„Byłem kuszony siedem razy". Marcin Dorociński ujawnił, dlaczego nie poszedł do "Tańca z Gwiazdami". Ma zaskakujący powód
Marcin Dorociński był jedną z gwiazd podczas 20. edycji Festiwalu Filmu i Sztuki Dwa Brzegi w Kazimierzu Dolnym. Razem z Wojtkiem Mazolewskim i jego zespołem zagrali niezapomniany koncert „Witkacy. Kompozycje astronomiczne”. Po tańcu, który aktor wykonał na scenie, zachwyceni widzowie zasugerowali mu, że powinien wystąpić w "TzG". Aktor ujawnił, że dostawał propozycje aż siedem razy i zawsze odmawiał.
„Witkacy. Kompozycje astronomiczne” to nie był zwyczajny koncert, tylko wydarzenie muzyczne, performance, spektakl, w którym filozoficzne, wizjonerskie i zaskakująco aktualne teksty Stanisława Ignacego Witkiewicza spotykały się z autorską muzyką Wojciecha Mazolewskiego oraz ekspresyjnymi interpretacjami Dorocińskiego przygotowanymi we współpracy z Agnieszką Wolny-Hamkało. „Ja naprawdę bardzo lubię tańczyć, ale...” Współpraca Marcina Dorocińskiego z Wojciechem Mazolewskim zaczęła się od filmu. I rodziła się w bólach, bo aktor nie był przekonany do tego, że powinien śpiewać. „Szczerze mówiąc, ja nie jestem jakoś rozwinięty muzycznie, natomiast bardzo lubię śpiewać. Chociaż kiedy zdawałem do szkoły teatralnej i miałem powtórzyć dźwięki grane przez nauczyciela, to nie powtórzyłem nic. Kiedy więc Wojtek zaproponował mi współpracę przy swoim projekcie Witkacy, bałem się, że nie dam rady, ze nie podołam. Ale Wojtek nie naciskał i tym zyskał” - opowiadał Dorociński podczas spotkania z publicznością na Festiwalu Filmu i Sztuki Dwa Brzegi. O kulisach tej współpracy więcej opowiedział Mazolewski. Muzyk ujawnił, jak wpadł na pomysł wspólnego projektu z Dorocińskim i dlaczego tak bardzo zależało ma na tym, by właśnie z nim stworzyć duet. „Ja się przyjaźnie od lat z Wojtkiem Mecwaldowskim i tworzymy różne rzeczy, piszemy teksty. Parę lat temu on zaprosił mnie na premierę „Niebezpiecznych dżentelmenów”. Tam zobaczyłem Marcina, który grał Witkacego. I tak narodził się ten pomysł w mojej głowie" - wyjawił. Koncert obu artystów zachwycił publiczność. Także dlatego, że Dorociński na scenie ujawnił nie tylko talent wokalny. Prowadząca spotkanie Grażyna Torbicka zauważyła, jak świetnie Dorociński tańczył. "Twój taniec, modulacja głosu - nie znaliśmy cię od tej strony”, co aktor skwitował krótko: "Tylko w domu mnie znają od tej strony”. W końcu padło też pytanie od publiczności - czy aktor w przyszłości pojawi się w „Tańcu z gwiazdami”? Dorociński szybko rozwiał nadzieje. „Byłem kuszony siedem razy, ale zawsze odmawiałem. Ja naprawdę bardzo lubię tańczyć, ale muszę w to bardzo wierzyć". A kiedy publiczność zapewniła go wielkimi brawami, że świetnie tańczy, odpowiedział: „Super, dziękuję! Ale są lepsi ode mnie”. Nie ma co więc liczyć na to, że jeżeli produkcja „Tańca z gwiazdami” kolejny raz zaprosi go do udziału w tym show, to Dorociński się skusi.
Cztery małżeństwa i jedna miłość na całe życie. „Zawsze będę ją kochał”, mówił Ernest Hemingway. Od tej historii i tego miejsca trudno się oderwać
„Wiem, że zawsze będę ją kochał”. To nie było wyznanie miłości do jednej z czterech żon, tylko do Kuby – najwspanialszego miejsca na świecie, jak mawiał Ernest Hemingway. Kochał zarówno rozbuchane, nocne życie Hawany, jak i spokojną, małą wioskę rybacką Cojímar. I to bezkresne morze, które dawało mu ukojenie, przestrzeń i inspirację.
Jest gorąca i parna noc w centrum Hawany. Knajpka jest malutka i wypełniona po brzegi turystami z całego świata. Próbujemy dopchać się do baru. W kącie przygrywa kubański zespół, kilka par tańczy w środku i na ulicy. Kiedy wreszcie dopadamy do baru i zamawiamy mojito (zresztą to jedyny drink, który tu podają), barman jednym rzutem ustawia na blacie 10 szklanek, błyskawicznie wciska limonkę i dorzuca grube gałązki mięty. Następnie wprawnym ruchem chwyta butelkę rumu i unosi ją wysoko, pół metra nad szklankami. Przezroczysty płyn leje się z góry gęstym strumieniem. Nieważne, że rozlewa się po szkle i po blacie. Kto by się tym przejmował? Jesteśmy na Kubie, jesteśmy w Hawanie, w ukochanej knajpie Ernesta Hemingwaya, La Bodeguita del Medio, gdzie podają najlepsze na świecie mojito! Każdy chce tu wypić zdrowie Hemingwaya. Pisarz miał jasny podział: „My mojito in La Bodeguita, my daiquiri in El Floridita”. Drugi jego ulubiony lokal El Floridita jest niedaleko i tam chadzał na daiquiri. Dzisiaj można się przysiąść przy barze do pomnika pana Ernesta z brązu i zamówić specjalną wersję tego drinka, stworzoną na życzenie pisarza, zwaną Papa Doble, bez cukru, za to z podwójną ilością rumu. Przy okazji, jest to najdroższy drink w lokalu, kosztuje ponad sześć dolarów. Ale za legendę trzeba zapłacić. Podobno noblista potrafił wypić 18 kieliszków jednej nocy, po czym zabierał jeszcze dwa na drogę, dla równego rachunku. Jak zwykł mawiać: „Piję, by ludzie stali się dla mnie bardziej interesujący”. Na ścianie, nad barem wisi zdjęcie Hemingwaya z Fidelem Castro. Wbrew plotkom nie zaprzyjaźnił się z przywódcą rewolucji. Spotkali się tylko raz, w latach 50., podczas otwarcia Mariny Hemingwaya. Wtedy właśnie powstało to jedno słynne zdjęcie z uściskiem dłoni. Czytaj też:Kolejna modernistyczna perełka z Polski na liście UNESCO! To miejsce trzeba odwiedzić <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2026/07/GettyImages-537131199KOLOR-a84b6d3.jpg" width="2362" height="1700" alt="Ernest Hemingway z aktorami Alekiem Guinnessem i Noëlem Cowardem podczas zdjęć do amerykańskiego filmu „Nasz człowiek w Hawanie” (1959)." title="Ernest Hemingway z aktorami Alekiem Guinnessem i Noëlem Cowardem podczas zdjęć do amerykańskiego filmu „Nasz człowiek w Hawanie” (1959)." /> Początki romansu na całe życie „Kuba jest najwspanialszym miejscem na świecie. Wiem, że zawsze będę ją kochał. Kocham ją tak, jak kochałem najbliższych mi ludzi w życiu”. Można zaryzykować stwierdzenie, że Kuba była jego piątą żoną i to właśnie ją kochał najbardziej. Ta miłość na całe życie, w przeciwieństwie do jego czterech małżeństw, trwała nieprzerwanie i bez zdrad. I pomyśleć, że Hemingway trafił na Kubę przez kompletny przypadek i było to zauroczenie od pierwszego wejrzenia. W 1928 roku płynął statkiem z Paryża, gdzie mieszkał z drugą żoną, bogatą i wpływową dziennikarką francuskiego „Vogue’a” Pauline Pfeiffer. Właśnie został ojcem dwóch synów, kiedy postanowił chwilę „odpocząć” w swoim domu na Florydzie. Z powodu złej pogody parowiec miał przymusowy postój w porcie w Hawanie. W 1932 roku powrócił na dłużej, a siedem lat później kupił piękny dom. W tym czasie był już wschodzącą gwiazdą literatury. W księgarniach stały dwie jego znane do dziś powieści: „Słońce też wschodzi” i „Pożegnanie z bronią”. Zanim jednak znalazł swoje wymarzone miejsce do zamieszkania na Kubie, zatrzymywał się w pudroworóżowym Hotelu Ambos Mundos, w małym i ciasnym pokoju 511. To właśnie tam większość turystów zaczyna zwiedzanie Hawany śladami pisarza. Hemingway mieszkał w hotelu przez siedem lat i czuł się tam jak w domu. Z jego okna na piątym piętrze roztacza się oszałamiający widok na Hawanę i port. Ten sam, do którego przypadkowo przypłynął kiedyś statek z pisarzem. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2026/07/GettyImages-647622920KOLOR-513b955.jpg" width="6016" height="4016" alt="Kapitol w Hawanie, czyli El Capitolio – jeden z najbardziej charakterystycznych i imponujących budynków stolicy Kuby. Zachwyca monumentalną fasadą, potężną kopułą i neoklasyczną architekturą." title="Kapitol w Hawanie, czyli El Capitolio – jeden z najbardziej charakterystycznych i imponujących budynków stolicy Kuby. Zachwyca monumentalną fasadą, potężną kopułą i neoklasyczną architekturą." /> Za dzień pobytu płacił tylko półtora dolara. Gdy miał towarzystwo – żony lub jednej z kochanek – opłata wzrastała do dolara siedemdziesięciu pięciu centów. Dziś ten pokój jest bezcenny i nie można go wynająć. Za to można go zwiedzić za około pięć dolarów. (Oczywiście w tak zwanych instytucjach państwowych na Kubie płatność dolarami nie jest akceptowana. Trzeba je wymienić na lokalną walutę – kubańskie peso CUP). W pokoju 511 pozostały oryginalne meble i rzeczy pisarza, łącznie z jego ukochaną maszyną do pisania Royal, stojącą na specjalnie zaprojektowanym wysokim stoliczku, ponieważ Ernest najbardziej lubił pisać na stojąco ze względu na dolegliwości, których nabawił się po przeżyciu dwóch katastrof lotniczych. Poza tym na stojąco lepiej mu się myślało. W garderobie nadal wiszą jego ubrania, szyte na miarę przez krawca, a także oryginalny kufer Louis Vuitton. Z Hotelu Ambos Mundos miał bardzo blisko do swoich dwóch knajpek, w których spędzał całe noce, nie tylko z powodu bezsenności, na którą cierpiał przez całe życie. Hemingway uwielbiał Kubańczyków, mówił po hiszpańsku i bardzo lubił rozmawiać z ludźmi. Sam o sobie mawiał, że jest Kubańczykiem z krwi i kości. W pokoju 511 na ścianie wisi telegram z 1954 roku, informujący o przyznaniu mu literackiej Nagrody Nobla. Został uhonorowany za całokształt twórczości wraz z jego ostatnim, napisanym na Kubie w 1952 roku opowiadaniem „Stary człowiek i morze”. Ale zanim dostał Nobla, w pokoju 511 napisał swoje wcześniejsze wielkie dzieło „Komu bije dzwon”. W kilka miesięcy od premiery książka sprzedała się w liczbie ponad pół miliona egzemplarzy, a także została nominowana do Nagrody Pulitzera. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2026/07/GettyImages-1327231970KOLOR-9d2de2b.jpg" width="4000" height="6016" alt="Ktoś kiedyś porównał Hawanę do starszej damy, która lata swojej największej świetności ma już za sobą, ale wciąż zachwyca dawnym wdziękiem, niepowtarzalnym urokiem i ponadczasową elegancją." title="Ktoś kiedyś porównał Hawanę do starszej damy, która lata swojej największej świetności ma już za sobą, ale wciąż zachwyca dawnym wdziękiem, niepowtarzalnym urokiem i ponadczasową elegancją." /> <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2026/07/GettyImages-513942494KOLOR-99be065.jpg" width="5923" height="3951" alt="Cojímar – niewielka wioska rybacka na wschód od Hawany, która stała się inspiracją dla Ernesta Hemingwaya podczas pisania „Starego człowieka i morza”." title="Cojímar – niewielka wioska rybacka na wschód od Hawany, która stała się inspiracją dla Ernesta Hemingwaya podczas pisania „Starego człowieka i morza”." /> Stara farma z widokiem Opuszczamy kolorową, rozśpiewaną i roztańczoną Hawanę i wynajętym niebieskim kabrioletem ruszamy na wschód, do prywatnego raju Ernesta Hemingwaya Finca Vigía – po hiszpańsku „farma z widokiem” lub „punkt obserwacyjny”, co idealnie oddaje jej położenie na wzgórzu z widokiem na Hawanę. Pisarz znalazł swoją kubańską posiadłość dzięki ówczesnej kochance, a wkrótce trzeciej żonie, Marcie Gellhorn. Amerykańska dziennikarka, reporterka i korespondentka wojenna była jedyną kobietą, która odważyła się porzucić tego słynnego Hemingwaya! Nie zamierzała być panią domu żyjącą w cieniu męża. Ale o tym później. Na razie zakochani mieszkali razem w Hotelu Ambos Mundos. Gellhorn miała już dosyć ciasnego pokoiku w głośnej Hawanie i znalazła ogłoszenie o willi do wynajęcia na obrzeżach miasta, w dzielnicy San Francisco de Paula. Wynajęli ją za 100 dolarów miesięcznie. Gdy w grudniu 1940 roku wzięli ślub, Hemingway zakupił całą posiadłość (dom wraz z 15 akrami ziemi) za 12,5 tysiąca dolarów, wykorzystując na ten cel część tantiem ze swojej bestsellerowej powieści „Komu bije dzwon”. Na terenie posiadłości jest basen, kort tenisowy, a nawet wieża, w której Martha zaprojektowała dla męża pracownię pisarską. Ale on i tak wolał pisać w swojej sypialni albo w salonie, oczywiście na stojąco. A wieżę polubiły wszystkie psy i koty gospodarzy. Dom został zbudowany w 1886 roku przez katalońskiego architekta Miguela Pascuala y Baguera. Po zamieszkaniu Hemingway przebudował go gruntownie na swoje potrzeby. Dzisiaj można zwiedzić Finca Vigía tylko z zewnątrz. Można obejść willę dookoła i zajrzeć do środka przez otwarte okna. Wnętrze pozostaje nienaruszone od 1960 roku, kiedy Hemingway na zawsze opuścił Kubę. Patrząc przez otwarte okiennice, dom wygląda tak, jakby gospodarz wyszedł na spacer albo wypłynął w morze na połów ryb swoją łódką Pilar. Na półkach wciąż stoi dziewięć tysięcy książek, dzieła sztuki, tysiące zdjęć i dokumentów, a także trofea myśliwskie z afrykańskiego safari, z których pisarz był bardzo dumny. Chociaż jest tu pewna sprzeczność, bo Hemingway był znany ze swojej miłości do zwierząt i miał kilkanaście kotów i psów. Do dziś można zobaczyć ich nagrobki w ogrodzie przy domu. Czytaj też: Miliony ją uwielbiały. Po tej decyzji Jackie Kennedy przestała być ulubienicą Amerykanów <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2026/07/EN001171050001KOLOR-332d642.jpg" width="2702" height="3504" alt="Ernest Hemingway z czwartą żoną Mary Welsh. To małżeństwo trwało najdłużej – 15 lat, aż do śmierci pisarza. Zdjęcie wykonano na tarasie widokowym jego ukochanej willi Finca Vigía niedaleko Hawany." title="Ernest Hemingway z czwartą żoną Mary Welsh. To małżeństwo trwało najdłużej – 15 lat, aż do śmierci pisarza. Zdjęcie wykonano na tarasie widokowym jego ukochanej willi Finca Vigía niedaleko Hawany." /> Naga Ava w basenie Przewodnicy z błyskiem w oku opowiadają historię związaną z basenem pisarza i jego przyjaciółką, hollywoodzką gwiazdą Avą Gardner. Mimo że Ava zagrała w filmowych adaptacjach opowiadań Hemingwaya („Zabójcy” i „Śniegi Kilimandżaro”), osobiście poznali się dopiero w połowie lat 50. w Hiszpanii. Połączyła ich miłość do tego kraju i do corridy! Ava wielokrotnie odwiedzała też Hemingwaya w jego kubańskiej posiadłości Finca Vigía. Łączyła ich platoniczna przyjaźń i niemal rodzicielska więź – pisarz nazywał ją „córką”, a ona jego „papą”. Pewnego upalnego popołudnia Ava postanowiła popływać w basenie, zupełnie nago. Oszołomiony tym widokiem Hemingway wydał swojej służbie kategoryczny nakaz: „Proszę nigdy nie wymieniać wody w basenie!”. Niestety dzisiaj basen stoi pusty. Opuszczając wspaniałe ogrody pisarza, warto skusić się na koktajl ze świeżej trzciny cukrowej, który nazywany jest koktajlem Hemingwaya. Czy słodki napój bez rumu mógł być dla niego w ogóle interesujący? Nie wydaje nam się. W każdym razie na pewno warto go spróbować, nie tylko w Finca Vigía, bo guarapo można kupić w wielu miejscach na Kubie. Jeśli zobaczycie starą, lekko zardzewiałą maszynę na ulicy, przy której stoi długa kolejka, to będzie właśnie to! <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2026/07/GettyImages-144100076KOLOR-7debb66.jpg" width="3300" height="5100" alt="Restauracja La Terraza, opisana przez Ernesta Hemingwaya w jego twórczości, działa do dziś i słynie z dań z ryb oraz owoców morza przygotowywanych ze świeżych połowów miejscowych rybaków." title="Restauracja La Terraza, opisana przez Ernesta Hemingwaya w jego twórczości, działa do dziś i słynie z dań z ryb oraz owoców morza przygotowywanych ze świeżych połowów miejscowych rybaków." /> <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2026/07/GettyImages-96510017KOLOR-7ed36b4.jpg" width="3504" height="2336" alt="Na półkach wciąż stoi około dziewięciu tysięcy książek, a wnętrza wypełniają dzieła sztuki oraz trofea myśliwskie z afrykańskiego safari, z których Ernest Hemingway był szczególnie dumny." title="Na półkach wciąż stoi około dziewięciu tysięcy książek, a wnętrza wypełniają dzieła sztuki oraz trofea myśliwskie z afrykańskiego safari, z których Ernest Hemingway był szczególnie dumny." /> Łódź, rybak i morze W ogrodzie willi Hemingwaya jest zacumowana także jego słynna, ukochana łódź Pilar, która tylko czeka, by znów wypłynąć na szerokie wody. To nie była zwykła łódź. To był symbol miłości pisarza do morza, jego pogoni za marlinami i jego połączenia z naturą. Miejscem, które upodobał sobie na połowy, była mała wioska rybacka na wschód od Hawany – Cojímar. To właśnie życie tamtejszych rybaków zainspirowało go do napisania opowiadania „Stary człowiek i morze”. Restauracja La Terraza, którą opisał w książce, istnieje do dziś i słynie z ryb i owoców morza złowionych przez miejscowych rybaków. O wielkim przywiązaniu papy Hemingwaya do Kuby i Kubańczyków świadczy fakt, że przekazał im swojego Nobla, a pieniądze z nagrody rozdał zaprzyjaźnionym rybakom z Cojímar. Ci z kolei zrobili na jego cześć popiersie, które do dziś można oglądać w wiosce. Wzrok pisarza wpatruje się w morze, nad zatoką Cojímar. Hemingway opuścił ukochaną Kubę 25 lipca 1960 roku. Był przekonany, że jeszcze wróci. Pogarszający się stan zdrowia, a także napięta sytuacja polityczna sprawiły, że nigdy więcej nie odwiedził swojej kubańskiej posiadłości. Hemingway popełnił samobójstwo 2 lipca 1961 roku w Ketchum w stanie Idaho za pomocą swojej ulubionej strzelby. Mieszkańcy rybackiej wioski Cojímar mówią, że jak się dobrze rozejrzysz i popytasz, to znajdziesz tam jeszcze starych rybaków, którzy pamiętają Ernesta Hemingwaya – pisarza, noblistę, Amerykanina z urodzenia i Kubańczyka z krwi i kości… I z rumu. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2026/07/AdobeStock957963595EditorialUseOnlyKOLOR-abebf93.jpg" width="6580" height="4387" alt="Finca Vigía, czyli po hiszpańsku „farma z widokiem” – ukochana posiadłość Ernesta Hemingwaya, położona na wzgórzu i otoczona bujnym ogrodem, z którego rozciąga się widok na Hawanę." title="Finca Vigía, czyli po hiszpańsku „farma z widokiem” – ukochana posiadłość Ernesta Hemingwaya, położona na wzgórzu i otoczona bujnym ogrodem, z którego rozciąga się widok na Hawanę." />
Zdobyła tytuł Miss Polonia, a potem obnażyła kulisy tego konkursu. Odeszła nagle w wieku zaledwie 33 lat. Okoliczności śmierci Magdaleny Jaworskiej ujawniono dopiero po latach
Nie chciała zostać Miss. Nie chciała być modelką, ani gwiazdą. Chciała być mądrym człowiekiem i marzyła o tym, by jak najszybciej założyć rodzinę i zostać mamą. Cały czas się gdzieś spieszyła. Być może przeczuwała, że jej życie będzie bardzo krótkie? Zginęła tragicznie, biorąc kąpiel. Włączona suszarka wpadła do wody. Jeszcze przez dwa tygodnie, lekarze walczyli o jej życie w szpitalu. Zmarła 26 lipca 1994 roku, dokładnie 10 lat po zdobyciu korony Miss Polonia. Miała tylko 33 lata.
Był poniedziałkowy poranek 1984 roku. Magdalena Jaworska, która dwa dni wcześniej zdobyła tytuł Miss Polonia, wpadła spóźniona na zajęcia na Wydziale Filozofii Uniwersytetu Warszawskiego. Jej koleżanki i koledzy z roku zamarli z wrażenia. Nawet leciwy pan profesor przerwał wykład, spojrzał na nią, oszałamiająco piękną blondynkę w lokach z rozwianym błękitnym szalem, i powiedział: „Proszę nam pozwolić napaść oczy”. Zobacz także: Renata Fatla: zdobyła koronę Miss Polonia, bała się wrócić do szkoły. Jak potoczyły się jej losy? „Tytuł Miss zaczął przeszkadzać mi w życiu” To był wówczas szok dla wszystkich, że Magdalena Jaworska zaraz po zdobyciu korony, wróciła do normalnych zajęć na uczelni. Laureatki tego konkursu zwykle bowiem porzucały dotychczasowe zajęcia. A ona nie rzuciła studiów, nie wzięła nawet urlopu dziekańskiego. Nie skorzystała też z licznych propozycji kontraktów ze światowych agencji modelek. Nie chciała robić kariery. Chciała się dalej uczyć i rozwijać. Dlaczego zatem w ogóle wystartowała w słynnym konkursie piękności? Wyjaśniła to w swojej książce „Być albo nie być Miss”: „Jeśli chodzi o mnie, to nie było warto startować w konkursie na Miss. Zresztą gdy brałam w nim udział, nie zdawałam sobie sprawy, że wybiera się po prostu i tylko ładną dziewczynę. Wydawało mi się, że chodzi o coś więcej. Ale tak naprawdę ten tytuł kojarzy się wszystkim z atrakcyjnym wyglądem i „głupim” konkursem. Dlaczego zatem w ogóle zdecydowałam się startować? Jestem osobą pogodną, lubię zmiany w życiu i niecodzienność, lubię atrakcyjne ubrania, moda to dla mnie zabawa i przyjemność. Z tym wszystkim kojarzył mi się konkurs, gdy po namowach znajomych, zdecydowałam się wziąć w nim udział. Prawda jednak później okazała się mało zabawna i bardzo brzemienna w skutki. Tytuł, który zdobyłam, zaczął mi przeszkadzać w życiu”. Magdalena Jaworska była najbardziej dumna z tytułu Miss Polonia, który przyznały jej pozostałe kandydatki. „To była bowiem ocena właściwości mojego charakteru, nie wyglądu. Wybrały mnie zresztą moje konkurentki i był to mój jedyny rzeczywisty sukces w tych zawodach o tytuł miss" – wyznała w książce. Czytaj również: 20-letnia miss przeżyła chwilę grozy, teraz walczy o życie i zdrowie: „Moje serce przestało działać” Tak wyglądały wybory Miss Polonia w latach 80. Pisząc o konkursie Miss Polonia dzisiaj, musimy pamiętać, że kiedy wygrała go Magdalena Jaworska, był rok 1984. Komuna, puste półki w sklepach, zdobycie czegokolwiek, a zwłaszcza butów czy materiału na sukienkę, graniczyło z cudem. Dodatkowo, była to druga edycja konkursu, zorganizowana po ponad 25-letniej przerwie. Wszyscy bardzo chcieli, żeby było już tak jak „na zachodzie”, ale droga do tego była jeszcze bardzo daleka. Chociaż pojawiali się pierwsi zagraniczni sponsorzy, którzy doceniali potencjał wydarzenia - pełnego pięknych dziewcząt, transmitowanego na żywo w telewizji i potrafili zapłacić duże pieniądze w zamian za reklamę swoich produktów. Czytaj także: Miss Polonia 1991: „Przeżywam wszystko na nowo”. Jak dziś wygląda Karina Wojciechowska? Pamiętajmy też, że wówczas można było bez żadnych ograniczeń reklamować papierosy i alkohol. Czas antenowy, lokowanie produktu – w latach 80.nikt o czymś takim nie słyszał. Pieniądze od zagranicznych sponsorów w tzw. dewizach płynęły więc szerokim strumieniem do organizatorów konkursu, a laureatki były pozostawione same sobie. Lecąc na światowe konkursy piękności, jak Miss World czy Miss Universe musiały radzić sobie same, czyli zadbać o całą garderobę na prawie miesiąc pobytu na zgrupowaniach i finale. O czymś tak prozaicznym, jak kosmetyki do makijażu, których również nie było, już nie wspomnimy. Największy problem był z sukniami wieczorowymi, w których Miss z danych krajów prezentowały się na scenie. Do tego dochodziły jeszcze ogromne trudności z uzyskaniem paszportu na wyjazd, o obcej walucie w ogóle nie było mowy. Zbuntowana Miss mówi dość Magdalena Jaworska była tą pierwszą „niepokorną” Miss, która zaczęła się upominać o swoje. Kiedy przed wylotem na finał Miss Europy zapytała prezesa Biura Miss Polonia o fundusze na wyjazd, żeby móc kupić potrzebne rzeczy do reprezentowania kraju, usłyszała: „Ale nie ma na to pieniędzy”. Na jej kolejne pytanie, co w takim razie ma zrobić, padła lakoniczna odpowiedź: „Możesz nie jechać”. Magdalena Jaworska wielokrotnie podkreślała, że w całej tej „missgate”, nie chodziło jej o pieniądze czy ich brak, tylko o pokazanie kompletnego chaosu organizacyjnego, braku odpowiedzialności osób decyzyjnych i ciągłe nerwy podczas roku jej „panowania”. Maksyma „Bądź piękna i milcz” była jej obca. Mówiła głośno i wyraźnie, co myśli. Mówiła i pisała. Artykuł jej autorstwa „Być miss” opublikowany w tygodniku „Polityka” wywołał burzę w mediach i światku organizatorów wyborów. Opisała w nim szczerze, jak wyglądają kulisy konkursów piękności. Została nawet oskarżona o pomówienia przez Jerzego Chmielewskiego, ówczesnego szefa Biura Miss Polonia. Sprawa zakończyła się ugodą, ale od tego czasu do Magdy Jaworskiej przylgnęła łatka „tej niewygodnej i problematycznej”. Zobacz również: Ewa Wachowicz na zdjęciach sprzed niemal trzydziestu lat. Tak wyglądała, wygrywając Miss Polonia Ale to nie był koniec! W 1990 roku Jaworska odpaliła kolejną bombę. Napisała książkę „Być albo nie być miss”, w której szczegółowo opisała, nie tylko jak wygląda konkurs Miss Polonia, ale również, jakimi prawami rządzą się inne światowe konkursy piękności i przede wszystkim, jakim są biznesem. Swoją publikacją wsadziła kij w mrowisko i na zawsze odmieniła wizerunek konkursu Miss Polonia. Przysporzyło jej to również wielu wrogów. „Kilka lat temu stałam się tworem polskiego, raczkującego wówczas konkursu. Wybrano mnie Miss Polonia. Ta etykieta, chociaż czas mija, usiłuje ciągle zmienić moje życie ze zwykłego w niezwykłe, z szarego w barwne, z mądrzejszego w głupsze, oczekuje, abym spełniła mit gwiazdy, czyli tej, której się udało” - pisała we wstępie. Ale Magdzie rzeczywiście udało się zrealizować wszystko to, co sobie wcześniej zaplanowała. W 1988 obroniła pracę magisterską na Wydziale Filozofii Uniwersytetu Warszawskiego o koncepcji wolności u Jeana-Paula Sartre’a. Pracowała jako dziennikarka, wydawca i projektantka mody. Założyła nawet własną, prywatną firmę odzieżową Miss Top i otworzyła swój pierwszy markowy sklep. Przez krótki czas prowadziła też „Teleexpress” w TVP1. Ale przede wszystkim, spełniła swoje największe marzenie o byciu mamą. W 1986 roku urodziła syna Michała, który dziś jest prawnikiem. Rodzinne szczęście i tragedia, którą ukrywano przez lata „Po oddaniu korony „najpiękniejszej”, zdecydowałam się wyjść za mąż i urodzić dziecko. Było to posunięcie dość niespodziewane. Większość pewnie patrzyła na mnie jak na kogoś niespełna rozumu. No bo Londyn, Paryż, agencje, kontrakty, a ja wybieram studia i co jeszcze mniej roztropne, dziecko. Wbrew pozorombyło to najlepsze, co mogłam dla siebie zrobić, chociaż utrudniło mi to dodatkowo kończenie studiów. Postawiło mnie jednak po prostu na nogi, pozwoliło wrócić do wcześniejszych, prawdziwych i istotnych dla mnie wartości. Okazało się, że największym szczęściem dla mnie, jest karmienie mojego maleństwa. Zrozumiałam, że dużo większą radość przynosi mi dawanie niż branie. Chodzenie w koronie „najładniejszej” i zbieranie hołdów, nie wiadomo za co, nie sprawiało mi satysfakcji. Było niezgodne z moim systemem wartości. Urodzenie dziecka dało mi bardzo dużo radości wolnej od fajerwerków i sztuczności całego miss-biznesu. Odkryło przede mną inne barwy życia, o wiele istotniejsze i jakby bardziej ludzkie”. Czytaj również: Miss Polonia 2025. Burza po werdykcie, internauci wybrali swoją królową Karierę i rodzinne szczęście Magdaleny Jaworskiej skończyło się 8 lipca 1994 roku. Była Miss Polonia poszła się wykąpać. Spieszyła się, więc jeszcze siedząc w wannie suszyła włosy. Nagle suszarka wypadła jej z rąk i wpadła do wody. Mąż natychmiast wezwał pogotowie, nieprzytomna Jaworska trafiła do szpitala. Lekarze jeszcze kilkanaście dni walczyli o jej życie. Bezskutecznie. Po tej tragicznej śmierci powstało wiele spekulacji i teorii spiskowych, twierdząc, że to nie mógł być tragiczny wypadek. Sprzyjał temu fakt, że okoliczności tej tragedii długo ukrywano. Syn Magdaleny Jaworskiej, Michał wiele lat później przyznał: „Śledztwo wykazało, że to był po prostu wypadek.” Cytaty pochodzą z książki Magdaleny Jaworskiej „Być albo nie być Miss” 1990 rok, wyd. Optima
TYLKO U NAS: Żona Piotra Machalicy opowiada o ich ostatnich wspólnych chwilach. „Za ten ostatni telefon, za to ostatnie "kocham cię" będę wdzięczna do końca życia”
Byli parą przez 15 lat, ale na ślub zdecydowali się dopiero w 2020 roku. Ceremonia odbyła się 19 września. Uroczystość była skromna - ze względu na restrykcje w czasie pandemii zaproszono jedynie najbliższych przyjaciół. „Było bajkowo i jestem bardzo szczęśliwy. Takie przypieczętowanie miłości było dla nas ważne” – powiedział zaraz po ślubie Piotr Machalica. Niestety, trzy miesiące później, 14 grudnia 2020 roku, aktor zmarł na covid. Jego żona Aleksandra Machalica postanowiła pięknie i godnie uczcić pamięć męża - zorganizowała Festiwal im. Piotra Machalicy. Dziś startuje piąta edycja tego wydarzenia.
Skąd wziął się pomysł na Festiwal im. Piotra Machalicy? W tym roku odbędzie się już piąta edycja. Aleksandra Machalica: To było dosyć spontaniczne. Po śmierci męża pomyślałam, że fajnie by było, żeby w Częstochowie stanęła pamiątkowa ławeczka, na której będzie siedział Piotr. Ktoś mógłby się do niego dosiąść i powspominać, a młodzi ludzie dzięki temu dowiedzieliby się kim był. Może sięgnęliby po spektakl Teatru Telewizji, po jakąś płytę z piosenkami czy po jeden z filmów. Kiedy już było pewne, że ławeczka powstanie, wraz z przyjaciółmi doszliśmy do wniosku, że wspólnie możemy zrobić jeszcze więcej dla Piotra i zorganizować np. koncert. Przyjaciele Piotra – artyści, tak? Tak, m.in. wspaniała Magda Umer, która była z nami od pierwszej edycji festiwalu. Przyjeżdżała pierwsza, a wyjeżdżała ostatnia. Zawsze miała czas dla nas, dla wolontariuszy i oczywiście dla wszystkich widzów. Pełna spokoju i otwartości na drugiego człowieka. Lubiła tu być. Wspierała nas całym sercem nie tylko podczas festiwalu, ale i przez cały rok. Mam ogromne wsparcie od przyjaciół męża, którzy przyjeżdżają do nas na każdą edycję festiwalu, tworzą go razem ze nami i co roku jakimś cudem nam się to udaje! Tym razem poza spektaklami i koncertami, staramy się też skupić się na zdrowiu: organizujemy panele dyskusyjne o kondycji psychicznej czy depresji. A jeśli chodzi o część artystyczną, to pojawi się Artur Żmijewski, Dorota Landowska i Joanna Szczepkowska z „Separatką”, Joanna Liszowska, Magda Kumorek i Kasia Żak ze swoimi koncertami, Anna Dymna z Aleksandrem Machalicą (bratem Piotra) z poezją Leśmiana, Marcin Januszkiewicz z piosenkami Osieckiej, a to nie wszystko… Wielkie gratulacje dla pani i całej ekipy, że wszystkie te wydarzenia są za darmo. Naszym celem od początku było to, by wszystkie wydarzenia festiwalu były darmowe. Od trzech lat mamy wsparcie Ministerstwa Kultury, co bardzo nam pomaga, bo możemy zwiększać pulę miejsc, a zainteresowanie jest ogromne. Widzowie ustawiają się w kolejkach od świtu, a wejściówki znikają w kilka minut. Intensywną pracę u podstaw wykonuje kilka osób i nie będę ukrywać, że jest ona wyczerpująca. Co roku przysięgam sobie, że to ostatni raz, a potem nagle pojawiają się setki osób, które mówią, że czekają na ten festiwal cały rok i że to dla nich wielkie święto. Potem widzę te kolejki po bilety od siódmej rano pod teatrem i wiem, że to wszystko ma sens, że ludzie tego potrzebują.Mojego męża zawsze bardzo wzruszała coroczna akcja w teatrze Bilet za złotówkę, mówił wtedy, że to nie tak, że ludzie nie potrzebują kultury, tylko są inne potrzebniejsze rzeczy w domowych budżetach. Dla tych, którym nie udało się zdobyć wejściówek organizujemy w niedzielne południe na ławeczce Piotra czytanie „Listów na wyczerpanym papierze” Agnieszki Osieckiej i Jeremiego Przybory. Czytać będą: Katarzyna Żak, Dorota Landowska, Mariusz Bonaszewski i Artur Żmijewski. To wydarzenie otwarte dla wszystkich, na które nie trzeba żadnych wejściówek. A’propos listów. Wiem, że pani napisała piękny list po śmierci męża, który został przeczytany na pogrzebie: „Specjalne podziękowania kieruję do zespołu lekarzy, którzy 11 grudnia o godzinie 11:54 przed samą intubacją i podłączeniem męża do respiratora pozwolili i pomogli mu wykonać telefon do mnie, za tę ostatnią rozmowę, za to pożegnanie, za to ostatnie "kocham cię" będę wam wdzięczna do końca życia”. Tak było. Ale to był czas, którego prawie nie pamiętam. Jakby wszystko wówczas działo się poza mną. Nic nie wskazywało na to, że sytuacja jest tak poważna. Byliśmy pewni, że to po prostu zwykłe przeziębienie, infekcja. Testy na covid były negatywne. Pojechaliśmy do szpitala, nie dlatego, że stan męża wymagał już hospitalizacji, tylko po prostu niepokoiliśmy się tym, że czuje się coraz gorzej. A po paru dniach, odebrałam od Piotra ten ostatni telefon… Spotkaliśmy się oboje z ogromną życzliwością ze strony lekarzy i personelu szpitali, w których mąż był. Myślę, że to był bardzo trudny czas dla wielu rodzin. Pandemia odzierała z godności. Wszystkich. Pani Olu, napisała też pani takie piękne zdanie na stronie Festiwalu: „Nie mam wątpliwości, że Piotruś jest dzisiaj z nami i czuje waszą obecność, tych wszystkich festiwalowych gości i widzów”. Absolutnie po to jest ten festiwal, żeby Piotruś był z nami. Teraz jest też po to, żeby wciąż była Magda Umer. Żeby nie zapominać o nich, wspominać i co roku przypominać ich twórczość. Żeby tak jak oni opiekować się kulturą. W tym roku Festiwal jest poświęcony również pamięci Magdy Umer. Tak, Magda Umer była królową matką tego festiwalu. Przesyłam cudne zdjęcie, które zrobili Magdzie nasi wolontariusze rok temu. To dowód! Pani Olu, co pan Piotr Machalica powiedziałby na taki wspaniały festiwal, który pani robi? Chcę myśleć, że byłby bardzo dumny z nas wszystkich i z pracy, którą w to wkładamy. Razem ze mną pracują m.in. agentka Piotra - Karolina Rutecka, Artur Żmijewski z żoną Pauliną, Krystyna Janda, Czarek Żak, Janek Wołek, Janusz Strobel. Oni naprawdę są z nami przez cały rok. Robimy festiwal, który kosztuje ogromne pieniądze, a wstęp na wszystkie wydarzenia jest bezpłatny - to niezły wyczyn w tych czasach. Piotr byłby zadowolony i wzruszony, widząc to wszystko. No i na pewno byłby bardzo dumny z pani, że pani to spina. Tak, zawsze był ze mnie dumny, więc myślę, że teraz byłby tym bardziej. Festiwal im. Piotra Machalicy 2026 potrwa rozpoczyna się w czwartek 25 czerwca i potrwa do niedzieli 28 czerwca. Szczegółowy program można znaleźć na stronie fundacjapiotramachalicy.pl/#festiwal-content
TYLKO U NAS: Kabaret Hrabi i Marzena Rogalska w poruszającym wspomnieniu o Joannie Kołaczkowskiej. "Ludzie jeszcze bardzo długo będą ją kochać"
Dzisiaj, 22 czerwca, Joanna Kołaczkowska obchodziłaby 60. urodziny. Cały czas trudno uwierzyć, że już jej z nami nie ma. „Mieliśmy nadzieję, że to jest tylko zły sen, że za chwilę się obudzimy i to wszystko minie, że Asia będzie zdrowa. Zresztą do dzisiaj tkwimy w takim dziwnym stanie. Nie tylko my. Wielu ludzi mówi nam, że po prostu wydaje im się, że Asia gdzieś wyjechała” – opowiadają w wywiadzie dla VIVA.pl jej przyjaciele z Kabaretu Hrabi. Swoimi wspomnieniami o niezwykłej artystce dzieli się z nami także dziennikarka Marzena Rogalska, która była jej przyjaciółką od czasu studiów.
„Dokładnie rok temu na urodzinach, Asia wyglądała ślicznie! Był tort, byliśmy szczęśliwi, że jesteśmy razem. Patrzyliśmy na Asię z ogromną miłością, a ona odwzajemniała te spojrzenia z czułością. Wierzyliśmy wciąż w dobre zakończenie tej historii” – mówi w rozmowie z VIVA.pl Marzena Rogalska. Z okazji 60. rocznicy urodzin Joanny Kołaczkowskiej dziennikarka opowiada o kulisach swojej wieloletniej przyjaźni z ukochaną przez Polaków artystką. Specjalnego wywiadu udzielili nam też Dariusz Kamys, Tomasz Majer i Łukasz Pietsch, czyli członkowie Kabaretu Hrabi. Czytaj także: Joanna Kołaczkowska skończyłaby dziś 60 lat. Wzruszający wpis Kabaretu Hrabi chwyta za serce. "Uczymy się na nowo..." – Jak się poznałyście ? Marzena Rogalska: Poznałam Aśkę, kiedy byłam jeszcze w liceum, a ona już wtedy występowała na FAMIE w Świnoujściu. Pamiętam to doskonale. To było prawdziwe objawienie! Kiedy oglądało się ją na scenie, już wtedy, w 1989 roku, miało się poczucie, że jest się świadkiem narodzin gwiazdy, że właśnie pojawił się żywy diament. I oczywiście nie tylko ja miałam takie wrażenie. Przy okazji tej rocznicy urodzin nie mogę nie wspomnieć, że w pewnym sensie zawdzięczam jej swój życiowy zwrot. Razem z Adamem Nowakiem z zespołu Raz Dwa Trzy przekonywali mnie, żebym dała sobie spokój ze szkołą teatralną, o której marzyłam. Mówili: „Daj spokój, po co znowu zdajesz po dwóch nieudanych próbach? Przyjdź do nas, studiuj tutaj, w Zielonej Górze. Byle dostać akademik i będziesz z nami działać artystycznie”. Byli już wtedy studentami słynnej pedagogiki kulturalno-oświatowej. Tak naprawdę studiowało się tam trochę przy okazji. Ważniejsze było życie studenckie, twórcze spotkania i to, że nieustannie coś się działo. Długo nie musieli mnie namawiać i nigdy tej decyzji nie żałowałam. To był dla mnie fenomenalny czas. Występowałam z nimi w różnych projektach w kultowym klubie Gęba, jeździliśmy też na FAMĘ. Miałam również wielką przyjemność stanąć z nią na scenie u progu mojego dorosłego życia, w spektaklu „Love, Love” napisanym przez Władka Sikorę. Asia grała złą siostrę, ja Kopciuszka i właśnie tam po raz pierwszy padł słynny dialog: „Kopciuszek, chcesz czekolady? – Chcę! – To se kup!”. Smakowaliśmy wtedy dorosłość, ale przede wszystkim żyliśmy naszym szalonym, artystycznym życiem. Na FAMIE potrafiliśmy całe noce przesiedzieć na plaży. Władek grał na gitarze, śpiewaliśmy, wygłupialiśmy się, rozmawialiśmy do świtu. To były przecudowne chwile. Później pocieszała mnie, kiedy miałam złamane serce. I już zawsze była obecna w moim dorosłym życiu – czasem bliżej, czasem trochę dalej, ale zawsze. Jej życzliwość i dobroć były wręcz porażające. Każdy, kto znał ją choć odrobinę, wiedział, że była gotowa pomóc każdemu, nawet kosztem samej siebie. Zawsze zapraszała mnie na swoje spektakle i do dziś nie mogę sobie darować, że przegapiłam „Hrabinę Pączek”. Zadzwoniłam do niej i mówię: „Jezu, nie mogę sobie wybaczyć, że grałaś w Romie, a ja się zgapiłam i nie przyszłam”. A ona na to: „Makaron, nie martw się. To wszystko dlatego, że ja ci nie przypomniałam”. Bo ona miała taki zwyczaj. Zawsze mówiła: „Jeszcze zadzwonię i przypomnę”. I rzeczywiście dzień lub dwa przed spektaklem przychodził SMS: „To co, będziesz?” To jest właśnie jej kwintesencja. Pamiętam też, jak nasz wspólny trener Adrian opowiadał, że oddała swoje łóżko pani, która pomagała jej sprzątać, a sama przez długi czas spała na materacu. To była cała ona. Była po prostu niesamowicie życzliwa. A kiedy się spotykałyśmy, rozmawiałyśmy naprawdę – bez pozy, bez udawania, bez najmniejszej ściemy. – Z twoich opowieści wynika, że Asia na scenie i Asia prywatnie to były dwie zupełnie różne osoby? Myślę, że do końca nie zdawała sobie sprawy z tego, jakie robi wrażenie na ludziach. Była osobą, która nie chciała nikomu sprawiać kłopotu i trochę nie umiała odnaleźć się wobec tak ogromnej sympatii i uwielbienia. W naszym ostatnim wywiadzie opowiadała mi, że pewna kobieta tak podekscytowała się na jej widok, że po prostu pocałowała ją w usta. Mówiła też, że dopiero uczy się delikatnie stawiać granice i potrafi powiedzieć: „Ja już. Już wystarczy autografów i zdjęć”. Wiem, że było jej miło, kiedy wybitni aktorzy gratulowali jej talentu, ale jednocześnie do końca nie umiała przyjmować komplementów. To ją naprawdę onieśmielało. Miałam jednak poczucie, że ta prywatna, nieśmiała strona jej osobowości zaczynała wreszcie nabierać tej pewności, którą od zawsze miała na scenie. I miałam też wrażenie, że ten ogromny talent, którego tyle dowodów zostało w sieci, miał mieć kolejną spektakularną odsłonę. Była w niezwykłym twórczym gazie. Wydawało się, że właśnie teraz będziemy świadkami prawdziwej eksplozji jej możliwości. – Jak wspominasz jej ostatnie urodziny? Dokładnie rok temu wyglądała przepięknie. Pamiętam zachwyt jej siostry Agnieszki, która mówiła: „Zobacz, jak ślicznie wygląda!” Miała granatową sukienkę i granatową opaskę we włosach. Była w niezłej formie. Śpiewaliśmy jej: „Asiu, Asiu, taka jesteś śliczna, kupię tobie kwiaty na tę okoliczność…” parafrazując słynny Potemowy przebój „Kocham Hanię”.. Był tort, byliśmy szczęśliwi, że jesteśmy razem. Patrzyliśmy na Asię z ogromną miłością, a ona odwzajemniała te spojrzenia z czułością. To było niezwykle ciepłe, radosne spotkanie. Wierzyliśmy wciąż w dobre zakończenie tej historii. A potem, dosłownie kilka dni później, zaczęło być bardzo źle. Kiedy dziś myślę o Asi, wraca do mnie jeszcze jedna rzecz – dla niej naprawdę nic nie było problemem. Kiedyś chciałam zrobić niespodziankę mojemu przyjacielowi. Zaprosiłam go na spektakl Kabaretu Hrabi, a potem zabrałam za kulisy, żeby ją poznał. Nie miało znaczenia, że była zmęczona i następnego dnia ruszała dalej w trasę. Myślę, że takich próśb Asia dostawała setki. A jednak, nawet kiedy była chora, jeśli coś komuś obiecała, po prostu to robiła. Zawsze stawiała innych na pierwszym miejscu. To było niezwykłe. Miała przyjaciół w każdym zakątku Polski. Jak potrafiła utrzymać te wszystkie relacje, pamiętać o ludziach i troszczyć się o nich mimo swojego nieustannego biegu – pozostaje dla mnie tajemnicą i zjawiskiem, które nie przestaje budzić mojego podziwu. Ostatnio rozmawiałam o tym z Szymonem Majewskim. Powiedziałam mu, że jej odejście zachwiało moim poczuciem sensu. To, że została nam zabrana tak szybko, do dziś wydaje mi się czymś niezrozumiałym i bezsensownym. I naprawdę pół gospodarstwa bym oddała, żeby zrobić jej ulubioną kombuchę o smaku mango i jeszcze raz do niej zadzwonić. Widzę ją, jak wpada do mojego domu, w pośpiechu zrzuca płaszcz – zawsze tak robiła. Trochę jak Miranda z „Diabeł ubiera się u Prady”. Wchodziła, szybki ruch ręką i płaszcz albo kurtka lądowały na podłodze. Potem siadała na kanapie i od progu mówiła, że strasznie się spieszy, bo ma milion spraw. Tak bardzo chciałabym do niej zadzwonić i jeszcze raz powiedzieć: „Mam dla ciebie kombuchę” i usłyszeć jej radosny głos. I za każdym razem pytała: „Ale serio cała butelka dla mnie? Rozczulała mnie tym. A serce rozmiękczał jej zachwyt nad czymś małym i zwyczajnym. Cała Aśka… Czytaj także: Kabaret Hrabi nagrał piosenkę o Joannie Kołaczkowskiej. „Tu się o tobie mówi stale, tak jakbyś nie zginęła stąd” "Asia jest wciąż obecna". Dariusz Kamys, Tomasz Majer i Łukasz Pietsch z Kabaretu Hrabi wspominają Joannę Kołaczkowską. – Dzisiaj, 22 czerwca, Joanna Kołaczkowska obchodziłaby 60.urodziny. Wiem, że jeszcze rok temu świętowaliście wspólnie z Joasią Jej ostatnie urodziny. Dariusz Kamys: Nikt z nas wówczas nie myślał, że to mogą być ostatnie urodziny. No kto, jak kto, ale nie Aśka Kołaczkowska! Kobieta, człowiek, artystka. Tylu ludzi się za nią modliło, wysyłało dobrą energię, trzymało kciuki. Rok temu, było tak wielkie poruszenie całego społeczeństwa. Wykorzystywaliśmy wszystkie dostępne metody, żeby jej pomóc i bardzo wierzyliśmy, że Aśka z tego wyjdzie. Wierzyliśmy do końca. Nadzieja umiera ostatnia i to jest prawda. Tomasz Majer: Mieliśmy nadzieję, że to jest tylko zły sen, że za chwilę się obudzimy i to wszystko minie, że Asia będzie zdrowa. Zresztą do dzisiaj tkwimy w takim dziwnym stanie. Nie tylko my. Wielu ludzi mówi nam, że po prostu wydaje im się, że Asia gdzieś wyjechała. Ciągle nie możemy się pogodzić z jej odejściem. – Tak. Ja też zauważyłam, że wiele osób, które były z Asią blisko i się z nią przyjaźniły, tak jak wy, nie mówi o niej w ogóle w czasie przeszłym. Dariusz Kamys: Bo to absurd! Ale powiem szczerze, mam poczucie, że Asia jest wciąż obecna. Cały czas wyświetlają mi się filmiki z nią w internecie, cały czas słyszę jej głos, słyszę jej śmiech. Przychodzi też do mnie w snach. Ostatnio miałem taki sen przecudny. Śniło mi się, że ją spotkałem tak normalnie na ulicy i pomyślałem: "Jezu, Aśka!". I zdałem sobie sprawę, że to wszystko, co do tej pory się wydarzyło, to jest fikcja, że Aśka przecież tutaj żyje. To był dla mnie niesamowicie szczęśliwy moment. Aśka nie lubiła specjalnie bliskiego przytulania, ale w tym śnie mi pozwoliła i ją po prostu dorwałem i przytuliłem bardzo, bardzo mocno z tej radości. Tomasz Majer: Ja też zapisuję moje sny z Aśką. Mam już pięć. I w każdym z tych snów, jest jej dobrze, nie cierpi i jest uśmiechnięta. A ja czuję wielką wdzięczność za to, że mogłem z nią być, spędzać czas i z niej czerpać, z jej dobroci i z jej talentu. – A powiedzcie proszę, czego wam najbardziej brakuje? Dariusz Kamys: Trudno to ująć, bo to było 40 lat wspólnej pracy. Znamy się troszeczkę dłużej. Aśka była drugą kobietą, po mojej żonie, z którą miałem największy kontakt. Razem pracowaliśmy w kabarecie Potem. Właściwie, my żyliśmy kabaretem, bo i ona, i ja byliśmy zapaleńcami, pasjonatami. I tak samo w Kabarecie Hrabi, którego markę zbudowaliśmy od podstaw. Brakuje mi po prostu jej, a chyba najbardziej brakuje mi jej śmiechu. Bo Aśka miała niesamowicie zaraźliwy, szczery, spontaniczny śmiech, który naprawdę dawał satysfakcję, a jeżeli jeszcze samemu było się powodem tego jej śmiechu, to naprawdę dawało człowiekowi niezwykłe zadowolenie, że udało mu się rozśmieszyć Kołaczkowską. Łukasz Pietsch: Ciężko jest wracać do tych samych garderób, po których się razem włóczyliśmy przez tyle lat. Ciężko jest, że nie możemy już wymienić poglądów na różne aktualne tematy. Niestety, mnie się Asia jeszcze nie przyśniła, ale mam takie poczucie, że jej artystyczny Duch unosi się cały czas nad nami i to jest odczuwalne. I myślę, że jest zadowolona, że działamy dalej i że w pewnym sensie daje nam na to zgodę, że mamy jej błogosławieństwo. Zobacz także: Adrianna Borek zdradziła, jaka Joanna Kołaczkowska była prywatnie. Ten szczegół mówi wszystko Dariusz Kamys: Ja też czuję jej obecność i czuję wsparcie. Naprawdę, wydaje mi się, że gdziekolwiek ona jest, wspiera nas i na pewno nam kibicuje i cieszy się, że dajemy radę. Tomasz Majer: Mi brakuje przyjaciółki i sąsiadki, bo dosłownie za minutę będę przyjeżdżał koło jej domu i za każdym razem jak przyjeżdżam, jest mi smutno, jest mi ciężko na sercu. Razem z Aśką jeździliśmy w trasy, umawialiśmy się, spędzaliśmy ze sobą mnóstwo czasu w drodze. Brakuje mi po prostu towarzyszki do rozmów. To nie jest też tak, że my cały czas spędzaliśmy wspólnie. Szanowaliśmy swój odpoczynek, swoją regenerację między trasami. To nie jest tak, że ja przesiadywałem u Aśki, ale zawsze wiedziałem, że ona jest. I ona wiedziała, że ja jestem i może na mnie liczyć, jeżeli trzeba jej w czymś pomóc. – Chciałam was jeszcze zapytać o taką historię. Ponad rok temu, w marcu albo w lutym, Asia Kołaczkowska była gościem u Marzeny Rogalskiej w programie w Radiu Złote Przeboje. Poruszyła tam wątek waszych rozmów o śmierci, że wy ciągle o tym mówicie i zastanawiacie się, kto pierwszy odejdzie. Naprawdę tak było? Łukasz Pietsch: Tak, pamiętny wywiad. Ale oczywiście nie jest tak, że ciągle o tym gadaliśmy. Zdarzało nam się, bo my rozmawialiśmy po prostu o wszystkim. Tomasz Majer: Tak, to znaczy, nie baliśmy się tego tematu. Łukasz Pietsch: Tak i często na przykład planowaliśmy, jak i co będziemy grać, gdy będziemy 15 lat starsi, że będziemy wtedy mieli stałą scenę w Warszawie, będziemy grali nasze stare programy, raz w miesiącu przez weekend i ludzie będą przyjeżdżać do nas. Natomiast rzeczywiście, tak sobie czasem żartobliwie nawet, wymyślaliśmy, kogo kim można by tu zastąpić? No i zawsze, jak dochodziliśmy do Aśki, to okazywało się, że Jej się nie da nikim zastąpić. Tomasz Majer: Nie było pomysłu. Dariusz Kamys: No nie było pomysłu. Natomiast my dużo rozmawialiśmy też o przyszłości i o pewnych zabezpieczeniach, co by było, gdyby faktycznie ktoś z nas odszedł. To, że tak szybko wróciliśmy na scenę, jest wynikiem tego, że my to mieliśmy już wcześniej przegadane. Nie mieliśmy żadnych dylematów moralnych, czy to już wypada wracać. Nasza umowa jest taka, że jeżeli ktoś odchodzi, to pozostali dalej ciągną tę firmę Kabaret Hrabi i tutaj nie było wątpliwości. Łukasz Pietsch: Aczkolwiek ja miałem takie półtora miesiąca totalnego zwątpienia. Jeszcze jak Asia chorowała i też chwilę po śmierci, nie wyobrażałem sobie dalej grać. Bo to był przecież nasz oryginalny skład Kabaretu Hrabi, to był mój pierwszy i jedyny kabaret. I nawet powiedziałem Kamolowi, że na chwilę obecną ja sobie nie wyobrażam dalej grać. Dariusz Kamys: Tak było. Zadzwoniłem do Lopeza z informacją, że działamy dalej, a on faktycznie miał bardzo dużo wątpliwości, ale na szczęście w końcu udało mi się go przywrócić kabaretowi, bo to byłaby niepowetowana strata. Na szczęście Tomek nie był tak oporny. – Powiedzcie mi proszę, jak Asia Kołaczkowska chciałaby być zapamiętana przez ludzi? Łukasz Pietsch: Tak jak jest. Dariusz Kamys: Wydaje mi się, że to wszystko idzie w dobrym kierunku, jak obserwujemy. Jest taka grupa fanów na Facebooku i to jak ci ludzie ją wspominają, jak ją kochają, jak tęsknią za nią… Tęsknią nie jak za artystą, tylko tęsknią jak za kimś bliskim, kimś z rodziny. Aśka miała ten niesamowity dar i była taką osobą, że ludzie ją traktowali, nawet nie znając jej osobiście, jak kogoś tak bliskiego jak członka rodziny. Na pewno też chciałaby, żeby zapamiętać ją i jej sztukę, ją jako artystkę, bo sztuka była dla niej szalenie ważna i żeby też pamiętać, kim ona była dla sztuki i dla kabaretu. A była po prostu absolutnie wyjątkowa. Łukasz Pietsch: Myślę, że Asia ciężko sobie zapracowała całym swoim życiem, że ludzie ją tak pokochali. Nie znam drugiej takiej osoby, której odejście byłoby komentowane w sposób tak jednoznaczny i pamięć o niej byłaby tak jednoznaczna, bez żadnego podziału na wy – my, na tacy – owacy. Po prostu odszedł ktoś, kto był bliski wszystkim i nawet jeśli ktoś jej nie znał, to też złego słowa nie jest w stanie powiedzieć, no bo skąd? Dariusz Kamys: To właśnie jest niesamowite, że ja nie spotkałem w ogóle żadnego negatywnego komentarza w kontekście Aśki, bo po prostu no trudno byłoby się o cokolwiek do niej przyczepić. Jeżeli już, to tylko podziwiać. Tomasz Majer: Asia była osobą, która czerpała wielką przyjemność z rozśmieszania ludzi. I ona po prostu urodziła się wspaniałą, cudowną artystką kabaretową. Z ogromną charyzmą i cudowną aurą, którą ludzie kochali, kochają i będą kochać. Jeszcze bardzo długo. Piękna puenta. Bardzo wam dziękuję za rozmowę.
TYLKO U NAS: „Paweł Pawlikowski wymagał od nas totalnej samokontroli” – opowiada Hanns Zischler, odtwórca głównej roli w filmie „Ojczyzna”
Dzisiaj na ekrany polskich kin wchodzi film Pawła Pawlikowskiego „Ojczyzna”, w którym Hanns Zischler gra jednego z najsłynniejszych niemieckich pisarzy, noblistę Tomasza Manna. Udało nam się porozmawiać z aktorem tuż przed premierą filmu.
Hanns Zischler - niemiecki aktor, reżyser, fotograf i tłumacz. Studiował na aż czterech kierunkach: filozofii, etnologii, muzykologii i germanistyce w Monachium i Berlinie. Aktorem został właściwie przez przypadek. Ma na swoim koncie ponad 300 ról, m.in. u Wima Wendersa w „Królach szos”, czy w nagradzanym na całym świecie filmie Stevena Spielberga „Monachium”. Hanns Zischler o współpracy z Pawłem Pawlikowskim i Sandrą Hüller nad filmem „Ojczyzna”. VIVA.PL EXCLUSIVE VIVA.PL: Jak doszło do tego, że zagrał pan w filmie Pawła Pawlikowskiego i jak zareagował pan na propozycję roli Tomasza Manna? To bardzo ważna postać dla niemieckiej historii. To ktoś na miarę Chopina w Polsce. Hanns Zischler: Ach, nie! Chopin jest o wiele bardziej złożony. Nie można po prostu zagrać Chopina. Można grać Chopina. Paweł się ze mną skontaktował i zaproponował zagranie tej roli. To było rok przed rozpoczęciem zdjęć, czyli latem 2024 roku. Szczerze mówiąc, nie wiem, czym się kierował i jak na mnie wpadł. Nigdy go o to nie pytałem. Przesłał scenariusz, który bardzo mi się spodobał. Potem spotkaliśmy się w Berlinie i porozmawialiśmy o koncepcji filmu. Uznałem to za bardzo interesujące wyzwanie, właśnie dlatego, że to nie jest film biograficzny. Nie chodzi o to, jaki naprawdę był Tomasz Mann, ale raczej o postawę osoby, o której wydaje nam się, że wiemy bardzo wiele. On sam też dużo o sobie opowiadał, ale w filmie oglądamy wizerunek, który został stworzony przez Pawła. To Paweł stworzył ramy dla całości i wykreował obraz Manna od początku, do końca. Bardzo precyzyjnie skupił się na relacji Thomasa z dziećmi, z Eriką i Klausem. Film nawet zaczyna się niespodziewanie od sceny z Klausem. Mam takie wrażenie po obejrzeniu „Ojczyzny”, że to jest jednak opowieść bardzo mocno powiązana z niemiecką historią? H.Z.: - Nie tylko. To niemiecka historia, ale także, a może przede wszystkim historia o relacji ojca i córki. I o byciu szanowanym, niezależnie od tego, czy zostanie się dobrze przyjętym, czy odrzuconym. To się rzeczywiście dzieje w Niemczech, ale ma też bardziej ogólny aspekt. I na pewno nie trzeba znać całej historii Niemiec. Film działa nawet bez tego tła. ZOBACZ: Grał u Stevena Spielberga i Agnieszki Holland. Kim jest Hanns Zischler, który teraz wciela się w główną rolę w filmie Pawła Pawlikowskiego „Ojczyzna”? Podczas moich studiów na germanistyce, omawialiśmy skomplikowane pojęcie „literatury na emigracji”, która była dla mnie również bardzo interesującym tematem w filmie. To coś, czego doświadczyło wielu pisarzy w czasie II wojny światowej. To bardzo smutna i tragiczna historia Niemiec. H.Z.: Tak, ucieczka niemieckich pisarzy przed nazistami to straszna historia. I tak naprawdę niewiele osób dziś pamięta, ilu pisarzy odebrało sobie życie, w akcie desperacji i rozpaczy. Nie mieli tyle pieniędzy, co Tomasz Mann, nie mogli sobie pozwolić na dobre życie na emigracji. I na wygnaniu nie mogli już używać swojego ojczystego języka, co dla pisarza jest wielkim dramatem. I to jest problem, który trapi również Thomasa Manna i jego syna Klausa. Czy to była pana pierwsza współpraca z Sandrą Hüller? Jaka jest na planie? H.Z.: Nie znaliśmy się osobiście wcześniej, ale od początku bardzo dobrze się dogadywaliśmy. Myślę, że dla niej to była duża nowość, że pracowała z reżyserem, którego styl pracy był tak inny od wszystkiego, co znaliśmy wcześniej. Paweł nie chciał żadnych emocjonalnych wybuchów, czy filmowych eksperymentów. Każdego dnia na planie mówił nam: „To są ramy, w których się spotykacie i w których się kłócicie. Ale ja ustalam te ramy”. I to dokładnie widać na zdjęciach, w sposobie filmowania przez Łukasza Żala – fantastycznego operatora. Tych obrazów widz szybko nie zapomni. Pamiętam taki kadr – wykład Tomasza Manna, kiedy stoi pan na scenie z kartkami w ręku, a na ścianie wisi obraz mężczyzny z kartkami papieru. H.Z.: To właśnie portret Goethego. Bardzo ładna kompozycja. Tak powiedział pan o współpracy z Pawłem Pawlikowskim: „To była bardzo interesująca perspektywa obserwacji człowieka, którego można określić jako dziwnego, kontrolującego, a czasem nawet zimnego”. Dziwnego i zimnego? H.Z.: Tak, zimnego. Oglądając film, widz może sobie pomyśleć: „Brakuje mi tu emocji” albo „Brakuje mi mężczyzny okazującego więcej emocji, w związku ze śmiercią syna”. Czy chociażby w scenie konferencji prasowej, kiedy Mann był ostro atakowany, też mógłby jakoś emocjonalnie zareagować. Ale tak się nie stało. Cały czas panował nad sobą i swoimi emocjami. Taka totalna samokontrola. Tego właśnie wymagał od nas Paweł na planie. W pewnym sensie, reżyser jakby przejął takie surowe podejście od Manna. Szczerze mówiąc, Mann wydał mi się potworem, po przeczytaniu jego biografii. H.Z.: Tak, ma pani rację, on był potworny w życiu rodzinnym. W sytuacji, w której dowiaduje się o śmierci syna, nie robi kompletnie nic. Nie zamierza nawet zmienić swoich planów. Goethe jest dla niego ważniejszy niż własny syn. Załamuje się dopiero przy muzyce Bacha. Jak ważny jest Tomasz Mann dla Niemców i dla niemieckiej literatury? Powiedziałabym, że on był nie tylko pisarzem. H.Z.: Tomasz Mann był postacią symboliczną dla przedwojennych Niemiec. Zwłaszcza, kiedy był już na wygnaniu. Jego powrót do Niemiec był dla niego tragiczny, ponieważ kolejne pokolenie Niemców nim gardziło. Nie chcieli mieć z nim nic wspólnego. Grupa 47, która po wojnie wyznaczała trendy w niemieckiej literaturze, nie uznawała go za wartego uwagi. Mówili, zaczynamy od zera, a ten starzec nie może przyjść i rozprawiać o literaturze. Dopiero w ciągu ostatnich 30 lat, zwłaszcza dzięki wznowieniu publikacji, Tomasz Mann nagle odzyskał znaczenie. Jest teraz czytany znacznie częściej. To ciekawe zjawisko. Młodsza lub nowsza publiczność, do której ja również należę, odkryła go tak naprawdę dopiero 20, 30 lat temu. Pracował pan wcześniej również z innym polskim reżyserem, mianowicie z Agnieszką Holland. Czy tych dwoje twórców łączy coś wspólnego? H.Z.: Och, minęło za dużo czasu. Bardzo dobrze dogadywałem się z Agnieszką na planie „Europa, Europa”. Jedyne co pamiętam, że kręciliśmy również w warszawskim Pałacu Kultury, tak jak scenę w „Ojczyźnie”. Ale to nie był tak rozległy projekt jak z Pawłem. Dodatkowo, Paweł mówi perfekcyjnie po niemiecku. Nie chciałabym teraz nic wymyślać, ale mam nadzieję, że mają coś wspólnego. Pałac Kultury, najwyraźniej! Bardzo dziękuję za rozmowę. Rozmawiała Ewa Wojciechowska
Idealni tylko na parkiecie? TYLKO NAM Hanna Żudziewicz i Jacek Jeschke powiedzieli to wprost. Takich wyznań o ich związku jeszcze nie było
Sześć Kryształowych Kul, szczęśliwa rodzina i status jednej z najbardziej lubianych par polskiego show-biznesu. Hanna Żudziewicz-Jeschke i Jacek Jeschke przekonują jednak, że daleko im do ideału. W rozmowie z VIVĄ! z dużym dystansem opowiedzieli o swoich wadach, codziennych przyzwyczajeniach i małych słabościach, które wywołują u nich najwięcej śmiechu.
Na parkiecie od lat uchodzą za perfekcyjny duet. Zdobyli sześć Kryształowych Kul, stworzyli szczęśliwą rodzinę i stali się jedną z najbardziej lubianych par polskiego show-biznesu. Jednak Hanna Żudziewicz-Jeschke i Jacek Jeschke nie mają zamiaru kreować wizerunku ludzi bez skazy. W szczerej rozmowie opowiedzieli o swoich słabościach, codziennych przyzwyczajeniach i drobnych wadach, które czasem potrafią wystawić ich cierpliwość na próbę. Bo za sukcesami i blaskiem reflektorów kryje się zwyczajne życie – pełne śmiechu, niedoskonałości i autentyczności. Co zdradzili w wywiadzie dla VIVY! Ewie Wojciechowskiej? TYLKO W VIVIE!: Hanna Żudziewicz-Jeschke i Jacek Jeschke o swoich wadach Lubicie kryształy? Jacek: Hm…? Ja jakoś nie przywiązuję do nich wagi. Hania: Kryształy kojarzą mi się z domem babci. Na półce stały kryształowe misy i wazony. – A ja myślałam, że od razu powiecie, że kochacie kryształy, gdyż macie w domu sześć Kryształowych Kul! Jacek: Tak naprawdę mamy w domu tylko cztery, widzisz – tam stoją. W dodatku jedna z nich jest pożyczona od Anity Sokołowskiej. Hania: Tak, trzeba jej oddać, bo ona już stoi u nas chyba z pół roku (śmiech). Jacek: Jeszcze do niedawna w „Tańcu z Gwiazdami” w ogóle nie było Kryształowych Kul dla tancerzy. Teraz się to zmieniło. – Jadąc do Was, myślałam o znaczeniu kryształów w świecie tańca – jest Kryształowa Kula, są też kryształy Swarovskiego, którymi są wyszywane taneczne kreacje. Tancerki mają biżuterię z kryształów. I jeszcze jest takie pojęcie „człowiek kryształ”. Czy Wy jesteście kryształowi? Hania: Kryształowi to znaczy, że tacy idealni? O nie, no gdzie? Jacek: Na pewno nie jesteśmy idealni. – A jakie macie wady? Hania: Pełno mamy wad. Jacek: Jakie masz wady? No proszę, Haniu! Hania: Czasem jestem tak zajęta, że na przykład nie odbieram telefonów. Nie wiem, co jeszcze? – Gamou Cię ładnie podsumował w finale, że jesteś tak wymagająca, że już współczuje Twoim przyszłym tanecznym partnerom. Hania: Akurat od Gamou mogłam wymagać więcej, bo to jest typ człowieka sportowca. On nawet potrzebował dociśnięcia, bo nie z każdą gwiazdą tak można pracować w programie. Ale wracając do wad, to ja mam ich sporo, począwszy od tego, jak jeżdżę samochodem… – Że za szybko? Hania: Nie, że jest cały poobijany. Jacek: Hania jeździ „idealnie na milimetry”, ha, ha, ha. Tylko że czasami te milimetry zmieniają się w drugą stronę, milimetry wgięcia drzwi, zderzaka i tak dalej (śmiech). Czytaj też: Jest ich największym skarbem, dziś to ona rządzi w ich domu. TYLKO W VIVIE! Hanna Żudziewicz i Jacek Jeschke czule o ukochanej córeczce, Róży – A Jacek jakie ma wady? Jacek: Ja nie mam wad! Hania, no jakie mam wady? Hania: Zostawiasz ciuchy porozrzucane po mieszkaniu. Jacek: A, to! Ale poza tym nie mam. Ja tam jestem zadowolony z życia i jestem wdzięczny za wszystko. – Jeszcze à propos kryształów, są też kryształowe gody, czyli 15. rocznica ślubu. Ile lat jesteście razem? Jacek: Dziewięć. I dwa lata po ślubie. To jeszcze trochę do tej kryształowej rocznicy mamy. – Połączył Was taniec, ale wcale nie tak od razu, bo na początku tańczyliście wyłącznie jako para zawodowa. Jacek: Oboje zaczęliśmy tańczyć bardzo wcześnie, jako kilkulatkowie. Hania: Jacek jest z Jeleniej Góry, ja z Zielonej, ale spotkaliśmy się i zaczęliśmy razem tańczyć w Warszawie, bo tutaj są największe możliwości, najwięcej klubów tanecznych i trenerów z całego świata. – Jak na siebie trafiliście? Jacek: Właściwie ciągle spotykaliśmy się na turniejach tanecznych. Znaliśmy się. Już byliśmy na topie, ja byłem mistrzem Polski, a Hania była wicemistrzynią Polski, z innymi partnerami. – I kto Was połączył w parę taneczną? Jacek: Mój trener. Ja właśnie kończyłem współpracę taneczną z moją poprzednią partnerką. I nasi trenerzy, ale też nasi rodzice, bo my wtedy nie byliśmy nawet pełnoletni, postanowili nas połączyć w parę taneczną. – Teraz będzie cytat z Hani: „Przed ukończeniem 21. roku życia wygraliśmy największe światowe turnieje. W codziennym pędzie nawet siebie nie zauważaliśmy i nie chcieliśmy się poznać. Wyładowywaliśmy na sobie negatywne emocje, bo cały czas spędzaliśmy razem. Jedno niepowodzenie podczas turnieju zakończyło współpracę”. Jacek wyjechał do Moskwy, a Hania do Rumunii. I nagle zamieszkujecie w tym samym bloku w Warszawie. Jak to się stało? Przypadek? Jacek: Przypadek? Nie sądzę. Hania specjalnie szukała lokum tam, gdzie ja mieszkałem. Hania: To był naprawdę przypadek. Wszystko przez „Taniec z Gwiazdami”! Dostałam propozycję wzięcia udziału w programie, zdecydowałam się wrócić do Polski i spróbować. Miesiąc przed startem edycji mój tata gorączkowo szukał dla mnie mieszkania. A potem się okazało, że właśnie w tym bloku mieszka też Jacek. [...] Cały wywiad do przeczytania w nowej VIVIE! Magazyn dostępny w punktach sprzedaży w całej Polsce od 18 czerwca. Czytaj też: Przyjaźń z Elżbietą Czyżewską zmieniła jego życie. W VIVIE! Omar Sangare ujawnia, co przeżyła po powrocie do kraju: "Była właściwie bezdomna"
Jest ich największym skarbem, dziś to ona rządzi w ich domu. TYLKO W VIVIE! Hanna Żudziewicz i Jacek Jeschke czule o ukochanej córeczce, Róży
„Teraz rządzi Róża” – przyznają zgodnie. Córka Hanny Żudziewicz i Jacka Jeschke stała się centrum ich świata i sprawiła, że na nowo zdefiniowali to, co w życiu najważniejsze.
Przez lata żyli w rytmie wyznaczanym przez treningi, występy i kolejne zawodowe wyzwania. Świat reflektorów, emocje związane z rywalizacją i spektakularne sukcesy były ich codziennością. Jednak wszystko zmieniło się w chwili, gdy na świecie pojawiła się Róża. To właśnie córka Hanny Żudziewicz i Jacka Jeschke sprawiła, że para spojrzała na swoje życie z zupełnie nowej perspektywy. W szczerej rozmowie z VIVĄ! opowiadają o rodzicielstwie, które przewartościowało ich priorytety, nauczyło celebrowania zwykłych chwil i pokazało, że największe szczęście często kryje się z dala od blasku fleszy. Dziś najważniejsze zwycięstwa świętują nie na parkiecie, lecz w domowym zaciszu, gdzie centrum ich świata niezmiennie pozostaje ukochana Róża. Hanna Żudziewicz-Jesche i Jacek Jeschke o córeczce, Róży | Wywiad VIVY! – Jak się zmieniło Twoje życie po urodzeniu Róży? Hania: Dla mnie to było wspaniałe uczucie, bo ja pierwszy raz w życiu mogłam być cały czas w domu. Nigdzie nie musiałam lecieć, pędzić, biec na kolejne szkolenie, na kolejny trening. Byliśmy razem w domu z naszą kochaną córeczką i pieskiem. – Na parkiecie w tańcu rządzi partner. Czy nadal jest tak, że nazwisko tancerza jest wymieniane jako pierwsze? Jacek: Tak, zawsze tak było i jest. – A jak to jest w domu? Kto rządzi w domu? Jacek: Teraz Róża (śmiech). Zdecydowanie rządzi Róża. Ale u nas nie ma czegoś takiego, że ktoś rządzi. Hania: Wydaje mi się, że my dużo rozmawiamy o przyszłości, o tym, co chcemy robić, wspieramy się i razem szukamy sensu w tym wszystkim. [...] – Właściwie zaraz po finale „Tańca z Gwiazdami” ogłosiliście, że odchodzicie z programu. Jacek: Nie odchodzimy! Hania: Po prostu potrzebujemy sobie zrobić przerwę. Czytaj też: Przyjaźń z Elżbietą Czyżewską zmieniła jego życie. W VIVIE! Omar Sangare ujawnia, co przeżyła po powrocie do kraju: "Była właściwie bezdomna" – Czy jesteście już zmęczeni programem, czy chcecie mieć ten czas dla siebie? Jacek: Mamy małe dziecko i Róża jest dla nas najważniejsza. Kiedy oboje bierzemy udział w „Tańcu z Gwiazdami”, wchodzimy w ten program na 150 procent, bo inaczej nie potrafimy. Ktoś, patrząc z boku, może zazdrościć sukcesów, ale nikt nie wie, czym to jest okupione. Całe życie wywraca się do góry nogami. Hania: Przede wszystkim chodzi o to, żebyśmy jako rodzina mieli dla siebie czas, żebyśmy mogli spędzić czas jak mąż z żoną. Nie możemy być ciągle zmęczeni, a byliśmy. Chcemy dbać o to, żeby nasza relacja się nie wypaliła. – Czy jeszcze tańczycie zawodowo, czy zrezygnowaliście już z tańca turniejowego? Hania: Na turniejach już nie tańczymy. Teraz planujemy organizację naszego własnego pierwszego turnieju tańca towarzyskiego w sierpniu. I to jest dla nas bardzo ważny projekt. Chcemy, żeby to była impreza na wysokim poziomie. Jacek: To będzie turniej tańca Pro-Am, czyli profesjonalista tańczy z amatorem. Zaprosimy wielu naszych przyjaciół z „Tańca z Gwiazdami”. Iwona Pavlović będzie prowadzącą, Stefano Terrazzino będzie sędziował. Hania: Chcemy, żeby to był taki mały „Taniec z Gwiazdami”, żeby udowodnić, że każdy i w każdym wieku może zatańczyć. Jacek: Chcielibyśmy też robić coś więcej. Ostatnio podczas wywiadu u Kuby Wojewódzkiego pojawił się pomysł filmu tanecznego. Bardzo nam się to spodobało. Do tej pory nawet nie mieliśmy przestrzeni, żeby o czymś takim pomyśleć, a co dopiero zorganizować. [...] – Czy Róża rozumie, że jej rodzice są mistrzami świata, że wygrywają „Taniec z Gwiazdami”? Hania: Róża wie, co to jest „Taniec z Gwiazdami”. Była kiedyś z nami w programie i zapowiadała nawet nasz występ w edycji jubileuszowej. Do dziś to pamięta i wszystkim zawsze opowiada. Jak ciocia Ewa poprosi, to Róża zaraz zacytuje. Przychodzi Różyczka z miseczką pełną precelków i mówi… Czytaj też: Róża zmieniła cały ich świat, teraz padło pytanie o drugie dziecko. Hanna Żudziewicz i Jacek Jeschke na łamach VIVY! nie uciekają od odpowiedzi – „A teraz zatańczą moja mama i tata”! Hania: O, i wszyscy bili brawo! Róża nas czasem ogląda, ale na pewno nie ma świadomości, że wygranie „Tańca z Gwiazdami” to jest coś trudnego. Ona się cieszy, że mama przyniosła do domu kolejną kulę. „O, fajna kula” (śmiech)! – Ostatnie pytanie to będzie cytat z wywiadu dla VIVY! Jacku, mówiłeś tak: „Kiedy Róża pojawiła się na świecie, obserwowałem Hanię, jak wspaniale odnajduje się w macierzyństwie. Jest kochającą, opiekuńczą mamą. Rozczula mnie, aż chciałoby się znów powiększyć rodzinę”. To słowa z czerwca 2024 roku. Jacek: No widzisz, dwa lata minęły. Ale w takich sytuacjach nie ma co mówić „tak” albo „nie”, bo to życie pokaże, co się wydarzy. Cały wywiad do przeczytania w nowej VIVIE! Magazyn dostępny w punktach sprzedaży w całej Polsce od 18 czerwca.
Talent to nie wszystko. TYLKO W VIVIE! Hanna Żudziewicz i Jacek Jeschke zdradzają receptę na wygraną w „Tańcu z Gwiazdami”
Znają „Taniec z Gwiazdami” jak mało kto! Hanna Żudziewicz i Jacek Jeschke opowiadają nam o tym, co naprawdę decyduje o sukcesie na parkiecie i dlaczego za każdą wygraną kryje się znacznie więcej niż tylko talent.
Od lat należą do największych gwiazd „Tańca z Gwiazdami”, a ich kolejne triumfy budzą podziw widzów. Dziś Hanna Żudziewicz i Jacek Jeschke uchylają rąbka tajemnicy, zdradzając receptę na sukces, kulisy największego tanecznego show w Polsce oraz powody swojej zaskakującej decyzji o przerwie od programu. TYLKO U NAS: Hanna Żudziewicz-Jeschke i Jacek Jeschke o Tańcu z Gwiazdami. Zdradzają receptę na sukces i wygraną – Właściwie zaraz po finale „Tańca z Gwiazdami” ogłosiliście, że odchodzicie z programu. Jacek: Nie odchodzimy! Hania: Po prostu potrzebujemy sobie zrobić przerwę. – Czy jesteście już zmęczeni programem, czy chcecie mieć ten czas dla siebie? Jacek: Mamy małe dziecko i Róża jest dla nas najważniejsza. Kiedy oboje bierzemy udział w „Tańcu z Gwiazdami”, wchodzimy w ten program na 150 procent, bo inaczej nie potrafimy. Ktoś, patrząc z boku, może zazdrościć sukcesów, ale nikt nie wie, czym to jest okupione. Całe życie wywraca się do góry nogami. Hania: Przede wszystkim chodzi o to, żebyśmy jako rodzina mieli dla siebie czas, żebyśmy mogli spędzić czas jak mąż z żoną. Nie możemy być ciągle zmęczeni, a byliśmy. Chcemy dbać o to, żeby nasza relacja się nie wypaliła. – Czy jeszcze tańczycie zawodowo, czy zrezygnowaliście już z tańca turniejowego? Hania: Na turniejach już nie tańczymy. Teraz planujemy organizację naszego własnego pierwszego turnieju tańca towarzyskiego w sierpniu. I to jest dla nas bardzo ważny projekt. Chcemy, żeby to była impreza na wysokim poziomie. Jacek: To będzie turniej tańca Pro-Am, czyli profesjonalista tańczy z amatorem. Zaprosimy wielu naszych przyjaciół z „Tańca z Gwiazdami”. Iwona Pavlović będzie prowadzącą, Stefano Terrazzino będzie sędziował. Hania: Chcemy, żeby to był taki mały „Taniec z Gwiazdami”, żeby udowodnić, że każdy i w każdym wieku może zatańczyć. Jacek: Chcielibyśmy też robić coś więcej. Ostatnio podczas wywiadu u Kuby Wojewódzkiego pojawił się pomysł filmu tanecznego. Bardzo nam się to spodobało. Do tej pory nawet nie mieliśmy przestrzeni, żeby o czymś takim pomyśleć, a co dopiero zorganizować. Czytaj też: Najpierw rozstanie, potem wielka miłość. Hanna Żudziewicz i Jacek Jeschke szczerze TYLKO W VIVIE! o początkach swojej relacji. Los dał im drugą szansę – Ponieważ jesteście wielokrotnymi zwycięzcami tego programu, muszę Was zapytać, czy gwiazdy, z którymi wygraliście, mają jakieś cechy wspólne? Czy coś je łączy? Żebyśmy stworzyli taki algorytm, kto wygrywa ten program? Jacek: Każda z gwiazd, która zdecyduje się na udział w tym programie, musi się poświęcić. Taniec wymaga totalnego skupienia, uwagi i koncentracji na treningach i na próbach. Właściwie, kiedy trwa program, nie ma już w ogóle czasu na jakieś dodatkowe zajęcia, plany filmowe, teatralne czy rodzinne. Hania: Musi też zadziałać „chemia”, musi „kliknąć” między gwiazdą a tancerzem. Tu nie można udawać, że się lubimy, bo my musimy co tydzień stworzyć coś pięknego, i żeby to stworzyć, musi być dobra komunikacja i zaufanie do siebie nawzajem. Tak było w ostatniej edycji – Jacek miał wspaniałą partnerkę Magdę Boczarską, ja tańczyłam ze wspaniałym Gamou. Byliśmy z nimi cały czas w kontakcie, nawet po wyjściu z treningów. Jacek: Ja zauważyłem, że najlepiej jest, kiedy droga pary w programie przypomina sinusoidę, czyli raz jest lepiej albo najlepiej i zgarniasz dziesiątki, a zaraz potem jest słabiej i jury krytykuje. To motywuje do pracy. – Chciałam Wam teraz zacytować coś, co zawsze powtarzała dyrektor Nina Terentiew, że „Taniec z Gwiazdami” to jest najpiękniejszy program na świecie: orkiestra, światła, muzyka na żywo, piękne stroje, makijaże, fryzury i piękne tańce. Wszystko jest w tym programie piękne. Powiedzcie, jak to wygląda z Waszej perspektywy? Czy dla Was to też jest czyste piękno i emocje? Czy jednak również stres i rywalizacja? Jacek: To jeden z niewielu programów, szczególnie w naszych czasach, który jest tak kulturalny. Tam nie ma dram. No, może jakieś malutkie za kulisami. Ale ogólnie wszystko jest piękne, wręcz idealne. Wszyscy się starają, tańczą, pokazują swoje emocje, uczucia i to jest najpiękniejsze. Hania: Tak. Poza tym taniec uczy elegancji, etykiety. Zachowania w stosunku do partnera, do partnerki. Mężczyźni we frakach, kobiety w pięknych sukniach. Wszystko jest z klasą, z gustem. Taniec to jest po prostu sztuka. Ale też ten program udowadnia, że każdy może tańczyć, co też jest piękne. Były osoby, które były dużo starsze od nas i pokazywały, że mogą super tańczyć, na przykład pani Barbara Bursztynowicz. Okazało się, że nagle pani Basia podbiła serca wszystkich ludzi swoją kulturą, empatią, wdziękiem. [...] Czytaj też: Najpierw rozstanie, potem wielka miłość. Hanna Żudziewicz i Jacek Jeschke szczerze TYLKO W VIVIE! o początkach swojej relacji. Los dał im drugą szansę _______________________________ Cały wywiad z Hanną Żudziewicz-Jeschke i Jackiem Jeschke w nowej VIVIE! Magazyn dostępny w punktach sprzedaży w całej Polsce od 18 czerwca.
Po finale ogłosili ważną decyzję. To dlatego znikają z „Tańca z Gwiazdami”. TYLKO U NAS Hanna Żudziewicz i Jacek Jeschke zdradzają powód
Po wielkim triumfie przyszła pora na ważną życiową decyzję. Hanna Żudziewicz-Jeschke i Jacek Jeschke na pewien czas znikają z „Tańca z Gwiazdami”. W szczerej rozmowie z VIVĄ! ujawniają, dlaczego.
Jeszcze kilka tygodni temu świętowali wielki sukces na parkiecie „Tańca z Gwiazdami”. Widzowie oglądali ich uśmiechy, wzruszenie i radość po zwycięstwie, nie przypuszczając nawet, że za kulisami dojrzewa decyzja, która zaskoczy tysiące fanów programu. Hanna Żudziewicz-Jeschke i Jacek Jeschke postanowili na pewien czas zniknąć z tanecznego show, z którym przez lata byli nierozerwalnie związani. W szczerej rozmowie opowiadają o cenie sukcesu, życiu podporządkowanym pracy i momencie, w którym zrozumieli, że największym trofeum nie jest kolejna Kryształowa Kula. Hanna Żudziewicz-Jeschke i Jacek Jeschke znikają z Tańca z Gwiazdami. Tylko w VIVIE! ujawniają powody – Piękny był ten moment w finale „Tańca z Gwiazdami”, gdy ogłaszano zwycięstwo Gamou i Hani, a to Jacek zaczął skakać ze szczęścia jako pierwszy. Hania: Tak! W pierwszej chwili byłam przekonana, że Gamou tak skacze, a okazało się, że Jacek po prostu oszalał z radości. – A potem widziałam Twój wpis, że to jest Twoje największe zwycięstwo. Hania: Tak! Moje największe zwycięstwo to jest moja rodzina i to jest moja największa Kryształowa Kula! – Właściwie zaraz po finale „Tańca z Gwiazdami” ogłosiliście, że odchodzicie z programu. Jacek: Nie odchodzimy! Hania: Po prostu potrzebujemy sobie zrobić przerwę. Czytaj też: Tuż przed ślubem przeżyli chwile grozy, cudem ocaleli. W VIVIE! Hanna Żudziewicz-Jeschke: „Myślałam o naszej córeczce, że mamy dla kogo żyć” – Czy jesteście już zmęczeni programem, czy chcecie mieć ten czas dla siebie? Jacek: Mamy małe dziecko i Róża jest dla nas najważniejsza. Kiedy oboje bierzemy udział w „Tańcu z Gwiazdami”, wchodzimy w ten program na 150 procent, bo inaczej nie potrafimy. Ktoś, patrząc z boku, może zazdrościć sukcesów, ale nikt nie wie, czym to jest okupione. Całe życie wywraca się do góry nogami. Hania: Przede wszystkim chodzi o to, żebyśmy jako rodzina mieli dla siebie czas, żebyśmy mogli spędzić czas jak mąż z żoną. Nie możemy być ciągle zmęczeni, a byliśmy. Chcemy dbać o to, żeby nasza relacja się nie wypaliła. – Czy jeszcze tańczycie zawodowo, czy zrezygnowaliście już z tańca turniejowego? Hania: Na turniejach już nie tańczymy. Teraz planujemy organizację naszego własnego pierwszego turnieju tańca towarzyskiego w sierpniu. I to jest dla nas bardzo ważny projekt. Chcemy, żeby to była impreza na wysokim poziomie. Jacek: To będzie turniej tańca Pro-Am, czyli profesjonalista tańczy z amatorem. Zaprosimy wielu naszych przyjaciół z „Tańca z Gwiazdami”. Iwona Pavlović będzie prowadzącą, Stefano Terrazzino będzie sędziował. Hania: Chcemy, żeby to był taki mały „Taniec z Gwiazdami”, żeby udowodnić, że każdy i w każdym wieku może zatańczyć. Jacek: Chcielibyśmy też robić coś więcej. Ostatnio podczas wywiadu u Kuby Wojewódzkiego pojawił się pomysł filmu tanecznego. Bardzo nam się to spodobało. Do tej pory nawet nie mieliśmy przestrzeni, żeby o czymś takim pomyśleć, a co dopiero zorganizować. _______________________________ Cały wywiad z Hanną Żudziewicz-Jeschke i Jackiem Jeschke w nowej VIVIE! Magazyn dostępny w punktach sprzedaży w całej Polsce od 18 czerwca.
Maja Ostaszewska pokazała córkę Janinę! Podobieństwo do słynnej babci jest uderzające
Wczorajsze zdjęcie Mai Ostaszewskiej z córką zelektryzowało sieć w Polsce. Aktorka do tej pory nie pokazywała w mediach swoich dzieci. Zrobiła wyjątek dla magazynu „Vogue” i wspólnie z 17-letnią córką Janiną Englert zapozowały do zdjęcia i opowiedziały o bliskości w relacjach rodzinnych.
Maja Ostaszewska tak pięknie napisała o swojej córce: „Z moją ukochaną córką Janiną Englert – najwspanialszą, wrażliwą, mądrą, niezależną, piękną nieustającą inspiracją”. Córka Mai Ostaszewskiej jest uderzająco podobna do słynnej babci Maja Ostaszewska od 20 lat jest związana z operatorem filmowym Michałem Englertem, z którym wychowują dwoje dzieci: syna Franciszka (ur. 2007) oraz córkę Janinę (ur. 2009). Para chroni swoje życie prywatne i rzadko pokazuje się razem publicznie, chociaż często pracują razem na planie filmowym. Michał wychowywał się w podobnej relacji dwojga artystów, gdyż jego mamą jest aktorka Marta Lipińska, a ojcem reżyser teatralny Maciej Englert. Patrząc na pierwsze zdjęcie Janiny, nie mogliśmy się oprzeć wrażeniu, jak wielkie jest podobieństwo do słynnej babci Marty Lipińskiej, z czasów kiedy zaczynała karierę. Czy wnuczka pójdzie w ślady mamy i babci i również zostanie aktorką? Zobaczymy. SPRAWDŹ: Róża zmieniła cały ich świat, teraz padło pytanie o drugie dziecko. Hanna Żudziewicz i Jacek Jeschke na łamach VIVY! nie uciekają od odpowiedzi
Róża zmieniła cały ich świat, teraz padło pytanie o drugie dziecko. Hanna Żudziewicz i Jacek Jeschke na łamach VIVY! nie uciekają od odpowiedzi
To Róża jest dziś centrum ich świata. Hanna Żudziewicz-Jeschke i Jacek Jeschke nie ukrywają, że rodzicielstwo zmieniło ich życie i nauczyło patrzeć na przyszłość z większym spokojem. Czy myślą o kolejnym dziecku?
Są dowodem na to, że największe życiowe sukcesy nie zawsze mierzy się statuetkami. Choć na swoim koncie mają już sześć Kryształowych Kul i zapisali się w historii „Tańca z Gwiazdami” jako jeden z najbardziej utytułowanych duetów, dziś najważniejszą rolę odgrywają z dala od parkietu. Od dziewięciu lat idą przez życie razem, od dwóch są małżeństwem, a centrum ich świata stanowi trzyipółletnia córka Róża. Po narodzinach dziecka wiele się zmieniło. To właśnie rodzina sprawiła, że zwolnili tempo i inaczej spojrzeli na przyszłość. W najnowszej rozmowie z „VIVĄ!” Hanna Żudziewicz-Jeschke i Jacek Jeschke wrócili do tematu, który regularnie powraca. Czy ich rodzina wkrótce się powiększy? W rozmowie z Ewą Wojciechowską małżonkowie po raz pierwszy odnieśli się do tego tematu z taką otwartością. Ich odpowiedź jest pełna ciepła, dojrzałości i przekonania, że nie wszystko w życiu trzeba planować. Czasem warto po prostu pozwolić, by przyszłość sama napisała kolejny rozdział. TYLKO W VIVIE!: Hanna Żudziewicz-Jeschke i Jacek Jeschke o rodzicielstwie – No i potem był wspaniały ślub… Hania: Jeszcze przed ślubem pojawiła się nasza Róża, a jeszcze wcześniej piesek Hachi. – Jak się zmieniło Twoje życie po urodzeniu Róży? Hania: Dla mnie to było wspaniałe uczucie, bo ja pierwszy raz w życiu mogłam być cały czas w domu. Nigdzie nie musiałam lecieć, pędzić, biec na kolejne szkolenie, na kolejny trening. Byliśmy razem w domu z naszą kochaną córeczką i pieskiem. – Na parkiecie w tańcu rządzi partner. Czy nadal jest tak, że nazwisko tancerza jest wymieniane jako pierwsze? Jacek: Tak, zawsze tak było i jest. – A jak to jest w domu? Kto rządzi w domu? Jacek: Teraz Róża (śmiech). Zdecydowanie rządzi Róża. Ale u nas nie ma czegoś takiego, że ktoś rządzi. Hania: Wydaje mi się, że my dużo rozmawiamy o przyszłości, o tym, co chcemy robić, wspieramy się i razem szukamy sensu w tym wszystkim. [...] Czytaj też: Najpierw rozstanie, potem wielka miłość. Hanna Żudziewicz i Jacek Jeschke szczerze TYLKO W VIVIE! o początkach swojej relacji. Los dał im drugą szansę TYLKO W VIVIE!: Hanna Żudziewicz-Jeschke i Jacek Jeschke o powiększeniu rodziny – Czy Róża rozumie, że jej rodzice są mistrzami świata, że wygrywają „Taniec z Gwiazdami”? Hania: Róża wie, co to jest „Taniec z Gwiazdami”. Była kiedyś z nami w programie i zapowiadała nawet nasz występ w edycji jubileuszowej. Do dziś to pamięta i wszystkim zawsze opowiada. Jak ciocia Ewa poprosi, to Róża zaraz zacytuje. Przychodzi Różyczka z miseczką pełną precelków i mówi… – „A teraz zatańczą moja mama i tata”! Hania: O, i wszyscy bili brawo! Róża nas czasem ogląda, ale na pewno nie ma świadomości, że wygranie „Tańca z Gwiazdami” to jest coś trudnego. Ona się cieszy, że mama przyniosła do domu kolejną kulę. „O, fajna kula” (śmiech)! – Ostatnie pytanie to będzie cytat z wywiadu dla VIVY! Jacku, mówiłeś tak: „Kiedy Róża pojawiła się na świecie, obserwowałem Hanię, jak wspaniale odnajduje się w macierzyństwie. Jest kochającą, opiekuńczą mamą. Rozczula mnie, aż chciałoby się znów powiększyć rodzinę”. To słowa z czerwca 2024 roku. Jacek: No widzisz, dwa lata minęły. Ale w takich sytuacjach nie ma co mówić „tak” albo „nie”, bo to życie pokaże, co się wydarzy. Czytaj też: Tuż przed ślubem przeżyli chwile grozy, cudem ocaleli. W VIVIE! Hanna Żudziewicz-Jeschke: „Myślałam o naszej córeczce, że mamy dla kogo żyć” _______________________________ Cały wywiad z Hanną Żudziewicz-Jeschke i Jackiem Jeschke w nowej VIVIE! Magazyn dostępny w punktach sprzedaży w całej Polsce od 18 czerwca.
TYLKO U NAS: Paweł Pawlikowski dostał na premierze „Ojczyzny” wyjątkowo nietypowy prezent! Dobry znajomy wręczył mu TO na czerwonym dywanie!
Kiedy na wczorajszej premierze „Ojczyzny” na czerwonym dywanie pojawiła się ta para, gwar i śmiechy zamilkły. I nie jest to przesadzona relacja naocznego świadka. Wszyscy patrzyli tylko na nich, czyli na głównego bohatera wieczoru, reżysera Pawła Pawlikowskiego i jego zjawiskową żonę, modelkę Małgorzatę Belę. Razem prezentowali się jak milion dolarów. Długo i profesjonalnie pozowali do zdjęć. Nietypowy prezent dla Pawła Pawlikowskiego. Na czerwonym dywanie otrzymał jajo węża Nagle z boku wychylił się ktoś z ekipy i wręczył Pawlikowskiemu drobny prezent. Reżyser wyglądał na szczęśliwego i przekazał drobiazg żonie. Okazało się, że było to jajo węża. Na szczęście! Może wydawać się to dziwne, ale stoi za tym cudowna historia. Nietypowy prezent wręczył Pawlikowskiemu Bogdan Dziworski - operator, fotograf i reżyser filmów dokumentalnych. ZOBACZ TEŻ: Takiej premiery dawno nie było! „Ojczyzna” Pawła Pawlikowskiego przyciągnęła najważniejsze nazwiska świata kultury Bliski przyjaciel wielokrotnie zaskakiwał Pawła Pawlikowskiego Panowie pracowali wspólnie przy filmach dokumentalnych Pawła Pawlikowskiego – razem zrealizowali takie obrazy jak "Z Moskwy do Pietuszek z Wieniediktem Jerofiejewem" (1990) i "Tripping with Zirinovski" (1995), jedne z najlepszych filmów w dokumentalnym dorobku reżysera. Bogdan Dziworski był wówczas operatorem na planie. Skąd teraz wziął się u niego pomysł na jajo węża w prezencie? - Zawsze staram się zaskoczyć Pawła jakimś oryginalnym prezentem przy okazji premier jego filmów. Znamy się od ponad 35 lat, pracowaliśmy razem przy filmach dokumentalnych. Jajo węża to oczywiście rekwizyt filmowy, ale bardzo dla mnie ważny. Jest symbolem szczęścia, obfitości i pomyślności. Kiedy w 2013 roku dałem Pawłowi drobiazg z okazji premiery „Idy”, zabrał go ze sobą na rozdanie Oscarów w Los Angeles … i odebrał wtedy statuetkę. Mam nadzieję, że teraz jajo węża też przyniesie szczęście i Pawłowi i jego filmowi „Ojczyzna” – powiedział nam na premierze Bogdan Dziworski. SPRAWDŹ TEŻ: Ponad 30 gwiazd i 3000 statystów. Polska szykuje się na premierę „Lalki”
Tuż przed ślubem przeżyli chwile grozy, cudem ocaleli. W VIVIE! Hanna Żudziewicz-Jeschke: „Myślałam o naszej córeczce, że mamy dla kogo żyć”
Kilka dni przed ślubem przeżyli chwile, które mogły zmienić wszystko. Hanna Żudziewicz-Jeschke i Jacek Jeschke wracają do dramatycznego zdarzenia, gdy ich samochód stanął w ogniu podczas podróży do Sopotu. Dziś przyznają, że to doświadczenie zmieniło ich spojrzenie na życie.
Przez lata przyzwyczaili nas do zwycięstw. Sześć Kryształowych Kul, niezliczone godziny na parkiecie i historia miłości, która rozpoczęła się dziewięć lat temu. Dziś Hanna Żudziewicz-Jeschke i Jacek Jeschke tworzą jedną z najbardziej lubianych par polskiego show-biznesu. Niewielu jednak wie, że tuż przed ślubem, który miał być spełnieniem ich marzeń, los wystawił ich na próbę. W jednej chwili plany, emocje i codzienność ustąpiły miejsca strachowi o życie. Samochód, którym jechali do Sopotu, stanął w ogniu. Gdy patrzyli na płonący wrak, nie myśleli o sukcesach, kolejnych projektach ani trofeach. Myśleli o córeczce, która czekała na nich w domu. Dziś, wracając do tamtych wydarzeń, mówią nie tylko o dramatycznych chwilach, ale także o lekcji, która na zawsze zmieniła ich spojrzenie na szczęście. Bo największe zwycięstwa nie zawsze zdobywa się na parkiecie. Hanna Żudziewicz-Jeschke i Jacek Jeschke o dramatycznym wydarzeniu. To wydarzyło się przed ich ślubem | Wywiad VIVY! – Zapytałam o ślub, bo pamiętam Wasze piękne zdjęcia z Włoch. Skąd ten pomysł na Włochy? Jacek: Do Włoch jeździliśmy od dziecka, osobno, na treningi taneczne. Jedni z najlepszych na świecie trenerów to właśnie Włosi. Znaliśmy już na pamięć Rzym, Livorno, Pizę, Toskanię. Mam takie wrażenie, że jak jestem we Włoszech, to powraca do mnie ta beztroska z czasów dzieciństwa, gdy przyjeżdżałem tam na lekcje. Hania: Zaręczyliśmy się w Portofino, a ślub mieliśmy w Savonie. Tak kochamy Włochy, że co roku latamy tam na wakacje. – Pamiętam, jak mnie zmroziło zdjęcie na Waszym Instagramie chyba tydzień albo dwa przed ślubem – Wy na tle doszczętnie spalonego samochodu. Jacek: Jechaliśmy na festiwal do Sopotu. Dobrze, że Róża została w domu. Było ślisko i wpadliśmy w poślizg. Zjechałem na pobocze, uderzając w jakąś studzienkę, i prawdopodobnie od dołu poszła iskra. I to wystarczyło. Hania: Ja w pewnym momencie poczułam, jak pasy się coraz mocniej na mnie zaciskają. Nic nie powiedziałam, tylko chwyciłam mój krzyżyk. Czułam, że jest źle. Czytaj też: Najpierw rozstanie, potem wielka miłość. Hanna Żudziewicz i Jacek Jeschke szczerze TYLKO W VIVIE! o początkach swojej relacji. Los dał im drugą szansę – Ale udało Wam się wysiąść z samochodu i on na Waszych oczach spłonął? Jacek: Tak było. Mamy zaplanowany ślub, a tutaj taki obraz, takie zdarzenie… Hania: W takim momencie w ogóle się nie myśli! Ja nawet buty zostawiłam w aucie. Jacek: Kompletnie nie myśli się, żeby zabrać z auta tak potrzebne rzeczy, jak telefon czy laptop. Wszystko zostawiliśmy w środku. Wiedzieliśmy tylko, że musimy uciec jak najdalej, bo samochód zaraz wybuchnie. Hania: Biegnąc, myślałam o naszej córeczce, że mamy dla kogo żyć. Jacek: Kiedy policjanci przyjechali na miejsce i zobaczyli wrak, byli pewni, że nikt nie przeżył. Powiedzieli, że mieliśmy bardzo dużo szczęścia. Hania: Ja pomyślałam, że to był jakiś znak. – Jaki? Hania: Od Boga, że ktoś nad nami czuwa, ktoś się nami opiekuje i… żeby pamiętać o tym, co jest najważniejsze. Nie chciałabym tego przeżyć jeszcze raz, ale w jakimś stopniu to był taki zimny prysznic dla nas, że trzeba w życiu zwolnić. Jacek: Cieszmy się, bądźmy wdzięczni za naszą pracę, za wszystko, ale też bądźmy razem. – Piękny był ten moment w finale „Tańca z Gwiazdami”, gdy ogłaszano zwycięstwo Gamou i Hani, a to Jacek zaczął skakać ze szczęścia jako pierwszy. Hania: Tak! W pierwszej chwili byłam przekonana, że Gamou tak skacze, a okazało się, że Jacek po prostu oszalał z radości. – A potem widziałam Twój wpis, że to jest Twoje największe zwycięstwo. Hania: Tak! Moje największe zwycięstwo to jest moja rodzina i to jest moja największa Kryształowa Kula! _______________________________ Cały wywiad z Hanną Żudziewicz-Jeschke i Jackiem Jeschke w nowej VIVIE! Magazyn dostępny w punktach sprzedaży w całej Polsce od 18 czerwca.
Najpierw rozstanie, potem wielka miłość. Hanna Żudziewicz i Jacek Jeschke szczerze TYLKO W VIVIE! o początkach swojej relacji. Los dał im drugą szansę
Są razem od dziewięciu lat, od dwóch tworzą małżeństwo, a ich córka Róża ma trzy i pół roku. Hanna Żudziewicz-Jeschke i Jacek Jeschke w szczerym wywiadzie dla VIVY! wrócili wspomnieniami do początków swojej relacji. Opowiedzieli o wspólnej pasji do tańca, rozstaniu, ponownym spotkaniu w Warszawie i drodze, która doprowadziła ich do założenia rodziny.
Są parą od dziewięciu lat, od dwóch małżeństwem. Ich ukochana córeczka Róża ma trzy i pół roku. Na koncie mają sześć Kryształowych Kul wygranych w „Tańcu z Gwiazdami”. To ewenement na skalę światową. Po zwycięstwach i porażkach postanowili zrobić sobie dłuższą przerwę od programu. Jak chcą wypełnić ten czas? Kto rządzi w ich domu? I co sprawiło, że musieli trochę zwolnić, Hanna Żudziewicz-Jeschke i Jacek Jeschke mówią Ewie Wojciechowskiej. Hanna Żudziewicz-Jeschke i Jacek Jeschke w rozmowie z VIVĄ! o początkach swojego związku. Tak zaczęła się ich miłość – Jeszcze à propos kryształów, są też kryształowe gody, czyli 15. rocznica ślubu. Ile lat jesteście razem? Jacek: Dziewięć. I dwa lata po ślubie. To jeszcze trochę do tej kryształowej rocznicy mamy. – Połączył Was taniec, ale wcale nie tak od razu, bo na początku tańczyliście wyłącznie jako para zawodowa. Jacek: Oboje zaczęliśmy tańczyć bardzo wcześnie, jako kilkulatkowie. Hania: Jacek jest z Jeleniej Góry, ja z Zielonej, ale spotkaliśmy się i zaczęliśmy razem tańczyć w Warszawie, bo tutaj są największe możliwości, najwięcej klubów tanecznych i trenerów z całego świata. – Jak na siebie trafiliście? Jacek: Właściwie ciągle spotykaliśmy się na turniejach tanecznych. Znaliśmy się. Już byliśmy na topie, ja byłem mistrzem Polski, a Hania była wicemistrzynią Polski, z innymi partnerami. – I kto Was połączył w parę taneczną? Jacek: Mój trener. Ja właśnie kończyłem współpracę taneczną z moją poprzednią partnerką. I nasi trenerzy, ale też nasi rodzice, bo my wtedy nie byliśmy nawet pełnoletni, postanowili nas połączyć w parę taneczną. Czytaj też: Hanna Żudziewicz została rekordzistką „Tańca z gwiazdami”. Dogoniła męża. Tyle zarobili na Kryształowych Kulach – Teraz będzie cytat z Hani: „Przed ukończeniem 21. roku życia wygraliśmy największe światowe turnieje. W codziennym pędzie nawet siebie nie zauważaliśmy i nie chcieliśmy się poznać. Wyładowywaliśmy na sobie negatywne emocje, bo cały czas spędzaliśmy razem. Jedno niepowodzenie podczas turnieju zakończyło współpracę”. Jacek wyjechał do Moskwy, a Hania do Rumunii. I nagle zamieszkujecie w tym samym bloku w Warszawie. Jak to się stało? Przypadek? Jacek: Przypadek? Nie sądzę. Hania specjalnie szukała lokum tam, gdzie ja mieszkałem. Hania: To był naprawdę przypadek. Wszystko przez „Taniec z Gwiazdami”! Dostałam propozycję wzięcia udziału w programie, zdecydowałam się wrócić do Polski i spróbować. Miesiąc przed startem edycji mój tata gorączkowo szukał dla mnie mieszkania. A potem się okazało, że właśnie w tym bloku mieszka też Jacek. Jacek: I nagle spotkaliśmy się w windzie! – To było jednak przeznaczenie. Jacek: Pomyślałem od razu, żebyśmy jeszcze raz spróbowali. A Hania na to, że ona nie ma czasu, bo ma teraz „Taniec z Gwiazdami”. Hania: Wtedy nieźle go przetrzymałam, bo długo nie odpadałam z programu. Byłam też na niego trochę obrażona, bo to Jacek mi wtedy podziękował za współpracę. Dlatego nie byłam zbyt miła i myślałam sobie: Tak, teraz tak ci nagle zależy, a tak naprawdę to ty przestałeś ze mną tańczyć. Jacek: W końcu Hania zgodziła się na wspólny trening. Hania: Powiedz uczciwie, kochanie, chciałeś ze mną tańczyć? Prawda jest taka, że oboje wiedzieliśmy, że jesteśmy idealnie zgrani w tańcu. To jest tak cudowne uczucie, kiedy tańczysz z dobrym partnerem. Po naszym wspólnym treningu zrozumiałam, że ja po prostu kocham tańczyć, że to jest to, co chcę robić, że nie ma nic przyjemniejszego, pomimo tych wszystkich trudów i wyrzeczeń. – No i potem był wspaniały ślub… Hania: Jeszcze przed ślubem pojawiła się nasza Róża, a jeszcze wcześniej piesek Hachi. Czytaj też: Najpierw pobili rekord, a teraz takie wieści. Hanna Żudziewicz i Jacek Jeschke odchodzą z "Tańca z Gwiazami" _______________________________ Cały wywiad z Hanną Żudziewicz-Jeschke i Jackiem Jeschke w nowej VIVIE! Magazyn dostępny w punktach sprzedaży w całej Polsce od 18 czerwca. Co jeszcze w nowej VIVIE! 12/2026? Omar Sangare: Pierwszy wywiad od lat! Jak podbił Stany Zjednoczone. W tym się mówi: Jolie, Clooney, Portman… Dlaczego opuścili Hollywood? Katarzyna Puzyńska Dwadzieścia książek przez 11 lat! Gdy nie pracuje… przelicza, ile mogłaby w tym czasie napisać. Extra Pentagon odtajnił materiały o UFO – czy obcy żyją wśród nas? Podróże Niezwykła historia Madrytu, miasta, które stworzyło własny, niepowtarzalny styl.
Grał u Stevena Spielberga i Agnieszki Holland. Kim jest Hanns Zischler, który teraz wciela się w główną rolę w filmie Pawła Pawlikowskiego „Ojczyzna”?
Hanns Zischler - niemiecki aktor, reżyser, fotograf, tłumacz i eseista urodził się 18 czerwca 1947 roku w Norymberdze. Jego ojciec był właścicielem kamieniołomu, a matka zmarła, gdy był nastolatkiem. Mimo trudnego dzieciństwa, Hanns odebrał bardzo wszechstronne wykształcenie. Studiował na aż czterech kierunkach: filozofii, etnologii, muzykologii i germanistyce w Monachium i Berlinie. Co ciekawe, Zischler w ogóle nie planował kariery aktorskiej. Po studiach pracował jako tłumacz, redaktor i dramaturg w berlińskim teatrze Schaubühne, gdzie był asystentem reżysera. Przełom nastąpił, gdy został zauważony przez słynnego reżysera Wima Wendersa, który odkrył talent Hannsa na początku lat 70. i obsadził go w swoich filmach. Największą rozpoznawalność przyniosła mu główna rola w jego filmie drogi „Królowie szos” z 1976 roku. Od tego czasu zagrał ponad 300 ról! Międzynarodową gwiazdą stał się dzięki roli Hansa w nagradzanym na całym świecie filmie Stevena Spielberga „Monachium”. Ma też na swoim koncie współpracę z polską reżyserką Agnieszką Holland w filmie „Europa, Europa”. Hanns Zischler w „Ojczyźnie” Pawlikowskiego. Już dziś uroczysta premiera w Warszawie Co sprawiło, że zdecydował się zagrać rolę słynnego niemieckiego pisarza Tomasza Manna w nowym filmie Pawła Pawlikowskiego „Ojczyzna”? „Przede wszystkim przyciągnęła mnie do tego projektu jakość scenariusza, a także możliwość współpracy z Pawłem. Jak sam stwierdził: „Scenariusz zachwycił mnie z prostego powodu – nie jest to próba uchwycenia tego, jaki był Thomas Mann ani opowiadania o wszystkich szczegółach z jego życia. Oglądając „Idę” i „Zimną Wojnę”, wiedziałem, że Paweł kształtuje filmowe światy i ma inny sposób kreowania rzeczywistości. To był bardzo interesujący sposób spojrzenia na człowieka, którego można określić jako dziwnego, kontrolującego, a czasem nawet zimnego”. ZOBACZ: Geniusz literatury bez pomnika? Nowy film Pawlikowskiego wywołał burzę w Cannes Poza aktorstwem, Hanns Zischler zajmuje się też tłumaczeniem dzieł francuskich filozofów, fotografią i pisaniem. Jest autorem książki „Kafka idzie do kina” poświęconej związkom Franza Kafki z kinem. Został nagrodzony niemieckim Orderem Zasługi Republiki Federalnej Niemiec. Hanns Zischler na co dzień mieszka w Berlinie, a dzisiaj 15 czerwca będzie gościem honorowym uroczystej premiery „Ojczyzny” w Warszawie. Kim prywatnie jest Hanns Zischler? Co wydarzyło się w życiu aktora? Artysta od lat stroni od show-biznesu i czerwonych dywanów, a w nielicznych wywiadach wypowiada się wyłącznie na temat swoich ról filmowych i książek. Ale jego życie prywatne jest przepełnione smutkiem i tragediami. Najpierw stracił jedynego syna, a rok później żonę. Julian Paul Middendorf zmarł w 2013 roku na raka, w wieku zaledwie 34 lat. Pracował okazjonalnie jako aktor, ale przede wszystkim spełniał się jako nauczyciel jogi. Miał kochającą rodzinę, żonę i dwójkę dzieci. Do końca wierzył w cud… Ale się nie udało. Rok po tej bolesnej stracie, Hanns pożegnał swoją ukochaną żonę Reginę Poly, z którą był związany od 1978 roku. Regina była niemiecką artystką i architektką krajobrazu. Zmarła w 2014 roku. SPRAWDŹ TEŻ: „Poldek i Duduś byli razem i razem zostali”. Przypominamy archiwalny wywiad Henryka Gołębiewskiego i Filipa Łobodzińskiego dla VIVY!
Za rolę w "Znachorze" pokochało go pół Polski, niedawno odebrał prestiżową nagrodę we Francji. Ale Ignacy Liss bardziej niż z sukcesów zawodowych cieszy się z narodzin synka
Najpierw zachwycił w filmie „Marzec’68” u boku Vanessy Aleksander. Potem była fantastycznie przyjęta nowa wersja „Znachora”, gdzie wcielił się rolę hrabiego Leszka Czyńskiego, a później nagradzana „Światłoczuła”. Ale patrząc na rozwój kariery filmowej Ignacego Lissa, już teraz wiadomo, że to dopiero początek i on się dopiero rozkręca. Zastopować jego karierę może tylko jedno - miłość do synka. Dla małego Benia aktor jest gotów zrezygnować z kolejnych ról. "Jak tylko żona przestanie go karmić, to na pewno zrobię wszystko, by miała czas dla siebie, a ja będę siedział z nim jak najdłużej” - wyznał.
W Polsce już od kilku lat uchodzi za jednego z najzdolniejszych aktorów młodego pokolenia. Niedawno jego talentem zachwycili się też widzowie za granicą. Pod koniec marca zgarnął Ignacy Liss zgarnął nagrodę na jednym z najważniejszych festiwali filmowych Series Mania we francuskim Lille. To wydarzenie, o którym mówi się w całej branży. Polska produkcja, serial „Proud”, sięgnęła po najwyższe wyróżnienie – Grand Prix. A Liss otrzymał nagrodę dla najlepszego aktora. "To głęboko poruszający portret młodego mężczyzny na skraju załamania, który jest zmuszony odzyskać kontrolę nad życiem", uzasadniał wybór członek jury, Benedikt Erlingsson. Zachwycił w "Znachorze", ale to ta rola może otworzyć mu drzwi do światowej kariery O nagrodach dla „Proud” Ignacy Liss opowiedział w niedawnym wywiadzie dla „Zwierciadła”. Jak wyznał, był oszołomiony tym, że to właśnie jemu przyznano wyróżnienie dla najlepszego aktora. „Nagle siedzisz przy stole z producentami takich hitów jak „Sherlock” czy „Sceny z życia małżeńskiego”, a do zdjęć na ściance pozuje z tobą Chase Infiniti. To było mega-abstrakcyjne. Cały czas próbowałem sprowadzać się na ziemię. Naprawdę do końca nie wierzyłem, że mamy jakiekolwiek szanse. To pierwszy raz, kiedy polski serial wygrywa jakikolwiek międzynarodowy festiwal, w dodatku zgarnia dublet. I wiesz, stwierdziłem, że będę się tym chwalił, bo to jest naprawdę duża rzecz dla naszego kraju – dla naszej branży filmowej i serialowej, ale i dla nas osobiście” - wyznał. Czytaj także: Ignacy Liss szczerze o romansach na planie: „Zaczynasz myśleć o kimś innym niż osoba, która czeka w domu” „Proud” opowiada historię Filipa – młodego, nieodpowiedzialnego geja, którego życie zmienia rodzinna tragedia. Pewny siebie i absolutnie przekonany, że świat leży u jego stóp żyje na pełnych obrotach, bez hamulców i bez zobowiązań. Modeling, imprezy, adrenalina i wolność to jego codzienność. Jedna chwila wystarczy, by wszystko runęło. Nagle ten beztroski, żyjący chwilą chłopak musi zmierzyć się z czymś, czego nigdy nie brał pod uwagę – prawdziwą odpowiedzialnością. Na jego barki spada opieka nad małym dzieckiem. Zadanie, które kompletnie burzy jego dotychczasowy styl życia. To właśnie ta opowieść stała się jednym z powodów, dla których serial tak mocno poruszył widzów i jurorów. Serial „Proud” pojawi się na platformie HBO Max 12 czerwca 2026. Został aktorem za namową księdza. Kim jest Ignacy Liss ? Urodził się 16 lutego 1998 roku. Pochodzi z Tczewa. W 2022 roku ukończył wydział aktorstwa w Akademii Teatralnej w Warszawie. Na deskach Teatru Polonia zadebiutował rolą Liora w spektaklu „Boże mój!”, ma również na koncie kilka ról w produkcjach filmowych i serialach, tj. „Sortownia”, „Warszawianka”, „Teściowe” czy też „Followers. Odpalaj lajwa”, za którą został nominowany do Nagrody im. Jana Machulskiego. W 2021 roku na Netflixie ukazał się z kolei serial „Otwórz oczy”, w którym artysta wcielił się w główną męską rolę. Czytaj także: Gwiazdor hitu Netfliksa przekazał radosne wieści! Gratulacje spływają z całej Polski O tym, że zostanie aktorem, zadecydował w trakcie przygotowań do bierzmowania. Zapytany przez młodego kleryka o zainteresowania przyznał, że pasjonuje go teatr. Chodził wówczas na zajęcia do kółka teatralnego, lecz nie traktował tej aktywności zbyt poważnie. „Kleryk na mnie spojrzał i kazał mi zostać po zajęciach. Dał mi książkę Stanisławskiego „Praca aktora nad rolą” i kazał mi ją przeczytać. Powiedział, że jak to zrobię, to mam do niego wrócić" — wspominał Ignacy w rozmowie z Aleksandrą Czajkowską dla Plejady. 27-letni aktor bardzo ciężko pracuje na swoją pozycję w branży artystycznej. Aktorstwo nie jest jednak jego jedyną pasją — w młodości ukończył szkołę muzyczną, gra na klarnecie oraz pianinie. W wywiadach deklaruje, że muzyka jest ważną częścią jego życia, a Plejadzie zdradził, że kiedyś nawet grał w zespole! „Przez dość długi czas miałem zespół z moimi kuzynami, graliśmy przez 6 lat w Tczewie, bo stąd pochodzę, grałem na perkusji. Do dziś tak mam, że to poczucie bycia na scenie jest czymś wyjątkowym i myślę, że od tego to się zaczęło, od grania koncertów” — mówił Aleksandrze Czajkowskiej. Miłość ważniejsza niż kariera, a rola ojca ważniejsza niż wszystkie inne We wrześniu 2024 roku Ignacy Liss wziął ślub ze swoją wieloletnią partnerką Marią Wende. Ona również jest związana z branżą artystyczną — na co dzień pracuje jako charakteryzatorka. W marcu tego roku para powitała na świecie swoje pierwsze dziecko — synka Benedykta. Para pochwaliła się na Instagramie wzruszającym zdjęciem z maluszkiem. Narodziny syna były jednym z najpiękniejszych i najważniejszych momentów w życiu Ignacego. "Nie wiedziałem dotąd, że można kogoś pokochać tak szybko i bezwarunkowo. Chcemy dać Ci tyle miłości, ile tylko będziemy mogli. Cześć Benio, jesteś idealny" — napisał aktor w jednym z postów na Instagramie. We wspomnianym wywiadzie w „Zwierciadle” został zapytany o to, co odpowiada ludziom, którzy pytają, czy nie za wcześnie wziął ślub. A takie pytania słyszy stale, bo dziś to rzadkość, by mężczyzna w wieku 26 lat decydował się na ożenek. Ignacy wyznał, że i tak za długo zwlekał z tą decyzją: „To nie jest za wcześnie. Tak, da się odłączyć ślub od patriarchatu. To jest po prostu kwestia umowy między dwojgiem ludzi" — powiedział. Nie uważa też, że za wcześnie został tatą. Jak wyznał, jest gotów nico zwolnić tempo pracy, by zająć się wychowaniem Benia. „Moja żona jest teraz w domu, bo mamy kilkutygodniowego synka. Ja pracuję, bo jedno z nas musi, a nie mogę z nim zostać, bo go nie karmię. Jak tylko żona przestanie go karmić, to na pewno zrobię wszystko, by miała czas dla siebie, a ja będę siedział z nim jak najdłużej” — wyznał.
Była aniołkiem Victoria’s Secret i żywą Barbie. Świat mody uwielbiał ją... do czasu. Karen Mulder ujawniła mroczny sekret branży. Ikona lat 90. zapłaciła za to wysoką cenę
Była niewolnicą własnego wizerunku. „Ale to nie jest prawdziwe życie. Byłam zabawką. Traktowano mnie wyłącznie jako ciało, nie jako człowieka”, mówiła Karen w wywiadach.
Najpiękniejsza z supermodelek lat 90. Żywa lalka Barbie. Twarz, która zarabiała miliony. Aniołek Victoria’s Secret. Okładki magazynów, kampanie reklamowe… Karen, Karen, Karen. Wszyscy chcieli tylko Karen. I nagle światła zgasły, scena opustoszała, a Karen obudziła się w klinice psychiatrycznej. Co się stało? I dlaczego? Tak skończyła się ta historia Kopciuszka z Holandii, ale dziś pada na nią zupełnie nowe światło. Karen jako pierwsza opowiedziała w wywiadzie telewizyjnym o tym, o czym dziś mówi cały świat. Ale było to ponad 20 lat przed wybuchem afery Epsteina. Nikt wówczas nie uwierzył Karen, a winni zadbali, aby ją skutecznie uciszyć. Karen Mulder: Blondynka z klasą Karen dorastała w Holandii, w latach 70. Nigdy nie marzyła o karierze modelki. Była nieśmiałą dziewczyną z aparatem na zębach. Gdy miała 15 lat, jej przyjaciółka w tajemnicy przed nią wysłała jej zdjęcia na konkurs Elite Model Look. Wygrała w Holandii, a następnie była druga w międzynarodowym finale. W jeden wieczór skromna dziewczyna z Niderlandów została światową gwiazdą, z którą chcieli pracować wszyscy giganci mody. Chodziła na wybiegach u najsłynniejszych projektantów: YSL, Chanel, Valentino. W 1991 roku została twarzą Guess i aniołkiem Victoria’s Secret. Mówiła w pięciu językach, nazywano ją blondynką z klasą i tą, która zawsze miała własne zdanie. Karen należała do elitarnego grona supermodelek, obok Cindy Crawford, Naomi Campbell, Lindy Evangelisty i Claudii Schiffer. To właśnie one były największymi gwiazdami lat 90. Wzbudzały podziw i pożądanie. Okładki z ich twarzami do dziś są kultowe. Karen miała nawet swoją lalkę Barbie, zaprojektowaną na jej podobieństwo. Zarabiała po 10 tysięcy funtów dziennie, ale to były czasy, kiedy agencje modelek miały całkowitą kontrolę nad swoimi dziewczynami. To agenci decydowali, co jadły, z kim się spotykały i co robiły. Dla Karen stawało się to coraz trudniejsze. Traktowała porównania do lalki Barbie jak zamknięcie w złotej klatce i często powtarzała, że jest niewolnicą własnego wizerunku. Mówiła: „To nie jest prawdziwe życie. Jestem zabawką. Traktują mnie wyłącznie jako ciało, nie jako człowieka”. Czytaj też: W jednej chwili zmienił miejsce zamieszkania! Tylko u nas Filip Chajzer tłumaczy powody swojej decyzji: „To był znak od Boga” U szczytu kariery próbowała ułożyć sobie życie prywatne. Miała 18 lat, gdy wyszła za mąż za fotografa René Bosne, jednak po pięciu latach doszło do rozwodu. Sama przyznała, że na życie małżeńskie nie miała po prostu czasu. Kolejny związek z biznesmenem i playboyem Jean-Yves’em Le Furem, który został również jej menedżerem, też nie przetrwał. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2026/05/GettyImages-519511872KOLOR-dcf5f71.jpg" width="3307" height="5109" alt="Karen Mulder na wybiegu prezentowała się zawsze zjawiskowo, wręcz posągowo. Tutaj pokaz Thierry’ego Muglera podczas Paris Fashion Week w 1993 roku." title="Karen Mulder na wybiegu prezentowała się zawsze zjawiskowo, wręcz posągowo. Tutaj pokaz Thierry’ego Muglera podczas Paris Fashion Week w 1993 roku." /> Zmowa milczenia Jej przyjaciele zauważyli, że po 10 latach intensywnej pracy bardzo się zmieniła. Stała się zdystansowana, wycofana, zaczęła odwoływać ważne zlecenia w ostatniej chwili. Stała się nieprzewidywalna. Niektórzy mówili wręcz, że się wypaliła, a nawet że popadła w paranoję. Wydawało jej się, że jest cały czas obserwowana. Początkiem końca spektakularnej kariery Karen Mulder był wywiad, którego udzieliła w październiku 2001 roku w popularnym francuskim talk show „Tout le monde en parle” (Wszyscy o tym mówią). Nagle i zupełnie niespodziewanie Karen zaczęła opowiadać o kulisach show-biznesu i o tym, co się tak naprawdę dzieje za zamkniętymi drzwiami świata wielkiej mody. Oskarżyła głośno, podając nazwiska najbardziej wpływowych ludzi z branży modelingu, szefów agencji modelek, nawet swojego dawnego znajomego księcia Alberta, o odurzenie i gwałt. Wspominała o werbowaniu młodych dziewcząt do agencji modelek, żeby następnie „sprzedawać” je jak towar bogatym biznesmenom. Otwarcie wyznała, że była zmuszana do seksu. „Chcieli zrobić ze mnie prostytutkę. Byłam odurzana i hipnotyzowana. Nawet nie możesz sobie wyobrazić, jakie to proste i jakie przerażające. Branża modelingowa to pas transmisyjny dziewcząt dla zamożnych mężczyzn i nie uda się rozliczyć organizatorów, wszędzie mają powiązania”, mówiła Mulder. W studio zapadła kompletna cisza, prowadzący był skonsternowany. Po kilku telefonach „z góry” podjęto decyzję, że program nie zostanie nigdy wyemitowany. Cały odcinek został skasowany, a publiczność w studiu musiała podpisać specjalne umowy o poufności, potwierdzające, że nigdy nie zdradzą tego, co usłyszeli z ust Karen Mulder. Ale Karen postanowiła, że przerwie zmowę milczenia i nie da się tak łatwo uciszyć. Ponownie udzieliła wywiadu, tym razem do gazety, powtarzając wszystkie oskarżenia. Czytaj też: Ma 63 lata i zachwyca formą! Tylko w VIVA! bez Tabu ujawnia, jaki ma stosunek do poprawiania urody. Oto wszystkie rytuały Iwony Pavlović <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2026/05/eastnewsABACA177587045KOLOR-d21d00c.jpg" width="3634" height="2423" alt="Karen Mulder pod ostrzałem fleszy. Nie tylko na wybiegie i na sesjach. Jej życie było nieustannie śledzone i fotografowane." title="Karen Mulder pod ostrzałem fleszy. Nie tylko na wybiegie i na sesjach. Jej życie było nieustannie śledzone i fotografowane." /> Następnego dnia trafiła do kliniki psychiatrycznej w Paryżu. Spędziła tam pięć miesięcy. Mówiono, że jej pobyt opłacił Gérald Marie, szef agencji modelek Elite, jeden z tych, którego nazwisko wymieniła w słynnym wywiadzie. Wtedy był nietykalny. Dopiero w latach 2020–2021 15 kobiet oskarżyło go o nadużycia seksualne. Amerykańska modelka i aktorka Carré Otis złożyła pozew przeciwko niemu, twierdząc, że zgwałcił ją w hotelu w Paryżu, gdy miała zaledwie 17 lat. Było to w 1986 roku, kiedy był związany z Lindą Evangelistą. Niestety większość domniemanych przestępstw, popełnionych przez Géralda Marie, uległa już przedawnieniu. Były szef agencji modelek ma obecnie 76 lat i jest na emeryturze. Jego była żona – byli małżeństwem w latach 1987–1993 – kanadyjska supermodelka Linda Evangelista twierdzi, że nie miała wiedzy na temat seksualnych nadużyć męża, jednak wierzy w wersję oskarżających go kobiet. Te historie dowiodły, że Karen Mulder nie miała paranoi, tylko po prostu powiedziała bolesną i szokującą prawdę o kulisach świata mody. Ale uwierzono jej dopiero po 20 latach od wywiadu. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2026/05/GettyImages-1265160289KOLOR-9f75b6f.jpg" width="3000" height="2004" alt="PARIS, FRANCE - OCTOBER 15: (L-R) Jean Yves Le Fur, Karen Mulder, Eva Herzigova, and Naomi Campbell attend the Eva Herzigova Birthday Party at the Queen Club during A Paris Fashion Weeks in the 1990s in Paris, France. (Photo by Foc Kan/WireImage)" title="Jean-Yves Le Fur, partner Karen Mulder, z jej przyjaciółkami z wybiegów Evą Herzigovą i Naomi Campbell." /> Próby powrotu Po wyjściu z kliniki psychiatrycznej kariera Karen się skończyła. Telefon z propozycjami przestał dzwonić, ale ona sama również postanowiła się wycofać. Próbowała powrócić w nowej roli – jako piosenkarka. Wydała płytę, ale nie była ona sukcesem. Zebrała słabe recenzje i została potraktowana jako kaprys „niezrównoważonej” modelki. W grudniu 2002 roku Karen próbowała popełnić samob*jstwo, przedawkowała leki nasenne. Pomocną dłoń wyciągnęła do niej jej ukochana młodsza siostra Saskia. W 2008 roku Karen nawet powróciła na wybieg. Projektant John Galliano namówił ją na wyjście w wieczorowej sukni Diora. Wyglądała zjawiskowo, ale to już nie była ta sama Karen Mulder. W 2009 roku została aresztowana w Paryżu za groźby wobec chirurga plastycznego. Później groziła swojej kosmetyczce, ponieważ ta odmawiała wstrzyknięcia jej botoksu. Czytaj też: Małgorzata Dydek była w trzeciej ciąży, gdy nagle odeszła. Słowa siostry łamią serce Żyjąc przeszłością W 2006 roku Karen urodziła córkę Annę. Żyją na uboczu, z dala od świata modelingu i show-biznesu. 1 czerwca w otoczeniu najbliższych Karen będzie świętować swoje 56. urodziny. Na początku tego roku sprawiła wielki prezent fanom i założyła pierwszy oficjalny profil na Instagramie @thekarenmulder. Ale nie pokazuje tam swoich dzisiejszych zdjęć. Jest Karen na okładkach „Vogue’a”, Karen na wybiegu i Karen z koleżankami supermodelkami. Zniewalająco piękna i młoda. W złotej erze supermodelek milczenie było złotem. Karen jako pierwsza złamała tę regułę i zapłaciła za to ogromną cenę. Tekst Ewa Wojciechowska Czytaj też: Garnitur z sieciówki może wyglądać jak od projektanta? Jola Czaja i Sylwia Bomba przekonują, że tak! Na co zwracają uwagę przy ich wyborze?
Nowe "Ranczo" bez Michałowej? Fani serialu zaniepokojeni po publikacji zdjęć z planu. TYLKO U NAS Marta Lipińska zabiera głos
Od kilku miesięcy fani "Rancza" żyją informacją o tym, że powstanie nowy sezon tego kultowego serialu. Teraz atmosferę podgrzał Cezary Żak, który pokazał zdjęcie z pierwszej próby czytanej scenariusza. Wśród widocznych na nim gwiazd nie ma Ilony Ostrowskiej i Marty Lipińskiej. Ta pierwsza zapowiedziała już wcześniej, że wystąpi w kontynuacji. Ale odtwórczyni roli Michałowej do tej pory nie komentowała powrotu "Rancza". Czy to znaczy, że nie zobaczymy jej w serialu. Tylko u nas Marta Lipińska ujawnia, jaka jest prawda.
"Dzisiaj odbyło się pierwsze czytanie XI sezonu Rancza. Wszyscy jesteśmy podekscytowani". Taki post opublikował na Instagramie Cezary Żak. Dołączył do niego zdjęcie, na którym widać większość odtwórców głównych ról w serialu "Ranczo". Większość, ale nie wszystkich. Fani od razu zwrócili uwagę, że wśród gwiazd nie ma serialowej Lucy, czyli Ilony Ostrowskiej, ani Marty Lipińskiej, czyli uwielbianej przez wszystkich gospodyni Michałowej. Nowe „Ranczo” bez Michałowej? Marta Lipińska przerywa milczenie Post Cezarego Żaka wywołał lawinę komentarzy. Fani nie kryli entuzjazmu, bo zdjęcie z próby to dowód na to, że prace na planie uwielbianej produkcji nabierają tempa. Ale wielu internautów nie kryło zaniepokojenia faktem, że wśród ekipy widocznej na zdjęciu nie ma dwóch aktorek grających główne role. Zobacz także: Nowe „Ranczo” coraz bliżej. Cezary Żak pokazał obsadę nowego sezonu, na zdjęciu zabrakło dwóch ważnych gwiazd Nieobecność Ilony Ostrowskiej szybko wyjaśniono. Aktorka już wcześniej zapowiadała, że dostała scenariusz i wystąpi w kontynuacji "Rancza". Niewiadomą pozostawała Marta Lipińska. Bo choć wiadomość o tym, że kontynuacja serialu powstanie, pojawiła się w grudniu ubiegłego roku, to ona ani razu nie wspomniała o tym, że wróci do swojej roli. Teraz, kiedy zabrakło jej na pierwszej próbie czytanej, pojawiły się głosy, że postaci Michałowej zabraknie w kontynuacji. Jaka jest prawda? Udało nam się porozmawiać z Martą Lipińską. Słynna aktorka plotki i domysły ucięła jednym zdaniem. Na pytanie, czy zobaczymy ją w kolejnym sezonie „Rancza”, odpowiedziała krótko: - Ależ oczywiście, że tak! Lipińska wyjaśniła też, dlaczego nie uczestniczyła w próbie czytanej. - Byłam wtedy na urlopie zdrowotnym. Nabrałam sił i jestem gotowa na zdjęcia! Dzisiaj gram ostatni spektakl w tym sezonie w Teatrze Współczesnym „Lepiej już było”. Wracamy we wrześniu. A teraz, latem, będę na planie „Rancza”. Zawsze produkcja stara się tak układać ten grafik, żeby w lipcu i sierpniu, kiedy teatry mają przerwę, zorganizować plan zdjęciowy - mówi w rozmowie z VIVĄ!. Wszyscy, którzy zaniepokoili się, że w nowym, tak bardzo wyczekiwanym sezonie "Rancza" zabraknie jednej z najbardziej lubianych postaci, mogą już odetchnąć z ulgą. Michałowa powróci. I na pewno sprawi, że Polacy na nowo pokochają ten serial. - Ja też go kocham! - mówi nam Marta Lipińska.
TYLKO U NAS: "Był moim profesorem, mentorem i przyjacielem". Reżyserka Magdalena Piekorz wspomina Stanisława Janickiego
"Od dzieciństwa oglądałam program „W starym kinie”. W niedzielę zasiadaliśmy przed telewizorem razem z moimi rodzicami i dziadkami i byliśmy absolutnie zachwyceni tym, jak Stanisław Janicki wprowadzał nas w przedwojenne filmy i przedstawiał sylwetki aktorów" - wspomina reżyserka filmowa i teatralna Magdalena Piekorz. Po latach została studentką autora legendarnego programu, a potem ich relacja zmieniła się w przyjaźń. Stanisław Janicki odszedł 25 maja tego roku.
Dla fanów kina, zwłaszcza filmów przedwojennych, był absolutną legendą. Podobnie jak prowadzony przez niego program „W starym kinie”, który TVP nadawała przez 32 lata. To najdłużej emitowany program w historii TVP. I choć już dawno zniknął z anteny, to wielu Polaków wciąż wspomina go z ogromnym sentymentem. W tym gronie jest reżyserka filmowa i teatralna Magdalena Piekorz. Specjalnie dla nas dzieli się swoim wspomnieniem o Stanisławie Janickim, który odszedł 25 maja tego roku. Prawdziwy inteligent, wielki erudyta. I po prostu dobry człowiek Stanisław Janicki był dla mnie kimś bardzo ważnym. Oczywiście, od dzieciństwa oglądałam program „W starym kinie”. W niedzielę zasiadaliśmy przed telewizorem, razem z moimi rodzicami i dziadkami i byliśmy absolutnie zachwyceni tym, jak Stanisław Janicki wprowadzał nas w przedwojenne filmy i przedstawiał sylwetki aktorów. Robił to z niespotykaną dziś pasją, charyzmą, tajemnicą. Zresztą wtedy był dla mnie taką niezwykłą, tajemniczą postacią, może też przez te ciemne okulary. Dostałam je od niego w prezencie i teraz przechowuję u siebie w gablocie jako relikwię, właściwie najcenniejszą. Czytaj także: Nie żyje Stanisław Janicki. Autor kultowego programu "W starym kinie" miał 93 lata Człowiek absolutnie nietuzinkowy. Wielki erudyta z ogromną klasą, z wielkim poczuciem humoru. Miałam to szczęście, że był też wielokrotnie gościem w moim domu, zaprzyjaźnił się z moją mamą, z którą toczyli wielogodzinne dyskusje na temat literatury. Towarzyszył mi właściwie we wszystkich najważniejszych wydarzeniach mojego życia. Zdając do Szkoły Filmowej nawet nie przypuszczałam, że idąc na zajęcia z pisania scenariusza filmowego, spotkam za katedrą Stanisława Janickiego, że będzie moim profesorem i że nauczy mnie takiej prawdziwej miłości do kina i pasji do sztuki. Potem miałam jeszcze ten przywilej, że ta znajomość, która pozostała do końca relacją mistrz-uczeń, przerodziła się w wielką przyjaźń. Miałam to szczęście, że byłam gościem na ślubie Stanisława Janickiego z Elżbietą, którą również wcześniej znałam. Żona Stasia, na którą wszyscy mówią Eliza, przez lata pracowała na Wydziale Radia i Telewizji w Zakładzie Reżyserii, a jej syn zagrał główną rolę dziecięcą w moim filmie „Pręgi”. Bawiłam się więc na weselu Stanisława i Elżbiety w Bielsko-Białej, a oni bywali na wszelkich moich premierach teatralnych. Stasiu znał też moje filmowe dokonania i było to dla mnie zupełnie niezwykłe, że poświęcił mi rozdział w swojej biografii, którą napisał Andrzej Pacuła. Jestem pewna, że zostanie w pamięci setek tysięcy widzów, w sercach nas wszystkich Odszedł ktoś tak mi bliski i tak ważny, że właściwie mogłabym powiedzieć, że odszedł członek mojej rodziny. Pozostawił nie tylko wspomnienia, ale i ogromną spuściznę. Marzy mi się, żeby Telewizja Polska przypomniała cały cykl programów „W starym kinie”, bo to aż 35 lat historii polskiej kinematografii. Coś unikalnego. Miałam to szczęście, że mogłam 2 lata temu zrealizować i wyreżyserować benefis z okazji dziewięćdziesiątych urodzin Stanisława w Bielsku-Białej. Natomiast nie udało się zrealizować filmu dokumentalnego, o co zabiegłam od kilku lat. Jeszcze dwa tygodnie temu zadzwoniłam do Elizy z informacją, że chyba wreszcie się to uda! Zaczęłyśmy rozmawiać na temat terminów mojego przyjazdu do Bielska… No i niestety, spadła na nas ta straszna wiadomość … Zobacz również: Znany dziennikarz Stanisław Janicki wziął ślub w wieku 84 lat! Kim jest jego wybranka? Tak naprawdę stan zdrowia Stasia pogorszył się praktycznie w przeciągu tych dwóch tygodni. Jestem pewna, że zostanie w pamięci setek tysięcy widzów, w sercach nas wszystkich. Warto dodać, że Stanisław Janicki, poza tym, że był naprawdę prawdziwym inteligentem i wielkim erudytą, człowiekiem o ogromnej wiedzy, był też bardzo wszechstronny. Pracował jako dziennikarz i krytyk filmowy, ale również jako reżyser. Nie wszyscy pamiętają, jak bogaty jest jego dorobek filmowy, ile zrealizował filmów-portretów słynnych postaci. Był bardzo zaprzyjaźniony z Andrzejem Wajdą, któremu poświęcił książkę „Niezrealizowane marzenia filmowe Andrzeja Wajdy”. Niewiele osób wie o jego wielkiej miłości do Japonii i do sztuki japońskiej, o jego haiku, które pisał. Chcę też podkreślić, że był to po prostu również bardzo dobry człowiek. Swego czasu dość poważnie zachorowałam i on razem z żoną z Elizą bardzo mnie w tej chorobie wspierali. Stanisław Janicki to mój wielki mistrz, mentor i przyjaciel. I na zawsze nim pozostanie.
Nie żyje Stanisław Janicki. Autor kultowego programu "W starym kinie" miał 93 lata
Nie usłyszymy już więcej jego głosu ani niezwykłych opowieści o filmach i aktorach sprzed lat. Stanisław Janicki, wybitny znawca kina i autor kultowego programu „W starym kinie” odszedł w wieku 93 lat. Smutną informację podało radio RMF Classic.
Był wybitnym historykiem kina, krytykiem filmowym i scenarzystą. Popularność zyskał dzięki programowi „W starym kinie”. W każdą niedzielę miliony Polaków zasiadały przed telewizorami, żeby posłuchać jego opowieści o międzywojennych gwiazdach kina. To dzięki niemu poznaliśmy tajemnicę śmierci Eugeniusza Bodo. „W starym kinie” prowadził przez 32 lata. To najdłużej emitowany program w historii TVP Janicki był doktorem nauk humanistycznych i autorem licznych publikacji poświęconych polskiej kinematografii. Do końca był bardzo czynny zawodowo, udzielał wywiadów, jeździł na spotkania autorskie, wszędzie wzbudzając ogromny entuzjazm publiczności. Był uwielbiany za swoją wiedzę o kinie, erudycję i to słynne „r”. Przez ponad 20 lat prowadził audycję w RMF Classic „Odeon Stanisława Janickiego”. W 2023 roku wydał swoją ostatnią książkę o swoim przyjacielu, reżyserze pt. „Marzenia filmowe Andrzeja Wajdy”. Jest to unikalna publikacja o twórczości wybitnego reżysera, która łączy w sobie elementy autobiografii oraz refleksji na temat kina. Od wielu lat mieszkał z żoną Elżbietą na stałe w jego ukochanym mieście Bielsko-Białej.
TYLKO W VIVIE! Paulina Młynarska nie może żyć bez Indii, a Dorota Wellman? Nie wyobraża sobie domu poza Polską
Paulina Młynarska w wywiadzie z Ewą Wojciechowską opowiedziała o swojej potrzebie ciągłego przemieszczania się i życiu między różnymi krajami. Dziennikarka wyznała, że kocha Polskę, Kretę, Francję i Indie, a jednocześnie marzy o małym domu z jabłonką w ogrodzie. Dorota Wellman nie kryła zaskoczenia jej życiowym temperamentem.
Czy życie zaczyna się po pięćdziesiątce, czy po sześćdziesiątce? Czy może się nam przestać chcieć? Gdzie jest prawdziwy dom i czym zapełnić samotność? Dorota Wellman i Paulina Młynarska w niezwykłej rozmowie z Ewą Wojciechowską otwierają drzwi do… „Miasta kobiet”. Wejdźcie, posłuchajcie… Paulina Młynarska o życiu między Polską, Kretą i Indiami Wspomniałaś o podróżach. Ile razy w życiu się przeprowadzałaś? Dorota w książce napisała o Tobie: „Jesteś jak płynąca po świecie rzeka. Albo nie możesz znaleźć swojego miejsca”. Paulina: Właśnie nie wiadomo, jak to jest z tą rzeką… Może właśnie jej naturą jest, że nie może znaleźć swojego miejsca? Może wychodzimy z błędnego założenia, sądząc, że każdy dąży do jakiegoś umiejscowienia. Nie każdy. Ja mam miejsca, które bardzo kocham. Kocham Kretę i Grecję, nawet próbowałam się z nią rozstać, już prawie się spakowałam i co? Nie da rady. Bardzo też kocham Francję, ale też bardzo, bardzo kocham Polskę i polskość, polski język, literaturę. To jest mój dom, to jest moja ojczyzna-matczyzna. Ale kocham też Indie! Nie mogę żyć bez Indii. Więc co robić? Kochliwa jesteś. Paulina: Wszędzie, gdzie pojadę, już bym się chciała przeprowadzić. Już moje oczka patrzą, gdzie tu jest biuro nieruchomości, i zaczynam fantazjować na temat ewentualnej instalacji. CZYTAJ TEŻ: Od dziecka wiedziała, że scena to jej miejsce. Tak zaczęła się jej muzyczna droga. Tylko w VIVIE! Alicja mówi wprost: "Zawsze miałam wielkie marzenia" Dorota Wellman wyznała, dlaczego tak bardzo potrzebuje stabilizacji Ale powiedziałaś też w książce, że czasem marzysz o małym domku ze starą jabłonką w ogrodzie, w Polsce… Paulina: Bo mnie się tęskni bardzo za polskim pejzażem. Może po prostu za Polską mi się tęskni zwyczajnie i tak sobie myślę, że jak będę miała możliwość, to się rozejrzę, żeby coś takiego swojego jednak w Polsce mieć. Mieszkałam kiedyś w Zakopanem, ale to był inny etap. Dorota: Jezus, jakim ty jesteś włóczykijem! Po prostu to jest nieludzkie to twoje włóczenie się. Wszędzie ci się podoba. Wszędzie byś zamieszkała. A Ty, Dorota, wyprowadzki z kraju sobie nie wyobrażasz… Dorota: Nie wyobrażam. Chociaż Kretę kocham i chociaż raz w roku muszę tam pojechać. Podziwiam Paulinę za odwagę zaczynania życia w nowym miejscu, którą ona ma od młodości. Ja lubię jeździć, zwiedzać, zmieniać otoczenie, miejsce, krajobrazy. Raz jabłonka, raz drzewko oliwne, ale zawsze lubię wracać do mojego domu, który jest mi bardzo bliski. Dużo podróżuję służbowo, dużo mnie w tym domu nie ma, dlatego mnie do niego ciągnie. Lubię w nim być, czuję się w nim bezpiecznie. Kiedyś analizowałam, dlaczego tak bardzo potrzebna mi jest ta stałość, i myślę, że to wynika z historii rodzinnych. Moi rodzice byli repatriantami ze Wschodu. Nigdy nie mieli poczucia stałości, zawsze się bali, że znów może przyjść światowa katastrofa. I domu nie będzie. Paulina: Ja tylko bym chciała powiedzieć, że ja też kocham dom i przy całym moim podróżniczym zacięciu jestem bardzo domową osobą. Jak już się gdzieś znajdę, to mogę się tam zainstalować i tam natychmiast zapuszczam korzenie. Potem je wyciągam, pakuję do plecaka i wędruję gdzieś indziej. Dorota, powiedziałaś, że twoja potrzeba stałości wynika z historii rodzinnej. Ja przypuszczam, że była w mojej rodzinie jakaś kobieta, która bardzo chciała iść w drogę, a nie mogła. I ona przeze mnie w jakiś sposób działa… Cały wywiad w nowej VIVIE! Magazyn dostępny w punktach sprzedaży od czwartku, 21 maja CZYTAJ RÓWNIEŻ: Stracił syna, walczył z nałogiem i hejtem. Niewiele brakowało, by się poddał. TYLKO W VIVIE! Filip Chajzer: „Zrozumiałem, że nie chcę się zabić, tylko żyć”
TYLKO W VIVIE! Dorota Wellman i Paulina Młynarska o życiu po 50-tce. „Nie musimy ani sobie, ani światu nic udowadniać".
Dorota Wellman i Paulina Młynarska w szczerej rozmowie dla magazynu VIVA! opowiedziały o nowym etapie życia kobiet, samotności, sile i potrzebie zmian. Przy okazji premiery książki „Afterparty” dziennikarki zdradziły, dlaczego po pięćdziesiątce i sześćdziesiątce nadal nie zamierzają zwalniać tempa i wciąż chcą „tańczyć na ulicy”.
Czy życie zaczyna się po pięćdziesiątce, czy po sześćdziesiątce? Czy może się nam przestać chcieć? Gdzie jest prawdziwy dom i czym zapełnić samotność? Dorota Wellman i Paulina Młynarska w niezwykłej rozmowie z Ewą Wojciechowską otwierają drzwi do… „Miasta kobiet”. Wejdźcie, posłuchajcie… „Afterparty” jako symbol nowego etapu życia kobiet Na początek chciałabym Wam coś zaproponować. Zabawmy się w nagranie programu „Miasto kobiet 10 lat później”. Tylko to ja będę prowadzącą, a Wy będziecie moimi gośćmi. Paulina: Dobrze. Dorota: Proszę bardzo! Piękny pomysł. Wyobraźmy sobie, że jesteśmy w studio telewizyjnym. Dobry wieczór państwu! Dzisiaj moimi i państwa gośćmi w programie „Miasto kobiet 10 lat później” są Dorota Wellman i Paulina Młynarska w związku z premierą ich książki „Afterparty”. Tematem naszej rozmowy będzie życiowe party i życiowe afterparty. Dorota: Dobre! Podoba mi się temat, ale nie wiem, czy goście dobrze dobrani (śmiech)? Zacznijmy od poranków. Przeczytałam w Waszej książce, że poranki są dla Was bardzo ważne i, co ciekawe, zaczynają się w środku mojej nocy, czyli o czwartej albo piątej. Powiedzcie mi, czy nadal tak jest i dlaczego sobie to robicie? Paulina: Ja to sobie robię dlatego, że rano mam najbardziej sprawny mózg. Jednocześnie poranek jest też momentem logistycznie skomplikowanym. Trzeba pogodzić wyjście z psami, a ja mieszkam na południu Europy, gdzie jest bardzo gorąco, więc żeby one pobiegały, musimy wyjść, zanim wzejdzie słońce, zaczną huczeć cykady i zanim żar z nieba zacznie się lać. Poza tym praktykuję jogę i uczę jogi. Najczęściej pracuję z grupami również rano, online. To Dorota mnie ochrzaniła, że nie prowadzę jogi przez internet. Rano też najlepiej mi się pisze, więc jak widzisz, dużo tego wszystkiego trzeba w tym poranku upchnąć. Dorota: Ja wstaję do pracy o czwartej rano. Przed szóstą muszę wyjechać, żeby być na pierwszych odprawach w studio. To jest mój wybór, bo w zasadzie mogłabym wstać godzinę przed. Tylko że ja lubię poranki spokojne, nie znoszę się spieszyć. Lubię przejrzeć newsy w internecie, zobaczyć, co się wydarzyło na świecie. Lubię się wykąpać, spokojnie wypić kawę, żeby mnie nikt nie popędzał. Poza tym rano najlepiej mi się pracuje, jestem najbardziej twórcza. W domu jest cicho i nikt nie chodzi. Nie ma tysiąca rzeczy do mnie – mąż zazwyczaj ma do mnie różne sprawy, więc trzeba go „uśpić”, żeby był święty spokój. Lubię sobie wtedy zaplanować cały dzień. To wytłumaczcie mi, jak osoby, które wstają o czwartej rano, mogą chodzić na afterparty? Dorota: Spokojnie. Paulina: Ale to afterparty właśnie wtedy jest! A! Rozumiem, czyli Wasze afterparty zaczyna się o czwartej rano? Paulina: No a co? Jeżeli porównamy życie do fajnej imprezy, to dla mnie afterparty to jest ten moment, kiedy zrzucamy niewygodne wysokie obcasy, w których może i wygląda się super, ale wiadomo, że nogi bolą. Makijaż też już się ulotnił. Zostaliśmy z bliskimi przyjaciółmi, z którymi jest nam najcieplej, najmilej. Chodzisz sobie na bosaczka, trochę sprzątasz bałagan po tym party, bo czasami jest trochę bałaganu, w tle jakaś fajna muzyczka leci i już nic nie trzeba, i już można sobie poleżeć pod kocykiem z herbatką. W towarzystwie albo sama i totalnie się relaksować. W tym miłym poczuciu, że wszystko mogę, nic nie muszę. Ja myślę, że ten tytuł „Afterparty”, który Dorota wymyśliła, jest super tytułem! A dużo mogłybyśmy o tym opowiadać, bo były różne propozycje. CZYTAJ TEŻ: Od dziecka wiedziała, że scena to jej miejsce. Tak zaczęła się jej muzyczna droga. Tylko w VIVIE! Alicja mówi wprost: "Zawsze miałam wielkie marzenia " Dorota Wellman i Paulina Młynarska o sile kobiet po pięćdziesiątce Czyli jaki miał być inny tytuł Waszej książki? Dorota: To był najlepszy tytuł na świecie i ja uważam, że to duży błąd, że nie został wykorzystany. Proszę bardzo, Paulina opowie, jaki był właściwy tytuł, wymyślony przez nią… Paulina: Po prostu różne tytuły przychodziły nam do głowy, ale cały czas brakowało tego właściwego. Wreszcie spotkałyśmy się na sesji zdjęciowej – my i dziewczyny z wydawnictwa z Krakowa. W pewnym momencie powiedziałam, że musimy wymyślić tytuł dziś, bo inaczej będzie: „Głowa siwieje, dupa szaleje” i nie wiem, jak szacowne krakowskie Wydawnictwo Znak udźwignie taką sytuację? A wiadomo, że jak my z Dorotą się na coś uprzemy, to tak będzie. Dorota właśnie wtedy wymyśliła „Afterparty”. I to afterparty świetnie oddaje ten rozdział życia, kiedy my już nie musimy się tak napinać. Nie musimy ani sobie, ani światu nic udowadniać. Znamy już dokładnie reguły tego balu, którym jest życie. Nie musimy się już ani stroić, ani sadzić i patrzymy trochę może ze wzruszeniem na te kobiety, którymi byłyśmy, wchodząc na ten bal. A jakie byłyśmy? W wielu sprawach niepewne, ale też dzielne, zdeterminowane, choć było w tym mnóstwo niepewności. W książce gadamy o tym, że trochę nie zdawałyśmy sobie sprawy, jakim jesteśmy silnym pokoleniem kobiet. Przecież my się jeszcze uczyłyśmy pisać na maszynie! Nikomu się wtedy nie śniła sztuczna inteligencja. Jako dziennikarki tego pokolenia rzucałyśmy wyzwanie systemowi i niesprawiedliwości wobec kobiet. Naprawdę zawalczyłyśmy o wiele tematów. Cały czas walczycie. Paulina: I cały czas walczymy. Dorota: Czy osoby wstające o czwartej rano mogą być na afterpaty i mogą być aktywne? Właściwie o tym jest ta książka. Jesteśmy osobami, które są pełne siły, wigoru, chęci, ciekawości świata, potrzeby samorozwoju. Po tym party właściwym, o którym mówi Paulina, jesteśmy w stanie albo położyć się z herbatką pod kocykiem, w otoczeniu bliskich osób, albo zdjąć buty i tańczyć na ulicy, bo stać nas także na takie szaleństwo i na to, żeby ta noc była nieprzespana. Wydaje mi się, że pokazujemy innym kobietom, żeby nie rezygnować z tego etapu życia, który może się czasem wydawać zakończony. My pokazujemy, że to jest świetny i twórczy czas, że to jest czas naszych nowych szans i może kompletnej zmiany drogi, którą do tej pory szłyśmy. Nie należy sobie mówić pas, nie należy mówić sobie o końcu kobiecości ani o końcu możliwości, ani o tym, że nasze życie już jest spełnione, bo to nie jest prawda. To piękny okres życia. Można wszystko, byle tylko nie siedzieć w domu, nie narzekać, nie udawać, że po prostu to już jest koniec naszego świata i zostało nam tylko i wyłącznie wychowywanie wnuków. [...] CZYTAJ RÓWNIEŻ: Stracił syna, walczył z nałogiem i hejtem. Niewiele brakowało, by się poddał. TYLKO W VIVIE! Filip Chajzer: „Zrozumiałem, że nie chcę się zabić, tylko żyć”
TYLKO W VIVIE!. Dorota Wellman i Paulina Młynarska nie kryją emocji. Padły zaskakujące słowa o Polakach
Dorota Wellman i Paulina Młynarska w rozmowie dla magazynu „VIVA!” otworzyły się na temat polskości, języka i sensu życia. Padły mocne słowa o Polsce, narodzie i odpowiedzialności za wspólne dobro. Dziennikarka i publicystka mówiły także o wdzięczności, życiu za granicą oraz o tym, co naprawdę nadaje życiu sens.
Czy życie zaczyna się po pięćdziesiątce, czy po sześćdziesiątce? Czy może się nam przestać chcieć? Gdzie jest prawdziwy dom i czym zapełnić samotność? Dorota Wellman i Paulina Młynarska w niezwykłej rozmowie z Ewą Wojciechowską otwierają drzwi do… „Miasta kobiet”. Wejdźcie, posłuchajcie… Paulina Młynarska: „Polski jest jednym z najtrudniejszych języków na świecie” [...] Moje drogie, ponieważ nie chciałabym kończyć naszej rozmowy tak smutnym wątkiem, powiedzcie mi, proszę, co to znaczy, że jesteście „polskoczułe”? Paulina: Odpowiedź zawiera się właśnie w tym słowie. Jesteśmy czułe na Polskę i mamy czuły stosunek do Polski i do polskości. Niezaślepiony i niezakompleksiony. Może też przez to, że mieszkam za granicą od bardzo wielu lat i żyję między kilkoma kulturami, które się bardzo mocno między sobą różnią, i mówię w kilku językach. Polskość i polski język przede wszystkim to jest coś niesamowitego. Ludzie sobie z tego nie zdają sprawy, a ja bez przerwy tłumaczę moim znajomym w różnych krajach, że my jesteśmy cholernie inteligentnym narodem. Ponieważ my już w wieku kilku lat musimy opanować język, który bezdyskusyjnie jest jednym z najtrudniejszych języków na świecie, w związku z tym musimy mieć więcej pod czaszką, żeby to opanować. Polski jest tak dowcipny, tak celny i tak precyzyjny. Jeszcze jego brzmienie też jest po prostu odlotowe. Jestem wielką fanką polszczyzny. Po drugie, kocham bardzo Polskę. Geograficznie i przyrodniczo. Uwielbiam Podhale, gdzie wiele lat mieszkałam, kocham góralszczyznę i kocham polską przyrodę, polskie góry, i kocham ten styl. Rozumiem poetyckość i piękno tego kodu i tej brzydoty, ale jednocześnie tego wdzięku, który jest uchwytny, kiedy się jedzie przez Polskę i kiedy się z Polakami gada. I jestem za to wdzięczna. Korzystanie z polskości jest wielkim przywilejem. Także dziękuję za uwagę. CZYTAJ TEŻ: Od dziecka wiedziała, że scena to jej miejsce. Tak zaczęła się jej muzyczna droga. Tylko w VIVIE! Alicja mówi wprost: "Zawsze miałam wielkie marzenia " Dorota Wellman o Polsce: „To nasze największe dobro” Nie wiem, czy ktoś kiedykolwiek wygłosił większy pean na cześć polszczyzny! Dorota: Sprawy polskie nie są nam obojętne. Wszystko, co związane z Polską, nas porusza, nie możemy przejść obojętnie wobec rzeczy, które z Polską są związane. Począwszy od wyborów, skończywszy na wszystkim tym, co się dzieje w życiu politycznym i społecznym. Ciągle nie doceniamy, jak się Polska rozwinęła, jak się zmieniła. Doceniajmy to, do jasnej cholery, nie narzekajmy na tę Polskę bez przerwy, tylko popatrzmy, ile zrobiliśmy. To jest nasza wspólna praca, nie jakichś rządów, które się zmieniają, nie marnych polityków, tylko tego, co zrobił naród. My to zrobiliśmy. A Polska jest naszym największym dobrem. Czas antenowy nas goni, ale chciałam Was jeszcze o coś zapytać. W trakcie naszej rozmowy przypomniał mi się „Film balkonowy” Pawła Łozińskiego. Reżyser rozmawia z ludźmi ze swojego balkonu i na koniec zadaje pytanie: „Jaki jest sens życia?”. Dorota: Muszę się chwilę zastanowić, bo to jest pytanie fundamentalne. Paulina: Ja myślę, że sensem życia jest sam fakt życia. Dorota: Sensem życia jest też dobro drugiego człowieka. W filmie starsza pani siedząca na wózku odpowiedziała: „Życie jest sensem”. Dorota: No, to jest to! Paulina: Życie jest warte, żeby o nie walczyć. Niezależnie, czy na etapie party czy afterparty. Bardzo Paniom dziękuję! Za tydzień kolejne „Miasto kobiet”. Rozmawiała: Ewa Wojciechowska. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Stracił syna, walczył z nałogiem i hejtem. Niewiele brakowało, by się poddał. TYLKO W VIVIE! Filip Chajzer: „Zrozumiałem, że nie chcę się zabić, tylko żyć”
Takiej relacji w show-biznesie prawie nie ma. TYLKO W VIVIE! Wellman i Młynarska otworzyły się jak nigdy wcześniej i ujawniły swój sekret
Dorota Wellman i Paulina Młynarska wróciły wspomnieniami do początków „Miasta kobiet” i po latach opowiedziały o relacji, która w świecie mediów okazała się prawdziwym ewenementem. W rozmowie dla magazynu VIVA! mówiły o kobiecej solidarności, trudnych realiach show-biznesu oraz przyjaźni, która przetrwała lata intensywnej współpracy.
Czy życie zaczyna się po pięćdziesiątce, czy po sześćdziesiątce? Czy może się nam przestać chcieć? Gdzie jest prawdziwy dom i czym zapełnić samotność? Dorota Wellman i Paulina Młynarska w niezwykłej rozmowie z Ewą Wojciechowską otwierają drzwi do… „Miasta kobiet”. Wejdźcie, posłuchajcie… Dorota Wellman o Paulinie Młynarskiej: „To najodważniejsza osoba, jaką znam” [...] Dorota, powiedziałaś jeszcze jedno piękne zdanie o Paulinie, że to jest najodważniejsza osoba, jaką znasz, ale rozumiem, że nie tylko ze względu na jej przeprowadzki? Dorota: Paulina ma niezwykłą odwagę życiową i nie patrzy na konsekwencje. Jest mądra i głośno mówi to, co myśli. Jest dla mnie uosobieniem współczesnej, fajnej kobiety, bardzo odważnej, bardzo ładnej, bardzo kobiecej i jednocześnie bardzo silnej. Oczywiście ma tam, jak każdy, swoje miękkie miejsce w środku. Jesteście ewenementem w świecie show-biznesu i mediów. Zaiskrzyło od początku? Akurat byłam świadkiem, kiedy Dorota poznała się z Marcinem Prokopem, z którym teraz tworzy super duet, i na pewno nie była to miłość od pierwszego… to nawet nie była sympatia od pierwszego wejrzenia. A jak było z Wami? Paulina: U mnie to była miłość od pierwszego wejrzenia. Wiele lat temu zobaczyłam w telewizji wywiad, który Dorota przeprowadzała z Szymonem Wiesenthalem, i byłam absolutnie zafascynowana dziennikarstwem Doroty i w ogóle zjawiskiem, które się nazywało „Dorota Wellman”. Fascynowałam się tym rodzajem inteligencji, skupienia, bo Dorota ma laser w oczach. I ona ciebie słucha, i to nie jest taki przeszywający wzrok, tylko wzrok, który jest skupiony na swoim rozmówcy, i dla mnie to było coś wspaniałego. Dorota potrafi operować ciszą, skupieniem, pauzą. Nie szasta słowami na prawo i lewo. CZYTAJ TEŻ: Od dziecka wiedziała, że scena to jej miejsce. Tak zaczęła się jej muzyczna droga. Tylko w VIVIE! Alicja mówi wprost: "Zawsze miałam wielkie marzenia " Wellman i Młynarska szczerze o kulisach pracy w mediach Dorota: Dziękuję, to było piękne. Ale ja ci nie płacę aż tyle za promocję (śmiech). W moim przypadku to też była miłość od pierwszego wejrzenia. Pamiętam dokładnie ten moment, kiedy się spotkałyśmy i powstał pomysł na to, żebyśmy prowadziły razem „Miasto kobiet”. Zaczęłyśmy rozmawiać po prostu tak, jakbyśmy się znały od dawna. Te same rzeczy nas interesowały, a gdy czasem miałyśmy odmienne zdania na różne tematy, zawsze potrafiłyśmy się dogadać. Jak się dowiedziałam, że współprowadzącą program będzie Paulina Młynarska, powiedziałam, że będzie gorąco, będzie się działo, namiesza, będzie stawiała trudne pytania, będzie chciała się dowiedzieć więcej, nigdy nie będzie powtarzała tego samego zdania, które wygłaszają wszyscy inni, będzie ferment, że będę miała naprzeciwko siebie osobę, która będzie pobudzała do tego, żeby to było interesujące, ciekawe i żeby też mnie zmuszało do innego rodzaju pracy. Trafić na takiego partnera to jest to! Paulina: Ja ci też aż tyle nie płacę (śmiech). I to drugi raz w życiu Ci się tak udało. Dorota: Bardzo lubię pracować z drugim człowiekiem. Jestem zwolennikiem duetów i pracy zespołowej. Uważam, że ma ogromną wartość. Dwie dziewczyny, które nie chciały wzajemnie sobie wsadzić noża w plecy, wzajemnie się wspierały, a nie rywalizowały, i robiły wszystko, żeby im się ta wspólna sprawa udała. To moim zdaniem jest też wartość „Miasta kobiet”. Paulina: Tyle lat intensywnej współpracy w trudnym środowisku, bo to jednak nie jest szkółka niedzielna. To są naprawdę ciężkie przypadki narcyzmu i potrzeby kontroli, i po trupach do celu, i tak potworne intryganctwo. A my pracowałyśmy tyle lat i nie miałyśmy nigdy żadnego większego, w ogóle żadnego konfliktu. Co nie znaczy, że nie było sytuacji trudnych, bo były i spięcia. Były też chwile, w których któraś z nas miała gorszy moment, ale zawsze miałyśmy dla siebie dużą dozę akceptującej, przyjaznej tolerancji. [...] CZYTAJ RÓWNIEŻ: Stracił syna, walczył z nałogiem i hejtem. Niewiele brakowało, by się poddał. TYLKO W VIVIE! Filip Chajzer: „Zrozumiałem, że nie chcę się zabić, tylko żyć”