swoją głowę i wyjść z domu, do ludzi żeby nie zatracić siebie”. ZOBACZ TEŻ: Osiągnęła gigantyczny sukces, zbudowała imperium przed 23. urodzinami. Nie uwierzysz, w co inwestuje Maria Jeleniewska! Nowy etap w życiu Marii Jeleniewskiej – przeprowadzka i wsparcie bliskich Maria Jeleniewska zapowiedziała również nadchodzące zmiany. W nagraniu zdradziła, że wkrótce czeka ją przeprowadzka, która – jak sama podkreśla – ma pomóc jej rozpocząć nowy etap. Influencerka podjęła także konkretne działania, by nie pozostawać sama z emocjami. Zapowiedziała wyjazd do Krakowa, gdzie planuje spotkać się ze znajomymi. Podkreśliła, że kontakt z ludźmi i wsparcie bliskich są dla niej niezwykle ważne w tym czasie. Dodatkowo zaznaczyła, że nagrywanie od lat daje jej najwięcej radości i jest dla niej formą ucieczki od trudnych myśli. Emocje po rozstaniu – jak Maria Jeleniewska radzi sobie po zakończeniu związku Maria Jeleniewska nie udaje, że wszystko jest w porządku. Wprost mówi o emocjach i trudach, jakie niesie rozstanie. Jednocześnie pokazuje, że stara się aktywnie radzić sobie z sytuacją. W swoim wpisie dodała również krótkie, ale znaczące słowa: „Wracam do siebie, przytulam każdego, kto też przechodzi teraz przez trudniejszy czas” Pod nagraniem influencerki niemal natychmiast pojawiła się fala komentarzy od fanów, którzy okazali jej ogromne wsparcie. Internauci zostawiali serca i pełne emocji wiadomości, pisząc m.in. „Dasz radę”, „Masz od nas 100% wsparcie pamiętaj” czy „Jesteś bardzo silna!! Trzymaj się Marysiu”. Nie brakowało też bardziej osobistych deklaracji, jak „zawsze masz nas! ściskam cię najmocniej na świecie”. Wiele osób zachęcało ją również, by zadbała o siebie i wróciła do aktywności wtedy, gdy będzie gotowa. Tak silna reakcja pokazuje, że influencerka w trudnym momencie nie została sama i może liczyć na zaangażowaną społeczność. Zobacz też: Byli razem przez lata, o kryzysie mówiło się od miesięcy. Maria Jeleniewska przerwała milczenie
Mocne oświadczenie rodziców 18-latka z „Must Be the Music”. Odpowiadają na zarzuty
Rodzice adopcyjni Damiana Stampki-Łozińskiego, 18-letniego uczestnika „Must Be the Music”, opublikowali obszerne oświadczenie, w którym odnoszą się do medialnego konfliktu z synem. Po fali emocji i publicznych wypowiedzi młodego wokalisty, przedstawili swoją wersję wydarzeń, podkreślając, że sprawa wygląda inaczej, niż mogło się wydawać.
Rodzice adopcyjni Damiana Stampki-Łozińskiego, 18-letniego uczestnika „Must Be the Music”, zdecydowali się przerwać milczenie i opublikować obszerne oświadczenie w sprawie narastającego konfliktu rodzinnego. Po tym, jak młody wokalista publicznie opowiadał o swoich doświadczeniach i ujawnił kulisy prawnego sporu, jego rodzice przedstawili własną wersję wydarzeń, odnosząc się do najważniejszych zarzutów i apelując o rozmowę. W tle tej wymiany stanowisk pozostaje również głos samego Damiana, który zapowiada, że chce zakończyć publiczne komentowanie sprawy. Oświadczenie rodziców adopcyjnych – „Nigdy nie byliśmy przeciwko Tobie” Rodzice Damiana zdecydowali się zabrać głos po tym, jak konflikt rodzinny stał się publiczny. W opublikowanym oświadczeniu zwrócili się bezpośrednio do syna, podkreślając, że dotychczas unikali publicznych komentarzy. „Do tej pory powściągliwie zabierałem głos, bo uważałem, że sprawy rodzinne powinny pozostawać między nami.” Jednocześnie zaznaczyli, że ich intencją nie jest eskalowanie sporu, lecz przedstawienie własnej perspektywy. Kluczowym elementem ich stanowiska jest zaprzeczenie zarzutom dotyczącym braku wsparcia: „Nigdy nie byliśmy przeciwko Tobie ani przeciwko Twojej pasji do muzyki. Przeciwnie — wspieraliśmy Cię w rozwijaniu zainteresowań i talentu na wszelkie możliwe sposoby.” Rodzice podkreślają, że Damian brał udział w konkursach i rozwijał swoje umiejętności, a oni nie zabraniali mu śpiewać. Wyprowadzka i zerwanie kontaktu – punkt zapalny konfliktu W oświadczeniu wskazano moment, który według rodziców był przełomowy dla relacji rodzinnych. Chodzi o decyzję Damiana z października 2024 roku: „Niestety mimo to w październiku 2024 roku, mając 17 lat, podjąłeś decyzję o wyprowadzce i zamieszkaniu u nauczycielki śpiewu. Zerwałeś kontakt z całą rodziną.” Rodzice zaznaczają, że sytuacja była dla nich trudna, zwłaszcza że w tym czasie Damian był jeszcze osobą niepełnoletnią. Dodają również, że próbowali nawiązać kontakt: „Nasze próby pozostają bez jakiejkolwiek odpowiedzi z Twojej strony.” SPRAWDŹ: Po występie w "Must Be the Music" dostał pismo od rodziców. Sprawa 18-latka poruszyła całą Polskę Spór prawny i pismo od prawnika – stanowisko rodziców W kontekście głośnego pisma od prawnika, które wcześniej ujawnił Damian, rodzice przedstawiają własne stanowisko. Podkreślają, że sprawa prawna nie jest jednostronna: „Chcę zatem jasno zaznaczyć, że nasze wezwanie od prawnika nie było pierwszą sytuacją, w której taka forma działania pojawiła się w naszej relacji jako dorosłych ludzi.” Co więcej, wskazują: „Obecna droga sądowa także nie została zainicjowana przez nas.” Rodzice sugerują, że konflikt mógłby zostać rozwiązany poprzez rozmowę, a nie działania prawne. Wątek rodziny biologicznej – kontrowersje wokół spotkania W swoim oświadczeniu rodzice odnieśli się także do kontaktu Damiana z rodziną biologiczną. Zwrócili uwagę na okoliczności tego spotkania: „Po Twojej wyprowadzce dowiedzieliśmy się, że wiosną 2024 roku nauczycielka śpiewu zawiozła Cię na spotkanie z rodziną biologiczną bez naszej wiedzy.” Podkreślili również, że takie wydarzenie wymaga odpowiedniego przygotowania: „Czy ktoś z dorosłych zadbał wtedy o jakiekolwiek przygotowanie do takiego spotkania?” Apel o rozmowę i odbudowę relacji Pomimo napiętej sytuacji rodzice zakończyli swoje oświadczenie pojednawczym tonem. Wyrazili chęć odbudowania relacji i podkreślili, że drzwi do rozmowy pozostają otwarte: „Chcę też, żebyś wiedział, że nadal jesteś naszym synem, że masz dom i że wciąż nie jest za późno, by naprawić wiele rzeczy.” Dodali także: „Do tego potrzebna jest jednak szczera, choć z pewnością trudna, rozmowa.” W tle głos Damiana – „Chcę zamknąć ten temat” W tym samym czasie Damian Stampka-Łoziński opublikował własny wpis, w którym odniósł się do sytuacji. Podkreślił, że konflikt jest dla niego ogromnym obciążeniem: „Pozwy, sądy, stres — to są sprawy, na które nie mam wpływu.” Zaznaczył również: „Nie będę już publicznie komentować konfliktu.” 18-latek jasno daje do zrozumienia, że chce skupić się na swojej przyszłości i zakończyć publiczną dyskusję na temat relacji rodzinnych. Czytaj też: Uciekł z domu, dziś mieszka u nauczycielki. Po "Must Be the Music" o 18-letnim Damianie mówi cała Polska <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2026/04/NmEzMWZiYQwkGDtkdRJsGWdAbz4zS2JPMFh3dXUKYVx1TnkvdQ8nASAIKCc1RykfMAosICpHPgFqGz0-dR9QiETPic2CDdCIBcv-7feb7bb.jpg" width="582" height="621" alt="NmEzMWZiYQwkGDtkdRJsGWdAbz4zS2JPMFh3dXUKYVx1TnkvdQ8nASAIKCc1RykfMAosICpHPgFqGz0-dR9_QiETPic2CDdCIBcv" title="NmEzMWZiYQwkGDtkdRJsGWdAbz4zS2JPMFh3dXUKYVx1TnkvdQ8nASAIKCc1RykfMAosICpHPgFqGz0-dR9_QiETPic2CDdCIBcv" /> Źródła: swiatgwiazd.pl, fakt.pl
Ojciec Viki Gabor usłyszał 5 zarzutów – teraz wyszedł na wolność. Wokalistka zabrała głos
Ojciec Viki Gabor opuścił areszt po 10 miesiącach. Dariusz G. przyznał się do udziału w grupie przestępczej działającej metodą „na policjanta” i dobrowolnie poddał się karze. Kluczowe znaczenie miała wpłata 127 100 złotych, która ma trafić do poszkodowanych. Sprawa odbiła się szerokim echem w mediach.
Sprawa ojca Viki Gabor wstrząsnęła opinią publiczną i wywołała ogromne emocje. Dariusz G., który przez 10 miesięcy przebywał w areszcie, usłyszał poważne zarzuty związane z udziałem w zorganizowanej grupie przestępczej działającej metodą „na policjanta”. Teraz nastąpił przełom – mężczyzna przyznał się do winy, zawarł ugodę i opuścił areszt. Kluczową rolę odegrało zabezpieczenie kwoty 127 100 złotych, która ma trafić do pokrzywdzonych. Ojciec Viki Gabor na wolności po 10 miesiącach aresztu Dariusz G., ojciec Viki Gabor, opuścił areszt 21 kwietnia po 10 miesiącach. Mężczyzna został wcześniej zatrzymany 23 czerwca 2025 roku i od tego czasu przebywał w areszcie w Międzyrzeczu. We wtorek został doprowadzony przez policję do Sądu Okręgowego w Zielonej Górze. Na sali rozpraw siedział za kuloodporną szybą i odpowiadał na pytania sędziego Pawła Jurewicza. Decyzja o opuszczeniu aresztu była bezpośrednio związana z tym, że oskarżony zdecydował się na dobrowolne poddanie się karze. Kara wyniosła 10 miesięcy pozbawienia wolności – dokładnie tyle, ile już spędził w areszcie. Dariusz G. przyznał się do winy i zawarł ugodę Podczas rozprawy przed Sądem Okręgowym w Zielonej Górze Dariusz G. przyznał się do przestępstwa i złożył wyjaśnienia. Wyraził skruchę oraz zadeklarował naprawienie szkody. Prokuratura Okręgowa w Zielonej Górze zgodziła się na ugodę. Jak przekazano, decyzja była związana z faktem, że szkoda została zabezpieczona, a pokrzywdzeni mają otrzymać swoje pieniądze. Dobrowolne poddanie się karze zakończyło sprawę na etapie postępowania sądowego, umożliwiając jednocześnie natychmiastowe opuszczenie aresztu przez oskarżonego. Czytaj też: Viki Gabor na wizji ujawniła prawdę. Pierwszy raz tak szczerze odpowiedziała na pytania o ślubie i zniknięciu z Instagrama 127 100 zł zabezpieczenia dla ofiar oszustwa Kluczowym elementem sprawy była wpłata 127 100 złotych na depozytowe konto sądowe. Środki te zostały wpłacone przez żonę Dariusza G. – Ewelinę, która zaciągnęła w tym celu pożyczkę. Kwota ta stanowi równowartość szkody i zabezpieczenie dla pokrzywdzonych. Dzięki temu śledczy uzyskali gwarancję, że osoby poszkodowane w wyniku przestępstwa odzyskają swoje pieniądze. To właśnie naprawienie szkody miało kluczowe znaczenie dla zgody prokuratury na zawarcie ugody. Pięć zarzutów i udział w grupie przestępczej Dariusz G. został oskarżony o udział w zorganizowanej grupie przestępczej. Jej celem było wyłudzanie pieniędzy metodą „na policjanta”. Zarzuty obejmowały pięć czynów: cztery dotyczące doprowadzenia do oszustwa oraz jedno usiłowanie oszustwa. Przestępstwa polegały na podszywaniu się pod funkcjonariuszy policji oraz prokuratorów i nakłanianiu ofiar do przekazywania pieniędzy oraz biżuterii. Według ustaleń, rola Dariusza G. polegała na odbieraniu pieniędzy od tzw. „odbieraka” i przekazywaniu ich dalej kolejnym osobom w strukturze przestępczej. Oświadczenie Viki Gabor po decyzji sądu Do sprawy odniosła się także Viki Gabor. Wokalistka opublikowała we wtorek oświadczenie w mediach społecznościowych, w którym podkreśliła, że nie ma żadnego związku z działaniami będącymi przedmiotem postępowania. Zaznaczyła również, że z jej wiedzy wynika, iż szkoda została naprawiona, a jej ojciec podjął kroki, aby uporządkować sytuację. Jednocześnie poprosiła o uszanowanie jej prywatności, wskazując, że jest to dla niej trudny moment. "W związku z publikacjami dotyczącymi mojego taty chcę zaznaczyć, że sprawa jest w toku i nie zapadł jeszcze prawomocny wyrok. Z mojej wiedzy wynika, że szkoda została naprawiona, a mój tata podjął kroki, aby tę sytuację uporządkować. Jednocześnie jednoznacznie podkreślam, że nie mam żadnego związku z działaniami będącymi przedmiotem sprawy i zawsze kieruję się zasadami uczciwości. Jest mi bardzo przykro z powodu całej tej sytuacji. To dla mnie trudny, prywatny moment, dlatego proszę o uszanowanie mojej prywatności"- napisała. Sprawdź też: "Ślub" Viki Gabor wywołał ogromne emocje. Roksana Węgiel skomentowała zamieszanie wokół młodej artystki: "Widać, że się pogubiła" Źródła: se.pl, pudelek.pl
Ewa Kasprzyk znika tuż przed ćwierćfinałem. Zaskakująca zmiana w „Tańcu z Gwiazdami”
Ewa Kasprzyk, jurorka „Tańca z Gwiazdami”, nie wystąpi w ćwierćfinale programu zaplanowanym na 26 kwietnia. Informacja ta pojawiła się przed emisją odcinka i dotyczy jednego z kluczowych momentów 18. edycji show. W odcinku ma zastąpić ją inna gwiazda.
Ewa Kasprzyk znika tuż przed ćwierćfinałem „Tańca z Gwiazdami”. Jurorka nie pojawi się w odcinku zaplanowanym na 26 kwietnia, co oznacza zmianę w składzie jury na kluczowym etapie 18. edycji programu. Zmiany w ćwierćfinale „Tańca z Gwiazdami” Ewa Kasprzyk nie pojawi się w jednym z najważniejszych odcinków „Tańca z Gwiazdami”. Jurorki zabraknie w ćwierćfinale 18. edycji programu, zaplanowanym na 26 kwietnia. Jak potwierdza źródło dla viva.pl, nieobecność ma być związana z innymi zobowiązaniami zawodowymi, co oznacza konieczność wprowadzenia zastępstwa w jury. To istotna zmiana na etapie, w którym rywalizacja uczestników wchodzi w decydującą fazę. Ewa Kasprzyk nie pojawi się w najbliższym odcinku „Tańca z Gwiazdami” Według informacji, do których dotarliśmy, aktorka ma w tym czasie inne zobowiązania zawodowe i występuje w spektaklu teatralnym. Od momentu dołączenia do programu w 14. edycji Kasprzyk wzbudzała duże emocje wśród widzów. Jej bezpośrednie komentarze i szczere oceny wielokrotnie wywoływały dyskusje w sieci. Jedni doceniali jej autentyczność, inni krytykowali za ostre słowa. Informacja o absencji jurorki nie została jeszcze oficjalnie potwierdzona przez Polsat, nie pojawiły się także wyraźne reakcje ze strony internautów. Widzowie najprawdopodobniej poznają szczegóły dopiero bliżej emisji odcinka. Zobacz też: Między Pavlović a Kasprzyk jest konflikt? Jurorka „Tańca z gwiazdami” mówi wprost, co dzieje się za kulisami Kto zastąpi Ewę Kasprzyk w jury TzG? W ćwierćfinale „Tańca z Gwiazdami” Ewę Kasprzyk ma zastąpić inna gwiazda. Na ten moment nie podano jednak, kto dokładnie zajmie jej miejsce przy jurorskim stole. To nie pierwszy raz – wcześniejsze zmiany w jury Charyzmatyczna jurorka już wcześniej opuszczała pojedyncze odcinki programu. W poprzedniej edycji, w odcinku poświęconym muzyce Bajmu, jej miejsce zajęła Beata Kozidrak. Z kolei w 2024 roku rolę „pełniącej obowiązki” jurorki przejęła Małgorzata Socha. Takie sytuacje pokazują, że produkcja „Tańca z Gwiazdami” jest przygotowana na niespodziewane zmiany i potrafi szybko reagować na nieprzewidziane okoliczności. Kiedy finał 18. edycji „Tańca z Gwiazdami”? Ćwierćfinałowy odcinek, w którym może zabraknąć Ewy Kasprzyk, odbędzie się 26 kwietnia. Kolejne etapy programu zaplanowano na 3 i 10 maja. To właśnie wtedy widzowie poznają zwycięską parę 18. edycji „Tańca z Gwiazdami”. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Wciąż może liczyć na byłego partnera. „Zależy mi na Krzysztofie” – Janja Lesar mówi wprost o uczuciach po rozstaniu
Edyta Górniak ujawnia dramat z dzieciństwa. „Rodzice poszliby dziś do więzienia”
Edyta Górniak wraca do jednego z najtrudniejszych rozdziałów swojego życia. W programie „Portret” opowiedziała o dzieciństwie naznaczonym strachem, karami i samotnością. Artystka po raz pierwszy w tak otwarty sposób mówi o tym, co działo się za zamkniętymi drzwiami jej domu.
Edyta Górniak odsłania kulisy swojego dzieciństwa, o których przez lata mówiła bardzo rzadko. W programie „Portret” artystka wraca do bolesnych wspomnień, opowiadając o przemocy, karach i samotności, które towarzyszyły jej na co dzień. Jej szczere wyznanie porusza także temat relacji rodzinnych dziś, pokazując, jak doświadczenia z przeszłości wpłynęły na jej dorosłe życie. Edyta Górniak o przemocy w dzieciństwie w programie „Portret” W rozmowie z Michałem Dziedzicem Edyta Górniak zdecydowała się na wyjątkowo osobiste wyznanie. Wokalistka wróciła wspomnieniami do lat dzieciństwa, które – jak przyznała – upływały w atmosferze napięcia i lęku. 53-latka nie ukrywa, że doświadczała przemocy ze strony matki i ojczyma. W jej wspomnieniach powraca obraz codzienności podporządkowanej karom i ciągłemu poczuciu zagrożenia. „Byłam gotowa na kary w każdej chwili” – dramatyczne wspomnienia Artystka opowiedziała, że była notorycznie karana, a jednym z elementów tych doświadczeń było zamykanie jej w pokoju na klucz. Jak zaznaczyła, nie była to jedyna forma kar. „Większość lat byłam na takim survivalu. Cały czas się bałam, że robię coś złego. Byłam gotowa na kary w każdej chwili. Różne te kary były, bo zamykanie to nie była jedyna rzecz” – wyznała w programie „Portret”. Wspomnienia z tamtego okresu wiążą się przede wszystkim z niepewnością i stałą gotowością na to, co może się wydarzyć. Czytaj też: Ich relacja daleka była od ideału. Edyta Górniak z trudem powstrzymuje łzy, gdy mówi o kulisach więzi z ojcem Samotność i strach – kulisy życia Edyty Górniak W wywiadzie pojawia się również temat samotności. Edyta Górniak wspomina sytuacje, w których zostawała sama nawet na kilka dni. W tym czasie to sąsiadka przynosiła jej jedzenie dwa razy dziennie. To właśnie takie momenty najmocniej zapisały się w jej pamięci z dzieciństwa. W rozmowie zwrócono także uwagę, że osoby dorosłe z otoczenia nie reagowały na to, co działo się w jej życiu. Górniak o rodzicach: „Dziś mogliby pójść do więzienia” Dziś artystka patrzy na tamte wydarzenia z innej perspektywy. Przyznaje, że współczesna świadomość społeczna jest zupełnie inna niż kiedyś. „Myślę, że gdyby dzisiaj tak było, to moi rodzice poszliby do więzienia. Myślę, że dzisiaj się tak zmieniły czasy, nabraliśmy wszyscy świadomości, że dzieci nie powinno się bić” – powiedziała. To refleksja, która pojawiła się dopiero po latach. Relacja z mamą dziś. „Nie mam już żadnych” W tej samej rozmowie Edyta Górniak została zapytana o to, jak dziś wyglądają jej relacje z matką. Odpowiedź była krótka i jednoznaczna. „Nie mam, nie mam już żadnych. Wybaczam jej. Dałam jej 40 lat mojego życia, starań” – przyznała. Artystka mówi także o granicach, które postawiła po latach prób budowania tej relacji. Jak zaznacza, dała od siebie wszystko i nie ma już więcej do zaoferowania. Wybaczenie zamiast powrotu do przeszłości Mimo doświadczeń z dzieciństwa Edyta Górniak podkreśla, że nie chce wracać do poczucia cierpienia, samotności i odrzucenia. Wybiera podejście oparte na wybaczeniu. Zastanawia się również nad historią swojej rodziny i tym, jakie doświadczenia mogły wpłynąć na zachowanie jej matki. Jednocześnie w jej wspomnieniach pojawia się ważna postać – babcia, którą określa jako źródło „najpiękniejszej miłości” z dzieciństwa. Zobacz też: Po rozwodzie została z niczym, nie miała nawet na chleb. Tak w rozmowie z VIVĄ! wspominała najtrudniejszy okres w swoim życiu
Król Karol III w poruszającym orędziu o Elżbiecie II: „Wiele w tych czasach by ją zmartwiło”
W setną rocznicę urodzin królowa Elżbieta II, król Karol III opublikował poruszające nagranie z zamku Balmoral — miejsca szczególnie bliskiego jego matce. W emocjonalnym orędziu wspominał jej służbę, niezłomność i wartości, które — jak podkreślił — są dziś potrzebne bardziej niż kiedykolwiek, zwłaszcza w świecie pełnym niepokoju i zmian.
W dniu, w którym królowa Elżbieta II obchodziłaby setne urodziny, król Karol III opublikował trzyminutowe nagranie z biblioteki Zamek Balmoral — miejsca szczególnie ważnego w historii jego matki. To właśnie tam monarcha postawił na maksymalnie osobisty, ale zarazem pełen godności przekaz, który miał połączyć prywatne wspomnienie z publicznym przesłaniem o służbie i odpowiedzialności. Już na początku swojego wystąpienia podkreślił znaczenie tego dnia dla całej rodziny królewskiej i Brytyjczyków. — „Rodzina królewska zatrzymuje się dziś, by zastanowić się nad życiem i utratą Władczyni, która tak wiele dla nas znaczyła” — mówił król. Nagranie z Balmoral miało wyraźnie symboliczny charakter. To nie tylko ulubiona rezydencja Elżbiety II, lecz także miejsce jej ostatnich chwil — przestrzeń pamięci, która nadała całemu wystąpieniu szczególną emocjonalną wagę. Stałość w świecie zmian i refleksja o współczesności W swoim przemówieniu Karol III wracał do najważniejszych elementów dziedzictwa swojej matki — jej niezłomnej postawy i służby wobec poddanych. — „Jej niemal stuletnie życie było świadkiem niezwykłych przemian, a mimo upływu dekad i zmian, pozostała niezmiennie wierna, oddana i całkowicie poświęcona tym, którym służyła” — podkreślił monarcha. To właśnie ta stałość — obecna przez siedem dekad panowania — została przedstawiona jako punkt odniesienia dla współczesności. Karol III nie unikał też odniesień do dzisiejszych realiów, zaznaczając, że wiele z tego, co dzieje się obecnie na świecie, „głęboko by ją zmartwiło”, choć nie wskazał konkretnych wydarzeń. Jednocześnie wyraził przekonanie, że dziedzictwo jego matki pozostaje źródłem nadziei. — „Obietnica złożona przez królową Elżbietę została dopełniona i ukształtowała otaczający ją świat, dotykając żyć niezliczonych osób w naszym kraju, we Wspólnocie Narodów i poza jej granicami” — zaznaczył. ZOBACZ TEŻ: Książę William rzadko o tym mówi. W Dzień Matki wrócił do tragedii z 1997 roku Paddington, marmolada i wspomnienia, które zapamiętał świat Wśród bardziej osobistych momentów król przywołał obrazy, które wielu ludzi zachowało w pamięci — krótkie spotkania, uśmiechy i ciepłe słowa królowej. Nie zabrakło także nawiązania do słynnego epizodu z kanapką z marmoladą i bohaterem dziecięcych książek, Paddington Bear — sceny, która w ostatnich miesiącach życia monarchini stała się symbolem jej poczucia humoru. Karol III wrócił również do młodzieńczego przesłania swojej matki, które wygłosiła jako nastolatka. — „Każdy z nas może przyczynić się do tego, by świat jutra był lepszy i szczęśliwszy. To przekonanie, które całym sercem podzielam” — przypomniał król, nawiązując do pierwszego publicznego wystąpienia młodej księżniczki Elżbiety. Na zakończenie jego słowa nabrały szczególnie osobistego tonu. — „Boże, miej cię w opiece. Kochana mamo, na zawsze pozostajesz w naszych sercach i modlitwach” — powiedział monarcha. Londyński memorial nabiera kształtów. Symboliczny pomnik w sercu miasta Tego samego dnia Karol III oraz królowa Kamila zobaczyli ostateczny projekt brązowego posągu Elżbiety II, który ma stanąć w St James’s Park w centrum Londynu — w symbolicznym sąsiedztwie Pałac Buckingham. Autorem rzeźby jest Martin Jennings, który zaplanował przedstawienie królowej w młodszych latach, w ceremonialnych szatach Orderu Podwiązki. Wizerunek inspirowany jest słynnym portretem z 1955 roku autorstwa Pietro Annigoni — jednym z najbardziej rozpoznawalnych obrazów monarchini. Projekt memorialu ma być znacznie bardziej rozbudowany. Oprócz głównego posągu przewidziano również popiersie królowej z późniejszych lat oraz figurę jej męża, książę Filip. Całość ma opowiadać historię monarchii jako instytucji opartej na ciągłości, obowiązku i służbie. Most jak królewska tiara. Architektura z ukrytym znaczeniem Jednym z najbardziej charakterystycznych elementów projektu będzie przebudowa mostu w parku. W planach znajduje się balustrada wykonana ze wzmocnionego szkła, której forma ma przywodzić na myśl królewską tiarę. Za koncepcję architektoniczną odpowiada zespół pod kierownictwem Norman Foster. Całość ma zostać zrealizowana w ciągu około dwóch lat — jako projekt, który ma dojrzewać wraz z miastem i jego mieszkańcami. Cyfrowa pamięć i wspólnota — nowy wymiar dziedzictwa Upamiętnienie Elżbiety II nie ograniczy się wyłącznie do przestrzeni Londynu. Planowana jest także platforma internetowa, na której ludzie z całego świata będą mogli publikować własne wspomnienia o królowej, tworząc swoiste społeczne archiwum pamięci. Równolegle powstanie fundacja Queen Elizabeth Trust, wspierająca lokalne inicjatywy społeczne i projekty integrujące społeczności — od dużych miast po niewielkie miejscowości. ZOBACZ TEŻ: Szykuje się batalia sądowa roku. Sarah Ferguson przygotowuje się do walki z byłym mężem, powód zaskakuje W cieniu rocznicy — napięty kalendarz monarchy Choć setna rocznica urodzin królowej była dniem refleksji i wspomnień, kalendarz Karola III pozostaje napięty. Już w najbliższym czasie monarcha ma udać się z wizytą państwową, podczas której spotka się z prezydentem USA, Donaldem Trumpem. Źródła: bbc.com, onet.pl
„To było momentami piekło”. Agata Turkot zdradza, jaką cenę musiała zapłacić za rolę w słynnym filmie Smarzowskiego
Agata Turkot w rozmowie z Joanną Wróżyńską dla „Wysokich Obcasów” odsłania kulisy pracy nad „Domem dobrym” i „Piekłem kobiet”. Aktorka przyznaje wprost – wejście w postacie Gośki i Heleny było emocjonalnie wyczerpujące i momentami „piekielnie trudne”.
Wywiad pokazuje Turkot jako aktorkę świadomą swojego warsztatu, ale też ceny, jaką płaci za autentyczność. Nie oddziela się od swoich bohaterek – przeciwnie, pozwala im w sobie wybrzmieć. To podejście sprawia, że jej role są tak intensywne, ale też głęboko obciążające. „Nic nie jest za darmo” – cena ról w „Domu dobrym” i „Piekle kobiet” Agata Turkot nie pozostawia złudzeń: „Nic nie jest za darmo, granie Gośki czy Heleny było momentami piekielnie trudne”. To zdanie spina doświadczenia z dwóch produkcji – filmu Wojciecha Smarzowskiego i serialu Anny Maliszewskiej. W rozmowie z Joanną Wróżyńską aktorka podkreśla, że wejście w te role wymagało od niej głębokiego zanurzenia się w tematy przemocy i nierówności. „Dość intensywnie musiałam wejść w temat tego, na co świat kobietom przyzwala, a na co nie” – mówi, dodając, że była to dla niej „szokująca lekcja”. „To było wstrząsające” – konfrontacja z rzeczywistością kobiet Praca nad obiema rolami zmieniła jej sposób patrzenia na świat. Turkot przyznaje: „Uświadomiłam sobie, że jestem w bardzo uprzywilejowanej sytuacji, że w pewien sposób żyję w bezpiecznej bańce”. To doświadczenie pogłębiło się przy pracy nad „Piekłem kobiet”. Aktorka mówi wprost: „Zdałam sobie sprawę, że minęło sto lat, a tkwimy niemal w tym samym punkcie”. W jej ocenie problemy, o których opowiada serial osadzony w latach 30., pozostają boleśnie aktualne. Helena z „Piekła kobiet” – siła, sprzeczności i walka o niezależność Turkot wyraźnie rozróżnia swoje bohaterki. Gośka jest dla niej figurą ofiary, natomiast Helena reprezentuje zupełnie inną energię. „Helena według mnie jest właśnie taką osobą, która z tej furtki skorzystała i idzie dalej” – tłumaczy. Jednocześnie podkreśla, że to postać niejednoznaczna: „Helena nie jest krystalicznie czystą postacią, sama się sabotuje i kopie pod sobą dołki”. To właśnie ta złożoność była dla niej najbardziej interesująca aktorsko. Aktorka dodaje też, że bohaterka funkcjonuje w systemie, który ją ogranicza: „Jeśli jest ofiarą, to systemu i patriarchatu, nie jednostki”. To przesunięcie akcentu z relacji jednostkowej na strukturalną pokazuje, jak szeroko Turkot patrzy na swoją rolę. Zobacz też: Myśli o karierze poza granicami Polski. Jej marzeniem jest rola w filmie znanego reżysera View oEmbed on the source website „Dla mnie najważniejsze są emocje” – metoda pracy, która obciąża W wywiadzie dla „Wysokich Obcasów” Turkot jasno określa swój sposób pracy: „Dla mnie w przygotowaniu do roli najważniejsze są emocje, a nie twarde dane”. To oznacza konieczność pełnego zanurzenia się w postać. Aktorka przyznaje, że nie unika trudnych stanów, lecz świadomie je przepracowuje. Każda rola staje się więc osobistym doświadczeniem, a nie tylko zawodowym zadaniem. „Jestem aktorką” – między sztuką a społecznym odbiorem Choć jej role wywołują szeroką debatę, Turkot nie chce przyjmować roli aktywistki. „Ja jestem aktorką, chcę robić filmy i mogę próbować zmieniać ten mały świat dookoła mnie” – mówi w rozmowie z Joanną Wróżyńską. Podkreśla też, że nie czuje się uprawniona do eksperckich wypowiedzi: „To by było nieuczciwe, gdybym stanęła (…) i zaczęła się mądrzyć”. Zamiast tego wybiera język emocji i sztuki. Role, które zostają poza planem Zarówno Gośka, jak i Helena nie kończą się dla niej wraz z ostatnim dniem zdjęciowym. Turkot wyraźnie pokazuje, że takie role zostają w aktorze na długo – jako doświadczenie, które trudno odłożyć. Jej słowa: „jeśli chcesz, żeby coś do ciebie wróciło, najpierw musisz coś dać od siebie”, nabierają w tym kontekście szczególnego znaczenia. To nie tylko refleksja o zawodzie, ale podsumowanie ceny, jaką zapłaciła za role, które były – jak sama mówi – momentami piekłem. ZOBACZ TEŻ: Zachwyciła w filmie „Dom dobry", teraz wraca z kolejną rolą. Agata Turkot pierwszy raz tak szczerze o kulisach popularności i wielkim sukcesie
Okrzyknięto ją polską Janis Joplin, potem przeszła piekło. Dziś zwyciężczyni "The Voice of Poland" żyje inaczej
Była objawieniem „The Voice of Poland”, okrzyknięto ją polską Janis Joplin. Dziś Natalia Sikora nadal tworzy, ale jej historia to nie tylko muzyka. To także opowieść o wrażliwości, kryzysach i odwadze, by mówić o rzeczach trudnych.
Natalia Sikora nigdy nie była artystką, którą można zamknąć w jednej definicji. Gdy w 2013 roku wygrała „The Voice of Poland”, zachwyciła nie tylko głosem, ale też autentycznością. Jej wykonanie „Cry Baby” przeszło do historii programu, a ona sama zyskała przydomek polskiej Janis Joplin. Zamiast jednak iść w stronę łatwej popularności, wybrała własną, bardziej wymagającą drogę. Natalia Sikora – artystka, która nie uznaje kompromisów Choć z wykształcenia jest aktorką, muzyka od zawsze była dla niej najważniejsza. Ukończyła warszawską Akademię Teatralną, ale jak sama przyznawała, był to raczej rozsądny wybór niż spełnienie marzeń. Jeszcze przed „The Voice of Poland” występowała z zespołami At the Lake i Mięśnie, nagrywała i budowała swoje doświadczenie sceniczne. Wygrana w programie była więc momentem przełomowym, a nie początkiem. Po niej przyszły kolejne sukcesy – w tym Opole i festiwale – ale Natalia Sikora nie zdecydowała się na komercyjne kompromisy. Zamiast tego postawiła na autentyczność i własny język artystyczny. Życie po „The Voice of Poland” – własne projekty i sceniczna wolność Dziś Natalia Sikora nadal tworzy, ale jej droga nie przypomina klasycznej kariery gwiazdy pop. Przez ostatnie lata realizowała autorskie projekty, łączące muzykę z teatrem i osobistą narracją. Wśród nich znalazł się m.in. „Private Tina” – monodram inspirowany życiem Tiny Turner, a także projekty poświęcone Janis Joplin („Buried Alive in the Blues”) czy Ewie Demarczyk („Czarne Anioły”). To właśnie w tych formach artystka najpełniej wyrażała swoją tożsamość – balansując między interpretacją a własnym doświadczeniem. Jednym z ważniejszych etapów w jej teatralnej drodze był także spektakl inspirowany twórczością Edith Piaf, wystawiany w Teatrze Polonia. Natalia Sikora wcielała się w nim w postać Kobiety – bohaterki emocjonalnej, intensywnej opowieści o miłości, tęsknocie i samotności. Spektakl, oparty na tekście Jeana Cocteau i wyreżyserowany przez Edwarda Wojtaszka, był kameralną, ale niezwykle wymagającą formą sceniczną. Aktorka nie tylko grała, ale także wykonywała na żywo największe utwory Edith Piaf w języku francuskim. Zagrała go aż 91 razy. To doświadczenie dobrze pokazuje jej podejście do sceny. Natalia Sikora podkreślała, że teatr jest dla niej ważny wtedy, gdy niesie prawdziwe emocje. Kocha go wtedy, kiedy dotyka pasji, a nie jest jedynie formalnym odgrywaniem ról. View oEmbed on the source website Natalia Sikora oszukana „na Anthony’ego Hopkinsa”. Marzenie, które ktoś wykorzystał Jednym z najbardziej poruszających wątków w życiu artystki jest historia oszustwa, którego padła ofiarą. Straciła kilkadziesiąt tysięcy złotych i – jak sama przyznała – jeszcze więcej kosztowało ją to emocjonalnie. To była historia, która zaczęła się jak spełnienie marzeń. W 2021 roku Sikora otrzymała wiadomość od osoby podszywającej się pod sekretarkę Anthony’ego Hopkinsa. Kontakt był dopracowany – prywatna platforma, profesjonalne wiadomości, a nawet rozmowy telefoniczne z podrobionym głosem. „To było bardzo profesjonalnie serwowane. Tu sekretarka, prywatna platforma. Dwa razy rozmawialiśmy przez telefon. To był podrobiony głos” – mówiła w „Dzień Dobry TVN”. Propozycja nagrania płyty w USA trafiła w jej największe marzenie. „Została poruszona narracja wielkiego marzenia mojego życia” – przyznała później w podcaście „Znieczulica” Polskiego Radia (luty 2026, prowadzący: Piotr Sawicki; gościnie: Natalia Sikora i Renata Orłowska). Sikora zaczęła przygotowywać się do wyjazdu, rezygnowała z projektów i inwestowała pieniądze. „Wyłudził ode mnie pieniądze” – mówiła wprost. Straciła kilkadziesiąt tysięcy złotych. Przełom nastąpił, gdy wyjazd był przekładany, a dokumenty okazały się fotomontażem. Pojawiły się też groźby. „Weź przebrnij przez meandry swoich pragnień ukrytych. (…) nagle gada z tobą idealny profil, który cię rozumie” – tłumaczyła mechanizm manipulacji. I dodawała: „Podstawowym fundamentem tego całego problemu (…) jest fakt, że każdego da się oszukać”. Uzależnienie i moment, który zmienił wszystko Natalia Sikora otwarcie mówi także o swojej przeszłości i problemie alkoholowym. Okres ten nazywa „siedmioletnią imprezą”, która była próbą radzenia sobie z emocjami i poczuciem braku miłości. Przełom nastąpił w najmniej spodziewanym momencie: „Nie piję dzięki mojemu psu. (…) Spojrzał na mnie oczami pełnymi życia” – wyznała w podcaście „Znieczulica”. To doświadczenie zmieniło jej podejście do życia i pozwoliło zacząć od nowa. Natalia Sikora prywatnie – ogromna wrażliwość i druga twarz artystki Na scenie jest intensywna i bezkompromisowa. Prywatnie – znacznie bardziej wycofana. W jednym z wcześniejszych wywiadów mówiła o sobie: „Strasznie nieśmiała, naprawdę. W dodatku nieufna”. Przyznawała też: „Jeśli inni ludzie odczuwają coś w skali od 1 do 10, to ja mam wrażliwość na poziomie 1000”. Jej słowa z podcastu Polskiego Radia tylko to potwierdzają. Opowiadając o doświadczeniu oszustwa, nie ukrywała emocji ani wstydu. „Milczenie, cisza to jest odchłań” – mówiła. I podkreślała, jak ważne jest mówienie o trudnych doświadczeniach. Natalia Sikora dziś – między sceną, ciszą i malarstwem Dziś Natalia Sikora nadal tworzy, koncertuje i rozwija swoje projekty, ale jej życie stało się bardziej świadome i wielowymiarowe. Oprócz muzyki i teatru ważne miejsce zajmuje także malarstwo. Artystka dzieli się swoją twórczością wizualną i zaprasza odbiorców do bezpośredniego kontaktu: „Może chcesz bym namalowała dla Ciebie obraz? (…) Chętnie nawiążę dialog”. W tych słowach widać coś więcej niż ofertę – to potrzeba relacji i autentycznego kontaktu z drugim człowiekiem. Codzienność daje jej ukojenie i równowagę. W jednym z wywiadów dla serwisu afiszteatralny.pl mówiła z charakterystycznym dla siebie dystansem: „Już się wyszalałam w swoim życiu w kilku sensach i szaleję dalej, ale teraz wolę imprezować wokół bliskich mi pasji. Poza tym, bardzo lubię aktywnie spędzać czas, więc jeżeli ktoś lubi jeździć rowerem po czterdzieści kilometrów dziennie, to pewnie gdzieś się kiedyś miniemy”. Natalia Sikora nie jest już tylko zwyciężczynią „The Voice of Poland”. Dziś to artystka, która przeszła przez wiele i nadal tworzy na własnych zasadach – szczerze, intensywnie i bez kompromisów.
Gwiazda „Bridgertonów” spełniła marzenie. Teraz czeka ją kinowy hit, o którym mówi huczy cały internet
Simone Ashley, znana jako Kate Sharma z „Bridgertonów”, wchodzi na zupełnie nową ścieżkę kariery. Aktorka wydała właśnie swoją pierwszą minipłytę „The Songs I Wrote in New York”, czym zaskoczyła fanów na całym świecie. To jednak nie koniec – już w maju zobaczymy ją w kontynuacji kultowego filmu „Diabeł ubiera się u Prady”.
Najdroższy czytelniku, świat „Bridgertonów” znów huczy od plotek i niespodziewanych zwrotów akcji – tym razem jednak nie chodzi o ekranowe romanse, lecz o prawdziwe życie jednej z jego największych gwiazd. Simone Ashley, znana jako Kate Sharma, właśnie zrobiła krok, którego nikt się nie spodziewał. Jej muzyczny debiut i nadchodząca rola w głośnej produkcji sprawiają, że o aktorce jest dziś głośniej niż kiedykolwiek wcześniej. Simone Ashley album „The Songs I Wrote in New York” – szczegóły wydania To moment, na który niewielu było przygotowanych. Simone Ashley, jedna z najpopularniejszych gwiazd „Bridgertonów”, oficjalnie zadebiutowała jako wokalistka. Jej pierwsza minipłyta (EP) nosi tytuł „The Songs I Wrote in New York” i – jak wskazuje sama nazwa – jest projektem mocno osobistym. Na albumie znalazło się sześć utworów: „Sublime”, „Free”, „Tragic Romantic”, „Sign Your Name”, „Moving On”, „Evening Star”. Artystka jasno określa przesłanie swojej muzyki. W jednym z cytowanych fragmentów podkreśla: „Mam nadzieję, że ludzie odczytają to na swój sposób. Może ta płyta przyniesie im nadzieję i poczucie wolności, kiedy coś nowego pojawi się w ich życiu”. Gwiazda „Bridgertonów” wkracza do świata muzyki Choć dla wielu fanów to zaskoczenie, muzyka od dawna była obecna w życiu Simone Ashley. Aktorka od najmłodszych lat interesowała się różnymi formami sztuki – muzyką, filmem i fotografią. W dzieciństwie uczyła się muzyki klasycznej, a jej pasja z czasem przerodziła się w coś więcej. Występy w teatrze muzycznym oraz fascynacja musicalami sprawiły, że naturalnym krokiem stało się wejście do świata muzyki profesjonalnej. Simone Ashley, naprawdę Simone Ashwini Pillai, urodziła się 30 marca 1995 roku w Camberley w hrabstwie Surrey. Kształciła się w Arts Educational School w Londynie. Co istotne, jako jedyna w swojej rodzinie zdecydowała się na karierę w show-biznesie, podczas gdy większość jej bliskich związana jest ze środowiskiem akademickim. Simone Ashley i „Diabeł ubiera się u Prady 2” – wielki powrót na ekran Równolegle z muzycznym debiutem, Simone Ashley rozwija swoją karierę filmową na najwyższym poziomie. Już w maju pojawi się w kontynuacji jednego z najbardziej rozpoznawalnych filmów – „Diabeł ubiera się u Prady”. W drugiej części historia koncentruje się na Mirandzie Priestly, redaktor naczelnej magazynu Runway, która musi zmierzyć się z upadkiem prasy drukowanej. Na jej drodze ponownie pojawia się Emily – dawna asystentka, dziś wpływowa menedżerka w luksusowym koncernie. Simone Ashley brała udział w zdjęciach do tej produkcji u boku takich gwiazd jak Meryl Streep i Emily Blunt. To kolejny dowód na to, że jej kariera nabiera rozpędu i obejmuje coraz większe, międzynarodowe projekty. Kim jest Simone Ashley? Kariera i początki aktorki Światową rozpoznawalność Simone Ashley zawdzięcza roli Kate Sharmy w serialu „Bridgertonowie”. Dołączyła do obsady w drugim sezonie, a w kolejnych – trzecim i czwartym – pojawia się gościnnie. Serial stał się jednym z największych hitów Netfliksa, a sama aktorka błyskawicznie zdobyła ogromną popularność. Jej postać przyciągnęła uwagę widzów na całym świecie i otworzyła jej drzwi do kolejnych projektów. Jednak jej droga do sukcesu nie była przypadkowa. Od początku kierowała się pasją do sztuki i świadomie rozwijała swoje umiejętności, zarówno aktorskie, jak i muzyczne. „Bridgertonowie” – co dalej z serialem? Fani produkcji mogą odetchnąć z ulgą – historia „Bridgertonów” wciąż trwa. Obecnie realizowane są zdjęcia do piątego sezonu serialu. Nowa odsłona skupi się na Francesce, środkowej córce rodu. Dwa lata po stracie męża Johna bohaterka decyduje się wrócić na rynek matrymonialny. Sytuacja komplikuje się, gdy do Londynu powraca Michaela, kuzynka Johna, co wywołuje w Francesce nieoczekiwane emocje. Choć Simone Ashley nie znajduje się w centrum tej historii, jej nazwisko wciąż jest silnie związane z sukcesem serialu, który wyniósł ją na szczyt popularności. Źródła: grazia.co.in, swiatseriali.interia.pl
Bagi wyjawia kulisy swojego biznesu, na jego sukces pracuje… 65 osób! Czy jest już milionerem?
Mikołaj „Bagi” Bagiński bez filtrów opowiedział o swoim biznesie, pieniądzach i drodze do sukcesu. W wywiadzie padły konkretne liczby, szczere wyznania i zaskakujące deklaracje. Influencer zdradził, ile osób pracuje na jego projekty i jasno odpowiedział, czy jest milionerem.
Mikołaj „Bagi” Bagiński w rozmowie z Rafałem Kowalskim w formacie „Kula VIVY!” uchylił rąbka tajemnicy na temat swojej drogi zawodowej, podejścia do pieniędzy i kulis prowadzenia biznesu. Influencer wrócił wspomnieniami do początków, ale nie unikał też konkretnych deklaracji dotyczących teraźniejszości. Dziś jego działalność to już nie jednoosobowy projekt, a rozbudowana struktura. Mikołaj Bagiński biznes – 65 osób pracuje na sukces Choć dla wielu jego działalność wciąż kojarzy się głównie z internetem, skala przedsięwzięcia może zaskakiwać. „U nas pracuje 65 osób, fantastycznych osób” – przyznał otwarcie. Jednocześnie Bagi wyraźnie dystansuje się od budowania wizerunku opartego na liczbach: „Totalnie nie chciałbym się chwalić tym, że u nas pracuje tyle i tyle ludzi, że zawsze im więcej już zatrudniasz, tym jesteś tam większym biznesmenem, bo myślę, że totalnie nie o to chodzi”. Z jego słów wybrzmiewa jedno – za sukcesem stoją ludzie, ale nie liczby definiują wartość projektu. Pierwszy biznes Bagiego – koszulki i zarobek 100-120 złotych Dziś mówimy o zespole, ale kiedyś wszystko zaczynało się od prostego pomysłu i działania na własną rękę. „Mój pierwszy biznes to była sprzedaż koszulek streetwearowych. Sprowadzałem z Anglii koszulki przeróżnych limitowanych marek i sprzedawałem je na polskich grupach na Facebooku”. To właśnie tam stawiał pierwsze kroki jako przedsiębiorca. Jak sam przyznał, zarobki były konkretne: „Zarabiałem, tak nie wiem, ze 100-120 złotych per koszulka. No i tak się toczył biznes”. Ten etap był przełomowy – moment, w którym po raz pierwszy „stał na dwóch nogach” i sam odpowiadał za swoje działania. TYLKO W VIVIE! Ta jedna lekcja od Madzi zmieniła jego podejście. Bagi szczerze o sukcesie i rzeczy, która przeraża go bardziej niż porażka Od pomocy dziadkom do pracy w pizzerii Zanim jednak pojawił się własny biznes, była codzienność i pierwsze obowiązki. „Na pewno pomagałem babci wysłać paczki” – wspomina. Rodzinny kontekst był istotny: „Babcia sprzedawała wtedy części do telewizorów razem z moim śp. dziadkiem”. Później przyszła praca, która – jak sam przyznaje – była lekcją życia: „Praca w pizzerii wynikła z tego, że mój tata kazał mi pójść do pracy w gastro, żebym poznał wartość pieniądza”. Zakres obowiązków? Bardzo szeroki: „Od tego, że zbierałem naczynia, po to, że robiłem chleb czosnkowy, przez to, że wyciągałem pizzę z pieca”. Co ważne, jasno określa kolejność tych doświadczeń: „Najpierw było pomaganie babci, potem był mój biznes, a potem była praca w pizzerii”. Czy Bagi jest milionerem? Jasna deklaracja W rozmowie nie zabrakło też tematu pieniędzy. I tutaj padła bardzo konkretna odpowiedź: „Nie mam miliona na koncie. Dlatego podkreślę, tak jak mówiłem w wywiadzie Wojewódzki&Kędzierski, że nie mam miliona na koncie i to jest mój mój największy flex”. Influencer rozwija ten wątek: „Nie mam też x mieszkań pod inwestycje kupionych. Aczkolwiek na pewno moje biznesy są bardzo dużo warte”. I dodaje z wyraźnym dystansem: „Ale jakoś tak nie szczycę się tym za bardzo i nie jest to dla mnie świetna podstawa”. TYLKO W VIVIE! Bagi ujawnia, co tak naprawdę zawdzięcza rodzicom. Gdyby nie oni, byłby zupełnie innym człowiekiem Całe wideo znajdziecie na naszym YouTubie. Zapraszamy do oglądania. View oEmbed on the source website
Straciła ojca, gdy miała 6 lat. Córka Waldemara Goszcza dziś zachwyca wyglądem i spełnia się jako matka
Miała zaledwie sześć lat, gdy straciła ojca — dziś sama jest mamą dwójki dzieci i realizuje własne projekty. Córka Waldemara Goszcza, Wiktoria Wolniak, nie tylko spełnia się w życiu rodzinnym, ale także rozwija nowe inicjatywy. Jak dziś wygląda jej życie i czym zajmuje się na co dzień?
W 2003 roku świat show-biznesu obiegła przykra wiadomość. Waldemar Goszcz zmarł w tragicznym wypadku samochodowym 24 stycznia, mając niespełna 30 lat. Śmierć przystojnego aktora pogrążyła w smutku jego fanów oraz najbliższych, w tym jego sześcioletnią wówczas córkę. Dziś Wiktoria jest już dorosła i sama została mamą. Poniekąd poszła także w ślady taty... Co o niej wiemy? Zobacz, jak się zmieniła! Waldemar Goszcz – córka. Czym się zajmuje Wiktoria? 24 stycznia 2003 roku uwielbiany aktor zginął w tragicznym wypadku samochodowym. Wraz z nim autem podróżowali również Radosław Pazura i Filip Siejka. Panowie przeżyli to zdarzenie, ale Waldemar Goszcz poniósł śmierć na miejscu... Miał niespełna 30 lat. Pozostawił pogrążonych w żalu najbliższych oraz fanów, a także osierocił sześcioletnią wówczas córkę, Wiktorię. Dziś Wiktoria Goszcz jest już dorosłą kobietą i początkowo — podobnie jak jej tata w latach 90. — próbowała swoich sił w świecie mody. W 2018 roku zachwyciła na pokazie mody Macieja Zienia, prezentując na wybiegu kolekcję Under Pressure. Córka Waldemara Goszcza podpisała również kontrakt z międzynarodową agencją WS Model Agency. Jej fotografia pojawiła się także we francuskim Eclair Magazine i była to pierwsza taka sesja pociechy słynnego aktora. Z czasem jednak postanowiła zmienić ścieżkę zawodową. Wiktoria ukończyła studia psychologiczne i dziś działa zawodowo w obszarze pracy z ciałem i dobrostanem psychicznym. Prowadzi zajęcia z pilatesu oraz wykorzystuje w pracy techniki mindfulness, wspierając swoich klientów w dbaniu o zdrowie psychiczne i fizyczne. Po jej zdjęciach widać, że z małej, uroczej dziewczynki zmieniła się w piękną kobietę. Czytaj też: Waldemar Goszcz zginął 20 lat temu. Relacja aktora z Katarzyną Chrzanowską była wyjątkowa: „Był jak rodzina” Waldemar Goszcz z córką Wiktorią, Gonitwa Gwiazd, Tor Wyścigów Konnych Służewiec, 25.05.2002 Córka Waldemara Goszcza jest szczęśliwą mamą. Jak wygląda Wiktoria Goszcz? W 2021 roku na świecie pojawił się jej pierwszy syn, Stanisław, który stał się centrum jej codzienności. W lutym 2025 roku Wiktoria podzieliła się z obserwatorami radosną wiadomością o drugiej ciąży — wówczas znajdowała się w szóstym miesiącu. Niedługo później, w czerwcu 2025 roku, powitała na świecie swoje drugie dziecko — córkę Antoninę, zwaną Tosią, czyniąc swoją rodzinę czteroosobową. Po narodzinach córki podzieliła się także osobistym wpisem dotyczącym doświadczenia drugiego porodu i macierzyństwa: „Tosia. Moja miłość. Jesteśmy razem już ponad 3 miesiące, a ja wciąż nie mogę w to uwierzyć. Mam wrażenie, że mój poród wydarzył się wczoraj… Czuję wdzięczność za odczarowanie mojego pierwszego porodu i pokazanie mi, że może być radosnym przeżyciem, w zgodzie ze swoim ciałem i potrzebami. Doświadczeniem dającym ogromną siłę. Drugi poród mnie odmienił, pokazał mi zupełnie inną wersję mnie. Wersję dojrzałej, silnej, sprawczej kobiety, którą się dzisiaj czuję” — napisała w mediach społecznościowych. Z opisu w jednym z postów mogliśmy się dowiedzieć, że nie lubi, gdy zwraca się do niej pełnym imieniem oraz że jest magistrem psychologii, a jej hobby to między innymi gotowanie. „Mam na imię Wiktoria, ale muszę się Wam przyznać, że nie lubię jak się tak do mnie zwraca. Wolę Wika, czy Wiki, jakoś tak bardziej na luzie...”, pisała jakiś czas temu córka Waldemara Goszcza. Dziś to psycholożka, pasjonatka tańca, surfingu i technik mindfulness, która dzieli się swoją wiedzą i doświadczeniem również jako mama dwójki dzieci. Wiktoria Wolniak prowadziła także własny sklep z kosmetykami i akcesoriami dla kobiet — MUMSY CONCEPT, kobiecą przestrzeń pełną wsparcia. Podjęła decyzję o jego zamknięciu, jednak — jak podkreślała — nie oznacza to końca projektu, a jedynie moment przerwy i poszukiwania nowych kierunków rozwoju. TYLKO W VIVIE!: Doczekali się córki, rozstali w zgodzie. Dziś była żona Waldemara Goszcza jest kobietą sukcesu i babcią na medal Latem 2025 roku ogłosiła również nowy projekt — „Półka Polska by Connections”. To koncept cyklicznych targów, na których prezentowani są wyselekcjonowani polscy wystawcy, twórcy i rzemieślnicy. Jak podkreślali twórcy inicjatywy, wydarzenie ma być spotkaniem z polską kulturą, sztuką, designem oraz tradycyjną kuchnią w nowoczesnym wydaniu. Projekt ma na celu promowanie polskiej kreatywności i budowanie społeczności wokół rodzimego rzemiosła i designu. Od dłuższego czasu prowadzi zajęcia z pilatesu, kocha sport i zachowuje zdrowy balans w życiu. Na co dzień w swojej pracy łączy techniki mindfulness i pilatesu, aby holistycznie wspierać dobrostan swoich klientek. „Po jakimś czasie pilates okazał się być dla mnie czymś więcej i przerodził się w pasję. Poczułam, że jakaś pustka została zapełniona, a moje ciało znowu zaczęło żyć. W nowy funkcjonalny dla mnie sposób”, tłumaczyła. Oto jak zmieniła się Wiktoria! Życzymy wszystkiego, co najpiękniejsze!
Netflix odkrył karty, a widzowie wstrzymali oddech. Oto uczestnicy „Love is Blind: Polska”
Netflix odkrył kolejne karty i ujawnił uczestników programu „Love is Blind: Polska”. W pierwszej polskiej edycji randkowego eksperymentu udział bierze piętnaście singielek i piętnastu singli w wieku od 25 do 37 lat. Platforma potwierdziła też daty premiery odcinków.
Netflix ujawnił uczestników pierwszej polskiej edycji „Love is Blind: Polska”, odsłaniając kulisy jednego z najbardziej intrygujących randkowych eksperymentów. W programie udział bierze piętnaście singielek i piętnastu singli w wieku od 25 do 37 lat, którzy spróbują zbudować relację bez możliwości zobaczenia się nawzajem. Premiera już 6 maja, a emocje wokół show rosną z każdą kolejną informacją o uczestnikach. „Love is Blind: Polska” – kim są uczestnicy nowego programu Netflixa „Love is Blind: Polska” to polska wersja globalnego formatu Netflixa, w którym uczestnicy próbują zbudować relację bez możliwości zobaczenia się nawzajem. Poznają się wyłącznie przez rozmowy prowadzone w oddzielonych od siebie kabinach. Jeśli więź okaże się wystarczająco silna, mogą zdecydować się na zaręczyny. Dopiero wtedy widzą się po raz pierwszy. Następnie testują swoją relację w codziennym życiu, poznają swoich bliskich i planują ślub. Ostateczna decyzja zapada przy ołtarzu. W polskiej edycji programu bierze udział piętnaście singielek i piętnastu singli. Jak podano w materiałach, są to osoby w wieku od 25 do 37 lat, które przyjechały z najróżniejszych miejsc – od Śląska po Chicago. Reprezentują różne zawody i doświadczenia. Wśród nich są między innymi neurologopedka, zawodniczka rugby, specjalistka IT, prawnik, szef kuchni i poszukiwacz złota. Program poprowadzą Zofia Zborowska-Wrona i Andrzej Wrona. Uczestniczki „Love is Blind: Polska”. Kto otworzy się na miłość w kabinach Wśród uczestniczek programu znalazły się: Iza, Marta, Paulina, Julita, Ewelina, Julka, Gosia, Wiktoria, Daria, Nicole, Malika, Julia, Kinga, Karolina i Laura. Źródła wskazują, że 31-letnia Iza pracuje w branży IT. 30-letnia Marta jest stylistką paznokci. 30-letnia Paulina, wychowana w Gorzowie Wielkopolskim, pracuje w klubie golfowym w USA i planuje powrót do Polski. 37-letnia Julita pracuje w szkole, jest neurologopedką i mamą 18-letniego syna. W programie pojawi się także 29-letnia Ewelina, opisana wcześniej jako instruktorka rzęs i linergistka. 24-letnia Julka pomaga prowadzić startup fotowoltaiczny w Poznaniu. 28-letnia Gosia pracuje w sprzedaży i marketingu, a od dwóch lat gra w żeńskiej drużynie rugby, z którą wywalczyła 3. miejsce w Mistrzostwach Polski. 25-letnia Wiktoria po 18 latach dorastania w Irlandii wróciła do Polski. W gronie uczestniczek są też 35-letnia Daria, 28-letnia Nicole – hipnoterapeutka, 29-letnia Malika, która w 2015 r. przeprowadziła się z Kazachstanu do Polski i pracuje w digital marketingu, a także 28-letnia Julia, ekspertka zabiegów pielęgnacyjnych i wolontariuszka pomagająca jako asystentka osób z niepełnosprawnościami. Listę singielek zamykają 27-letnia Kinga, dzieląca czas między Warszawą a Teneryfą i pracująca jako agentka nieruchomości, 30-letnia Karolina po bioinżynierii oraz 30-letnia Laura, specjalistka ds. logistyki w dużej korporacji paliwowej, której pasją jest motoryzacja. ZOBACZ TEŻ: Od lat tworzą małżeństwo, teraz poprowadzą "Love is Blind Polska". Widzowie zareagowali natychmiast Uczestnicy „Love is Blind: Polska”. Kto pojawi się w polskiej edycji show Po stronie męskiej obsady znaleźli się: Krzysztof, Kamil, Filip, Radek, Kamil „UNO”, Aleksander, Lubicz, Fabian, Marcin, MP, Filip „Nowy”, Damian, Mateusz, Jacek i Robert. 36-letni Krzysztof żyje między Polską a Islandią i pracuje jako cieśla. 27-letni Kamil pracuje w domu maklerskim. 31-letni Filip jest stewardem, pochodzi z Gdyni i ma nadzieję, że kiedyś wróci nad morze. 25-letni Radek studiuje psychologię. W programie wystąpi również 33-letni Kamil „UNO”, który mieszka w Norwegii, pracuje w firmie rekrutacyjnej i prowadzi własny biznes z wynajmem aut. 32-letni Aleksander jest szefem kuchni i restauratorem. 33-letni Lubicz prowadzi concept store. 33-letni Fabian to inżynier budowy, który po studiach wyjechał do Danii i tam pracuje w zawodzie. W obsadzie są także 30-letni Marcin, prawnik od start-upów, 27-letni MP, opisany jako Amerykanin polskiego pochodzenia, który opuścił Chicago i przyjechał do Polski, oraz 31-letni Filip „Nowy”, który w Australii zajmuje się szukaniem złota. Pełną listę uzupełniają 35-letni Damian, analityk biznesowy w IT, 31-letni Mateusz – bankowiec, 36-letni Jacek – właściciel barbershopu, oraz 33-letni Robert, który według źródła występuje na scenie komediowej. View oEmbed on the source website Kiedy premiera „Love is Blind: Polska” na Netflixie Netflix przekazał dokładny harmonogram publikacji programu. Część I – 6 maja (5 odcinków), Część II – 13 maja (4 odcinki), Część III – 20 maja (1 odcinek). Podano również, że Część IV (Reunion) – data premiery zostanie ogłoszona wkrótce. W materiałach zaznaczono, że Love is Blind: Polska obejmuje łącznie 11 odcinków. To właśnie wtedy widzowie zobaczą kolejne etapy eksperymentu – od pierwszych rozmów w kabinach, przez wspólne życie, aż po decyzje ślubne. TYLKO NA VIVA.PL: Mama Izabelli Miko wdała się w dyskusję z internautami. Tak broni córki przed niesłusznymi oskarżeniami. Aktorka komentuje Na czym polega randkowy eksperyment „Love is Blind: Polska” Opis programu nie pozostawia wątpliwości: celem eksperymentu jest sprawdzenie, czy uczestnicy mogą zakochać się w sobie bez oparcia relacji na wyglądzie. To właśnie dlatego rozmowy odbywają się w kabinach oddzielonych cienką ścianą. Uczestnicy i uczestniczki mają znaleźć pokrewną duszę, która pokocha ich za to, kim są, nie jak wyglądają. Netflix ujawnił już obsadę pierwszej polskiej edycji i pokazał, jak różnorodne historie staną za tym formatem. Wśród uczestników są osoby związane z Polską, ale też z Islandią, Norwegią, Danią, Australią, Irlandią, USA i Chicago. Jedno pozostaje wspólne dla wszystkich: każdy wchodzi do programu z nadzieją na zbudowanie prawdziwej relacji. Premiera „Love is Blind: Polska” została zaplanowana na 6 maja. Tego dnia widzowie po raz pierwszy zobaczą, czy emocjonalna więź okaże się silniejsza niż pierwsze wrażenie. Źródło: Netflix, materiały prasowe
Zilustrował setki książek, zna go cała Polska. Mało kto wie, jakie tajemnice skrywało jego życie
Szymon Kobyliński był kimś więcej niż grafikiem. To człowiek-instytucja, gawędziarz z krwi i kości, który rysunkiem tłumaczył świat. W 24. rocznicę jego śmierci wracamy do historii artysty, który zilustrował setki książek i zostawił po sobie coś więcej niż obrazy – sposób myślenia o kulturze.
Urodził się 22 maja 1927 roku w Warszawie i – jak sam przyznawał – właściwie nigdy z niej nie wyszedł emocjonalnie. To właśnie miasto, jego język, rytm i pamięć stały się dla niego punktem odniesienia. Kobyliński nie tylko tworzył – on opowiadał. A robił to tak, że chciało się słuchać bez końca. Szymon Kobyliński – warszawski chłopak, który „udawał starszego” Szymon Kobyliński dorastał w świecie, w którym język miał znaczenie niemal rytualne. Wychowany w inteligenckim domu, chłonął nie tylko sztukę, ale też sposób mówienia i myślenia o Polsce. Już jako młody chłopak wyróżniał się erudycją i pewną teatralnością, która z czasem stała się jego znakiem rozpoznawczym. Jak wspominał po latach w audycji Bogumiły Prządki z cyklu „Zapiski ze współczesności” (PR, 2001): „Udawałem zawsze starszego. Nabrał się na to między innymi Tuwim (…)”. To nie była tylko anegdota – to był styl bycia. Kobyliński od początku „wchodził w epoki”, chłonął historię tak intensywnie, że – jak sam sugerował – przestawała mieć dla niego tajemnice. Potrafił rozmawiać o wydarzeniach, których nie mógł pamiętać, jakby naprawdę w nich uczestniczył. Dzieciństwo zapisane zapachem i językiem Jego wspomnienia z przedwojennej Warszawy mają niemal filmowy charakter. Nie opowiadał o niej w datach ani wydarzeniach – opowiadał ją przez zmysły. Zapachy sklepów, dźwięki ulic, język ludzi – wszystko to budowało jego wewnętrzny obraz miasta. W tej samej audycji mówił: „Zapachów pamiętam niesłychanym mnóstwo (…) byłem jak wyżeł, wracałem ze szkoły i wąchałem”. To właśnie ta niezwykła pamięć zmysłowa sprawiła, że jego późniejsze opowieści były tak sugestywne. Słuchacz nie miał poczucia, że słucha historii – raczej, że zostaje do niej zaproszony. Czytaj też: Powtarzał, że jest pośrednim uczniem Matejki. Bohdan Butenko stworzył postaci Gapiszona, Kwapiszona, Gucia i Cezara, które pokochała cała Polska Wojna – historia, która nie chciała się skończyć Wybuch II wojny światowej brutalnie przerwał jego młodość. Okupację spędził pod Warszawą, a pod koniec wojny wstąpił do Armii Krajowej. Służył w 10 pułku piechoty „Bażant”, działającym w okolicach Żyrardowa. Najbardziej bolesnym doświadczeniem była jednak niespełniona próba dotarcia do walczącej Warszawy podczas Powstania. Jak mówił po latach: „To zadra potworna w moim życiorysie”. To zdanie, krótkie i bezpośrednie, mówi wszystko o ciężarze tamtej chwili. O poczuciu niespełnienia, które zostało z nim na zawsze. Matura z karabinem na plecach Jego biografia to gotowy scenariusz filmowy. Tajne komplety, konspiracja, a potem egzamin zdawany w cieniu powojennej rzeczywistości. W lutym 1945 roku zdał małą maturę – jak sam wspominał, z karabinem na plecach. „Z tym karabinem na plecach (…) odbył się egzamin”. To zdanie nie potrzebuje komentarza. Pokazuje, jak bardzo jego pokolenie zostało zmuszone do przyspieszonego dorastania. Szymon Kobyliński – studia, które nie były najważniejsze Po wojnie rozpoczął studia na Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie oraz historię sztuki na Uniwersytecie Warszawskim. Żadnego z tych kierunków nie ukończył, ale w jego przypadku dyplom nigdy nie był wyznacznikiem wartości. Znacznie ważniejsze okazały się spotkania z ludźmi i doświadczenia, które ukształtowały jego sposób myślenia o sztuce i świecie. Jednym z najważniejszych był kontakt z Bronisławem Wojciechem Linkem. Lekcja godności od mistrza – kim był Bronisław Wojciech Linke i czego nauczył Kobylińskiego Bronisław Wojciech Linke był malarzem i artystą o silnej, niezależnej osobowości, który tworzył w trudnych realiach powojennej Polski. Dla Kobylińskiego stał się kimś więcej niż autorytetem artystycznym – był przewodnikiem po świecie, w którym łatwo było stracić orientację. Kobyliński wspominał: „On mnie pouczał, jak należy dać sobie radę, zachowując godność i znając granice”. To była lekcja życia, nie tylko sztuki. Linke uczył go, jak funkcjonować w rzeczywistości PRL-u, nie tracąc przy tym własnych wartości. Jak być obecnym, ale nie podporządkowanym. W innym fragmencie tej samej audycji mówił: „Pokazywał mi, jak w tym strasznym (…) świecie nadal być człowiekiem”. W tych słowach zawiera się coś więcej niż wspomnienie mistrza. To zapis doświadczenia pokolenia, które musiało nauczyć się kompromisu, ale nie chciało zgodzić się na utratę tożsamości. Ilustracje Szymona Kobylińskiego – więcej niż rysunki Dorobek ilustratorski Kobylińskiego to około 300 książek. Ilustrował najważniejsze dzieła polskiej literatury – „Pana Tadeusza”, „Trylogię” – ale też książki historyczne, popularnonaukowe, podręczniki, a nawet publikacje z zakresu genetyki czy informatyki. To pokazuje skalę jego wyobraźni i elastyczność twórczą. Nie zamykał się w jednym stylu ani jednej tematyce. Każdy projekt traktował indywidualnie, dopasowując język rysunku do treści. Ale najważniejsze było jego podejście. W audycji mówił: „Ilustrowanie książek to pomoc ludziom, którzy chcą się czegoś dowiedzieć, jak wygląda świat często abstrakcyjny, ale ciekawy”. To zdanie odsłania jego filozofię pracy. Ilustrator nie był dla niego dekoratorem – był tłumaczem rzeczywistości. Kimś, kto pomaga zobaczyć to, co ukryte w słowach. Dlatego jego rysunki miały funkcję poznawczą. Ułatwiały zrozumienie epoki, kontekstu, sensu opowieści. W przypadku takich dzieł jak „Pan Tadeusz” czy „Trylogia” współtworzył wizualną pamięć tych tekstów dla całych pokoleń czytelników. Jego ilustracje trafiały do książek szkolnych, publikacji naukowych, antologii humoru i tekstów satyrycznych. Były obecne wszędzie – czasem niezauważalnie, ale zawsze znacząco. Gawędziarz, którego chciało się słuchać Kobyliński był nie tylko artystą, ale też niezwykłym opowiadaczem. W Polskim Radiu prowadził audycje „Pogwarki u Szymona” oraz „Wieczory u Kobylińskich”, w których dzielił się swoją wiedzą i refleksją. Miał dar, który dziś wydaje się rzadki – potrafił mówić o historii tak, jakby opowiadał o znajomych. Bez dystansu, bez nadęcia, za to z humorem i swobodą. Czytaj też: Rodzice nie chcieli, by został artystą a jego ilustracje zna każdy Polak. O jego karierze zadecydowała ta jedna rzecz Prywatnie – człowiek bliskości, nie wielkich podróży Był mężem Danuty Will i ojcem Macieja. W jego wypowiedziach często pojawiał się wątek rodziny – spokojny, ciepły, pozbawiony patosu. Mówił też o swojej niechęci do podróżowania i przywiązaniu do tego, co znane. Lubił swoje miejsca, swoją przestrzeń, swoją codzienność. W audycjach ujawniał się jako człowiek, który potrafił być zarówno błyskotliwym erudytą, jak i uważnym, czułym dziadkiem. Szymon Kobyliński – dorobek, który trudno zamknąć w liczbach Około 200 wystaw, setki ilustracji, działalność prasowa, radiowa i telewizyjna, książki autorskie. Do tego nagrody i odznaczenia, w tym Order Uśmiechu, który miał dla niego szczególne znaczenie. Był także jednym z prekursorów polskiego komiksu – już w 1957 roku zilustrował „Stary zegar”, pokazując, że potrafi odnaleźć się także w nowoczesnych formach przekazu. 24. rocznica śmierci Szymona Kobylińskiego – dlaczego wciąż o nim pamiętamy Szymon Kobyliński zmarł 15 kwietnia 2002 roku w Warszawie. Dziś mija 24. rocznica jego śmierci. Jego dorobek nie zniknął razem z nim. Wciąż jest obecny – w książkach, ilustracjach, wspomnieniach, nagraniach radiowych. Bo w jego pracy chodziło o coś więcej niż sztukę. O próbę zrozumienia świata i opowiedzenia go innym. Jak sam powiedział: „Ilustrowanie książek to pomoc ludziom, którzy chcą się czegoś dowiedzieć”. I może właśnie dlatego jego głos – choć dziś już tylko z archiwum – nadal brzmi tak przekonująco. Źródła: polskieradio24.pl, pl.wikipedia.org