„Kiedy w moim życiu coś się nie układało, wiedziałam, że będę mogła na niego liczyć". Tak Agata i Wojciech Młynarscy mówili o swojej relacji w rozmowie dla VIVY!
Jego piosenki uwielbiają kolejne pokolenia Polaków, a kolejni artyści sięgają po jego jego kultowe teksty. Dla nas był kultowym artystą, ale dla Agaty Młynarskiej przede wszystkim ukochanym ojcem. O swojej wyjątkowej, ale też niełatwej relacji, opowiedzieli w wywiadzie dla "VIVY!". Przypominamy tę niezwykle intymną rozmowę z okazji 9. rocznicy śmierci Wojciecha Młynarskiego.
Ojca i córkę łączyła wyjątkowa, ale dość trudna więź. Agata Młynarska dopiero przed śmiercią swojego taty usłyszała, że ten ją kocha... „Ojciec, że mnie kocha powiedział na łożu śmierci. Zapytałam: „Tato, czy ty mnie kochasz?”. Tata już ledwo mówił, odpowiedział: „Oczywiście, kocham Cię córeczko”, wyznała dziennikarka w programie Eks-tra zmiana. Dlaczego nie zrobił tego wcześniej? Okazuje się, że nie był świadomy, że nigdy jej tego nie powtarzał... Przypominamy archiwalny wywiad Wojciecha Młynarskiego i Agaty Młynarskiej z Izą Bartosz. Wojciech Młynarski i Agata Młynarska — wspólny wywiad w VIVIE! „Młyn” u Młynarskich był zawsze. I artystyczny, i życiowy. Była radość, były łzy, brak porozumienia, rozstania, rozwody. A wszystkim perypetiom towarzyszyły piosenki. Przeczytajcie poruszającą rozmowę ojca z córką. Nie jest łatwo pytać, gdy pyta się o trudne sprawy. Trzeba odwagi, żeby przeprowadzić wywiad z własnym ojcem? Agata Młynarska: Oj, trzeba. Bardzo długo nosiłam się z tym pomysłem. Najpierw doszłam do wniosku, że chciałabym mieć zapis wspomnień taty, i postanowiłam, że od czasu do czasu będę do niego przyjeżdżać i podpytywać go o jego życie. I szczerze mówiąc, wcale nie chciałam tych rozmów wydawać w formie wywiadu. Ale później, słuchając jego wspomnień, zaczęła we mnie walczyć córka z dziennikarką. Bo jak tu nie napisać o jego fascynacji Wysockim, o jego perypetiach w Kabarecie Dudek, o tym, jak występował w Hybrydach? I o domu rodzinnym, młodości, początkach pracy. Bałaś się zadać niektóre pytania? A.M.: Myślę, że rozmawiać z własnym ojcem jest dużo trudniej niż nawet z największą gwiazdą. Bo do tego jeszcze dochodzi fakt, że w takiej rozmowie dotyka się też własnego życia. Przecież sama doskonale pamiętam, jak wychodził z domu na koncerty, które potem okazywały się wielkim wydarzeniem piosenki. I to była wielka frajda rozmawiać o tym. Chociaż przyznam szczerze, że jak jechałam do niego na kolejne rozmowy, byłam trochę stremowana. Bałam się, że może moje pytania wydadzą mu się głupie, infantylne, że mnie w końcu zapyta: „Dziecko, ale o co ci chodzi”. Wojciech Młynarski: Nie przesadzaj, córeczko, nie było przecież tak źle. A.M.: Akurat. A pamiętasz, ile razy mi mówiłeś: „Dobrze, to może już wystarczy tego materiału? Już może coś z tego napiszesz?!”. Miałeś mnie trochę dosyć. W.M.: Ale się nie dałaś. Agata stale mówiła, że jeszcze musimy coś dograć, jak to się wyrażała, żeby ocieplić rozmowę. I ja się na te dogrywki zgadzałem. Agata to wykapany Pan? W.M.: Ona jest najstarsza i chyba najbardziej do mnie podobna. Jest otwarta, bardzo energetyczna i impulsywna. Zupełnie jak ja. Śmiałem się kiedyś, gdy dowiedziałem się, że w szkole dali jej przezwisko „Elektrownia”. To bardzo do niej pasuje. A.M.: Oboje z tatą jesteśmy Baranami. Ja urodziłam się 23 marca, a tata 26. Ludzie spod tego znaku wszystko niezwykle intensywnie przeżywają, mają nerwy na wierzchu. Ale ja po tacie odziedziczyłam coś jeszcze: nauczył mnie, że w życiu najważniejsza jest praca. Był zawsze nią pochłonięty i takiego go pamiętam najbardziej. Pochylonego nad kartką papieru? A.M.: Tak. Tata zawsze był rannym ptaszkiem. Kiedy Paulina i ja byłyśmy małe, często budził nas do szkoły. Przychodził do naszych sypialni z magnetofonem Panasonic i puszczał nam jedną ze swoich piosenek, np. „Żyj kolorowo” albo „Serce to jest muzyk”. Śpiewał do wtóru z Ewą Bem, a nam wtedy od razu chciało się wstać. Potem w szlafroku w paski i w drewniakach zasiadał z nami do śniadania. Kiedy wychodziłyśmy do szkoły, ty, tato, zostawałeś w domu i pisałeś. Mówiłeś mi, że to tak samo, jak byś sam był w szkole. CZYTAJ TEŻ: Wystąpienie w Białym Domu i fala krytyki. Nawrocka w ogniu komentarzy. „Hipokryzja” Pamiętasz? W.M.: To prawda. Zawsze musiałem mieć szczegółowo zaplanowany dzień. A rano pracowało mi się najlepiej, miałem świeży umysł. Zasiadałem nad kartką papieru i pisałem zazwyczaj do 14, do obiadu. Wtedy już wy przychodziłyście ze szkoły. A.M.: I w domu Młynarskich zaczynał się „młyn”. Czasem miałam wrażenie, że masz nas dość, że marzysz, żeby pobyć sam. W.M.: To nieprawda, córeczko, nigdy tak nie myślałem. Lubiłem to zamieszanie, które robiłyście z Pauliną. Często obserwowałem, jak się bawicie. Od początku miałyście tak inne temperamenty. Żałuję tylko, że nie poświęcałem wam tak dużo czasu, jak bym chciał. Ale wtedy zarabiałem na rodzinę i tak naprawdę ciągle byłem w pracy. Agata, były momenty, kiedy brakowało Ci ojca? A.M.: Teraz już tego nie pamiętam, ale pewnie tak było. Moje dzieciństwo było pełne taty, chyba w myśl zasady, że nieważne, jak długo jesteś ze swoim rodzicem, oby to było intensywne. A kontakty z tatą zawsze były intensywne. Najmilej wspominam nasze wyjazdy do Zakopanego. Pamiętasz, tato, jak zawsze marzły mi nogi? Zabrałeś mnie kiedyś na Bukowinę i na środku stoku zdjąłeś mi buty i zacząłeś nacierać mi stopy. W.M.: Naturalnie, że pamiętam. Albo ten moment, kiedy dałem ci góralskiej herbaty, a ty krzyczałaś potem: „Oj, ja jestem pijana”. A.M.: (śmiech) Tak było. I obie z Pauliną uwielbiałyśmy, kiedy robiłeś tunel z rękawa i pokazywałeś nam przez niego gwiazdy. Albo kiedy w Zakopanem czytałeś nam „Pana Tadeusza”. A jaka piosenka kojarzy Ci się z tatą najbardziej? A.M.: „Pucio, pucio” oczywiście. Kiedy tata ją napisał, miałam trzy, może cztery lata i nagle wszyscy zaczęli tak na tatę wołać. Ale z dzieciństwa pamiętam też piosenki taty napisane dla innych wykonawców. Na przykład Ewa Bem śpiewała: „Po co jechać aż do Werony, do Werony daleko hen, w naszym mieście też są balkony, do tragicznych stworzone scen”. Byłaś dumna z ojca? A.M.: Bardzo. Nigdy nie chciałam, tak jak to się czasem dzieje z dziećmi sławnych rodziców, żeby mój tata był zwykłym ojcem z teczką. Tylko czasem czułam się mało komfortowo, kiedy rodzice przychodzili do szkoły na wywiadówki. Bo w tamtych smutnych czasach PRL-u oni wcale nie wyglądali smutno. Ojciec nosił dżinsy, niebieską koszulę, amerykańską kurtkę wojskową i taką kaszubską czapkę kupioną gdzieś na Helu. I moje nauczycielki często bardziej przejęte były tym, że oto mogą rozmawiać z Wojciechem Młynarskim, niż tym, że mają mu powiedzieć o postępach w nauce jego córki. Często prowadził Pan z Agatą poważne rozmowy dotyczące tego, jak należy żyć? W.M.: Raczej nie. Starałem się po prostu dawać przykład swoim postępowaniem, a nie pustymi rozmowami. A.M.: Ale to tata właśnie nauczył mnie takiego kodeksu zachowań. Obserwując go, wiedziałam, że w bardzo złym tonie jest spóźnianie się i że najwięcej osiągają ludzie skromni i pokorni wobec tego, co robią. I cudownie było obserwować go w pracy. Kiedy jako kierownik literacki całymi dniami przesiadywał w Teatrze Rozmaitości, traktowałyśmy to miejsce jak drugi dom. Moja mama miała wówczas wspólną garderobę z Kaliną Jędrusik. I pamiętam, że uwielbiałam z nią rozmawiać. Wystarczyło kilka minut przebywania w jej towarzystwie, żeby wiedzieć, że ma się do czynienia z kimś wybitnym. Ona mówiła niezwykle barwnym językiem i jak nikt potrafiła puścić wiązankę najbardziej niecenzuralnych słów sobie tylko właściwym tonem. W takich momentach tata mówił do mnie: „Słuchaj i ucz się. To mówi dama”. I ja już wtedy wiedziałam, że kiedy Kalina Jędrusik powie „kurwa”, to to nie jest przekleństwo, ale poezja (śmiech). Ojciec zawsze był dla Ciebie drogowskazem. Tak jak on zdecydowałaś się studiować polonistykę. A.M.: Jakoś nawet nie przyszło mi do głowy, że mogłabym studiować coś innego. Tata zawsze sobie bardzo chwalił te studia. W.M.: Choć teraz, kiedy wspominam te studenckie lata, to zastanawiam się, kiedy ja właściwie studiowałem. Już wtedy zaczęły się występy w Hybrydach, pisanie piosenek. A.M.: A ja na studiach właśnie napisałam pracę roczną zatytułowaną „Teoria mimezis w twórczości Wojciecha Młynarskiego” i pamiętam, tato, że bałam się powiedzieć o tym w domu. Dowiedziałeś się dopiero, kiedy praca została oceniona. W.M.: Pamiętam. I ona była naprawdę niezła. A.M.: O! I to wielki komplement z taty ust. Bo tata nigdy nie chwali, co najwyżej skrytykuje. A jeśli nic nie mówi, to znaczy, że jest bardzo dobrze. Pamiętam, kiedy zaczęłam pracować w telewizji, tata na początku nie pozostawiał na mnie suchej nitki. Wszystko było nie tak. A potem nagle przestał mówić. I kiedyś zadzwoniłam z prośbą: „Tatusiu, ja tak bym chciała, żebyś mi powiedział, że było dobrze, a ty nic nie mówisz”, a tata na to: „Milczę właśnie dlatego, że jest dobrze”. Jest Pan dumny z Agaty? W.M.: Naturalnie. A.M.: Widzisz, jak wylewnie! (śmiech) Bałaś się powiedzieć tacie, że będziesz pracowała w telewizji? A.M.: Bardzo. Pamiętam, że kiedy kończyłam studia, dowiedziałam się, że w telewizji organizowany jest egzamin dla prowadzących „Wiadomości”. W domu nie powiedziałam nikomu, że decyduję się na to pójść. Kiedy przeszłam przez wszystkie etapy, zakomunikowałam tacie, że zaczynam pracę na Woronicza. Bardzo się zdziwił. I wtedy zaczął mi tłumaczyć, żeby to nigdy nie był mój jedyny adres, że zawsze muszę mieć jakąś alternatywę, bo na Woronicza świat się nie kończy. Marzył Pan o innej karierze dla córki? W.M.: Myślę, że podobnie jak ja miała możliwość pozostania na uczelni i poświęcenia się karierze naukowej. Kiedy ja kończyłem studia, miałem ogromny dylemat. Bo z jednej strony ciągnęła mnie scena, piosenka, a tu z uczelni przyszła propozycja asystentury. I wtedy poszedłem na rozmowę do swojej mamy, która powiedziała mi, żebym robił to, co mnie bardziej nęci. I zrezygnowałem z uczelni. Potem nigdy tego nie żałowałem i zawsze uważałem, że moje dzieci też same muszą podejmować decyzje dotyczące ich życia, że nie mogę wywierać na nich presji. Sławne nazwisko w karierze zawodowej pomaga czy przeszkadza? A.M.: Przeszkadza. Bo kiedy jesteś anonimowy, wbrew pozorom jest łatwiej. Pamiętam, że zawsze tak było, że schody zaczynały się wtedy, gdy okazywało się, że jestem córką „tego” Młynarskiego. Wtedy wszyscy zaczynali być zadziwieni, że nie potrafię pisać takich piosenek jak on, że nie jestem tak błyskotliwa jak on i że w ogóle jestem jakaś dziwna. Kiedy ma się tak sławnego i wybitnego ojca, to niełatwo też chyba przedstawiać mu swoich chłopaków. Jak sobie z tym radziłaś? W.M.: Tak wielu tych chłopaków to Agata nie miała. Ona szybko wyszła za mąż i ten jej wybór też zaakceptowałem. A.M.: To prawda. Tata w ogóle był w tych sprawach zawsze godny zaufania. Bo nie dość, że nie bojkotował tych moich sympatii, to jeszcze w dodatku zawsze miałam świadomość, że gdyby coś było nie tak, to będę go miała po swojej stronie. I potem zresztą tak było. Za każdym razem, kiedy w moim prywatnym życiu coś się nie układało, wiedziałam, że będę mogła na niego liczyć. Wybierałaś w życiu takich mężczyzn, którzy choć trochę przypominali tatę? A.M.: Świadomie nie. Ale potem okazywało się, że najbardziej mnie w nich pociąga poczucie humoru i błyskotliwa inteligencja, czyli to, co ma tata. Kiedy mój pierwszy mąż na jednej z randek, patrząc na mnie, powiedział: „Wszystko mi mówi, że mnie ktoś pokochał”, to pomyślałam sobie: „Nie jest źle. Mówi do mnie tekstem taty. Trafiony, zatopiony”. Z tego, co mówisz, wynika, że zawsze byłaś z tatą blisko. Nie było ciężkich momentów? A.M.: Oczywiście, że były. Wielokrotnie byłam świadkiem spalania się taty w pracy. Widziałam, jak wiele go to kosztuje. A potem przychodziły takie miesiące, kiedy tata zamykał się w sobie, nie było z nim kontaktu. Takie chwile nie są łatwe dla nikogo, a szczególnie dla dziecka. ZOBACZ TAKŻE: Tylko w VIVIE! Natalia Kukulska zaryzykowała wszystko dla miłości i dziecka. „Chciałam syna” Rozwód rodziców był dla Ciebie wstrząsem? A.M.: Nie. Oni zdecydowali o tym, kiedy sama byłam już po rozwodzie. To ja przetarłam chyba szlaki. Wiedziałam, że to jest ich dojrzała decyzja, i czułam, że szczęśliwsi będą, żyjąc oddzielnie. Miałam świadomość, że nie stracę kontaktu ani z tatą, ani z mamą. I tak się stało. Jak między Wami jest teraz? Można powiedzieć, że się przyjaźnicie? A.M.: My mamy niesamowite szczęście, i ja, i Paulina, i Jasiek, że los dał nam nieprzeciętnego ojca. Zawsze mogę do niego zadzwonić z każdym problemem. Po prostu naprawdę się przyjaźnimy. A Pan też często dzwoni do Agaty? W.M.: Różnie. Kiedyś jak tylko coś napisałem, dzwoniłem do niej i prosiłem o opinię. Bardzo często była pierwszym recenzentem moich tekstów. Polegam na jej zdaniu, a ona wobec mnie bywa często bardzo surowa. I to w niej cenię. A.M.: Dobrze wiedzieć, tato. Teraz łatwiej mi będzie znieść te telefony o 7 rano, kiedy w słuchawce słyszę: „Córeczko, potrzebuję twego mózgu” (śmiech). Rozmawiała: Iza Bartosz
Poznali się na greckiej plaży, są razem ponad 15 lat. Historia miłości Kingi Rusin i Marka Kujawy to gotowy scenariusz na film
Wrzesień, niemal pusta plaża na greckiej wyspie Rodos i spotkanie, którego nikt się nie spodziewał. To właśnie wtedy Kinga Rusin poznała Marka Kujawę – adwokata, który już przy pierwszym spotkaniu powiedział coś, co z czasem okazało się prorocze. Dziś, po ponad 15 latach związku, ich historia wciąż budzi emocje i fascynację.
Już ponad 15 lat tworzą idealnie dobrany związek. Kinga Rusin i Marek Kujawa jeszcze kilka lat temu mieszkali w Polsce, teraz zaś zwiedzają najdalsze zakątki świata. Żadna przeszkoda im niestraszna, kiedy mają siebie u swego boku! Zakochani poznali się w trakcie wakacyjnego wyjazdu, jak przystało na miłośników podróży. Dziś świata poza sobą nie widzą, a dziennikarka co jakiś czas dzieli się pięknymi kadrami z ukochanym w swoich mediach społecznościowych. View Ediplayer on the source website Kinga Rusin i Marek Kujawa — historia miłości Kinga Rusin i Marek Kujawa poznali się w 2010 roku w trakcie wakacji, które oboje spędzali na greckiej wyspie Rodos. Nikt na początku nie przypuszczał, że gwiazda TVN-u zwiąże się z adwokatem. Jak czas pokazał, oboje są bardzo szczęśliwi. „To był wrzesień, pusto na plaży, bardzo dużo panów, bardzo mało pań. Dosyć szybko zyskałyśmy grono kolegów, wśród nich był Marek. Zwróciłam na niego uwagę, bo potraktował mnie nietypowo, tak trochę chłodno, a zupełnie czego innego oczekiwałam”, wyznała Kinga Rusin w rozmowie z „Galą’’. Ważnym momentem w początkowej fazie ich relacji jest historia z plecakiem, kiedy to Marek Kujawa nie chciał pomóc dziennikarce go wnieść. „Powiedział ze swadą, że jak ktoś jest tak walczącą feministką jak ja, to niech sobie sam radzi. Pomyślałam wtedy: „no nie, co za gość!”. Zapamiętałam go nie tylko jako inteligentnie złośliwego w stosunku do mnie, ale też niezwykle ciekawie opowiadającego”, powiedziała Rusin. Pobyt na Rodos się skończył. W drodze powrotnej spotkali się na lotnisku. „Marek spojrzał wtedy na mnie i powiedział: Czy wiesz, że ja zmienię Twoje życie? Pomyślałam sobie wtedy: »Co to w ogóle za facet? Ale to, co powiedział, okazało się prawdą«", zwierzyła się gwiazda. CZYTAJ TAKŻE: „Powoli zaczynam mówić o nim głośno". Zalia nigdy nie była tak szczera, jej wyznanie zaskakuje Podróże Kingi Rusin i Marka Kujawy Zakochani spędzają cudownie czas. Dzielą się obserwatorami wspólnymi zdjęciami, na których widać ich radość i szczęście! Przez ponad miesiąc zwiedzali Australię, ale wyprawa trwała w najlepsze! „Nasze podróże łączą pracę z poznawaniem niesamowitych miejsc, do których przyjeżdżamy. Nie są to wizyty w lokalnych hotelach. Chcemy „smakować” każdy kraj, poczuć jego klimat, poeksplorować, czasami nawet dłużej pomieszkać. Zawsze marzyłam o takiej właśnie formie poznawania świata, ale z wielu powodów nie było to kiedyś możliwe. Teraz mogę spełniać swoje marzenia i czuję się tak, jakbym otworzyła zupełnie nowy rozdział życia" — pisała gwiazda. 18 października 2022 roku Kinga Rusin zamieściła na Instagramie zdjęcie z Markiem Kujawą. Dziennikarka złożyła ukochanemu wyjątkowe życzenia urodzinowe. „Mareczku, za twoje zdrowie! I żeby nadal było tak pięknie! Wspaniale zorganizowałeś nam życie! Jesteś moim księciem z bajki. Całuję cię urodzinowo. Sto lat!”, napisała pod wspólną fotografią. Co więcej, Kinga Rusin 14 lutego 2023 roku opublikowała niezwykle romantyczne zdjęcie z ukochanym. "Mamy takie same pomysły na życie, pasje, zainteresowania i poglądy, ale przede wszystkim wyznajemy te same wartości — bez tego na pewno nie bylibyśmy ze sobą. Dlatego, na zadawane przez znajomych pytanie, czy jest coś, co sprawia nam szczególną przyjemność, odpowiadamy jednym głosem: dzielenie się z innymi. Przekonaliśmy się, że najwięcej radości daje nam właśnie dawanie, a nie branie. To stara prawda, żadne odkrycie, ale sprawdza się idealnie w życiu i w miłości, w Walentynki i w każdym innym dniu", napisała. Kinga Rusin o Marku Kujawie w wywiadzie dla „VIVY!” Tak dziennikarka mówiła nam o ich relacji w jednym z wywiadów... Zmienił moje życie o 180 stopni. Pokazał nie tylko mi, ale z czego się najbardziej cieszę, moim córkom, na czym polega partnerstwo. – Na czym? Na szacunku, zrozumieniu, wspieraniu się nawzajem. Na tym, żeby nigdy nie walczyć, kto jest ważniejszy. Żeby cały czas wspierać poczucie wartości drugiej osoby. Żeby być miłym. Proste rzeczy, które wydają się oczywistością, ale które rzadko wprowadzamy w życie (...). – Kłócicie się bez broni atomowej? Nie kłócimy się. Oboje jesteśmy bardzo temperamentni, mamy bardzo mocne charaktery. Marek mnie nauczył – jest zawodowym negocjatorem – używania argumentów nawet wtedy, gdy emocje szaleją. Nigdy nie używamy skrajnych słów, których później byśmy żałowali (...). – Mądry negocjator. Jest mistrzem świata. Niesamowicie mi pomagał. Jesteśmy prawdziwym teamem. Wydawało mi się to niemożliwe, bo gdy się poznaliśmy, nie łączyło nas absolutnie nic. Pani z telewizji i pan mecenas. Ale myśmy nasze światy połączyli. Znaleźliśmy wspólną część. Dla nas dwojga to niesamowita przygoda. – Wspólna praca cieszy? Tak. Pracujemy nad wieloma projektami razem, a każde robi też inne, swoje rzeczy. Uwielbiam nasze rozmowy o tym, co dalej, jakie plany. Uwielbiam gadać i Marek uwielbia gadać. Za chwilę jedziemy na Mazury na 30. rocznicę ślubu naszych przyjaciół. Będziemy jechać wolno i przez te cztery godziny wszystko zdążymy omówić. Mogę śmiało powiedzieć, że Marek zmienił moje życie. Ta deklaracja na początku naszej znajomości była bardzo śmieszna i strasznie patetyczna. – Dosyć bezczelna. Bardzo bezczelna, ale to szokujące, jak bardzo się sprawdziła! – Zamieszkacie razem? Mieszkamy cały czas razem. Od bardzo dawna. – O, internet kłamie! Ale mamy dwa mieszkania. Gdy przygotowuję się do DDTVN, muszę wstawać o piątej rano. Włączam wtedy światło, muzykę, żeby się dobudzić. Nie ma sensu, żeby Marek zrywał się razem ze mną. Wtedy się rozdzielamy. To taki przywilej nowoczesnego związku. ZOBACZ TEŻ: Pobrali się w Berlinie, w Polsce wciąż nie mają prawa do ślubu. Jacek Dehnel o swoim ponad 20-letnim związku
Córka Cezarego Pazury odziedziczyła talent po sławnym ojcu! Czym zajmuje się Anastazja?
Tak wygląda życie najstarszej córki aktora
Jest najstarszym dzieckiem Cezarego Pazury, który wychowywał ją samotnie. W pewnym momencie życia Anastazja postanowiła pójść w ślady taty i także zostać aktorką. Mogliśmy ją zobaczyć w serialach takich jak: Na dobre i na złe czy Barwy szczęścia. Swoją przyszłość związała jednak z innym zawodem... W 2020 roku wraz z tatą wzięła udział w premierze filmu Psy 3, a w 2022 roku wraz z ojcem wzięła udział w nagraniach do programu Milionerzy, w specjalnym odcinku z okazji Dnia Dziecka. Co słychać u Anastazji Pazury? Rodzina Cezarego Pazury Cezary Pazura jest szczęśliwym ojcem czwórki dzieci. Wraz z żoną Edytą wychowują trójkę wspólnych pociech – córki Amelię i Ritę oraz syna Antoniego. Owocem pierwszego małżeństwa aktora jest córka – Anastazja, która skończyła 34 lata. Rodzina państwa Pazurów jest niezwykle zżyta, czego dowodem są zdjęcia na ich portalach społecznościowych. Jedno z nich, opublikowane przez Edytę Pazurę, ujawnia jak wielka zażyłość łączy najstarsze córki aktora. Przyrodnie rodzeństwo uwielbia spotkania z Anastazją. Chętnie spędza z nimi czas, bawi się i rysuje. „Uwielbiamy się. To bardzo mądra kobieta i zdaje sobie sprawę z tego, jak jest ważna dla mnie”, podkreślała Edyta Pazura w rozmowie z mediami. ZOBACZ TEŻ: Alicja Węgorzewska jest szczęśliwą mamą 21-letniej Amelii. Podobieństwo między nimi jest uderzające Córka Cezarego Pazury. Kim jest Anastazja Pazura? Najstarsza córka Cezarego Pazury jest owocem jego związku z pierwszą żoną o imieniu Żaneta. Para poznała się na warsztatach aktorskich pod koniec lat 80., a w 1989 roku wzięli ślub. Niedługo później na świat przyszła ich córeczka, Anastazja. Niestety jej mama miała poważne problemy z uzależnieniem od alkoholu oraz narkotyków. W 1994 roku, kiedy córka artysty obchodziła 6. urodziny, Żaneta Pazura zniknęła z życia rodziny. Początkujący wtedy aktor pozostał sam z dzieckiem. „Nastka była ciągle ze mną, a ja przeżyłem taki szok, że nie jadłem i prawie nie spałem, bo jedno mrugnięcie córeczki stawiało mnie na równe nogi. I wszystko musiało chodzić jak w zegarku. Córka była ze mną w teatrze, na próbach, w bufecie, garderobie, ciągle gdzieś pod pachą. Chodziliśmy na spacery, czytałem jej książki, usiłowałem gotować. Pamiętam prane w kółko, gotowane, suszone i prasowane pieluchy tetrowe”, wspominał Cezary Pazura w autobiografii Byłbym zapomniał. Cezary Pazura z córką, 1993 rok W wywiadzie dla magazynu Pani przyznał, że wkrótce odnalazł mamę Anastazji. Żaneta zrezygnowała z nazwiska Pazury i zgodziła się na rozwód. Miała też budować nową relację... „Tamten okres chciałbym wymazać z pamięci raz na zawsze. Zostałem zostawiony dla innego mężczyzny. Koniec. Kropka. Pozbawiony wszystkiego, bo wszystko było wspólne. Nie miałem żadnej intercyzy”, mówił aktor, któremu zdecydowanie się nie przelewało. Problemy finansowe doprowadziły ulubieńca widzów do najczarniejszych myśli. „Byłem w okropnej sytuacji. Sam z dzieckiem, z długami. Chciałem się targnąć na życie. Uratował mnie mój przyjaciel, Olaf Lubaszenko”, opowiadał Czarek Pazura w jednym z wywiadów. Kiedy aktor związał się z Weroniką Marczuk, ta próbowała zastąpić małej Anastazji mamę. Jednak związek pary ostatecznie zakończył się rozwodem i kolejna ważna kobieta zniknęła z życia dziewczyny. Córka Cezarego Pazury bardzo to przeżyła. Postanowiła "uciec" i wyjechała na studia do Wielkiej Brytanii, gdzie skończyła wydział grafiki. Cezary Pazura, Anastazja Pazura, Wernisaż Anastazji Pazury "Wstyd", 2021 Anastazja jest wdzięczna, że ukochany ojciec tak mocno się dla niej poświęcał. „Dzwonię do taty również z okazji dnia mamy, bo jest dla mnie wszystkim – i tatą, i mamą. Ma mocno rozwiniętą kobiecą stronę. Jest bardzo wrażliwy, więc mi mamusiował z takim rzeczami bardzo dziewczęcymi, kobiecymi. Chodziłam do niego z takimi sprawami”, opowiadała córka aktora w programie „Uwaga! Kulisy Sławy” na antenie TVN. Sam Cezary Pazura nie był dla siebie tak pozytywny w ocenie. „Musiałem dużo pracować, bo nie miałem jeszcze nic: mieszkania, samochodu. Zamiast traktować dziecko podmiotowo, to czasem była traktowana jak przedmiot. Musiałem ją komuś podrzucać, gdy byłem na scenie w teatrze albo na planie filmowym. Jak byłem przed rozwodem, nie mogłem zapisać jej do przedszkola, bo potrzebna była zgoda obojga rodziców”, wspominał w „Uwadze!”. „To było bardzo ciężkie i bardzo żałuję tego czasu, bo nie da się już go wrócić. Ale Anastazja mnie uspokaja, mówi, że jestem najlepszym tatą na świecie”, dodał na koniec. Sprawdź też: Dorota Wellman gościła razem z synem w "Dzień dobry TVN". "Myślę, że to najbardziej nas na świecie łączy" Anastazja Pazura - czym się zajmuje? Przyszłość samodzielnego taty i jego córki ułożyła się pomyślnie. Najstarsze dziecko artysty poszło w jego ślady. „Anastazja jest po szkole aktorskiej Maćka Ślesickiego i bardzo się cieszę oraz jestem niezmiernie dumny, że zaczyna realizować się w wyuczonym zawodzie. Nie ma większego szczęścia, jak to, kiedy własne dziecko osiąga sukcesy”, mówił Cezary Pazura w rozmowie z Super Expressem. Choć gdy po powrocie z Wielkiej Brytanii zaczęła studia w Warszawskiej Szkole Filmowej, aktor przyznał w Pytaniu na śniadanie: "robiłem wszystko, by ją do tego zniechęcić". Te słowa jego córka potwierdzała w rozmowie z Dzień Dobry TVN. „Tata mnie nawet nie namawiał do zawodu, ale sama byłam ciekawa, czy to tylko gen, czy może talent, czy da się wypracować coś więcej. Lubiłam udawać, że mówię po angielsku, jak byłam mała. Mam poprzeczkę troszeczkę wyżej", opowiadała. Ostatecznie córka Cezarego Pazury związała swoją przyszłość z grafiką komputerową. „Wróciła do zawodu grafika, który swego czasu uznała za rutynę, ale w którym jednak osiąga zawodowe sukcesy. Swoje prace zamieszcza na Instagramie. Od czterech lat jest też dyrektorem artystycznym magazynu o sztuce i kulturze", podawało jakiś czas temu Życie na Gorąco. Jej prace możemy podziwiać w mediach społecznościowych. Robią ogromne wrażenie! W 2020 roku Anastazja towarzyszyła tacie na premierze filmu Psy 3. Rok później to on przybył na wernisaż prac córki i nie ukrywał swojej dumy. W 2022 roku oboje wzięli udział w nagraniach do specjalnego odcinka Milionerów. Czytaj też: Tomasz Jacyków został ojcem w wieku... 15 lat. Syna urodziła mu koleżanka jego mamy Prywatnie Anastazja Pazura jest szczęśliwie zakochana. Partnerem artystki jest Tomasz Olejnik, aktor znany z filmów Polityka, Pitbull. Niebezpieczne kobiety. Zajmuje się także dubbingiem. W październiku 2022 roku złożył ukochanej wyjątkowe życzenia. „Gdybyś zjawiła się w jakimkolwiek innym momencie mojego życia, w jakiejkolwiek innej sytuacji, boję się, że nie byłoby możliwe to, co jest teraz. Tak jakby, wszystko, co miało miejsce do tej pory, było po to, bym mógł dziś cieszyć się Tobą. Nie zmieniłbym nic. Odniósłbym wszystkie porażki. Poniósłbym wszystkie koszta. Choćbyś była tylko na chwilę, to ta chwila już zdołała wywrócić mnie na drugą stronę. Wywlec tę starą ukrytą tkliwość, której istnienia tak naprawdę nigdy nie zapomniałem”, napisał. Milionerzy, odcinek specjalny 2022 rok Anastazja Pazura z tatą, Cezarym Pazurą, w 2016 roku Anastazja wraz z tatą, Cezarym Pazurą na premierze filmu „Psy 3”, 2020 rok
Uwielbiała poezję, boks, palenie papierosów i... fast foody. Taka Wisława Szymborska była prywatnie
Kiedy w 1989 roku do Polski przyjechał Czesław Miłosz odebrać doktorat honoris causa na Uniwersytecie Jagiellońskim, w rozmowie z pismem „Na Głos’’ przyznał, że polska literatura jest na bardzo wysokim poziomie. Wśród nazwisk pisarzy i poetów, które wymienił jednym tchem, pojawiła się ona - Wisława Szymborska. „Skromna, pracowita, nie lubiła rozgłosu’’ – w takich słowach opisywali ją osoby z jej otoczenia. W tym roku obchodziliśmy 100. rocznicę urodzin polskiej noblistki, której twórczość została przetłumaczona na ponad czterdzieści języków. Jaka była Wisława Szymborska prywatnie? Wisława Szymborska: jaka była prywatnie? Unikała rozgłosu, a otrzymanie Nagrody Nobla nazywała „tragedią sztokholmską’’. Zainteresowanie mediów, które wówczas towarzyszyło polskiej noblistce, przerosło ją. – Ja całe życie chcę być określoną osobą - osobą - natomiast teraz chcą ze mnie zrobić osobistość. I tu się nie dam. Dlatego, że instynkt mi mówi, że to jest niebezpieczeństwo - powiedziała kiedyś w wywiadzie dla „Gazety Wyborczej". Osobisty sekretarz poetki, dziś prezes Fundacji Wisławy Szymborskiej, Michał Rusinek, w jednym z wywiadów przyznał, że kiedyś na Zachodzie Polacy byli kojarzeni ze Zbigniewem Bońkiem. Dziś miejsce piłkarza zajęła Szymborska – Kiedy w czasach studenckich podróżowałem po Włoszech autostopem, dobrze było powiedzieć, licząc na podwózkę, że jest się z ojczyzny Zbigniewa Bońka. Podobno teraz autostopowiczom pomaga przyznanie się do tego, że pochodzą z ojczyzny Wisławy Szymborskiej – wyznał Rusinek w rozmowie z „Wyborczą’’. Nie było tajemnicą, że Noblistka lubiła papierosy czy boks. A także... fast-foody! „Czasami mnie prosi, żebym przywiózł jej hot wings z KFC, które później - o zgrozo - zamraża. Bardzo ceni ten przysmak. Tylko mój syn ją rozumie i czasami mówi: "Chodźmy do KFC na skrzydełka pani Wisławy”, mówił Michał Rusinek magazynowi Przegląd w 2011 roku, gdy Noblistka jeszcze żyła. CZYTAJ TEŻ: Poznali się na planie filmu. Elżbieta Czyżewska uległa urokowi Andrzeja Łapickiego View Ediplayer on the source website Związek z Kornelem Filipowiczem Korespondencja Wisławy Szymborskiej i Kornela Filipowicza ujrzała światło dzienne po śmierci pisarki. Nie byli małżeństwem, nie mieszkali razem. W listach, które opublikowano, możemy zobaczyć, jak tak naprawdę wyglądała ich relacja. Nie byli wobec siebie nazbyt sentymentalni. A mimo to w ich korespondencji nie brakuje słów pełnych czułości oraz ironii, ale, jak przystało na parę artystów, byli wobec siebie ironiczni w bardzo kulturalny, a zarazem subtelny sposób. „Kochana Wisławo! W dniu moich imienin życzę Ci, abyś niczego sobie nie wmawiając, w sposób wolny i nieprzymuszony, długo mnie jeszcze lubiła. Może 1/2 roku – a nawet rok?!! Byłoby lepiej, jakbyś mnie lubiła jeszcze 1 rok, bo mielibyśmy przed sobą wiosnę i lato’’, napisał Filipowicz do Szymborskiej 16 września 1968 roku. Zobacz też: Krystyna Cierniak-Morgenstern wspomina ślub z Januszem „Kubą” Morgensternem. Ich świadkiem był Cybulski Wisława Szymborska – życiorys Urodziła się 2 lipca 1923 r. w Kórniku. Od 1929 r. mieszkała w Krakowie, w latach 1945–1948 studiowała filologię polską i socjologię na Uniwersytecie Jagiellońskim. Debiutowała w marcu 1945 wierszem Szukam słowa, w dodatku do „Dziennika Polskiego”. Poezja Szymborskiej z okresu stalinizmu noszą piętno tamtej epoki. Po latach poetka tłumaczyła obecność akcentów socrealistycznych w swojej twórczości tym, że „kochała ludzkość w całości, by po latach docenić wartość kochania poszczególnych jednostek". W latach 1953-1981 pracowała w krakowskim tygodniku „Życie Literackie”, gdzie prowadziła dział poezji i stałą rubrykę Lektury nadobowiązkowe. Szymborska wydała 13 tomików wierszy: Dlatego żyjemy (1952), Pytania zadawanie sobie (1954), Wołanie do Yeti (1957), Sól (1962), Sto pociech (1967), Wszelki wypadek (1972), Wielka liczba (1976), Ludzie na moście (1986), Koniec i początek (1993, 1996), Chwila (2002), Dwukropek (2005), Tutaj (2009) oraz – wydany pośmiertnie, niedokończony tom Wystarczy (2012). W 1991 r. Polka otrzymała Nagrodę im. Goethego, w 1995 r. została laureatką Nagrody Herdera. W maju 1995 r. Uniwersytet Poznański nadał jej tytuł doktora honoris causa. W 1996 roku odebrała Nagrodę Nobla. W 2001 r. została członkiem honorowym American Academy of Arts and Letters. W 2011 r. uhonorowano ją najwyższym odznaczeniem państwowym − Orderem Orła Białego. Zmarła 1 lutego 2012 w Krakowie.
Tak zapamiętaliśmy Janusza Głowackiego, jednego z najwybitniejszych polskich dramaturgów
Odszedł sześć lat temu, 19 sierpnia 2017 roku. Kiedy poszła wieść, że nie żyje, nikt nie uwierzył. Surrealistyczny żart, jak z jego książek, sztuk, scenariuszy. Puenta, na którą nikt nie był przygotowany. Życie składa się też ze śmierci, ale w jego przypadku było to dziwnie absurdalne. Lubił cytować Fausta, więc może wszyscy wierzyliśmy, że tak jak on zaprzedał duszę diabłu. O Januszu Głowackim pisała Katarzyna Przybyszewska-Ortonowska. Artykuł ukazał się wjednym z archiwalnych wydań magazynu VIVA!. Wspomnienie o Januszu Głowackim Tamtego popołudnia odprowadziłam go wzrokiem aż do Czytelnika. Okna mojego gabinetu wychodzą na Wiejską. Ogólnie dużo się tu dzieje. Demonstracje, marsze, politycy, telewizyjne kamery i artyści wpadający na obiad do kultowej kawiarni. Głowacki na stałe wpisał się w ten obraz. Lubił zaglądać do Czytelnika, choć jego towarzystwo powoli się wykruszało. Gustaw Holoubek, Andrzej Łapicki, Henryk Bereza, Tadeusz Konwicki… Niewielu mogło usiąść przy „stoliku Holoubka”, nad którym wisi zdjęcie „Aktora nad Aktorami”. Jakiś czas temu powieszono też portret Tadeusza Konwickiego. Słynna pani Jadzia, która wydawała obiady, głośno krzycząc: „Schabowy do odebrania!”, kiedy jeszcze żyła, przeganiała wszystkich. Ale nie Głowackiego. Po drodze na chwilę przystanął przed witryną księgarni, ktoś go zagadał, stali może minutę, dwie. Wyglądał jak zawsze. Miał rozpiętą koszulę jak zawsze, chodaki na nogach, jak zawsze. Rękę w kieszeni, jak zawsze. Pożegnał się z tym kimś skinieniem głowy, jeszcze dwa kroki i zniknął w drzwiach Czytelnika. Wróciłam do biurka. Teraz myślę, że powinnam pobiec do kawiarni, przywitać się. Ale skąd mogłam wiedzieć, że widzę go po raz ostatni? Zobacz: Janusz Głowacki - mistrz sarkazmu: „Mam okropną opinię i z wielkim trudem na nią zapracowałem” Jerzy Iwaszkiewicz, dziennikarz, felietonista, od lat 50. ubiegłego stulecia przyjaciel Głowackiego, mówi, że kiedy usłyszał o jego śmierci, pomyślał, że to żart. Niesmaczny, ale żart. Siedzieli przecież z Januszem Głowackim tydzień wcześniej w Juracie i był w dobrej formie. Wyciągnął go nad morze na kilka dni. Chodzili po plaży, na placki ziemniaczane do baru i jeździli na rowerach sprawdzać, czy z rządowej rezydencji nie ukradli prezydenta. Trafili na ładną pogodę w tym brzydkim tegorocznym lecie, ale woda w Bałtyku była zimna, więc Janusz, świetny pływak, tym razem nie zamoczył nogi. Więc ta wiadomość o śmierci jak grom z jasnego nieba. Iwaszkiewicz do Marka Przybylika, który zadzwonił z tą wieścią, powiedział tylko, tak w stylu Głowackiego: „Nie pierdol”. Ale potem siedział długo wbity w fotel i zaczęło do niego docierać, że choć wszyscy myśleli inaczej, Głowa nie był nieśmiertelny. Mucha Ihnatowicz, graficzka, znawczyni kuchni, przepętali się z Głowackim przez setki przyjęć w latach 60., też nie wierzy. Mówi: „Janusz był ostatnim z nas, który wciąż, mimo wieku, był młody. Nie spierdzielał jak inni. Zachował ten niebezpieczny, chłopięcy urok, który niósł go przez lata, uwodził kobiety, onieśmielał starzejących się facetów. On się nie starzał. I nawet jak już mu się »kostium« zaczynał marszczyć, w całej jego wyprostowanej postawie, nonszalanckim sposobie bycia, błysku w oku, ta młodość pozostała”. I potem Mucha podaje mi na kartce kilka numerów do ludzi, którzy co nieco wiedzą o Głowackim. „Chciałam dać ci jeszcze numer do takiej jednej, która dobrze znała Janusza”, dodaje. „Otworzyłam notes i zamarłam. Spojrzałam na nazwiska. Ponad połowa już nie żyje, wielu przepadło bez wieści, a na tę resztę coś mi się wylało i numery są zamazane. Jesteśmy matuzalemami. Nie… Nas już nie ma. A teraz Janusz… On był ostatnim bastionem”. Głowa nigdy nie mówił o chorobach. Choroba, słabość w jego słowniku nie istniały. Mógł przyznać, że się wzrusza albo że jest wrażliwy. Ale wrażliwy to nie słaby. A słaby to stary, a Janusz nie chciał być stary. Od kilku lat tracił słuch, gdy nie dosłyszał, jakby od niechcenia, zawstydzając rozmówcę, dopytywał z przymkniętym okiem: „Co?”, ale do głowy by mu nie przyszło, by założyć aparat słuchowy, bo to przecież byłaby ta słabość. I ta starość. Mało kto wiedział, że chorował. Że od miesięcy dwa razy w tygodniu bada krew. Ale robił to w przychodni na swoim szlaku z mieszkania na Bednarskiej do Czytelnika na Wiejskiej, więc to było jakby przy okazji. Pytania o stan zdrowia zbywał. W tej apoteozie życia był tak przekonujący, że kiedy ponad rok temu rozmawialiśmy po śmierci mojego Taty, sporo młodszego zresztą od Janusza, miałam wrażenie, że to rozmowa z rówieśnikiem, który w przeciwieństwie do mnie już pogodził się z faktem, że ci przed nami, zgodnie z kosmicznym planem, muszą odejść pierwsi. Oni – tak. On – nie. *** Nie lubił mówić o sobie. Ktoś, komu Janusz powiedział coś intymnego albo mimochodem się zwierzył, był szczęściarzem. Zazwyczaj rozmowa z nim była ping-pongiem. Odbijaniem piłeczki, wsłuchiwaniem się w puenty, by nadążyć za jego tokiem myślenia. Prywaty w tym nie było wcale. Nie było też opowiadactwa ani gawędziarstwa. Iwaszkiewicz wspomina, że na kilkadziesiąt lat przyjaźni z Głową ten raz tylko przyznał się do jakiegoś problemu. Spacerowali wówczas dwie godziny wokół kamienic przy Czytelniku. I, jak opowiadał Iwaszko: „Mówiłem ja, Głowa słuchał i potakiwał”. Choć wielu próbowało zmierzyć się z jego legendą, sam postanowił napisać swoją biografię. Na własnych warunkach, osobiście decydując, co i jak chce powiedzieć. „Z głowy” Głowackiego rozeszło się w setkach tysięcy egzemplarzy. O dzieciństwie, dorastaniu, życiu w PRL-u, potem emigracji pisał ironicznie, sarkastycznie, z dystansem. Mówił zresztą, że dystans, ironia, szyderstwo to jego życiowa strategia, którą wymyślił sobie już w młodości. I się jej trzyma, bo jest mu łatwiej. Ale czasami przyznawał, że wieczne ironizowanie rzeczywistości ma też swoje słabe strony. Kiedy ironizujesz, w pewnym sensie udajesz, a jak długo można udawać? Skrywać się za maską błazna i szydercy? Gdzie jest granica? I czy można zza niej wrócić? Ostatnio pisał kontynuację „Z głowy”. Pisał już jakiś czas i ciągle nie mógł skończyć, bo jakiś nowy wątek wpadał mu do głowy i książka rozrastała się po drodze, a końca nie było widać. I „Z głowy 2” nie skończył. Wydawnictwo do dziś nie dostało maszynopisu do czytania. Czy to nie ironia? Życie niedokończone, bez kropki nad „i”, tak jak lubił. Zapytany, czy pisze prawdę o sobie, odpowiadał: „Każdy dokument jest kreacją, więc oczywiście będę trochę kłamał”. Więc gdzie skłamał, gdzie napisał prawdę? *** Prawdą jest to, że urodził się 13 września 1938 roku w Poznaniu. Ten Poznań to przypadek, bo właśnie tam przebywała matka Głowackiego, gdy ten postanowił przyjść na świat. Z wojny pamięta leżące na ulicach trupy, gwałty, krzyki i uciekających ludzi. Nie wracał do wojennych wspomnień, co nieco napisał w „Z głowy”, nie tworząc z tego martyrologii. Był bardzo związany z matką, redaktorką w książkowych wydawnictwach, która, gdy był chory, czytała mu Prousta, a gdy przyznał się jej, że chce zostać pisarzem, najpierw go przytuliła, a potem odepchnęła i wyszła z pokoju, głośno trzaskając drzwiami. Prawdą jest, że dostał się do Szkoły Teatralnej na Miodowej w Warszawie, skąd po roku go wyrzucono „za brak talentu i cynizm”, bo nie chciał udawać jajka i „się toczyć”. Potem przez chwilę studiował historię, by wylądować na polonistyce, gdzie u Jana Kotta napisał pracę o dramatach Przybyszewskiego. Jako recenzent teatralny w Polskim Radiu krytykował profesorów ze Szkoły Teatralnej, a od 1964 roku zaczął pisać do warszawskiej „Kultury” reportaże, potem felietony. Krystyna Morgenstern, artystka, wdowa po reżyserze Januszu Morgensternie: „Wszyscy czekaliśmy na felietony Głowackiego. Były tak inteligentne i przewrotne, że partia nie wiedziała, czy go skarżyć, czy mu dziękować. Szybko stał się kultowy, a my co tydzień mieliśmy znak zapytania: Co będzie w kolejnym felietonie”. Prawdą jest też, że w 1968 roku wydał zbiór opowiadań „Wirówka nonsensu”, który dał mu przepustkę do świata ówczesnej kultury. Reszta jest albo prawdą, albo fikcją, bo o życiu literackiej i artystycznej stolicy krążyły legendy. I Janusz był jedną z nich. Talent, cynizm i uroda sprawiły, że szybko wszedł na szczyt stołecznego parnasu. Mucha Ihnatowicz: „Wchodził Głowacki i inni przestawali się liczyć. Przyćmiewał i mężczyzn, i kobiety. Wszyscy patrzyli tylko na niego. Przystojniejszy niż Brando, ciekawszy niż Bogart. Kobiety za nim szalały, faceci mu i zazdrościli, i go podziwiali”. Czytaj też: Janusz i Zuzanna Głowaccy: pisarski talent, autoironię i... refleks odziedziczyła po tacie Chodził wyprostowany po Nowym Świecie, w rozpiętej białej koszuli. Jakby zacytować Sailora z „Dzikości serca” Davida Lyncha, ta koszula była jego „symbolem niezależności i wiary w wolność jednostki”. W jednym z wywiadów Głowacki zapytany, czy uroda pomaga mężczyźnie w życiu, odpowiedział: „Za granicą tak. W kraju nie. Jako pisarzowi strasznie mi szkodziła. Nikt nie wierzył, że coś potrafię. W Polsce uważa się, że pisarz powinien być mały, garbaty i przegrany. Nie należy dobrze traktować twórcy, który dobrze wygląda i jest zadowolony”. Gdyby tylko posłuchać opowieści z tamtych czasów, wydawać by się mogło, że artyści nic nie robili, tylko, używając współczesnego słownictwa, „lansowali się na salonach”. A „salony” to były Hybrydy, Kameralna, SPATiF, Ściek na Trębackiej i Czytelnik na Wiejskiej. W Czytelniku właśnie spotykam się z Grażyną Hase, projektantką mody, kultową postacią lat 60. i 70., porozmawiać o Januszu. „Weszłam tu, mówi, i nie zobaczyłam żadnej znanej twarzy”. Rozejrzała się. „Janusz zwykle siadał tam, w rogu. Zakładał jedną długą nogę na drugą, czytał”. Płacąc za dwa kompoty, zapytałam panią za ladą, czy obok zdjęć Holoubka i Konwickiego teraz zawiśnie Głowacki. Usłyszałam: „To prezes zdecyduje”. Jakiś złośliwy chochlik podszepnął mi, że Janusz skomentowałby to tak: „Zawsze jest jakiś prezes”. A gdzie legenda? Zobacz również: Piotr Woźniak-Starak stracił tatę, gdy był kilkuletnim chłopcem. Jerzy Woźniak zmarł na nowotwór, syn był dla niego najważniejszy Na tym szlaku wiodącym przez Krakowskie Przedmieście, Nowy Świat, Aleje Ujazdowskie złamało sobie życie wielu artystów. Ale nie Głowacki. Picie było na porządku dziennym, bo świat na trzeźwo był nie do wytrzymania. Jak się piło w PRL-u, Janusz opowiedział Pawłowi Smoleńskiemu w wywiadzie do „Gazety Wyborczej”. I była to rozmowa niezwykła, bo z jednej strony śmieszna, z drugiej przerażająca. Ale znów powtarzając za Głowackim, wszystko w życiu jest albo śmieszne, albo straszne. Mówił: „Dlaczego artyści mieli nie pić? W ogólnej frustracji w modzie było marnowanie sobie zdrowia i talentu. Większości się udało. Ale tak się składa, że więcej świetnych książek albo filmów powstało wtedy po pijanemu niż teraz na trzeźwo”. Prawdą jest, wracając do prawd i mitów, że pił wtedy dużo z Himilsbachem i Maklakiewiczem. Ale nigdy tak do dna, bo jakiś niezwykły instynkt samozachowawczy nie pozwolił mu zmarnować talentu. „Wchodząc do Ścieku, opowiadał, wybierałem sobie na sali najbrzydszą kobietę i piłem, patrząc na nią. Kiedy już wydawała mi się piękna, wołałem kelnera, płaciłem rachunek i wychodziłem”. Przy tym „rozsądnym” piciu udało mu się napisać kilka zbiorów opowiadań, w tym wspomnianą „Wirówkę nonsensu”, „Nowy taniec la-ba-da i inne opowiadania”, „W nocy gorzej widać”, scenariusze do „Rejsu”, „Polowania na muchy” czy „Trzeba zabić tę miłość”, a także sztukę „Kopciuch”. Z tym „Kopciuchem”, a raczej na jego premierę w Royal Court Theatre w Londynie, pojechał w grudniu 1981 roku. Jeszcze nie wiedział, że zaczyna nowy rozdział w swoim życiu. Ale to była prawda. Nie mit. *** Nie lubił „gdybać”. Bo i jaki tego sens? Co by było, gdyby został w Polsce? Odpowiadał w swoim stylu: „Pewnie skończyłbym jako alkoholik”. A potem dodawał: „Albo napisałbym świetną książkę o stanie wojennym. Zawsze czułem, że przechodzi mi koło nosa wielki temat”. Stan wojenny zastał go w Londynie i w „próbach” do „Kopciucha”. W jednych dżinsach i dwóch koszulach, bo walizkę miał pustą, by przywieźć do domu prezenty. Jak napisał w „Z głowy”: „…dzięki akcji generała Jaruzelskiego i krzywdzie narodu polskiego w jednej chwili zamieniłem się z nikomu nieznanego prowincjonalnego pisarza w zupełną znakomitość”. W Warszawie zostawił ówczesną narzeczoną, późniejszą żonę, Ewę Zadrzyńską i dwuipółletnią córkę Zuzię. Krótko potem wezwała go Ameryka. Bennington College w Vermont zaproponował mu prowadzenie kursów o Kafce, Czechowie i Dostojewskim. Ale Głowę ciągnął Nowy Jork i Broadway. Podśpiewując Sinatrę z filmu „New York, New York”, tłumaczył sobie: „Jeśli uda ci się tutaj, uda ci się wszędzie”. Jak mówi Jerzy Iwaszkiewicz, Janusz nigdy nie mówił źle o Ameryce. Nawet jak wspominał swoje emigracyjne początki, pomieszkiwanie u ludzi, chodzenie na piechotę, bo nie stać było go na metro, niedojadanie czy znoszenie do domu wyrzuconych na ulicę materacy, bo nie miał na czym spać, zawsze była w tym ironia i dystans. Wszyscy powtarzają za Głowackim, że emigrant traci wszystko prócz akcentu, i to też było jego udziałem, ale przecież, jak pisał Beckett, nie ma nic śmieszniejszego niż nieszczęście. Opowiadał: „Strasznie się w Nowym Jorku naupokarzałem. To było upokorzenie znanego w Polsce pisarza, o którym nikt tu nic nie wie i którego książek czy sztuk nikt nie ma ochoty przeczytać”. Rafał Olbiński, dziś światowej sławy malarz, wówczas również nowojorski początkujący emigrant: „Przez kilka miesięcy Janusz mieszkał u mnie w pracowni na 85. i Lexington Street. Każdy z nas marzył o »american dream«, a Janusz bardzo chciał, żeby to było szybko. Ale nie udawało się. Piliśmy czasem wino w pobliskim Central Parku i marzyliśmy: »Mieć cztery tysiące dolarów na miesiąc. To byłaby bajka«”. Spotkanie ze słynnym dramaturgiem Arthurem Millerem zaowocowało pierwszą szansą na sukces. Wystawienie „Kopciucha” w 1984 roku w broadwayowskim Public Theatre było dla Głowackiego sprawą życia i śmierci. Pierwsza sztuka w Nowym Jorku. Jakby była klapa, już by się z tego nie podniósł. Ale nie było klapy tylko entuzjastyczne recenzje, gratulacje i szansa na godne życie w Ameryce. Zuzanna Głowacka, córka Janusza, wspomina, że kiedy po przyjeździe do Nowego Jorku weszła do mieszkania, które zajmował ojciec, zobaczyła malutkie zakratowane okno, wychodzące na inne zakratowane okno. Tata przytulił ją i powiedział: „Zapamiętaj to, Zuziu, nareszcie jesteś w wolnym kraju”. Dwa lata po „Kopciuchu” wystawiono kolejną sztukę Janusza, „Polowanie na karaluchy”. Rzecz o polskich emigrantach, cierpiącym na bezsenność pisarzu i jego żonie aktorce też okazała się sukcesem. Głowacki bohaterów ubrał w swoje emigracyjne doświadczenia. W swoją bezsenność, bo cierpiał na nią całe życie, w swoje lęki przed jutrem, frustracje, że nic nie jest tak, jak być powinno, w swoją samotność, bo w Nowym Jorku wszyscy są samotni, choć się do tego nie przyznają. Sukces tu wcale nie oznacza, że jesteś na szczycie. Głowacki bywał na szczycie, ale wiedział, jak łatwo z niego spaść. Gdy coś osiągnął, jak opowiada Rafał Olbiński, nie miał już czasu na marzenia i wspominanie ojczyzny. Trzeba było dalej pracować, walczyć. Po sukcesie kolejnego przedstawienia, wystawionej w 1992 roku „Antygonie w Nowym Jorku”, odetchnął, że do kraju wróci z tarczą, nie na tarczy. Kiedy wcześniej, w 1989 roku, po ośmiu latach nieobecności, wylądował na Okęciu i postawił nogę na polskiej ziemi, już w wolnej Polsce, poczuł wzruszenie. I to wzruszenie go prześladowało. Ameryka, Polska. Nowy Jork, Warszawa. Pomiędzy – ocean niepewności. Zostać? Wrócić? Krystyna Morgenstern: „Nie umiał sobie znaleźć miejsca. Stale mówił: »Już wyjeżdżam«. Potem szybko wracał. I znów w gotowości do odlotu”. „Wtedy, powiedział mi kiedyś, musiałem zrobić coś, czego przez lata unikałem. Zastanowić się nad sensem własnego życia”. *** ZOBACZ TEŻ: Janusz Głowacki i Ewa Zadrzyńska: pomimo rozwodu pozostali bliskimi przyjaciółmi W filmie dokumentalnym o Januszu, „Depresja mon amour”, w reżyserii Rafała Mierzejewskiego z 2008 roku, Głowa wspominał 11 września 2001. Mówił: „Wyglądało to jak z horroru, takiego po wybuchu bomby atomowej. Ulice były pokryte tysiącami kobiecych butów, a dookoła uciekał tłum ludzi pokrwawionych i okrytych kurzem. Ten kurz pochodził ze spalonych mebli i ze spalonych ciał. I wtedy mi się przypomniała moja ucieczka z powstania warszawskiego, kiedy byłem sześcioletnim chłopcem. Wyprowadzała mnie matka, szliśmy w tłumie ludzi, a za naszymi plecami paliła się Warszawa”. Po ataku na World Trade Center dla wielu ludzi runął mit bezpiecznej Ameryki. Dla Janusza trochę też. Czasem właśnie to wydarzenie podawał jako powód powrotu do Polski. Ale to też był trochę mit. Rafał Olbiński: „Janusz był zmęczony Nowym Jorkiem. To jest miasto dla młodych ludzi, którzy mają siłę, by walczyć. W Nowym Jorku nie możesz się zatrzymać nawet na chwilę, bo już czujesz czyjś oddech na plecach. Poza tym, jak mawiał Cezar, lepiej być pierwszym na prowincji niż drugim w Rzymie. Mimo niezwykłego talentu Janusz tam był jednym z wielu, w Polsce był największą gwiazdą”. W 2004 roku zmarła matka Janusza, jak twierdzą niektórzy, najważniejsza kobieta w jego życiu. Mieszkanie na Bednarskiej zostało puste. Janusz, mimo że matki już nie było, coraz częściej się w nim pojawiał. Znów, jak za dawnych czasów, chodził swoim szlakiem od Bednarskiej do Ujazdowskich. Tylko wtedy nie było już ani Kameralnej, ani Ścieku na Trębackiej, ani tego SPATiF-u. Zawsze powtarzał, że nie dekoracje są ważne, ale ludzie. Ludzi też było mniej. Himilsbach i Maklakiewicz, starzy kompani od kieliszka, już nie żyli, wielu się rozpierzchło po świecie, wielu, w nowej rzeczywistości, zmieniło. Już nie było tej szalonej atmosfery, tej wiecznej zabawy, tego picia i jednoczenia się przeciw wspólnemu wrogowi, czyli partii. Nowa Polska, z jednej strony wolna i otwarta, nie pamiętała już tamtego świata, z którego wyrósł. Trochę szukał jej śladów. I tak w 2004 roku poznaliśmy się w Lotosie na Belwederskiej, w którym czas zatrzymał się 30 lat wcześniej. Gdzie wciąż podawano tatara, sałatkę warzywną, setę i galaretę. Sama nie wiem, co tam wtedy robiłam, ale to spotkanie zaowocowało naszą serdeczną znajomością, więc ilekroć przejeżdżam przy Lotosie, błogosławię ten wieczór. Janusz szybko stał się ulubieńcem nowych mediów, co – jak mówi Grażyna Hase – wiecznie wypominało mu polskie piekiełko. Udzielał wywiadów w prasie, pojawiał się w telewizji, komentował wydarzenia od politycznych, kulturalnych po sportowe. Choć bywało, że kpił z mediów i mówił, że są miałkie, lubił tę swoją ekspozycję. Zawsze jednak na własnych warunkach. Nie skorzystał z zaproszenia do show Kuby Wojewódzkiego, bo chciał w programie być sam, a gospodarz wzbraniał się, że konwencja jest inna. Janusz miał w dupie konwencje i w tym tkwiła jego niezależność. Mówiło się o nim „bywalec”, ale on zwykle po godzinie opuszczał przyjęcia. Zmieniło się też jego życie osobiste. Po rozwodzie związał się z pieśniarką, aktorką i kompozytorką z Ukrainy Oleną Leonenko. Janusz uwielbiał Olenę. Była jego pokrewną duszą i fascynowała go nie tylko jej uroda, ale przede wszystkim talent. Rozdarte serce, słowiański smutek. Razem napisali wiele filmów, słuchowisk, sztuk. Janusz zawsze powtarzał: „Olena jest niesamowita”. Iwaszkiewicz wspominał, jak kiedyś podczas występu Olena zrzuciła buty, nie przerywając śpiewania. „Szepnąłem Januszowi na ucho: »Zrobiła to tak, jak Édith Piaf«. Był autentycznie wzruszony”. Nigdy nie zamieszkali razem, do czego się przyznawali, bo jak w jednym z wywiadów mówiła Olena: „Kiedy on musi być sam – jest sam. Kiedy ja muszę być sama – jestem sama. Dajemy sobie przestrzeń, każdą przestrzeń. Nigdy nie czuję się przy nim samotna. Jest zawsze, kiedy go potrzebuję”. Mało kto wiedział, że kilka lat temu się pobrali. Czytaj też: Irena Jarocka i Seweryn Krajewski zakochali się w sobie, lecz długi związek nie był im dany. Przyjaźnili się aż do śmierci Janusz, choć przypięto mu łatkę playboya, jak mówi Grażyna Hase, w kontaktach z kobietami był delikatny, wrażliwy, nieco wycofany. To one go podrywały, nie on. Nigdy też o kobietach nie opowiadał, był dyskretny. Nie lubił też mówić o ludziach, o których wiedział więcej i których widział w niewygodnych okolicznościach. Po śmierci aktorki Elżbiety Czyżewskiej odmówił udzielenia wywiadu do książki, która wówczas o niej powstawała. „Przyjaciele” Czyżewskiej byli oburzeni. Rozmawialiśmy o tym. Powiedział: „Nie chcę kłamać, a po co mam mówić rzeczy, które wywołają sensację”. Ale kiedy do Polski sprowadzono prochy Czyżewskiej, która od lat 60. mieszkała w Nowym Jorku, jako jedni z nielicznych z Iwaszkiewiczem uczestniczyli w pochówku. „Przyjaciół” Czyżewskiej raczej nie było. *** Pisanie mi nie idzie. Męczę się kolejny dzień. Otwieram i zamykam komputer. Kiedyś zwierzyłam się Januszowi, że nienawidzę pisać. I to chyba coś nie tak, żeby dziennikarz nienawidził pisania. Skwitował to krótko: „Pisać lubią tylko grafomani”. On nie cierpiał pisania i pisanie go męczyło. Kiedyś powiedział, że dbając o swój wizerunek playboya, bywalca i kawiarnianego pisarza, nie może się przyznawać do tego, że codziennie rano zasłania zasłony i pisze przez pięć godzin, nie wstając od biurka. To by zniszczyło jego mit. Pisał ręcznie, na białych kartkach. Nie umiał pisać na maszynie, o komputerze nie wspominając. Nie był człowiekiem techniki, komórkę miał starą, na przyciski, z poprzedniej epoki. Kiedy już napisał swoje, dyktował to zaprzyjaźnionej od lat pani, która przepisywała na komputerze. Dokładnie tak, jak przed laty pierwsze recenzje i opowiadania dyktował matce. Któregoś razu, gdy opowiadanie okazało się zbyt śmiałe, a może świńskie, matka ostrym ruchem odsunęła od siebie maszynę. „Tego ci nie przepiszę”, powiedziała, a Janusz zrozumiał, że jeśli dyktując, będzie się wstydził tego, co napisał, rzecz trzeba skreślić i napisać od nowa. Nie był płodnym pisarzem. I pisał wolno. Napisał zaledwie kilka książek, kilka scenariuszy filmowych, kilkanaście sztuk, z których, jak sam twierdził, udały mu się tylko cztery: „Kopciuch”, „Polowanie na karaluchy”, „Antygona w Nowym Jorku” i „Czwarta siostra”. Choć była to oczywiście kokieteria, te właśnie cztery dramaty dały mu za granicą status pisarza kultowego i do dziś wystawiono je w kilkudziesięciu krajach świata. „Antygonę” pisał trzy lata, cyzelując każde słowo, błąkając się nocą po Central Parku, by uchwycić atmosferę bezdomnego Nowego Jorku. „Good night, Dżerzi” też zajęło mu parę lat. Nieźle go zmęczył scenariusz do „Wałęsy. Człowieka z nadziei” w reżyserii Andrzeja Wajdy. Nie do końca zgadzał się z reżyserem, który nie chciał w scenariuszu kilku scen, które dla Janusza były kluczowe dla filmu. Opowiadał mi kiedyś, naśladując styl mówienia reżysera, że korespondencja między nim a Wajdą weszła w fazę służbową. „Drogi Januszu”, tytułował swoje listy Wajda, a potem następował wykład, dlaczego tej sceny nie umieści w filmie. „Drogi Andrzeju”, zaczynał swoją polemikę Głowacki, dlaczego ta scena być jednak powinna. Książka, którą potem wydał, „Przyszłem, czyli jak pisałem scenariusz o Lechu Wałęsie dla Andrzeja Wajdy”, była znakomitym i zabawnym podsumowaniem pracy dwóch Mistrzów, ale też gorzką satyrą na dzisiejszą Polskę. Choć o Głowackim zawsze mówiło się, że jest jednym z największych polskich pisarzy, rzadko kto czytał coś Głowackiego. Głowacki nie jest pisarzem łatwym i przyjemnym. Każde słowo i zdanie jest przemyślane i zmusza do myślenia. Janusz poważnie traktował swoją misję. Kiedyś na prelekcji tłumaczył studentom, ile czasu poświęcił, by nauczyć się ciekawie pisać, że „ktoś gdzieś wszedł”. Mało kto potrafi też wymienić tytuł choćby jednej z jego książek, ale na przyjaźń z Głowackim zawsze był snobizm i wypadało się tym pochwalić. Sam Janusz mówił, że książki pisze dla siebie, a jeśli przy okazji kogoś zainteresuje, to dobrze. I dodawał: „Spotkało mnie już w życiu tyle zawodów od czytelników czy widzów moich sztuk, że jestem przygotowany na brak zrozumienia”. Zresztą konia z rzędem temu, kto rozumiał Głowackiego. Kto zawsze uchwycił jego dowcip, pojął ironię, nadążył za jego tokiem myślenia. Janusz przysłuchiwał się dyskusjom, jakby nieco wycofany, z boku, a potem jedno słowo, puenta, myśl i cała ta gadanina celnie, trafnie podsumowana. Po co tyle gadać. Wychodził, a ta myśl krążyła w powietrzu, wśród ludzi, przekazywana z ust do ust. Mówić „Głowackim” – kolejny snobizm. Myśleć „Głowackim” – tego nie potrafił nikt. *** CZYTAJ TEŻ: Olena Leonenko-Głowacka o Januszu Głowackim: „Cały czas jest ze mną, czuję go… Moja miłość trwa” Ostatnie chwile życia Janusza Głowackiego Ostatnie lata nie były łatwe dla Janusza. To znaczy on twierdził, że wszystko jest OK. Jak zawsze. Miał swoją samotnię na Bednarskiej, w mieszkaniu po matce, gdzie rzadko kogoś zapraszał. Choć po powrocie do kraju zrobił w nim remont, wszystko wyglądało jak żywcem wyjęte z lat 60. Książki były wszędzie, doszły tylko plakaty z premier jego sztuk. Pisał, jadał w Czytelniku, spacerował swoim szlakiem. Żył, tak jak zawsze żył. Ale było inaczej. Z wielu powodów. Wrócił do wolnej Polski i to go napędzało. Mógł bez cenzury pisać o tym, co mu w duszy grało. Jednak polityka, którą się starał nie zajmować, burzyła jego spokój. Nie rozumiał nowej władzy. Tego, że Czesława Miłosza i Lecha Wałęsy miało nie być w podręcznikach do literatury czy historii. W wywiadzie, którego udzielił Donacie Subbotko z „Gazety Wyborczej”, mówił, że „spieprzyliśmy ten świat”. I, cytując Janusza, „dalej go pieprzymy”. To był jego ostatni wywiad, choć o tym nie mógł wiedzieć. Mówił gorzko. O Putinie, Trumpie, polskich rządach, narodowej telewizji, którą jak włącza, to „albo się popłacze, albo roześmieje”, o uchodźcach, narodowych kompleksach, krytykach w Polsce, którzy mu zawsze „jebali” sztuki w swoich recenzjach. Dużo przeklinał, ale Janusz generalnie przeklinał, choć robił to z wdziękiem wybitnego pisarza i językoznawcy. Ludzie, którzy go ostatnio widzieli, mówili, że miał smutne oczy. Jedni twierdzili, że schudł i zmarniał, z postawnego mężczyzny zrobił się mały, jakby się skulił. Inni, że to wcale nieprawda. Grażyna Hase: „Widziałam go niedawno w Juracie. Wyglądał jak zawsze. Nie zauważyłam niczego podejrzanego. Nawet się zastanawiałam, jak to jest, że on od pół wieku się nie zmienił. Sylwetka, ruchy, styl ubierania. Świat się zmienił, a Janusz pozostał taki sam”. A te smutne oczy… W filmie „Depresja mon amour” Janusz mówił: „Myślę, że coś, co dziś łączy ludzi bardziej niż internet i popkultura, to silne poczucie depresji”. Depresja, moja miłość. Coś w tym było. Kazimierz Kutz powiedział kiedyś o Januszu, że jest małą, wrażliwą dziewczynką, ukrytą w ciele dorosłego mężczyzny. A Janusz zawsze powtarzał, że przegrani ludzie, których przerasta rzeczywistość, są mu bliżsi niż wygrywający. I to nie była kokieteria. *** 12 sierpnia 2017 roku wyjechał razem z żoną i przyjaciółmi do Egiptu, do Marsa Alam. 18 sierpnia wieczorem poczuł się tak źle, że trzeba było wezwać pogotowie. Zmarł o piątej nad ranem następnego dnia. Egipscy lekarze napisali w akcie zgonu, że to „zastoinowa niewydolność serca wskutek podwyższonego ciśnienia krwi”. Janusz chciał, by jego prochy rozsypano „gdzieś”, to znaczy „gdziekolwiek”. Na wakacjach zamiast odpoczywać, zwykle pracował. Był pracoholikiem, choć trochę to ukrywał. Większość jego książek nabierała formy właśnie na wakacjach. Ze świeżą głową siadał do prawie gotowych już tekstów i zmieniał kolejność rozdziałów, poprawiał, cyzelował zdania, słowa i puenty. A że „Z głowy 2” prawie skończył, pewnie, jak to on, szukał mocnego zakończenia. Życie dopisało je samo. Janusz by powiedział: „Śmierć na koniec? Jakie to banalne!”. Tekst Katarzyna Przybyszewska-Ortonowska
Zniknęła u szczytu sławy, macierzyństwo ją przytłoczyło Jak dziś wygląda życie Tatiany Okupnik?
Wyznała, że chciała uciec od swoich bliskich. Teraz przełamuje tabu
W masowej świadomości zaistniała jako wokalistka zespołu Blue Café. Wylansowała z nimi takie hity, jak „Do nieba, do piekła” czy „You May Be In Love”. Ale u szczytu sławy Tatiana Okupnik zniknęła. Próbowała rozwijać karierę solową, wzięła udział w „Tańcu z gwiazdami”, w którym zajęła drugie miejsce i... zniknęła. Trasy koncertowe zamieniła na domowe zacisze, zaś Polskę na USA. Dziś powróciła, ale głośno mówi o tym, ile kosztowało ją macierzyństwo i jak bardzo zmieniło się w jej życiu wszystko... Tatiana Okupnik: życie rodzinne, mąż, narodziny dzieci Mąż Tatiany Okupnik, Michał Micielski, zawodowo jest menadżerem Marcina Gortata, a prywatnie zawsze stoi w cieniu żony. Kiedy w 2013 roku wzięli ślub, media dowiedziały się o tym dwa tygodnie po ceremonii. O weselu artystki poinformował jako pierwszy koszykarz, który na Twitterze opublikował zdjęcie z tego wyjątkowego wydarzenia. „Nie będę udzielała wywiadów razem z mężem, nie będę publikowała zdjęć na łamach prasy’’, zapowiedziała Okupnik tuż po ślubie. Kolejne przełomowe wydarzenie dla piosenkarki nadeszło trzy lata później. „Matylda. Szczęście. Jestem mamą. Rodzice w siódmym niebie!’’, napisała Tatiana Okupnik w dniu swoich 38. urodzin, publikując zdjęcie małych stópek dziecka. W tamtym czasie gwiazda została mamą! Dziewczynka przyszła na świat 15 sierpnia 2016 roku, Jej ojcem chrzestnym według tabloidów został Marcin Gortat. „Spokój i bezpieczeństwo, jakie daje mi życie prywatne, spowodowało, że pozwoliłam sobie na okazanie słabości”, wyznała Okupnik w jednym z wywiadów. Był rok 2018, gdy artystka podzieliła się kolejną radosną wieścią. „Matylda ma brata”, napisała wówczas na Instagramie. Piosenkarce udało się drugą ciążę zachować w całkowitej tajemnicy. Wiadomo, że synek gwiazdy dostał na imię Tymon. Czytaj także: Poznał ich Marcin Gortat, przetrwali kryzysy. Historia miłości Tatiany Okupnik i Michała Micielskiego Tatiana Okupnik o ciężkich przeżyciach związanych z macierzyństwem i chorobie Mijały kolejne miesiące i w końcu ulubienica publiczności zaskoczyła szczerym i intymnym wyzwaniem. Zrobiła to, by okazać wsparcie innym kobietom. Okazuje się, że jeden z porodów był dla artystki ogromnym cierpieniem. „Mój poród trwał 33 godziny i 5 godzin parłam. Po dwudziestej godzinie poprosiłam o znieczulenie, dostałam kroplówkę. Działała godzinę, ale wiadomo, że po godzinie bolało jak choroba. W związku z czym po kolejnej godzinie nie wiem, która to już była, poprosiłam o epidural”, pisała w sieci Tatiana Okupnik, dodając, że zdarzył się błąd ludzki. „Okazało się, że w ciągu tych 33 godzin któraś z pielęgniarek nie zapisała, ile podała, następna warta nadrobiła i w sumie podano mi dwanaście litrów płynów w kroplówkach. Ja jeszcze do tego piłam. (…) Wiadomo, że te płyny nie mogły być przerobione i znalazły się w dolnej części mego ciała”, czytaliśmy w sieci. Ostatecznie zadecydowano się na poród dziecka przy pełnej narkozie jego mamy. „Moje ciało wyszło poza swoje granice. (…) Efekt był taki, jaki był, że zostały rozdarte na całej długości całe mięśnie pochwy, tylna ściana pochwy została rozerwana, wycieniona i wtedy jeszcze nie wiedziałam, zrobiły się piękne recto cele”, relacjonowała wokalistka. Po pewnym czasie od tego wyznania mama dwójki dzieci poddała się zabiegowi plastyki pochwy. „To nie jest tylko po to, żeby twoja c****a – pochwa wyglądały ładnie, tylko po to, żeby organizm mógł podjąć funkcje fizjologiczne”, pisała na Instagramie 44-latka. W sierpniu 2022 roku wokalistka udzieliła wywiadu dla Plejady, w którym wyznała, że ciąże odbiły się również na jej psychice. „Czułam się bardzo smutna, samotna i zagubiona. A moi bliscy nie byli w stanie zrozumieć, co się ze mną dzieje. Przecież zawsze byłam pozytywną osobą, która nawet w najtrudniejszych chwilach umiała znaleźć coś dobrego. Czekało mnie macierzyństwo, które konotowane jest ze szczęściem, a mnie rozłożyło na łopatki" - wyznała w rozmowie z Plejadą. „Zdawałam sobie sprawę, że nie zawsze będzie różowo, ale przytłoczył mnie ogrom ciemnych emocji. Po raz pierwszy w życiu czułam, że nie daję sobie z czymś rady. Poza tym obwiniałam się za to, że tęsknię za tą niezależną Tatianą sprzed lat. Wiedziałam, że powinnam cieszyć się nowym życiem, a nie opłakiwać stare. A ja czułam, że bezpowrotnie coś straciłam. Miałam chwile, gdy chciałam rzucić wszystko i gdzieś uciec. Potem robiłam sobie z tego powodu ogromne wyrzuty sumienia". Czytaj także: Osiemnaście lat temu odeszła z Blue Cafe. To poróżniło Tatianę Okupnik i Pawła Ruraka-Sokala Tatiana Okupnik, Warszawa, 17.11.2022 r. Dolegliwości, które pojawiły się u artystki przy porodach, pozwoliły zdiagnozować chorobę, z którą zmagała się właściwie od dziecka, ale była ona bardzo trudna do rozpoznania. Tatiana Okupnik wyznała, że choruje na zespół Ehlersa-Danlosa, EDS, czyli grupę chorób genetycznych, charakteryzującą się nadmierną wiotkością stawów, delikatną oraz hiperelastyczną skórą. Rozpoznanie tej rzadkiej choroby zajęło jej 42 lata. „Bardzo ciężko postawić diagnozę przez to, że dolegliwości są ze stron różnych układów w organizmie. W moim przypadku musiałoby się zgromadzić lekarzy specjalizacji różnych - od ginekologa, przez neurochirurga, neurologa, dermatologa, alergologa, gastrologa, chirurga szczękowego i jeszcze wielu innych, u których byłam, bo właśnie te układy u mnie siadały, wysiadały" – przyznała w rozmowie z Dorotą Wellman. Na co dzień choroba objawia się u artystki w postaci drżenia rąk, ale ma na to sposób: „Musisz ścisnąć je, by się mniej trzęsły. Natomiast są dni, że wystawię ręce i one będą spokojne. Ale mikrofon trzęsący się nie przeszkadza mi”, mówiła w wywiadzie dla „Dzień Dobry TVN”. ZOBACZ: Syn ma prawie pięć lat, córka siedem. Dzieci Tatiany Okupnik wystąpiły w nowym teledysku mamy Trudny czas położył się cieniem również na jej małżeństwie. Choć ostatecznie Tatianie Okupnik i Michałowi Micielskiemu udało się pokonać kryzys, dziś wokalistka zdaje sobie sprawę, że omal nie doprowadziło to do rozpadu ich związku. „Byłam tak skupiona na dzieciach, że nie miałam w ogóle przestrzeni dla siebie. Moje ciało się zmieniło, przestałam być w kontakcie ze swoją sensualnością, zapomniałam, co to libido. Więc gdy przychodził do mnie mąż i chciał intymności, to jedyne, na co miałam ochotę, to powiedzieć mu, żeby się ode mnie odczepił. To jest trudne dla związków. Wiem, że wiele relacji się przez to rozpada. Zdaję sobie sprawę, że dla mojego męża to musiało być duże zaskoczenie. Owszem, pewnie słyszał, że gdy kobieta rodzi dziecko, to targają nią różne emocje i trzeba być cierpliwym. Ale ileż można? (śmiech) Mijał kolejny rok, a cały czas było tak samo”, ujawniła. Tatiana Okupnik: tak wyglądały początki jej kariery, Blue Café Wychowała się i studiowała w Łodzi, ale pod koniec lat 90. zobaczyła dużą część Polski i świata. Wszystko dzięki muzyce. Tatiana Okupnik w latach 1998-2005 była wokalistką Blue Cafe. Wraz z Pawłem Rurakiem-Sokalem wylansowała takie hity, jak Do nieba, do piekła; You May Be In Love czy Love Song. Grupa reprezentowała nawet Polskę na Eurowizji w 2004 roku – zajęli w Stambule 17. miejsce. Prawdziwym przełomem w karierze Okupnik okazało się odejście z Blue Café w 2005 roku. Nieoficjalnym powodem takiej decyzji miał być konflikt pomiędzy artystką a założycielem bandu. Zakończenie współpracy z Blue Café nie było jedną zmianą, na którą się zdecydowała. Kilka miesięcy później Okupnik wyjechała z Polski. W Londynie poznała osoby, które sprawiły, że jej kariera ponownie nabrała tempa. Grecja, Cypr, Wielka Brytania — w tych państwach single Okupnik powędrowały na sam szczyt list przebojów. Albumy On My Own oraz Spider Web zostały dobrze przyjęte przez krytyków. Niestety, nie na tyle dobrze, żeby mogły je puszczać polskie stacje radiowe. Mimo licznych sukcesów Okupnik, poza granicami kraju, nie zapomniała o Polsce. Czytaj także: Dorota Wellman długie starania o dziecko przypłaciła zdrowiem. Nie żałuje. „Sens pojawił się, gdy urodziłam” Tatiana Okupnik, 2005 Kiedy po zakończeniu pierwszej edycji programu X-Factor wiadomo było, że Maja Sablewska pożegna się z fotelem jurorki, nikt na to miejsce nie typował byłej wokalistki Blue Café. Wiadomość o jej wyborze zaskoczyła wszystkich. Od pierwszego castingu Tatiana miała świetny kontakt z kolegami z jury: Czesławem Mozilem i Kubą Wojewódzkim. Przez dwie edycje we trójkę oceniali osoby startujące w programie. W ostatniej serii do składu jurorskiego dołączyła Ewa Farna. Media rozpisywały się na temat konfliktu pomiędzy Czeszką a Polką, która niedawno wróciła z „artystycznej emigracji’’. Obie wokalistki, zresztą skutecznie, ucinały wszelkie plotki. Zakończenie emisji X-Factora okazało się dla Okupnik końcem pracy w TVN, co niespecjalnie ją zasmuciło. Nie narzekała wtedy na brak zajęć. Artystka w trakcie ostatniej edycji talent show promowała swój, jak do tej pory, ostatni album studyjny zatytułowany Blizna. Na nim rozliczyła się z przeszłością. W wywiadach, których udzieliła, podkreślała, że nie będzie nastawiać się na nagrywanie tzw. radiówek. Konkurujący ze stacją TVN Polsat szybko upomniał się o Okupnik. Wokalistka w 2015 roku wystąpiła w Tańcu z Gwiazdami. W parze z Tomaszem Barańskim zajęła drugie miejsce. Tatiana Okupnik i Paweł Rurak-Sokal, 2005 r. Tatiana Okupnik wróciła do tworzenia muzyki Zawieszona działalność muzyczna otworzyła gwieździe furtkę do innych aktywności. W 2021 roku 44-latka otworzyła kanał na YouTubie. W cyklu Liczby mają imiona poznajemy kobiety, które mówią o trudnych doświadczeniach związanych z porodem i o macierzyństwie. Ostatnie lata to dla artystki także czas na pielęgnowanie relacji rodzinnych. W jednym z wywiadów przyznała, że nie sądziła, że przerwa od śpiewania i koncertowania potrwa w jej wypadku aż 7 lat, ale opieka nad dziećmi w pełnym wymiarze czasowym i ich wychowywanie okazało się dużym wyzwaniem. Obecnie bycie mamą łączy z promocją kolejnych singli. Pierwszy z nich nosił tytuł „Mama (idzie w długą)”. „Wracam z tego miejsca zwanego macierzyństwem, chociaż oczywiście cały czas jestem mamą i nie wypisałam się z tej roli - stwierdzam, że jest najważniejsza. Jeśli miałabym siebie zdefiniować, to najpierw jest mama, potem wokalistka, kompozytorka, tekściara. (...) Trochę można potraktować ten mój powrót jako debiut, ale ktoś mi fajnie napisał, że to może i debiut, ale tym razem więcej osób trzyma za ciebie kciuki”, opowiadała w Meloradio. Drugim singlem, który ukazał się na rynku, był ten o tytule „Puzzle”. O swojej najnowszej płycie opowiedziała kilka miesięcy temu w "Dzień dobry TVN": „To są przede wszystkim emocje kobiece (...) Pisząc te teksty, myślałam o sobie i o tych wszystkich dziewczynach, które otworzyły się przede mną, zwierzyły. Większość materiału jest napisana, a ja delektuję się każdym momentem, koncertem”, wyznała wokalistka. Single promujące najnowszą płytę Tatiany Okupnik zawierają w sobie bardzo cenny przekaz dla wszystkich mam, aby pamiętały o nierezygnowaniu z siebie i zadbaniu także o swoje potrzeby i marzenia. Sprawdź również: Krystyna Prońko - jej fani mówią, że miała głos jak bomba atomowa. Co dzisiaj słychać u piosenkarki? Tatiana Okupnik w Tańcu z gwiazdami, 2015 Tak Tatiana Okupnik wygląda teraz:
Dla pielgrzymów to Ziemia Święta, gdzie przed wiekami żył Jezus i prorok Mahomet wzniósł się do nieba. Dla turystów, którzy szukają czegoś więcej, pokusa zakosztowania kąpieli w Morzu Martwym, pływania na rafach koralowych w Morzu Czerwonym czy zmierzenia się z suchą jak pieprz pustynią. Niewielki Izrael skrywa mnóstwo atrakcji. W południe słońce przypieka tak mocno, że lepiej schronić się w oazach zacienionych palmami i kafejkach z klimatyzacją. Przyjemny chłód można poczuć też w murach świątyń, czasem dosłownie zadeptywanych przez pielgrzymów. Najgoręcej jest na terenie depresji: w dolinie Jordanu, nad Jeziorem Tyberiadzkim, Morzem Martwym czy w dolinie Arawa. Wiosną temperaturę podnoszą wiatry ze wschodu, zwane hamsin (po arabsku „pięćdziesiąt”), gdyż uważano, że wieją 50 dni w roku. Na szczęście, jest to gruba przesada. CZYTAJ TEŻ: Króliczek czy zajączek wielkanocny? Co jest świątecznym symbolem? View Ediplayer on the source website
Przyczyny śmierci Dariusza Siatkowskiego nigdy nie zostały wyjaśnione...
Odejście aktora „Kogla-mogla” wciąż rodzi wiele pytań
W filmie "Kogel-Model" wcielał się w jedną z głównych ról. Dzięki kreacji Pawła Zawady na stałe zapisał się na kartach historii polskiej kinematografii. Kiedy w 2008 roku media obiegła informacja, że 48-letni aktor zmarł nagle w jednym z hoteli pod Łodzią, wszyscy zaczęli zadawać sobie pytania o okoliczności jego śmierci... Od tego tajemniczego zdarzenia mija w tym roku 16 lat. Co się wówczas wydarzyło? Artykuł aktualizowany 11.10.2024 r. Ostatnia publikacja na FB viva.pl 11.10.2024 r. Kariera Dariusza Siatkowskiego. Czuł się niewolnikiem jednej roli O roli w komedii Romana Załuskiego marzył niejeden aktor. Niestety, nie każdy dostąpił tego zaszczytu, a ci, którzy zagrali w filmie Kogel-mogel na długo zawładnęli wyobraźnią widzów w całej Polsce. Do dziś jest on regularnie emitowany na antenie różnych stacji telewizyjnych. Dariusz Siatkowski nie do końca wykorzystał swoją szansę. Po premierze obrazu przepadł. Później grywał już tylko albo epizody, albo role drugoplanowe. Co stało się z mężem filmowej Kasi Solskiej? I czy na pewno była w tym tylko jego wina? W wywiadach żalił się, że rola w kultowej komedii zamknęła mu wiele drzwi. „Reżyserzy trochę boją się mnie obsadzać, bo ciągle kojarzę się wszystkim z Pawłem. Nie wiem, czy kiedykolwiek się od niego uwolnię”, zastanawiał się zasmucony w rozmowie z „Filmem” (cytat za Pomponik.pl). Na domiar złego latem 2008 roku, kilka miesięcy przed śmiercią aktora, w Polsce stacje telewizyjne niemal jednocześnie wyemitowały „Kogel mogel” z okazji 20. rocznicy jego premiery. To z kolei sprawiało, że w wywiadach ponownie Dariusz Siatkowski był pytany o rolę w tej komedii, a nie o te najnowsze aktorskie osiągnięcia... Mimo że w ostatnich latach życia utracił status wielkiej gwiazdy, wiadomość o śmierci Dariusza Siatkowskiego wstrząsnęła widzami, którzy pamiętają go z komedii Kogel-mogel. Po raz ostatni Dariusza Siatkowskiego można było oglądać na ekranie w 2008 roku w filmie Teraz i zawsze. Równolegle występował również w serialu Fala zbrodni. Uchodził za skrytego, choć serdecznego człowieka. Od zawsze otaczała go aura tajemnicy. Tak też było w przypadku jego nagłej śmierci... Czytaj także: Kto pojawił się na premierze "Baby boom, czyli Kogel Mogel 5”? Dariusz Siatkowski, Grażyna Błęcka-Kolska, film Kogel-mogel, Wrocław, 1988 rok Przyczyny śmierci Dariusza Siatkowskiego Zmarł nagle w hotelu w Turczynie pod Łodzią. Nic nie zapowiadało tej tragedii: dzień spędził na planie filmowym. Hipotez na temat jego śmierci powstało wiele, jednak żadna nie została oficjalnie potwierdzona. Początkowo przyjaciele twierdzili, że został zamordowany. Prokuratura wykluczyła jednak taką możliwość, ponieważ drzwi jego pokoju były zamknięte od środka. Mogły je otworzyć jedynie panie sprzątaczki. To właśnie jedna z nich odnalazła ciało Dariusza Siatkowskiego. Co prawda miał narzekać tuż przed śmiercią na infekcję górnych dróg oddechowych, ale nie była ona poważna. Mimo że prowadzący śledztwo w tej sprawie stwierdzili, że właśnie przyjęcie zbyt dużej dawki leków na przeziębienie mogło przyczynić się do śmierci 48-latka (spowodować śmiertelne w skutkach powikłania), nigdy nie zostało to oficjalnie przez prokuraturę potwierdzone. Co zatem wówczas się stało? Po jakimś czasie od śmierci aktora na jaw zaczęły wychodzić mroczne fakty z jego życia. Mówiło się, że zmagał się z samotnością, cierpiał na depresję, której nie leczył, zaś smutki topił w alkoholu. Inni szli o krok dalej i twierdzili, że nie stronił od narkotyków, a nawet... mieszał je z napojami wysokoprocentowymi! „To bzdura! Darek nigdy nie pojawił się w teatrze nietrzeźwy, nigdy nie zawalił żadnej próby, żadnego przedstawienia”, grzmiał na łamach „Expressu Ilustrowanego” Bogdan Hussakowski, będący przez wiele lat dyrektorem Teatru im. Stefana Jaracza w Łodzi. Uchodził także za odkrywcę jego talentu (stało się to w 1984 roku, gdy zobaczył Dariusza Siatkowskiego w przedstawieniu dyplomowym). Wiadomo, że sekcja zwłok Dariusza Siatkowskiego została wykonana. Przebadano je m.in. na obecność alkoholu i narkotyków. Przesłuchano także wielu świadków, w tym jego przyjaciół i znajomych. Jak jednak przypomina portal Pomponik, do dziś nikt nie wie, co stało się z aktami sprawy. A tylko one zawierały szczegółowe informacje i mogły dać jakiekolwiek pojęcia o tym, jak wyglądały ostatnie godziny życia odtwórcy roli Pawła w kultowej komedii. „Coś tu nie gra i nigdy nie grało”, stwierdziła twardo zmarła w grudniu 2020 roku Katarzyna Łaniewska, gdy została zapytana o śmierć kolegi z planu. Dariusz Siatkowski zmarł 11 października 2008 roku. „Odszedł niespodziewanie w wieku 48 lat, w wieku najlepszym i dla aktora, i dla mężczyzny. Ciągle mamy w pamięci jego wyraziste role. Docenialiśmy je pospołu z publicznością i krytykami. Aktorzy o warunkach, jakimi był obdarzony, nie rodzą się na kamieniu. Zostawił po sobie w teatrze puste miejsce. I choć czas płynie dalej, a życie nie znosi pustki, niełatwo będzie Go zastąpić”, pisała zrozpaczona Dyrekcja i Zespół Teatru im. Jaracza w Łodzi po jego śmierci. Ciało aktora spoczęło na cmentarzu przy ul. Gnieźnieńskiej w Koszalinie — rodzinnym mieście aktora. Czy kiedykolwiek dowiemy się, co było przyczyną jego śmierci? Szanse na to maleją z roku na rok... Czytaj także: Jerzy Turek i jego żona Lisia przeżyli razem blisko 50 lat. Nigdy się sobą nie znudzili <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/img0rDFlH-7afb9fc.jpg" width="1801" height="1600" alt="PHOTO: EAST NEWS/INPLUS; SCENY DZIECIECE Z ZYCIA PROWINCJI; CHILD'S SCENES OF PROVINCIAL LIFE; PRODUKCJA: STUDIO FILMOWE ZODIAK; 1985; REZYSERIA: TOMASZ ZYGADLO; SCENARIUSZ: ANDRZEJ MENCWEL, TOMASZ ZYGADLO; ZDJECIA:ZDZISLAW KACZMAREK ; FOTOSY: STANISLAW BIELEJEC" title="Sceny dzieci?ce z ?ycia prowincji" /> Dariusz Siatkowski, film Sceny dziecięce z życia prowincji, 1985 rok Dariusz Siatkowski, film Kroll, Łódź, 1991 rok
Królowa Elżbieta II w czasie swojego panowania poznała aż trzynastu prezydentów USA!
Królowa Elżbieta II była najdłużej panującą monarchinią na świecie. Na tronie Wielkiej Brytanii zasiadała przez 70 lat! Nic więc dziwnego, że w tym czasie spotkała się z niezliczoną ilością innych monarchów, premierów i prezydentów. W tym aż z 13 prezydentami Stanów Zjednoczonych. Przypominamy historię spotkań monarchini z przywódcami USA. Zobaczcie archiwalne fotografie!
„Codziennie jedliśmy chleb z Nutellą”. Oto historia miłości Andrzeja Dudy i jego żony Agaty
Podczas ślubu zdecydowali się na nietypową praktykę
Prezydent Andrzej Duda oraz jego żona Agata rzadko opowiadają o swoim życiu prywatnym. Nieczęsto udzielają wspólnych wywiadów. Nie pojawiają się również na wielkich galach. Obecnie żyją w szczęśliwym związku, który trwa już od ponad trzech dekad. Co połączyło parę prezydencką i jak się poznali? Jak wyglądał ich ślub? Okazuje się, że zdecydowali się na dość niestandardowe praktyki podczas ceremonii... Andrzej i Agata Dudowie — jak się poznali? Poznali się w latach 90. w Krakowie, przez wspólnego kolegę na jednej z imprez. „Pamiętam, że Andrzej odprowadził wtedy mnie i moją koleżankę do domu’’, wspomina po latach pierwsza dama. W trzeciej klasie liceum zaczęli się spotykać. Podobno wielu nie mogło uwierzyć, że są razem, bo byli swoimi przeciwieństwami. Nie była to jednak miłość od pierwszego wejrzenia. On uwielbiał górskie wycieczki, ona była bardziej domatorką: „Nastąpiły kolejne spotkania - wspólne wyjścia do kina i naurządzane wtedy w Pałacu pod Baranami "tańce letnie". Oczywiście już bez koleżanki”, mówiła Agata Duda w jednym z wywiadów. Oficjalnie parą zostali we wrześniu 1990 roku. Ona chwilę później zaczęła studiować germanistykę, on prawo. W rozmowie z Super Expressem prezydent opowiedział o wspólnej podróży autostopem po Europie, która szczególnie zapadła mu w pamięci: „To była spontaniczna podróż, praktycznie bez pieniędzy. Codziennie jedliśmy chleb z nutellą’’, powiedział Andrzej Duda. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Kamil Maćkowiak szczerze o swojej mrocznej przeszłości. Aktor pokonał depresję i uzależnienia Dziś można powiedzieć, że są najlepszym dowodem na to, że przeciwieństwa się przyciągają. „Dudek, bo tak wołali na niego rodzice, od razu zagiął na Agatę parol. On się jej niespecjalnie podobał, nie chciała z nim iść na tańce. Kiedy w końcu poszła, wiła się jak piskorz, gdy Andrzej w tańcu, niby to przypadkiem, usiłował przylgnąć ustami do jej szyi, włosów czy policzka*”. Osoby z otoczenia pary prezydenckiej, z okresu, kiedy oboje byli jeszcze w liceum, twierdzą, że to Andrzej Duda zabiegał o jej względy. Jak czas pokazał — skutecznie. Dla przyszłego prezydenta to była miłość od pierwszego wejrzenia. Agacie zakochanie się w Andrzeju zajęło więcej czasu. View Burdaffi on the source website Andrzej i Agata Duda - ślub, życie prywatne W 1994 roku para prezydencka wzięła ślub cywilny, a rok później, 18 lutego 1995 roku – kościelny, w krakowskim kościele Wizytek. Mama Andrzeja Dudy ujawniła szczegóły ceremonii w książce „Rodzice prezydenta. Janina Milewska-Duda i Jan Tadeusz Duda w rozmowie z Mileną Kindziuk". Ujawniła wówczas, że to ona osobiście poprowadziła swojego syna do ołtarza za sugestią księdza. „Ich ślub był niezwykłym przeżyciem dla nas i wielkim wydarzeniem. Sakrament błogosławił w kościele Wizytek ksiądz Mieczysław Maliński, który wcześniej był spowiednikiem Andrzeja i Agaty. To on zasugerował, żeby Agatę do ołtarza prowadził jej ojciec, a ja miałam prowadzić Andrzeja. Tak też się stało. Dodatkowo w czasie mszy Agata i Andrzej sami przeczytali czytania mszalne. Oczywiście także Pieśń nad pieśniami" - zdradziła Janina Milewska-Duda. W październiku przyszła na świat ich córka, Kinga. „Cenię Andrzeja za to, jakim jest człowiekiem, mężem i ojcem.. Można by powiedzieć, że posiada komplet tych cech, które, według mnie, powinien mieć ojciec rodziny. Daje nam, mnie i córce, duże poczucie bezpieczeństwa, pamięta o wszystkich świętach i ważnych okazjach, pojawiając się czasem niespodziewanie w drzwiach z bukietem kwiatów. Jest w tym uroczy”, mówiła pierwsza dama. Czytaj też: Leszek Lichota i Ilona Wrońska: „Małżeństwo jest instytucją zbędną! Można szczęśliwie żyć bez urzędowych papierów” W rozmowie z Super Expressem w 2016 roku, Andrzej Duda mówił: „Mam wspaniałą, mądrą, bardzo dobrą żonę, którą ogromnie kocham. Jesteśmy normalnym małżeństwem. W małżeństwie są spory o różne kwestie, o wychowanie dzieci, o to, jak się zachować w danym momencie, jeśli chodzi o sprawy domowe, o to, jak wydać domowe pieniądze. Są spory o różne rzeczy i to jest naturalne. Każde z nas ma swoje poglądy na wszystkie sprawy”, mówił. W tym samym wywiadzie przyznał także, że jego żona jest osobą niezależną i to, że jako pierwsza dama nie zabiera głosu w sprawach politycznych jest tylko i wyłącznie jej decyzją: „Pierwsza dama jest osobą, która powinna się starać świadczyć dobro. I moja żona to robi. Przyjęła sobie dwa obszary: sprawy społeczne, w tym przede wszystkim charytatywne, i kwestie edukacyjne”, podkreślał w Super Expressie. „Relacja między prezydentem a żoną wygląda na dość chłodną. Inaczej z córką - tę obdarza spojrzeniem pełnym uczucia, podziwu”, komentowała przed laty w rozmowie z Polityką dr Monika Kaczmarek-Śliwińska, autorka podręczników o kształtowaniu wizerunku i opracowań o sztuce komunikowania się. „Przytulenie, objęcie, wyciągnięcie dłoni czy pocałunek sprawiają wrażenie sztucznego i bardziej na potrzeby mediów niż wynikające z rzeczywistej potrzeby i odruchu osób sobie bliskich”, wyjaśniała ekspertka. View Burdaffi on the source website 12.07.2020. Andrzej Duda, Agata Duda, Kinga Duda *cytat pochodzi z książki pt. „Agata Kornhauser-Duda. Pierwsza Dama Rzeczpospolitej”, wydanej przez Wydawnictwo Astrum
Nina Terentiew: „Kiedy jesteś spełniona zawodowo, sukces jest twoim pancerzem’’
Dyrektor Programowa Telewizji Polsat szczerze o sukcesie, życiu prywatnym i rodzicielstwie
Kiedy po raz pierwszy poczułaś, że płacisz wysoką cenę za sukces? „Gdy kolejny raz skomplikowało się moje życie osobiste. Wtedy zrozumiałam, że nie jestem już anonimową kobietą. Jestem Niną Terentiew. Niną T. Kropka. I to jest bardzo miłe, ale jest to też plecak pełen kamieni, który cholernie gniecie plecy”. W ramach cyklu "Archiwum VIVY!" przypominamy wyjątkową rozmowę redaktor naczelnej VIVY! Katarzyny Przybyszewskiej-Ortonowskiej z Niną Terentiew! Wywiad ukazał się w naszym magazynie w 2009 roku. Fajnie jest być Niną T.? Czasami tak... Wahasz się? Bo to zależy od punktu widzenia. Gdybym nie była Niną T., nie siedziałybyśmy, patrząc na morze, i nie analizowały, jak to jest być Niną T. Może bez tego moje życie byłoby smutne i nudne. A może wygrałam na loterii życia piękny los, więc po co zastanawiać się, dlaczego nie wygrałam innego? Może Bóg obraziłby się na mnie, że jestem zachłanna. „Dlaczego, kobieto, masz mieć w życiu wszystko?”, spytałby. „Czy jesteś kimś specjalnym, żeby mieć wszystko?”. Nina T. jest kimś specjalnym! Nie przesadzaj. Wszystkiego nie mam. Albo powiem inaczej: Nina T. dużo od życia dostała i dużo z własnej woli oddała. Komu, na Boga?! Telewizji! Kiedy 30 lat i 20 kilo temu zaczynałam przygodę z telewizją, nie miałam pojęcia, że sukces kawałek po kawałku odbiera życie prywatne. Na początku myślałam: To jest taki mały kawałek, w ogóle go nie zauważam. Ale on zabierał coraz więcej, jak morze zabiera plażę podczas sztormu. Któregoś dnia się budzę i myślę: Boże, tyle już mi zabrał... Co robić? I co zrobiłaś? Zastanowiłam się więc i mówię do siebie: Chciałabyś być jednocześnie Niną T. i mieć przez całe życie jednego cudownego męża, który nosiłby cię na rękach? Zamiast jednego ukochanego syna – trzech i jeszcze dwie córki? I karierę, i wielką kochającą się rodzinę? I może jeszcze chciałabyś do tego masę pieniędzy, bo mąż mógł- by się okazać świetnym biznesmenem albo wielkim profesorem jeżdżącym z kongresu na kongres? Pewnie. Możemy sobie konfabulować takie bajki w nieskończoność. Kiedy zapytałam kiedyś Hankę Bielicką, dlaczego nie ma męża, dzieci, odpowiedziała: „Bo sztuka nie lubi się dzielić”. Z sukcesem pewnie bywa podobnie. Nina T. dużo od życia dostała i dużo z własnej woli oddała. Kiedy zaczynałam przygodę z telewizją, nie miałam pojęcia, że sukces kawałek po kawałku odbiera życie, jak morze zabiera plażę podczas sztormu Więc, bo już nie wiem, dobrze być Niną T. czy nie? Bardzo dobrze. Idę sobie ulicą, a ludzie się do mnie uśmiechają, kłaniają, pokazują: „O, idzie Nina”. A moja ukochana mama nawet nie zdaje sobie sprawy, że istnieje tamta Nina. Wciąż się o mnie martwi, czy mi dobrze idzie w pracy, czy wystarczy mi na coś pieniędzy, czy w ogóle mam coś w lodówce. Ale gdybyś nie była Niną T... ...tobym nie poznała Marka Grechuty i Czesława Niemena, nie flirtowałby ze mną Mastroianni. Nie byłabym na prywatnej audiencji u Ojca Świętego, która zmieniła wiele w moim życiu. Nie przeszłabym się w Cannes po czerwonym dywanie, nie nakręciłabym filmu o pobycie Roberta De Niro w Polsce, gdy przyjechał, aby spotkać się z Lechem Wałęsą. Nie spotkałabym Lionela Richie, Stinga i innych wspaniałych artystów. Nie zobaczyłabym wielu miejsc, które mogłam zobaczyć tylko jako Nina T. To jest mój życiowy luksus. Więc bycie Niną T. sprawiło, że postanowiłaś być kobietą luksusową. Nigdy nie chciałam być kobietą luksusową. Jeszcze 10 lat temu mieszkałam na Żoliborzu, w 40-metrowym mieszkaniu. Były tam dwa pokoje z kuchnią, a klatka stara i odrapana. Przychodzili do mnie różni artyści. Kiedyś, dawno temu, o północy odwiedziła mnie Violetta Villas. Umówiłyśmy się na 20, wysprzątałam że hej. O 20 czekam wymalowana, wystrojona, ciasteczka, kawka. O 21 dzwoni jej asystent i mówi, że pani Violetta jeszcze chciała wstąpić do kościoła, aby się pomodlić. Kiedy do 23 się nie pojawiła, założyłam kapcie, szlafrok, zmyłam mój piękny gwiazdorski makijaż. O północy dzwonek do drzwi. W drzwiach stoi Violetta Villas jak wyjęta z ekranu, ma swoje wielkie, piękne włosy, jest w pięknej sukni z trenem. W ręku dzierży butelkę whisky, co było na owe czasy czymś luksusowym. Wręcza mi tę whisky, ja w tym szlafroku, nieumalowana, myślę: Trudno. Przegadałyśmy noc przy tej whisky, szykując się do programu. Niejednokrotnie po mojej klatce schodowej biegali Muniek Staszczyk z Andrzejem Zeńczewskim. W plastikowych torbach dzwoniły butelki z winem. I znowu nocne rozmowy. Czułam się tam super. Aż tu poznałam pewną wybitną Polkę z Nowego Jorku. Ona uważała, że jestem ikoną mediów, widziała moje programy, czytała wywiady ze mną w gazetach. I ta wielka dama przychodzi do mnie, kręci nosem i mówi: „Wiesz co, Nina? Ty chyba powinnaś zmienić mieszkanie”. Więc zmieniłam. Dziesięć lat temu przeprowadziłam się z Żoliborza na starą Ochotę – do stu metrów, w których bywa mi za ciasno. Ale za to mam niezwykle reprezentacyjną klatkę schodową. Myślisz, że ludzie Ci zazdroszczą? Oczywiście. Ale też myślę, że mają o mnie mylne wyobrażenie. Pamiętam pewną zażartą dziennikarkę badającą szczegóły mojego życia. Musiałam ją zaprosić do tego swojego żoliborskiego mieszkanka, bo inaczej napisałaby, że mieszkam w rezydencji z ogrodem w Konstancinie, a do pracy jeżdżę długą, białą limuzyną. Są ludzie, którzy sobie wyobrażają, że nic nie robię, piję szampana, bywam na imprezach i z nieznanych powodów doszłam tam, gdzie doszłam. I na pewno żadnym z tych powodów nie była moja praca. Nie wspomnę o talencie czy też szczęściu. One również nie wchodzą w grę. A co wchodzi? Jest takie fajne słowo „układy”. Ono wszystko tłumaczy. Pamiętam, kiedyś w jakiejś powieści pożal się Boże pisarz opisujący telewizję napisał, że jestem „przyjaciółką” mojego szefa. Wymyślił nawet sceny erotyczne w gabinecie. Z rzeczonym szefem przepracowaliśmy kilka lat, a kiedy się rozstawaliśmy, nadal byliśmy na pan i pani. A dlaczego dostałam od losu program „XYZ”, który był moją przepustką do sukcesu? Dlaczego? Bo, jak w prawdziwym melodramacie, prowadząca go przede mną dziennikarka zginęła w katastrofie samolotowej. A ja, początkująca adeptka, dostałam tę szansę. A jaka wtedy była Nina T.? Podobno bardzo zgrabna. I ambitna. Więcej nie pamiętam. Pewnie dlatego, że jestem „kobietą dzisiaj”. Nie żyję wspomnieniami, nie kolekcjonuję zdjęć. Nie zastanawiam się nad tym, co by było, gdyby. Dla mnie najważniejszy w życiu jest ten dzień, w którym jestem. Przeszłość zamykam. A przyszłości się boję. Byłaś kiedyś u wróżki? Kiedyś chodziłam do znanej tarocistki i chiromantki. Bardzo chciałam usłyszeć od niej dobre wieści na temat mojego skomplikowanego w owym momencie życia. Ale dobre wieści nie przychodziły. Za to ja biegałam do niej coraz częściej. Kiedyś powiedziała mi, że muszę uważać, bo jestem podatna na nałogi. Właśnie... To ona i tarot stały się moim nałogiem – tak się od niej uzależniłam, że dzwoniłam nawet w nocy. Z różnych miejsc na świecie, tylko żeby postawiła mi karty. Pewnego dnia obudziłam się i uznałam, że to jakaś piramidalna głupota. I tak zakończyłam ten etap życia. Potem już nigdy nie byłam u wróżki, bo boję się. Ludzie mają o mnie mylne wyobrażenie. Myślą, że mieszkam w Konstancinie, w rezydencji z ogrodem, a do pracy jeżdżę długą, białą limuzyną. Nic nie robię i piję szampana. Czego? Że powie mi: „O, widzę u pani strasznie ciężką chorobę”. I ja umrę ze strachu. Albo powie, że „spotkam księcia na białym koniu”, a ja będę go wypatrywała w każdej żabie. Albo że komuś z bliskich coś złego się stanie. A ja nie mogę uwierzyć, że kobieta tak silna jak Nina T. ma takie lęki. A tak jest. Moje życie dzieli się na dwa życia. Zawodowe i prywatne. W życiu zawodowym wszystko jest proste. Zawsze. Dlatego ciężko mi mówić o porażkach zawodowych. Nie dlatego, że ich nie miałam, tylko ja biorę się z nimi za bary. Taką podjęłam decyzję. Na przykład projekt „You Can Dance” miałam na biurku, kiedy jeszcze pracowałam w Dwójce. Nie uwierzyłam w niego. Trudno. Idę dalej. To mnie psychicznie nie rozkłada. Rozkładają mnie raczej rzeczy ze świata pozazawodowego. Jestem Rybą. Ponieważ Ryby są dwie, to jedna Ryba odpowiada za karierę i ona wie, co ma robić. Jest twarda, ostra, prosta, autorytatywna. A druga odpowiada za życie uczuciowe i bywa rozchybotana, nadwrażliwa, słaba. A kiedy nie jest dobrze być Niną T.? Kiedy poznaję kogoś nowego, to nie wiem, czy ten ktoś okazuje mi sympatię dlatego, że jestem atrakcyjną kobietą, czy coś chce sobie ze mną załatwić. Myślę wtedy: Czy chodzi o mnie, czy może o Ninę T.? A może to wszystko jest gra? Ale Nina T. nigdy się tego nie dowie, więc musi starać się o tym nie myśleć. Więc otacza się murem wypróbowanych przyjaciół, woli żyć w świecie absolutnie bezpiecznym. Czasami myśli, że byłoby uroczo być otwartą na ludzi i beztroską. Ale nie, Nina T. musi zachować pewien dystans. Schować się za szklaną szybą. Kiedyś dostałam nauczkę. Przed wielu laty miałam przyjaciółkę w telewizji, której nocą zwierzyłam się bez reszty z moich bardzo osobistych kłopotów. Nazajutrz rano w pracy pobiegłam na kawę do słynnej telewizyjnej kawiarni Kaprys i widzę, że wszyscy na mnie dziwnie współczująco patrzą. Siadłam z jedną koleżanką i pytam, o co chodzi. A ona mówi: „Wszyscy wiedzą o twoich problemach”. Poczułam się tak, jakbym weszła do tej kawiarni nago. I to jak gdyby zamknęło etap wielu moich powierzchownych przyjaźni. Opowiadałaś mi kiedyś, że najpiękniejszą Twoją przygodą było spotkanie mężczyzny, który nie miał pojęcia, kim jesteś. To było jak w komedii romantycznej. Kiedy się poznaliśmy, zapytał: „A gdzie ty właściwie pracujesz?”. A ja, że „coś tam robię w telewizji”. „A dobrze ci się tam pracuje?”, spytał. „Czasem dobrze, czasem źle”. On był lekarzem pracującym od lat za granicą i właśnie wrócił do Polski, więc nie oglądał wcześniej polskiej telewizji. Oczywiście potem dowiedział się o Ninie T. Nawet z tego wspólnie żartowaliśmy. Jednak po pewnym czasie nie umiał zmierzyć się z Niną T. Bo? Bo każdy mężczyzna chce świecić swoim blaskiem. I nie lubi, kiedy wchodzi gdzieś z kobietą i nikt nie zwraca na niego uwagi. Moje zdjęcia w gazetach najczęściej bywały podpisywane „Nina Terentiew z partnerem”. Nikt sobie nawet nie zadawał fatygi, aby poznać nazwisko partnera. Nie jest to zbyt łatwe dla żadnego mężczyzny, dla jego ambicji, ego. Zauważyłam, że mój syn, gdy się kiedyś przedstawiał, mówił imię, a nazwisko niezbyt wyraźnie. Pytam: „Synku, czemu tak cicho mówisz nazwisko?”. Zażartował: „Bo nie chce mi się żyć w cieniu Kremla”. I to jest też cena sukcesu. Prawda? Jak Nina T. przeżyła swoją trzydziestkę, czterdziestkę, pięćdziesiątkę? Czy ty mnie pytasz o starzenie się? Starzejemy się wszyscy. Ale starzeć się w telewizji to inna rzecz. Trzydziestki nie zauważyłam. Czterdziestki też nie dostrzegłam, bo czułam się jak trzydziestka. Pięćdziesiątka mną wstrząsnęła. Strasznie chciałam mieć jak najdłużej 49 lat i trzy czwarte, siedem ósmych. Ale przeszła. Wiesz, kiedy można nie zauważać tych dat? Tej strasznej pięćdziesiątki, tragicznej pięćdziesiątki piątki? A sześćdziesiątka to jest dopiero ciężar na plecach. Kiedy jesteś spełniona zawodowo, sukces jest twoim pancerzem. Myślisz: I cóż z tego, że mam tyle lat, ile mam. Wciąż przecież mam rozum, wciąż ktoś chce z tego rozumu korzystać, ktoś prawi komplementy. Pamiętaj, że jeszcze trzy lata temu prowadziłam autorski program „Bezludna Wyspa” w TVP, który cieszył się wielką popularnością. Zbyszek Feliksiak, genialny realizator światła, tak potrafił zrobić światło, że każda kobieta wyglądała pięknie i młodo. Do telewizji stale przychodzą młode, atrakcyjne kobiety. Więc ja w odpowiednim momencie przestałam się ścigać w kategorii „piękna i młoda”. Zaczęłam się ścigać w kategorii menedżer. A menedżer nie ma wieku. Może być tylko bardziej lub mniej zmęczony. Z drugiej strony w telewizji nie poddajesz się właśnie dlatego, że skoro wszyscy są młodzi, ty też taka musisz być. Więc czasem się zapominam. Czasem założę coś, czego już nie powinnam. Nauczycielka, lekarka, prawniczka, czy wygląda dobrze, czy nie wygląda... liczy się tylko jej głowa. A w telewizji nie ma wyjścia. Musisz mieć kolczyk w nosie i mówić: „Halo, jestem młoda”. Nie żałowałaś, że zeszłaś z wizji? Trochę tęsknię do moich zwierzeń kontrolowanych, ale bycie menedżerem też daje niewyobrażalną radość. Zwłaszcza że nareszcie coś od ciebie naprawdę zależy. I jeszcze możesz dać światu coś fantastycznego, mówiąc może zbyt górnolotnie. Ale jeśli ci powiem, że to ja wzięłam za rękę Muńka Staszczyka, wyprowadziłam z garażu zespół T.Love i spowodowałam, że zagrali pierwszy telewizyjny koncert na żywo z klubu Stodoła. To dało mi masę satysfakcji. Przyjaźnimy się do dziś i do dziś ze śmiechem to wspominamy. Pamiętam Maćka Maleńczuka, kiedy jeszcze był całkiem szalonym, ekscentrycznym, zwariowanym krakowskim bardem. Jego też wprowadziłam honorowymi wrotami do telewizji. To są dopiero przyjemności... Czego Nina T. już nie zrobi w życiu? Nie zatańczy w „Tańcu z gwiazdami” (śmiech). Nie zaśpiewa w „Jak oni śpiewają” w duecie z Krzysiem Respondkiem i nie skoczy na bungee. Ninie T. już nie wypada podjechać z rozwianym włosem na harleyu pod scenę na Pikniku Country. Nie będzie też szaleć w dyskotece do białego rana, nie wejdzie na Kilimandżaro, bo ma chore kolano. Nigdy nie będzie już mogła krzyczeć pod sceną na koncertach. Ostatni raz wrzeszczałam siedem lat temu na koncercie mojej ukochanej Tiny Turner w Budda Bar w Paryżu. Nie... pewne zachowania już mi nie przystoją. Ludzie pomyśleliby, że zwariowałam. I najsmutniejsze... Nie kupię tych wszystkich kiczowatych ciuchów, o których marzę. Ale dlaczego? Dlatego, że są granice śmieszności, które wyznacza czas. Ja i tak czasem mrugam do niego okiem. Zawsze byłaś kolorowym ptakiem. Kimś, kto nosi rzeczy, które pasują tylko Ninie T. Bo to jest mój kawałek podłogi. Denerwowałaś się, gdy czasem zdarzało się, że ktoś mówił: „Nina ma kiczowaty styl”? Kiedyś Ewa Minge zrobiła mi etolę z czerwonych piór strusia, przeplataną czarnymi piórkami marabuta. Wystąpiłam w niej na gali Wiktorów, którą prowadził Marek Kondrat. Wyszłam na scenę, a kiedy schodziłam, szepnął mi do ucha: „No wiesz, Nina, wyglądasz, jakbyś się urwała z Hollywood”. To było super! Po prostu wymyśliłaś swój styl. Kiedyś miałam zły nastrój, więc, jak to baba, poszłam do fryzjera. Życie wydawało mi się szare. I ja się sobie wydawałam szara. Więc mój ówczesny fryzjer zrobił mi na grzywce skrzydło kolorowej papugi. To było pasmo włosów, na którym był turkus, żółć, czerwień. Przyszłam dumna z tym piórkiem na głowie do pracy. Wszyscy patrzyli, a ja czułam się szczęśliwa. Nie ma szarości. Jestem ptakiem. I próbowałam czasami nastroszyć piórka. Jeżeli z różnych powodów nie mogłam być ubrana z fantazją, zakładałam chociaż szalone buty. Najbardziej dziwaczne, złote, srebrne, haftowane. Zawsze szukałam niezwykłych okularów. One stały się moim znakiem firmowym. Poczułam dumę, gdy do Polski wprost z Paryża przyjechał Alain Mikli, wielki projektant okularów. Pokazano mu zdjęcia iluś tam publicznych osób w okularach i spytano, jak je ocenia. Między innymi było moje zdjęcie w czerwonych okularach. Notabene jego projektu. Powiedział: „No tak, jeżeli to jest kobieta mediów, to musi być kolorowa. To są świetnie dobrane okulary. Ta czerwień podkreśla jej charakter i podkreśla jej zawód”. To był komplement. Choć dobrze wiem, że nigdy nie będę ikoną mody. Czasem włożę trzy fenomenalnie zestawione rzeczy i czwartą taką, którą akurat złapałam w szafie. I cała robota na nic (śmiech). Kiedy mówi się w Polsce o kobietach sukcesu, na pierwszym miejscu wymienia się właśnie Ninę T. Masz rzeszę naśladowniczek. Obserwowałam, z jakim podziwem patrzą na Ciebie na Kongresie Kobiet. Może myślą: Czy będę drugą Niną T.? Na pewno wiele z nich będzie. Spotykam wspaniałe dziewczyny, którym z rozkoszą przekazuję pałeczkę, a są też takie, którym jej nie przekażę. Zawsze powtarzam – dla jednych jestem matką ich sukcesu, dla innych klęska ma właśnie moją twarz. Mam to wpisane w zawód. Tak jak bycie osobą publiczną skazuje cię na to, że jedni będą pisali o tobie doskonale, a inni wręcz przeciwnie. Mój mądry syn powiedział: „Matka, ci, co cię znają i wiedzą, jaka jesteś, niezależnie od tego, co kto napisze, lubią cię i szanują. Ci, którzy cię nie znoszą, żebyś stanęła na czubku nosa, dalej będą cię nie znosić, więc nie męcz się”. À propos syna. Byłaś matką dla niego, czy to on był ojcem dla Ciebie? Byłam jego mamą, ale zawsze miałam w nim wielkie oparcie. OK. Dobrze. Powiem szczerze. Czasami bywał moim tatą (śmiech). Jak radził sobie z Twoim życiem uczuciowym? Zawsze był ze mną. I zawsze był najważniejszy w moim życiu. Jest pewna zasada wychowawcza, która mówi, że nie powinno się dziecka wciągać w swoje życie osobiste. Nie respektowałam jej. Ktoś tak mądrze napisał, że dzieci to są dorośli, tylko trochę mniejsi. Hubert, nawet jak był nastolatkiem, mówił czasem: „Nie płacz, mama, to wszystko głupstwa. To minie i będzie dobrze”. To mi pomagało odnaleźć równowagę. Z drugiej strony nie chciał, aby go oceniano w związku ze mną. Raz wrócił ze szkoły wściekły, bo pani powiedziała, że „skoro nazywasz się Terentiew, to coś tam”. Odpowiedział bardzo brzydko: „Co panią obchodzi, jak się nazywam? Pani ma oceniać mnie, a nie moją matkę”. Trudno się czasem żyje dzieciom znanych rodziców. Hubert od dawna jest już samodzielnym facetem. Ma wspaniałą żonę, swoją wymarzoną kancelarię i jest świetnym prawnikiem. I już mu nie przeszkadza, że jest synem Niny T. Przyznaj, ile razy poszłaś do telewizji, a nie przyprowadziłaś go ze szkoły? Ile razy poszłaś na zdjęcia albo na wódkę z artystami, a on siedział w domu? Zdarzało się. Ale jeżeli tylko mogłam, zabierałam go ze sobą. Oczywiście nie na wódkę z artystami. Ale do kina, teatru, na koncert, do montażowni. To było telewizyjne dziecko. On to uwielbiał. Wolał siedzieć podczas nagrania programu w reżyserce w studiu, niż biegać po podwórku z kluczem na szyi. Hubert był jedynym wnukiem moich rodziców. Dziadkowie kochali go bez pamięci, miał u nich drugi dom. Dlatego moje wyrzuty sumienia nie trwały długo. Myślę, że wspólnie z jego tatą udało się nam go dobrze wychować. Nie czyniłam z niego pępka świata. To ja bywałam nim częściej. Do dziś, gdy łapie mnie chandra, gdy nie umiem poradzić sobie z jakimś problemem, dzwonię: „Hubert, musisz natychmiast przyjechać”. „O – żartuje Hubert – mamy kłopoty. Umieramy, świat się nam wali”. Przyjeżdża, pomaga poukładać mi świat. I właściwie po godzinie już się z tego śmiejemy. Dobrze jest mieć syna, prawda? Byłaś zazdrosna, gdy przyprowadził do domu narzeczoną? Oczywiście. Ale potem powiedziałam sobie, że muszę zrobić wszystko, żeby mieć nie synową, a córeczkę. I chyba dostałam. Chodzę na paluszkach. W nic nie mogę się wtrącać. Jestem bardzo krótko trzymana, jestem bardzo grzeczna, bardzo ostrożna, bardzo uważna. A oni są uroczą parą. Czuję, że będą szczęśliwi. Twoje małżeństwo z tatą Huberta nie było szczęśliwe? Czy było szczęśliwe? Tak. Ale było za krótkie, abyśmy umieli znaleźć kompromisy. Ważne, że dziś ja i mój eksmąż jesteśmy nadal rodziną. Niezależnie od wszystkiego mamy przeświadczenie, że jeżeli któremuś z nas dzieje się coś złego, ten drugi rusza mu na pomoc. Bo mamy wspólnego syna, który jest dla nas obojga największym szczęściem. Mój syn nigdy nie był dzieckiem z rozbitej rodziny. Miał kochającego ojca i kochającą mamę. I często żartował, obserwując nas: „Jak to cudownie, żeście się rozwiedli, bo gdybyście byli małżeństwem, tobyście się pozabijali”. Nina T. odchodziła częściej, czy mężczyźni częściej opuszczali Ninę T.? Bywało różnie. Pół na pół. Czasem myślę o fantastycznych mężczyznach, których spotkałam na swej drodze i nie umiałam się z nimi dogadać i których być może skrzywdziłam… A za chwilę przypominają mi się tacy, od których dostałam tyle samo miłości, co bólu, że do dziś mam ciarki na plecach. Ot, zwykły bilans uczuć dorosłej kobiety. I jeżeli w ogóle zagłębiam się w przeszłość, dostrzegam, że w życiu zawodowym nie zmieniłabym niczego. Natomiast w życiu osobistym zachowałabym się zupełnie inaczej. Ale cóż, przeszło, poszło i nie ma się co zastanawiać. Już nigdy nie pójdę do wróżki. Boję się, że powie mi: „O, widzę u pani ciężką chorobę’’. Albo powie, że „spotkam księcia na białym koniu’’, a ja go będę wypatrywała w każdej żabie Więc jak Nina T., człowiek sukcesu, który Dwójkę zmienił w złoto, przyjmuje niektóre porażki w Polsacie? Co nazywasz porażkami. Gdy inwestujesz na przykład w jakiś projekt, który nie wypala? A myślisz, że w Dwójce zawsze mi się wszystko udawało? W telewizji zawsze jedne projekty wypalają, drugie nie. Mam w pamięci słowa mojego obecnego szefa, które mnie bardzo wzruszyły. Byłam zdruzgotana, gdy nie wypalił „Gwiezdny cyrk”. Czułam się winna. A on powiedział bardzo spokojnie, widząc, jak to przeżywam: „Nie wszystko się zawsze musi udać. Patrz do przodu”. Pomyślałam: „Rzeczywiście. Że ja na to nie wpadłam!” (śmiech). Ale szarpiesz się nadal? Oczywiście, że się szarpię. Jak przeczytałam, że Edyta Górniak odchodzi do TVN tańczyć w „Tańcu z gwiazdami”, naprawdę się zdenerwowałam. Choć ostatnio przekonałam samą siebie, że nie można tak się przejmować. Nie wierzę! Kiedy? Kiedy zobaczyłam, że w domu po pracy nie jestem w stanie zebrać myśli, przeczytać uważnie żadnej książki, zobaczyć filmu w telewizji. Że sama wytwarzam w sobie napięcie. Że wracam do domu i nadal po uszy tkwię w pracy. A od dziesięciu telefonów między godziną 22 a 24 nic nie wynika. Więc nawet Nina T. ma czasem dość? Jak jestem zmęczona, chcę rzucać wszystko w diabły. A potem budzę się rano i radośnie pędzę do pracy. Bo ją po prostu kocham. Ale gdy coś się nie uda, myślę: Cholera, dlaczego tego nie przewidziałam. Za to jak się uda, pękam z dumy. I cieszę się, jakby to był mój telewizyjny pierwszy raz. Nina T. jest ikoną? Dajże spokój! Ale tak o Tobie mówią. To miłe, że tak mówią. Ale przede wszystkim jestem zawodowcem. I mam nadzieję, że kiedyś ktoś o mnie wspomni i powie, że była taka wariatka, która bez pamięci zakochała się w telewizji. Aż pewnego dnia padła na telewizyjnym korytarzu z uśmiechem na ustach (śmiech).
Polak, który zmienił bieg historii... Mija kolejna rocznica urodzin Jana Pawła II
Karol Wojtyła przyszedł na świat 18 maja 1920 roku w Wadowicach. Nikt nie spodziewał się, że w tym małym miasteczku położonym na południu Polski urodzi się człowiek, który zmieni oblicze historii. Jego odejście pogrążyło w żałobie cały świat... Dziś mija kolejna rocznica urodzin Jana Pawła II. Dla wielu Papież-Polak to do dziś symbol prawdziwej wiary i bezgranicznego dobra. Jan Paweł II - wspomnienie Był osobą o wielkim poczuciu humoru, które z przyjemnością wykorzystywał. „Nie wiem, nie czytałem jeszcze dzisiejszej prasy”, odpowiadał na pytania o swój stan zdrowia. Kiedy podczas podróży samolotem zaproponowano mu koniak, miał pewnego razu odpowiedzieć ze śmiechem: „Szef za blisko!”. Miał też świetny kontakt z młodzieżą, a jako kardynał zjeżdżał w seminarium... po poręczy! Nie jest również tajemnicą, że nawet jako papież uwielbiał sporty zimowe, a górskie wyprawy były jego żywiołem. ZOBACZ: To było konklawe, które zmieniło świat! Tak Karol Wojtyła został wybrany na papieża Mija 17. rocznica śmierci Jana Pawła II Rocznica śmierci Jana Pawła II. Ostatnie chwile Ojca Świętego Po raz ostatni Jan Paweł II pokazał się publicznie 30 marca 2005 roku. Wówczas stanął w oknie Pałacu Apostolskiego w porze środowej audiencji generalnej i pozdrowił wiernych w milczeniu. W ostatnich chwilach życia towarzyszyli mu jego sekretarze, arcybiskup Stanisław Ryłko, kardynał Marian Jaworski, ksiądz Tadeusz Styczeń, trzy polskie siostry sercanki, które pracowały w apartamencie oraz jego osobisty lekarz, doktor Renato Buzzonetti. Pierwszego kwietnia był już w ciężkim stanie. Wieczorem Watykan ogłosił, że papież ma bardzo wysoką gorączkę. Chwilę później na placu św. Piotra zaczęli gromadzić się ludzie. Rozpoczęły się modlitwy, które trwały bez przerwy dzień i noc. Tego samego dnia rzecznik Watykanu Joaquin Navarro-Valls podał do publicznej informacji, że Jan Paweł II jest w bardzo ciężkim stanie, ale póki co jest przytomny. Wieczorem jego stan stan znów się pogorszył. SPRAWDŹ TEŻ: Królowa Elżbieta II nie powstrzymała łez na mszy za księcia Filipa. Fani drżą o jej zdrowie Drugiego kwietnia papież zaczął tracić przytomność. Około godziny 15 miał słabym głosem powiedzieć: „Pozwólcie mi iść do domu Ojca...”. Osobisty lekarz papieski Renato Buzzonetti stwierdził śmierć Jana Pawła II o godzinie 21:37 czasu miejscowego. W tym momencie myśli i oczy wszystkich wiernych były skierowane do nieba... Za co pokochał go cały świat i jak wyglądała jego droga? Zobaczcie nasze video, które przypominamy w 102. rocznicę urodzin. Ostatnia pielgrzymka do Polski Jana Pawla II, sierpień 2002, Kraków
„Zobaczyłam, jak leje mamę...’’. Córka Jacka Kaczmarskiego zapamiętała ojca w przykry sposób
Jacek Kaczmarski odszedł 18 lat temu. Polacy zapamiętali go jako wybitnego tekściarza, kompozytora, prozaika i poetę. Niestety w życiu prywatnym twórca nie miał samych pozytywnych cech. Jego córka Patrycja Volny udzieliła pięć lat temu niezwykle szczerego, a zarazem wstrząsającego wywiadu, w którym opowiedziała o tym, jakim naprawdę ojcem był legendarny artysta. Alkohol, agresja wobec żony... — to zaledwie część problemów, z którymi zmagali się najbliżsi poety. View Ediplayer on the source website Patrycja Volny o Jacku Kaczmarskim - trudne dzieciństwo aktorki Urodziła się w Monachium, gdzie jej rodzice pracowali w Radiu Wolna Europa. Dzieciństwo spędziła jednak w Australii — to tam Jacek Kaczmarski wspólnie ze swoją małżonką, Ewą Volny, wyemigrowali. Nie był to najlepszy czas w życiu kilkuletniej Patrycji... „Mieszkaliśmy wtedy w Perth. Ojciec był sfrustrowany, agresywny, dużo pił. Zamykał się w swoim pokoju i wpadał w ciągi. Regularnie poszturchiwał mamę, ja kilka razy dostałam od niego pasem, choć mama zawsze starała się mnie chronić’’, wyznała na łamach Dużego Formatu w 2017 roku. Rodzice rozwiedli się, kiedy Patrycja miała dziesięć lat. Powód? Kaczmarski znęcał się fizycznie nad matką aktorki. „Ojciec po raz kolejny był agresywny, w końcu zobaczyłam, jak leje mamę. Był to dla mnie potworny wstrząs, bo wcześniej tego nie widziałam. Tylko słyszałam krzyki zza drzwi... Wolę nie wracać do szczegółów’’, wspomina córka artysty. Do czasu rozwodu wielokrotnie Ewa Volny uciekała ze swoją córką z domu. „Najpierw ukryłyśmy się u znajomych. Mama musiała zgłosić sprawę na policji, by od służb socjalnych dostać jakieś locum zastępcze. W międzyczasie umieszczono nas w domu samotnej matki. Dom mieścił się na peryferiach Perth, w biednej dzielnicy, mieszkały tam kobiety z różnych środowisk, często patologicznych’’, mówiła Patrycja. Żona Jacka Kaczmarskiego nie zrobiła rozdzielności majątkowej, dlatego zysk ze sprzedaży domu, w którym mieszkała razem z byłym mężem, musiał zostać podzielony na ich dwójkę. Na szczęście pieniędzy starczyło na skromy dom położony w Perth. Alimenty? Córka Jacka Kaczmarskiego nie mogła oczekiwać zbyt wiele. W Australii, gdzie wówczas mieszkali, muzyk — pomimo dochodów — w urzędach figurował jako bezrobotny. Ewa Volny dostawała na siebie i córkę skromny zasiłek. A żeby pieniędzy nie zabrakło, łapała się prac dorywczych — m.in. sprzątała. Dziś aktorka nie ukrywa, że sumy, które zarabiał jej ojciec, nie należały do najmniejszych. Miał tylko jeden problem. Pieniądze w ogóle się go nie trzymały. „Gdy wrócili z trasy koncertowej po USA (Chicago – Seattle – Nowy Jork) i Kanadzie, to Przemysław Gintrowski za to, co zarobił, wybudował dom, a ojciec przyjechał z niczym i miał jeszcze 11 tysięcy dolarów długu’’, twierdziła w przeszłości aktorka. Czytaj także: "Ona była niedojrzałą osóbką, a on egocentrycznym dzieckiem". Tak wyglądało pierwsze małżeństwo Jacka Kaczmarskiego Ostatnie spotkanie Patrycji Volny z ojcem. Problemy z anoreksją Po raz ostatni Patrycja Volny spotkała się ze swoim ojcem w 2003 roku. Kilkanaście miesięcy przed jego śmiercią. Tego spotkania również nie wspomina najlepiej. „Miałam 15 lat, a ojciec miał już inną rodzinę i był wobec mnie bardzo krytyczny: wobec mojej tuszy, inteligencji. Mówił, że jestem głupia, gruba, interesowna i tak dalej’’, wspominała w Dużym Formacie Patrycja. Słowa Kaczmarskiego odcisnęły na jego córce piętno na całe życie. 29-latka do dziś zmaga się z anoreksją. „Apogeum nastąpiło, jak poszłam na pierwszy rok studiów i zakochałam się w profesorze. Uznałam, że przecież taka mu się nie spodobam. Do dziś czuję się anorektyczką. To wraca’’, opowiadała pięć lat temu Patrycja Volny. Z kolei w 2020 roku, w czasie pandemii aktorka dodawała otuchy innym, którzy mają podobną przypadłość. „Wy możecie wejść do domu i zobaczyć w nas kościotrupa, a my tego nie widzimy. Nie dotrą do nas też pomiary obwodu klatki, nie dotrze niska waga… […] Stwierdziłam, że mogłabym komuś pomóc, pogadać, bo nikt nie zrozumie anorektyczki czy anorektyka, tak jak drugi anorektyk”, pisała na Instagramie, zachęcając innych do wysyłania jej wiadomości. CZYTAJ TEŻ: Patrycja Volny o anoreksji: „Bycie uwięzionym przez COVID-19 w domu to codzienna walka” Pomimo wielu ciężkich doświadczeń z przeszłości podniosła się. Obecnie Patrycja Volny jest szczęśliwą mamą. Wspólnie ze swoim mężem i córką od kilku lat mieszka we Francji. A dlaczego nie posługuje się nazwiskiem ojca, cenionego w całej Polsce artysty? „Nazwisko po mamie miałam w dowodzie, bo urodziłam się jeszcze przed ślubem rodziców. Nazwiska Kaczmarska używałam potem. Byłam ciekawa, czy to mi pomoże w tak zwanej karierze. Nazwisko mi nie pomogło, wręcz przeciwnie: czułam się jak eksponat’’, tłumaczy z perspektywy czasu Patrycja Volny. Aktorka od czasu do czasu przylatuje też do Polski, gdzie otrzymuje kolejne role w filmach i serialach. Ostatnio 34-latka dała się poznać i polubić widzom TVP, a konkretniej produkcji Stulecie winnych, w której gra jedną z ról. Najnowsza produkcja, w jakiej aktorka wzięła udział, to film Piosenki o miłości w reżyserii Tomasza Habowskiego. Zobacz także: Joanna Koroniewska: „W ciągu 5 lat straciłam pięć ciąż. Nie praca była wtedy ważna”
Kayah, Adele, Podsiadło... Gwiazdy, które zmagały się z depresją i stawiły jej czoła
23 lutego obchodzimy Ogólnopolski Dzień Walki z tą trudną chorobą
Obezwładnia, pozbawia radości życia i jest uważana za chorobę XXI wieku. Depresja dotyka coraz więcej osób. Z jakiego powodu? Czy chodzi jedynie o trudne doświadczenia życiowe, traumy z dzieciństwa lub stres i brak wiary w siebie? To pytanie zadają sobie zarówno chorzy na nią, jak i ich rodziny. Dziś obchodzimy Ogólnopolski Dzień Walki z tą bolesną chorobą. To czas rozpowszechniania wiedzy na temat depresji. Często błędnie zakłada się, że osoby mające wszystko nie mogą na nią cierpieć. Okazuje się jednak, że z chorobą zmagają się nawet gwiazdy mające pozornie idealne życie. Gwiazdy, które przyznały się do depresji: Kowalska, Kayah, Podsiadło We wrześniu 2017 roku głośno było o wyznaniu Dawida Podsiadło, który za pośrednictwem mediów społecznościowych przyznał, że „czuje się strasznie przygnębiony i zagubiony’’. Nie zabrakło spekulacji dotyczących tego, że zwycięzca X Factora zmaga się z depresją tym bardziej, że po jakimś czasie wpis zniknął, on sam zaś uspokajał, że nie jest tak źle, jak wszyscy myślą. Na szczęście od tamtego dramatycznego wyznania wiadomo już, że stało za tym przede wszystkim artystyczne wypalenie i chęć odnalezienia własnej drogi. Niestety, z depresją zmaga się coraz więcej osób. Co za tym stoi? Ciągły pośpiech, presja społeczeństwa i otoczenia, aby osiągać jak najlepsze wyniki w pracy, frustracja z tym związana oraz traumy z dzieciństwa - to tylko niektóre czynniki, które mogą tę chorobę powodować. Ważne jest to, aby temat ten nie był tabu. Które gwiazdy miały odwagę je przełamać i przyznać się do swoich słabości? Sprawdź w naszej galerii.
Barbara Hulanicki w VIVIE: „Tworzenie mody to najbardziej obrzydliwa i uzależniająca rzecz na świecie, ale to kocham!”
Ikona brytyjskiej i światowej mody kończy dziś 85 lat
„Tworzenie mody to najbardziej obrzydliwa i uzależniająca rzecz na świcie, ale to kocham”, mówi. Była ikoną stylu. Wylansowała pierwszą w świecie sieciówkę, słynną londyńską Bibę. O tym, dlaczego nigdy się nie poddaje, a w pracy woli kobiety od mężczyzn, z Barbarą Hulanicki, kultową projektantką mody, Polką, rozmawia Elżbieta Pawełek. ZOBACZ: Polka i projektantka mody. Stworzyła modowe imperium. Barbara Hulanicki. EKSKLUZYWNE VIDEO Czerń jest Pani ulubionym kolorem? Od zawsze. Już w czasach Audrey Hepburn była kolorem buntu. Wcześniej była zarezerwowana dla starszych kobiet. Słyszałam, że i syna ubierała Pani w czarne śpiochy? Tak. Ale Witold ostatnio zadzwonił do mnie i powiedział: „Mamo, mam 38 lat i przestań wreszcie wszystkim opowiadać, że miałem czarne śpioszki, bo się za ciebie wstydzę”. I tak przewróciła Pani modę brytyjską do góry nogami. O to właśnie chodziło! (śmiech). A wszystko zaczęło się od jednej sukienki w różową kratkę, pokazanej w „Daily Mirror”, jak opowiada Pani w wydanej teraz świetnej książce „Barbara Hulanicki…”. CZYTAJ TEŻ: 75 lata temu urodził się Gianni Versace. Co zawdzięcza mu świat mody Tak, to był pomysł Felicity Green, która na początku lat 60. trzęsła działem mody w „Daily Mirror”, gdzie wcześniej pracowałam jako ilustratorka mody. Miałam zaprojektować sukienkę, którą młode Brytyjki mogłyby zamawiać przez wysyłkowe katalogi. Zgodziłam się, że będę dostawać 25 szylingów od sztuki, czyli dziś jakieś 1,5 dolara. Mój mąż, słysząc to, omal nie zemdlał. Od tej pory miałam zakaz negocjowania cen. Ale sukienki tak szybko się rozchodziły, że w całej Anglii zabrakło materiału w różową kratkę! Czy to prawda, że po otwarciu pierwszego sklepu Biby w skromnym lokalu po dawnej aptece wszystko sprzedało się na pniu? Ruszyliśmy w 1963 roku i praktycznie drzwi do sklepu się nie zamykały. Młodzi ludzie wystawali przed nim, czekając na kolejną dostawę. Czym oczarowała Pani młode Brytyjki, bo przecież sklepów z ciuchami w Londynie nie brakowało? Wręcz odwrotnie. Wszędzie były tylko ubrania dla starych kobiet i strasznie nudne dla bogatych pań. Mary Quant wyprzedziła nas, wprowadzając do mody ożywcze trendy, ale jej stroje były dla dziewczyn z zamożnych rodzin. No i nie miała takich krótkich spódniczek jak my (śmiech). Kiedyś dostaliśmy feralną partię minispódniczek z dżerseju, mocno przykrótkich. Uznałam, że zbankrutujemy. Rozpłakałam się i pobiegłam do domu. A po chwili zadzwonił do mnie mąż: „Wracaj, bo sprzedają się jak świeże bułeczki”. Twiggy nosiła ubrania Biby niemal z czcią. Stała się Pani ikoną stylu i autorytetem dla młodzieży w kwestiach mody. Skąd było wiadomo, czy nowe wzory chwycą? Po reakcjach klientów widzieliśmy, co im się podoba. Wprowadziliśmy też świetną metodę. Otóż jedna z naszych pracownic miała taki gust, że jak mówiła, że coś będzie hitem, to wiedzieliśmy, że to się nie sprzeda. Biba dała początek modzie ulicznej, tak zwanej high street fashion. Dla jakich kobiet ją Pani tworzyła? To były czasy przed pigułką antykoncepcyjną, więc dziewczyny były bardzo szczupłe. Strój miał podkreślać ich długie nogi i wąskie biodra. Rzeczy, za które można się było dać pokroić, jak powiedziała Wasza fanka Annie Lennox. Niedawno wpadłam na nią w restauracji, Annie jest przeurocza. Ale w tamtych czasach mieszkała w Szkocji i tylko dzięki sprzedaży wysyłkowej trafialiśmy do klientek spoza Londynu. Jeżeli ktoś decydował się na Bibę, to decydował się na total look. Do stroju dobierało się makijaż, buty i całą resztę. Był problem z kosmetykami. Wymyśliłam pomadki w odcieniach brązu. Ale firma Revlon nie chciała ich zrobić, twierdząc, że nikt ich nie kupi. Tymczasem wyłożyliśmy na próbę 60 takich pomadek i sprzedały się w kilka minut. Innym razem wymyśliłam zamszowe kozaki do uda. Mąż powiedział wtedy: „Nie wchodzimy w to…”. Uparłam się i je zamówiłam. Dziesięć tysięcy par sprzedaliśmy od ręki. Razem jednak stworzyliście genialny tandem. Jako projektantka mody posiadała Pani talent absolutny, a mąż Stephen Fitz-Simon okazał się geniuszem biznesu. Fitz był rzeczywiście fantastyczny, zabierał z moich barków problemy biznesowe, więc miałam swobodę kreowania. Od czasów tej historii z wysokimi kozakami nigdy nie mieszał się do projektowania, a ja w sprawy biznesowe. W naszym drugim sklepie przy Church Street osiągaliśmy największe obroty na metr kwadratowy w świecie. A w trzecim, przy Kensington Hight Street, czyli naszej Big Bibie, zarabialiśmy trzy miliony funtów rocznie. Rządziła Pani damską modą, nosząc męskie nazwisko? Po przeprowadzce do Anglii zdawało mi się, że nazwisko z końcówką na „i” brzmi bardziej po angielsku, co jest absurdem. Za słabo znałam angielski. Ale jak mieszkaliśmy jeszcze w Palestynie i chodziłam do polskiej szkoły, wypuszczałam się z koleżankami na bazar w starej Jerozolimie, gdzie udawałyśmy Angielki. Musiało być tam niebezpiecznie? Pamiętam, że chodziliśmy oglądać w ścianach świeże dziury po kulach. Kiedy tata dowiedział się, że po godzinie policyjnej biegamy po podwórkach, prawie dostał ataku serca. Pani ojciec, Witold Hulanicki, był polskim konsulem w Jerozolimie? Tak, a po wojnie, kiedy w Polsce nastał nowy ustrój, zaczął pracować dla władz brytyjskich. Podobno nie wiedziała Pani, że jej ojcem chrzestnym był marszałek Rydz-Śmigły? Faktycznie to było dla mnie odkrycie, bo pamiętałam go jako łysego faceta ze zdjęć. W sumie miałam bardzo szczęśliwe dzieciństwo. Rodzice bardzo się kochali, jeździliśmy razem na wycieczki i nad Morze Martwe… Ale to szczęście przerwał tragiczny wypadek. Wiadomo, dlaczego ojciec został zamordowany? Do dziś pozostaje to zagadką. Zapamiętałam tę scenę jako 12-latka. Leżałam jeszcze w łóżku, kiedy obudziło mnie walenie do drzwi i usłyszałam ożywioną dyskusję. Czekało na niego kilku mężczyzn, zdążył jeszcze zajrzeć do mnie i powiedzieć: „Opiekuj się mamą”. Już nie wrócił. Prawdopodobnie ci ludzie działali na zlecenie komunistów. Namawiali takie osoby jak mój ojciec, który nie poparł nowego ustroju w Polsce, do powrotu lub je usuwali. Znalazłyśmy się z mamą i siostrą w niebezpieczeństwie. Życie uratowali nam Brytyjczycy, którzy ściągnęli nas do Anglii. A tam trafiliście pod bezpieczny dach do ciotki Sophie? To nie był azyl, tylko piekielna przystań! (śmiech). Ciotka była wielką damą. Traktowała nas z siostrą jak dzikuski z Palestyny. Uważała się też za ekspertkę od mody i twierdziła, że fatalnie się ubieramy. Co rano słyszałam: „Moja droga, pozwól do łazienki…”, po czym wciskała mi swoje przedwojenne szyfonowe sukienki. Jak to się stało, że Biba, odnosząca wielkie sukcesy, nie miała dobrej prasy? Dla Amerykanów taka historia od „zera do milionera” byłaby fantastyczna, a dla Anglików gwałtowny sukces był w złym tonie. Biba lansowała nie tylko nową modę, ale też określony styl życia. Na siedmiu piętrach Waszego domu towarowego można było kupić wszystko, od kosmetyków po meble, i wypocząć od zgiełku miasta. To było na miarę Harrodsa. Ale dużo piękniejsze. To było art déco, ale w wersji Biba. Na piątym piętrze znajdował się Rainbow Room z ogromną restauracją i salą koncertową. Na ostatnim, czyli na dachu, był ogród. Miałam też w sklepie flamingi, a później pingwiny. Pewnego dnia zbuntowały się i zeszły rzędem po schodach. Nie wiedzieliśmy, jak je powstrzymać, bo mogły jeszcze naszych gości podziobać. A wśród gości bywały wielkie gwiazdy: Elton John, Brigitte Bardot, David Bowie, Rolling Stonesi czy Freddie Mercury. Freddie przesiadywał u nas, bo mieliśmy stoisko Ask Mary, Spytaj Marię, gdzie dziewczyna objaśniała klientom, co mogą kupić na różnych piętrach. A Freddie był chłopakiem Mary. Pewnego razu znalazłam ją zapłakaną i zapytałam, co się stało. A ona: „Bo Freddie nie może się zdecydować, czy jest gejem, czy nie”. Skąd wzięła się nazwa Biba? Chciałam, żeby to było coś nieznanego, kojarzące się z kobietą, choć ktoś powiedział, że brzmi to jak imię sprzątaczki. A ja: „I o to chodzi”. Stworzyła Pani nie tylko pierwszą sieciową modę na świecie, która otworzyła drzwi takim firmom, jak Zara czy H&M, ale też pierwszą firmę feministyczną. To nie było planowane, ale dziewczyny okazały się bardziej przebojowe od facetów. Byliśmy też pierwszą firmą, w której zorganizowaliśmy żłobek dla dzieci naszych pracownic, siłownię, stołówkę ze zdrową żywnością, choć one wolały tosty. Zawsze była Pani o krok przed innymi. Po 12 latach sukcesów Biba jednak zniknęła z rynku. To była trauma. Kiedy weszliśmy w spółkę z inną firmą i urządziliśmy już czwarty sklep, udziały naszych wspólników przejęła firma deweloperska. A potem nasz śliczny sklep sprzedała firmie Marks & Spencer. A jednak nie zawiesiła Pani działalności i pod szyldem Hulanicki tworzyła nadal ubrania, kosmetyki i odkryła w sobie pociąg do projektowania wnętrz. Zadziałał przypadek, zaczęło się od Ronnie Wooda, gitarzysty Stonesów, który poprosił mnie o zaprojektowanie wnętrza jego klubu w Miami Beach. W końcu sama przeniosłam się na South Beach w Miami. Nie myśli Pani o emeryturze? Co bym wtedy robiła? Hodowała kaktusy na Florydzie? Wyszła o mnie książka i świetnie się bawię (śmiech). Podoba się Pani współczesna moda? Myślę, że za dużo się teraz dzieje w modzie, za bardzo to jest szalone. Jakaś rada dla młodych projektantów? Wpierw trzeba nauczyć się techniki szycia. Bo dziś każdy od razu chce być znanym projektantem. No i głównie faceci projektują, więc należałoby dopuścić do tego dziewczyny. Prawdziwa feministka! Absolutnie, w stu procentach. Ale i patriotka. Tak, mam na lodówce naklejkę „I love Poland”, co jest prawdą. Polska mi się bardzo podoba, jest tu ogromna energia, ale nie wiem nawet, gdzie się w Warszawie urodziłam. Zostały mi tylko zdjęcia domu dziadków, który zbombardowano. Dziadek był wyjątkową osobą, zresztą tak jak wszyscy w rodzinie. Miał pierwszą w Polsce agencję turystyczną, moja ciotka, Halina Hulanicka, była świetną tancerką i żoną prezydenta Warszawy, a ciotka Zofia świetną pianistką. Byli zaangażowani w to, co działo się w Polsce. Liczy się dla Pani bardziej przeszłość czy przyszłość? Ważne jest tylko jutro. Można sobie pozwolić na odrobinę nostalgii, ale nie można żyć przeszłością. Dlaczego nie zdejmuje Pani nigdy ciemnych okularów? Nie lubię, jak patrzą na moje zmarszczki. Wpadam w depresję. Ale sama Pani mówi, że nigdy nie wolno się poddawać. W życiu tak jest, że zawsze za rogiem jest coś nowego. Nigdy nie wolno poddać się trudnościom, trzeba traktować je jako kolejne wyzwanie. Pewnego dnia już wszystko będę wiedziała, ale na razie za rogiem wciąż dużo się dzieje (śmiech). Rozmawiała Elżbieta Pawełek
Budziła zachwyt i pożądanie. Legenda telewizji, Krystyna Loska, kończy 84 lata
Jedna z najbardziej kultowych polskich prezenterek telewizyjnych, Krystyna Loska, kończy dziś 84 lata. Jak wyglądało jej życie? Krystyna Loska — życiorys Legenda polskiej telewizji urodziła się 25 lipca 1937 roku w Tychach. Początkowo chciała zostać... zakonnicą. Na szczęście ten plan się nie powiódł. Przez dwa lata studiowała na wydziale aktorskim szkoły teatralnej. Przerwała studia — powodem była ciąża. 24 maja 1959 roku na świat przyszła córka prezenterki, która poszła w ślady swojej matki. Dziś Grażyna Torbicka jest jedną z największych gwiazd telewizji. Kilka lat po urodzeniu dziecka zdała egzamin eksternistyczny. Od zawsze budziła zachwyt i pożądanie, a jej seksapil wprost wylewał się z ekranów. Jak na przestrzeni lat zmieniała się Krystyna Loska? Sami zobaczcie!
Nieznane kulisy kultowego filmu „Miś’’. Co łączyło Krystynę Podleską i Stanisława Tyma?
Krystyna Podleska jedną rolą - Aleksandry Kozeł w kultowym filmie Stanisława Barei „Miś” - podbiła serca Polaków. Napisała do rodziców w Anglii, że gra w komedii z fajnymi ludźmi. Tylko jest jeden problem, w większości scen leży w łóżku. Jej zdziwiony tata spytał mamę: Czy nasza córka gra chorą?”. Ponad 40 lat po premierze „Misia” przypominamy nieznane kulisy produkcji. View Ediplayer on the source website Krystyna Podleska i Stanisław Tym - co ich łączyło? Krystyna Podleska udzieliła kilka lat temu VIVIE! wywiadu, w którym opowiedziała o tym, jak trafiła do filmu, o rozbieranych scenach i o tym, co łączyło ją ze Stanisławem Tymem. Na plan zdjęciowy musiała dojeżdżać aż z Londynu. Mimo to, „Misia” uważa za jeden z najwspanialszych epizodów w swojej karierze. „Była wtedy upiorna zima, na szczęście miałam ciepły kożuch, który mnie ratował. Świetnie się bawiliśmy, bo Staszek Tym, mój filmowy kochanek, okazał się szalenie dowcipny i inteligentny. Postanowiłam go uwieść, niestety, nie dałam rady”. Rola Oli wymagała od Krystyny Podleskiej sporej odwagi. Musiała się rozebrać na planie. Czy zrobiła to dla Stanisława Tyma? I jak zareagowali na to jej rodzice? „Nie dla niego, tylko dla filmu. Jeszcze wtedy wierzyłam w sztukę przez duże S. Strasznie lubiłam awangardowe rzeczy. Ta scena rozbierana to był czysty przypadek. Mówię w niej: „przepraszam, że jestem taka nieubrana”. Po prostu zapomniałam, że nic nie miałam pod tym szlafrokiem. Chciałam pokazać, że jestem goła, otworzyłam szlafrok i już było za późno (śmiech). Ale tego nie było w scenariuszu. Napisałam jednak do rodziców, że gram w komedii z bardzo miłymi ludźmi, tylko jest jeden problem – w większości scen leżę w łóżku. Wtedy zdziwiony tata spytał mamę: „Urszulko, czy nasza córka gra chorą?”. Do dziś nie wiem, czy żartował, czy tak myślał. Ale oglądał wszystkie moje filmy, nawet te, w których grałam z gołymi piersiami. Jego kolega opowiadał mi kiedyś, że po jednym z filmów poszli na kolację i tata powiedział: „wiesz co, nie wiedziałem, że moja córka ma takie ładne piersi”, mówiła VIVIE! aktorka. Rola słodkiej idiotki nie sprawiła Krystynie Podleski większych kłopotów. Jak mówi - zbyt dużo nie udawała.„Gdyby polska aktorka starała się zagrać Olę z Misia, słodką idiotkę, marzącą o roli u Polańskiego, musiałaby strasznie dużo grać. A ja po prostu nią byłam, takie trochę dziecko we mgle, nie czujące tamtych realiów. Myślę, że Bareja był tego świadomy, obsadzając mnie w tej roli. (…) Za pierwszym razem jak obejrzałam „Misia”, niewiele rzeczy z niego zrozumiałam, bo nie byłam stąd. Ktoś mnie zapytał, jak często oglądam „Misia”. Powiedziałam, że raz na pięć lat i wciąż wydaje mi się bardzo śmieszny. Liczyłam, że po filmie posypią się nowe propozycje. Niestety, ogłoszono stan wojenny i dupa blada. W Polsce zrobiła się kompletna pustynia kulturalna. Ubolewam nad tym, bo mogłabym dużo więcej osiągnąć", tłumaczyła nam aktorka. ZOBACZ TEŻ: Laura Łącz wspomina pracę na planie „07 zgłoś się”. Aktorka zdradziła sekret Bronisława Cieślaka Co dziś robi Krystyna Podleska? Dziś 73-letnia ulubienica widzów, która nie doczekała się dzieci, skupia się na życiu małżeńskim i teatrze. Od 1998 jest żoną Janusza Szydłowskiego, który też jest aktorem oraz reżyserem. „Nie mogę rozstać się z aktorstwem. Gram monodram „Mój boski rozum” – dużo z nim jeździłam, zanim stał się ogromny zastój. Gram też w Teatrze Variete w spektaklu „Powróćmy do dawnych lat” – dla mnie to jest dobry tytuł”, śmiała się w wywiadzie z zeszłego roku aktorka. „Muszę przyznać, że dyrektorem tego teatru jest mój obecny mąż. Ale to jest teatr muzyczny, a ja nie umiem śpiewać, więc ja gram tylko w jednej rzeczy”, dodała podczas sierpniowego Festiwalu Filmów Komediowych w Lubomierzu. Więcej w wideo. View oEmbed on the source website
Dzięki tej diecie Karolina Szostak przeszła spektakularną metamorfozę!
Odsłaniamy tajniki postu dr Dąbrowskiej!
Na punkcie diety dr Dąbrowskiej oszalały miliony Polek! Jej słynny post robią dzisiaj dziesiątki osób i to nie jednorazowo, ale regularnie co kilka miesięcy. Przynosi ona bowiem nie tylko rezultaty w postaci znaczącej utraty kilogramów, ale także działa prozdrowotnie. Wśród największych fanów postów dr Dąbrowskiej jest Karolina Szostak, która w rozmowie z VIVĄ! przyznała, że przejście na najpopularniejszy post ostatnich lat nie było planowane. – Pomyślałam, że spróbuje tego detoksu – powiedziała prezenterka. A efekty? Chyba każdy wie, że była to najbardziej spektakularna metamorfoza ostatnich lat! Karolina napisała nawet na ten temat kilka książek, które szybko stały się hitem. Dlatego podpowiadamy, jak ten post przeprowadzić właściwie. Zobacz też: Karolina Szostak schudła 20 kilogramów. Nam zdradziła sekrety swojej diety! Zobacz ekskluzywne wideo Karolina Szostak – dieta post dr Dąbrowskiej Kariera prezenterki nabrała tempa w 2014 roku, kiedy wzięła udział w polsatowskiej edycji „Tańca z Gwiazdami’’. Dzięki katorżniczym treningom Szostak chudła w oczach. W rozmowie z VIVĄ! w 2016 r. dziennikarka zwierzyła się, że poprawę sylwetki zawdzięcza nie tylko programowi, lecz także diecie pudełkowej. Prezenterka zjadała dziennie zaledwie 1000 kalorii. Niestety, później efekty były już mniej zauważalne. Do prawdziwego przełomu doszło wiosną 2016 roku. Karolina Szostak ponownie zaczęła chudnąć. Prezenterka sportowa zawdzięcza tę zmianę tzw. „postowi’’ dr Dąbrowskiej, który trwa – w zależności od osoby i przyjętego wariantu – od czterech do sześciu tygodni. Kolejny etap, który trwa cztery tygodnie, to czas na wyjście z „postu’’ i przystosowanie się do zdrowej diety. Co najważniejsze, a podkreślała to również sama zainteresowana, plan żywieniowy autorstwa dr Dąbrowskiej to nie dieta, lecz detoks. Jego głównym celem jest oczyszczenie organizmu, a efektem ubocznym może być utrata wagi. Jednak czy każdy może przejść na post dr Dąbrowskiej? Post dr Dąbrowskiej nie dla wszystkich Specjaliści mówią wprost: „W większości przypadków powinno się go stosować pod okiem lekarza specjalisty’’. Kobiety szczupłe, które są w ciąży, mają niedoczynność tarczycy, powinny odpuścić. Według dietetyków post dr Dąbrowskiej powinien trwać jak najkrócej, ponieważ brakuje w nim składników odżywczych, których potrzebuje nasz organizm. Co można jeść, a czego unikać w przypadku postu dr Dąbrowskiej? Post warzywno-owocowy, który z powodzeniem stosuje Karolina Szostak, to nie tylko detoks. Przyczynia się także do leczenia m.in. cukrzycy II stopnia i miażdżycy. Półgłodówka, której autorką jest Ewa Dąbrowska, polega na jedzeniu surowych i gotowanych warzyw oraz... trzech rodzajów owoców (jabłek (maksymalnie. 4 dziennie), grejpfrutów i cytryn). Dziennie, stosując ją, organizmowi można dostarczać jedynie od 600 do 800 kcal. Mechanizm działania postu, nazywanego również detoksem, jest złożony. Przestrzeganie jego zasad i dostarczanie organizmowi minimum kalorii sprawia, że mózg zostaje pozbawiony zewnętrznych źródeł energii, więc zaczyna czerpać ją najpierw z tkanki tłuszczowej, a następnie przerabia zalegające w organizmie złogi białkowe na glukozę, tj. uszkodzone, zwyrodniałe lub martwe komórki tkanek, zakrzepy, guzy, itp. Mechanizm ten nazywany jest odżywianiem wewnętrznym lub endogennym. Co ciekawe, ścisłe stosowanie się do zaleceń postu dr Dąbrowskiej powoduje ustąpienie łaknienia, gdyż w mózgu następuje wyłączenie ośrodka głodu, znajdującego się w rdzeniu. Gdy jednak próg kaloryczny 800 kcal zostanie przekroczony (nastąpi to, gdy zjemy choćby minimalnie bardziej kaloryczne rodzynki czy daktyle), samoleczenie zostanie przerwane i ponownie włączy się ośrodek głodu. Wychodzenie z postu dr Dąbrowskiej „Wychodzenie z postu powinno trwać miesiąc, niezależnie od długości kuracji. Stopniowo zwiększamy dzienną dawkę kalorii. W przeciwnym razie czeka nas efekt jojo. W trakcie pierwszych siedmiu dni jemy 800 kcal dziennie, kolejnych siedmiu - 1000 kcal, następnie 1200 kcal i kończymy na 1500 kcal. Sukcesywnie wprowadzamy do jadłospisu zboża, rośliny strączkowe, owoce. Dopiero w ostatnim tygodniu włączamy do menu mięso”, powiedziała w rozmowie z „Show” Katarzyna Milczarkiewicz z www.postleczniczy.pl, prowadząca m.in. kurację Karoliny Szostak. Czego unikać w trakcie stosowania postu dr Dąbrowskiej? Mięsa, oleju, roślin strączkowych, orzechów, nabiału, pieczywa, słodyczy, zbóż, zaś z warzyw ziemniaków i batatów. Nie wspominając oczywiście o kawie, herbacie, papierosach i gazowanych napojach. Czy post dr Dąbrowskiej jest wskazany dla osób szczupłych? Tak, gdyż utrata wagi jest tylko skutkiem ubocznym i – jak zaznaczają specjaliści – zazwyczaj ubywa jej proporcjonalnie do masy ciała, zatem osoby szczupłe schudną niewiele. Zobacz też: Już tak nie wygląda! Karolina Szostak pochwaliła się zdjęciami z wakacji
Ola Kwaśniewska i Kuba Badach świętują ósmą rocznicę ślubu!
O tym ślubie mówiła cała Polska. Osiem lat temu, 22 września Aleksandra Kwaśniewska i Jakub Badach w Katedrze Polowej Wojska Polskiego NMP Królowej Polski powiedzieli sobie „tak”! Co połączyło tych dwojga? I jak to się stało, że na siebie trafili? Przypominamy ich piękną historię miłości! Ola Kwaśniewska i Kuba Badach świętują rocznicę ślubu Aleksandra Kwaśniewska zamieściła na swoim oficjalnym profilu na Instagramie romantyczne zdjęcia z ukochanym. „Z okazji 8. rocznicy ślubu życzę sobie oraz Kubie Badachowi, abyśmy zawsze byli dla siebie tak atrakcyjni, jak w japońskiej budce fotograficznej”, czytamy w podpisie. Pod fotografią oczywiście posypały się gratulacje i życzenia: „Wszystkiego najlepszego!!!”, ,,Jesteście wspaniałą parą
Jak Kinga Rusin zmieniała się na przestrzeni ostatnich lat?
Dla wielu polskich kobiet Kinga Rusin jest ikoną stylu. Kreacje prezenterki, w których pojawia się na czerwonym dywanie, są uznawane za eleganckie, idealnie dopasowane do doskonałego ciała. Kiedy dziennikarka była bohaterką okładkową magazynu Ewy Chodakowskiej Be Active, internauci zachwycali się jej doskonałą sylwetką. Nic dziwnego, wygląda niezwykle zmysłowo i kobieco, o czym świadczą komentarze, które pojawiają się pod zdjęciami prezenterki w serwisach społecznościowych. Do tego im jest starsza, tym naszym zdaniem wygląda lepiej! Jak ona to robi? Jak Kinga Rusin dba o swoje ciało? Prowadząca Dzień Dobry TVN podzieliła się ze swoimi fanami sekretem swojej sylwetki. Co sprawia, że Kinga Rusin wygląda tak dobrze? O ciało trzeba dbać tak samo, jak o twarz. Woda z kranu pełna uzdatniaczy, zanieczyszczone powietrze, intensywne opalanie, chemia w jedzeniu przyspieszają starzenie się skóry, która przesusza się i wiotczeje. Prezenterka jest wobec siebie bardzo krytyczna. Rusin nie wstydzi się tego, że jeszcze kilka lat temu nie wyglądała tak dobrze, jak teraz. 10 lat temu wyglądałam znacznie gorzej. Zmieniłam dietę, przestałam jeść mięso, które zamieniłam na warzywa, zaczęłam pić minimum 2 litry wody lub ziołowych herbat dziennie, ruszam się, kiedy tylko mogę (a nie zawsze mi się chce;)), a do pielęgnacji używam wyłącznie 100% naturalnych, roślinnych kosmetyków’. View Burdaffi on the source website Gwiazda TVN-u unika mięsa, a każdy poranek zaczyna od wypicia szklanki ciepłej wody z cytryną. Kiedy twierdzi, że brakuje jej energii, przechodzi na 2-3 dniowy detoks oparty na piciu oczyszczających koktajli. Kinga Rusin w 2020 roku zachwyca urodą Prezenterka po 40-stce wygląda jeszcze piękniej! Służy jej nie tylko świetna praca, własna firma kosmetyczna, ale również miłość. Kinga Rusin od lat zakochana jest w prawniku, Marku Kujawie, z którym tworzy zgrany duet! Stare zdjęcia Kingi Rusin Postanowiliśmy przyjrzeć się metamorfozie Kingi Rusin. Specjalnie dla Was przygotowaliśmy stare zdjęcia prezenterki. Zobaczcie, jak na przestrzeni lat zmieniała się jedna z największych gwiazd TVN-u!
Dominika Gwit: „Jak chcesz popatrzeć na szczęśliwego człowieka, to popatrz na mnie”
Z okazji urodzin aktorki, przypominamy jej wyjątkową rozmowę!
W ramach cyklu Archiwum VIVY!: wywiady przypominamy rozmowę Katarzyny Sielickiej z Dominiką Gwit. Wywiad ukazał się w 2017 roku. Magazyn VIVA! Dominika Gwit wywiad Znalazła miłość, gdy po morderczym odchudzaniu znów przytyła i pożegnała marzenia o szczupłej sylwetce. Nareszcie lubi siebie taką, jaka jest, i robi w życiu dokładnie to, czego zawsze chciała – gra, śpiewa i tańczy w „Dancing with the Stars. Tańcu z Gwiazdami”. „Chcesz zobaczyć szczęśliwego człowieka? Popatrz na mnie”, mówi Dominika Gwit. Jak jej się udało to osiągnąć. Rozmawia Katarzyna Sielicka. Jak dzisiejszy trening? Dobrze, ćwiczyliśmy walca, ramę, te sprawy. Ile godzin dziennie trenujesz? Na razie cztery. Codziennie. I co, podoba Ci się? Tak, bardzo to lubię. Mój partner Żora Korolyov mnie nie oszczędza. Robi mi mordercze rozgrzewki. Muszę biegać po sali, skakać. Jak będzie jive, to trzeba mieć kondycję. Tańczy się tylko minutę trzydzieści, ale to jest minuta trzydzieści ostrego podskakiwania. Ale dla Ciebie to nie jest nowina, tańczysz od zawsze. Z profesjonalnym tańcem nie miałam do czynienia, chociaż występowałam w Teatrze Muzycznym w Gdyni. Chodziłam do grupy tanecznej, było nas 100 osób i na wielkiej sali baletowej robiliśmy różne układy. Trochę się tam nauczyłam. W swojej książce pisałaś, że zawsze chwalono Cię za poczucie rytmu, za to, jak się ruszasz. Tak, na imprezach byłam królową parkietu. Wchodzę, jest muzyka i już się cała ruszam. Uwielbiam to. Dwa lata temu schudłaś 50 kilogramów, potem znów przytyłaś. Twoja mama powiedziała wtedy: „To wróciło, ale też wróciła nasza Dominika”. Skąd wróciłaś? Z zaświatów. Z zaświatów własnej ambicji, która mnie zjadła. To strasznie trudny temat. Całe życie wydawało mi się, że jak schudnę, będzie super. Ja się tak nakręciłam na to chudnięcie, byłam taka szczęśliwa. Wszystkie moje pasje, marzenia, to, co wtedy, kiedy zaczynałam dietę, było dla mnie ważne, po trzech miesiącach diety przestało istnieć. Ja przestałam istnieć. Dalsza część wywiadu w naszej galerii!
Polski James Dean, antygwiazdor, legenda kina. Zbigniew Cybulski odszedł 52 lata temu
Dziś Zbigniew Cybulski obchodziłby 92 urodziny. Zginął 8 stycznia 1967 roku. Do historii przeszedł jako Maciek Chełmicki z „Popiołu i diament’’ Andrzeja Wajdy. Zagrał również w kultowym filmie Wojciech Hasa, „Rękopis znaleziony w Saragossie’’. Doskonale oddał piękno, tragizm, samozakłamanie i neurozę Polaków. W Wielkiej Brytanii pisano: „Typ współczesny, impulsywny. Wyszedł z tej samej szkoły co Marlon Brando’’. Żył na krawędzi. Ciągle w biegu, a publiczność go kochała. Wielu naśladowało jego charakterystyczny styl. 8 stycznia 1967 roku miał lecieć do Warszawy samolotem, ale się spóźnił. Na pociąg też się spóźnił. Na dworcu we Wrocławiu próbował wskoczyć do odjeżdżającego wagonu. Wpadł pod koła... A jak wyglądało jego życie? Zobaczcie nasze video.
Najlepiej zarabiająca aktorka w historii. Julia Roberts kończy dziś 52 lata!
Znak rozpoznawczy? Boskie, duże usta. W szkole była wyśmiewana. Powodem były właśnie usta, a sytuacji nie poprawiały okulary o dużych szkłach. Show-biznes nie jest jej naturalnym środowiskiem, nazywa go bestią. Przełomem w jej karierze okazał się film Pretty Woman, który podbił serca widzów na całym świecie. Warto pamiętać, że jej uroda również została doceniona, gdyż jako pierwsza aktorka w historii trafiła na okładkę Vogue'a. Za rolę w filmie Erin Brockovich otrzymała Oscara. Przez lata była najlepiej opłacaną aktorką w historii. Producenci dawali jej aż 20 mln dolarów za jedną rolę. Żadna kobieta nie osiągnęła takiego sukcesu w filmie jak ona. Dziś piękna Julia Roberts kończy 52 lata! Czego jej życzysz?
Córka Zbigniewa Wodeckiego o śmierci ojca: „Czas nie leczy ran!’’
Czy myślę o tacie? Ja z nim żyję codziennie”, wyznaje Kasia, młodsza córka Zbigniewa Wodeckiego, w pierwszą rocznicę jego śmierci. Nie potrafi ukryć wzruszenia, kiedy opowiada, jak z rodzeństwem biegali do przedpokoju w piżamkach, kiedy tato wracał z koncertów. Albo chodzili na palcach, bo parkiet skrzypiał, a tato komponował. O jego czarnym humorze, słabości do wnuków i magicznym jazzie… Cała Wasza trójka chodziła na Basztową, do szkoły muzycznej. Na czym grałaś? Na fortepianie i oboju. Obój to w początkach nauki męka wielka, bo to taka krowa w rękach dziecka – cudowny instrument, najpiękniejszy dźwięk na świecie, ale trzeba umieć na nim grać! Były jeszcze skrzypce, Joasia na nich grała, i generalnie na okres naszych ćwiczeń tata wolał wychodzić z domu, bo dla muzyka ze słuchem absolutnym było to niełatwe do wytrzymania. Tata zresztą nie chciał, żebyśmy byli muzykami. Był niezadowolony, że jesteśmy w szkole muzycznej, ponieważ sam miał niełatwe dzieciństwo, jemu tata nie pobłażał w ogóle, chłopaki kopały piłkę, a on musiał grać kilka godzin dziennie. Potem śmiał się, że wyszło mu to na zdrowie, ale w stosunku do nas zachowywał się skrajnie, nam zabraniał ćwiczyć, powtarzał, że muzyk to trudny zawód. Trzeba mieć talent i dużo szczęścia. Żadne z nas nie wykazało się zresztą jakimś wybitnym talentem, ale pamiętam, że my sami chcieliśmy chodzić na Basztową. Moje dzieci poszły tam automatycznie. To było jedno z naszych nielicznych nieporozumień. Tato mówił: „Zostaw te dzieci w spokoju, niechże one nie ćwiczą, nie męczą się, po co im ta szkoła muzyczna?!”. Powtarzał, że jego częste wyjazdy uratowały rodzinę. Takie jest życie z artystą. Z artystą nie można być 24 godziny na dobę, bo on ma inne potrzeby, inne wymagania, a przede wszystkim w każdym artyście jest sporo tego twórczego priorytetu czy egoizmu, który mu pomaga w karierze. Myślę, że moi rodzice wypracowali sobie znakomitą technikę wspólnego egzystowania, dlatego byli całe życie razem. Tata jechał na koncert, wracał, kilka dni spędzał w domu, znowu ruszał na koncert, wracał… w związku z tym nie dochodziło do kolizji z przemęczenia wielkim ego artysty w środowisku domowym. Ale nad tym „środowiskiem domowym” czuwała Twoja mama. Która zrezygnowała z pracy zawodowej, jak tylko pojawiliśmy się na świecie. Trójka małych dzieci i artysta jeżdżący po świecie z Markiem Grechutą, zaraz potem z Ewą Demarczyk, a później z własnymi koncertami to było ogromne wyzwanie. Mama zajmowała się domem i chwała jej za to, bo dzięki niej ten dom przetrwał. Miałaś syndrom dziecka wielkiego artysty, które… …„musi” każdemu udowadniać, że wszystko, co robi w życiu, robi samo? Oczywiście. W liceum toczyłam taką wewnętrzną wojnę. Ale mam to już za sobą. Po pierwsze, bardzo szybko okazało się, że nic nie muszę udowadniać tacie, bo właściwie tato nie jest zainteresowany moim życiem zawodowym, pod warunkiem że ja jestem zadowolona z tego, co robię. Jeśli byłam niezadowolona, od razu pytał, jak może mi pomóc. Natomiast sukcesy to owszem, fajnie, że je odnoszę, cieszył się, ale bez zbędnej celebracji. Ja też nie jeździłam na każdy koncert ojca, nie ekscytowałam się, że tu było 50 tysięcy fanów, a tam ludzie płakali ze wzruszenia. Nie musieliśmy dogłębnie analizować swojego życia zawodowego. Wystarczyło, że wszystko było w porządku. Podpowiadał Ci, jak żyć? Tato miał ogromne poczucie humoru i robił to na zasadzie żartu z tak zwanym ziarenkiem prawdy. On chciał, żebyśmy były damami. Nie kurami domowymi, tylko damami. Jego mama była damą, jego żona jest damą i my – jego córki – też mamy być damami. Nie chodzi o to, żeby zachowywać się pretensjonalnie, tylko nie robić pewnych rzeczy, które damie nie przystoją, choćby palić papierosy na ulicy. Żartował nawet, że zwalnia Ciebie i Joannę z obecności na jego pogrzebie, żebyście nie miały dyskomfortu. Tata bardzo często żartował na temat życia i śmierci: „Jak nie mam koncertu przez dwa dni, to się kończę”, „Jak będzie pogrzeb, to za wszystkie moje pieniądze rozsypcie kwiaty na cmentarzu”. Jego słynny czarny humor. Ale to jest złuda i ułuda. Chodzi tylko o pewien dystans do życia. To jest śmieszne, jak się nic nie dzieje. Kiedy zaczyna być źle, wszystko się wali. Myślisz o Nim? Ja z nim żyję codziennie, prowadzę fundację, dbamy z rodzeństwem o jego twórczość i dorobek, organizuję festiwal, którego jest patronem. Więc tak, myślę o nim codziennie. Nie ma dnia, żebym nie czuła się bardzo związana z tatą. Nawet nie mam czasu na jakieś głębsze refleksje, albo raczej nie pozwalam sobie na nie. Czas leczy rany? W ogóle nic nie leczy. Aktualnie nie mam też czasu, bo zajmuję się sprawami taty i muszę o nie dbać. Zauważyłam, że z miesiąca na miesiąc muszę dbać coraz bardziej, bo ludzie w taki czasem niekoniecznie fajny sposób nadwyrężają jego twórczość. Nie jestem bynajmniej psem ogrodnika, chciałabym, żeby tatę grali jak najwięcej, ale trzeba w tym zachować poziom. Zresztą po to też organizujemy festiwal, fundację, „odkopujemy” jego starsze kompozycje, „nagrywamy” nowe płyty. Ktoś musi się tym zająć, padło na mnie i moje rodzeństwo. Zbigniew Wodecki z córkami Katarzyną i Joanną
Od chłopaka z boysbandu do następcy króla muzyki pop…
Justin Timberlake kończy dziś 38 lat! Artystka, który karierę rozpoczął w wieku 14 lat, jest dziś jednym z najgorętszych nazwisk zarówno w świecie muzyki, jak i kina. Mimo licznych sukcesów wciąż pragnie się rozwijać. I trzeba mu przyznać, że robi to z ogromnym powodzeniem. Jego filmowe kreacje uważane są niezwykle udane, a single, które tworzy, podbijają listy przebojów na całym świecie. O jego romansach mówiła cała Ameryka! Jednak to związek z Britney Spears był tym najgłośniejszym. Po rozstaniu muzyk napisał kultową już piosenkę o miłości do byłej dziewczyny pt. „Cry Me a River”. W 2012 roku wziął ślub z aktorką Jessicą Biel, z którą ma syna. Czego mu życzycie?