TYLKO W VIVIE! Dorota Wellman i Paulina Młynarska o życiu po 50-tce. „Nie musimy ani sobie, ani światu nic udowadniać".
Dorota Wellman i Paulina Młynarska w szczerej rozmowie dla magazynu VIVA! opowiedziały o nowym etapie życia kobiet, samotności, sile i potrzebie zmian. Przy okazji premiery książki „Afterparty” dziennikarki zdradziły, dlaczego po pięćdziesiątce i sześćdziesiątce nadal nie zamierzają zwalniać tempa i wciąż chcą „tańczyć na ulicy”.
Czy życie zaczyna się po pięćdziesiątce, czy po sześćdziesiątce? Czy może się nam przestać chcieć? Gdzie jest prawdziwy dom i czym zapełnić samotność? Dorota Wellman i Paulina Młynarska w niezwykłej rozmowie z Ewą Wojciechowską otwierają drzwi do… „Miasta kobiet”. Wejdźcie, posłuchajcie… „Afterparty” jako symbol nowego etapu życia kobiet Na początek chciałabym Wam coś zaproponować. Zabawmy się w nagranie programu „Miasto kobiet 10 lat później”. Tylko to ja będę prowadzącą, a Wy będziecie moimi gośćmi. Paulina: Dobrze. Dorota: Proszę bardzo! Piękny pomysł. Wyobraźmy sobie, że jesteśmy w studio telewizyjnym. Dobry wieczór państwu! Dzisiaj moimi i państwa gośćmi w programie „Miasto kobiet 10 lat później” są Dorota Wellman i Paulina Młynarska w związku z premierą ich książki „Afterparty”. Tematem naszej rozmowy będzie życiowe party i życiowe afterparty. Dorota: Dobre! Podoba mi się temat, ale nie wiem, czy goście dobrze dobrani (śmiech)? Zacznijmy od poranków. Przeczytałam w Waszej książce, że poranki są dla Was bardzo ważne i, co ciekawe, zaczynają się w środku mojej nocy, czyli o czwartej albo piątej. Powiedzcie mi, czy nadal tak jest i dlaczego sobie to robicie? Paulina: Ja to sobie robię dlatego, że rano mam najbardziej sprawny mózg. Jednocześnie poranek jest też momentem logistycznie skomplikowanym. Trzeba pogodzić wyjście z psami, a ja mieszkam na południu Europy, gdzie jest bardzo gorąco, więc żeby one pobiegały, musimy wyjść, zanim wzejdzie słońce, zaczną huczeć cykady i zanim żar z nieba zacznie się lać. Poza tym praktykuję jogę i uczę jogi. Najczęściej pracuję z grupami również rano, online. To Dorota mnie ochrzaniła, że nie prowadzę jogi przez internet. Rano też najlepiej mi się pisze, więc jak widzisz, dużo tego wszystkiego trzeba w tym poranku upchnąć. Dorota: Ja wstaję do pracy o czwartej rano. Przed szóstą muszę wyjechać, żeby być na pierwszych odprawach w studio. To jest mój wybór, bo w zasadzie mogłabym wstać godzinę przed. Tylko że ja lubię poranki spokojne, nie znoszę się spieszyć. Lubię przejrzeć newsy w internecie, zobaczyć, co się wydarzyło na świecie. Lubię się wykąpać, spokojnie wypić kawę, żeby mnie nikt nie popędzał. Poza tym rano najlepiej mi się pracuje, jestem najbardziej twórcza. W domu jest cicho i nikt nie chodzi. Nie ma tysiąca rzeczy do mnie – mąż zazwyczaj ma do mnie różne sprawy, więc trzeba go „uśpić”, żeby był święty spokój. Lubię sobie wtedy zaplanować cały dzień. To wytłumaczcie mi, jak osoby, które wstają o czwartej rano, mogą chodzić na afterparty? Dorota: Spokojnie. Paulina: Ale to afterparty właśnie wtedy jest! A! Rozumiem, czyli Wasze afterparty zaczyna się o czwartej rano? Paulina: No a co? Jeżeli porównamy życie do fajnej imprezy, to dla mnie afterparty to jest ten moment, kiedy zrzucamy niewygodne wysokie obcasy, w których może i wygląda się super, ale wiadomo, że nogi bolą. Makijaż też już się ulotnił. Zostaliśmy z bliskimi przyjaciółmi, z którymi jest nam najcieplej, najmilej. Chodzisz sobie na bosaczka, trochę sprzątasz bałagan po tym party, bo czasami jest trochę bałaganu, w tle jakaś fajna muzyczka leci i już nic nie trzeba, i już można sobie poleżeć pod kocykiem z herbatką. W towarzystwie albo sama i totalnie się relaksować. W tym miłym poczuciu, że wszystko mogę, nic nie muszę. Ja myślę, że ten tytuł „Afterparty”, który Dorota wymyśliła, jest super tytułem! A dużo mogłybyśmy o tym opowiadać, bo były różne propozycje. CZYTAJ TEŻ: Od dziecka wiedziała, że scena to jej miejsce. Tak zaczęła się jej muzyczna droga. Tylko w VIVIE! Alicja mówi wprost: "Zawsze miałam wielkie marzenia " Dorota Wellman i Paulina Młynarska o sile kobiet po pięćdziesiątce Czyli jaki miał być inny tytuł Waszej książki? Dorota: To był najlepszy tytuł na świecie i ja uważam, że to duży błąd, że nie został wykorzystany. Proszę bardzo, Paulina opowie, jaki był właściwy tytuł, wymyślony przez nią… Paulina: Po prostu różne tytuły przychodziły nam do głowy, ale cały czas brakowało tego właściwego. Wreszcie spotkałyśmy się na sesji zdjęciowej – my i dziewczyny z wydawnictwa z Krakowa. W pewnym momencie powiedziałam, że musimy wymyślić tytuł dziś, bo inaczej będzie: „Głowa siwieje, dupa szaleje” i nie wiem, jak szacowne krakowskie Wydawnictwo Znak udźwignie taką sytuację? A wiadomo, że jak my z Dorotą się na coś uprzemy, to tak będzie. Dorota właśnie wtedy wymyśliła „Afterparty”. I to afterparty świetnie oddaje ten rozdział życia, kiedy my już nie musimy się tak napinać. Nie musimy ani sobie, ani światu nic udowadniać. Znamy już dokładnie reguły tego balu, którym jest życie. Nie musimy się już ani stroić, ani sadzić i patrzymy trochę może ze wzruszeniem na te kobiety, którymi byłyśmy, wchodząc na ten bal. A jakie byłyśmy? W wielu sprawach niepewne, ale też dzielne, zdeterminowane, choć było w tym mnóstwo niepewności. W książce gadamy o tym, że trochę nie zdawałyśmy sobie sprawy, jakim jesteśmy silnym pokoleniem kobiet. Przecież my się jeszcze uczyłyśmy pisać na maszynie! Nikomu się wtedy nie śniła sztuczna inteligencja. Jako dziennikarki tego pokolenia rzucałyśmy wyzwanie systemowi i niesprawiedliwości wobec kobiet. Naprawdę zawalczyłyśmy o wiele tematów. Cały czas walczycie. Paulina: I cały czas walczymy. Dorota: Czy osoby wstające o czwartej rano mogą być na afterpaty i mogą być aktywne? Właściwie o tym jest ta książka. Jesteśmy osobami, które są pełne siły, wigoru, chęci, ciekawości świata, potrzeby samorozwoju. Po tym party właściwym, o którym mówi Paulina, jesteśmy w stanie albo położyć się z herbatką pod kocykiem, w otoczeniu bliskich osób, albo zdjąć buty i tańczyć na ulicy, bo stać nas także na takie szaleństwo i na to, żeby ta noc była nieprzespana. Wydaje mi się, że pokazujemy innym kobietom, żeby nie rezygnować z tego etapu życia, który może się czasem wydawać zakończony. My pokazujemy, że to jest świetny i twórczy czas, że to jest czas naszych nowych szans i może kompletnej zmiany drogi, którą do tej pory szłyśmy. Nie należy sobie mówić pas, nie należy mówić sobie o końcu kobiecości ani o końcu możliwości, ani o tym, że nasze życie już jest spełnione, bo to nie jest prawda. To piękny okres życia. Można wszystko, byle tylko nie siedzieć w domu, nie narzekać, nie udawać, że po prostu to już jest koniec naszego świata i zostało nam tylko i wyłącznie wychowywanie wnuków. [...] CZYTAJ RÓWNIEŻ: Stracił syna, walczył z nałogiem i hejtem. Niewiele brakowało, by się poddał. TYLKO W VIVIE! Filip Chajzer: „Zrozumiałem, że nie chcę się zabić, tylko żyć”
TYLKO W VIVIE!. Dorota Wellman i Paulina Młynarska nie kryją emocji. Padły zaskakujące słowa o Polakach
Dorota Wellman i Paulina Młynarska w rozmowie dla magazynu „VIVA!” otworzyły się na temat polskości, języka i sensu życia. Padły mocne słowa o Polsce, narodzie i odpowiedzialności za wspólne dobro. Dziennikarka i publicystka mówiły także o wdzięczności, życiu za granicą oraz o tym, co naprawdę nadaje życiu sens.
Czy życie zaczyna się po pięćdziesiątce, czy po sześćdziesiątce? Czy może się nam przestać chcieć? Gdzie jest prawdziwy dom i czym zapełnić samotność? Dorota Wellman i Paulina Młynarska w niezwykłej rozmowie z Ewą Wojciechowską otwierają drzwi do… „Miasta kobiet”. Wejdźcie, posłuchajcie… Paulina Młynarska: „Polski jest jednym z najtrudniejszych języków na świecie” [...] Moje drogie, ponieważ nie chciałabym kończyć naszej rozmowy tak smutnym wątkiem, powiedzcie mi, proszę, co to znaczy, że jesteście „polskoczułe”? Paulina: Odpowiedź zawiera się właśnie w tym słowie. Jesteśmy czułe na Polskę i mamy czuły stosunek do Polski i do polskości. Niezaślepiony i niezakompleksiony. Może też przez to, że mieszkam za granicą od bardzo wielu lat i żyję między kilkoma kulturami, które się bardzo mocno między sobą różnią, i mówię w kilku językach. Polskość i polski język przede wszystkim to jest coś niesamowitego. Ludzie sobie z tego nie zdają sprawy, a ja bez przerwy tłumaczę moim znajomym w różnych krajach, że my jesteśmy cholernie inteligentnym narodem. Ponieważ my już w wieku kilku lat musimy opanować język, który bezdyskusyjnie jest jednym z najtrudniejszych języków na świecie, w związku z tym musimy mieć więcej pod czaszką, żeby to opanować. Polski jest tak dowcipny, tak celny i tak precyzyjny. Jeszcze jego brzmienie też jest po prostu odlotowe. Jestem wielką fanką polszczyzny. Po drugie, kocham bardzo Polskę. Geograficznie i przyrodniczo. Uwielbiam Podhale, gdzie wiele lat mieszkałam, kocham góralszczyznę i kocham polską przyrodę, polskie góry, i kocham ten styl. Rozumiem poetyckość i piękno tego kodu i tej brzydoty, ale jednocześnie tego wdzięku, który jest uchwytny, kiedy się jedzie przez Polskę i kiedy się z Polakami gada. I jestem za to wdzięczna. Korzystanie z polskości jest wielkim przywilejem. Także dziękuję za uwagę. CZYTAJ TEŻ: Od dziecka wiedziała, że scena to jej miejsce. Tak zaczęła się jej muzyczna droga. Tylko w VIVIE! Alicja mówi wprost: "Zawsze miałam wielkie marzenia " Dorota Wellman o Polsce: „To nasze największe dobro” Nie wiem, czy ktoś kiedykolwiek wygłosił większy pean na cześć polszczyzny! Dorota: Sprawy polskie nie są nam obojętne. Wszystko, co związane z Polską, nas porusza, nie możemy przejść obojętnie wobec rzeczy, które z Polską są związane. Począwszy od wyborów, skończywszy na wszystkim tym, co się dzieje w życiu politycznym i społecznym. Ciągle nie doceniamy, jak się Polska rozwinęła, jak się zmieniła. Doceniajmy to, do jasnej cholery, nie narzekajmy na tę Polskę bez przerwy, tylko popatrzmy, ile zrobiliśmy. To jest nasza wspólna praca, nie jakichś rządów, które się zmieniają, nie marnych polityków, tylko tego, co zrobił naród. My to zrobiliśmy. A Polska jest naszym największym dobrem. Czas antenowy nas goni, ale chciałam Was jeszcze o coś zapytać. W trakcie naszej rozmowy przypomniał mi się „Film balkonowy” Pawła Łozińskiego. Reżyser rozmawia z ludźmi ze swojego balkonu i na koniec zadaje pytanie: „Jaki jest sens życia?”. Dorota: Muszę się chwilę zastanowić, bo to jest pytanie fundamentalne. Paulina: Ja myślę, że sensem życia jest sam fakt życia. Dorota: Sensem życia jest też dobro drugiego człowieka. W filmie starsza pani siedząca na wózku odpowiedziała: „Życie jest sensem”. Dorota: No, to jest to! Paulina: Życie jest warte, żeby o nie walczyć. Niezależnie, czy na etapie party czy afterparty. Bardzo Paniom dziękuję! Za tydzień kolejne „Miasto kobiet”. Rozmawiała: Ewa Wojciechowska. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Stracił syna, walczył z nałogiem i hejtem. Niewiele brakowało, by się poddał. TYLKO W VIVIE! Filip Chajzer: „Zrozumiałem, że nie chcę się zabić, tylko żyć”
Takiej relacji w show-biznesie prawie nie ma. TYLKO W VIVIE! Wellman i Młynarska otworzyły się jak nigdy wcześniej i ujawniły swój sekret
Dorota Wellman i Paulina Młynarska wróciły wspomnieniami do początków „Miasta kobiet” i po latach opowiedziały o relacji, która w świecie mediów okazała się prawdziwym ewenementem. W rozmowie dla magazynu VIVA! mówiły o kobiecej solidarności, trudnych realiach show-biznesu oraz przyjaźni, która przetrwała lata intensywnej współpracy.
Czy życie zaczyna się po pięćdziesiątce, czy po sześćdziesiątce? Czy może się nam przestać chcieć? Gdzie jest prawdziwy dom i czym zapełnić samotność? Dorota Wellman i Paulina Młynarska w niezwykłej rozmowie z Ewą Wojciechowską otwierają drzwi do… „Miasta kobiet”. Wejdźcie, posłuchajcie… Dorota Wellman o Paulinie Młynarskiej: „To najodważniejsza osoba, jaką znam” [...] Dorota, powiedziałaś jeszcze jedno piękne zdanie o Paulinie, że to jest najodważniejsza osoba, jaką znasz, ale rozumiem, że nie tylko ze względu na jej przeprowadzki? Dorota: Paulina ma niezwykłą odwagę życiową i nie patrzy na konsekwencje. Jest mądra i głośno mówi to, co myśli. Jest dla mnie uosobieniem współczesnej, fajnej kobiety, bardzo odważnej, bardzo ładnej, bardzo kobiecej i jednocześnie bardzo silnej. Oczywiście ma tam, jak każdy, swoje miękkie miejsce w środku. Jesteście ewenementem w świecie show-biznesu i mediów. Zaiskrzyło od początku? Akurat byłam świadkiem, kiedy Dorota poznała się z Marcinem Prokopem, z którym teraz tworzy super duet, i na pewno nie była to miłość od pierwszego… to nawet nie była sympatia od pierwszego wejrzenia. A jak było z Wami? Paulina: U mnie to była miłość od pierwszego wejrzenia. Wiele lat temu zobaczyłam w telewizji wywiad, który Dorota przeprowadzała z Szymonem Wiesenthalem, i byłam absolutnie zafascynowana dziennikarstwem Doroty i w ogóle zjawiskiem, które się nazywało „Dorota Wellman”. Fascynowałam się tym rodzajem inteligencji, skupienia, bo Dorota ma laser w oczach. I ona ciebie słucha, i to nie jest taki przeszywający wzrok, tylko wzrok, który jest skupiony na swoim rozmówcy, i dla mnie to było coś wspaniałego. Dorota potrafi operować ciszą, skupieniem, pauzą. Nie szasta słowami na prawo i lewo. CZYTAJ TEŻ: Od dziecka wiedziała, że scena to jej miejsce. Tak zaczęła się jej muzyczna droga. Tylko w VIVIE! Alicja mówi wprost: "Zawsze miałam wielkie marzenia " Wellman i Młynarska szczerze o kulisach pracy w mediach Dorota: Dziękuję, to było piękne. Ale ja ci nie płacę aż tyle za promocję (śmiech). W moim przypadku to też była miłość od pierwszego wejrzenia. Pamiętam dokładnie ten moment, kiedy się spotkałyśmy i powstał pomysł na to, żebyśmy prowadziły razem „Miasto kobiet”. Zaczęłyśmy rozmawiać po prostu tak, jakbyśmy się znały od dawna. Te same rzeczy nas interesowały, a gdy czasem miałyśmy odmienne zdania na różne tematy, zawsze potrafiłyśmy się dogadać. Jak się dowiedziałam, że współprowadzącą program będzie Paulina Młynarska, powiedziałam, że będzie gorąco, będzie się działo, namiesza, będzie stawiała trudne pytania, będzie chciała się dowiedzieć więcej, nigdy nie będzie powtarzała tego samego zdania, które wygłaszają wszyscy inni, będzie ferment, że będę miała naprzeciwko siebie osobę, która będzie pobudzała do tego, żeby to było interesujące, ciekawe i żeby też mnie zmuszało do innego rodzaju pracy. Trafić na takiego partnera to jest to! Paulina: Ja ci też aż tyle nie płacę (śmiech). I to drugi raz w życiu Ci się tak udało. Dorota: Bardzo lubię pracować z drugim człowiekiem. Jestem zwolennikiem duetów i pracy zespołowej. Uważam, że ma ogromną wartość. Dwie dziewczyny, które nie chciały wzajemnie sobie wsadzić noża w plecy, wzajemnie się wspierały, a nie rywalizowały, i robiły wszystko, żeby im się ta wspólna sprawa udała. To moim zdaniem jest też wartość „Miasta kobiet”. Paulina: Tyle lat intensywnej współpracy w trudnym środowisku, bo to jednak nie jest szkółka niedzielna. To są naprawdę ciężkie przypadki narcyzmu i potrzeby kontroli, i po trupach do celu, i tak potworne intryganctwo. A my pracowałyśmy tyle lat i nie miałyśmy nigdy żadnego większego, w ogóle żadnego konfliktu. Co nie znaczy, że nie było sytuacji trudnych, bo były i spięcia. Były też chwile, w których któraś z nas miała gorszy moment, ale zawsze miałyśmy dla siebie dużą dozę akceptującej, przyjaznej tolerancji. [...] CZYTAJ RÓWNIEŻ: Stracił syna, walczył z nałogiem i hejtem. Niewiele brakowało, by się poddał. TYLKO W VIVIE! Filip Chajzer: „Zrozumiałem, że nie chcę się zabić, tylko żyć”
Dorota Wellman nie wyobraża sobie życia na emeryturze. TYLKO W VIVIE! ujawniła, jakie ma plany na przyszłość
Dorota Wellman i Paulina Młynarska bez filtrów opowiedziały o samotności, pracy po pięćdziesiątce i brutalnym hejcie. W rozmowie dla magazynu „VIVA!” dziennikarki przyznały, że najbardziej boją się pustki i życia bez celu. Padły też mocne słowa o przemocy w sieci oraz osobistym spotkaniu Doroty Wellman z hejterem, który – jak sama mówi – „był odważny tylko za klawiaturą komputera”.
Czy życie zaczyna się po pięćdziesiątce, czy po sześćdziesiątce? Czy może się nam przestać chcieć? Gdzie jest prawdziwy dom i czym zapełnić samotność? Dorota Wellman i Paulina Młynarska w niezwykłej rozmowie z Ewą Wojciechowską otwierają drzwi do… „Miasta kobiet”. Wejdźcie, posłuchajcie… Dorota Wellman o emeryturze: „To nuda i powolna śmierć” [...] Zaczęłyście mówić o pracy na planie „Miasta kobiet” i pracy w mediach. Ale zaskoczyło mnie w książce, co powiedziała Dorota, że najbardziej przerażają Was puste kartki w kalendarzu, bo obie kochacie pracować. Czy wyobrażacie sobie siebie na emeryturze, na leżaku z książką i że po prostu nic nie robicie? Czy to jest w ogóle dla Was możliwe? Paulina: Nie jest to możliwe, mam nadzieję. Ja leżę z książką w ogrodzie, ale jestem obłożona telefonami, komputerem i symultanicznie rządzę galaktyką, w której jestem królową, i wszystko się daje pogodzić. Dorota: Ja nie wyobrażam sobie emerytury. Uważam, że emerytura to nuda i powolna śmierć. Po pierwsze, nie masz kontaktu z ludźmi. Jeśli masz kontakt z grupą przyjaciół, to jesteś wielkim szczęściarzem, ale bardzo często emerytura oznacza samotność. A ja lubię być wśród ludzi, lubię być aktywna. Muszę coś robić. Kiedy przyjdzie ten czas, że telewizja w moim życiu się skończy, a to przecież przyjdzie niedługo, to będę sobie szukać innych aktywności. To może być działalność w lokalnej społeczności, praca na rzecz innych ludzi. Myślę, że obie z Pauliną mamy potrzebę pracy intelektualnej. Czytania, szukania, zbierania informacji, pisania, żeby ten mózg pracował, był na pełnych obrotach, nie tylko po to, żeby rozwiązywać krzyżówki. Cel, codziennie rano wstawać i wiedzieć, że przed nami jest fajny, wypełniony dzień. Wtedy inaczej człowiek żyje. CZYTAJ TEŻ: Stracił syna, walczył z nałogiem i hejtem. Niewiele brakowało, by się poddał. TYLKO W VIVIE! Filip Chajzer: „Zrozumiałem, że nie chcę się zabić, tylko żyć” Paulina Młynarska i Dorota Wellman przeciwko hejterom. „Przemoc jest przemocą” W Waszej książce jest cały rozdział poświęcony hejtowi. Dorota, mam wielki szacunek do Ciebie, że spotkałaś się twarzą w twarz ze swoim hejterem, w dodatku w jego miejscu pracy. Dorota: Nie ma czegoś takiego jak anonimowość. Niech się nikomu nie wydaje, że jesteśmy niedostępni i nikt nas nie odnajdzie. Hejt jest przemocą. Jest przemocą, za którą powinno się karać. Walczę z hejtem. Albo podaję kogoś do sądu za rzeczy nieprawdziwe, obraźliwe, które w ogóle nie powinny paść w przestrzeni publicznej, albo konfrontuję się twarzą w twarz. Hejterzy to zwyczajni ludzie, o których inni myślą, że są fajni i mili, a nie są. Ci ludzie, tak jak mój „bohater”, mają rodziny, mają córki, a na temat innej kobiety piszą tak straszne rzeczy. Jego współpracownikom chciałam pokazać, że obok pracuje człowiek, który może też i o nich pisze okrutne rzeczy w anonimowych wpisach w sieci. Jak ten człowiek się zachował? Czy Cię przeprosił? Dorota: Nie przeprosił. Płakał, bo był odważny tylko za klawiaturą komputera i zacierał rączki, kiedy nie było go widać. Był zwyczajnym miękiszonem, który bał się kobiety naprzeciwko siebie. I to jest cała prawda o hejterach. Paulina, Ty też swoje przeżyłaś, jeśli chodzi o hejt. Zwłaszcza w Twoich mediach społecznościowych. Paulina: Tak, ale teraz to się uspokoiło, dlatego że ja po prostu zaczęłam bardzo bezwzględnie banować i blokować hejterów. Pieniacze przyciągają innych pieniaczy, więc jak się ich czyści na bieżąco, to oni sobie idą gdzie indziej. Ale często słyszę taki argument, że jeżeli jesteś w przestrzeni publicznej, to „sama się o to prosisz”. To jest dokładnie ten sam argument: „Miała krótką spódniczkę i szła przez las. Sama się prosiła o gwałt”. To, że mam otwarte drzwi do domu, wcale nie oznacza, że ktoś może tam wejść i mnie okraść. Można mnożyć te przykłady, przemoc jest przemocą i za przemoc odpowiada osoba, która się jej dopuszcza, a nie ofiara czy obiekt przemocy. [...] CZYTAJ RÓWNIEŻ: Od dziecka wiedziała, że scena to jej miejsce. Tak zaczęła się jej muzyczna droga. Tylko w VIVIE! Alicja mówi wprost: "Zawsze miałam wielkie marzenia "
Najpiękniejsza dziewczynka świata mieszka w Polsce?! Helenka ma 6 lat i jest córką Miss Polonii
Helena Stupkiewicz ma 6 lat, chodzi do przedszkola, ale już dokładnie wie, czego w życiu chce! Ma ogromne niebieskie oczy, burzę blond loków i wygląda jak z obrazka! W wieku 4 lat zagrała w pierwszej telewizyjnej reklamie. Przez ostatnie dwa lata zrobiła kilka kampanii reklamowych: Pepco, Modivo, Coccodrillo i OLX.
Jako pierwsza jej urodę, ale również odwagę i talent do pozowania odkryła znajoma rodziny i po rozmowie z mamą Helenki, wysłała jej zdjęcia do agencji modelek dziecięcych. "Helena jest bardzo odważna i kontaktowa. Uwielbia pozować do zdjęć i na planie czuje się jak ryba w wodzie" – mówi mama Helenki, Joanna Stupkiewicz, znana jako Joanna Drozdowska, Miss Polonia 2001. Helenka wie, że jej mama pracowała przez wiele lat jako modelka i że była miss. "Zawsze razem oglądamy wybory najpiękniejszej Polki. Zresztą, pierwsze publiczne wyjście na scenę, Helena „zaliczyła” już w 2019 roku, kiedy byłam z nią w ciąży. Wtedy właśnie odbywał się jubileusz 90-lecia wyborów Miss Polonia i jako wszystkie byłe Miss, wyszłyśmy na scenę" – śmieje się Joanna w rozmowie z Ewą Wojciechowską. Helenko, a ty w przyszłości chciałabyś być Miss Polonią, czy modelką?, zapytała dziennikarka Viva.pl. "Miss Polonią i modelką" – odpowiada rezolutnie Helenka. Mama Joanna zdradza nam, że niedawno Helena zapytała ją wprost: Co zrobić, żeby być najlepszą modelką na świecie? Helena Stupkiewicz zagra w serialu. Na planie czuje się jak ryba w wodzie Teraz przed Heleną nowe, duże wyzwanie, ponieważ dostała właśnie rolę w serialu. Do tej pory na planie reklam spotykała głównie dzieci w swoim wieku, a teraz gra z poważnymi, dorosłymi aktorami. Jeden z nich zaczął do niej mówić zdrobnieniami, jak do bardzo małego dziecka, co Helenka skomentowała: "Nie pieść się, bo ci tak zostanie". Tytuł serialu jest jeszcze tajemnicą, ale trzymamy mocno kciuki za rozwój kariery pięknej Heleny. Zdjęcia młodej gwiazdy znajdziesz w galerii poniżej.
TYLKO W VIVIE!. Dorota Wellman nie ukrywa, co czuła po odejściu syna z domu. „Wiele kobiet traci cel”
Czy życie zaczyna się po pięćdziesiątce, czy po sześćdziesiątce? Czy może się nam przestać chcieć? Gdzie jest prawdziwy dom i czym zapełnić samotność? Dorota Wellman i Paulina Młynarska w niezwykłej rozmowie z Ewą Wojciechowską otwierają drzwi do… „Miasta kobiet”. Wejdźcie, posłuchajcie…
Dorota Wellman i Paulina Młynarska otwarcie mówią o życiowym „afterparty”, które zaczyna się wtedy, gdy kobieta odzyskuje przestrzeń dla siebie. W szczerej rozmowie dla magazynu „VIVA!” opowiadają o samotności po wyprowadzce dzieci, nowych studiach po sześćdziesiątce, życiu między Polską, Kretą i Indiami oraz odwadze, by po latach znów zacząć żyć na własnych zasadach. Dorota Wellman o syndromie pustego gniazda: „W końcu nadszedł mój czas” To kiedy zaczyna się to afterparty? Jest jakaś granica wieku? Albo jakieś wydarzenie, które jest biletem wstępu? Paulina: To nie zależy od wieku, tylko raczej od tego, jakie decyzje podejmujemy na temat swojego życia i swojej kariery. Myślę, że przychodzi taki moment, taka cezura i każdy musi ją sam dla siebie wyczuć. W człowieku, nawet mimo trudności, mimo wielkich rozczarowań życiowych czy bardzo trudnej pozycji, powstaje jakaś taka przestrzeń wewnętrznej wolności. Przyzwolenia na to, żeby być sobą i wyrażać siebie. Przestrzeń wewnętrznej wolności. Pięknie to powiedziałaś. Dorota: Tak. Myślę, że dla wielu kobiet takim momentem jest opuszczenie domu przez nasze dzieci. Trzy czwarte naszego życia oddajemy dzieciom i naszym bliskim, których otaczamy opieką. Kiedy nasze dzieci stają się samodzielne, wiele kobiet nagle traci cel, czuje samotność. Syndrom pustego gniazda może naprawdę przygnębić. Uważam, że wtedy trzeba zrobić wszystko, żeby nowy sens naszego własnego życia odnaleźć. Przecież w końcu mamy czas dla siebie i możemy go wykorzystać na różne sposoby, zarówno rozwijając się zawodowo, jak i prywatnie. Z odejściem dzieci świat się nie kończy, tylko zmienia. Dla mnie na pewno takim momentem, kiedy rozpoczęłam swoje afterparty, była świadomość, że mój syn daje sobie radę sam. Ma oddzielne życie. Jestem mu potrzebna, ale już nie tak bardzo. Jestem z nim blisko, w najbliższych możliwych relacjach, ale to już jest inna, dojrzalsza relacja. I teraz w końcu nadszedł mój czas. Nie mogę go zmarnować, nie mogę go roztrwonić, nie mogę rozpaczać, tylko pomyśleć, co ja tak naprawdę chciałabym teraz ze swoim czasem i ze swoim życiem zrobić. CZYTAJ TEŻ: „Jestem dziewczyną spełniającą marzenia”, mówi VIVIE!. Alicja podbiła wiedeńską publiczność. Tylko nam odsłania kulisy drogi na eurowizyjny szczyt Paulina Młynarska o jodze i życiowej zmianie: „To było kompletnie nieplanowane” Obie właśnie na afterparty zdecydowałyście się na studia! Dorota: Już skończyłam studia podyplomowe z zarządzania zasobami ludzkimi. Tak, owszem, byłam stara, bo miałam 60 lat i dla tych młodych ludzi siedzących ze mną na zajęciach mogłabym być mamą albo nawet babcią. I w ogóle mi to nie przeszkadzało. Czułam się prawdziwą studentką, wróciłam do czasów zdobywania wiedzy i zdawania egzaminów. Uważam to za osobisty sukces. Głowa siwieje, ale trzeba zrobić wszystko, by była sprawna. Trzeba pracować, a studiowanie i uczenie się jest jedną z form pobudzania mózgu i powodowania, że jest wiecznie żywy i młody. Paulina, Ty też zaczęłaś studia z Twojej ukochanej jogi? Paulina: Moja historia z jogą była kompletnie nieplanowana. Gdyby mi ktoś powiedział kilkanaście lat temu: „Wiesz, będziesz nauczycielką jogi i będziesz nawet uczyć nauczycieli”, to bym się naprawdę popukała w głowę. Bo zaczęło się od własnej praktyki. Jak większość osób trafiłam na matę z powodu bólu pleców. Potem podczas podróży na Sri Lankę trafiłam przypadkowo na wyjątkowego nauczyciela. Zasiadłam na tej macie koło niego i poczułam spokój, tak dobrze było mi w jego towarzystwie. Ale to on stwierdził, że jest mi za wygodnie u niego, i wysłał mnie do aśramy w Indiach, żebym tam wzięła się porządnie do roboty. Potem poszłam do szkoły, gdzie zdobyłam uprawnienia nauczycielskie… Cały wywiad w nowej VIVIE! Magazyn dostępny w punktach sprzedaży od czwartku, 21 maja. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Przeszedł przez piekło. Lawina hejtu niemal go zniszczyła. Filip Chajzer w VIVIE! zdobył się na bolesne wyznanie: "Dostawałem zdjęcia z miejsca śmierci syna"
Dziś Jerzy Antkowiak kończy 91 lat. Gdyby urodził się w Paryżu, byłby drugim Diorem!
Mały, uroczy sklep z kapeluszami w przedwojennym Wolsztynie. Czteroletni chłopiec biega między półkami, przebiera kolorowe wstążki, dopasowuje do kapeluszy i podaje zaskoczonym klientkom. “Bo trzeba wiedzieć, że przed wojną, wszystkie panie obowiązkowo nosiły kapelusze. To było jak kropka nad i, wykończenie stroju” - wyjaśni po latach “mały chłopiec”, czyli nasłynniejszy polski projektant mody czasów PRL Jerzy Antkowiak. Tak narodziła się jego największa życiowa pasja, jego miłość i jego zawód - projektowanie mody - kiedy jako dziecko pomagał swojej mamie, właścicielce sklepu z kapeluszami.
Urodził się 18 maja 1935 roku w Wolsztynie. Jednak w młodości wybierając kierunek studiów, zapomniał o kapeluszach i wstążkach. Wybrał malarstwo architektoniczne ze specjalnością ceramika na ASP we Wrocławiu. Chociaż, nawet jak rysował akty, to jednak zawsze musiał domalować fragment ubrania: jakąś udrapowaną materię, albo chociaż kokardę. Jedna z profesorek powiedziała mu kiedyś: „A nasz Jureczek konfekcję maluje”. Wtedy nawet nie wiedział, co to znaczy konfekcja. Chociaż już wtedy, razem z kolegami z roku, uprawiali modowe szaleństwo: farbowali ciuchy, nosili wielkie workowate swetrzyska, byli zafascynowani włoskim neorealizmem. Cytaty pochodzą z wywiadu Ewy Wojciechowskiej z Jerzym Antkowiakiem w 2009 roku, w Komorowie. Miłość od pierwszego wejrzenia Na studiach pan Jerzy zafascynował się panią Daną. Jak wspomina w książce “Antkowiak. Niegrzeczny chłopiec polskiej mody” zakochał się w przyszłej żonie, Danucie Piąty od pierwszego wejrzenia. Miała nietypową, cygańską urodę, czarne włosy i oczy, śniadą cerę, chłopięcą sylwetkę i chłodny, zdystansowany sposób bycia. To dla niej projektował pierwsze sukienki. Również tę ślubną. “Bardzo wstydziliśmy się powiedzieć krawcowej, że panna młoda spodziewa się dziecka. Ta jednak sama się zorientowała i nie komentowała tego. Zaprojektowaliśmy wspólnie suknie, zgodną z modą, spódnica odcięta w pasie, skrojona ze skosu, z pełnego koła”. Pan Jerzy do dziś pamięta każdy detal sukienki. Po ślubie z panią Daną, jak zawsze nazywał żonę, przeprowadzili się pod Warszawę, do Komorowa, gdzie mieszkali przez całe życie w pięknym domu z ogrodem. Tam wychowywali swoje dzieci: córkę Dominikę i syna Kajetana. Dominika była wyjątkowo uzdolniona tanecznie i do 40.roku życia tańczyła w balecie. Kajetan, na prośbę ojca, pracował jako model w Modzie Polskiej, chociaż nie do końca było mu z tym po drodze. Oczarowanie i grom z jasnego nieba Na początku lat 60. Jerzy Antkowiak, przez przypadek trafił do Pałacu Kultury na Wystawę Wzornictwa Przemysłowego, gdzie odbywał się pokaz Mody Polskiej. “Zaniemówiłem. Stanąłem jak wryty oglądając modelki na wybiegu prezentujące najnowszą kolekcję. Nie potrafię opisać tego stanu, ale po prostu poczułem, że to jest to! Nie namyślając się długo, poszedłem za kulisy, prosto do Jadwigi Grabowskiej, ówczesnej dyrektorki Mody Polskiej, wyroczni, zwanej polską Coco Chanel i patrząc jej śmiało w oczy wypaliłem, że moda jest dla mnie wszystkim, od dawna projektuję i chciałbym z nią pracować. Pani Jadwiga spojrzała na mnie i zapytała: „A co, ty chłopczyku w ogóle robisz?”, a ja na to, że skończyłem ceramikę na ASP, a ona: „To się świetnie składa, bo potrzebujemy serwisu do kawy”. Serwis do kawy rzeczywiście później zaprojektował, ale żeby do tego doszło, przez całą noc, przed spotkaniem ze słynną Grabolką, rysował projekty, aby następnego dnia “udowodnić” swoją miłość do mody. Projekty miały wyglądać na „profesjonalne” i rysowane od kilkunastu lat, musiał je więc lekko pobrudzić, zalać trochę herbatą, pognieść. Jadwiga Grabowska obejrzała rysunki, szepcząc pod nosem do swojej asystentki: „No tak, ten mały rzeczywiście zna się na rzeczy”. I tak rozpoczęła się jego największa przygoda - w 1961 roku Antkowiak został zatrudniony w Modzie Polskiej. Zaczynał od podawania butów Teresie Tuszyńskiej, która wówczas pracowała jako modelka Mody Polskiej, ale z czasem zyskał coraz większe zaufanie u Grabolki i pozwalała mu projektować kolekcje na wybieg. Głównie suknie wieczorowe i karnawałowe, bo to kochał najbardziej. W czasach PRL, to była praca-marzenie. Nie tylko kreatywna i twórcza, z wyjątkowymi ludźmi, ówczesnymi gwiazdami estrady, ale dająca również możliwość wyjazdów zagranicznych, do Paryża! To było coś, o czym inni ludzie mogli tylko pomarzyć. W Paryżu chłonęli kulturę i sztukę. Chodzili na wystawy do muzeów i do kina na filmy, które w Polsce były zakazane. Antkowiak poznał tam słynnego projektanta Teda Lapidusa, który woził ich po mieście kabrioletem, a później zaprosił go do współpracy przy zaprojektowaniu kolekcji w jego domu mody. “Dla niego to było normalne, ale niestety u nas okazało się, że to normalne nie jest. Mało tego, że to jest policzek dla naszego ustroju! Lapidus przesłał telegram do Mody Polskiej, że wyjedża na miesiąc w Alpy, zostawia mi mieszkanie i zaprasza do pracy. Ale u nas chodzili z tym listem jak ze śmierdzącym jajem, zastanawiali się co to znaczy, patrzyli na mnie podejrzanie, że mam jakieś kontakty zagraniczne. Oczywiście, nie pozwolili mi pojechać. Wysłałem mu telegram z podziękowaniem. Poradzono mi, żebym napisał, że to z powodu zobowiązań wobec Mody Polskiej, a nie, że mnie nie chcą puścić.” Moda Polska jako tzw.przedsiębiorstwo państwowe podlegała cenzurze partyjnych sekretarzy, którzy oglądali każdą kolekcję przed jej premierą. Jerzy Antkowiak miał do tego zdroworozsądkowe podejście i tak to wspomina: “Oni niby chcieli oceniać, ale byli zbyt prymitywni, żeby to robić. Przede wszystkim gapili się na nasze modelki. Ale oczywiście wygłaszali mądrości w stylu: No, moja żona by tego nie założyła! Mówiąc wprost, to było takie buraczane towarzystwo. Szli potem “z opinią” do swojego nadsekretarza, czy innego ministra i mówili mu: „No dobrze, dobrze, ciekawe to było towarzyszu, pójdziecie z żoną na pokaz, zobaczycie sami”. Od głównego projektanta do … magazyniera Swoją ostatnią kolekcję dla Mody Polskiej, Jerzy Antkowiak zaprojektował w 1998 roku. To zdecydowanie najbardziej bolesne i przykre wspomnienie dla niego: “W 98 roku byłem po raz ostatni jako przedstawiciel Mody Polskiej na pokazach pret-a-porter w Paryżu. Po powrocie zrobiliśmy nasz pokaz. Wszyscy czuliśmy, że to koniec. Właścicielem firmy był już wówczas Kredyt Bank. Ostatni pokaz zrobiliśmy w siedzibie Mody, przy ul. Kubusia Puchatka, bo nie było pieniędzy na wynajęcie sali. Impreza przypominała bardziej stypę. Do małej salki, w której mieściło się kilka osób, wcisnęło się 60, trochę prasy i przyjaciół MP. Po pokazie upiliśmy się wszyscy z żalu. Nowy właściciel zaproponował mi później posadę magazyniera… I nawet się uśmiałem, bo pomyślałem: fajnie to będzie w moim życiorysie wyglądało: główny projektant MP, a potem magazynier. Posady magazyniera pan Jerzy nie przyjął. Chociaż początkowo nawet chciał. Przyjaciele i znajomi z pracy, skutecznie mu odradzili. Dziś pan Jerzy mieszka w swoim domu w Komorowie. Już sam. Ukochana pani Dana odeszła kilka lat temu. Jerzy Antkowiak przepracował jako projektant w Modzie Polskiej całe swoje życie. Pani Dana jako farmaceutka pracowała w aptece. Jako para byli jak ogień i woda, ale spędzili razem ponad 60 lat. 18 maja Jerzy Antkowiak skończył 91 lat i cały czas jest niezwykle czynny zawodowo: otwiera kolejne wystawy Mody Polskiej, maluje obrazy, pisze felietony o modzie. O zapomnianym panu Jerzym, przypomniał światu, inny projektant Tomasz Ossoliński, który w 2018 roku zorganizował pierwszą w historii, przekrojową wystawę projektów Mody Polskiej w Muzeum Włókiennictwa w Łodzi, a w 2024 roku przygotował również film dokumentalny “A jak Antkowiak”. Tradycyjnie w jego urodziny, do Komorowa zjeżdzają jego ukochane modelki i modele z Mody Polskiej. Pan Jerzy gotuje dla wszystkich gulasz! A potem siadają na werandzie przy urodzinowym torcie szacownego jubilata i wspominają dawne, piękne czasy. Kiedyś Jerzy Antkowiak powiedział, że w czasach PRL-u było i straszno i śmieszno. Po latach dodał: "Jednak zdecydowanie uważam, ze w naszym kraju było bardziej śmieszno niż straszno. Bo naprawdę straszno, to było w Czechach, na Węgrzech, w NRD. U nas to były piękne czasy. Teraz, z perspektywy, doceniam jeszcze bardziej, że przez to, że czasy były tak ciężkie i siermiężne, wyzwalały w nas dodatkowa energię do tworzenia." SPRAWDŹ TEŻ: „Jesteśmy, jak stare małżeństwo!”, Jerzy Antkowiak o swojej przyjaźni z Tomaszem Ossolińskim
Gdy jej syn wyprowadził się z domu, poczuła spokój. Dorota Wellman zaskakuje wyznaniem o nowym etapie swojego życia
Zaprzyjaźniły się na planie programu „Miasto kobiet”, który prowadziły razem w TVN Style. Teraz, dokładnie 10 lat od zakończenia nagrań, Dorota Wellman i Paulina Młynarska postanowiły napisać wspólnie książkę o realiach życia dojrzałych kobiet. Wbrew temu, co mogłoby się wydawać, „Afterparty” to nie jest poradnik. To zapis własnych doświadczeń, emocji i pomysłów na życie. Dorota Wellman zaskakuje w tej książce szczerym wyznaniem.
W wydanej niedawno książce „Afterparty” Dorota Wellman odsłoniła kulisy relacji ze swoim synem Kubą. Opowiedziała o momencie, który jest trudny dla wielu matek, czyli o chwili, gdy dziecko dorasta i opuszcza rodzinny dom. W jej przypadku nie było to jednak bolesne doświadczenie. Nie miała wówczas syndromu opuszczonego gniazda. Przeciwnie - poczuła spokój. Dorota Wellman: „Nie ma takiego wieku, w którym nie można zacząć od nowa”. "Dla mnie to nie był koniec, tylko początek. On wybrał niezależność i ja się z tego naprawdę ucieszyłam. Oczywiście, cały czas byłam i jestem obecna w jego życiu. Kuba ma dziś trzydzieści jeden lat i nadal utrzymujemy bardzo bliski kontakt. (…) Paradoksalnie jego wyprowadzka sprawiła, że w moim życiu pojawiła się przestrzeń na stworzenie nowej jakości kontaktu. Już na zupełnie innych zasadach. Przestałam być opiekunką, strażniczką prania, karmicielką. A stałam się po prostu człowiekiem, który ma ze swoim synem głęboką, prawdziwą relację. Relację dwojga dorosłych ludzi" - wyznała w książce „Afterparty”. Dowodem na to, że dziennikarka ma świetny kontakt z synem, może być fakt, że od trzech lat prowadzi z nim znakomity podcast „WELLcome w popkulturze”, w którym wspólnie rozmawiają z zaproszonymi gośćmi. Wellman skupia się jednak nie tylko na pracy. "Gdy Kuba się wyprowadził, zyskałam możliwość zajęcia się sobą. Przestałam być tak skoncentrowana na domu. Już nie wszystko toczyło się w tych czterech ścianach, a co najważniejsze, pojawił się czas dla mnie. Wolny czas, którego wcześniej po prostu nie było. Naprawdę jestem dumna, że dobrze go wykorzystałam – zdradziła Dorota Wellman w książce „Afterparty”. A jak dziennikarka wykorzystała ten wolny czas dla siebie? Dorota Wellman zaskoczyła wszystkich, podejmując decyzję o rozpoczęciu studiów! "Kiedy pierwszy raz weszłam na zajęcia na studiach podyplomowych z zarządzania zasobami ludzkimi, to wszyscy myśleli, że jestem… profesorką! „Pani profesor, może tu z przodu?” A ja po prostu przyszłam się uczyć. I w ogóle mi to nie przeszkadzało. Wręcz przeciwnie, uważam, że to było świetne doświadczenie. Takie, które jeszcze pogłębiło mój szacunek do samej siebie. Oczywiście, odstawałam wiekiem. Ale z czasem bardzo się zaprzyjaźniłam z tą grupą młodych ludzi i do dziś mam z nimi kontakt". W książce „Afterparty” dziennikarka dzieli się też ważną refleksją. Jak wyznaje, młodzi studenci bardzo ciepło ją przyjęli i byli pod wrażeniem tego, że zaczęła studia. "Mówili, że imponuje im to, że mi się chce. Że w tym wieku zaczęłam coś nowego. Że nie odpuszczam. Że się rozwijam. Że nie osiadłam na laurach. I ja o tym teraz ciągle mówię innym: nie ma takiego wieku, w którym nie można zacząć od nowa. Zawsze jest pora, by się uczyć, rozwijać i robić to dla siebie, dla własnej satysfakcji". Więcej o książce „Afterparty” przeczytasz w rozmowie z Dorotą Wellman i Pauliną Młynarską w kolejnym numerze VIVY!
Mariusz Węgłowski od 25 lat jest zakochany w żonie Agnieszce. Ich szczęśliwe życie przerwała śmierć córki
Rzadko spotyka się w świecie show-biznesu tak pozytywnego, miłego i uczynnego człowieka, jakim jest Mariusz Węgłowski. Były policjant, a obecnie gwiazdor serialu „Policjantki i policjanci” słynie z optymizmu i dobrego humoru, którym zaraża wszystkich dookoła. Teraz na niego i jego ukochaną żonę Agnieszkę spadł potworny cios – śmierć ich jedynej córki Nikoli.
Od 13 lat wciela się w uwielbianą przez widzów postać Mikołaja Białacha w serialach „Policjantki i policjanci” oraz „Święty”. Nie dostał tej roli przypadkiem. Zanim zaczął swoją przygodę z aktorstwem, przez wiele lat pracował jako antyterrorysta! Twardziel o gołębim sercu. Jaki prywatnie jest Mariusz Węgłowski? Podczas wywiadu w „Halo, tu Polsat” został zapytany, czy wykorzystuje w serialu swoje doświadczenia z pracy w policji, powiedział: „Czerpię pełnymi garściami, ponieważ te wszystkie sytuacje na ekranie, które widzicie państwo w postaci strzelaniny, pogoni, taktycznych zachowań podczas interwencji, to przynoszą mi pewną łatwość". Właśnie te sceny akcji są znacznie bliższe Mariuszowi Węgłowskiemu niż wątki miłosne. „Wilka ciągnie do lasu, więc wolę wątki kryminalne i zagadki. Nieograniczona wyobraźnia scenarzystów powoduje, że to stale kręci. Ta moja przeszłość powoduje, że muszę być stale „facetem w akcji”. Tam cały czas coś się dzieje" - wyznał we wspomnianym wywiadzie. Czytaj także: Odeszła zbyt wcześnie. Nie żyje córka uwielbianego aktora. Nikola Węgłowska miała zaledwie 24 lata Na pytanie Telewizji TV4, jak radzi sobie z pracą na planie w ekstremalnych warunkach, najczęściej w plenerze, w deszczu i w mrozie, odpowiedział: „Ja się urodziłem w 1973 roku i wtedy były naprawdę srogie zimy. Jestem przyzwyczajony. Poza tym, od dawna codziennie rano morsuję, a kiedy nie mogę, to biorę zimny prysznic. A jeśli chodzi o pracę na planie po 12, 13 godzin, to w ogóle tego nie odczuwam, bo to jest dla mnie czas z ludźmi, których kocham.” O ile w serialach nie lubi scen miłosnych, to w życiu prywatnym jest romantykiem. Od ponad 25 lat jest zakochany w żonie Agnieszce. Widzowie mogli ją poznać w 2019 roku, gdy Mariusz Węgłowski wziął udział w „Tańcu z Gwiazdami”. Zaprezentował tam nie tylko świetną świetną kondycję, ale też poczucie rytmu i ogromne zdolności taneczne. Tańczył w parze z Kasią Vu Manh, udało im się dotrzeć aż do ósmego odcinka i zająć piąte miejsce. Na nagraniach programu zawsze towarzyszyła mu jego ukochana żona, Agnieszka. Kiedy patrzyło się na nich, wyglądali na parę, która dopiero co się poznała, tak bardzo byli w siebie wpatrzeni i zakochani. To się nie zmieniło od chwili, gdy się poznali. Agnieszka i Mariusz wciąż są blisko związani, co widać na zdjęciach, które żona aktora opublikowała z okazji niedawnej 25. rocznicy ślubu. Często dzielą się swoimi wspólnymi zdjęciami z egzotycznych wakacji w mediach społecznościowych. Na co dzień mieszkają na wsi Krzyżowice pod Wrocławiem. Teraz spotkała ich największa życiowa tragedia – śmierć ich jedynej córki Nikoli, która miała tylko 24 lata. Nie podano przyczyny tragedii. Pogrzeb odbył się 6 maja w Kobierzycach.
Jest najsłynniejszym i „najdroższym” maturzystą w Polsce. Na egzaminy przyleciał aż z Portugalii
Prawie 350 tysięcy uczniów zdaje w tym roku maturę. Wśród nich jest piłkarz Oskar Pietuszewski, który na początku roku podpisał trzyletni kontrakt z portugalskim klubem FC Porto. Ze względu na gigantyczną sumę tego transferu został okrzyknięty najdroższym polskim maturzystą.
W tym określeniu nie ma cienia przesady. Oskar Pietuszewski, który jeszcze niedawno grał w Jagiellonii Białystok, został sprzedany do FC Porto za 10 milionów euro. W Portugalii radzi sobie świetnie - regularnie występuje w podstawowym składzie, w tym sezonie rozegrał już szesnaście meczów, strzelił trzy gole, dwukrotnie asystował i dwa razy wywalczył rzut karny. To nie koniec jego sukcesów. Utalentowany 17-latek w marcu zadebiutował w seniorskiej reprezentacji Polski. Czytaj także: 17-letni Oskar Pietuszewski zachwyca trenerów. Mało kto wie, jaką cenę zapłaciła jego mama Mimo błyskawicznie rozwijającej się kariery Oskar nie zapomniał o maturze i stawił się na egzaminach w Liceum Mistrzostwa Sportowego Jagiellonia w rodzinnym Białymstoku. Przyleciał do Polski tuż po świętowaniu tytułu mistrza Portugalii. Tuż po wyjściu z sali egzaminacyjnej, przed szkołą czekali na niego dziennikarze oraz fani. W rozmowie z RMF MAXX opowiedział o swoich odczuciach po pierwszym dniu matury z polskiego. "Fajny temat się trafił, do wielu rzeczy można było się odwołać. Trzeba myśleć pozytywnie. Jestem zadowolony" - powiedział. Młody piłkarz zdradził też, że do egzaminu przygotowywał się indywidualnie w Portugalii i włożył w to sporo wysiłku. "Bardzo mi zależy, żeby zdać maturę. To jest ważne zadanie do odhaczenia. Nic się nie zmieniło - ciężko pracowałem zarówno na boisku, jak i poza, żeby zdać. Mam nadzieję, że tak będzie. Jestem tak wychowany, żeby maturę zdać. Kariera przyspieszyła w niesamowitym tempie, ale wiadomo, że szkołę trzeba skończyć. Nie wiadomo, co się wydarzy. Maturę trzeba mieć, to jest ważne - stwierdził. Mamy nadzieję, że Oskar wyjdzie zwycięsko z maturalnych bojów. A kibicom dostarczy jeszcze wielu pięknych emocji.
Żona Toma Hanksa odkryła mroczną prawdę o rodzinie swojego ojca „Nie mogę się z tym pogodzić”.
Rita Wilson, amerykańska aktorka i producentka filmowa, prywatnie żona Toma Hanksa, podzieliła się „szokującym” odkryciem na temat rodziny swojego ojca jeszcze z czasów II wojny światowej. Jak się okazało, jej mama nie była pierwszą żoną Hassan Halilov Ibrahimoff. A Rita nie była jego pierwszym dzieckiem
Rita Wilson urodziła się w Los Angeles, ale jej rodzice pochodzili z Grecji. Tę część historii swojej rodziny aktorka znała. Nigdy nie usłyszała jednak od swojego ojca prawdy o jego młodości. Poznała ją dopiero teraz, podczas nagrania serialu dokumentalnego „Who Do You Think You Are?”. Od tworzących ten program geneaologów dowiedziała wówczas, że jej ojciec, Hassan Halilov Ibrahimoff, zanim wyemigrował na stałe do Stanów Zjednoczonych, miał rodzinę w Bułgarii. Ich losy potoczyły się tragicznie. Nieznana przeszłość taty - żona i syn Aktorka ujawniła sekret nieżyjącego już ojca w niedawnym wywiadzie. Jak wyznała, jej tata miał żonę o imieniu Alice. Urodziła dziecko, ale zmarła przy porodzie. Syn Emil zmarł cztery miesiące później z powodu infekcji. Po tej tragedii Hassan Halilov Ibrahimoff wyjechał z Bułgarii i przeprowadził się do USA. Tam poznał mamę Rity i założył nową rodzinę. Do końca życia nikomu nie opowiedział o swojej przeszłości. „Wciąż nie mogę się z tym pogodzić” – powiedziała Rita, która dorastała w Los Angeles z rodzicami i dwójką rodzeństwa. Ojciec „nigdy nam nic nie powiedział. Żałuję, że nie mogłam z nim o tym porozmawiać”. Czytaj także: Tom Hanks twierdzi, że wszystko zawdzięcza żonie. Poznaj wyjątkową historię ich miłości! Jest też dalszy ciąg tej historii: „Pierwsze dziecko mojej siostry urodziło się 26 grudnia i również mój najmłodszy syn urodził się 26 grudnia. Co roku, kiedy świętujemy ich urodziny, myślę o moim tacie, jego dawnej rodzinie i o jego dziecku Emilu, urodzonym 26 grudnia, który żył tylko 4 miesiące” – opowiadała wzruszona żona Toma Hanksa.
Nieznana prawda o królu popu? Film „Michael” już przed premierą wywołuje burzę i pomija najciemniejsze wątki
Jako artysta wzbudzał podziw i szacunek, jako człowiek budził skrajne emocje. Jeśli komuś się wydaje, że o Michaelu Jacksonie powiedziano i napisano już wszystko, jest w błędzie. Pozostaje tylko jedno pytanie: Czy kiedykolwiek dowiemy się prawdy o królu popu? I czy film „Michael” chociaż spróbuje na nie odpowiedzieć?
Historia Michaela Jacksona od dekad budzi skrajne emocje – od zachwytu nad niepodważalnym geniuszem muzycznym po niepokój związany z jego życiem prywatnym i licznymi kontrowersjami. Nic więc dziwnego, że zapowiadany film „Michael”, który ma ukazać losy króla popu, już przed premierą wzbudza ogromne zainteresowanie i równie duże wątpliwości. Czy będzie to wierny portret jednego z największych artystów w historii, czy raczej wygładzona, hollywoodzka opowieść pomijająca najtrudniejsze rozdziały jego życia? Film „Michael” – kulisy produkcji, opóźnienia i zmiany scenariusza Najnowszy film o Michaelu Jacksonie „Michael” – światowa premiera jest zaplanowana na 22 kwietnia tego roku – miał się rozpocząć od sceny z najbardziej mrocznego i do dziś niewyjaśnionego rozdziału w życiu artysty. W oryginalnym scenariuszu król popu wpatruje się w swoje odbicie w lustrze, kamera rejestruje jego smutne oczy, a w tle migoczą czerwone światła policyjnego radiowozu. Jest rok 1993, dekada po sukcesie „Thrillera”, a jego twórca Michael Jackson, ten Jackson, właśnie został oskarżony o molestowanie dzieci. Tak miał się zacząć film, ale się nie zacznie. Pierwsza scena, a także inne dotyczące śledztwa w sprawie nadużyć seksualnych wobec dzieci zostały usunięte z obrazu. Powodem jest ugoda zawarta w 1994 roku z pierwszym oskarżycielem, Jordanem Chandlerem, która zabrania choćby wzmianki o nim w jakimkolwiek filmie. Ale, jak się wkrótce miało okazać, zmiany w scenariuszu nie były jedynym problemem w pracach nad filmem „Michael”. Początkowo premiera była zaplanowana na 18 kwietnia 2025 roku, ale po tym, jak słynny scenarzysta John Logan stracił dom w pożarze w Los Angeles, datę przesunięto na 3 października 2025. Wówczas również się nie udało, ponieważ kręcenie dodatkowych scen, w związku ze zmianami scenariuszowymi, wiązało się z kosztami, bagatela – 15 milionów dolarów! I tak, premiera filmu została opóźniona aż o rok. W rolę piosenkarza wcielił się jego bratanek, 29-letni Jaafar, syn Jermaine’a Jacksona. Jaafar nie zdradził rodzinie, że dostał propozycję zagrania słynnego wujka. Dla niego to aktorski debiut i od razu musiał się wcielić w tak niejednoznaczną postać. Chociaż z tego, co opowiadał w wywiadach, w pracy nad rolą skupił się przede wszystkim na morderczych treningach tanecznych. Jaafar miał szansę szkolić się pod okiem osobistych choreografów Michaela. Z tego, co możemy zobaczyć w zwiastunie filmu, udało mu się to znakomicie i do złudzenia przypomina oryginał. Wspominał również, że sceny do kultowego teledysku „Thriller” kręcono dokładnie w tej samej lokalizacji w Los Angeles, w której pracowała ekipa Michaela w 1983 roku. I nawet tej nocy, podobnie jak wówczas, była pełnia księżyca. Jaafar Jackson jako Michael – debiut i przygotowania do roli Dla Jaafara wcielenie się w rolę Michaela Jacksona brzmi jak spełnienie marzeń, ale nie wszyscy z rodziny muzyka są zachwyceni filmem. Córka piosenkarza Paris Jackson od kilku miesięcy głośno i oficjalnie krytykuje całą produkcję, a także niewłaściwe zarządzanie, a raczej marnotrawienie majątku jej ojca. Prawdziwa burza rozpętała się po wypowiedzi jednego z aktorów filmu Colmana Dominga, który powiedział, że Paris była bardzo pomocna przy pracy nad filmem. Paris Jackson opublikowała na swoim Instagramie oświadczenie, w którym odniosła się do słów odtwórcy roli Joe Jacksona: „Colmanie, nie wmawiaj ludziom, że byłam »pomocna« na planie filmu, bo moje zaangażowanie wynosi dokładnie zero procent. Czytałam pierwszą wersję scenariusza i wynotowałam, co jest w nim niezgodne z prawdą i co mi w nim nie pasuje. Nawet nie dostałam odpowiedzi z produkcji, więc zajęłam się swoim życiem. Nie moje małpy, nie mój cyrk!”. Zarzuciła także twórcom filmu, że zawiera on wiele nieścisłości i przekłamuje rzeczywistość. „Duża część filmu skierowana jest do bardzo specyficznej grupy fanów mojego ojca, którzy nadal żyją w świecie fantazji. Oni będą z niego zadowoleni. Takie filmy to czysty Hollywood. Kraina fantazji. Nie mówią prawdy, ale są sprzedawane jako prawda”. Paris poprosiła o nieangażowanie jej w dyskusję na temat filmu. Jak powiedziała, chciałaby „jedynie mieć święty spokój”. Kim naprawdę był Michael Jackson? Początki kariery i droga do sławy Historia życia największej legendy popu to rzeczywiście gotowy scenariusz na film. Trudno tylko zadecydować, czy to opowieść familijna, musical, kino akcji, thriller czy niestety horror. Oto biedna rodzina Jacksonów z niezwykle uzdolnionymi dziećmi. Wszyscy występują w zespole The Jackson 5, stworzonym i zarządzanym przez despotycznego, przemocowego ojca Joe Jacksona. Katorżnicze próby, wieczorne występy i bicie były normą. Michael nigdy nie miał zwyczajnego dzieciństwa i być może dlatego postanowił je sobie sam stworzyć w dorosłym życiu. Ale żeby móc sobie na to pozwolić, potrzebował zdobyć sławę i ogromną fortunę. Miał sześć lat, kiedy po raz pierwszy stanął na scenie, 11, kiedy ukazał się pierwszy singiel zespołu Jackson 5, 13, kiedy wydał pierwszy solowy album „Got to Be There”, i 21, kiedy to w 1979 roku rozpoczął solową karierę. Wydany wówczas album „Off the Wall” sprzedał się w 40 milionach egzemplarzy! Ale to była dopiero przygrywka do tego, co za chwilę miało nadejść. W 1982 roku Michael Jackson wydaje płytę „Thriller”, która nie tylko sprzedaje się w 110 milionach kopii, ale staje się fenomenem kulturowym i największym sukcesem komercyjnym w historii muzyki na świecie! Kolejny rekord to kultowy teledysk „Thriller”, który jednego wieczoru zdobywa aż osiem nagród Grammy! Jackson już nigdy później nie powtórzy tych sukcesów. Ale wtedy jest na szczycie, świat oszalał na punkcie ciemnoskórego artysty, który konsekwentnie tworzy swój wizerunek i własną legendę. Jego piosenki śpiewają miliony, jego teledyski stają się bardziej popularne niż kultowe filmy, jego ruchy stają się wizytówką współczesnego tańca, jego stylizacje przechodzą do historii mody, a jego twórczość przyczynia się do desegregacji w muzyce popularnej i wprowadza wielokulturowość w mediach. W 1984 roku w USA zaczęto nawet sprzedawać lalki przedstawiające Michaela, które określono jako najważniejszy symbol seksu ówczesnych czasów. Operacje plastyczne, wizerunek i pierwsze kontrowersje wokół artysty Cóż… Ręka w górę, kto nie miał wówczas plakatu Jacksona nad łóżkiem. I nie mówię tu tylko o kobietach… Pierwszy zgrzyt, a może kontrowersje, pojawiają się w roku 1987, kiedy Michael razem z reżyserem Martinem Scorsese nakręcił 13-minutowy teledysk do piosenki „Bad”. „Gdzie jest prawdziwy Michael?”, pytały nagłówki gazet. „Co się stało ze skórą artysty?”. „Nowa twarz Michaela?”. W tamtych czasach operacje plastyczne nie były na porządku dziennym, a na pewno nie tak drastyczne. Jackson tłumaczył się później, że to efekt ciężkiej choroby, bielactwa, z którą zmaga się od lat, że plamy przykrywa pod makijażem, stąd zmienione rysy. Nawiązywał też w wywiadach do tragicznego wypadku, który zdarzył się w 1984 roku na planie reklamy Pepsi. Pirotechnika odpaliła się wtedy zbyt wcześnie i głowa Michaela zapłonęła jak żywa pochodnia. Jackson trafił do szpitala z bardzo poważnymi oparzeniami skóry głowy. Podobno w wielu miejscach nigdy nie odrosły mu, bujne przecież wcześniej, włosy. Król popu – tak nazwała go po raz pierwszy jego przyjaciółka Elizabeth Taylor – zaczyna kryć się za grubą warstwą makijażu, czarnymi okularami, charakterystyczną peruką, kapeluszami i coraz dziwniejszymi stylizacjami. Coraz częściej mówiło się też o tym, że zażywanie przez Jacksona leków uspokajających i przeciwbólowych przeszło w totalne uzależnienie. Do tego doszła gigantyczna presja mediów i fanów w oczekiwaniu na kolejne hity. Mimo że płyty „Bad” (1987) i „Dangerous” (1991) sprzedały się w milionach kopii, nie sięgnęły już rekordu „Thrillera”, przez co amerykańskie media uznały je za porażkę. Michael, choć może jeszcze o tym nie wiedział, zaczął lot w dół. Błyskawiczny. Zobacz też: Premiera filmu „Michael” coraz bliżej, a kulisy zaskakują. Reakcja rodziny Jacksona mówi wszystko Neverland – życie Michaela Jacksona w świecie izolacji Potrzebował ucieczki. Spokoju i miejsca, gdzie mógłby stworzyć swój własny raj. Swój prywatny Disneyland, oddzielony od świata grubym murem. W 1988 roku kupił ranczo Neverland za 17 milionów dolarów. Ale to skromna suma w porównaniu z wydatkami na utrzymanie ogromnego terenu z zoo i kolejkami górskimi. Co roku ranczo kosztowało Michaela 10 milionów dolarów. Ale to właśnie tam, w jego wymarzonej oazie, za zamkniętymi drzwiami działy się rzeczy, które nigdy nie powinny mieć miejsca. W 1993 roku pojawiły się pierwsze doniesienia o szokujących skłonnościach artysty. Ojciec 13-letniego Jordana Chandlera, wyczuwając dziwną relację piosenkarza z jego synem, oskarżył go o wykorzystywanie małoletniego. Po wybuchu skandalu Jackson nagrał oświadczenie, w którym twierdził, że jest niewinny, a oskarżenia są absurdalne. Prawnicy wypłacili rodzicom chłopca 23 miliony dolarów, żeby tylko zamknąć temat. Ale tej sprawy uciszyć już się nie dało, chociaż Michael robił wszystko, żeby dać mediom nowy temat do plotek. Niespodziewanie w maju 1994 roku poślubił Lisę Marie Presley. O tym dziwnym małżeństwie (nigdy nieskonsumowanym, jak przyznała po latach Lisa) pisali wszyscy, ale to nie uciszyło spekulacji o niezdrowych fascynacjach Michaela dziećmi. Po półtora roku od ślubu nastąpił szybki rozwód, a po kilku miesiącach Michael poślubił Debbie Rowe, asystentkę swojego dermatologa. Z tego związku urodziła się dwójka dzieci – Prince i Paris. Małżeństwo przetrwało tylko dwa lata, a dzieci pozostały pod wyłączną opieką ojca. Debbie zrzekła się praw rodzicielskich za osiem i pół miliona dolarów. Ostateczny cios, który Michael zadał sobie sam, padł w filmie dokumentalnym „Living with Michael Jackson” w 2003 roku podczas wywiadu z dziennikarzem Martinem Bashirem. W pewnym momencie rozmowy wyznał z rozbrajającą szczerością, że dzieli łóżko z dziećmi, które odwiedzają go w posiadłości Neverland i że jest to najpiękniejsza rzecz na świecie! To był totalny szok dla świata i nokaut dla Michaela. Został aresztowany w 2003 roku. Sprawa ciągnęła się dwa lata, a Jackson posłusznie stawiał się na każdej rozprawie. W 2005 roku został uniewinniony, ale po tej historii już nigdy się nie podniósł. I zamiast na nowo podbić świat, odsunął się od niego, stając się zamkniętą, przerażającą karykaturą siebie sprzed lat. Michael Jackson – ostatnie lata życia, długi, uzależnienie i śmierć króla popu Ostatnie lata życia artysty to nieustająca walka z dłużnikami i procesy sądowe, które kończyły się nie tylko wypłatami potężnych odszkodowań, ale również załamaniem nerwowym gwiazdora. Fala oskarżeń, która spłynęła na Jacksona od dawnych przyjaciół, bardzo go podłamała. Do samego końca utrzymywał, że jest niewinny i że wszystko to absurdalne pomówienia. Przez całe swoje życie był uzależniony od leków – opioidów i bardzo silnych substancji przeciwbólowych. Michael posiadał 19 fałszywych tożsamości, wyłącznie po to, żeby móc dostawać silne leki, bez których nie mógł funkcjonować. Pod koniec życia musiał sprzedać wszystko, co kochał: ranczo Neverland i prawa do utworów Beatlesów za 100 milionów dolarów. Ale to i tak nie wystarczyło na spłatę zaciągniętych zobowiązań. Jak to możliwe, że legendarny król popu, najlepiej sprzedający się artysta solowy w historii, rekordzista, jeśli chodzi o liczbę zdobytych nagród muzycznych i fenomenalnych tras koncertowych, mógł mieć 500 milionów długów? Może właśnie dlatego zdecydował się powrócić na scenę. Kiedy w marcu 2009 roku zapowiedział trasę koncertową „This Is It”, która miała być ostatnią w jego karierze, fani oszaleli z radości, a serwery padły. W dwie godziny rozeszło się milion biletów! Niestety tej ostatniej trasy nie doczekał. Brał udział w próbach, nawet dzień przed śmiercią był na treningu. Chociaż na nagraniach z przygotowań widać, że to już nie jest ten słynny Michael, tylko zmęczony, zamknięty w sobie i schorowany człowiek. Tej nocy po powrocie do domu nie mógł zasnąć. Poprosił swojego prywatnego lekarza Conrada Murraya o podanie „mleka” – tak nazywał rozcieńczony propofol. 25 czerwca 2009 roku doktor Murray podał Jacksonowi silne środki znieczulające, co spowodowało śmierć piosenkarza. Murray został oskarżony i uznany za winnego nieumyślnego zabójstwa swego pacjenta oraz skazany na cztery lata więzienia. Czy istniała wówczas jakakolwiek szansa na uratowanie Michaela przed śmiercią i przed ekstremalnym uzależnieniem od leków? To pytanie trzeba dodać do kolekcji tych, na które nigdy nie znajdziemy odpowiedzi. Wiadomo jednak, że cały czas nazwisko Michael Jackson przynosi gigantyczne pieniądze. Mimo że Jackson zmarł, pozostawiwszy 500 milionów długu, to jego spadkobiercy zarobili od tego czasu ponad trzy miliardy dolarów dzięki korzystnym umowom. Kasowym hitem okazał się musical „MJ” na Broadwayu, z którego dochód przekroczył 300 milionów dolarów. Według prognoz film „Michael” zarobi w kinach w USA ponad 55 milionów dolarów, co przebiłoby hit „Bohemian Rhapsody” o Freddiem Mercurym, którego dochód wyniósł 51 milionów. Studio Lionsgate liczy, że „Michael” ma szansę zgarnąć na całym świecie co najmniej 700 milionów. Nie przebije to największych kinowych hitów, których dochody sięgają trzech miliardów. Chociaż, gdyby film nie był tylko hagiografią… Wprawdzie reżyser filmu Antoine Fuqua, twórca hitów „Dzień próby” czy „Bez litości”, zapowiada, że „Michael” to opowieść pełna emocji, pasji i muzyki, krytycy są sceptyczni. Dwa lata temu świat czekał na film o Amy Winehouse. „Back to Black”, fabularna opowieść o charyzmatycznej brytyjskiej wokalistce, została nazwana „upudrowaną autodestrukcją”, która przyniosła legendzie zmarłej artystki więcej szkody niż pożytku. Jak będzie tym razem? Historia Michaela Jacksona wciąż czeka, by ktoś ją odkrył i przedstawił światu. Kim naprawdę był król popu? Czy się kiedykolwiek dowiemy? Czytaj też: Złożyli mu wyjątkowy hołd. Synowie Michaela Jacksona pojawili się na premierze filmu o ojcu. U ich boku zabrakło jednej osoby View oEmbed on the source website
Córka Krzysztofa Kowalewskiego dostała rolę w popularnym serialu. Tylko u nas zdjęcia z planu!
Na aktorstwo była skazana, bo jest dzieckiem sławnej aktorskiej pary. I choć długo wzbraniała się przed tym, by iść w ślady znanych rodziców, to ostatecznie zmieniła zdanie. I to była dobra decyzja, bo jej talent został doceniony. Córka Agnieszki Suchory i Krzysztofa Kowalewskiego pojawiła się w serialu HBO Max „Piekło kobiet”. Mimo, że zagrała tam epizod, jej twarzy nie da się zapomnieć. Tylko u nas zdjęcia z planu!
Gabriela Kowalewska poszła w ślady znanych rodziców, chociaż początkowo nic na to nie wskazywało. Szukając swojej drogi, wybrała studia na Wydziale Polonistyki UW, ale przerwała je, kiedy zdała sobie sprawę, że nie nadaje się do pracy za biurkiem. Aktualnie studiuje na trzecim roku Akademii Teatralnej w Warszawie. "To jest takie moje romantyczne marzenie" O tym, że odziedziczyła talent po rodzicach, widzowie mogli się przekonać już w ubiegłym roku. Gabriela zadebiutowała wtedy w serialu TVN „Pati”. „W tej scenie smarowałam chleb masłem przez kilkanaście minut i nigdy w życiu nie byłam tak zestresowana i spocona” – opowiadała w DDTVN, żartując ze swojego debiutu. Później pojawiła się w spektaklu Teatru Telewizji "Bezimienne dzieło" w reżyserii swojego profesora Jana Englerta. Na scenie partnerowali jej m.in. Daniel Olbrychski i Maciej Stuhr. Czy Gabriela Kowalewska łączy swoją przyszłość z teatrem czy z filmem? "To jest takie moje romantyczne marzenie. Tak naprawdę, bardzo chciałabym móc się utrzymać z tego zawodu. Wiem, że jest to trudne i niekoniecznie się wydarzy albo może nie od razu. Bardzo chciałabym być na etacie w teatrze, a jednocześnie grać w filmach i serialach, bo to jest zupełnie inna praca" – powiedziała w niedawnym wywiadzie dla DDTVN. Kolejna rola, tym razem w serialu „Piekło kobiet”, pozwala wierzyć, że jej marzenie się spełni.
Aleksandra Kurzak wystąpi w niezwykłym projekcje hollywoodzkiego gwiazdora. Tylko nam zdradza szczegóły
Aleksandra Kurzak nie zwalnia tempa! Właśnie zadebiutowała w nowej roli w nowojorskiej Metropolitan Opera, a wkrótce będzie pracować z hollywoodzkim gwiazdorem filmów akcji. Jackie Chan, bo o nim mowa, zatrudnił ją do swojej inscenizacji słynnej opery, do której chce włączyć elementy sztuk walki! Tylko u nas Aleksandra Kurzak ujawnia szczegóły tego oryginalnego przedstawienia.
Jej nazwisko znają wielbiciele opery na całym świecie. Aleksandra Kurzak występowała bowiem na największych scenach: Royal Opera House, Operze Wiedeńskiej, La Scali czy Metropolitan Opera. Teraz czeka ją jednak wyzwanie, jakiego w swojej karierze jeszcze nie miała. Wystąpi w inscenizacji "Turandot" w reżyserii Jackie Chana. Dla gwiazdora kina akcji będzie to debiut w tej roli. Jego pomysł na to przedstawienie jest rewolucyjny. W rozmowie z VIVĄ! Aleksandra Kurzak zdradza kulisy tego przedsięwzięcia. – Jakie to dla ciebie uczucie wcielić się w nową rolę w „La Boheme” w Metropolitan Opera? Ostatnio grałaś tam Musettę, teraz Mimi. Dwie skrajne postacie. Jest to moja 13 rola w MET. Zagrałam tu już ponad 100 spektakli, ale zawsze jest to niesamowite uczucie. Zwłaszcza że mogę teraz powrócić do „La Boheme” w innej roli. Zawsze było mi bliżej do Musetty, ze względu na mój charakter i osobowość. Mimi jest osobą bardzo spokojną, więc próbuję zrobić ją bardziej temperamentną. Chociaż muzyka napisana dla niej jest fenomenalna. – Słyszałam, że ta inscenizacja „La Boheme” w MET jest spektakularna. Tak! To jest słynna inscenizacja Zefirellego i jest grana na scenie MET od ponad 40 lat. Jest to najczęściej wystawiana opera w MET, zagrana już ponad 500 razy, ukochana przez publiczność. Jest absolutnie spektakularna, w II akcie wybudowano na scenie cały Paryż, do tego padający śnieg! Czytaj także: Przypadek czy przeznaczenie? Aleksandra Kurzak i Roberto Alagna opowiadają o swojej miłości! – Czy odczuwasz jeszcze stres przed premierami w MET? Nie, stresu już nie ma. Jeśli tylko wszystko jest w porządku ze zdrowiem, to jest wielka radość i ekscytacja z każdego występu. – Właśnie ogłoszono, że wystąpisz w „Turandot” z okazji setnej rocznicy premiery, podczas Festiwalu Pucciniego we Włoszech, a jako reżyser zadebiutuje aktor filmów akcji Jackie Chan. Podobno zamierza włączyć do przedstawienia sztuki walki. Każda z postaci otrzyma swoje wojownicze wcielenie. Jak Ci się podoba taka wizja "Turandot"? Podoba mi się bardzo wizja wprowadzenia nazwiska ze świata kina do świata opery. Chociaż wydaje mi się, że to w ogóle nie ma znaczenia, czy to jest reżyser, czy aktor kina akcji, czy filmów dramatycznych. Wszystko zależy od człowieka i jego wizji. Było wielu znanych reżyserów filmowych, którzy z operą sobie nie poradzili, a np. Franco Zefirelli stał się ikoną w operze. Nigdy nie ma pewności, czy to się uda, czy nie. Widziałam propozycje projektów do „Turandot” i wyglądają przepięknie. Jestem bardzo pozytywnie nastawiona, czekam na pierwsze spotkanie z reżyserem i jestem absolutnie otwarta na taka współpracę, bo dzięki temu się o tym mówi. – Niedawno głośnym echem odbiły się słowa Timothée Chalamet, że operą i baletem nikt się nie interesuje. Oberwał za to mocne ciosy, ale paradoksalnie dzięki temu, oczy całego świata zwróciły się właśnie w stronę opery i baletu. Niektóre teatry nawet się pochwaliły, że niesamowicie wzrosła sprzedaż biletów i zainteresowanie. Opera nie zginie, ma miliony fanów na całym świecie, sale są wypełnione po brzegi i trudno dostać bilety. Chyba większy problem jest z kinami, które są zamykane, albo na seansie jest garstka widzów. Także, wielbiciele opery mogą spać spokojnie. Zobacz również: Wybitna śpiewaczka operowa oraz ceniona dziennikarka. Przyjaźń Aleksandry Kurzak i Marzeny Rogalskiej
Rolę w "Lalce" przyjęła bez wahania. Dzięki niej w końcu spełniła swoje marzenie związane z Marcinem Dorocińskim
Jedna z najsłynniejszych polskich aktorek Agata Kulesza wcieliła się w „Lalce” w panią Meliton. To niewielka rola, ale gwiazda jest z niej bardzo zadowolona, bo to postać inna od tych, które grała w ostatnich latach. Na spotkaniu prasowym aktorka opowiedziała, jakie marzenie spełniła dzięki "Lalce" i zapewniła, że panią Meliton w jej wykonaniu widzowie zapamiętają na długo.
Kamila Urzędowska, Marcin Dorociński, Maria Dębska, Marek Kondrat, Mateusz Damięcki, Agata Kulesza. To tylko garstka gwiazd, które zagrały w nowej ekranizacji słynnej powieści Bolesława Prusa. To właśnie oni reprezentowali obsadę "Lalki" podczas niedawnego spotkania, na którym zaprezentowano fragmenty filmu. Prym w rozmowach z dziennikarzami wiodła Agata Kulesza, czyli odtwórczyni roli pani Meliton. Tę postać i swoją rolę podsumowała krótko i celnie. "Nie pamiętacie tej postaci z książki? Nie szkodzi! Po filmie na pewna ją zapamiętacie" – zapewniła aktorka. Czytaj także: TYLKO U NAS! Mamy nowe kadry z planu „Lalki”. Zdjęcia Urzędowskiej i Dorocińskiego zapierają dech, zachwycająca Kulesza Kulesza zdradziła też, dlaczego przyjęła propozycję zagrania w "Lalce". Wymieniła kilka argumentów. "Po pierwsze - można powiedzieć, że od dziecka marzyłam, żeby jeździć dorożką z Marcinem Dorocińskim po Starym Mieście. A potem, w tych kostiumach poszliśmy na zapiekanki i było extra!" - wyznała ze śmiechem. Drugi argument na tak wynikał z faktu, że jej postać różni się od tych, które grała dotychczas. "Pani Meliton jest o tyle świetna, że nie choruje, nie umiera i nie płacze, co w moich rolach jest dosyć rzadkie. A po trzecie - pani Meliton również nie ma imienia! Ostatnią postać bez imienia zagrałam w „Klanie”, była to urzędniczka wydziału paszportowego - powiedziała. Aktorka nie ujawniła szczegółów swojego pomysłu na postać pani Meliton. Zapewniła jednak, że zagrała ją tak, że wszyscy to zapamiętają. "Nikt nie pamięta jej z książki. Przecież ja to wiem! Ale z filmu będziecie pamiętać!" - stwierdziła tajemniczo. Wspólne selfie i "efekt Kuleszy" Aktorka uchyliła też rąbka tajemnicy na temat atmosfery, jaka panowała na planie "Lalki". "Ja się tak cieszę i jestem tak wdzięczna, że wzięłam udział w tej produkcji! Państwo nie macie pojęcia, jak to jest, kiedy chodzi się po miasteczku filmowym i na każdym kamperze jest kolejne nazwisko wielkiego aktora. To jest ogromna przygoda. Jeszcze z tymi dwoma nygusami – z Markiem Kondratem i Marcinem Dorocińskim. Nawet poprosiłam ich o wspólne selfie, a ja to robię bardzo rzadko, ale stwierdziłam, że to będzie historyczne zdjęcie. Jak ja bym chciała to państwu wysłać, żeby pokazać, jakie oni miny robili! Wokulski i Rzecki!" - powiedziała. Gra Kuleszy, choć wcielała się w postać drugoplanową, miała ogromny wpływ na film. Ujawnił to reżyser Maciej Kawalski. Jak wyznał, podczas prac montażowych nad filmem narodził się nowy efekt filmowy, nazwany „efektem Kuleszy”. Na czym on polega? „Każda sekwencja filmu, w której pojawia się Agata Kulesza jest cztery razy bardziej zajebista!” - wyjaśnił.
TYLKO U NAS! Mamy nowe kadry z planu „Lalki”. Zdjęcia Urzędowskiej i Dorocińskiego zapierają dech, zachwycająca Kulesza
Nowa ekranizacja „Lalki” rozpala emocje! Na premierę trzeba poczekać do 30 września, ale już teraz możecie zobaczyć najnowsze kadry z tego filmu! Kostiumy, charakteryzacje i scenografia są godne Oscara!
Ponadczasowe dzieło Bolesława Prusa „Lalka” trafia na wielki ekran w nowej, spektakularnej, filmowej odsłonie. Zrealizowana z ogromnym rozmachem superprodukcja i najbardziej gwiazdorski film w historii polskiego kina, gdzie pośród wielu wybitnych nazwisk, w rolach głównych występują: Marcin Dorociński jako Stanisław Wokulski, gwiazda „Chłopów” – Kamila Urzędowska jako Izabela Łęcka oraz powracający na wielki ekran po 16 latach Marek Kondrat w roli Ignacego Rzeckiego. Czytaj także: Jeden moment słabości i rodzinne skojarzenie. To dlatego Marek Kondrat wrócił na plan po 18 latach emerytury W ekipie „Lalki” poza gwiazdorską obsadą, jest równie gwiazdorski zespół najlepszych twórców polskiego kina. Reżyserem filmu jest Maciej Kawalski, którego film “Niebezpieczni dżentelmeni” był uznany za jeden z najlepszych debiutów ostatnich lat. Autorem zdjęć jest Piotr Sobociński jr, jeden z najwybitniejszych operatorów swojego pokolenia, nadający filmowi wyjątkową emocjonalną głębię. Za scenografię odpowiadają Katarzyna Sobańska, Marcel Sławiński oraz Anna Mocny, tworząc historycznie wiarygodny świat epoki. Zobacz także: „Nasza polska Margot Robbie”. Zwiastun „Lalki” rozgrzał internet do czerwoności – fani typują, kto skradnie show Sklep Rzeckiego na Nowym Świecie przyciągnął tłumy warszawiaków i turystów, którzy podziwiali każdy detal! Wyjątkowe, nadające bohaterom wyrazisty charakter kostiumy zaprojektowała Katarzyna Lewińska we współpracy z Tomaszem Ossolińskim. Całość dopełnia precyzyjna charakteryzacja Anety Brzozowskiej.
TYLKO U NAS! Justyna Steczkowska odpowiada na oskarżenia o rasizm. "To głęboko niesprawiedliwe i nie ma żadnego związku z rzeczywistością"
Trasa koncertowa Justyny Steczkowskiej „Roma Symfonica” spotkała się z krytyką ze strony prezeski Fundacji „W Stronę Dialogu”. Joanna Talewicz zarzuciła artystce rasizm i utrwalanie krzywdzących stereotypów na temat Romów. W rozmowie z VIVĄ! piosenkarka skomentowała tę sprawę i odpowiedziała na zarzuty.
Kilka dni temu Justyna Steczkowska zapowiedziała powrót swojej niezapomnianej trasy koncertowej "Roma Symfonica". Spektakularne widowisko, które łączy muzykę symfoniczną z romskimi piosenkami i ognistym tańcem, będzie można zobaczyć po 10 latach ponownie w największych polskich miastach we wrześniu i październiku. Jak napisała artystka na swoim Instagramie: „Na scenie romska orkiestra, piękni tancerze, energia, pasja i emocje, których nie da się zatrzymać”. Do informacji zostały dołączone piękne, kolorowe zdjęcia z wcześniejszych koncertów. "To jest niewyobrażalne". Prezeska fundacji ostro o projekcie Justyny Steczkowskiej Zapowiedź trasy Justyny Steczkowskiej spotkała się z pozytywną reakcją jej fanów. Ale bardzo nie spodobała się dr Joannie Talewicz, szefowej Fundacji „W Stronę Dialogu”. W wywiadzie dla „Wysokich Obcasów” ostro skrytykowała projekt piosenkarki. „To, co robi Justyna Steczkowska, czyli posługiwanie się romską kulturą w imię własnych partykularnych celów i dochodów, to dla mnie zwyczajny obciach. To jest w większości krajów już niewyobrażalne, żeby sobie robić z czyjejś tożsamości wizerunek sceniczny, zabawę”, powiedziała. Zobacz także: To nie bajka! Syn Justyny Steczkowskiej ujawnia, co dzieje się za kulisami współpracy z mamą. Taką jest szefową Ale na tym nie koniec. Z ust dr Joanny Talewicz padły bardzo poważne zarzuty. „To nie jest projekt o Romach, dla Romów, ona tutaj niczego nie zgłębia. Po prostu nawiązuje do strasznie przaśnego i bardzo niesprawiedliwego stereotypu”, stwierdziła w wywiadzie. I dodała: „To utrwalanie krzywdzących stereotypów. I to również rasizm”. Justyna Steczkowska odpowiada na oskarżenia. "Nazywanie mnie rasistką jest głęboko niesprawiedliwe" Poprosiliśmy o komentarz Justynę Steczkowską. Artystka nie kryje swojego zaskoczenia słowami, które padły w wywiadzie. - Moja odpowiedź na bezpodstawne zarzuty jest taka, że najlepiej będzie, jeśli przyjdą Państwo i sami zobaczą koncert „Roma Symfonica”. To projekt, który stworzyłam dziesięć lat temu razem z jednym z najsłynniejszych romskich artystów mieszkających w Serbii, Bobanem Markovićiem, który m.in. nagrał muzykę do filmu Emira Kusturicy „Underground”. To właśnie on napisał dla mnie te utwory. Nagraliśmy płytę “I na co mi to było”, wspólnie zrealizowaliśmy teledysk, w którym razem gramy. Z całego serca Państwu polecam - mówi w rozmowie z VIVĄ!. Artystka podkreśla, że ma ogromny szacunek dla kultury Romów. Dlatego oskarżenia uważa za niesłuszne i niesprawiedliwe. - Z ogromnym szacunkiem i uznaniem dla tej kultury, którą dzięki Bobanowi miałam okazję bliżej poznać, wyruszyłam z tym projektem w trasę po raz pierwszy prawie 10 lat temu. Był to czas pełen muzyki, emocji i radości, który dzieliliśmy z publicznością. Teraz w roku mojego 30-lecia artystycznego powracamy z sentymentem do tej płyty i jesienią zagramy dla Was kilka koncertów - opowiada. Czytaj również: Siostry Steczkowskie: różne światy, jeden gen — co naprawdę łączy Agatę, Krysię, Justynę i Magdę? Steczkowska wyraźnie zaznacza, że słowa prezeski Fundacji „W Stronę Dialogu” są kompletnie niezrozumiałe dla każdego, kto zna jej artystyczny dorobek. - Nie czuję potrzeby prostowania cudzych wypowiedzi. Szczególnie takich, które nie mają nic wspólnego z rzeczywistością i faktami! Tym bardziej, że nigdy nie było moją intencją kogokolwiek obrażać czy ranić. Na przyszłość zachęcam jednak do weryfikowania informacji, zanim zostaną one wypuszczone w przestrzeń publiczną, szczególnie przez tak poważne tytuły - mówi VIVIE!. Stanowczo sprzeciwia się jednak oskarżeniom o rasizm. - Nazywanie mnie rasistką w wywiadzie jest głęboko niesprawiedliwe i nie ma żadnego związku z rzeczywistością. Powielanie takich opinii przez innych jest podwójnie krzywdzące. A wszystkich, którzy chcą wyrobić sobie własne zdanie, zapraszam na „Roma Symfonica”. Tam jest prawda. Na scenie. To koncerty pełne pasji, energii i piękna, inspirowane kulturą, którą darzę prawdziwym szacunkiem i szczerym podziwem - zapewnia Justyna Steczkowska. Dodaje też, że zgodnie z prawem tantiemy z ZAIKSU za każde odtworzenie utworów podczas koncertu trafiają na konto Bobana Markowicia, czyli twórcy muzyki.