Bogusław Kaczyński: „Przez lata myślałem, że jestem niezniszczalny”...
Bogusław Kaczyński mówił o sobie: „Moim największym sukcesem w życiu jest to, że udało mi się zrealizować moje dziecięce marzenia. Chciałem być artystą, chciałem być sławny, chciałem, aby świat leżał u moich stóp - a to wszystko dzięki muzyce”. View Ediplayer on the source website Artysta zmarł 21 stycznia 2016 roku, w wieku 73 lat. Niekwestionowany autorytet. Krytyk muzyczny i popularyzator muzyki klasycznej, animator kultury. Stał się istotnym filarem polskiej kultury. Żył muzyką. Nikt tak jak on, nie potrafił tak pięknie o niej odpowiadać. To dzięki niemu muzyka poważna stała się w Polsce popularna, a miliony ludzi w całym kraju zaczęły interesować się kulturą muzyczną i sztuką operową. Bogusław Kaczyński był prorektorem Akademii Muzycznej w Warszawie, dyrektorem stołecznego teatru muzycznego Roma, a także przez 28 lat organizował Europejski Festiwal im. Jana Kiepury. Ze względu na swoje zaangażowanie, prezentacje monodramu o Marcie Eggerth i Janie Kiepurze, zyskał międzynarodowe uznanie. W 2011 r. otrzymał Złoty Medal „Zasłużony Kulturze Gloria Artis”. W 9. rocznicę jego śmierci przypominamy niezwykłą rozmowę z artystą. W 2007 roku Bogusław Kaczyński udzielił VIVIE! niezwykle szczerego, pierwszego o chorobie, wywiadu. Co mówił? Lubi Pan braci Kaczyńskich? Kiedyś byłem pierwszym Kaczyńskim w kraju, teraz muszę się zadowolić trzecią pozycją. Jakoś to przeżyję. Poczucie humoru Pana nie opuszcza. Przeczytałam w jednym z wywiadów, że znajomy ostrzegał Pana przed laty: „Nie zadawaj się z tancerkami i śpiewakami, ale z pielęgniarkami i lekarzami”, a Pan nie słuchał... O tak, to prawda. Śpiewaczki, tancerki są barwne jak kolibry w puszczy amazońskiej, a pielęgniarki, wydawałoby się, przypominają szare myszy... Któż by się zadawał z szarą myszą, mając kolibry do wyboru. A okazuje się, że w pewnym momencie życia są one niezbędne. Cztery miesiące temu przeszedł Pan poważny udar mózgu. Został Pan w połowie sparaliżowany. Co właściwie stało się rano 6 marca? Poprzedniego dnia wieczorem przyleciałem do Warszawy ze Sztokholmu. Odbyłem kilka rozmów telefonicznych i położyłem się spać. Następnego dnia miałem jechać na ważny koncert do Olsztyna. Wstałem rano, wziąłem lekarstwa. Byłem sam w domu. Czekałem na przyjazd impresario, który miał mnie zawieźć samochodem do Olsztyna. I nagle w ciągu ułamka sekundy zobaczyłem przed sobą dwa telewizory… Po chwili usłyszałem dzwonek, to była moja współpracownica Kasia. Ledwo otworzyłem drzwi, powiedziałem: „Wezwij pogotowie, coś się ze mną dzieje”. Na szczęście tego dnia Kasia przyjechała do mnie 15 minut przed czasem. Czytaj także: Był ulubieńcem widzów. Rodzinny dramat całkowicie złamał filmowego Pawlaka Przeczuwał Pan, że to coś poważnego? Zacząłem drętwieć, to straszne uczucie! Powoli, od palców ręki poczynając, sztywnieje pół ciała. Kasia dociągnęła mnie z powrotem do fotela, posadziła, wezwała pogotowie, które wyrosło spod ziemi. Zrobiono mi zastrzyk i natychmiast zawieziono do szpitala. Gdy lekarz dyżurny zaczął robić ze mną „wywiad lekarski”, przerwałem mu: „Panie doktorze, ja muszę jechać dziś na koncert do Olsztyna, nie mogę zawieść publiczności, tam będzie czekało na mnie tysiąc osób”. Lekarz roześmiał się tylko i ze spokojem odpowiedział: „Przykro mi, ale dzisiaj już pan nigdzie nie pojedzie”. Nie uwierzył Pan w dramatyzm całej sytuacji? Absolutnie nie. Choroba jeśli się pojawiała, była obok mojego życia, przeszkadzała mi w karierze. Nie pozwalałem sobie na choroby. Dwa razy do roku miałem zaledwie problemy z gardłem. Wściekałem się, że nie mogę mówić przez trzy, cztery dni, natychmiast brałem antybiotyk i już nagrywałem kolejne audycje. Całe swoje życie podporządkowałem wyłącznie pracy. Pracowałem bez umiaru, dzień i noc. Kalendarz miałem wypełniony na kilka lat do przodu. Mira Zimińska powtarzała mi: „Pamiętaj, żebyś nigdy nie zdradził sztuki, bo sztuka jest zazdrosna i się zemści”. Dodawała przy każdej okazji: „Niech piszą o tobie, co chcą, byle nie zmienili nazwiska w tytule!”. Wszystkie te przestrogi brałem dosłownie (uśmiech). Przyjaciele nie ostrzegali Pana? Nie mówili: zwolnij tempo, odpocznij... Mówili, ale ja nie chciałem słuchać. Wyreżyserowałem swoje życie co do najdrobniejszego szczegółu. Myślałem, że do osiemdziesiątki będę prowadził normalne życie zawodowe, aktywne, będę występował na estradzie i przed kamerą. Potem zwolnię, zajmę się pisaniem książek. A tu nagle takie uderzenie... Zresztą los okazał się i paradoksalnie okrutny, i łaskawy jednocześnie, bo gdyby nie ten wypadek, nie przeżyłbym tego, co się stało z moją siostrą. W jednej chwili przeżył Pan podwójną tragedię…. Myślę, że bezpośrednią przyczyną udaru była tragedia osobista. Moja jedyna siostra poważnie zachorowała. Leżała w królewskiej klinice w Sztokholmie. W poniedziałek 5 marca miałem wyznaczoną datę rozmowy z jej profesorem. I on przekazał mi dramatyczną, straszliwą wiadomość. To był wyrok śmierci! Pół rozmowy rozumiałem po angielsku, a od połowy rozmowy nie wiedziałem, co on do mnie mówi. Byłem w szoku! Profesor zaczął mi rysować na kartce, gdzie są przerzuty. Moja siostra wszystko wiedziała, ale milczała, nie chciała mnie martwić. Wyglądała zresztą bardzo ładnie, nic nie zapowiadało tragedii. Następnego dnia w Warszawie dostałem udaru mózgu... Moja siostra zmarła trzy tygodnie później, gdy leżałem w szpitalu, przykuty do łóżka. Nawet nie mogliśmy się pożegnać… Scena z greckiej tragedii… Zobacz też: Joanna Szczepkowska to znana aktorka, była żona Mirosława Konarowskiego. Co się z nią dzisiaj dzieje? Przez lata myślał Pan: „Jestem niezniszczalny”? Zawsze powtarzałem za Mirą Zimińską i Adą Sari, że do kariery trzeba mieć także zdrowie! I ja miałem zdrowie. Badałem się regularnie, za każdym razem słyszałem: „Nie jest źle”. Byłem spokojny. Co prawda moi przyjaciele mówili, żebym ćwiczył, żebym schudł, ale moja figura, obfita w kształtach, była odpowiednia do mojej pozycji i zasług, i było mi nawet z tym do twarzy (śmiech). Nie byłem w stanie przejść na dietę, bo żyłem w biegu. Czy pani da wiarę, że ja przez wiele lat nie byłem na urlopie? Nie urządzałem imienin, urodzin. Kiedyś robiłem to regularnie i bardzo to lubiłem, potem nie miałem nawet kiedy o tym pomyśleć. I nigdy nie myślał Pan, że takie życie jest wyniszczające? Zazdrościłem znajomym, że mają czas na życie rodzinne, ale nie potrafiłem tego zmienić. Wie pani, każdy człowiek czegoś żałuje. Ten, który tylko pracuje, będzie żałował, że nie miał czasu na prywatne życie, ten, kto siedzi w domu, zazdrości innym zawodowych sukcesów. Trzeba umieć dawkować to wszystko, wyważyć proporcje, zatrzymać z prywatnego życia to, co najważniejsze, a resztę poświęcić pracy zawodowej. Moja prywatność nie istniała. Siostra mieszkała w Sztokholmie, rozmawialiśmy ze sobą tylko telefonicznie, ona bywała stale na moim festiwalu w Krynicy. Znała wszystkich, cieszyła się na każde nasze spotkanie. Chciała popracować jeszcze pięć lat, bo tyle jej zostało do emerytury, i miała zamieszkać w Polsce, być tutaj ze mną... Ale to już nie wróci... Myśląc o chorobie, obwinia Pan kogoś? Nie, nikogo, absolutnie. Zbieg okoliczności, takie rzeczy zdarzają się w życiu. Żadnych skarg do losu, do świata, do Boga? Nie! Stało się, to było ostrzeżenie, żebym nareszcie nacisnął hamulec. Po przewiezieniu do szpitala powiedziałem sanitariuszom i znajomym, że wyjdę stąd o własnych siłach. Tak się stało. Dziś jestem jeszcze nie w pełni sprawny, ale już marzę, że niedługo będę znów jeździł samochodem, zasiadał przed kamerą, wybiegał na estradę. Jeszcze nie piszę, ale sprawność dłoni wraca najpóźniej. Cieszę się, że już mogę przewracać w książce kartki, że mogłem pani podać chorą dłoń na powitanie. Małe, drobne postępy, a jak cieszą! Dzisiaj Pana dzień podporządkowany jest rehabilitacji? O tak. Rano jestem zawożony do instytutu na ćwiczenia, potem wracam do domu na obiad i znów lekcje. Wszystko musi odbywać się powoli, sukcesywnie. W tej chorobie niczego się nie da przyspieszyć. Gdy ćwiczy się za dużo, organizm natychmiast zaczyna krzyczeć. Bolą kości, kręgosłup. Wszystko trzeba robić z wielkim znawstwem. Mam w sobie wielką chęć życia i powrotu do normalności. Przyznano mi wózek inwalidzki, ale z niego zrezygnowałem. Chodzę o lasce, walczę, by normalnie chodzić. Bywają dni, że mówi Pan: „Już nie dam rady, nie mam już siły”? Nie, nie było ani jednego takiego dnia! Bo wiem, że będę chodził samodzielnie i wszystko będzie tak jak dawniej. Już mam propozycje występów, ale odkładam je na później. W sierpniu pojadę na festiwal im. Jana Kiepury w Krynicy. Bał się Pan śmierci? Nie myślałem o niej nawet przez sekundę. Te myśli po prostu wyrzuca Pan ze swojej pamięci? Nie chcę ich dopuszczać do siebie! O śmierci mojej siostry po raz pierwszy rozmawiam teraz z panią. Rozmyślania na ten temat odkładam na potem. Przyjaciel przywiózł mi ze Sztokholmu dwie walizki pamiątek. Nie mogę ich otworzyć. Jeszcze za wcześnie. A teraz co będzie dla Pana najważniejsze? Życie... Będę miał czas na urlop, na wyprawianie przyjęć, urodzin, bywanie u znajomych. Występy będą dodatkiem do życia. Nigdy odwrotnie. Kiedy leżałem w szpitalu, któregoś dnia przyszedł do mnie lekarz, który się mną opiekował. Nagle powiedział: „Panie Bogusławie, gratuluję panu, dziś odniósł pan wielki sukces! Była kupa!” Byłem zaskoczony, ale ripostowałem, że miałem w życiu większe sukcesy (śmiech). Lekarz na to: „Kupa jest największym sukcesem, jaki mógł się panu zdarzyć”. Zrozumiałem wtedy, że nie liczy się Paryż ani Nowy Jork, ani Chiński Mur, tylko dobrze zrobiona i w czasie kupa. Czytaj także: Ludzie widzieli w nim superbohatera, a on przeżywał rodzinne dramaty. Historia Stanisława Mikulskiego Kiedy człowiek doświadcza tak ciężkiej choroby, przyjaciół ubywa czy przybywa? Przyjaciele są przyjaciółmi. Ja akurat należę do tej grupy ludzi, którzy nie nadużywają tego słowa. Przyjaciół ma się w życiu jednego, dwóch, trzech. Reszta to znajomi, serdeczni, mili, ale tylko znajomi. W chorobie przyjaciele pozostają przyjaciółmi. Co sprawia Panu teraz największą trudność? By się z niczym nie spieszyć. Trzeba nauczyć się wszystkiego od początku, noga nie wie, że ma chodzić, ręka nie wie, że ma się ruszyć, palce nie wiedzą, że mają się zginać. Małe dziecko uczy się chodzić, biegać, podskakiwać, obijając się przy tym okrutnie i dorosły też musi się nauczyć. Dziś chodzę, mogę lewą ręką wstawić wodę w czajniku, zrobić herbatę. Niestety, cały czas potrzebuję pomocy w prostych sprawach. Po kąpieli nie powieszę sam ręcznika na suszarce, nie ugotuję sam obiadu. Na całe dnie przychodzi do mnie pani Ewa, która opiekuje się mną jak synem. O czym Pan teraz marzy? Żeby jeszcze pożyć trochę, wyzdrowieć całkowicie, jeździć samochodem, napisać kilka książek, pojechać do Łowicza, Krasiczyna, Nieborowa – miejsc, które zawsze chciałem odwiedzić, a nigdy na to nie miałem czasu. A ja myślałam, że powie Pan: Acapulco, Mediolan, Toronto, wyspa Bali? Ja już wszędzie byłem. Jestem człowiekiem spełnionym, mnóstwo przeżyłem. Teraz nie mogę doczekać się sierpnia i festiwalu w Krynicy. To będzie dla mnie wielkie przeżycie – znów stanąć przed publicznością. Być wśród ludzi... Nacieszyć się muzyką, tamtym powietrzem. Nawet nie zdaje sobie pani sprawy, jak bardzo o tym marzę. Rozmawiała: Monika Stukonis Artykuł aktualizowany na VUŻ i Historie 21.01.2025 r.
Andrzej Żuławski: „Ważne jest mieć poczucie, że nie zmarnowałem ani jednego roku” [WYWIAD]
Dziś mija 82. rocznica urodzin polskiego reżysera
Andrzej Żuławski zmarł 17 lutego 2016. Miał 75 lat. Odszedł po długiej chorobie nowotworowej. Zostawił po sobie kilkanaście filmów i kilkadziesiąt książek. Oraz poczucie, że nie ma nikogo, kto może go zastąpić. Nie zmarnował ani jednego roku, kochał się we właściwych kobietach, ma dzieci, na które może patrzeć z radością. „Dla mnie moje życie, przebieg tego życia jest równie ważny, jak to, co robię. To są połączone naczynia. Dla mnie ważne jest mieć poczucie, że nie zmarnowałem ani jednego roku. Że kochałem się we właściwych kobietach, że mam dzieci, na które mogę patrzeć z radością. Że dalej coraz bardziej kocham przyrodę. To jest ogromnie ważne” - mówił w wywiadzie dla VIVY! View Ediplayer on the source website Krnąbrny, kontrowersyjny, lubiący szokować nie tylko swoimi obrazoburczymi filmami, a także kontrowersyjnymi związkami. Z okazji rocznicy urodzin artysty, przypominamy wyjątkową rozmowę z Andrzejem Żuławskim z 2010 roku, podczas której opowiadał o swoim stosunku do świata, starzeniu się, religii i kobietach. Zobacz też: Nie był łatwym partnerem, ale kochał szalenie. Andrzej Żuławski najdłuższy związek stworzył z francuską aktorką Sophie Marceau Andrzej Żuławski, Viva! luty 2010 Andrzej Żuławski: wywiad Roman Praszyński: Przeczytałem Pana „Nocnik”. Pan ciągle w stanie wojny? Obraża ludzi – Gombrowicz to pedał, a Iwaszkiewicz... Andrzej Żuławski: Nie można wyrywać jednego słowa z kontekstu. Pan Witold był geniuszem. Ale mam żal, że nie chciał powiedzieć prawdy o sobie. Ja nie jestem Gombrowiczem, mogę mówić dokładnie to, co myślę. – I mówi Pan rzeczy wstrząsające. O swojej kochance, młodej aktorce: „Szmata, w którą spuszczają się hollywodzkie ch...”. Andrzej Żuławski: A skąd pan wie, że ona istnieje? – Przecież sam Pan zapowiedział, że „Nocnik” to rzetelny dziennik z roku Pana życia. Andrzej Żuławski: Tak, ale rzetelny w tym, co sobie wyobrażam, myślę, tworzę. Emocje są prawdziwe, ale postaci, ich zachowania – niekoniecznie. W tej „młodej aktorce” kumuluję całą swoją złość na negatywną stronę życia, na oszustwo, pogoń za złą karierą. Jeżeli gniew – to raczej krzyk żalu, że ktoś marnuje swą inteligencję, wrażliwość, dobroć. – To złość porzuconego mężczyzny? Andrzej Żuławski: W swoim długim życiu nigdy nie byłem zagniewany na kobiety, które chciały mnie porzucić. Mam nadzieję, że te, które ja zostawiałem, również nie czuły złości. Jedyna rzecz, która budzi mój gniew, to kłamstwo. – Zastanawia mnie, dlaczego u Pana w domu wciąż jest nieruszony pokój po Sophie Marceau, która odeszła od Pana dziesięć lat temu? Andrzej Żuławski: Nie wyrzucam niczego z życia. To nie były śmieci, to były rzeczy ważne. I nawet jeżeli nie skończyły się najlepiej – skończyły się z oczywistych powodów. Nie tylko się tego nie wstydzę, ale poczytuję za dary losu. Nie chciałem niczego wyrzucać, choć zdarzyło mi się, że osoba, z którą się wiążę, pragnęła, abym za wszelką cenę zatarł ślady przeszłości. Rozumiem ją, człowiek chce być pierwszy – ale to nieprawda. – Nie da rady się rozstać? Andrzej Żuławski: Da. Ale to nie znaczy, że nie zachowuje pan pamięci. Istnieje pamięć serca – bardzo silna. Mamy z Sophie synka, Vincenta, który jak przyjeżdża, jest rad, że są tu ślady mamy. Że to nie jest odcięte nożem. Że rodzice rozmawiają, że uzgadniamy, co ma z nim być. – Co takiego jest w Panu, że kobiety odchodzą? I to dwa razy – wcześniej Małgorzata Braunek. Andrzej Żuławski: Wie pan, trudno jest walczyć z człowiekiem, którego opanowuje mania religijna i postanowi być buddystką koreańską. Jestem człowiekiem naprawdę niewierzącym – to było rozlecenie się bardzo głębokie, bo ideowe. Większego być nie może. Uważam też, że fakt, że można być aktorką, grać w filmie, być tak zwaną gwiazdą, to szalony przywilej i droga do wspaniałego rozwoju całej osobowości. I jeżeli temu się zaprzecza jednym ruchem i nie gra przez następne 30 lat, a na starość nagle się beka, że to może nie był taki świetny pomysł... To jak pan chce się z tym borykać? – Pytanie retoryczne. Andrzej Żuławski: W drugim przypadku było o wiele prościej. Poznałem bardzo młodą osobę i nastąpiła wspaniała wymiana życia na wiedzę. Proces ucywilizowania młodej dziewczyny, która jest z proletariatu. I to było cudowne, dydaktyczne, piękne. I trwało 17 lat. A potem nastąpił moment, w którym Sophie musiała powiedzieć swoje „ja”. Proszę zwrócić uwagę, że ja nie żyję wśród normalnych, poczciwych zjadaczy chleba. Mój świat jest światem obłąkanym. Mój świat to świat Romka Polańskiego. Tutaj żadne małżeństwo nie utrzymuje się dłużej niż dwa, trzy lata. Wszystkie prawa są tu ciężko chore. – Pan o kobietach i świecie. Nie dowiem się, jaki był Pana udział w rozstaniach? Andrzej Żuławski: Mam pewną twardość charakteru. Może gdyby iść na różne wygibasy, umieć naginać się? Może. Ale to byłaby tylko strata czasu i atłasu. – Pan się nie nagina? Andrzej Żuławski: Nie. Ale nie uważam tego za cudowną cechę. Tak po prostu jest. Andrzej Żuławski i Romy Schneider na planie "Najważniejsze to kochać" 1975 r. – A o czym marzy Pana serce? O intensywnym związku z kobietą czy samotności twórcy? Andrzej Żuławski: Prawdziwa miłość nie polega na chceniu. To się zdarza. Możesz sobie chcieć i co? Zakochanie to zajmujące zajęcie – i mam głęboką świadomość, że skończyłem 68 lat i nie wyobrażam sobie zakładania rodziny. Ileż to biedne dziecko miałoby ojca? – Są też inne relacje z kobietami. Andrzej Żuławski: Zawsze są jakieś relacje z kobietami. Nie jestem pustelnikiem. Pustelnik musi się straszliwie brandzlować, a ja nie jestem adeptem tej sztuki. Ale to nie znaczy, że od razu coś zmieni moje życie. Choć może się tak stać. Nigdy nie wiemy. Trzecia wojna światowa też jest możliwa. Jednak dla mnie to czas uczenia się samotności. To też nauka. – Jak się uczy samotności? Andrzej Żuławski: Będąc samotnym. – Ostatnio mówi Pan, że jest zajęty starzeniem się. Andrzej Żuławski: To prawda. – Jakie to doświadczenie? Andrzej Żuławski: Ja panu tego nie opowiem. Każdy troszeczkę inaczej przeżywa. Na pewno polega to na ponownym pytaniu o sens tego wszystkiego. Dla mnie moje życie, przebieg tego życia jest równie ważny, jak to, co robię. To są połączone naczynia. Dla mnie ważne jest mieć poczucie, że nie zmarnowałem ani jednego roku. Że kochałem się we właściwych kobietach, że mam dzieci, na które mogę patrzeć z radością. Że dalej coraz bardziej kocham przyrodę. To jest ogromnie ważne. – Pan ma takie poczucie – „Nie zmarnowałem życia, kochałem właściwe kobiety”? Andrzej Żuławski: Wie pan, nie mam poczucia pełni, bo nie uważam, że to wszystko skończone. Jestem jeszcze w biegu. Gdy dostaję nagrodę za całokształt twórczości, to... – Przerażony? Andrzej Żuławski: Z jednej strony to miłe, bo dają ludzie znacznie młodsi. A z drugiej, jak się wraca do hotelu z kolubryną w ręku, to co – cmentarz? Położyć się i do widzenia? Okropnie żenujące uczucie. Człowiek robi się wściekły, ja się zwykle wtedy upijam. Walę trzy szklanki whisky, żeby się poczuć znowu na nogach. Wcale nie zamierzam rezygnować. – Ale czas biegnie, ciało słabsze... Andrzej Żuławski: Tak, to może być nieprzyjemne. Polecamy też: Pasję do reżyserii odziedziczył po ojcu. Tak dziś żyje Vincent Żuławski – Bierze Pan to pod uwagę? Andrzej Żuławski: Biorę wszystko pod uwagę. Ale można godzić się, że patologia będzie rządziła naszym życiem, albo... można nie godzić się. – Myśli Pan o samobójstwie w wypadku bólu, bezradności? Andrzej Żuławski: Gdybym poczuł i wiedział, że zmiany są nieodwracalne, to tak. Z całą pewnością. Po co się męczyć? – Łatwo o tym mówić, siedząc w fotelu przy herbacie. Andrzej Żuławski: Chodzi pan do lekarzy? – Czasami. Andrzej Żuławski: Ja nigdy. Gdy już poszedłem, to dlatego, że naprawdę trzeba było. To był alert, groziło mi coś poważnego. Miałem wtedy moment głębokiego zastanowienia się. – Wspomniał Pan, że miał doświadczenia bezpośredniego zagrożenia życia. Andrzej Żuławski: Dwa, może trzy razy miałem absolutne przekonanie, że to koniec. I to, co się wtedy dzieje, jest bardzo ciekawe. Bardzo jasne widzenie chwili, nie obciążone żadnym uczuciem. Zwykle coś czujemy, choćby strach. A tu nic. Pustka. – To sytuacja zagrożenia? Wypadek? Andrzej Żuławski: Miałem bardzo ciężki wypadek samochodowy. Przy szybkości 200 kilometrów na godzinę wyleciałem z szosy. Z nasypu, który miał kilkanaście metrów wysokości. W czasie tego lotu byłem przekonany, że muszę się zabić. Ale było tam drzewo. Bardzo gęsta korona pięknego drzewa. – I... wylądował Pan na drzewie? Andrzej Żuławski: Na samej górze. Żeby tam był las... ale to było jedno drzewo. – Dał Pan na mszę? Andrzej Żuławski: Jestem niewierzący. – Jestem pod wrażeniem Pana historii. To zmienia? Zostaje w człowieku? Andrzej Żuławski: Zmienia? Nie. Zostaje – na pewno. Dobrze wiedzieć, że tak może być. – A jakie pierwsze wspomnienia zostały w Panu po ojcu? Pisze Pan o nim w „Nocniku”. Andrzej Żuławski: Okupacja we Lwowie oczywiście. Pamiętam dokładnie jego płaszcz przeciwdeszczowy, tak zwany prochowiec. To był nie tylko objaw mody, ale też znak młodych ludzi z konspiry. Pamiętam wszy, które roznosił po całym domu. Pracował w instytucie Weigla, karmił własną krwią wszy, z których robiono szczepionki przeciw tyfusowi. Matka się wściekała o te insekty, krzyczała, że wszystkich nas pozarażają. Pierwsze wspomnienia mam bardzo czułe. Urodziłem się w zimie, a zimy okupacyjne były ciężkie. Zapamiętałem je, bo ojciec nosił mnie wtedy na rękach. Jego zapach pamiętam do dzisiaj. – A jak było, gdy Pan podrósł? Andrzej Żuławski: Różnie. Bardzo dobrze na końcu, przez ostatnich 20 lat. Bardzo źle w środkowej części jego życia, kiedy dotarło do nas – bardzo młodych – co to jest komunizm, w jakim kraju żyjemy. A ojciec był w partii – strasznie się przeciwko temu buntowałem. Nie rozmawialiśmy ze sobą parę lat. Zapalczywie zarzucałem mu wiele, jemu i całej jego formacji intelektualistów, którzy poszli służyć reżimowi. Nie rozumiałem, że dzięki temu nie było tu 17. republiki ZSRR, tylko taki kraj, z którego wyrósł i papież, i paru laureatów Nobla. Polecamy też: Xawery Żuławski wspomina rodziców: „Miałem yin i yang. Matkę buddystkę, ojca niepokornego artystę” – Pogodziliście się z ojcem... Andrzej Żuławski: Zacząłem dorastać i mądrzeć. Zacząłem po prostu rozumieć. My jesteśmy starą rodziną, takim rodem z patriarchalnymi tradycjami. Ojciec mój zachowywał ogromną godność przez całe życie. Nigdy się nie tłumaczył. I nigdy nie było „duszoszczypatielstwa”, kajania. I raczej nie mówiło się, niż mówiło o kontrowersyjnych sprawach. – Ma Pan tę cechę po nim? Andrzej Żuławski: Nie. Ja jestem pyskacz. To mnie nauczyło, żeby nie milczeć. I z synami rozmawiam o wszystkim. – To, że Xawery jest reżyserem, zbliża Was? Andrzej Żuławski: Mamy więcej wspólnych tematów. Był przecież wychowany przez buddystów koreańskich. Spadłem z krzesła, gdy dowiedziałem się, że chce iść do szkoły filmowej. – Żywioł ojca przeważył? Andrzej Żuławski: Stosunek do świata. I nasze geny. Choć niekiedy wolałbym, żeby w naszym rodzie było kilku świetnych szewców i dentystów. – Dlaczego? Andrzej Żuławski: Dla odmiany. Xaweremu teraz urodziła się dziewczynka. Cała rodzina dostała hyzia, bo to pierwsza dziewczynka od trzech czy czterech pokoleń. Ja miałem siostrę – bardzo krótko, bo umarła z głodu we Lwowie w czasie okupacji. W pokoleniu mojego ojca było z dziewięcioro chłopa. W moim są sami chłopcy. I teraz nagle dziewczynka. – Powód do radości. Andrzej Żuławski: Raczej do wielkiego zdumienia. Bo nikt nie wie, jak wokół tego chodzić. – Wystarczy nie przeszkadzać. Andrzej Żuławski: Tak, ona już się rządzi straszliwie. Ma pół roku i już rozstawia wszystkich. Charakter – reżyser. – A propos – nakręci Pan jeszcze jakiś film? Andrzej Żuławski: Powoli zaczynam myśleć o filmie. Przez sześć lat patrzyłem, jak Xawery borykał się ze zrobieniem swojego. Nikt mu w tym kraju nie pomógł. Nie wyciągnął ręki, nie dorzucił, kiedy trzeba było, odpowiednich pieniędzy. I mnie to wkurwiło do ostatka. Przysiągłem, że nie wezmę się za robienie swojego filmu, póki on nie zrobi swojego. – Dwa zrobił. Teraz Pana kolej? Andrzej Żuławski: Mój syn swoje filmy zrobił wybitnie dobrze, zwłaszcza drugi – „Wojnę polsko-ruską”. W związku z tym czuję się zwolniony z zaklęć i przysiąg, które sam sobie złożyłem. Mam już nawet jakiś scenariusz... Polecamy także: Andrzej Żuławski chciał ją stworzyć jako kobietę i aktorkę, tak jak stworzył Sophie Marceau. Ale Joanna Kasperska odrzuciła go. Co dzisiaj robi? Andrzej Żulawski, 07.06.2011 r. Warszawa
Narkotyki, depresja, alkohol, zawody miłosne. Trudne życie Agnieszki Krukówny
Gdy zaczynała karierę, miała zaledwie 12 lat. Na pierwszy casting zaprowadziła ją mama. Szybko okazało się, że ma niezwykły talent. Zdobywała kolejne role i wielką sympatię widzów. Agnieszka Krukówna ma na koncie role u Wajdy, Spielberga i Machulskiego. Jednak z czasem zyskała w branży miano trudnej i humorzastej. Otwarcie przyznała się do zażywania narkotyków. Jak jej życie wygląda obecnie? W tym roku aktorka świętowała swoje 51. urodziny. Agnieszka Krukówna: droga do aktorstwa. Największe role Casting miał być urozmaiceniem nudnej codziennej rzeczywistości w trakcie ferii zimowych. Mama zaprowadziła na niego 12-letnią wówczas Agnieszkę Krukównę. Jakież było jej zdziwienie, gdy okazało się, że córka... wygrała. Sytuacja zresztą powtórzyła się także przy drugim i trzecim podejściu. „Okazałam się dobra. „Rybka chwyciła haczyk” i to był początek mojej kariery aktorskiej”, wspominała w jednym z wywiadów. Rodzice zaakceptowali ścieżkę, którą zaczęła kroczyć, mimo że w rodzinie żywe były tradycje medyczne. Agnieszka Krukówna wybrała jednak scenę. Pod koniec lat 80. zagrała tytułową rolę w serialu dla młodzieży „Janka” i już wtedy nie było wątpliwości, że jest aktorką wybitną. Jak nikt potrafiła oddać na ekranie trudne, skomplikowane charaktery i wielość emocji. Potwierdziły to kolejne kreacje: Ewy w „Korczaku” Andrzeja Wajdy, dziewczyny Czurdy w „Liście Schindlera” Stevena Spielberga czy Weroniki w „Szwadronie” Juliusza Machulskiego. Gdy w 1995 roku ukończył Państwową Wyższą Szkołę Teatralną, była rozchwytywana przez uznane postaci rodzimej kinematografii. W „Pestce” Krystyny Jandy zagrała Sabinę, przyjaciółkę głównej bohaterki, w „Farbie” Michała Rosy tytułową, wyzwoloną dziewczynę, zaś w „Fuksie”, jako Sonia, na ekranie stworzyła niezapomniany duet z Maciejem Stuhrem. Ogromną popularność przyniosła jej rola Maryśki Jurewicz w serialu obyczajowym „Boża podszewka” Izabelli Cywińskiej. Wywoływał on zresztą ogromne kontrowersje wśród widzów, o czym przypomina w swojej publikacji Onet.pl. „Wściekli kresowiacy szturmowali gabinet Ryszarda Miazka, ówczesnego szefa TVP, domagając się przeprosin i zadośćuczynienia; twierdzili, że serial w niedopuszczalny sposób zakłamuje i wyszydza historię, przedstawiając nieprawdziwy, pozbawiony patriotyzmu i wyjątkowo niepochlebny obraz życia mieszkańców Wileńszczyzny. Do protestujących chętnie dołączyli członkowie Młodzieży Wszechpolskiej, dzierżący transparenty z hasłami „Boża podszewka — gwałt na tradycji” czy „Łata to nie podszewka”. Niedługo potem rada programowa telewizji wystosowała pismo, w którym „wzywała władze TVP, żeby przeprosiły tych widzów, którzy poczuli się obrażeni serialem »Boża podszewka«”. Co więcej, aby załagodzić sytuację, zażądała, by w najbliższym czasie, w ramach moralnej rekompensaty, wyemitowano swojskie „Nad Niemnem”, czytamy. Nie zmieniło to faktu, że Agnieszka Krukówna była w latach 90. u szczytu sławy. Wydawało się, że ma możliwość odniesienia sukcesu także poza granicami kraju. Jej talent przyrównywano m.in. do Elżbiety Czyżewskiej. Jednak nagle zniknęła, właściwie z dnia na dzień. Co się wówczas stało? Czytaj także: Zasłynęła rolą Hanki w serialu „Chłopi”. Krystyna Królówna po dekadzie małżeństwa zakochała się w młodszym mężczyźnie Agnieszka Krukówna, styczeń 1999 roku Agnieszka Krukówna, 2003 rok Agnieszka Krukówna: życie prywatne, kryzysy Każda rola była dla niej również poświęceniem. Wnikała w nią, przyswajała zarówno pozytywne, jak i negatywne cechy bohaterek. Ich radość oraz rozpacz, niepokój i uważność, dobroć i emocjonalność. A to wyniszczało. „Były też chwile okrutne, kiedy budziłam się we własnym łóżku na Saskiej Kępie, bo śniło mi się, że Rosjanie nas atakują. Kiedy bałam się o dziecko, którego jeszcze nie mam i postanowiłam nigdy go nie mieć, bo świat jest zbyt niebezpieczny”, zwierzała się na temat roli Maryśki w jednej z rozmów. W drugiej części produkcji już nie wystąpiła. Zastąpiła ją Kinga Preis. Powód? „Nie mogłyśmy się dogadać”, ucinała w rozmowach z dziennikarzami Izabella Cywińska. Mówiło się, że Agnieszka Krukówna chciała odnaleźć spełnienie i szczęście w życiu osobistym. Zaręczyła się po czterech latach związku z operatorem Marianem Prokopowiczem. Planowała ślub. Niestety, został odwołany, co ona sama mocno przeżyła. Tak bardzo, że przestała grywać w filmach i serialach... Popadła również w szpony nałogów i depresję. Niepokojąco schudła i przestała pojawiać się publicznie. „Nie potrafiłam cieszyć się tym, że jestem młodą kobietą, niezależną finansowo. Życie straciło dla mnie urok. Znalazłam się w pustce, którą zapragnęłam wypełnić czymkolwiek. I wtedy otarłam się o narkotyki”, zwierzyła się. „To był błąd. Epizod w moim życiu, na skutek którego wiele się dowiedziałam, ale też wiele straciłam. Człowiek traci poczucie rzeczywistości, nie panuje nad emocjami. A ja jestem osobą, która pracuje emocjami, to moje narzędzie pracy. Pod wpływem narkotyków nie mogłam nad nimi panować. To tak, jakby skrzypkowi odebrać skrzypce”, doprecyzowywała. Mimo że kilka razy media rozpisywały się o jej nowych związkach, każdy kończył się rozstaniem. Nawet małżeństwo, które zawarła w Sylwestra 2003 roku z Radosławem Fleischmannem, właścicielem salonu optycznego. Bardzo to przeżywała, bo kochała zawsze tak, jakby jutra miało nie być... Czytaj także: Marta Mészáros i Jan Nowicki byli razem 30 lat. Dlaczego się rozstali? Agnieszka Krukówna i Radosław Fleischmann, 31.12.2003, w dniu ślubu Agnieszka Krukówna, maj 2010 roku Agnieszka Krukówna: dlaczego zniknęła? W 2009 roku udzieliła niezwykle szczerego wywiadu Krystynie Pytlakowskiej dla VIVY! Powód, dla którego zniknęła? Kwestie finansowe... „Zaczęłam pracować, mając 11 lat, a kiedy grałam w „Farbie” czy „Fuksie”, byłam już aktorką znaną z filmów fabularnych i przynajmniej trzech seriali telewizyjnych w Polsce i za granicą. „Urwisy z doliny Młynów”, „Janka” i tak dalej. Po 15 latach przygody z filmem uważałam, że jestem doświadczoną aktorką. Na tyle, by praca była nie tylko pasją, ale i źródłem dochodów. Zawiodłam tych, w których interesie było nazywać mnie „młodą obiecującą”, bo zaczęłam dyskutować o pieniądzach”, zwierzała się. Wyjaśniła również, dlaczego nie zdecydowała się wystąpić w drugiej części „Bożej podszewki”. „Uznałam więc, że niestety nie będę robiła drugi raz „Bożej podszewki”, mimo że stawki były nieco wyższe”, ujawniła. Dodała, że niezwykle zbulwersowało ją również to, że chciano użyć na okładce książki jej zdjęcia... nie płacąc za to ani grosza! „W odpowiedzi na to usłyszałam, że mam pomieszane w głowie, ponieważ osoba w moim wieku powinna być szczęśliwa, że jej twarz jest na okładce książki. Uznano więc, że nie można ze mną pracować, bo jestem wymagająca, kapryśna i w dodatku żądam za swoją pracę horrendalnych pieniędzy”, grzmiała. Niestety, wszystko złożono wtedy na karb narkotyków i innych problemów aktorki. „Oczywiście, bo one się znakomicie łączyły z moimi „kaprysami”. Natychmiast wykorzystano to, że przyznałam się do palenia trawy. Stało się to argumentem na moje „przewrócenie w głowie” z powodu wysokich wymagań finansowych. Mam potrzebę odcięcia się od tego raz na zawsze. O takich sprawach się nie powinno mówić. Popełniłam wtedy straszne faux pas, odpowiadając szczerze na pytania dziennikarki. A teraz ciągnie się to za mną. Sama sobie podłożyłam nogę. Zawiodłam nie tylko rodzinę, ale i środowisko, w którym się obracałam. Rzuciłam na nie cień. Tak jakby wszyscy brali czy palili trawę. Mając tego rodzaju problem, należy zwierzyć się z niego tylko bliskiej osobie!”, przekonywała z mocą. Przyznała wówczas również, że nie należała do najłatwiejszy aktorek. Długo uczyła się pokory. „Kiedyś odpyskowywałam, obrażałam się, byłam drażliwa na punkcie każdego słowa, jakie padało pod moim adresem. Teraz wiem tylko, że jestem dla siebie wymagająca w pracy. Myślę, że mam już początki pokory. Dopiero niedawno zaczęłam się jej uczyć. Dopiero od paru lat mam czas, by zająć się sobą. By się dowiedzieć, kim jestem”, podkreślała. Czytaj także: Przez urodę straciła pracę. Co dziś robi była gwiazda "Wiadomości" Małgorzata Szelewicka? Agnieszka Krukówna, marzec 2013 Agnieszka Krukówna, wrzesień 2016 Agnieszka Krukówna wróciła do grania. Jak ułożyło się jej życie? W 2007 roku głośno było o głównej roli w Teatrze Polonia w Warszawie, którą odrzuciła w ostatniej chwili, na dwa dni przed premierą. Reżyserka plenerowego spektaklu, Krystyna Janda, dowiedziała się o decyzji aktorki w ostatniej chwili. Początkowo nie ukrywała wzburzenia. „Aktor nie gra zaplanowanego spektaklu albo kiedy umarł, albo zwariował”, komentowała rozgoryczona. Ostatecznie Krukównę zastąpiła córka reżyserki, Maria Seweryn. A relacje obu pań? Nie było tajemnicą, że Janda ma do młodszej koleżanki dużą słabość. Jak się z czasem okazało, całe zamieszanie i nieporozumienie koniec końców sobie wyjaśniły. „Agnieszka po prostu się przestraszyła! I nie tylko ona jedna. Około dziesięciu aktorek odmówiło grania na ulicy. A ona się najpierw odważyła, a potem, w ostatnim momencie, dopadły ją wątpliwości. Grać wśród tych jeżdżących tramwajów, bez zgaszonego światła, wśród publiczności, gdzie jedni słuchają, drudzy przystają na chwilę, a potem odchodzą, co może oznaczać, że gram nieciekawie, jest bardzo trudne. Sytuacja jest niekomfortowa. Wytrzymać to psychiczne jest naprawdę wielką sztuką. Jest szalenie delikatną osobą, wrażliwą, rozedrganą”, tłumaczyła z wyrozumiałością Krystyna Janda. W 2013 roku roku Agnieszka Krukówna powróciła na ekrany w filmie „Psubrat”, zaś rok później zachwyciła w „Letnim przesileniu” Michała Rogalskiego. Dwa lata temu pojawiła się z kolei w etiudzie „Klementyna” Nawojki Wierzbowskiej. Zaczęła również regularnie grywać na deskach teatrów. „Widzowie mieli okazję oglądać ją w ostatnich latach w takich spektaklach jak: „Mój pierwszy raz” Teatru Polonia, „Plotka” i „Dogville” Teatru Syrena czy w lutym „Lily” Och-Teatru, gdzie zagrała skrywającą się za ciemnymi okularami femme fatale”, przypomina Onet.pl. Pojawiła się również w epizodycznej roli sędziny Sądu Najwyższego w produkcji Jana Holoubka „25 lat niewinności. Sprawa Tomka Komendy”. Poniżej przypominamy wywiad z aktorką z sierpnia 2009 roku, okraszony zdjęciami autorstwa Zuzy Krajewskiej i Bartka Wieczorka. Czytaj także: Maria Gładkowska – była jedną z najpiękniejszych polskich aktorek. Co dzisiaj u niej słychać? Agnieszka Krukówna, wrzesień 2018 roku Agnieszka Krukówna w spektaklu, luty 2020
Pierwszy numer ukazał się na rynku 25 lata temu. Przypominamy kultowe okładki VIVY!
Przełomowe momenty i niezwykłe chwile. Pamiętacie pierwszą z nich?
Pierwszy numer VIVY! – z niezapomnianą sesją Beaty Ścibakówny i Jana Englerta – pojawił się w kioskach dokładnie 25 lat temu! Z okazji naszej rocznicy przypominamy dwadzieścia cztery wyjątkowe okładki, które na przestrzeni ostatnich lat przeszły do historii prasy. Wzruszające, zabawne, poważne, a przede wszystkim intrygujące... Zmieniły polski show-biznes! Dlaczego? Sprawdźcie.
Beata Pawlikowska kończy 54 lata! Tylko nam pokazała swój dom
Mieszka na granicy Wilanowa: trzy tarasy, dwa ogródki - sama hoduje miętę, którą dodaje do wody mineralnej. Ogromna sypialnia, meble tylko niezbędne. Dwa koty baraszkujące w salonie. Kiedy 15 lat temu zaczynała cykl Świat według blondynki w Radio Zet, miotała się, walczyła z bulimią, z anoreksją. Po tych kilkunastu latach jest dojrzałą, zdecydowaną kobietą, która świadomie dokonuje wyborów. Powiedziała wtedy: – Cokolwiek sobie wymyślę i czuję, że to do mnie pasuje, jestem w stanie zrealizować. Jeżeli będę chciała mieć hotel na Karaibach to będę go miała, jeżeli będę chciała zostać w dżungli to zostanę tam. Jeżeli będę chciała przeprowadzić się na wieś i zbudować tam rakietę kosmiczną, zbuduję ją. Dom Beaty Pawlikowskiej – Budzę się rano i myślę, że świat jest piękny. Zanim się tu wprowadziłam, też myślałam, że świat jest piękny. Ten dom to tylko wisienka na torcie. Ja chciałam tylko mieć więcej przestrzeni i móc rano dotknąć stopami ziemi, usiąść sobie w słońcu, poczuć wiatr we włosach. To jest możliwe wtedy, kiedy masz swój ogród – zapewnia. – A teraz mam. I moje koty mogą teraz wychodzić na dwór, kiedy chcą, są wreszcie wolnymi osobami. Hasają po chaszczach i wracają rano z rzepami w sierści. Ale jakie szczęśliwe! - opowiada dziennikarka. Beata Pawlikowska o depresji „Depresja to tymczasowa awaria. Zawieszenie programu komputerowego na skutek teoretycznie poprawnych danych, które jednak okazały się niespójne i nieprawdziwe. […] Moim zdaniem depresji nie da się trwale i skutecznie wyleczyć za pomocą lekarstw. Pigułki mogą przynieść chwilowa ulgę, bo pozwalają mniej czuć. Ale to, że mniej czujesz, wcale nie oznacza, że automatycznie znikają twoje problemy. (…) – napisała jakiś czas temu Beata Pawlikowska na swoim facebookowym profilu. Po tych słowach w stronę jednej z najpopularniejszych polskich dziennikarek poleciały niewybredne komentarze ludzi oskarżających ją o bagatelizowanie problemu depresji, z którym zmagają się setki tysięcy osób w Polsce. To jednak nie pierwszy raz, gdy podróżniczka szokowała swoją wypowiedzią. Czy sama Pawlikowska znalazła sposób na walkę z chorobą? Na lamach „Wyszłam z niemocy i depresji. Ty też możesz!”, czyli swojej książki twierdzi, że tak. Z pewnością znalazła też miejsce w którym ma azyl – swój nowy piękny dom, w którym gościła jakiś czas temu ekipę VIVY!
Ta kreacja zszokowała wszystkich na czerwonym dywanie w Wenecji!
Choć Międzynarodowy Festiwal Filmowy w Wenecji cieszy się wielką renomą, przybywają na niego nie tylko gwiazdy znane z pierwszych stron gazet, ale również trzecioligowe celebrytki, które pragną zabłysnąć przed fotoreporterami i w ten sposób zdobyć popularność. Do takiego wniosku doszła również wcześniej nieznana Tonya, o której głośno zrobiło się dopiero za sprawą kreacji, którą wybrała na premierę filmu 22 July. Pod krwistoczerwoną, mocno wyciętą suknię nie założyła ona... bielizny. I mimo że brak stanika nie rzucał się w oczy, brak dolnej części garderoby woła o pomstę do nieba. Wydaje się również, że sama gwiazda żałowała swojej decyzji, ponieważ na zdjęciach fotoreporterów widać, że usiłowała zasłaniać rękoma newralgiczne miejsca... Czy teraz jej kariera nabierze rozpędu? Pewne jest jedno - w ten sposób wpisała się w długą już historię tak zwanej „nagiej sukienki”. Sztuki odsłaniania nie wymyśliła bowiem Kim Kardashian. Już Marlena Dietrich uwodziła i szokowała podczas koncertów swoją cielistą suknią, a Marylin Monroe ściągnęła na siebie gromy za przezroczystą kreację z „Pół żartem, pół serio”. Tak kusiły prawdziwe legendy srebrnego ekranu. Z czasem stał się to jednak proceder niemalże masowy. W ostatnich latach ukuto nawet termin „naga sukienka” na określenie stroju, który więcej odsłania niż zasłania. Taki zwrot stał się niezbędny, bo dziesiątki mniejszych i większych gwiazd eksperymentowało z seksownym lookiem i przesuwało obyczajowe granice. W końcu okazało się, że praktycznie tych granic już nie ma. Ale na szczęście wciąż istnieje dobry smak. I nadal można odsłonić swoje ciało w dobrym stylu, tak jak to zrobiła w 2012 roku Anja Rubik na nowojorskiej Met Gali w sukni Anthony'ego Vaccarello. I można zrobić to w stylu fatalnym, jak modelki Giulia Salemi i Dayane Mello na Festiwalu Filmowym w Wenecji w 2016 roku. Zapraszamy do naszej galerii, w której przypominany najsłynniejsze „nagie sukienki” gwiazd.
Święta Nataszy Urbańskiej i Janusza Józefowicza. Jak je spędzają?
Najpiękniejsza Wielkanoc na wsi w Jajkowicach
Małżeństwo artystów, mimo że pracuje razem, dopiero w święta ma okazję spędzić ze sobą więcej czasu, odpocząć razem z córeczką Kalinką oraz cieszyć się swoim domem – XIX-wiecznym dworkiem Emilin w Jajkowicach z dziewięciohektarowym ogrodem. W 2011 roku opowiedzieli nam o tym jak spędzają Wielkanoc. Czy są wierni tradycji czy wprowadzają własne zwyczaje i jak obchodziło się święta w ich rodzinach? Wielkanoc Nataszy Urbańskiej i Janusza Józefowicza! W domu rodzinnym Janusza Józefowicza najważniejszym momentem Wielkanocy było stukanie się jajkami. Chodziło o to, żeby wybrać takie, które się nie tłucze. Mama gotowała kilkanaście jaj w tak zwanym cebularzu, żeby nabrały ładnego koloru, potem wydrapywało się na nich przeróżne wzory. No i śmigus-dyngus! Jak komuś się dziś wydaje, że polewanie wodą w mieście jest totalnym zdziczeniem, to się myli, uważa Janusz. Na jego wsi lubelskiej wrzucało się dziewczynę „w całym opakowaniu” do strumienia lub do korytka z wodą. I harce trwały od samego rana!
Dziś 56 urodziny obchodzi Barack Obama! Zobacz jego najzabawniejsze zdjęcia
Żyła w dwóch światach. Alkohol i narkotyki odebrały jej wszystko. 5 lat temu odeszła Whitney Houston
11 lutego 2012 roku odeszła Whitney Houston. Jej wielbiciele na całym świecie gromadzą się, by razem uczcić jej pamięć i wspominać artystkę. A my przypominamy tekst wielkiego fana gwiazdy - Roberta Kozyry, który napisał zaraz po śmierci artystki specjalnie dla VIVY! Whitney Houston żyła w dwóch światach. Oficjalnym, stworzonym na potrzeby mediów i fanów, w którym pozowała na zwyczajną dziewczynę z sąsiedztwa, i prawdziwym, w którym była trudną do zniesienia, rozkapryszoną, staczającą się na dno gwiazdą. Uwielbiana, dostała Oscara za piosenkę do filmu, by rok później zostać wyrzuconą w ostatniej chwili z oscarowego występu, bo była tak naćpana, że nie wiedziała, co śpiewa. W wywiadach Houston twierdziła, że nie jest diwą, ale swoim zachowaniem i absurdalnymi żądaniami potrafiła zgotować współpracownikom piekło. Tak samo było z narkotykami – zaprzeczała, że jest uzależniona, a jednocześnie wielokrotnie przyjeżdżała do studia po takich dawkach kokainy, że nikt nie mógł nad nią zapanować. Ostatnia impreza Whitney Houston Whitney Houston przyleciała do Los Angeles, żeby wziąć udział w gali wręczenia muzycznych Oscarów – Grammy. Zawsze lubiła tę imprezę. Bez względu na to, czy była na szczycie, czy z niego spadała, przyjeżdżała, żeby spotkać się z ludźmi z branży i przez kilka dni pobalować. Jedenastego lutego Whitney Houston miała zaśpiewać na imprezie swojego mentora Clive’a Davisa. Wcześniej miała próbę. Była trochę „wczorajsza”, bo kilka dni z rzędu bawiła się do rana, ale też zdeterminowana, żeby wieczorem zabłysnąć. Wróciła do pokoju. Wykonała kilka telefonów. Sprawiała wrażenie rozkojarzonej. Około trzeciej po południu do hotelowego pokoju weszła jej kuzynka, którą Whitney zatrudniała jako garderobianą. Miała przygotować sukienkę. Weszła do łazienki i zobaczyła nieprzytomną Whitney w wannie. Z trudem ją wyciągnęła, chaotycznie próbowała ratować. Wezwała karetkę. Reanimacja nie powiodła się. O 15.55 czasu kalifornijskiego stwierdzono zgon. Wezwano koronera, żeby zabrał ciało. W międzyczasie kuzynka zadzwoniła do córki Whitney, która od pewnego czasu nie odstępowała matki, bo wiedziała, że musi być jej nadzorcą. Policja nie wpuściła jej do pokoju, mimo że dziewczyna stoczyła z nimi bójkę, wyjąc z rozpaczy. Odwieziono ją do szpitala. Poproszono koronera, by nie wywoził ciała z hotelu, dopóki na dole nie skończy się impreza, na której Whitney Houston miała wystąpić. Gwiazda nie zniosłaby faktu, że kiedy inni goście podjeżdżają limuzynami, ona wyjeżdża wozem pogrzebowym. Whitney Houston zmarła 5 lat temu. Skazana na sukces - kariera Whitney Houston Whitney Houston była muzycznym ewenementem i, moim zdaniem, najlepszą artystką w historii popu. Była nie tylko utalentowana, ale też zjawiskowo piękna. Miała szlachetną urodę, fantastyczną figurę, a jej uśmiech rozbrajał. Kiedy śpiewała najtrudniejsze partie utworów, w charakterystyczny sposób ruszała dolną szczęką i rytmicznie kiwała głową na boki. I wtedy była jeszcze bardziej sexy. Ze swoim zachwycającym wyglądem i fenomenalnym głosem była skazana na sukces. Whitney Houston dostała od losu wszystko, by być szczęśliwą. Ale, choć bardzo tego pragnęła, chyba nigdy szczęśliwa nie była. Panicznie bała się, że umrze. Przeraziła ją nagła śmierć Michaela Jacksona. Wiedziała, że szalał z psychotropami i silnymi lekami nasennymi. Ona robiła to samo, tylko bardziej ryzykownie, bo mieszała je z dużą ilością alkoholu i twardych narkotyków. Zobaczyła, że te eksperymenty mogą naprawdę źle się skończyć, ale nawet to nie powstrzymało jej od wciągania kokainy. Powtarzała w kółko, że ma anioły, które nad nią czuwają! Nawet najbardziej zaćpana tuliła do siebie Biblię, którą właściwie traktowała jak talizman mający uchronić ją przed śmiercią. W przeciwieństwie do Jacksona Whitney Houston miała szczęśliwe dzieciństwo, mimo że jej rodzice wcześnie się rozwiedli. Była oczkiem w głowie tatusia. To on głównie zajmował się nią i jej rodzeństwem, bo matka, piosenkarka, często jeździła w trasy. Mała Whitney była rozpieszczona i kapryśna. Zawsze chciała postawić na swoim. Mimo że rodzina dawała jej poczucie bezpieczeństwa i otaczała miłością, czuła się wyobcowana. Dzieci, a pewnie i wielu dorosłych, odrzucały ją, bo nie była dość czarna. W szkole nie miała koleżanek, bo miała zbyt jasną karnację i… była śliczna. Wolność dawała jej muzyka. Śpiewała od dziecka, ale nikogo to nie dziwiło, ponieważ pochodziła z rodziny, w której na życie zarabiało się śpiewaniem. Jej matka, Cissy, była znaną piosenkarką gospel, a Whitney Houston często śpiewała w jej chórkach. Po raz pierwszy propozycję kontraktu płytowego dostała, gdy miała 14 lat. Ale matka nie zgodziła się na jego podpisanie. Chciała, by córka skończyła szkołę i dopiero wówczas zdecydowała, co będzie robić. Whitney Houston próbowała modelingu, śpiewała w chórkach, nagrywała piosenki z różnymi zespołami. Jej życie zmienił Clive Davis, legendarny producent i odkrywca gwiazd. To jemu świat zawdzięcza Janis Joplin, Bruce’a Springsteena czy Carlosa Santanę. Przekonany przez jednego z asystentów, Davis poszedł na koncert Cissy. Popijał whisky, rozmawiając z kimś z branży. W pewnym momencie odwrócił głowę, bo głos dziewczyny, która śpiewała chórki, wprawił go w osłupienie. To była Whitney, która jak co wieczór śpiewała z matką. Davis poszedł do garderoby. „Dziewczyno, nigdy nie będziesz biedna. Masz taki głos, że sprzedasz miliony płyt”. Od razu zaproponował jej kontrakt i sam zajął się jej karierą – wcześniej o jej interesy dbał ojciec. Whitney Houston miała wówczas 20 lat. Davis wybierał piosenki, zmieniał producentów, szukał kompozytorów. Krążek okazał się olbrzymim hitem. Do dziś żadnej artystce nie udało się przebić sukcesu debiutu Whitney Houston. Po drugiej płycie, z której pochodzi „I Wanna Dance With Somebody”, na punkcie Whitney zwariował już nie tylko Davis, ale i cały świat. Była dumą Ameryki. Pierwszą Afroamerykanką, którą nie tylko zaakceptowali i podziwiali biali, ale – co było o wiele trudniejsze – również media. Zarabiała olbrzymie pieniądze – wytwórnia dawała jej ogromne zaliczki na poczet przyszłych płyt i podpisała z nią kontrakt na 100 milionów dolarów. Jej głos był nie do podrobienia. Na zdjęciu artystka z Mariah Carrey. Sex, drugs i Bobby Brown Bobby’ego Browna, artystę nawet nie klasy C, Whitney Houston poznała w 1989 roku. Kiedy po trzech latach wzięli ślub, Whitney była u szczytu sławy. W tym samym roku zagrała z Kevinem Costnerem w „Bodyguardzie” – swoim pierwszym filmie, do którego nagrała też piosenkę „I Will Always Love You”. Pierwowzór sprzed 20 lat w wykonaniu Dolly Parton był zaledwie rzewną gitarową balladą do śpiewania przy ognisku. Wersja Houston to arcydzieło. Siła głosu i sposób zaśpiewania utworu były porażające. Singla kupiło 17 milionów ludzi na całym świecie. To był absolutny rekord! Polecamy: Fani Whitney żegnają jej zmarłą córkę Bobbi Kristinę. Dlaczego Whitney Houston popadła w nałóg? Kariera Whitney Houston eksplodowała. Niestety, presja olbrzymiej sławy i pierwsze problemy z niezadowolonym ze swojej kariery mężem okazały się zbyt silne. Zaczęła pić i popalać trawkę. Zdarzało jej się przyjść na plan „Bodyguarda” tak upaloną, że trzeba było przesuwać zdjęcia. Zaraz po urodzeniu córki Bobbi Kristiny sięgnęła po kokainę. Życie stało się jedną wielką imprezą – alkohol i narkotyki w hurtowych ilościach i do tego silne antydepresanty. Houston wpadała w takie ciągi, że najbliżsi obawiali się o jej życie. Wielokrotnie była na odwyku – na jeden z nich matka zawiozła ją siłą, w eskorcie policji. Najdłuższy trwał trzy lata i kosztował blisko półtora miliona dolarów. Po jego zakończeniu wytrzymała zaledwie osiem miesięcy i znowu wciągnęła kokę. Dostała zapaści. Włosy wypadały jej garściami, zaczęła tracić zęby. Tygodniami się nie myła. Chodziła po domu tylko w piżamie. Sama się okaleczała. Nie jadła. Wodę do picia zwykle zastępowało jej piwo. Kiedy przyjechała na koncert z okazji 30-lecia kariery Michaela Jacksona w 2001 roku, była anorektycznie chuda. Zdawała się być na granicy życia. Nic więc dziwnego, że na drugi dzień pojawiła się pogłoska, że nie żyje. Nawet najpoważniejsze media były przekonane, że to prawda. Jej szwagierka, przerażona tym, w jakim tempie stacza się Whitney, chcąc ją postawić do pionu przez publiczne obnażenie, zrobiła zdjęcia domu gwiazdy i skontaktowała się z prasą. Zdjęcia były do tego stopnia drastyczne, że zdecydował się je opublikować tylko najbardziej agresywny tabloid w Stanach. Kontrast pomiędzy wyobrażeniem ludzi o życiu Whitney Houston a rzeczywistością był tak duży, że większość Amerykanów uznała je za sfabrykowane. Bo pijacka melina w porównaniu z jej łazienką to hotel Ritz. Było tam wszystko – resztki jedzenia, butelki i puszki po alkoholach, opakowania leków, narkotyki… śmietnik! Whitney żyła w przerażającym syfie. Zresztą, pokój hotelowy, w którym zmarła, też do czystych nie należał. Zabójcza miłość Ale świat wciąż kochał Whitney Houston, za to Bobby coraz gorzej znosił swoje zawodowe porażki i… sukcesy żony. Kłócili się prawie codziennie. Mimo że Whitney publicznie temu zaprzeczała, Brown wielokrotnie ją pobił. Nikt nie rozumiał, dlaczego gwiazda ciągle z nim jest. Ona zaś twierdziła, że… to jest miłość. Bardzo chciała mieć więcej dzieci. Niestety, kolejne ciąże poroniła. Rozwiedli się dopiero w 2007 roku. Bobby Brown w autobiografii zasugerował, że ten związek nie mógł się udać, bo on szukał miłości i chciał mieć dzieci, natomiast dla Whitney był tylko przykrywką. Małżeństwo z nim miało rzekomo uciszyć plotki, że ona woli kobiety. Jak twierdził, Whitney płaciła ogromne sumy ludziom ze swego otoczenia, by nie wyszło na jaw, że jest w związku ze swoją byłą asystentką Robin Crawford. Bobby bez skrupułów zarówno żył na jej koszt, jak i ją zdradzał. Nie miał oporu, żeby sprowadzać do ich domu prostytutki. Ten związek bardzo zmienił Whitney. Z uroczej, miłej dziewczyny stała się pustą, wulgarną, skupioną na sobie diwą. Ameryka mogła zobaczyć prawdziwą twarz gwiazdy, gdy zgodziła się wystąpić w reality show. Wprawdzie pozornie miał on pokazać, jak to jest być Bobbym Brownem, ale był to tylko pretekst – w rzeczywistości i producentów, i widzów interesowała tylko Whitney. Po rozwodzie artystka związała się z prawie 20 lat młodszym raperem Rayem J, znanym z głównej roli męskiej w domowym pornosie Kim Kardashian. Byli z sobą dwa lata, wielokrotnie rozstając się i znów schodząc. Chwilę przed śmiercią Whitney Houston zadzwoniła do Raya J, ale on nie słyszał telefonu. Kiedy próbował oddzwonić, już nie odebrała. Whitney i Bobby Brown razem z córką, 1998 rok. Zarobiła 100 milionów, umarła spłukana Mimo że Whitney Houston zarobiła w ciągu swojej kariery grubo ponad 100 milionów dolarów, pod koniec życia była tak spłukana, że prosiła o pożyczenie 100 dolarów. Clive Davis, który obiecywał jej, że nigdy nie będzie biedna, nie nadążał ze spłacaniem jej długów. Gdyby nie on, komornik zabrałby jej dom. Jeden musiała sprzedać wcześniej. Kiedy szła imprezować do klubu – a tego nigdy sobie nie odmawiała – przysiadała się do stolików innych gości i prosiła, by postawili jej drinka. Pod byle pretekstem wdawała się w bójki. Narkotyki wywoływały w niej niepohamowaną agresję. Ale przede wszystkim zabrały jej głos. Straciła swoją charakterystyczną barwę i nie potrafiła wyciągnąć już najwyższych dźwięków. Brzmiała, jakby wychodziła z ostrego przeziębienia. Jej ostatnią udaną płytą był album z 1998 roku. Potem nic jej nie wychodziło. Ani płyty, ani koncerty. Davis, który miał do niej anielską wręcz cierpliwość, w chwilach słabości mówił: „Ona jest już nie do zniesienia”. Kiedy się rozwiodła, producent po raz kolejny zgodził się jej pomóc. Ale tak jak kiedyś był ojcem jej sukcesu, teraz stał się sprawcą jej klęski. Whitney Houston nie potrafiła komponować. Nie miała też nosa do wybierania piosenek. Zawierzała temu, kto ją prowadził. Przez wiele lat był to Davis. Gdy pracowała z nim, odnosiła spektakularne sukcesy; bez niego – klęski. Niestety, come back się nie udał. Na płycie z 2009 roku, która miała być jej wielkim powrotem, były słabe piosenki. Trudno było też rozpoznać w nich Whitney. Brzmiała raczej jak jej 70-letnia ciotka Dionne Warwick. Davis dał ciała. Sukces mógł ją uskrzydlić. Porażka była natomiast dla niej świetną wymówką, by powrócić do stanu, w którym było jej dobrze – odlotu narkotykowo-alkoholowego. Gdy wyruszyła w trasę promującą płytę, doprowadzała się do takiego stanu, że – pod pretekstem infekcji gardła – musiano odwoływać koncerty. Z tych, które się odbywały, widzowie wychodzili, bo widowisko było żenujące… I przeraźliwie smutne. Byłem na jednym z nich w Anglii. Śpiewanie wyraźnie sprawiało jej problem. Widać było, że rozpaczliwie się stara, ale po latach wyniszczającego życia głos już się jej nie słuchał. Pot lał się z niej ciurkiem. Pomiędzy piosenkami mamrotała bez sensu. To był naprawdę przykry widok. Trudno jest spisać historię jej życia. Niektóre jego momenty brzmią, jakby były wymyślone przez tandetnego scenarzystę, który specjalnie miesza wątki dobre i przerażające, żeby nigdy nie było nudno. Bo czy łatwo uwierzyć, że kochający ojciec pozywa do sądu swoją córkę o 100 milionów odszkodowania za pomoc w uporządkowaniu jej problemów prawnych? I że córka nie ma o to żalu? A Whitney nie miała. Wybaczyła ojcu i czuwała przy nim, gdy umierał. Niespotykany głos Whitney Whitney Houston zmieniła sposób śpiewania. Bez niej nie byłoby Mariah Carey, Christiny Aguilery i Céline Dion. Znakiem rozpoznawczym artystki było przeciąganie w ciągu kilku sekund dowolnej sylaby przez kilka dźwięków. Sposób śpiewania Whitney nie był łatwy, ale udała się jej rzecz z pozoru niemożliwa: nigdy nie przekroczyła granicy, kiedy jej głos stałby się irytująco manieryczny, jak bywa w przypadku Carey. Wykonania Whitney Houston były niczym wykręcanie najbardziej skomplikowanych piruetów, ale zawsze naturalne i przyjemne dla ucha. Nie popisywała się głosem, mimo że zawsze śpiewała bardziej niż spektakularnie. Dlaczego była tak fascynująca? Bo miała rzadko spotykany głos, który siłą mógłby wybijać szyby w oknach, i niebywały wdzięk sceniczny. Od ponad 10 lat w różnych talent-show na świecie szuka się kogoś takiego jak ona. Bezskutecznie. By uczcić Whitney, finalistka „Idola” podczas gali Grammy zaśpiewała „I Will Always Love You”. Mimo że darła się wniebogłosy, jej występ był jak parodia Houston. Mam nadzieję, że Polacy zapamiętają jej fantastyczne wykonania utworów, a nie to, że występując w Sopocie w 1999 roku, chuchała w powietrze, by pokazać, jak jest zimno. Ale zaśpiewała, choć nie musiała. Jej głos był ubezpieczony. W każdym kontrakcie znajdowało się zastrzeżenie, że jeśli temperatura spadnie poniżej 17 stopni, koncert można odwołać i artystka nie musi płacić kar. Organizatorzy mieli tego świadomość. W Sopocie było wtedy 13 stopni. Whitney mogła więc obrócić się na pięcie i odlecieć. Ale tego nie zrobiła. Była uśmiechnięta i bardzo miła. Obawiała się jedynie, by córka, która wystąpiła z nią, nie przeziębiła się. Whitney z córką Bobbi Kristiną, która zmarła w lipcu 2015 roku. Whitney była prawdziwą gwiazdą. Jedną z tych, które podziwiam najbardziej. Wciąż trudno uwierzyć, że nie żyje. Tekst: Robert Kozyra Polecamy: Fani Whitney żegnają jej zmarłą córkę Bobbi Kristinę.
Ostatnio gwiazdy chętnie pokazują się bez makijażu. Zobacz słynną sesję VIVY! bez retuszu
Romantyczne Boże Narodzenie, czyli Anna i Robert Lewandowscy w sesji dla VIVY!
Anna i Robert Lewandowscy – para mistrzów – karate i piłki nożnej, ale przede wszystkim czułe, zgrane małżeństwo. Mówią, że są jak ogień i woda, ale rzadko się kłócą. Łączy ich ambicja i optymizm – cechy niezbędne, by osiągnąć sukces w sporcie. No i oczywiście chemia… Wywiad z Anną i Robertem Lewandowskimi W grudniu 2014 roku Anna i Robert Lewandowscy udzielili szczerego wywiadu oraz wzięli udział w romantycznej sesji dla VIVY!. Zgodzili się pod jednym warunkiem – część wpływów ze sprzedaży numeru zostanie przeznaczona na cele charytatywne. Czego się od siebie nawzajem nauczyliście? Ania: Wydaje mi się, że ja przejęłam cechy Roberta, a on częściowo moje. Robert nauczył mnie spokoju i wytrwałości. Mamy temperamentne charaktery, ja lubię postawić na swoim i Robert też. Ale to są drobiazgi. Anna i Robert Lewandowscy o pierwszym spotkaniu. Robert: Pamiętam, że zobaczyłem piękną blondynkę… Ania: Nasze pierwsze spotkanie było zabawne. Robert myślał, że gram w tenisa albo tańczę w balecie. Kiedy się dowiedział, że trenuję karate, z początku nie uwierzył. Powiedział mi, że ma na imię Andrzej. Wiedzieliśmy jednak, że każde z nas uprawia sport, bo byliśmy już na studiach na AWF-ie, gdzie trzeba coś ćwiczyć. Robert: Byłem zaskoczony tym karate, ale koniecznie chciałem się choć raz jeszcze spotkać z tą interesującą dziewczyną. Ania: Umówiliśmy się w kawiarence przy Chmielnej. I okazało się, że ćwiczymy w tym samym miejscu… Robert: …ale też zaczęliśmy w tym samym czasie studiować. Dużo było tych zbiegów okoliczności. Studia są fajnym okresem w życiu. To taki wyjątkowy czas, kiedy już nie jest się dzieckiem, ale jeszcze nie ma się zobowiązań. Ania: I treningi mieliśmy w tym samym czasie i w tym samym miejscu w Pruszkowie. Nie mogliśmy się rozmijać. Dziś mówię, że nie ma tego złego, co by na dobre nie wyszło, bo gdyby Robert nie przeszedł z Legii do Znicza, nie wiadomo, czy byśmy się lepiej poznali. Anna Lewandowska o ślubie z Robertem Ania: Dla mnie, jako katoliczki, ślub ma wielkie znaczenie. Jest wyjątkowy, na całe życie, jednoczy i tworzy rodzinę. Po ślubie poczułam, że rzeczywiście jesteśmy dwojgiem ludzi, którzy rozumieją się bez słów, którzy żyją dla siebie wzajemnie, wspierają się na każdym kroku. Wystarczy jeden gest Roberta, jeden ruch i ja już wiem, o co mu chodzi. Myślę, że to właśnie ślub daje ludziom takie niezwykłe zbliżenie - powiedziała w wywiadzie. Czy według Roberta Lewandowskiego Ania zmieniła się po ślubie? Robert: Ania trochę się zmieniła przez te lata (śmiech). Oczywiście na korzyść. Wydoroślała. Ja zresztą też. Ostatnio oglądałem swoje zdjęcia sprzed trzech lat i już zauważyłem w sobie zmiany. Jaka powinna być żona piłkarza według Roberta Lewandowskiego? Robert: Lojalna. Zresztą każdy z nas szuka związku zbudowanego na zaufaniu. Czy też skłonna do poświęceń? Robert: Na pewno, zwłaszcza u sportowców – ciągle wyjazdy, podróżowanie. Dobrze, gdy Ania też w tym czasie trenuje i też wyjeżdża, ale czasami jest akurat odwrotnie. Są takie okresy, kiedy ja mam wolne, a Ania ma swoje zgrupowania kadry, wtedy czas bez niej okropnie mi się dłuży. Czy Anna Lewandowska jeździ na każdy mecz Roberta? Ania: Staram się być na każdym meczu Roberta, ale jak nie mogę, oglądam go. Kiedy Robert strzelał karnego w meczu z Realem Madryt, nie wierzyłam, że może paść czwarta bramka. Wtedy odwracałam się, będąc na trybunach. Mieliśmy w tym czasie dom pełen gości, wszyscy się bardzo emocjonowali. I wszyscy byli wzruszeni, a Robert spokojnie, jak to on, przyjechał po meczu i powiedział, że zjadłby naleśniczki z jabłkami. Robert: To, co stało się tego wieczoru, docierało do mnie powoli, wraz z opadającą pomeczową adrenaliną. Oczywiście radość była ogromna, ale świętowanie już nie tak duże, bo trzeba było zacząć koncentrować się i przygotowywać do kolejnych meczów. Ania: Widać było, jak Robert jest szczęśliwy, ale i zbyt skromny, żeby to szczęście żywiołowo okazywać. Jeszcze coś mi się przypomniało z naszych początków… Kiedy zdobyłam pierwsze mistrzostwo Europy, we Włoszech, Robert był bardzo zadowolony. Robert: I bardzo byłem z Ani dumny. Ania: Najpierw nie mógł w to uwierzyć, a teraz zawsze mówię, że i tak pewnie wrócę z medalem. Przyzwyczaił się (śmiech). Czy Anna Lewandowska i Robert Lewandowski ze sobą rywalizują? Robert: Każdy sukces Ani jest moim sukcesem. Ania: Ale gdy ponoszę porażkę, Robert najlepiej umie mnie pocieszyć. Bo przecież zawsze zdarzają się jakieś słabsze chwile, kontuzje czy złamania. Gdy wróciliśmy z Brazylii po przegranej i cała reprezentacja była niepocieszona, Robert umiał mi to wyjaśnić. On zawsze umie znaleźć plusy, nawet w minusach. Że przegrana hartuje, że przecież to sport, że potem tym bardziej cieszy wygrana. Tylko że ja mam zawody trzy razy w roku, a Robert mecze co dwa, trzy dni. I musi być zregenerowany, wypoczęty. A ja w tej dziedzinie mam swoje pole do popisu. Czy sport odbiera coś Annie i Robertowi Lewandowskim? Ania: Najtrudniejsze dla mnie, gdy się nie widzimy. Ale wiem, że trzeba podporządkować się planom zawodowym Roberta, są takie chwile, gdy chciałabym się po prostu w niego wtulić i porozmawiać. A Robert jest akurat w Stanach. Robert: Telefonujemy więc do siebie, piszemy esemesy, bo przecież my też mamy swoje problemy, jak każdy z nas. Ale skupiamy się nad tym i doceniamy wszystko to, co dobrego nas w życiu spotkało. Dzięki naszym rodzinom, przyjaciołom, wszystkim tym osobom, które spotkaliśmy na naszej drodze, i także dzięki naszej pracy. Czy jest coś, czego Anna Lewandowska nie lubi w Robercie? Ania: Kiedy jest smutny. Uwielbiam jego uśmiech. Zresztą moja mama, widząc jego uśmiechnięte zdjęcie, powiedziała: „Podoba mi się ten chłopak”. A ja na to: „Ale to piłkarz!”, a piłkarzy się bałam. A mama: „Spotkaj się z nim, to dobry człowiek”. Robert: I myślę, że się nie pomyliła :). Ania: Mama miała prostą receptę: zadaj sobie pytanie, czy mężczyzna, z którym chciałabyś być, mógłby zostać ojcem twoich dzieci. To ważna rada dla kobiety, bo chcemy mieć dzieci, jak każde małżeństwo. Anna Lewandowska i Robert Lewandowski o pieniądzach Ania: Pieniądze dziś są, jutro może ich nie być. Robert: Muszę teraz uzbierać środki na emeryturę, piłkarzom przecież nikt emerytury nie wypłaca. Ile zapracują, tyle mają. Nie jesteśmy więc rozrzutni. Ania: Wychowałam się w domu, w którym mama musiała zapracować na mnie i brata. Wcale nie było tak różowo. Raz były pieniądze, raz ich brakowało. Oboje z Robertem szanujemy zarobione pieniądze. Zamożność jest przyjemna, kiedy można podzielić się nią z innymi. Robert: Nie chodzi o rozdawnictwo, mamy wiele próśb, listów, a wiadomo, że, niestety, nie wszystkim zdołamy pomóc. Nie ma takiego człowieka na świecie, który każdego biedniejszego wziąłby na swoje utrzymanie. Pomagamy więc też inaczej, dzieląc się naszym czasem, a czas jest dla nas najcenniejszy. Anna Lewandowska i Robert Lewandowski o planach na przyszłość Ania: Ja nie planuję na dłużej niż na pół roku, stopniowo, bo życie jest nieprzewidywalne, wszystkie plany mogą ulec zmianie. Robert: Naszym planem jest nie planować. A co będę robił za 10 czy 15 lat? Jeszcze nie wiem, ale pomysł na siebie na pewno znajdę. Czy Anna Lewandowska boi się czasem o Roberta Lewandowskiego? Piłka bywa brutalna. Ania: Gdy Robert zostaje sfaulowany, a ja to widzę, to nie potrafię spokojnie na to patrzeć. W jakiś sposób i ja to odczuwam. Tym bardziej, kiedy w tym momencie nie mogę przy nim być. Albo kiedy dostrzegam, że ktoś ciągnie Roberta za koszulkę, a wiem, że tego bardzo nie lubi… Spinam się wtedy w sobie i wstaję, chociaż wszyscy siedzą na trybunie.
Festiwal w Wenecji trwa! Pamiętacie, jak VIVA! zaprosiła tam Grażynę Szapołowską?
Królowe ludzkich serc. Księżna Kate i księżna Diana nawet podobnie się ubierają. Zobaczcie zdjęcia!
Katarzyna Dowbor i jej siedem... domów. „Ten najnowszy jest ukochany”. Zobaczcie zdjęcia
Natalia Kukulska remontuje dom z myślą o nowym dziecku?
Jak mieszka Natalia Kukulska z rodziną? Zobaczcie zdjęcia. Niebawem wnętrza jej pięknego domu w podwarszawskim Komorowie się nieco zmienią. Powód? 5 stycznia na świat przyszła Laura, trzecie dziecko Natalii Kukulskiej dobry powód do... zrobienia remontu. Jurorka The Voice of Poland ze sporym wyprzedzeniem szykowała willę na przyjęcie nowego domownika. Najprawdopodobniej będzie to dziewczynka. Rodzeństwa nie mogą doczekać się 15-letni Jan i 11-letnia Ania. Głaszczą mamę po brzuchu i szepczą do siostry. A jak na ich przyjście przygotowywała się wiele lat temu Natalia? Tymczasem zapraszamy do obejrzenia wnętrz pięknej willi, którą Natalia Kukulska pokazała w programie „Dom nad gwiazdami”.
„Wiedziałam, że to jedyny, który mnie nie zawiedzie”
Piękne zdjęcia ślubne Małgorzaty Kożuchowskiej!
Wszystkie plany i marzenia, które wypowiada Małgorzata Kożuchowska spełniają się. W 2003 roku na pytanie: „Co będzie za pięć lat?”, odpowiedziała: „Jak to co? Wyjdę za mąż”, choć wtedy nawet nie znała swojego przyszłego męża. W 30 sierpnia 2008 roku w kościele Świętego Krzyża w Warszawie odbył się jej ślub z Bartkiem Wróblewskim. Pojawił się w jej życiu w momencie, kiedy umiała sobie zapewnić sama wszystko, co w życiu ważne, oprócz miłości. Ślub był pięknym i wzruszającym wydarzeniem, dlatego przypominamy piękną sesję zdjęciową młodej pary w rocznicę ich ślubu!
Małgorzata Rozenek uczy manier, ale sama nie zawsze jest damą. Dlaczego wzbudza takie emocje?
„Zawsze byłam: hej, do przodu”. Ilona Ostrowska w sesji pełnej miłości i słońca
Maria Czubaszek: "Uważam, że śmierć to już po balu". Przypominamy sesję i cytaty z VIVY!
Anna Lewandowska: „Zawsze muszę mieć pazur". Gdzie się ubiera, z kim przyjaźni, czy ma kompleksy?
Jessica Mercedes: „Babcia zaczęła traktować mnie poważnie dopiero, gdy zaczęłam udzielać wywiadów"
„Jestem zwierzęciem stadnym, typem bardzo rodzinnym”. Robert Janowski o dzieciach i żonie Monice
Kultowe zdjęcia VIVY! Justyna Steczkowska z synem Leonem. To było naprawdę dawno temu
Justyna Steczkowska z synem Leonem - wtedy niemowlakiem - na okładce sprzed lat! VIVA! otwiera swoje archiwum. O najciekawszych zdjęciach pisma w naszym cyklu opowiadają ich bohaterowie i twórcy. Poznajcie kulisy powstawania najbardziej kultowych kadrów, które przeszły do historii. Pamiętacie zdjęcia autorstwa Marcina Tyszki, które znalazło się na okładce "Vivy!" w grudniu 2000 roku? Justyna Steczkowska pozuje na nim z nowo narodzonym synem, Leonem, który dziś jest nastolatkiem. Portret trafił na okładkę, która kilka miesięcy później dostała nagrodę GrandFront dla najlepszej okładki roku. Była to nie tylko pierwsza z wielu tych prestiżowych nagród dla VIVY! w historii, ale i pierwsza w kraju okładka gwiazdy z malutkim dzieckiem. Tak rodziła się historia. Justyna Steczkowska z synem Leonem na okładce VIVY! Polecamy także: Siostry Steczkowskie - genowa mieszanka wybuchowa. Elektryzująca sesja! O pracy nad zdjęciem opowiada Alicja Kowalska, była szefowa działu mody i urody "Vivy!" oraz stylistka sesji: Pomysłów szukałam w malarstwie. Obejrzałam dziesiątki albumów z obrazami z różnych epok. Interesowało mnie, jak wielcy artyści przedstawiali macierzyństwo, które w naszej kulturze nieodłącznie utożsamiane jest z ikonografią chrześcijańską. Dlatego pragnę podkreślić, że choć inspiracją sesji były między innymi także wizerunki Matki Boskiej – naszym celem nie było stawianie Justyny Steczkowskiej w roli Najświętszej Panienki. Chodziło o klasyczne, ponadczasowe zestawienia barw znane z historii sztuki i kompozycje słynnych portretów matek z maleńkimi dziećmi. Nasza gwiazda po raz pierwszy została wtedy mamą. Zgodziła się pokazać w "Vivie!" z nowo narodzonym synem. Sesja odbyła się w warszawskim studio fotograficznym w listopadzie 2000 roku, trwała przez cały dzień. Leon był wtedy maleństwem. Miał może z miesiąc? Był wyjątkowo dzielny. Nie płakał, większość czasu spał. W pewnej chwili zobaczyłam, że leżąc w beciku z zamkniętymi oczkami składa swoje maleńkie rączki jakby do modlitwy. Nawet pomyślałam, że może w poprzednim wcieleniu dużo się modlił albo medytował. Może był mnichem? W sumie powstało sześć zdjęć. Do każdego Justyna pozowała z synem, ubrana w stylu z innej epoki. Pamiętam, że zrobiliśmy nawet ujęcie w stylu egipskich fresków – piosenkarka miała wtedy na głowie fantastyczne nakrycie głowy a la Nefretete, a Leonek był niemal nagi. Zdjęcie, które trafiło na okładkę, nawiązywało do elegancji barw gotyku ze Sieny. Justyna ma na sobie sukienkę z popularnej wtedy marki Odzieżowe Pole, z bardzo wówczas modnej jedwabnej tafty, a na ramionach ma udrapowaną aksamitną kotarę teatralną z wypożyczalni rekwizytów. W tamtych czasach to było normalne. Każda sesja była przecież wyzwaniem. Nie mieliśmy do dyspozycji strojów od zagranicznych projektantów, które dzisiaj z łatwością udostępniane są do zdjęć. Musieliśmy sobie jakoś radzić, tworząc stylizacje z ubrań z secondhandów lub szytych specjalnie na potrzeby sesji przez początkujących wówczas, a dzisiaj znanych, projektantów; albo nawet trochę oszukując – jak w przypadku tego zdjęcia, gdy kotara teatralna udaje stylową pelerynę. Mieliśmy też inne, niż dzisiaj możliwości finansowe, budżet był planowany z uwzględnieniem pomysłu, nie odwrotnie. To dawało duże pole do popisu, nasza kreatywność była niczym nie ograniczana. Mogliśmy, chociażby, budować osobną scenografię do każdego ujęcia – wtedy to było normą. Dzisiaj chyba się nie zdarza. Dlatego te sesje były tak wyjątkowe. Choć minęło już 16 lat, zdjęcie nie zestarzało się. Może dlatego, że zawsze starałam się szukać ponadczasowego piękna. Trendy przemijają, a kanon sztuki - do którego ono wyraźnie przecież nawiązuje – trwa i zachwyca niezmiennie.
Dzień Kobiet w stylu PRL. Brodka, Mucha, Olejnik - przodowniczki pracy! 200% normy, 200% kobiecości
Agnieszka Włodarczyk i Mikołaj Krawczyk: jednak rozstanie! A tak się kochali - przypominamy pamiętny wywiad pary
Związek Agnieszki Włodarczyk i Mikołaja Krawczyka od początku budził wielkie emocje. To dla Agnieszki Mikołaj porzucił Anetę Zając i dwójkę dzieci. W 2012 roku udzielili "Vivie!" słynnego wywiadu, w którym Mikołaj powiedział: Cudownie mieć świadomość tego, że się uzupełniamy i że jesteśmy do siebie tak podobni, jakbyśmy byli jednym ciałem astralnym. Wszystko wskazuje jednak na to, że para rozstała się, choć informacja ta nie jest jeszcze potwierdzona oficjalnie. Przypominamy wywiad, w którym niemal cztery lata temu Agnieszka i Mikołaj wyznawali sobie miłość i opowiadali o wielkim uczuciu. – Wszystkich zaskoczyliście. Ja też byłam przekonana, że macie już poukładane życie, a tymczasem… Agnieszka Włodarczyk: Mnie też się tak wydawało, ale nigdy nie można powiedzieć, że coś już jest „zaklepane” na sto procent, chociaż długo tak sądziłam. Życie jednak płata niespodzianki, co widać na naszym przykładzie. Mikołaj Krawczyk: Rzeczywistość pokazuje, że cały czas trzeba być czujnym. – Jesteście ze sobą od niedawna? Agnieszka Włodarczyk: Jakie ma to znaczenie? Można znać kogoś wiele lat i nigdy nie pozna się go do końca. To wydarzenia i życie weryfikuje, z kim tak naprawdę mamy do czynienia i na kim możemy polegać. My już to wiemy. Mikołaj Krawczyk: Zresztą przedtem bardzo dużo ze sobą rozmawialiśmy. Taka decyzja oznaczała dla nas ogromne zmiany. Gdyby mierzyć czas ilością przegadanych godzin, to można powiedzieć, że jesteśmy ze sobą już całe wieki. Spotyka się dwoje ludzi i nagle zdarza się między nimi „Kosmos”, jak my to nazywamy. Wszystko się sprzęga, łączy w całość, popycha ich ku sobie i nie ma już na to lekarstwa. Agnieszka Włodarczyk: Cały świat przestaje istnieć, a jeśli istnieje, to po to, żeby ułatwić tym dwojgu odnalezienie siebie, swoich dusz. Mikołaj mówi: „Jedna dusza i dwa ciała”. U nas tak właśnie jest. – A teraz masz faceta z przeszłością, a sama jesteś kobietą po przejściach. I tej przeszłości nie da się odciąć. Mikołaj Krawczyk: Ale nikt nie chce jej odcinać! Oczywiście, że to delikatna i niełatwa sprawa, bo przecież są dzieci, które kocham. To jasne, że będę je widywał i spędzał z nimi jak najwięcej czasu. Nie zamierzam niczego przeoczyć z mojego „tacierzyństwa”. – W Internecie huczy, że nie opiekowałeś się synami? Mikołaj Krawczyk: Teraz, chcąc nie chcąc, stałem się ojcem weekendowym, ale wcześniej też trochę nim byłem, ponieważ bardzo dużo pracuję. Ale poświęcałem synom każdą wolną chwilę. Nawet na przerwy obiadowe wpadałem do domu. Da się pogodzić pracę z wychowywaniem dzieci. – A Ty, Agnieszko? Nie boisz się nowej roli? Agnieszka Włodarczyk: Nie jest to łatwa sytuacja, ale jednego jestem pewna – nie mam zamiaru utrudniać Mikołajowi kontaktów z dziećmi. Sama jestem z rozbitej rodziny i bardzo dobrze wiem, jak to jest. Moja mama nigdy nie utrudniała mi relacji z tatą, za co jestem jej bardzo wdzięczna. Dziś wiem, jakie to było mądre i nauczyło mnie, jak ważne jest, żeby dziecko miało dobry kontakt z każdym z rodziców. – To jakie były te Wasze początki? Agnieszka Włodarczyk: Na nic sprostowania, że byliśmy wolnymi ludźmi. Nikt nie chce tego słuchać, bo wszyscy i tak wiedzą swoje. Mikołaj Krawczyk: Jeśli ktoś ma odwagę stanąć z otwartą przyłbicą i powiedzieć: „Muszę zmienić swoje życie, bo coś się wypaliło, bo nie chcę się udusić”, to już jest to bardzo źle postrzegane. A czasem trzeba umieć zostawić coś, co już nie działa, żeby zrobić miejsce na szczęście. Jednak odwaga i prawda w dzisiejszych czasach nie jest w cenie. Agnieszka Włodarczyk: Nawet w Internecie zamieszczono głosowanie: „Czy chcesz, żeby Mikołaj był z Agnieszką?” – jeśli tak, wyślij sms-a… Mikołaj Krawczyk: Nas to rozśmiesza, czujemy się tak, jakby ludzie starali się nas wprowadzić do „Big Brothera”, a Wielkim Bratem jest Internet. – Ale miłość to nie „Big Brother”, ona jest realna. Ta jedyna i ostatnia? Agnieszka Włodarczyk: Mam taką nadzieję. Mikołaj Krawczyk: Agę zauważyłem już w „Sarze”. Wszyscy koledzy się w niej kochali i, co tu dużo kryć, ja też byłem nią zauroczony. Potem właściwie cały czas gdzieś tam nasze losy przeplatały się ze sobą… Agnieszka Włodarczyk: Ale nie było splecionych rąk. Może tylko krótkie spojrzenie w hotelowym korytarzu, bez żadnych konsekwencji ani ubocznej myśli. Mikołaj Krawczyk: Kiedy zaczęliśmy razem pracować, nie zdawałem sobie sprawy z tego, co nas połączy i jakie to będzie miało konsekwencje w przyszłości. „Między nami nic nie było!/Żadnych zwierzeń, wyznań żadnych,/Nic nas z sobą nie łączyło/Prócz wiosennych marzeń zdradnych”. Agnieszka Włodarczyk: To Asnyk. Często cytujemy wiersze i piosenki. Muzyka nas bardzo połączyła. Mikołaj Krawczyk: Okazało się, że w tym samym czasie słuchaliśmy tych samych piosenek. Agnieszka Włodarczyk: Kiedyś miałam budzik z muzyką z „Matrixa” i okazuje się, że Mikołaj miał taki sam. Na potęgę kupowałam soundtracki z filmów. Mikołaj Krawczyk: I ja też. Nawet do dziś mamy zdarte już kasety z muzyką do „Psów” czy „Osaczonego”. Agnieszka Włodarczyk: A nasza miłość do Michaela Jacksona? Mikołaj Krawczyk: Ja przez niego poszedłem do szkoły baletowej. Agnieszka Włodarczyk: A ja Jacksona śpiewałam jako nastolatka. Jesteśmy tacy „meloleptyczni”, wyczuleni na muzykę. Mikołaj Krawczyk: No i proszę, mamy wkład w polskie słowotwórstwo! – A co jeszcze macie? Mikołaj Krawczyk: Porozumienie telepatyczne. Uwierzyliśmy w metafizykę – nie wszystko da się poznać naukowo. Bo jak wyjaśnić, że wysyłamy do siebie w tym samym czasie sms-y? I to podobnej treści? Agnieszka Włodarczyk: Mówimy jednocześnie to samo i używając tych samych słów. No i wzdychamy w identyczny sposób (śmiech). Mikołaj Krawczyk: Często również słyszymy, że jesteśmy do siebie podobni. Agnieszka Włodarczyk: Mamy taki sam kolor oczu, chociaż moim zdaniem jego są ładniejsze. Ale Mikołaj nie lubi komplementów. Mikołaj Krawczyk: Nie umiem ich przyjmować. Uroda to nie jest dobry temat do rozmowy. Pytałaś o nasze początki. U nas to było tak, jakby czas się cofnął. Śmiejemy się, że razem mamy 30 lat, po 15 na głowę. Agnieszka Włodarczyk: Miłość odmładza ludzi. Myślę, że gdybym się zakochała, mając nawet sześćdziesiątkę, czułabym się podobnie jak teraz i znowu byłabym 15-latką. Mikołaj Krawczyk: Bo to nasze zauroczenie, zakochanie i potem miłość jest takie… Agnieszka Włodarczyk: …licealne. Mikołaj Krawczyk: Chciałem to samo powiedzieć. Agnieszka Włodarczyk: Rozumiesz teraz, że jesteśmy jedną duszą w dwóch ciałach. Łączą nas podobne przeżycia i podobne doświadczenia. Jeżeli jesteś z kimś starszym czy dużo młodszym, jego dorastanie było inne niż twoje. Oglądał inne filmy, bawił się przy innej muzyce, czytał inne książki. Tacy ludzie mają różne rodzaje wrażliwości. A mnie i Mikołaja porusza dokładnie to samo. Mikołaj Krawczyk: Ostatnio nawet napisałem ci to w liście. Ja wstaję dużo wcześniej niż Aga, mimo że jestem jak ona nocnym markiem. – Piszesz do niej listy, gdy śpi? Mikołaj Krawczyk: Tak, żeby czytała je przy śniadaniu, mając namiastkę, że jemy je razem. Agnieszka Włodarczyk: Mikołajowi wystarczają trzy godziny snu. Ja śpię o wiele dłużej. Mikołaj Krawczyk: W tym liściku napisałem, że miłość to patrzenie w tę samą stronę i jeżeli widzimy rozdarte drzewo, to dostrzegamy je oboje. – Piękna piosenka Osieckiej. Agnieszka Włodarczyk: „Bo ja jestem, proszę pana, na zakręcie, moje prawo to jest pańskie lewo, pan widzi: krzesło, ławkę i stół, a ja – rozdarte drzewo”. Tak było właśnie w moim poprzednim związku. A w tym… Razem idziemy za rękę i razem wszystkiemu stawimy czoło. Mikołaj Krawczyk: Kulistość energii. One się połączyły w wielką kulę, która zaczęła się toczyć i nic już jej nie zatrzyma. To wszystko się gdzieś dzieje jakby poza nami. Agnieszka Włodarczyk: Fascynujące, że gdy dwoje ludzi ma być ze sobą, to cały wszechświat temu sprzyja. – Wszechświat też jest w to zamieszany? Agnieszka Włodarczyk: Już nieraz dostawałam ostrzeżenia z góry, że coś jest nie tak w moim poprzednim związku, ale ignorowałam większość sygnałów. Byliśmy ze sobą w końcu dziewięć lat. Myślę, że wszechświat w pewien sposób się zbuntował i wtedy dowiedziałam się, że jestem zdradzana. Myślałam, że to koniec świata, ale teraz wiem, do czego to miało doprowadzić. Wszechświat będzie zawsze po stronie miłości i w ostateczności nas poprowadzi, nawet jeśli to będzie bolesna droga. Mikołaj Krawczyk: U mnie też wiele rzeczy wyszło na jaw, ale nie chcę poruszać tego tematu. Agnieszka Włodarczyk: Ja też nie poruszałam pewnych tematów, ale mam już dosyć spekulacji a propos powodów mojego rozstania. – Zaczęliście od rozmów o Waszych problemach? Agnieszka Włodarczyk: Byłam totalnie rozbita, ale musiałam pracować. Trudno było mi ukryć swój stan. Mikołaj to zauważył i wtedy zaczęliśmy o tym rozmawiać. Siedzieliśmy obok siebie już po zdjęciach, był bardzo mroźny wieczór, wypłakiwałam się na ramieniu Mikołaja. Potem okazało się, że on też ma powody do płaczu. Mikołaj Krawczyk: Bardzo trafna jest platońska teoria o cieniach na ścianie, coś nam się wydaje, a w rzeczywistości wygląda to zupełnie inaczej i ma inne kształty. Mnie się też wydawało, że Agnieszka jest szczęśliwa ze swoim partnerem, a tu nagle ten jej płacz. Agnieszka Włodarczyk: Nigdy w życiu od mężczyzny nie dostałam tyle ciepła, co od ciebie. Mikołaj Krawczyk: Ale wtedy nie było jeszcze żadnych podtekstów, wszystko między nami było czyste. Chcieliśmy tylko przebywać w swoim towarzystwie. Zrozumiałem, co to znaczy nie móc bez kogoś oddychać, coś takiego przytrafiło mi się pierwszy raz w życiu. Agnieszka Włodarczyk: Ale zanim zauważyliśmy to uczucie, widzieli je nasi przyjaciele. To przyjaciółka uświadomiła mi, że zachowuję się inaczej, gdy obok jest Mikołaj. Rozluźniam się, uśmiecham. A przecież byłam wtedy taka bezradna, stłamszona, zakompleksiona. Mikołaj Krawczyk: Oboje byliśmy zakompleksieni i stłamszeni, aż nagle wszystko wskoczyło na właściwe miejsce, zaczęło do siebie pasować. Agnieszka Włodarczyk: Okazało się, że nie muszę nic w sobie zmieniać, powiększać piersi, doklejać rzęs i udawać kogoś innego, ponieważ on kocha mnie taką, jaką jestem. Mikołaj Krawczyk: Kiedy poczuliśmy, że możemy być sobą przy sobie, to stało się dla nas najważniejsze. Agnieszka Włodarczyk: Mikołaj potrafi mnie słuchać. Czasami mówię: „Kurczę, pamiętasz, co powiedziałam?”. Bo ja mam tysiąc myśli na sekundę i czasami wypowiadam dwa sprzeczne zdania. A on pamięta to pierwsze i to drugie. Wiesz, Krysiu, co jest najgorsze w związku? Samotność. Z Mikołajem ani chwili nie czuję się samotna ani smutna czy zaniedbana. I najlepsze jest to, że w ogóle się nie kłócimy. Czasami tylko strzelamy focha, jak dzisiaj w samochodzie. Kiedy się dąsamy, po paru minutach pytam: „I co, odpowiada ci ta cisza?”. Mikołaj Krawczyk: Bardzo szybko się godzimy. Chęć dogadania się to podstawa i rzadkość zarazem. Ja pierwszy raz czuję, że naprawdę chcę wziąć ślub. Agnieszka Włodarczyk: Mikołaj nie boi się takich rozmów, podczas gdy inni od nich uciekają. – Mieszkacie razem. Są dwa trudne momenty – kiedy się pakuje walizki i wychodzi z nimi, a potem gdy wstawia się je do nowego mieszkania i myśli, jak to będzie… Agnieszka Włodarczyk: Nie było strachu. Nowy dom, nowe ściany napełnia się nową dobrą energią. Dlatego trzeba uważać, żeby nie wnosić tu frustracji i smutków z poprzedniego życia. Miałam tylko problem, co zabrać z tamtego domu. Był bardzo duży, 400 metrów, 10 pokoi. Niepotrzebnie taki ogromny, w ogóle dużo rzeczy wcześniej było mi niepotrzebnych. Wyrzuciłam tyle scenariuszy, tyle pozornych pamiątek, a z nimi zamknęłam wszystkie stare sprawy. – Co więc zabrałaś? Agnieszka Włodarczyk: Pianino i obraz, który przywiozłam z Tajlandii. Taki w stylu kubistycznym. Kupiłam go w Bangkoku na bazarze, gdzie śpiewałam z Tajami piosenki Beatlesów – śmieszna historia. Bardzo lubię moje pamiątki z podróży. A! I niebieski fotel, symbol naszego nowego życia. Mikołaj Krawczyk: A ja zabrałem tylko trochę ciuchów i gitarę. No i kota. Agnieszka Włodarczyk: Mamy dwa koty. Lenobiusza i Febilianę. Mikołaj Krawczyk: Nieoczekiwanie bardzo się zaprzyjaźniły. Agnieszka Włodarczyk: Nasze koty się pokochały. I to też jakiś znak. Mikołaj Krawczyk: Ciągle jeździmy na trasie Warszawa–Wrocław, gdzie nagrywany jest nasz serial, i koty zabieramy ze sobą. Nie lubią podróżować, ale wolą być z nami niż pod opieką obcych. – Wspólne życie Was zmieniło, coś w sobie odkryliście nowego? Agnieszka Włodarczyk: Wcześniej miałam trudności z zasypianiem, od lat łykałam proszki nasenne, a na oczy zakładałam ciemną opaskę. Męczyłam się. A teraz śpię jak kamień. Gdy Mikołaj jest obok mnie, czuję się tak bezpieczna, że cały świat może się zawalić, a ja zasypiam. Mikołaj Krawczyk: Wyprostowałaś sny. A co zmieniło się we mnie? Może to dziwnie zabrzmi, ale po prostu mi się chce. Wszystkiego. – Na przykład? Mikołaj Krawczyk: Chce mi się pracować nad sobą. Doskonalić umiejętności i rozwijać się jako człowiek. Dzięki Adze mam mnóstwo pozytywnej i niespożytej energii. Agnieszka Włodarczyk: Mikołaj nawet dla mnie gotuje, nie dając mi dojść do głosu. A ja przecież jestem Włodara-kuchara. Mikołaj Krawczyk: Agnieszka daje mi napęd do życia. Bardzo rajcuje mnie poznawanie siebie. Odkryłem, że jestem systematyczny, a kiedyś bardzo się przeciwko temu buntowałem. Agnieszka Włodarczyk: Stałeś się bardziej poukładany. Mikołaj Krawczyk: Poukładany to nie. Po prostu jestem konsekwentny w dążeniu do celu, bo już go mam. – Zakochanie sprawia, że wszystko inne staje się nieważne? Mikołaj Krawczyk: Jesteśmy cały czas jak naćpani. Jakbyśmy zażywali dopaminę. Agnieszka Włodarczyk: Ja ciągle się uśmiecham, znajomi nie mogą się nadziwić, że stałam się taka kobieca. Wcześniej musiałam być bardziej facetem chyba. Mikołaj Krawczyk: Zawsze byłaś kobieca. Cudownie jest obudzić się i widzieć ciebie obok. Agnieszka Włodarczyk: Skończyły się moje depresje, doły. Nie muszę się o nic martwić. Mikołaj wyprzedza moje myśli. Mikołaj Krawczyk: Cudownie mieć świadomość tego, że się uzupełniamy i że jesteśmy do siebie tak podobni, jakbyśmy byli jednym ciałem astralnym. Agnieszka Włodarczyk: Nawet napisałeś mi to w liście: „…jesteś moim światem i wypełniasz mnie. Bardzo cię kocham”. Mikołaj Krawczyk: No, już przestań – a ty co mi napisałaś? Agnieszka Włodarczyk: A co można napisać po czymś takim? Nie jesteśmy trochę śmieszni, opowiadając tak szczerze o tym, co teraz przeżywamy? Mikołaj Krawczyk: Chyba Oscar Wilde powiedział, że jeśli ktoś boi się śmieszności, to nie jest wart miłości. Bo miłość jest i radosna, i śmieszna dla kogoś patrzącego z boku. – Koledzy nie są zazdrośni o tę Waszą miłość? Mikołaj Krawczyk: Paru kolegów, zresztą żonatych, chciało zaprosić Agę na „kawę”. A teraz to oni najbardziej są „oburzeni”. To skandal – wołają. Co za hipokryzja. Agnieszka Włodarczyk: Mam taką zasadę, że kiedy z kimś jestem, nie umawiam się z innymi na kawę. Ani nawet na wodę sodową. – Sytuacja jest trochę dziwna, bo gracie w tym samym serialu: Agnieszka, Mikołaj i jego poprzednia partnerka. Mogło dojść do rękoczynów? Agnieszka Włodarczyk: No widzisz, powtarzasz to, co czytasz w Internecie, a my mamy zupełnie poprawne relacje. Całą burzę rozdmuchały media. – Wasi rodzice już się poznali? Agnieszka Włodarczyk: Nasze mamy się poznały. Mikołaj Krawczyk: Przy okazji sprostowanie: to wielka bzdura, że moi rodzice są przeciwni Agnieszce. Spędziliśmy razem piękne Święta Wielkanocne. Agnieszka Włodarczyk: A potem pojechaliśmy do Darłowa do mojej babci i do mojego ojca chrzestnego. Mikołaj Krawczyk: Cudowna rodzina. Wchodzisz i czujesz dobrą energię. – Chcecie mieć dzieci? Agnieszka Włodarczyk: Nigdy nie myślałam o dzieciach tak zupełnie poważnie. Ale pierwszy raz w życiu czuję, że chcę mieć dziecko. Wszystko między nami jest bardzo na serio. Ale jeszcze musimy się sobą nacieszyć, pojeździć po świecie. Uwielbiam podróże, które uczą nas zawsze czegoś nowego. – A co będzie później? Myślicie o tym? Gdy skończy się poryw namiętności, co zostanie? Agnieszka Włodarczyk: Myślę, że przyjaźń i lojalność. Zawsze dążyłam do tego w swoich związkach, ale nigdy tego nie doświadczyłam. Mikołaj Krawczyk: Jestem stworzony do monogamii i to nieprawda, że dziewczyny się na mnie rzucają. Boją się mnie. Tak samo jak Agi boją się faceci. Myślę, że tkwimy w pułapce powierzchowności. Jeżeli jako tako się wygląda, od razu inni uważają, że jest się próżnym i zadufanym w sobie. Agnieszka Włodarczyk: Też cię za takiego uważałam. Burczał, był wiecznie obrażony, stał gdzieś z boku i nie odzywał się. Ale teraz jesteś całkiem inny, Bogu dzięki. Nieustannie żartujemy, droczymy się. Mikołaj Krawczyk: Jesteśmy zachłyśnięci sobą. I wszystko robimy razem. Sprzątamy, wyrzucamy śmieci. Agnieszka Włodarczyk: I nagle okazuje się, że wszystko można szybko ogarnąć i zająć się tym, co się lubi najbardziej, czyli na przykład muzyką. Nawet ostatnio dziennikarze poddali nam fajną myśl, żebyśmy nagrali razem płytę. Mikołaj Krawczyk: To bardzo dobry pomysł. Agnieszka Włodarczyk: Ale teraz masz nowy serial – „Misja: Afganistan”, więc wszystkie plany odłożymy na później. Mikołaj jutro wyjeżdża na nagrania i boję się o niego, tak jakby naprawdę wyjeżdżał do Afganistanu. Mikołaj Krawczyk: Już zaczynam za tobą tęsknić. Rozmawiała: Krystyna Pytlakowska