Partenon to dopiero początek. Ten jeden spacer po Atenach zmienia wszystko
Ateny to jedno z najstarszych, nieprzerwanie zamieszkanych miast świata i jednocześnie jeden z najważniejszych kierunków turystycznych w Europie. Ich fenomen polega na wyjątkowym połączeniu historii, kultury, klimatu i współczesnego stylu życia.
Ateny należą do tych nielicznych miast na świecie, których znaczenie wykracza daleko poza współczesną funkcję stolicy państwa. Miasto stanowi symbol narodzin cywilizacji europejskiej – tutaj kształtowały się podstawy demokracji, filozofii, teatru i sztuki, które do dziś pozostają fundamentem kultury Zachodu. W Atenach nauczali wielcy starożytni filozofowie: Sokrates, Platon, założyciel Akademii Ateńskiej, pierwszej wyższej uczelni, Arystoteles. Można przejść się na Agorę Ateńską i wyobrazić sobie, jak swoje filozoficzne rozmowy prowadził tutaj Sokrates. Świątynie z V wieku przed naszą erą, takie jak Partenon, istnieją w mieście, w którym toczy się jednocześnie intensywne, współczesne życie. Miasto jest znacznie starsze choćby od Rzymu, historia Aten jako państwa-miasta sięga 1400–1200 lat przed naszą erą. Wydaje się to cudem. Fenomen kulturowy Aten polega przede wszystkim na ich ciągłości. W przeciwieństwie do wielu dawnych centrów cywilizacyjnych, które przestały istnieć lub zostały zamienione w stanowiska archeologiczne, Ateny nigdy nie utraciły swojej funkcji miejskiej. Dlatego spacer po nich nie jest jedynie wycieczką do czasów starożytnych, lecz doświadczeniem wielu epok. W jednej chwili można znajdować się na ruchliwej ulicy, w centrum miasta, by po kilku krokach zagubić się w ogromnej Świątyni Zeusa Olimpijskiego. Jej budowa rozpoczęła się w VI wieku przed naszą erą, ale została ukończona w II wieku, za czasów cesarza Hadriana. Trwała ponad 600 lat. Na Akropol! Centralnym punktem stolicy jest Akropol – skaliste wzgórze górujące nad miastem, widoczne niemal z każdego miejsca w centrum. Stanowi on nie tylko najważniejszą atrakcję turystyczną Aten, lecz przede wszystkim ich serce w sensie kulturowym i historycznym. Sama nazwa oznacza „górne miasto” i w starożytności odnosiła się do ufortyfikowanej części polis, pełniącej funkcje obronne i religijne. W przypadku Aten Akropol stał się przede wszystkim przestrzenią sakralną, poświęconą bogini Atenie, patronce miasta. Miała ona podarować mieszkańcom drzewo oliwne, które uznali za cenniejszy dar niż źródło słonej wody utworzone przez boga Posejdona. Najbardziej rozpoznawalnym elementem Akropolu jest Partenon – świątynia wzniesiona w V wieku przed naszą erą w okresie największego rozkwitu Aten, za czasów Peryklesa. Budowla ta uchodzi za arcydzieło architektury klasycznej. Partenon był miejscem kultu, a także symbolem potęgi politycznej i kulturowej Aten. Obok Partenonu znajdują się inne ważne budowle, takie jak Erechtejon, świątynia poświęcona Posejdonowi i Atenie, znana przede wszystkim z pięknego portyku kariatyd, czyli kolumn w formie kobiecych postaci. To właśnie ten element architektoniczny stał się jednym z najbardziej rozpoznawalnych motywów sztuki antycznej. Wejście na Akropol prowadzi przez monumentalne Propyleje, które już w starożytności miały robić wrażenie na przybywających, podkreślając rangę miejsca. Słodka przerwa Na Akropolu zawsze jest tłok, w upalne dni wspinaczka na wzgórze kosztuje trochę siły, dlatego najlepiej wybrać się tam wcześnie rano lub późnym popołudniem, kiedy temperatura jest niższa, a liczba odwiedzających mniejsza. Kamieniste podłoże i śliskie fragmenty skał sprawiają, że konieczne jest wygodne obuwie. Warto przysiąść w tutejszej kawiarni, w muzeum, by napić się kawy, zjeść coś słodkiego. Ateny to bowiem raj dla miłośników słodyczy – od ravani, pysznego ciasta z kaszy manny, po galaktoboureko, smakołyk z chrupiącego ciasta filo i aksamitnego kremu budyniowego. U podnóża Akropolu znajduje się knajpka Yiasemi, z bardzo dobrymi wegetariańskimi przekąskami. Do kawy dostaniemy tu pyszne konfitury. Po zejściu z Akropolu naturalnym krokiem jest odwiedzenie wspomnianej już Agory Ateńskiej, czyli dawnego centrum życia publicznego. To tutaj obywatele Aten spotykali się, by dyskutować, handlować i uczestniczyć w życiu politycznym. Agora była przestrzenią, w której rodziła się demokracja. To w Atenach, które były wtedy państwem-miastem, wolni obywatele (co prawda tylko płci męskiej) po raz pierwszy mieli prawo i obowiązek decydować o losach polis. Ten system do dziś pozostaje jednym z najważniejszych osiągnięć naszej cywilizacji. Na terenie Agory znajduje się Świątynia Hefajstosa, jeden z najlepiej zachowanych obiektów sakralnych starożytnej Grecji. CZYTAJ TEŻ: Wygląda jak Kostaryka, ale to Europa. Dolecisz tu w kilka godzin Złota maska Ateny to jednak nie tylko zabytkowe budowle, ale też bogata oferta muzealna. Muzeum Akropolu stanowi doskonałe uzupełnienie wizyty na wzgórzu, prezentując oryginalne rzeźby i detale architektoniczne, które nie mogły pozostać na miejscu ze względów konserwatorskich. Nowoczesna architektura muzeum kontrastuje z antycznymi eksponatami, tworząc niezwykły dialog między przeszłością a teraźniejszością. Z kolei Narodowe Muzeum Archeologiczne w Atenach, jedno z największych na świecie, oferuje szeroki przegląd historii starożytnej Grecji, od cywilizacji mykeńskiej po okres hellenistyczny. Koniecznie trzeba tam zobaczyć zrobioną ze złota maskę Agamemnona. Pochodzi ona z około XVI wieku przed naszą erą, z epoki brązu, i została odkryta w Mykenach przez archeologa amatora Heinricha Schliemanna. Pośmiertna maska jest zwyczajowo utożsamiana z odbiciem mitycznego wodza spod Troi. Stąd jej myląca nazwa maska Agamemnona. To jeden z najważniejszych artefaktów wczesnej cywilizacji greckiej. W muzeum jest zresztą mnóstwo niezwykłych zabytków, wartych obejrzenia. Gdzie tętni życie… Spacerując w stronę Łuku Hadriana, łatwo poczuć, jak współczesność miesza się tu z historią. Monumentalny łuk, zbudowany na część rzymskiego cesarza Hadriana w II wieku naszej ery, to brama między Atenami greckimi i rzymskimi. Miasto znalazło się bowiem pod panowaniem Rzymu, nie straciło jednak swojej ambicji i prestiżu. Po jednej stronie mamy przed oczami dziedzictwo starożytnej Grecji, po drugiej tętniącą życiem dzielnicę Plaka. Wąskie uliczki, balkony obsypane kwiatami, stoiska z rękodziełem, mnóstwo knajpek. W dzielnicy Monastiraki Ateny pokazują swoje bardziej swojskie oblicze. Na ulicy Euripidou pachnie przyprawami, mydłem i drewnem. Znajdziemy tutaj sklepy z narzędziami, stragany z oliwkami, są starzy sprzedawcy, którzy prowadzą sklepy z pokolenia na pokolenie. Jeśli starożytni filozofowie prowadzili swoje dysputy na Agorze, dziś ich współcześni spadkobiercy zostawiają ślady na murach dzielnicy Psirri, jednej z najbardziej klimatycznych dzielnic miasta. Legendarne stało się graffiti przedstawiające słynnego, bezpańskiego psa Loukanikosa. Zwierzak stał się symbolem protestów przeciwko polityce oszczędności z lat 2010–2012. Loukanikos wsławił się tym, że zjawiał się na demonstracjach i szczekał na policję. Ateńczycy go pokochali i postanowili upamiętnić. W Psirri życie rozkręca się na dobre wieczorem i nocą. Wąskie, brukowane uliczki pełne są knajpek i barów. Z kolei na Placu Avissinias czas zwalnia. Na pchlim targu znajdziemy wszystko – są tutaj stare winyle, porcelana, wojskowe guziki, książki, których nikt już nie czyta. A jednak każdy przedmiot ma swoją opowieść. Łatwo tam dojść, bo plac znajduje się niedaleko Psirri. Szczególnie tłoczno i targowo jest tutaj w niedzielę. Warto też zajrzeć do modnej dzisiaj dzielnicy Pangrati. W Muzeum Fundacji Basil & Elise Goulandris znajduje się bardzo bogata kolekcja sztuki. Zobaczymy tam obrazy Moneta, Renoira, van Gogha, Picassa, Légera. Naprawdę warto tam zajść. Miasto jak teatr Odeon Heroda Attyka to dowód na to, że Ateny nigdy nie przestały być sceną. Ten rzymski teatr, wciąż używany, łączy przeszłość z teraźniejszością w najbardziej dosłowny sposób. Dzięki wyjątkowej akustyce i atmosferze miejsce to jest uznawane za jedną z najbardziej prestiżowych scen plenerowych na świecie. Koncert pod gołym niebem z widokiem na Akropol? Trudno o bardziej symboliczne doświadczenie. Występowało tu wielu słynnych artystów, od Marii Callas po Eltona Johna. Od Luciano Pavarottiego po zespół Coldplay. Do tego oczywiście spektakle teatralne i inauguracje sezonu Greckiej Opery Narodowej. W Atenach zabytki nie są jedynie reliktami przeszłości. One żyją, rezonują, uczestniczą we współczesnym życiu miasta. Ateny to kolebka filozofii, ale dziś najwięcej dyskusji toczy się nie na Agorze, lecz przy stolikach kawiarni. W dzielnicach, takich jak zamożna, nawet ekskluzywna Kolonaki czy bardziej anarchistyczna, alternatywna Exarcheia, zawsze odbywają się jakieś spotkania. Warto pochodzić ateńskimi uliczkami, posiedzieć przy kawie, popatrzeć, jak toczy się tutaj życie. Ateny bywają hałaśliwe, zatłoczone, w lecie naprawdę gorące. Liczba turystów sięga około ośmiu milionów rocznie, co jest nie tylko wielkim sukcesem miasta, ale też obciążeniem. O stolicy Grecji mówi się często, że jest miejscem kontrastów. Są tu luksusowe tarasy z pięknymi widokami i opuszczone, zaniedbane budynki pokryte graffiti. Ale właśnie w tej sprzeczności tkwi także siła Aten. Na Riwierze Atrakcji nie brakuje. Wystarczy pół godziny drogi od centrum, by znaleźć się w miejscu zwanym umownie Riwierą Ateńską. Tutejsze wybrzeże ciągnie się przez 50 kilometrów wzdłuż Morza Egejskiego. Jego częścią jest Zatoka Sarońska, nad którą położona jest grecka stolica. Nadmorskie dzielnice, miejscowości i plaże rozciągają się od portu w Pireusie aż po okolice Przylądka Sunion. Otoczona sosnowym lasem Glifada to jedna z najbardziej prestiżowych nadmorskich dzielnic Aten, choć leży około 20 kilometrów od centrum. Znajdziemy tu piaszczyste plaże, z barami i restauracjami. W pobliżu Glifady znajduje się jezioro Vouliagmeni otoczone malowniczymi klifami. Zasilane jest przez morze, ale też przez źródła termalne. Woda jest tutaj ciepła i podobno ma lecznicze właściwości. Wstęp jest jednak płatny. Varkiza to plaża z leżakami, barami, można tu uprawiać sporty wodne. Z kolei Kavouri położona jest w zielonej okolicy i pełno tu urokliwych zatoczek. Jest w czym wybierać! Tekst: Agnieszka Dajbor. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Te glampingi w Europie mają widoki jak z pocztówki. Zapomnisz o 5-gwiazdkowych hotelach!
Przez lata żyli w toksycznym związku, ale nie umieli od siebie odejść. Historia miłości legendy kina i Anjelici Huston to uczuciowy rollercoaster
Jesienią 1989 roku jedno wyznanie Jacka Nicholsona zburzyło 17-letni związek z Anjelicą Huston. Choć przez lata znosiła jego zdrady i wierzyła, że ich relacja przetrwa, wiadomość o dziecku z inną kobietą stała się punktem bez powrotu. To historia wielkiej miłości, pełnej namiętności, bólu i rozczarowań, która zakończyła się w dramatycznych okolicznościach.
Tego dnia, a było to jakoś jesienią 1989 roku, Jack Nicholson zaprosił Anjelicę Huston na kolację. Formalnie byli jeszcze parą, wszędzie pokazywali się razem, ale czuła, że oddalają się od siebie. Przygotował tę kolację specjalnie dla niej. Był słodki, uwodzicielski. Kiedy powiedział, że będzie miał dziecko z inną kobietą, przyjęła to spokojnie. Poradziła mu: „To chyba będziesz musiał się tą kobietą zaopiekować”. Zdobyła się jeszcze na to, żeby wyjść bez słowa, nawet się uściskali. Choć ona w głowie miała burzę i czuła, że ziemia ucieka jej spod nóg. Anjelica Huston i Jack Nicholson: historia miłości Na drugi dzień pojechała do Nicholsona i rzuciła się na niego z pięściami. „Biłam go na oślep, jak bokser, a on zasłaniał się i uchylał, miał mnóstwo siniaków”, pisze w swoim wspomnieniach. Przez tyle lat wierzyła, że ich związek wreszcie się ułoży, znosiła jego zdrady i wybryki, a wszystko po to, by na końcu dowiedzieć się, że oczekuje dziecka z inną, młodszą kobietą. „To była dziewczyna - blondynka, seksowna z pełnymi ustami i sennymi oczami, którą widziałam w klubie tanecznym w Silver Lake. Jack spędzał tam czas po meczach koszykówki. Poprzedniej zimy pojawiła się w Aspen, jako przyjaciółka jego córki Jennifer”, wspominała. To była modelka Rebecca Broussard. Nicholson miał mieć z nią dwoje dzieci – córkę Lorrain i młodszego syna Ray’a. Ale wtedy, gdy przyznawał się do tego Anjelice, sam był w szoku. Próbował wmawiać jej, że dziecko niczego między nimi nie zmieni. Nie chciał, czy nie potrafił się z nią rozstać. Byli razem 17 lat! Nicholson z żadną kobietą nie był tak długo. O żadnej nie mówił, że jest wyjątkowa. „Kocham Cię Anjelica”, szeptał jej do ucha miliony razy. Była u jego boku, gdy zagrał w swoich najwspanialszych filmach, takich jak „Chinatown”,czy „Lśnienie”. Stała przy nim gdy odbierał Oscara za „Lot na kukułczym gniazdem”. Czytaj też: Melissa Joan Hart grała Sabrinę, nastoletnią czarownicę. Jak dzisiaj wygląda jej życie? Jack Nicholson i Anjelica Huston: jak się poznali? Poznali się w 1973 roku na przyjęciu w domu Nicholsona. Mieszkał wtedy przy Mulholland Drive, zwanej w latach 70. „ulicą złych chłopców”. Mieli tam swoje domy Warren Beatty, Marlon Brando i Jack Nicholson. Hollywoodzcy uwodziciele, którzy podrywali i porzucali kolejne kobiety. Jack Nicholson nie ukrywał, że jest hedonistą, swego czasu chwalił się że miał dwa tysiące partnerek. Kiedy poznał Anjelicę, miał już za sobą trzy oficjalne związki i troje dzieci. Jego trochę bezczelny, a trochę szelmowski uśmiech rozbrajał kobiety. Po filmie „Easy Rider” stał się gwiazdą (Anjelica zakochała się w nim po raz pierwszy, kiedy zobaczyła ten film, kupiła bilety na trzy seanse z rzędu). Zawsze wiedział, że chce być aktorem, choć droga do tego była długa. Urodził się w 1937 roku w miasteczku Neptune w New Jersey. Zawsze był zdolny, dobrze się uczył. Wychował się w zakładzie fryzjerskim, który prowadziła jego matka, spędzał tam mnóstwo czasu jak dzieciak. Po latach okazało się, że był oszukiwany. Kobieta, którą uważał za matkę, była tak naprawdę jego babcią, siostra – matką. June miała 17 lat, gdy urodziła syna i oddała go na wychowanie swojej mamie Ethel. Kobiety przysięgły zachować to w tajemnicy. Dopiero w połowie lat 70. sprawę odkryli dziennikarze, którzy pisali o Nicholsonie biograficzny artykuł. To był szok, choć aktor starał się nie robić z tej sprawy sensacji. Mówił, że to i tak przeszłość, że obie kobiety już nie żyją. „Przez tyle lat wszyscy w rodzinie okłamywali go w sprawie narodzin, nic dziwnego że jest dość cyniczny”, tłumaczyła go po latach Anjelica. Długo grał w filmach, które przechodziły bez echa. Pił, imprezował, romansował. Ale „Easy rider” z 1969 roku wreszcie przyniósł mu popularność i uznanie, a następny film „Pięć łatwych utworów” z 1970 roku nominację do Oscara. Zobacz też: Catherine Deneuve: naznaczyła ją tragiczna śmierć siostry. Nigdy się z nią nie pogodziła Kim jest Anjelica Huston, długoletnia partnerka Jacka Nicholsona? Anjelica Huston była przede wszystkim córką sławnego ojca, wielkiego reżysera Johna Hustona, twórcy m.in. „Sokoła maltańskiego”. Podziwiała go i nienawidziła za to, że ją zostawił i zdradzał jej matkę. Wychowała się z bratem w Irlandii, ojciec był w ich domu gościem. Zresztą kiedy się urodziła w 1951 roku, ojca powiadomiono o tym telegramem. Kręcił wtedy w RPA „Afrykańską królową”, rzucił okiem na depeszę i schował ją do kieszeni. Aż Katherine Hepburn krzyknęła: Johny, powiedz kto? „Córka, Anjelica”, burknął i wrócił do pracy. Gdy jej matka zginęła w wypadku samochodowym, Anjelica przyjechała do Ameryki i stanęła pod drzwiami jego rezydencji. Grała małe rólki, uczyła się aktorstwa. Robiła karierę jako modelka. Chodziła na wybiegu u znanego projektanta Halstoma, który ubierał amerykańską elitę, m.in. Jackie Kennedy, Cher, Biankę Jagger. Podobała się, była oryginalna, mówiono że jest egzotyczna, ale ona nie była pewna swojej urody, pragnęła być jedną z tych roześmianych opalonych blondynek, które stale widziała w Kalifornii. Anjelica Huston i Jack Nicholson: zdradzał ją, ona mu wybaczała Na przyjęcie u Nicholsona pożyczyła wieczorową sukienkę: czarną, długą, z dużym dekoltem z tyłu. „Dobry wieczór, drogie panie. Mam na imię Jack i cieszę się, że was widzę” – powiedział z zabójczym uśmiechem, kiedy weszła do jego willi ze swoją macochą Cici. Anjelica poczuła się, jak w raju, „jak na wierzchołku świata”, zakochała się jeszcze raz, bez pamięci. Miała 22 lata, on 36, przetańczyli długie godziny, zaproponował by została na noc. Niepewna, jak zareagować spytała Cici, ale ta powiedziała tylko: „Żartujesz?! Oczywiście!”. Spędzili więc upojną noc, ale rano przebudzenie było brutalne. Nicholson zapakował Anjelicę w wieczorowej sukni do taksówki i powiedział żeby wracała do domu, bo on… spieszy się na mecz. Poczuła się okropnie. Przez następne tygodnie namawiał ją na randki i je odwoływał, przyciągał ją i odsuwał. Gdy wreszcie spytał, czy chciałaby z nimi zamieszkać, zjawiła się natychmiast. Mówił, że jest Jego kobietą, że jest jedyna, znajdował dla niej różne przezwiska, nazywał ją np. Toots. Podróżowali, chodzili na mecze koszykówki albo na boks, ostro imprezowali. To w końcu na imprezie w domu Nickolsona Roman Polański spotkał 13-letnią Samanthę Geimer. Zobacz też: Jako Stephanie Forrester podbiła serca fanów. Tak wygląda dziś życie Susan Flannery Anjelica Huston i Jack Nicholson: na każdym kroku odkrywała jego romanse Angelica chciała być z Jackiem tylko we dwoje, ale uwielbiał otaczać się przyjaciółmi i współpracownikami, miał sekretarkę, szofera, szefa kuchni i wielu innych pomocników. „Po ojcowsku nazywał nas swoim ludem”, wspominała. Gdy chciała, żeby wyszli gdzieś we dwoje pytał: „A gdzie drużyna? Zwołaj ludzi”. Musiała pogodzić się, że jest królową, ale na jego dworze. Chciała urządzać dom, gotować, ale nikt od niej tego nie oczekiwał. To, że ją zdradza odkryła nieco później, co była właściwie dziwne, bo zdradzał ją od początku. Odwoływał randkę mówiąc, że jest zajęty, a spotykała go z atrakcyjną wokalistką popularnej wtedy grupy „Mamas and papas”. Potem zaczęła znajdować w domu damskie kosmetyki, na jednej z dziewczyn na ulicy zobaczyła swoja kurtkę. Znajdowała też biżuterię, zakładała ją i czekała, czy ktoś się zgłosi. Zdrady ją bolały, wypłakiwała się ojcu, który mówił: „To bzdura bez znaczenia kochanie. Mężczyźni to robią - to nic nie znaczy”. Którego dnia jednak nie wytrzymała i krzyknęła ojcu prosto w twarz: „Nie wiesz, jak to jest być wzgardzonym, tak się czuję! Jack nie znosił, kiedy płakała, zawsze znajdował jakieś wytłumaczenie. „Daj spokój, przecież ona jest beznadziejna. Ten seks to był z mojej strony akt miłosierdzia” – usłyszała, kiedy wyszło na jaw, że spędził noc z jej przyjaciółką. Rozpaczała, ale nie była w stanie odejść. Nie naciskała na ślub, sama mówiła o sobie, że czuła się dzieckiem rewolucji obyczajowej lat 60. i uważała sformalizowany związek za opresję. Ale potem tego żałowała. Kiedy wreszcie odważyła się zapytać, czy mogli by się pobrać, zbył ją w idiotyczny, bezczelny sposób: „Chyba śnisz?”. Anjelica Huston i Jack Nicholson: rozstanie Podobno, gdy nie byli ze sobą, rozmawiali godzinami przez telefon. Kiedy od niego odchodziła, zabiegał by znów zamieszkali razem. W 1985 roku Anjelica Huston zdobyła Oscara za film Honnor Prizzich, który wyreżyserował jej ojciec, z jej ukochanym w roli głównej. Na planie słyszała: „Ma utalentowanego ojca, utalentowanego kochanka, a sama talentu nie ma”. Oskar dodał jej pewności siebie, poczuła, że jest aktorką, a nie córką swojego ojca. Zaczęła gorzej znosić wybryki Nicholsona, ale nadal gotowa była na wiele. I może gdyby tak brutalnie nie zareagował na jej pytanie o ślub, rozstanie nie przyszło by jej do głowy. Dlaczego tyle czasu w ogóle z nim wytrzymała? Chyba naprawdę go kochała, mówiła wprost, że jest miłością jej życia. Być może miała słabość do tzw. złych chłopców. Widziała w nim swojego ojca, którego podziwiała za talent wielkość, fantazję. A zarazem znała go jako kobieciarza, widziała rozpacz matki, gdy ojciec ją zdradzał. Można powiedzieć, że przerabiała pewien wzór w dzieciństwa. „Ludzie myślą Jack the joker, Jack to przede wszystkim zabawa. Ale to uproszczona ocena. Jest emocjonalny. Życie go dotyka, porusza go i denerwuje. Jest osobą głęboką i poważną”, tłumaczyła. Kiedy poczuła, że ich związek nigdy nie będzie inny, bo Jack się nie zmieni, odeszła. Przybiła ją wiadomość, że nigdy nie będzie mogła mieć dzieci. Czuła, że tkwi w beznadziei. Długo nie mogła się po tym rozstaniu podnieść. Zobacz też: Los nie oszczędzał Christiny Applegate. Walka z rakiem piersi, stwardnienie rozsiane... Perły od świni Dla niego związek z Anjelicą też był wyjątkowy. Może dlatego, że tak go dobrze rozumiała. Po latach mówił, że nie potrafił jej zostawić, ale ona zdecydowała za oboje. „Mój związek z Anjelicą był cudowny”, wspominał. Kilka miesięcy po zerwaniu Jack Nicholson kupił bransoletkę, którą Frank Sinatra podarował kiedyś miłości swojego życia, Avie Gardner. To była piękna bransoletka wysadzana brylantami i diamentami. Wysłał ją Anjelice z dedykacją: „Perły od twojej świni. Z najszczęśliwszymi życzeniami z okazji świąt – Baw się – Yr Jack”. Korzystałam z książki Anjelica Huston „Watch me. A memoir", 2014 rok, tekstów w „Vanity Fair" i „In Style".
Po dramatach znalazła szczęście. U boku uwielbianego spikera przeżyła najpiękniejsze lata
Dziś mija 14. rocznica śmierci Jana Suzina – legendarnego spikera Telewizji Polskiej, którego głos i nienaganne maniery znała cała Polska. U jego boku przez niemal pół wieku trwała Alicja Pawlicka – wybitna aktorka i miłość jego życia. Ich historia to opowieść o wielkim uczuciu, które narodziło się w cieniu trudnych doświadczeń i przetrwało wszystko – aż do końca.
Miłość Alicji Pawlickiej i Jana Suzina przerwała dopiero śmierć. Dziś, w 14. rocznicę odejścia legendarnego spikera TVP, wracają wspomnienia o ich niezwykłym związku, który trwał blisko pół wieku. Ona – ceniona aktorka, on – najbardziej rozpoznawalny głos telewizji czasów PRL. Choć ich wspólna historia była pełna czułości i oddania, jej początki wcale nie należały do łatwych. Alicja Pawlicka odeszła w marcu 2024 roku, pozostawiając po sobie nie tylko dorobek artystyczny, ale i piękną historię miłości. Jan Suzin i Alicja Pawlicka: historia miłości Alicja Pawlicka była żoną aktora Mieczysława Gajdy, który zdradził ją z Jerzym Nasierowskim, aktorem i bohaterem jednego z największych skandali w historii PRL. W tamtych latach to musiał być niesamowity szok. O związkach gejowskich nie mówiło się wtedy głośno, same w sobie uchodziły niemal za skandal. Jak wyglądało małżeństwo spikera i aktorki? Jan Suzin i Alicja Pawlicka poznali się w 1958 roku w telewizji. On był już spikerem, ona grała w spektaklu nadawanym na żywo. Po emisji odbyła się impreza w charakteryzatorni. Alicję, jako jedyną osobę niepijącą, wysłano po alkohol do pobliskich delikatesów. Wróciła z butelką wiśniówki. "Zaprosiłam Janka... Bo jak wszyscy, to wszyscy! Były rozmowy, śmiechy, zabawa. A potem, gdy wszyscy zaczęli się rozchodzić, Janek mówi: "No to ja odprowadzę panią". Ale najpierw zaprosił mnie jeszcze do Kameralnej, na Foksal. To był bardzo miły wieczór", wspominała w posłowiu do książki Jana Suzina "Nieźle się zapowiadało". Jan i Alicja od pierwszego wejrzenia poczuli do siebie ogromną sympatię, która szybko przerodziła się w miłość. Uznali, że nie ma sensu się przed nią bronić i zaczęli się spotykać, trzymali to jednak w tajemnicy, nawet przed przyjaciółmi. On spłacał kredyty porzuconej Irenie Dziedzic, ona rozwodziła się z pierwszym mężem Mieczysławem Gajdą — znanym m.in. jako głos Smerfa Ważniaka, którego dubbingował. Zobacz też: Magda Mołek wychowuje synów zgodnie z własną intuicją. Tak wygląda jej życie po rozstaniu Alicja Pawlicka była słynną Heloizą Jana Suzina nie trzeba przedstawiać. Wiadomo, że skończył architekturę na Politechnice Warszawskiej. Nie pracował jednak w zawodzie, był legendarnym spikerem w Telewizji Polskiej. Podziwiano jego sylwetkę angielskiego lorda, maniery, głos. Alicja Pawlicka urodziła się 1933 roku w Warszawie, była trzy lata młodsza od swojego męża. Długo wahała się, czy iść do Szkoły Teatralnej, ale w końcu zdecydowała się na to pod wpływem swojej nauczycielki. Dostała się za pierwszym podejściem, skończyła ją w 1955 roku. Po szkole chciała iść do Teatru Śląskiego w Katowicach, który nowocześnie prowadził wtedy młody Gustaw Holoubek. Ale dostała przydział pracy w Teatrze Polskim w Warszawie. Nie było wtedy od tego odwołania. W latach 60. była uważana za jedną z najbardziej obiecujących aktorek. Pojawiała się na okładkach „Filmu”, „Przekroju”, pisano o jej mistrzowskim warsztacie. W 1957 roku w słynnym premierowym przedstawieniu Teatru Telewizji zagrała Heloizę w sztuce „Abelard i Heloiza”. Grała Eurydykę w „Orfeuszu” z Adamem Hanuszkiewiczem i w wielu innych spektaklach teatralnych. Zobacz też: Dawid Czupryński poznał żonę w nietypowym miejscu. Długo nie wiedzieli, czy chcą być razem Mąż porzucił ją dla Jerzego Nasierowskiego, była wtedy w ciąży Jeszcze na studiach poznała Mieczysława Gajdę. Pokochali się, wzięli ślub. Alicja Pawlicka była w ciąży, gdy dowiedziała się, że ukochany Mietek zakochał się w ich wspólnym koledze ze studiów na PWST w Warszawie, Jerzym Nasierowskim. Mieczysław Gajda mówił, że bronił się przed tym uczuciem, ale ono zwyciężyło. Podobno chodzili we troje na terapie, żeby pomóc przejść przez to Alicji Pawlickiej. "Zdobyłem Gajdę, ale zanim się rozwiódł, to trochę trwało. Przez psychoanalityka się rozwodzili. Dziewczynie, która zresztą już była w ciąży, trudno było uwierzyć, że mąż ją rzuca, i to jeszcze dla faceta. We troje chodziliśmy na te rozmowy. Chodziło o to, żeby Alicja zrozumiała, żeby nie cierpiała", mówił po latach Jerzy Nasierowski. Mieczysław Gajda był zaślepiony, mówił, że jest gotów zrobić wszystko dla ukochanego. Ten romans potoczył się w dramatycznym kierunku. Nasierowski wciągnął Mieczysława Gajdę w kryminalne afery. W 1972 roku Jerzy Nasierowski i Mieczysław Gajda zasiedli na ławie oskarżonych. „Kochałem go, chciałem mu poświęcić życie”, mówił Mieczysław Gajda o swoim związku z Jerzym Nasierowskim w mowie obrończej. Aktor wyszedł z więzienia po dwóch latach, i chociaż w czasie tych wydarzeń nie był już mężem Alicji Pawlickiej, to te zdarzenia musiały boleśnie ją dotykać. Jan Suzin: mam u boku cudowną kobietę Jan Suzin i Alicja Pawlicka pobrali się w 1965 roku. Ich świadkami na ślubie byli spikerka Edyta Wojtczak i tłumacz Jerzy Lisowski. Byli ze sobą bardzo szczęśliwi. Spędzili razem — jako małżeństwo - 47 lat. Rozdzieliła ich dopiero śmierć Jana Suzina w kwietniu 2012 roku. Alicja Pawlicka do ostatnich dni czuwała przy łóżku chorego na raka męża, o którym mówiła, że jest mężczyzną i miłością jej życia. To właśnie u boku Jana Suzina zapomniała o koszmarze, jaki zafundował jej pierwszy mąż, Mieczysław Gajda. Opowiadała, że z Janem Suzinem prawie nigdy się nie rozstawali, chyba że mąż wyjeżdżał prowadzić jakiś koncert. Nie żałowała, że po latach była bardziej znana jako żona Jana Suzina niż aktorka. Rola żony swojego męża bardzo jej odpowiadała. Jan Suzin nigdy nie rozgadywał się w wywiadach o żonie. Pytany o Alicję, ograniczał się do stwierdzenia, że jest szczęściarzem, bo ma u boku cudowną kobietę. Suzinowie nie mieli własnych dzieci. We dwoje byli ze sobą bardzo szczęśliwi i nie wyobrażali sobie życia bez siebie. "Mąż był wspaniałym człowiekiem — bardzo szlachetnym, wrażliwym na sprawy wyższe niż codzienność", mówiła w jednej z rozmów. Zobacz też: Grażyna Barszczewska poznała drugiego męża, gdy cierpiała po osobistej tragedii. Pomógł jej wychować synka Gdy w 2003 roku emerytowany już wtedy spiker zaczął chorować, Alicja Pawlicka nawet na krok go nie odstępowała. Niewiele osób wiedziało, że Suzin choruje na raka. On sam długo udawał, że wszystko jest w porządku. „Świetnie się maskował. Długo był jeszcze wyprostowany, dobrze się trzymał, chodził uśmiechnięty. A potem... jakby się zapadł w sobie. Nie chciał już do szpitali, był w domu”, mówiła w książce „Nieźle się zapowiadało”. Jan Suzin odszedł 22 kwietnia 2012 roku. Pierwszy mąż Alicji Pawlickiej – Mieczysław Gajda – zmarł w 2017 roku. Aktorka odeszła 7 marca 2024 roku. Alicja Pawlicka-Suzin zmarła 7 marca 2024 roku w wieku 90 lat.
Na jej występy przychodziły kiedyś tłumy, na pogrzebie było 13 osób. Piętno zdrady naznaczyło ją na całe życie
Była gwiazdą warszawskich kawiarni i występów w getcie, a po wojnie stała się bohaterką jednego z najbardziej gorzkich sporów o rzekomą kolaborację. W 110. rocznicę jej urodzin przypominamy kluczowe fakty z życia Wiery Gran.
W wieku dwudziestu lat rzuciła na kolana Warszawę. To ona wylansowała takie przeboje, jak „Bo to się zwykle tak zaczyna”, „Tango noturno”, „Bez śladu Twa wielka miłość minie”. Później wykonywali je inni artyści. Wiera Gran miała wszystko, by odnieść sukces: talent, urodę i zmysłowy głos. Fascynowała ludzi i przykuwała uwagę. Występowała m.in. w znanej kawiarni „Paradise” w „IPSI-e”, w kawiarni „Vogue”. Ale jej losy do dziś budzą ogromne emocje... Dlaczego to właśnie ona została posądzona o kolaborację z Niemcami? Choć oficjalnie została uniewinniona i to przez różne sądy i komisje, piętno zdrady szło za nią jak cień. W 110. rocznicę jej urodzin wraca nie sensacja, lecz pamięć o sylwetce artystki, której biografia została naznaczona wojną: dobrowolnym wejściem do getta warszawskiego, występami w kawiarni „Sztuka” na Lesznie i powojennym sporem o rzekomą kolaborację z Niemcami. Kim była Wiera Gran? Droga do kariery Opinie o jej kolaboracji powtarzał m.in. słynny pianista Władysław Szpilman. „Słyszałem, że współpracowałaś z Gestapo?”, powiedział, gdy spotkali się po raz pierwszy po wojnie. I zdziwił się: „To ty żyjesz?” Po latach ona pod jego adresem wysunęła takie same oskarżenia. Byli dla siebie największymi wrogami. A przecież w najmroczniejszych czasach, podczas wojny, razem występowali w getcie warszawskim. Władysław Szpilman akompaniował Wierze Gran na fortepianie, napisał dla niej piękną piosenkę „Jej pierwszy bal”. Ludzie w getcie płakali, gdy jej słuchali. Po wojnie nie wspomniał o Wierze słowem, w żadnej ze swoich książek. W żadnym ze wspomnień, nawet gdy opowiadał o tej piosence. Jak naprawdę wyglądało życie Wiery Gran, dlaczego do dzisiaj jej losy tak fascynują? Wiera Gran, a właściwie Dwojra Grynberg urodziła się w 1916 roku w Białymstoku. Miała dwie starsze siostry: Helenę i Marylę. Rodzina była biedna, Wiera chodziła do szkoły, ale już jako dziewczyna pracowała przy repasacji pończoch, potem jako manikiurzystka. Poznała w ten sposób Irenę Prusicką, dzięki niej zaczęła się uczyć tańca. Jej koleżanką ze szkoły tańca, a potem najbliższą przyjaciółką była Stefania Grodzieńska. Karierę zrobiła w 1934 roku. Zaczęła wtedy występować w Cafe Paradise, przy Nowym Świecie 3/5 w Warszawie (tuż za placem Trzech Krzyży). Najpierw tańczyła, potem śpiewała zza kulis – właściciele bali się występów niepełnoletniej panienki. Zadebiutowała na dobre piosenką „Tango brazylijskie”. Szybko podbiła serce widzów. Miała aksamitny, melancholijny głos, nosiła się zwykle na czarno, włosy czesała gładko, upinała w kok. Przed wojną nagrała 60 piosenek na 28 płytach. Wystąpiła w „Rewii gwiazd” z ówczesnymi idolami: Lodą Halamą, Mirą Zimińską, Ludwikiem Sempolińskim. Jeden z recenzentów napisał, że jest „diseuse”, wróżką. Jest magiczna. Zaczęła grać w filmach, m.in. ze wspaniałą aktorką Idą Kamińską. Jej gaża wzrosła z 25 złotych za wstęp do nawet 300. Nie było to mało, bo mniej więcej tyle wynosiła bardzo dobra miesięczna pensja nauczyciela. Przeniosła się z mamą do mieszkania na Hożej, w Warszawie. Wydawało się, że los jej sprzyja... Wiera Gran: co działo się z nią w czasie wojny? Wszystko zmieniła wojna. Wiera Gran była z pokolenia, na które czekała apokalipsa. Na początku wojny występowała jeszcze we Lwowie i Krakowie. W 1941 roku weszła dobrowolnie do warszawskiego getta, chciała być blisko mamy i sióstr. Chciała im pomóc, a mogła to zrobić w jeden sposób: śpiewając, bo tylko to umiała. W getcie – w cieniu śmierci, głodu, tyfusu, wszy – toczyło się jeszcze niby normalnie życie. Wiera Gran występowała w kawiarni „Sztuka” przy ulicy Leszno. Była gwiazdą, ludzie przychodzili na jej występy, miała przydomek Magnes, bo ściągała tłumy. „To piosenki o miłości, o szumiących w rytm walca drzewach. Kiedy ludzie przychodzą do kawiarni, chcą mieć właśnie takie piosenki. Chcą przymknąć oczy i myśleć, że są znów w czy w ”, wspominała ocalała z getta pisarka Mina Tomkiewicz. CZYTAJ TAKŻE: Szukała go cała Ameryka. Co stało się z synkiem znanego pilota, Charlesa Lindbergha? Na fortepianie akompaniowali jej Władysław Szpilman i Adolf Goldfeder. Największym przebojem Wiery Gran była 15-minutowa piosenka „Jej pierwszy walc” napisana dla niej przez Szpilmana. Piosenkarka wspominała w niej 5 adoratorów i tańce w 5 różnych rytmach, od fokstrota po mazurka. O popularności Wiery może świadczyć wierszyk napisany przez aktora i tekściarza Władysława Szlengela do znanej melodii: „Motyka, piłka, spodnie w rzucik/ Przeminęło i nie wróci/A po roku wspomni pan..., /Znowu „Sztuka”. Wiera Gran...” Nie była jedyną znaną artystką występującą w getcie, w rewiach grali Michał Znicz, Stefania Grodzieńska, Diana Blumenfeld. Wiera Gran starała się pomagać nie tylko rodzinie. Wspomagała izbę zatrzymań dla bezdomnych dzieci, uczestniczyła w zbiórkach na ich rzecz. Wiera Gran i Kazimierz Jezierski: formalnie była jego żoną W 1942 roku kawiarnie i teatry w getcie zamknięto. Wiera uznała, że lepiej pomoże rodzinie po aryjskiej stronie. Zostawiła siostrze pigułkę cyjanku, którą miał przy sobie na wszelki wypadek. I wyszła przez gmachy sądów na Lesznie. Pomógł jej w tym zakochany w niej Kazimierz Jezierski, lekarz żydowskiego pochodzenia, o czym długo nikt nie wiedział. Jezierski miał tzw. „bezpieczny wygląd”. Nie ukrywał się, pracował w szpitalach w Warszawie. Ale żeby chronić Wierę – w tym wcieleniu tlenioną blondynkę - przeniósł się do szpitala w Starych Babicach, tam razem zamieszkali. Wiera nie kochała go, był dla niej obcy, ale żyła z nim. Prawdopodobnie była formalnie jego żoną, choć nie jest to pewne. W 1944 roku urodziła synka Jerzego Zbigniewa. Miała ciężki poród, z trudem uratowano ją i dziecko. Wydawało się, że wszystko dobrze się ułoży, ale wydarzyła się tragedia. Chłopiec zmarł z głodu po trzech miesiącach. Nie przyjmował mleka, a Wiera nie miała swojego pokarmu... Śmierć dziecka była dla niej ogromną traumą, przez całe życie miała zdjęcie grobu synka przy sobie. Przysięgła sobie, że nigdy nie będzie miała dzieci. W Babicach udawała wariatkę i to niegrzeczną, żeby jak najbardziej ograniczyć kontakty z ludźmi. Nie wychodziła prawie wcale, tyle że do kościoła. Poza tym najpierw była w ciąży, potem w połogu. Ukrywała się pod nazwiskiem Weronika Gacka albo Wanda Czajkowska. Wiera Gran: relacja z matką Miała do męża pretensję, że ją oszukiwał i nie mówił, co dzieje się z jej matką i siostrami. A on chciał jej oszczędzić bólu. Pewnego dnia zagroziła, że jeśli nie przekaże jej informacji, już jej nie zobaczy. Bo ona ucieknie, wróci do getta. Matkę bardzo kochała, mówiła, że poszłaby za nią do piekła. W końcu dowiedziała się, że jej mama została w czasie likwidacji getta wywieziona w pierwszym transporcie do Treblinki, prawdopodobnie nie żyje. Zginęły też siostry Wiery Gran. Z całej rodziny ocalała tylko ona. ZOBACZ TAKŻE: Od ponad czterech dekad była jego wielką miłością i ukojeniem. Maciej i Joanna Damięccy doczekali się dzieci, chronili swoją prywatność Jej mąż Kazimierz Jezierski po wojnie był związany z UB, podpisywał m.in zgony zamordowanych AK-wców, wśród nich rotmistrza Witolda Pileckiego. Wyjechał z Polski w 1963 roku, w 1975 ożenił się. Wiera Gran zostawiła go bez żalu, i chyba trochę bez serca, biorąc pod uwagę, jak jej pomagał. „Byłeś mi przyjacielem w niebezpieczeństwach, ale byłam ci obca w smutkach”, pisała w liście. Po rozstaniu długo ze sobą korespondowali. „Tyle śpiewałam o miłości, tylu mężczyzn się za mną uganiało, a mnie nie udało się żadnego tak naprawdę pokochać. Nie dopisało mi w życiu szczęście”, mówiła w rozmowie z Joanną Szczęsną. Wiera Gran: jak potoczyło się jej życie? Po wojnie, kiedy wydawało się, że najgorsze jest za nią, zaczął się dramat. Niby wróciła do koncertów, śpiewała dla Polskiego Radia, występowała nawet w programie „Eterek” Jeremiego Przybory. Ale szybko pojawiły się oskarżenia o współpracę z Gestapo. To były zarzuty różnego kalibru. Poczynając od tego, że miała uprzywilejowaną pozycję (chodziła w futrze, nosiła srebrne lisy, nie nosiła opaski), po kontakty z policjantami z tzw. Trzynastki (wydział gestapo do pracy w getcie). Aż po zarzuty dotyczące jej działań po wyjściu w getta. Miała pomagać Gestapo rozpoznawać żyjących po aryjskiej stronie Żydów. Miała ich też nakłaniać do rejestracji (która kończyła się wywózką) w akcji „Hotel Polski”. Skarżył ją przede wszystkim Jonas Turkow, aktor i reżyser, z którym razem byli w getcie. Pomniejsze zarzuty formułowali różni znajomi i nieznajomi, zastanawiano się, jak wyszła z getta, jak przeżyła w Babicach. Czy była nietykalna? Wiera Gran: zarzuty Gran osobiście zgłosiła się do prokuratury, chcąc oczyścić się z zarzutów. Jej sprawę rozpatrywało wiele gremiów, wiele było procedur śledczych. Prokuratura umorzyła sprawę Wiery Gran z braku dowodów. Sąd Związku Artystów Scen Polskich pod przewodnictwem Aleksandra Zelwerowicza uznał, że „zachowanie Wiery Gran-Jezierskiej podczas okupacji niemieckiej było bez zarzutu”. 20 kwietnia 1946 Komisja Weryfikacyjna dla Muzyków stwierdziła, że Wiera Gran „nie uchybiła w niczym honorowi Polki” i ma prawo wykonywania zawodu. Oskarżenie rozpatrywał też w 1946 roku Sąd Cywilny Komitetu Żydów Polskich, który w 1949 roku uznał, że była niewinna. Przepytano dziesiątki ludzi, nie znaleziono dowodu. W gruncie rzeczy Wiera Gran nie mogła wskazywać Żydów w Warszawie, bo ukrywała się w tym czasie w Babicach. Nie była czarnowłosą Wierą Gran, jak ją wskazywano, tylko blondynką. Mówiono, że AK wydało na nią wyrok śmierci, ale nigdzie tego nie potwierdzono. Ktoś ją gdzieś widział, ale nie był pewien czy to ona. Mówiono „panowała opinia, że…”. Plotki poszły jednak w świat. Jonas Turkow, jej główny oskarżyciel, nienawidził jej, był zazdrosny, że jego żona Diana Blumenfeld nie ma takiego głosu i sławy jak Wiera. A razem występowały. W filmie Marii Zmarz-Koczanowicz „Wiera Gran” (według scenariusza Agaty Tuszyńskiej) jeden z rozmówców mówi, że Turkow miał niesłychany dar przekonywania. I zrobił wiele złego w sprawie Gran. Wielu ludzi jej broniło. Stefania Grodzieńska, Krystyna Żywulska, Antoni Marianowicz, po latach do rehabilitacji Wiery Gran przychylał się dr Marek Edelman, który po wojnie zeznawał przeciw niej. Ale w 1983 roku Irena Sendlerowa w oświadczeniu dla Żydowskiego Instytutu Historycznego pisała, że Gran występowała po tak zwanej „stronie aryjskiej” w kawiarni Mocca, przy ul. Marszałkowskiej, pracując dla Gestapo. Wiera Gran żyła z piętnem Wiera Gran całe życie walczyła z piętnem zdrady. Wytaczała procesy, m.in. Turkowowi, które kończyły się niczym. Bo świadkowie nie stawiali się w sądzie. Najmowała adwokatów. Przekonywała. W 1980 roku wydała książkę „Sztafeta oszczerców”. Podobno była to jedyna sprawa, o której nie potrafiła spokojnie, racjonalnie mówić. W 1950 roku wyjechała z Polski do Izraela, zostawiając za sobą wszystko, porzucając męża. Czuła się Polką, ale miała dość atmosfery wokół siebie. Wierzyła, że odnajdzie w Izraelu swój dom. Spotkała się w ostracyzmem. Mówiono o niej gestapowska k...a. W 1971 roku znowu w Izraelu dawni więźniowie obozów żądali odwołania jej koncertów grożąc, że przyjdą na nie w obozowych pasiakach. To był dla niej cios. Ostatecznie osiedliła się we Francji, występowała tam m.in. z Charlesem Aznavourem, zjeździła z recitalami pół świata. W 1965 roku odwiedziła Polskę. W latach 70. zakończyła karierę estradową i zajęła się walką o swoje dobre imię. Pod koniec życia miała manię prześladowczą, odcinała się od ludzi. Joanna Szczęsna w „Gazecie Wyborczej" tak wspomina pierwsze spotkanie z Wierą Gran: „zaprosiła mnie do swego maleńkiego, zagraconego studia w XVI dzielnicy Paryża jesienią 2006 r. W wąskim przedpokoju z jednej strony piętrzyły się pudła pełne scenicznych toalet, pamiętających czasy, gdy śpiewała w nowojorskiej Carnegie Hall czy paryskich salach koncertowych, z drugiej - bił po oczach wykonany czerwonym sprayem napis: „Ratunku, szajka Szpilmana i Polańskiego chce mnie zamordować”. W pokoju na podłodze - stosy papierzysk, teczek, maszynopisów, wycinków ()”. SPRAWDŹ RÓWNIEŻ: Zimę spędzała z Heleną, pozostałe miesiące z Jadwigą – sekretne życie Marii Rodziewiczówny W filmie Marii Zmarz-Koczanowicz „Wiera Gran" jest pokazana rozmowa pieśniarki z Agatą Tuszyńską, która napisała o niej fascynującą książkę „Oskarżona Wiera Gran” (2010 rok). Bardzo już starsza artystka jest w tej rozmowie odpychająca, pełna zarzutów, podejrzeń. Właściwie okropna. Wiera Gran zmarła 19 listopada 2007 roku we Francji. Ostatnie miesiące spędziła w przytułku Św. Kazimierza w Paryżu (tym samym, w którym zmarł Norwid). Na jej występy przychodziły kiedyś tłumy, na pogrzebie było 13 osób, w tym cztery siostry zakonne, dwóch rabinów i prowadzący ceremonię. Jej grobem opiekuję się Towarzystwo Opieki Nad Polskimi Zabytkami i Grobami Historycznymi we Francji..
Zasłynął rolą w „Misiu”. Ukochaną poznał na imieninach u Zaorskiego i od razu się oświadczył
Dziś mija 19 lat od śmierci Jana Kociniaka – wybitnego aktora teatralnego, mistrza ról charakterystycznych i niezapomnianego głosu polskiego dubbingu. Choć odszedł w 2007 roku, wciąż żyje w pamięci widzów jako Kubuś Puchatek, Gucio z „Pszczółki Mai” i jeden z najbardziej lubianych artystów swojej epoki.
Jan Kociniak i jego żona Hanna Strzelecka-Kociniak spędzili razem 37 lat – aż do śmierci aktora, której 19. rocznica przypada dziś. Byli szczęśliwym małżeństwem. Marian Kociniak – znany aktor i stryjeczny brat Jana – mówił, że „Jasiek był okrągły i tłuściutki, a Hania była smukłą, piękną damą”. Podobno ujął ją tym, że był w niej absolutnie zakochany, przez całe życie. Jan Kociniak był lubianym aktorem, choć na pewno najlepiej znali go widzowie warszawskiego teatru „Ateneum”, gdzie grał całe lata. Zmarł, kiedy akurat aktorsko osiągnął najlepszą formę. Był też mistrzem dubbingu, to jego głosem mówi Kubuś Puchatek ze stumilowego lasu — i jest to absolutnie wspaniały dubbing! Kociniak jest również Guciem z „Pszczółki Mai” i panem Spacely w „Jetsonach”. Jan Kociniak: dorastanie, jak został aktorem Jan Wilhelm Kociniak urodził się 8 listopada 1937 roku w Stryju (dzisiaj na Ukrainie, w obwodzie Lwowskim). Po wojnie jego rodzina repatriowała się do Polski. Młody Janek zawsze chciał być aktorem, ale egzaminy do Szkoły Teatralnej nie były takie proste. Był niewysoki, mówiono, że miał dziecinną, pyzatą twarz. Daleko mu było do warunków amanta. Nie został przyjęty, bo jak wspominał „brano przystojnych”. Dopiero na drugi rok, kiedy nastała moda na bardziej charakterystycznych aktorów, dostał się. Kształcił się pod okiem wielkich mistrzów Stanisławy Perzanowskiej, Jana Świderskiego. „Ze swoimi warunkami nigdy nie myślałem o zagraniu Hamleta. (...) Profesor Stanisława Perzanowska, opiekun mojego roku w warszawskiej PWST, mówiła mi dawno temu, że z twarzą dziecka przyjdzie i w teatrze swoje odczekać - tak gdzieś do pięćdziesiątego któregoś roku życia. Dopiero gdy przyjdzie wiek, który odciśnie na twarzy dziecka wyraźne piętno, wtedy otworzą się nowe możliwości”, wspominał w wywiadzie dla „Tele Tygodnia”. Zobacz też: Vivien Leigh miała świat u stóp, ale niewyobrażalnie cierpiała. Jej życie dalekie było od bajki Jan Kociniak - kariera aktorska, największe role Szybko jednak zrobił karierę. Dużą popularność przyniosło mu w latach 60. telewizyjne show „Wielokropek”. Prowadził je na zasadzie kontrastu z wysokim i chudym Janem Kobuszewskim. Dwóch Janów - jeden tyczkowaty, drugi okrągły, to był ówczesny pomysł na telewizyjny duet. I jak się okazało dobry, bo obaj stali się popularni i lubiani. W programie pokazywano różne skecze, występowały ówczesne gwiazdy. Kobuszewski i Kociniak śpiewali, tańczyli m.in. „Polskiego Rock and Rolla” (można obejrzeć na YouTubie, warto!). To były lata, kiedy ludzie zapraszali się do siebie na telewizję (bo nie każdy ją miał), a programy, szczególnie rozrywkowe były wielką atrakcją. „Wielokropek” w istotny sposób zaważył na moim życiu artystycznym. Nie spodziewałem się, że zostanę zakwalifikowany jako ten śmieszny. Przez wiele lat było cienko z propozycjami filmowymi i telewizyjnymi. Za to sprawdzałem się na estradzie, bo program podobał się publiczności”, opowiadał w „Rzeczpospolitej”. Od razu po studiach trafił do jednego najlepszych warszawskich teatrów – Ateneum i jak się okazało, był to wybór na całe życie (zagrał w kilkudziesięciu premierach). Niesamowitą kreację stworzył m.in. w swojej ostatniej roli w spektaklu „Czaszka z Connemary”, z 2006 roku w reżyserii Kazimierza Kutza. Grał w niej alkoholika, który spowodował wypadek, w wyniku którego zginęła jego żona. Być może chciał ją po prostu zabić. Krytycy pisali, że w tej sztuce zupełnie zgubił swoje komediowe wcielenie, pokazał nienawiść i ból. Niektórzy znajomi nazywali Ateneum teatrem dwóch Kociniaków, bo grał tam także Marian Kociniak, obaj bracia spotykali się również w teatrze telewizji, m.in. w jednym z najlepszych spektakli telewizyjnych „Igraszkach z diabłem”. Jan Kociniak wcielił się tam w postać anioła Teofila, wyglądał jak pulchna blondynka i fruwał. Zobacz też: Sekret Jerzego Połomskiego ujrzał światło dzienne po latach. Przyjaciółka artysty zaskakuje wyznaniem <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgvRRRoP-954975e.jpg" width="2265" height="1600" alt="1963. Kadr z filmu "Licze na wasze grzechy" w rezyserii Jerzego Zarzyckiego, n/z Krystyna Walczak i Jan Kociniak.,Image: 428839687, License: Rights-managed, Restrictions: *** Uwaga! Zakaz uzycia w reklamie. Zakaz przetwarzania i fotomontazu. Cena minimalna na publikacje online 50,00 PLN ***, Model Release: no, Credit line: archiwum Filmu / Forum" title="kadr z filmu "Licze na wasze grzechy"" /> Jan Kociniak: słynne epizody O takich aktorach mówi się czasem, że są genialni w rolach epizodycznych. Są mistrzami drugiego planu. Jan Kociniak zagrał wiele takich ról, ale chyba najbardziej znany jest z „Misia” Stanisława Barei. Grał w nim milicjanta z drogówki. Pamiętacie? „Tu Brzoza, tu Brzoza”, nadawał z krótkofalówki. Zaciągał sieć na kierowców – żeby ich złapać na przekroczeniu prędkości. Wcześniej ustawił z milicjantami atrapy domów. „Ale tego osiedla wczoraj nie było”, tłumaczył się bezradny kierowca. „Tak mówicie?” triumfował Kociniak. „A gdyby tutaj staruszka przechodziła do domu starców, a tego domu wczoraj by jeszcze nie było, a dzisiaj już by był, to wy byście staruszkę przejechali, tak? A to być może wasza matka!” krzyczał. Sam Jan Kociniak mówił, jak bardzo potrzebni są tacy twórcy jak Stanisław Bareja, którzy potrafią nam pokazać, jacy jesteśmy. Lubili go też bardzo widzowie seriali telewizyjnych, choćby „Samo życie”, gdzie zagrał pamiętną rolę właściciela kiosku Lucjana Michalaka. Zobacz też: Irena Santor w przeszłości przeżyła bolesną stratę. Dopiero po latach przerwała milczenie Jan Kociniak: do końca życia kochał żonę Hannę Żonę Hannę poznał w końcu lat 60. na imieninach u znanego, nieżyjącego już aktora Andrzeja Zaorskiego. Zakochał się bez pamięci. Byli z różnych światów, Hanna jest warszawianką, jej rodzice brali udział w Powstaniu Warszawskim, mama była więziona w obozie jenieckim – stalagu. Hanna Strzelecka-Kociniak studiowała na Politechnice, jest inżynierem elektrykiem, zawsze jednak bardzo interesowała się pracą męża, wspierała go. Przychodziła na każdą premierę Teatru Ateneum. Państwo Kociniakowie nie mieli dzieci. „To była rzecz świadomego wyboru, wynikająca z mojego zdrowia. Podjęliśmy tę decyzję wspólnie. Ale bardzo szybko dzieci wypełniły nam dom, ponieważ moja siostra miała trójkę, z którymi byliśmy bardzo zżyci. W każdej chwili mieliśmy je w domu czy u nas na działce, podczas urlopów”, mówiła Hanna Strzelecka-Kociniak (podaje za kultura.onet.pl). Łączyła ich wspólna pasja do podróżowania, w wolnym czasie lubili też jeździć na działkę, która mieli nad Bugiem. Jan Kociniak mówił, że ma dużo szczęścia, że może spędzić życie u boku tak cudownej kobiety, jak jest jego żona Hania. W latach 2000 rozchorował się na raka żołądka. Wydawało się, że choroba da się ujarzmić, ale niestety Jan Kociniak zmarł przedwcześnie, w wieku 69 lat
Zakochał się od pierwszego wejrzenia, lecz nie był jedyny. O słynną aktorkę zabiegał też amant PRL-u
Ich historia zaczęła się niewinnie, w murach szkoły teatralnej, a przerodziła w uczucie, które przetrwało próbę czasu, rozłąki i życiowych dramatów. Przez ponad 60 lat byli nierozłączni, lecz los napisał dla nich scenariusz pełen wzruszeń i bólu. Co tak naprawdę kryło się za fasadą ich idealnego związku?
Oboje cieszyli się dużą popularnością i uznaniem. Ona zapisała się w pamięci potomnych rolami w takich produkcjach, jak „Faraon”, „Stawka większa niż życie”, „Awantura o Basię” czy serial „Na dobre i na złe”. Dla swojej wnuczki Zofii była jej „prywatną” Profesor McGonagall — tę postać z Harry’ego Pottera wspaniale dubbingowała. Jego głośne role wprost trudno zliczyć... Wiesława Mazurkiewicz i Gustaw Lutkiewicz uchodzili za wzorowy związek. Byli razem przez ponad 60 lat! Jak potoczyły się ich losy? Wiesława Mazurkiewicz i Gustaw Lutkiewicz: historia miłości Gustaw Lutkiewicz zagrał blisko 300 ról, nazywany był mistrzem drugiego planu, widzowie natychmiast go rozpoznawali, zapamiętywali nawet z niewielkich ról. Grał w filmach kostiumowych („Pan Wołodyjowski”, Ogniem i mieczem”), kryminalnych („Ekstradycja”), obyczajowych serialach („Złotopolscy”). Pięknie śpiewał, jego wykonanie „Modlitwy” (Dopóki nam ziemia kręci się…) zachwyciło samego Bułata Okudżawę, który też śpiewał ten wiersz i kochał go. Wiesława Mazurkiewicz i Gustaw Lutkiewicz jako małżeństwo uchodzili za wzór. Poznali się jeszcze w Szkole Teatralnej, on był na trzecim roku, ona dopiero zaczynała swoją przygodę z aktorstwem. „Zaimponowała mi skromnością i dobrocią, ale niełatwo było mi ją poderwać. Miała wielkie powodzenie”, mówił o żonie Gustaw Lutkiewicz. Aktor urodził się w 1924 roku w Kownie, wychowywał w litewskim Wiłkomierzu. Jego ojciec pracował w polskim gimnazjum. Wspominał, że to dzięki tacie poznawał teatr, biorąc udział w amatorskich przedstawieniach. Przez pewien czas szukał swojej drogi. W szkole — a chodził także do litewskiego gimnazjum, gdzie czuł się obcy — słabo mu szło. Przerwał naukę, zatrudnił się jako robotnik w fabryce kabli, pomocnik kierowcy. W 1945 roku uciekł z rodziną przed Sowietami do Polski. Zdał maturę, poszedł na prawo na uniwersytet w Toruniu, ale szybko zrezygnował. „To była pomyłka”, wspominał. W duszy siedziały mu te teatrzyki z dzieciństwa, postanowił więc zdawać do szkoły teatralnej i został od razu przyjęty. Czytaj także: Świat oszalał na jego punkcie. Mało kto wie, że gwiazdor nowych "Igrzysk śmierci" ma ojca, który łączy medycynę z filmem Wiesława Mazurkiewicz: aktorką została przez przypadek Wiesława Mazurkiewicz podkreślała, że jest urodzoną łodzianką, zawsze kochała to miasto. Była o dwa lata młodsza od męża. Nigdy specjalnie nie wspominała swoich wojennych przeżyć, to mąż opowiadał, że „miała ciężkie życie, podczas wojny uciekła przed Niemcami. Długo się ukrywała, ciężko pracowała u pewnej rodziny. Myślę, że to ją ukształtowało na resztę życia”, mówił o żonie. Aktorką została przez przypadek, wzięła udział w międzyszkolnym konkursie recytatorskim i zdobyła pierwszą nagrodę. Wybitna aktorka Zofia Małynicz, która była w jury zapytała ją, czy nie chciałaby zostać aktorką. Zdziwiła się, ale zaczęła o tym myśleć. „Nikomu nic nie mówiąc, poszłam na egzamin, chociaż miałam rok do matury. Przyjęli mnie. Wieczorami uczyłam się do matury w szkole dla pracujących, rano studiowałam”, wspominała w „Życiu na gorąco”. W szkole Wiesława Mazurkiewicz i Gustaw Lutkiewicz już jako para byli bardzo lubiani. Koledzy ułożyli o nich wierszyk: „Gdy tylko przerwy bije godzina/po salach para snuć się zaczyna/ona niewinna, wielkie ma oczy/obok niej piękny młodzieniec kroczy/on zakochany, ona przymilna/on, by ją poznać, zjechał aż z Wilna" (cytuję za interia.pl) Czytaj też: Premiera filmu „Michael” coraz bliżej, a kulisy zaskakują. Reakcja rodziny Jacksona mówi wszystko Wiesława Mazurkiewicz i Gustaw Lutkiewicz: stracił dla niej głowę Gustaw Lutkiewicz śmiał się, że musiał rywalizować o Wiesławę z Tadeuszem Plucińskim, który potem miał sławę pierwszego amanta PRL-u. „Gdy ujrzałem efektowną, zgrabną blondynkę, natychmiast straciłem głowę. Byłem wówczas przystojnym, szczupłym młodzieńcem, jednak uwiedzenie Wiesi nie było takie łatwe. Miała ogromne powodzenie. Musiałem wytworzyć wokół siebie artystyczną aurę. Żona twierdzi, że zakochała się w mojej grze na gitarze, pięknym śpiewie. Nabrała się na stworzony przeze mnie, jak to się dziś mówi, image”, wspominał aktor w „Życiu na gorąco”. Ona mówiła, że szybko stał się dla niej tym najcudowniejszym, najukochańszym. Ślub wzięli w 1950 roku, ale potem przyszedł czas na wielki egzamin z miłości. Rozdzielili się, on został w Łodzi, ona wyjechała do teatru do Krakowa, gdzie dostała angaż. Po kilku latach życia w rozjazdach powiedzieli sobie dość. Przenieśli się do Warszawy, na początku było trudno, bo nie mieli własnego kąta. Było biednie, mieszkali po hotelach robotniczych. Ale Wiesława Mazurkiewicz „wychodziła” im spółdzielcze mieszkanie na Saskiej Kępie, które było ich przystanią do końca życia. „Do Warszawy przyjechałem sam, żona pracy tutaj nie miała”, wspominał Gustaw Lutkiewicz. „Trzy sezony byliśmy tak „rozstani", ale na szczęście nic nas nie było w stanie rozdzielić. Wynająłem pokoik u pewnej starszej pani na Saskiej Kępie. Wreszcie żona przyjechała, ale tej pani to się nie spodobało. Tułaliśmy się więc po hotelach robotniczych, aż Wiesia zapisała nas do spółdzielni na Saskiej Kępie. To żona wychodziła mieszkanie. Do dziś w nim mieszkamy”. W 1961 roku urodziła się ich jedyna córka Katarzyna zwana Lutkiem. Szczęście było tym większe, że macierzyństwo dla Wiesławy Mazurkiewicz wcale nie było oczywiste. Lekarze mówili jej, że nie ma szans na urodzenie dzieci. I kiedy ona już straciła nadzieję, po 11 latach małżeństwa urodziła się wyczekiwana Kasia. Zobacz też: Rzadki widok. Anna Wintour pokazała młodszą córkę. Mało kto wie, czym się zajmuje. Kulisy ich życia prywatnego znają nieliczni Byli dobrym małżeństwem przez blisko 70 lat Zawsze wiedzieli, że mogą na siebie liczyć. Byli dumni ze swoich sukcesów, wspierali się. Wiesława we wszystkich sprawach radziła się męża. Aktor zaczął niestety chorować, tracił wzrok. Bardzo boleśnie go to uderzyło, nie mógł czytać, co uwielbiał. Rozrywką były stawiane wspólnie z żoną pasjanse i rozmowy z ukochaną wnuczką Zosią. Z powodu choroby oczu Gustaw Lutkiewicz wycofał się z aktorskiego życia i przeszedł na emeryturę, choć miał jeszcze mnóstwo sił. W rozmowie z „Super Expressem” mówił, że jego życie skurczyło się do bytowania, krzątania się po domu, po kuchni. Pociechą była żona, która z oddaniem opiekowała się ukochanym. W 2010 roku obchodzili diamentowe gody, czyli 60. rocznicę ślubu. Zobacz też: W trakcie drugiej kadencji zniknęła z otoczenia ojca. Dziś mówi wprost o cenie, jaką zapłaciła za to, że jest córką Donalda Trumpa Aktor dożył 93 lat, zmarł w 2017 roku w Warszawie. Wiesława Mazurkiewicz z trudem godziła się z odejściem męża. „Na Gustawa zawsze mogłam liczyć. Dał mi tyle ciepła, opieki, radości. Od jego śmierci minął rok. Wciąż nie mogę pogodzić się z jego odejściem. Nie wiem, jak mam żyć. Radziłam się go we wszystkich sprawach. Wracam do domu wciąż jeszcze z nadzieją, że na mnie czeka”, mówiła w jednej z rozmów. Nie był to jedyny powód do smutku, na raka rozchorowała się jej jedyna córka Katarzyna. I choć chorobę udało się na jakiś czas opanować, wróciła ze zdwojoną siłą. Katarzyna Lutkiewicz nie dożyła, jak jej rodzice sędziwego wieku, zmarła, mając zaledwie 60 lat, jej mama, która umarła tydzień później – 95. Obie zostały pochowane obok Gustawa Lutkiewicza w rodzinnym grobowcu w Alei Zasłużonych na warszawskich Powązkach
Wielka miłość i bolesne rozstanie. Legendarna aktorka PRL-u nigdy nie pozbierała się po relacji ze znanym reżyserem
Joanna Żółkowska i Robert Gliński przez lata uchodzili za jedną z najbardziej intrygujących par świata kultury. Poznali się w pracy, połączyły ich talent i wzajemna fascynacja, jednak ich związek nie przetrwał próby czasu. Choć dziś nie są razem, łączy ich wyjątkowa relacja oparta na przyjaźni i wspólnych doświadczeniach.
Joanna Żółkowska i Robert Gliński byli jedną z najbardziej znanych artystycznych par. Oboje wybitni, ona jako aktorka mająca w swoim dorobku wiele wspaniałych ról. Choćby w „Ławeczce”, kultowym spektaklu, w którym grała z Januszem Gajosem. Robert Gliński to reżyser wielu znanych filmów, takich, jak „Cześć Tereska”, „Kamienie na szaniec”, „Zieja”. Poznali się w pracy, dlaczego ich związek się rozpadł? Joanna Żółkowska i Robert Gliński: historia miłości Robert Gliński i Joanna Żółkowska poznali się w latach 2000 przy pracy nad spektaklem Teatru Telewizji. Znany reżyser świetnie dogadywał się z artystką, nie tylko w domu, ale i na scenie. „Dużo pracuję, a jak pracuję, to patrzę. A patrząc, widzę. I mniej więcej tak to się urodziło. Zobaczyłem. Talent, skupienie i poczucie humoru”, mówił w TVN Robert Gliński o swojej partnerce. Oboje nie lubili odkrywać swojej prywatności, dlatego ich związek okryty jest w dużej mierze tajemnicą. Wiadomo, że nie mieli dzieci, wspólnie wychowywali córkę Joanny Żółkowskiej z poprzedniego związku, znaną aktorkę Paulinę Holtz. Robert Gliński również ma córkę — Zuzannę Glińską, dzisiaj znaną i nagradzaną kostiumografkę. Zuzanna Glińska pracowała z ojcem przy filmie „Zieja”, o legendarnym księdzu i opozycjoniście Janie Ziei. Córka reżysera jest także aktywistką ruchu „Miasto jest nasze”. Skończyła historię sztuki i ,podobnie jak ojciec architekturę na Politechnice Warszawskiej. Zobacz też: Był jej drugim mężem, okazał się wielkim rozczarowaniem. Zostawił Barbarę Brylską dla innej aktorki, później prosił o wybaczenie <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgBNyvoA-eadfae0.jpg" width="1600" height="1820" alt="1972. Kadr z filmu "Szklana kula" w rezyserii Stanislawa Rozewicza, n/z Joanna Zolkowska.,Image: 429122673, License: Rights-managed, Restrictions: *** Uwaga! Zakaz uzycia w reklamie. Zakaz przetwarzania i fotomontazu. Cena minimalna na publikacje online 50,00 PLN ***, Cena minimalna 50 PLN, Model Release: no, Credit line: archiwum Filmu / Forum" title="kadr z filmu "Szklana kula"" /> Joanna Żółkowska: mam cechy, które nie sprzyjają związkom Sama Joanna Żółkowska mówiła o sobie jako o partnerce: „Wszystkie cechy, które ja u siebie cenię, nie sprzyjają związkom. Jestem skoncentrowana na sobie, a mężczyzna lubi, jak kobieta jest jego, poświęca się, żyje jego życiem, jest podpórką. Ja, niestety, nigdy taka nie byłam”, opowiadała w jednej z rozmów. Przyznawała też: „Miałam sukcesy w zawodzie, trudniej bywało w sprawach damsko-męskich. Jednak dzisiejsza wiedza niewiele, by mi pomogła. Wszystkie te cechy, które ja u siebie cenię, nie sprzyjają związkom. Nie sądzę, że mając drugą szansę, mogłabym zachować się inaczej”. Zobacz też: Dla kariery poświęciła wiele, nigdy nie doczekała się własnych dzieci. Iwona Pavlović synów drugiego męża pokochała jak własnych Joanna Żółkowska i Robert Gliński - oboje byli utalentowani, szybko się wybili Joanna Żółkowska jest starsza od Roberta Glińskiego o dwa lata, ona urodziła się 6 marca 1950 roku, on 17 kwietnia 1952. Ona pochodziła z Siedlec, razem z młodszą siostrą i bratem wychowywała się w domu z ogrodem „Nasz dom był duży, piętrowy, otoczony ogromnym ogrodem. Niedaleko rósł las i płynęła rzeczka Muchawka”. Robert Gliński wychowany na Saskiej Kępie w Warszawie również ma młodszego brata – późniejszego ministra kultury w rządzie PIS Piotra Glińskiego i siostrę Katarzynę. Oboje wybili się szybko po studiach. Joanna Żółkowska grała w Krakowie, w Teatrze Starym, a potem przez wiele lat w legendarnym warszawskim Teatrze Powszechnym, pod dyrekcja Zygmunta Hübnera. Stała się jedną z najwybitniejszych aktorek swojego pokolenia, znana jest z wielu ról, widzowie pokochali ją między innymi jako Annę Surmacz –Koziełło w "Klanie". Zobacz też: Poznali się w pociągu, musieli zmierzyć się z hejtem. U boku drugiej żony Apoloniusz Tajner przeszedł sporą metamorfozę Rozstanie zmienione w przyjaźń W latach 70. Joanna Żółkowska poznała Witolda Holtza, aktora, reżysera, asystenta Andrzeja Wajdy i Krzysztofa Zanussiego. Zakochali się w sobie, z tego związku, w 1977 roku urodziło się jedyne dziecko aktorki – córka Paulina Holtz. Ale uczucie nie przetrwało, ona robiła karierę, on zaczynał być mężem swojej żony. „Gdzieś się rozminęliśmy”, mówiła Joanna Żółkowska o rozstaniu z Witoldem Holtzem. Plotkowano, że związek rozpadł się także przez nową miłość Joanny Żółkowskiej. A był nią poznany w Teatrze Powszechnym młody aktor Krzysztof Pieczyński. Przez kilka lat byli prawie zawsze razem na scenie, wydawało się, że romans, tym razem zakończy się ślubem. Ale rozstali się, Krzysztof Pieczyński związał się z inną kobietą. Kiedy Joanna Żółkowska poznała Roberta Glińskiego można było sądzić, że trafiła na swoją drugą połowę. Okazało się, że tylko na jakiś czas. Wiele osób uważało ich za małżeństwo, co nie było prawdą. Joanna Żółkowska przyznała, że nigdy nie była niczyją żoną. Nikt jej się nie oświadczył. Kiedyś zastanawiała się dlaczego, szukała winy w sobie, dzisiaj tylko ją to bawi. Z Robertem Glińskim pozostali przyjaciółmi.
Wymodliła go, poderwała i doprowadziła do ślubu. Sekret związku Aliny Janowskiej i Wojciecha Zabłockiego. Przeżyli razem 54 lata
Zaczęło się od kina, potem przyszedł taniec, wojna i... propozycja, która zmieniła wszystko. Ona – kobieta z przeszłością, on – mistrz z duszą artysty. Ich miłość przetrwała pół wieku, mimo różnic, chorób i codziennych wyzwań.
Miłość ich życia zaczęła się od jednego filmu. Ona – aktorka, bohaterka Powstania Warszawskiego, pełna energii i uroku. On – olimpijczyk, mistrz szabli i architekt z duszą artysty. Alina Janowska i Wojciech Zabłocki stworzyli jeden z najpiękniejszych związków polskiego świata kultury i sportu. Ich uczucie przetrwało próbę czasu, choroby i codzienności. Co sprawiło, że byli razem przez 54 lata? Jak zaczęła się miłość Aliny Janowskiej i Wojciecha Zabłockiego? Alina Janowska mówiła wprost – wymodliła Wojciecha Zabłockiego. Po rozpadzie pierwszego małżeństwa długo nie mogła znaleźć prawdziwego oparcia. Modliła się o mężczyznę, który byłby mądry, odpowiedzialny, z pasją, silny, ale i czuły. I taki właśnie się pojawił. Ich spotkanie miało w sobie coś z filmu. Ambasada włoska, przyjęcie, rozmowy... Alina – kobieta pewna siebie, nie bała się zrobić pierwszego kroku. Zapytała, czy Wojciech widział już „Zaćmienie” Michelangelo Antonioniego. A potem... zaprosiła go do kina. „Ale ja tutaj jestem z jedną panną”, próbował ją studzić Wojciech Zabłocki. „To już pan nie jest”, odparowała Janowska, która lubiła mieć inicjatywę i nie przejmowała się drobnymi przeciwnościami losu... Bohaterka wojny i gwiazda ekranu. Kim była Alina Janowska? Potem zaproponowała jeszcze kolację. Ale tu już Wojciech Zabłocki wykręcił się, tłumacząc, że ma trening i że zadzwoni. Po latach w jednym z wywiadów mówił: „Alina była trochę zdziwiona, lecz po tygodniu faktycznie zadzwoniłem. Przyszła do mnie i od razu, jak to ona, zaczęła sprzątać. Zobaczyła, co jem i powiedziała: »Musi pan się lepiej odżywiać. Od dziś będzie pan jadał obiady u mnie«. Zacząłem do niej chodzić”. (Cytat za Onet.pl) Tak zaczęła się wielka miłość, która trwała ponad pół wieku. Oboje byli bardzo utalentowanymi ludźmi. Alina Janowska to przecież znana, legendarna aktorka, grała m.in. w filmie „Zakazane piosenki”, „Samson”. Wielką popularność przyniósł jej serial „Wojna domowa”, gdzie zagrała ciotkę zbuntowanej nastolatki Anuli, ciągle zaskakiwaną jej „nowoczesnymi” poglądami i zachowaniem. Pewnie wiele ówczesnych mam widziało siebie w tej postaci. Była Panią Dulską w filmie Jana Rybkowskiego i baronową Krzeszowską w „Lalce” Ryszarda Bera. A pamiętacie ja w „Rozmowach kontrolowanych”? Z filmową ciocią Lusią, czyli Ireną Kwiatkowską grały duet domowych konspiratorek, w Hollywood za te role dostałyby Oscara! Mistrz szabli i ceniony architekt. Kim był Wojciech Zabłocki? Jej mąż, Wojciech Zabłocki, był wielkim polskim szablistą, mistrzem olimpijskim, i drużynowym mistrzem świata. Legendą czasów świetności polskiej szabli. Koledzy mówili do niego „Panie Wołodyjowski”, bo był niski, drobny i bardzo szczupły. Trudno było uwierzyć, że uprawiał sport walki, jakim jest szermierka. Janusz Olech, medalista olimpijski z Seulu wspominał, że Zabłocki był na co dzień był bardzo miły i życzliwy, a w czasie walki „wstępowało w niego zwierzę". Miał dobry charakter do sportu, nie odpuszczał. Z wykształcenia architekt, z pasją uprawiał swój zawód, miał tytuł profesora. Był cenioną postacią i autorytetem, nie tylko w środowisku sportowym. Ich światy różniły się, ale to właśnie te różnice sprawiły, że pasowali do siebie idealnie. Ona mówiła, że „Pan Wołodyjowski” był jej opoką – nie tylko w domu, ale w życiu. Zobacz też: Nagle spakował walizki i ją zostawił. O ich burzliwym rozstaniu huczała cała Polska. Mimo to zostali przyjaciółmi Alina Janowska: młodość naznaczona wojną Alina Janowska była o siedem lat starsza od swojego męża – przyszła na świat w 1923 roku. Choć różnica wieku mogła wydawać się niewielka, w ich przypadku oznaczała przepaść doświadczeń i przeżyć. Gdy wybuchła wojna, Wojciech Zabłocki miał zaledwie dziewięć lat. Wraz z rodziną kilkakrotnie cudem uniknął śmierci. Wypędzeni z rodzinnego domu, trafili do Pruszkowa – w drodze Wojciech szkicował. Jeden z rysunków, przedstawiający ciała zabitych Powstańców, zachował się przez lata. Ostatecznie jego bliscy osiedlili się najpierw w Krakowie, a potem w Katowicach. Janowska często wspominała, że jej dzieciństwo „było za krótkie”. W młodym wieku włączyła się w działania konspiracyjne – jako łączniczka walczyła w batalionie „Kiliński” podczas Powstania Warszawskiego. Dokładnie 1 sierpnia stawiła się na zbiórkę swojej grupy w warszawskim kinie „Palladium”. Nazywano ją „setką” – wszyscy wiedzieli, że na nią zawsze można liczyć. Już wcześniej, w 1942 roku, została aresztowana przez Gestapo za działalność w podziemiu i pomoc Żydom. Spędziła siedem miesięcy w celi na Pawiaku. Twierdziła, że przetrwać pomogła jej… pasja do tańca. Nie pozwalała sobie na załamanie – codziennie ćwiczyła, by dorównać koleżankom. W dokumencie „Z Pawiaka” opowiadała między innymi o samotnie spędzonej nocy w ponurej celi – jej towarzyszki zniknęły bez śladu, wywiezione na śmierć. „Matko Boska, Ty mnie jedną ocaliłaś. Jak mam żyć, by Ci to wynagrodzić?” – mówiła wtedy do siebie. Po wojnie zagrała w filmie Andrzeja Wajdy „Samson”. Jedna ze scen była kręcona na dziedzińcu przy Szucha, gdzie w czasach okupacji mieściła się siedziba Gestapo (obecnie znajduje się tam Ministerstwo Spraw Zagranicznych). W trakcie zdjęć zaczął sypać śnieg, a Wajda krzyknął: „Alina, schowaj się!”. Janowska odruchowo podeszła do znajomych drzwi – tych samych, którymi kiedyś wchodziła na przesłuchania. Zobacz też: Nie zawsze było łatwo, ale dziś są dla siebie największym wsparciem i siłą. Tak Karolina Borkowska opowiadała o relacji z tatą Alina Janowska i Wojciech Zabłocki: historia miłości pełna uczuć Ciężar wojennych przeżyć mógł zaważyć na całym życiu, ale Alina Janowska nie pozwoliła, by zdominowały jej codzienność. Chciała czerpać z życia pełnymi garściami i dzielić się radością z innymi. Po latach podkreślała: „Nie chcę opowiadać ludziom o swojej martyrologii, że siedziałam w więzieniu, że cierpiałam, że byłam przerażona. Chcę im powiedzieć, że życie bez miłości jest nic niewarte. Bez miłości do dziecka, małżeńskiej, koleżeńskiej, miłości kochanków”. I właśnie taką miłość odnalazła, choć droga do niej nie była prosta. Zarówno ona, jak i Wojciech Zabłocki mieli za sobą rozwody. Ich wspólna historia zaczęła się na nowo w 1963 roku, kiedy to – z inicjatywy Aliny – pobrali się. Janowska była zaniepokojona, że jej partner nie kwapi się z oświadczynami, więc... postanowiła opowiedzieć o tym w mediach. „Zabłocki jeszcze się nie oświadczył” – oznajmiła w jednym z wywiadów. Choć nie było wtedy internetu, informacja rozeszła się błyskawicznie. Jak wspominał później Zabłocki, dostawał nawet telefony z naciskami, by wreszcie się zdecydował. „Cóż, pomyślałem: »Vox populi, vox Dei«, głos ludu jest głosem Boga. Nie miałem pierścionka, więc zabrałem Alinę na łąkę, narwałem kwiatów, oświadczyłem się i zostałem przyjęty. Od tego momentu żona przejęła w naszym związku pełne dowództwo". Zobacz też: Dwa tysiące romansów i liczne małżeństwa. Miłosne wybory Chaplina budziły kontrowersje. Ostatnia żona miała 18 lat, gdy się pobierali Rodzina, dzieci, wspólne lata. Ich życie prywatne bez tajemnic Razem stworzyli harmonijną rodzinę patchworkową. Alina miała córkę Agatę z pierwszego małżeństwa, Wojciech – syna Marcina. Wspólnie doczekali się dwójki dzieci: Michała oraz Kasi, która przyszła na świat, gdy Janowska miała już 45 lat. Ich dom na Żoliborzu był miejscem wyjątkowym – nie tylko ze względu na klimat rodzinny, ale i artystyczne spotkania. Bywały tam takie osobistości jak Ewa Demarczyk, Agnieszka Osiecka, Daniel Olbrychski czy Wojciech Młynarski. Budynek, zaprojektowany przez samego Zabłockiego, został wpisany do rejestru zabytków – to najlepiej świadczy o jego unikalnym charakterze. Syn Michał Zabłocki, znany poeta i autor tekstów piosenek, mówił, że atmosfera w domu była wymagająca, ale inspirująca. W wywiadzie dla „Urody Życia” opowiadał: „Rodzice dużo wymagali od siebie – i to się udzielało. Patrzyliśmy na nich i siłą rzeczy te wymagania przenosiliśmy na siebie. Zawsze musiał być plan pracy. Nie ma tak, że się rano wstaje i coś się dzieje – ale równie dobrze może się zdarzyć coś całkiem innego. Jest plan i jest walka, żeby go zrealizować. To głęboko we mnie weszło, stało się częścią mnie, choć niektórych szokowało”. Wspominał też, że ich w domu był specyficzny styl rozmów, oparty na żarcie, kpinie, obśmiewaniu różnych problemów, ale i rodzinnych słabostek. „Każdy miał słabe strony, w które wtykało się szpile. Chodziło o to, żeby się nie obrażać. Dawało to możliwość rozładowania różnych napięć, może dzięki temu mieliśmy większy dystans do rzeczywistości, to też uodparniało nas na świat”. Choroba, poświęcenie i dozgonna opieka. Ich ostatnie wspólne lata Dom rodziny Zabłockich był spokojną przystanią – tak wspominał Michał Zabłocki. Ich codzienność miała swoje stałe rytuały: niedzielne treningi w Warszawskim Klubie Narciarskim na Mokotowie, wspólne wyjazdy, wyprawy w góry. Alina i Wojciech dzielili się także pasjami. On malował, pisał książki i był architektem, ona udzielała się jako radna, działała społecznie i w Związku Artystów Scen Polskich, szczególnie w sekcji estrady – miała także talent wokalny, który chętnie prezentowała na scenie. Wszystko zmieniło się w 2012 roku, kiedy u Aliny Janowskiej zdiagnozowano chorobę Alzheimera. Od tego momentu całe życie rodziny podporządkowano opiece nad Aliną. Każdy starał się na swój sposób pomóc – w codziennych obowiązkach i w organizowaniu domowego wsparcia. Dla Janowskiej, kobiety zawsze aktywnej i samodzielnej, postępująca choroba była wyjątkowo trudnym doświadczeniem – podobnie jak dla wielu chorych, którzy tracą kontrolę nad własnym życiem. Diagnoza była wstrząsem dla Wojciecha Zabłockiego. Z czasem jednak zaakceptował sytuację i postanowił, że będzie opiekował się żoną do końca, w domu. „Postanowiłem, że dopóki mogę, jej nie oddam. To byłoby nie fair, niezgodne z zasadami olimpijskimi, nie mówiąc już o mojej miłości do niej. W domu była gosposia z dyplomem pielęgniarskim, przychodzili rehabilitanci i lekarze. Bardzo pomagał mi Michał. Żona miała dobrą opiekę. Do końca była przytomna, słyszała, rozumiała, ale już mnie nie wołała…”, mówił Wojciech Zabłocki. Alina Janowska zmarła podczas snu w 2017 roku. Wojciech Zabłocki przeżył ją o 3 lata. „Janowska” – poetycka forma pożegnania Po śmierci matki Michał Zabłocki wydał zbiór poezji zatytułowany „Janowska”. Ich relacje nigdy nie należały do łatwych – oboje mieli silne charaktery. Alina nie akceptowała młodzieńczego buntu syna, a on pamiętał jej surowość. Przez wiele lat ich kontakt był chłodny, a relacja napięta. Przełom nastąpił w czasie choroby matki – to właśnie ona ich do siebie zbliżyła. Michał przeprowadził się z Krakowa do Warszawy, by wspierać rodziców. Spędzał z matką coraz więcej czasu, angażował się w opiekę, towarzyszył jej. Jak sam mówił, „choroba ją złagodziła”. Otworzyli się na siebie, rozmawiali o sprawach, które przez lata były przemilczane. Syn czuł wyrzuty sumienia, że nigdy nie poświęcił matce żadnego wiersza – aż w końcu powstał tomik złożony z 33 utworów. Oto jeden z nich: Szanowni Państwo miło mi was powitać na kartach tej skromnej książki Pewnego lipcowego dnia płynąc po jeziorze Kalwa w trakcie wakacji odbywanych tradycyjnie u pierwszej żony swojego drugiego męża Alina Janowska pomyślała: Oto niebo bezchmurne nade mną a prawo zbójeckie we mnie Naprawdę wszędzie już byłam i z wielu pieców jak to się mówi wsuwałam zakalec świata Jednego mi tylko brak nie zaistniałam w poezji I to nie w jakimś tam poślednim okolicznościowym wierszyku ale w poezji pełną gębą drapieżnej i poruszającej ryzykownej i brawurowej! Szybko wydobyła organizm z nadmiaru zimnej wody Wykręciła właściwy numer i mówi: Pisz synu pisz bo ja już niewiele pamiętam Poczułem się dotknięty zraniony do żywego Przecież się nie nadaję wybierz kogoś innego! Uciekłem nie dzwoniła już ani razu chyba I trzech dób nie siedziałem w żołądku wieloryba Aż w końcu kiedy wszystko naprawdę zapomniała Jezioro Kalwa niebo i ciężar swego ciała zebrałem się i piszę A sens już się wyłania że w tym wyłącznie celu uczyłem się pisania Czytaj także: Te oskarżenia mogą zniszczyć Katy Perry. Policja wszczęła śledztwo. Ale to nie pierwszy podobny skandal z jej udziałem Korzystałam m.in. z książki Dariusza Michalskiego „Jam jest Alina, czyli Janowska story", wyd. Prószyński i S-ka, Warszawa, 2007.
Odeszła, jadąc do chorego męża. On nigdy się nie dowiedział. Poruszające losy aktorskiej pary
Dziś przypada 92. rocznica urodzin Andrzeja Kopiczyńskiego – aktora, którego widzowie pokochali jako „Czterdziestolatka”. Choć odniósł ogromny sukces zawodowy, jego prawdziwą życiową rolą okazała się miłość do Moniki Dzienisiewicz. Byli razem blisko cztery dekady i niemal nie potrafili bez siebie żyć.
Byli razem blisko 40 lat i uchodzili za jedną z najbardziej zgodnych par w środowisku aktorskim, choć na początku niewielu wierzyło w ich miłość. Przeszli razem przez burzliwe doświadczenia, chorobę i codzienność, aż do dramatycznego finału. Monika Dzienisiewicz zmarła nagle, jadąc do chorego na Alzheimera męża, a Andrzej Kopiczyński odszedł kilka miesięcy później – nie wiedząc, że ukochanej już nie ma. Ich historia pokazuje, że naprawdę potrafili żyć tylko we dwoje. Andrzej Kopiczyński i Monika Dzienisiewicz: historia miłości Pierwszy raz spotkali się w 1977 roku na planie serialu „Życie na gorąco”. Jak wspominała Monika Dzienisiewicz okoliczności tego spotkania były egzotyczne. Serial kręcono w Jałcie, na Krymie, Kopiczyński grał w nim latynoskiego senatora Juana Meraneza, Monika Dzienisiewicz kochankę amerykańskiego szpiega - Elizabeth Nowacki. „Jałta była przepiękna, romantyczna i zakochaliśmy się w sobie od pierwszego wejrzenia” - wspominała po latach aktorka. On był już wtedy słynnym „40-latkiem” z serialu Jerzego Gruzy. Sam uważał tę rolę za przekleństwo, bo przyćmiła cały jego dorobek. Ale przyniosła mu także ogromną popularność. Zawsze podobał się kobietom, był ujmujący, miał mnóstwo czaru. Podobno, gdy jako młody aktor grał jeszcze w Teatrze w Szczecinie, zawsze po spektaklach czekał na niego tłumek wielbicielek. Przez zazdrość i zdrady rozpadło się jego pierwsze małżeństwo ze świetną aktorką Marią Chwalibóg (grała w słynnym filmie Agnieszki Holland „Kobieta samotna”, pamiętacie?). Po przeprowadzce do w Warszawy, do Teatru Narodowego poznał dużo od siebie młodszą, śliczną aktorkę Ewę Żukowską. Uchodzili za świetną parę, wspólnie przeżywali jego sukces „Czterdziestolatka”, doczekali się córeczki Kasi. Zobacz także: "Było mi dobrze w tym małżeństwie", mówiła Halina Kunicka o związku z pierwszym mężem. Dlaczego odeszła? Monika Dzienisiewicz: łamaczka serc Monika Dzienisiewicz zawsze uchodziła za łamaczkę męskich serc. Była seksowna, rudowłosa, miała styl i klasę. Witold Sadowy — aktor i dziennikarz pisał, że nie pamiętał jej ról, ale zapamiętał nazwisko i to, że była bardzo ładna. Jej pierwszym mężem był słynny reżyser Wowo Bielicki. Rzuciła go jednak dla Daniela Olbrychskiego, którego poznała w latach 60. Olbrychski miał wtedy 22 lata, Monika Dzienisiewicz była o 6 lat starsza. I szaleńczo się w nim zakochała. Zawsze też była o niego zazdrosna. Mówiła po latach: „Byłam w Danielu zakochana, ale jak zaczęliśmy być razem, wiedziałam, że to się źle skończy. Nie umiałam go kochać. A on umiał kochać najbardziej na świecie tylko siebie”. I dodawała: „Nie byłam dla niego dobrą żoną. Robiłam mu sceny zazdrości, bo był ode mnie młodszy. Skoro ja porzuciłam wspaniałego męża, to nikt mi nie mógł zagwarantować, że Daniel nie porzuci starszej od siebie żony” (cytaty za Interia Film). Pobrali się w 1967 roku, ale nigdy nie było w tym małżeństwie spokoju. Czytaj także: Ryszard Pietruski i Maria Homerska: doczekali się córki, ale związku nie udało im się ocalić. Przyjaźnili się do końca Monika Dzienisiewicz: historia małżeństwa z Danielem Olbrychskim Małżonkowie mieli ostre temperamenty, gdy się kłócili, nie zważali na nikogo i na nic. Słynna jest opowieść Daniela Olbrychskiego o tym, jak rozzłoszczona Monika przyjechała do niego na plan filmu. Podeszła i – jak wspomina sam Olbrychski „dała mu w pysk”, a za chwilę on rzucił za nią rowerem. Reżyser Kazimierz Kutz zdążył tylko krzyknąć „Jezu! Bo to był jego rower – połamał się na drzwiach, które z hukiem zatrzasnęła za sobą Monika. Po latach mówi się o takich scenach, że były barwne. Ale dla ich związku było to na pewno niszczące. Nie pomogły nawet narodziny długo oczekiwanego dziecka – syna Rafała (1971 rok). Krążyły legendy o związku Moniki Dzienisiewicz ze słynnym reżyserem teatralnym i dyrektorem Teatru „Ateneum” w Warszawie Januszem Warmińskim. W tym teatrze grała żona Warmińskiego – Aleksandra Śląska, która trzymała wszystko twardą ręką. Monika Dzienisiewicz szybko zastała więc z niego wyrzucona. To był czas, kiedy naprawdę źle jej się wiodło. Olbrychski w 1973 roku poznał Marylę Rodowicz i zaczął uczyć ją jazdy konnej, z czego wywiązał się głośny romans. Monika siedziała w domu z małym dzieckiem. Zobacz też: Pola Raksa poświęcała związki dla macierzyństwa. Przyznała, że nie nadawała się na żonę Andrzej Kopiczyński, 1989 r. Monika Dzienisiewicz i Andrzej Kopiczyński: nikt nie wierzył w ten związek Nie myślała, że spotka jeszcze miłość swojego życia. Kiedy się poznali, on miał 44 lata, ona 39. Zresztą związek z Andrzejem Kopiczyńskim też zaczął się w atmosferze lekkiego skandalu. Znajomi z aktorskiego środowiska mieli Kopiczyńskiemu za złe, że zostawił żonę i dziecko. Ale Andrzej Kopiczyński i Monika Dzienisiewicz uważali, że są sobie pisani. W tym małżeństwie wszystko wreszcie się ułożyło. Monika Dzienisiewicz okazała się wspaniałą żoną, wspierającą, dbającą o męża. Uważała, że jest idealny: „Jest w nim trochę ojca, trochę przyjaciela, trochę kochanka, trochę męża”, zwierzała się. Gdy zaczął chorować na serce, żeby go wesprzeć, podjęła pracę pedagoga w łódzkiej Filmówce. Andrzej Kopiczyński polubił dom, gotowanie, wędkował. To nie znaczy, że nie było między nimi żadnych spięć. Kopiczyński opowiadał, że jego żona jest osobą, która chce dominować. A on też potrafi być uparty. „Najczęściej dochodzimy jednak do kompromisu. Choć nie zawsze było łatwo, udało nam się w życiu. Jesteśmy ze sobą szczęśliwi”, mówił w jednej z rozmów. Musiał być dobrym ojczymem dla Rafała Olbrychskiego, skoro ten, po śmierci mamy przejął opiekę nad jej partnerem. Nie wszystko jednak wyglądało tak idealnie – przede wszystkim nie najlepiej układały się relacje Andrzeja Kopiczyńskiego z córką. Podobno bliżej mu było do przybranego syna niż własnej córki. Niektórzy jego znajomi nie wiedzieli nawet, że ma dziecko. Katarzyna Kopiczyńska nie poszła w ślady rodziców, jest weterynarzem, ma czworo dzieci. Żyje własnym życiem. Monika Dzienisiewicz i Andrzej Kopiczyński: rozdzieliła ich śmierć Witold Sadowy przyjaciel pary napisał, że Monika Dzienisiewicz nie zrobiła takiej kariery jak jej trzeci mąż, ale była cenionym pedagogiem. „W łódzkiej Szkole Filmowej wszyscy ją znali i lubili. Jej uczniami byli między innymi Piotr Polk, Wojciech Malajkat i Iza Kuna. Była osobą niezwykle atrakcyjną i towarzyską. O szerokich zainteresowaniach”. I podkreślał, że związek z Andrzejem Kopiczyńskim było jej najtrwalszym, najszczęśliwszym i najdłuższym małżeństwem. Małżonkowie chcieli być pochowani razem, ale tak się nie stało. Monika Dzienisiewicz spoczęła na Starym Cmentarzu w Łodzi. Andrzej Kopiczyński na Powązkach w Warszawie, taka była wola jego córki, która wzięła na siebie sprawę pogrzebu ojca. Katarzyna Kopiczyńska zapowiadała postawienie na grobie aktora, choćby skromnego pomniczka, ale przez długi czas ta obietnica nie została zrealizowana. Przez pięć lat od śmierci aktora jego grób był bardzo skromny - drewniany krzyż i usypana ziemia otoczona kamieniami. Na nagrobek brakowało pieniędzy. Córka aktora nie chciała przyjąć finansowego wsparcia ze strony Ministerstwa Kultury, argumentując, że ojciec nie zgadzał się z poglądami PIS-u. „Nie mogę i nie przyjmę pomocy ze strony rządu, którego nie akceptuję. Mój tata z pewnością również by sobie tego nie życzył, nawet gdyby miało to oznaczać spoczywanie pod świerkową gałązką przez lata”– mówiła (cytat za wp.pl). „Grób jest zadbany. Przychodzę ja, przychodzą moje dzieci” – mówiła Katarzyna Kopiczyńska. W 2021 roku, przed 5. rocznicą śmierci Andrzeja Kopiczyńskiego na Powązkach pojawił się wyjątkowy nagrobek. To biała rzeźba, przedstawiająca przydrożną kapliczkę, w której widnieje postać Chrystusa.
Jadwiga Jankowska-Cieślak przeżyła z nim 44 lata. Ich miłość zaczęła się niewinnie, a skończyła łamiącym serce pożegnaniem
Jadwiga Jankowska Cieślak i Piotr Cieślak, aktorka i reżyser, oboje wybitni. Ona była pierwszą polską aktorką, która dostała Złotą palmę w Cannes za film „Inne spojrzenie” w 1982 roku. Zagrała w nim mocną rolę dziennikarki - lesbijki. Byli małżeństwem 44 lata, kiedy myśleli, że zaczną wspólnie nowy etap w życiu, odchowali dzieci, chcieli powłóczyć się po świecie, jego dopadła śmiertelna choroba. Dlaczego byli tak niezwykłą parą, co ich do siebie przyciągnęło?
Byli parą zarówno na scenie życia, jak i w świecie sztuki. Jadwiga Jankowska-Cieślak – aktorka i reżyserka, pierwsza Polka uhonorowana Złotą Palmą w Cannes w 1982 roku za przełomową rolę dziennikarki-lesbijki w filmie „Inne spojrzenie”. Jej mąż, Piotr Cieślak, również reżyser, dzielił z nią życie przez 44 lata. Gdy ich dzieci dorosły i wydawało się, że nadchodzi czas spełniania wspólnych marzeń o podróżach i odkrywaniu świata, ich plany brutalnie przerwała choroba Piotra. Jadwiga Jankowska-Cieślak zmarła 15 kwietnia 2025 roku. Co połączyło tych dwoje niezwykłych ludzi? Skąd wzięła się ich wyjątkowa więź? Jadwiga Jankowska-Cieślak i Piotr Cieślak: jak się poznali? Był rok 1969, lato. Na ulicy Miodowej w Warszawie odbywały się egzaminy do Szkoły Teatralnej. Na salę weszła młoda dziewczyna, z długimi blond włosami, apetyczna, w każdym razie dużo okrąglejsza niż później. Miała tzw. febrę, przez co wydawało się, że ma pełne, wydatne usta. Piotr Cieślak, wtedy student II roku aktorstwa, spojrzał na nią i powiedział do znajomej: „to będzie moja żona”. Jadwiga jeszcze długo nawet o tym nie myślała. „Piotr robił jakieś miny, puszczał do mnie oko. A to się dosiadł, a to zagadał”, mówiła o początkach znajomości w rozmowie z „Wysokimi Obcasami”. Była skupiona na studiach, tym bardziej, że droga do nich nie była łatwa. W Warszawie czuła się, jak prowincjuszka wytykana palcami przez koleżanki w szkole. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/img8x1p1I-0b46830.jpg" width="2294" height="1600" alt="1972. Kadr z filmu "Trzeba zabic te miłosc" w rezyserii Janusza Morgensterna, n/z Jadwiga Jankowska-Cieslak.,Image: 429122404, License: Rights-managed, Restrictions: *** Uwaga! Zakaz uzycia w reklamie. Zakaz przetwarzania i fotomontazu. Cena minimalna na publikacje online 50,00 PLN ***, Model Release: no, Credit line: archiwum Filmu / Forum" title="Kadr z filmu "Trzeba zabic te miłosc"" /> Jadwiga Jankowska-Cieślak: trudne dzieciństwo Jadwiga Jankowska-Cieślak urodziła się w 1951 roku, w Gdańsku. Miała trzech braci Jakuba, Jana i Jerzego (wszyscy już nie żyją). Wszystkie dzieci miały mieć imię na „J”, to był pomysł jej ojca. Miało im to zapewnić szczęście w życiu. Zresztą, tak czy inaczej z tym, co mówił ojciec w domu, się nie dyskutowało. Kazimierz Jankowski był komunistycznym generałem, służył w Ludowym Wojsku Polskim, po wojnie pracował w Wojskowym Sądzie Rejonowym w Gdańsku - orzekał kary śmierci, m.in. wobec żołnierzy AK. Jadwiga i jej trzech braci wychowali się w koszarach. Po latach ojciec awansował i rodzina przeniosła się do Warszawy. Jadwiga Jankowska-Cieślak na pewnym etapie życia otworzyła się i opowiedziała, jak wyglądało jej dzieciństwo. Wspominała: „ojciec bił nas strasznie. Moich trzech braci i mnie. To było zagrożenie takie, że gdyby przekroczył granicę, to mógłby... skrzywdzić do końca”. To bicie nie zawsze było karą. Czasem ojciec chciał rozładować w ten sposób stres, pofolgować sobie, manifestował poczucie władzy. Miał wielką wiedzę, znał kilka języków, był inteligentny, dzieci uważały go za autorytet, tyle że znienawidzony. „Uderzał nie po to, żeby nas skarcić, ale po to, żeby zadać ból. Uważał, że przez ból dojdziemy do lepszej świadomości. Mama wtedy płakała, ale słowo ojca było dla niej święte, nawet po jego śmierci”, mówiła w rozmowie z „Wysokimi Obcasami”. Taki dom musiał dawać ogromne poczucie zagrożenia, cała czwórka dzieci miała długo kłopoty ze sobą. Zobacz też: Zniknęła z Polski, za granicą robi karierę. Anna Próchniak już podbija Francję w najnowszym filmie Jadwiga Jankowska-Cieślak: jak została aktorką? Po przeprowadzce do Warszawy, Jadwiga była przez rówieśników traktowana protekcjonalnie, jako dziewczyna z prowincji. Ktoś gorszy. Gdy na pytanie nauczycielki „do jakiej chodziłaś szkoły?”, odpowiedziała: „Matki Polki”, klasa spadła z krzeseł ze śmiechu. Teatr był dla niej odskocznią. „Mieszkaliśmy przy Koszykowej, blisko miałam do Dramatycznego, Współczesnego... Biegałam tam jak oszalała. Sama. Ogromne wrażenie robiło na mnie to, że można tak do ludzi, przy ludziach, coś udawać”, wspominała. Marzyła, żeby zdawać do szkoły teatralnej, ale słyszała, że jest brzydka, gruba, nie ma szans. A jednak dostała się za pierwszym razem. Piotr Cieślak, studiował wtedy na wydziale aktorskim. Był starszy od Jadwigi o 3 lata, pochodził z Torunia, od razu zwrócił na nią uwagę. „Chodziła ubrana w spodnie na szelkach, siadała na podłodze, czytała literaturę poważną. Typ intelektualistki. Szczególnie spodobała mi się w niej jedna cecha, którą ma do dziś. Nigdy się nie malowała. Jest po prostu naturalna, a w przypadku aktorek to rzadkość”, wspominał po latach. Razem przez życie. Historia miłości Jadwigi i Piotra Cieślaków Zamieszkali razem na Starówce, niedaleko Szkoły Teatralnej. Jadwiga była szczęśliwa, że może uciec z domu. Marzyła o tym. Choć ani jej rodzice, ani rodzice Piotra nie pomogli im nawet symbolicznie. Nie dali grosza. Oboje z Piotrem w dzień studiowali, nocami pracowali – sprzątali biura. Byli biedni, ale szczęśliwi. Jadwiga patrzyła w przyszłość „słonecznie i optymistycznie”. W 1971 roku wzięli ślub, Jadwiga Jankowska-Cieślak wspomina, że miała okropną sukienkę z żółtej krempliny. Dostała ją od mamy, założyła, żeby nie robić przykrości. W 1973 roku urodziła się córka Zosia, potem synowie: w 1980 Jakub i w 1991 roku najmłodszy, Antonii. Nauczona oszczędności dziergała na drutach swetry i szaliki, co zresztą lubi robić do dzisiaj. Mąż okazał się panem majstrem klepką, różne rzeczy potrafił zrobić w domu sam, do tego świetnie gotował. Były to czasy, kiedy się intensywnie żyło sztuką. Panowało przekonanie, że dla sztuki trzeba się poświęcić i nie zaprzątać sobie głowy takimi przyziemnymi sprawami, jak rodzina. Ale dla Jadwigi Jankowskiej-Cieślak dopiero rodzina nadawała sens życiu. Dlatego, kiedy urodziła się córka Zosia, ona chodziła z wózkiem na spacery, gdy mąż prowadził ciekawy, eksperymentalny teatr w Puławach. Zobacz też: View Burdaffi on the source website Jadwiga Jankowska-Cieślak i Piotr Cieślak: miewali swoje kryzysy Nie zawsze wszystko układało się idealnie - oboje byli introwertykami, nie okazywali za szybko uczuć i emocji. Ale gdy dochodziło do konfliktów i emocje wybuchały, to z dużą siłą. Do tego dochodziły ambicje, które mieli oboje. Ich wspólne początki były burzliwe, potem zdarzały się kryzysy, odejścia, powroty. „Zakochać się jest łatwo, ale przeżyć ze sobą kilkadziesiąt lat bardzo trudno”, mówił w jednej z rozmów Piotr Cieślak. I dodawał: „Małżeństwo to rodzaj dyplomacji. Jadwiga jest przyjacielem. Można wybrać się z nią na rower, pogadać. Dużo podróżujemy, zwiedzamy. Kochamy Wenecję. Wszystkiego dorabialiśmy się wspólnie, niczego nie odziedziczyliśmy, nie dostaliśmy”. W innej rozmowie tak mówił o żonie: „W trudnych sytuacjach nie histeryzuje, nie płacze, raczej zamyka się w sobie. Inni nie zawsze potrafią ją zrozumieć, ale my przez lata nauczyliśmy się ze sobą rozmawiać, także na najtrudniejsze tematy". Jadwiga Jankowska-Cieślak: nagroda w Cannes Oboje szybko zrobili karierę. Jadwiga Jankowska-Cieślak jeszcze na studiach zagrała w filmie Janusza Morgensterna „Trzeba zabić tę miłość” o młodej, zakochanej w sobie parze, startującej w dorosłe życie. Jej bohaterka Magda stała się symbolem pokolenia początku lat 70. Była śliczną dziewczyną o inteligentnej, wrażliwej twarzy. Grała w wielu filmach i sztukach teatralnych – wielkie role. Uchodzi za jedną z najwybitniejszych polskich aktorek, stawiana jest w jednym rzędzie z legendarną Haliną Mikołajską. Wielkim sukcesem była rola w węgierskim filmie „Inne spojrzenie”, za którą otrzymała główną nagrodę na festiwalu w Cannes, w 1982 roku. Zagrała tam dziennikarkę-lesbijkę zakochaną w swojej koleżance Livii, granej przez Grażynę Szapołowską. Podobno po „Innym spojrzeniu” nagrodę chcieli jej też przyznać sami Węgrzy. Ale jeden z decydentów strasznie się oburzył: „przecież to lesbijka! Lesbijkę chcecie nagradzać?". Ktoś mu przypomniał, że to tylko rola, ale on upierał się, że przecież widział: „lesbijka i tyle”. Nie był to dobry czas do robienia karier, w Polsce był stan wojenny, Jankowska-Cieślak nie chciała wyjeżdzać za granicę, zostawiać w Polsce męża i dzieci. Propozycje przychodziły do niej na adres biura „Filmu polskiego”. Po latach dowiedziała się, że ktoś je tam darł i wyrzucał do śmieci. Jak to czasem bywa, sukces zamiast jej pomóc, na pewien czas wyhamował jej karierę, ale zagrała w hicie „300 mil do nieba” w uwielbianym przez widzów serialu „Jan Serce”. I oczywiście w teatrze. Czytaj także: Córka Marcina Prokopa ma już 20 lat. Stroni od mediów, wybrała inną przyszłość. „Jest bardziej dojrzała niż my razem” <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/img0ZPSZ4-df1c5ba.jpg" width="1600" height="2133" alt="Warszawa, 13.02.2012. Srebrne Jablka 2011. Jadwiga Jankowska - Cieslak - aktorka z mezem Piotr Cieslak. Fot. Krzysztof Jarosz / FORUM OLYMPUS DIGITAL CAMERA,Image: 424537253, License: Rights-managed, Restrictions: , Model Release: no, Credit line: Krzysztof Jarosz / Forum" title="Jadwiga Jankowska-Cieslak - aktorka z mezem Piotr Cieslak" /> Choroba przerwała ich plany Przez wiele lat małżonkowie pracowali wspólnie w warszawskim Teatrze Dramatycznym. Piotr Cieślak - uznawany i wzięty jako reżyser, prowadził ten teatr z dużymi sukcesami. Ale w 2007 roku został odwołany z funkcji dyrektora, co bardzo przeżył. Jego żona odeszła wtedy razem z nim. W wywiadach zawsze stała za nim murem. W rozmowie z „Polityką” mówiła, że mąż „miał dostać medal, a znalazł się na bruku. Bardzo ciężko pozbierać się po czymś takim. Kolejne bolesne doświadczenie. To jest rana, która będzie się goić przez wiele lat”. Podkreślała, że Piotr czuł się zdradzony przez najbliższych współpracowników. Wygryziony z posady. Czuła, że jest załamany, choć próbuje tego po sobie nie pokazywać. Ich życie weszło w ostry zakręt. Jadwiga Jankowska-Cieślak przez rok szukała pracy, chodząc od teatru do teatru. Pomogła Izabela Cywińska, która zatrudniła ją w Teatrze Ateneum. Piotr Cieślak uczył sztuki aktorskiej m.in. w Malmö, chciał nawet nauczyć się szwedzkiego. W różny sposób zapełniali sobie od nowa życie. Kupili dom w podwarszawskim Józefowie, tam stworzyli swoje nowe gniazdo. Wydawało się, że wszystko zaczyna się układać, ale nie trwało to długo... Zobacz także: Była żona Marcina Prokopa zaczęła nowe życie na Teneryfie. Tak wygląda jej codzienność Piotr Cieślak: choroba i śmierć W 2013 roku Piotr Cieślak zachorował na glejaka mózgu. Chorobę późno zdiagnozowano. Na początku leczono go ortopedycznie. Niedowład stopy lekarze przypisywali chorobie kręgosłupa. Kiedy zdiagnozowano chorobę nowotworową, lekarz powiedział: „ma Pan rok”. Jadwiga Jankowska-Cieślak wspominała, że zostali tą diagnozą kompletnie zaszokowani. Mieli ruszyć w świat, mówili sobie, że zaczyna się nowy etap w ich życiu, ale choroba przekreśliła wcześniejsze plany. Wszystkie odłożone pieniądze poszły na leczenie. „Biegaliśmy do centrum onkologii, robiliśmy wszystko, żeby tego raka spowolnić. W sumie zamiast roku Piotr przeżył półtora. To była przedłużona gehenna. Dla niego i dla nas. Uczestniczenie w degradacji człowieka, fizycznej, psychicznej, intelektualnej”, mówiła Jadwiga Jankowska-Cieślak w „Wysokich obcasach”. Długo i ona, i dzieci nie tracili nadziei, że wyjdą z tego pojedynku zwycięsko. Jadwiga była przy mężu do końca, choć ostatnie dni choroby Piotr Cieślak spędził w hospicjum w Otwocku. Aktorka wspominała: „Rano jeszcze byłam u niego. Pojechałam do teatru na próbę, po powrocie dostałam telefon, że nie żyje”. Było to w 2015 roku. Dwa lata później w filmie „Dotknięcie. Portret Jadwigi Jankowskiej-Cieślak" w reżyserii Katarzyny Michałkiewicz mówiła o bólu i tęsknocie, które nie przemijają. „Zawsze było nas dwoje, czuję się tak, jakby połowę mnie odjęto”, tłumaczyła. „Nikomu tego nie życzę. To trudne do pojęcia, okropne. Nieakceptowalne. Nie wiadomo, jak potem żyć. To tak, jakby człowieka przepołowić i jedną połówkę odstawić gdzieś na bok”, wyznała w rozmowie z Krystyna Pytlakowską dla Onetu. Aktorka mówiła, że zasklepienie tej rany wydaje się jej nieprawdopodobne i że trudno sobie wyobrazić, co mogłoby w tym pomóc. I że dopiero po śmierci męża zobaczyła ich życie jako spotkanie dwóch połówek, które się odnalazły i dopasowały. Zapewnia jednak: „Miałam szczęście, że go spotkałam. I myślę, że kiedyś się jeszcze odnajdziemy. To już siedem lat, jak go nie ma. Jakoś ogarnęliśmy dom, kupiliśmy go, a Piotr się nawet nim nie nacieszył. A mieliśmy takie plany! Mój Boże, jakie my plany mieliśmy!", opowiadała Jadwiga Jankowska-Cieślak Krystynie Pytlakowskiej. 15 kwietnia 2025 roku zmarła Jadwiga Jankowska-Cieślak, miała 74 lata. Była pierwszą Polką uhonorowaną Złotą Palmą na Festiwalu Filmowym w Cannes w 1982 roku za rolę w filmie "Inne spojrzenie". Informację o jej śmierci przekazała agencja aktorska Malawski, z którą artystka współpracowała. Jankowska-Cieślak była znana z głębokich i odważnych kreacji aktorskich oraz zaangażowania społecznego. Do ostatnich dni była aktywna zawodowo, występując m.in. w spektaklu "Przebłyski" u boku Daniela Olbrychskiego. Czytaj także: Chcieli być jak Diana, wyszło zupełnie odwrotnie. Australijczycy gorzko o wizycie Sussexów <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgcVuKsm-3818c73.jpg" width="1600" height="2133" alt="Warszawa, 13.02.2012. Srebrne Jablka 2011. Jadwiga Jankowska - Cieslak - aktorka z mezem Piotr Cieslak. Fot. Krzysztof Jarosz / FORUM OLYMPUS DIGITAL CAMERA,Image: 424537264, License: Rights-managed, Restrictions: , Model Release: no, Credit line: Krzysztof Jarosz / Forum" title="Jadwiga Jankowska-Cieslak - aktorka z mezem Piotr Cieslak" /> Jadwiga Jankowska-Cieślak z mężem, Piotrem Cieślakiem, Srebrne Jabłka 2011, 13.02.2012, Warszawa Źródło: Wiadomości WP
Ten jeden szlak w Anglii zmienia wszystko. Kręcili tu film z Gillian Anderson. Powód zaskakuje
Wędrówka stała się jednym z modnych sposobów spędzania wolnego czasu. O wędrówce opowiada też film „Ścieżki życia”. Jego bohaterowie idą szlakiem South West Coast Path, wzdłuż wybrzeża Anglii. I jest to wspaniały wybór!
South West Coast Path to jeden z najbardziej widowiskowych szlaków pieszych w Europie i prawdziwa gratka dla osób, które chcą poznawać Wielką Brytanię powoli, krok po kroku. Licząca ponad tysiąc kilometrów trasa okrąża niemal całe południowo-zachodnie wybrzeże Anglii – od Somerset przez Devon i Kornwalię aż po Dorset. Prowadzi przez krajobrazy, które nieustannie się zmieniają. Panuje przekonanie, że szlak istniał w jakiejś formie od końca XVII wieku. Został po raz pierwszy wykuty przez przemytników, a następnie rozbudowany przez straż przybrzeżną patrolującą te nadmorskie tereny w poszukiwaniu złodziei. Potrzeba obserwacji każdej zatoczki ukształtowała charakter szlaku, który ściśle przylega do linii brzegowej, oferując spektakularne widoki. Rybacy rozpoznawali stąd mielizny i oceniali stan morza przed wypłynięciem. W 1978 roku droga została otwarta jako brytyjski Szlak Narodowy. Zobaczyć koniec świata Bohaterowie filmu „Ścieżki życia” wyruszają na szlak South West Coast Path, by poszukać odpowiedzi na potężny życiowy kryzys. Próbują odnaleźć siłę w sobie, w bliskości z drugim człowiekiem, z naturą. Raynor, którą gra Gillian Anderson, i jej mąż Moth, w tej roli Jason Isaacs, pewnego dnia dowiadują się, że stracili dom i majątek. Do tego Moth staje w obliczu śmiertelnej, neurologicznej choroby. Zostawiają stare życie za sobą i ruszają w drogę. Nie ma sensu opowiadać tu filmu. Ale przyroda i przepiękne krajobrazy południowo-zachodniej Anglii robią w nim ogromne wrażenie. Film był kręcony w naturalnych pejzażach, między innymi z dronów. Gillian Anderson i Jason Isaacs nie przeszli ponad tysiąca kilometrów, ale przebyli sporą część szlaku. I było to dla obojga sporym wyzwaniem, biorąc pod uwagę liczbę dubli i to, że trasa nie jest łatwa i ma znaczące przewyższenia. Dlaczego warto wybrać się na South West Coast Path? Bohaterowie „Ścieżek życia” zaczynają swoją trasę na północnym krańcu szlaku, w regionie Somerset. My zacznijmy od jednej z najpiękniejszych i najbardziej legendarnych angielskich krain – od Kornwalii. Na zachodnim krańcu Półwyspu Kornwalijskiego znajduje się legendarny cypel z napisem „Land’s End” – koniec świata. To chyba jedno z najczęściej fotografowanych miejsc w Wielkiej Brytanii. Ale zawsze warto je zobaczyć. Przed wiekami ludzie myśleli, że to tutaj kończy się Ziemia. Przed sobą mieli tylko nieskończony ocean. Ten widok do dzisiaj robi wrażenie, tak jak fale Atlantyku rozbijające się o skały cypla. Niedaleko stąd znajduje się słynny kurort Penzance. To najdalej na zachód wysunięte miasto Anglii, nazywane czasem „ostatnim miastem” tego kraju. Jest bardzo malowniczo położone, są tu plaże i strome klify. Penzance ma bogatą historię jako port i lubiane centrum turystyczne. Nazywane jest czasem bramą do Kornwalii. Czary Merlina Idąc śladami bohaterów „Ścieżek życia”, nie można pominąć Zamku Tintagel zbudowanego na klifie nad Morzem Celtyckim. Dzisiaj to ruiny owiane legendą. Tutaj miał urodzić się król Artur – bohater „Opowieści o królu Arturze i rycerzach Okrągłego Stołu”, datowanych na VI wiek. Na tym zamku miał być wzorowany mityczny Camelot, w którym król Artur mieszkał z żoną Ginewrą, a Merlin odprawiał swoje czary. Te opowieści to część kornwalijskich legend, które dodają tej krainie wiele uroku. Król Artur prawdopodobnie nigdy nie istniał, warto jednak dać się ponieść tej historii. Zamek jest także znany z legendy o Tristanie i Izoldzie, jako miejsce narodzin króla Marka. Pod ruinami zamku znajduje się Jaskinia Merlina. Łączy ona dwie plaże: Tintagel Haven i West Cove. W pobliżu można też podziwiać wodospady spadające prosto do morza. Rytm fal, wiatr znad Atlantyku i niezwykły krajobraz skłaniają tu do spokoju i refleksji. CZYTAJ TEŻ: Śladami serialu „Yellowstone”. To tu powstały najbardziej spektakularne sceny. Na żywo te miejsca robią jeszcze większe wrażenie! Wybitne piękno Mevagissey to kolejny kornwalijski port i malownicza, urokliwa wieś. Mevagissey znajduje się w strefie AONB, czyli obszarze o wybitnym pięknie naturalnym. Tak wyróżnione zostały w Anglii tereny wiejskie, które ze względu na swoje wyjątkowe walory są objęte podobną ochroną, jak parki narodowe. Zabytkowy port rybacki wpisany jest na listę zabytków. W miasteczku można zrobić sobie przerwę od wędrówki i odpocząć. Znajdziemy tu sklepy, hotele i knajpki, zjemy lokalne przysmaki: dobre owoce morza, słynny pieróg cornish pasty, ser owczy zawinięty w liść pokrzywy. Nieopodal znajduje się unikatowy ogród botaniczny Eden Project. Zgromadzono tu tysiące gatunków roślin z całego świata w ogromnych, balonowych kopułach (biomach). Odtworzone zostały różne strefy klimatyczne, poczynając od tropikalnej, z największym krytym lasem deszczowym na świecie. Trzeba też dodać, że Kornwalia ma wiele plaż, a za jedną z najpiękniejszych uchodzi Kynance Cove. Jeśli chcemy jednak zobaczyć miejsca, gdzie realizowany był film, można odwiedzić Duckpool Beach. Otoczona klifami kamienista plaża leży niedaleko miasta Bude. Niebo pod ochroną Już w Devonie wejdziemy do Parku Narodowego Exmoor. Ma on dzikie wybrzeże z wysokimi klifami, malownicze wrzosowiska, starożytne lasy i głębokie doliny, a także unikalną faunę – śliczne, dzikie kuce Exmoor i jelenie szlachetne. Dzikie kucyki są podobne do koni z malowideł jaskiniowych, przypisuje się im bardzo stare pochodzenie. Poza tym to tutaj, w parku Exmoor powstał jeden z pierwszych w Europie Rezerwatów Ciemnego Nieba (Dark Sky Reserve). A to oznacza, że niebo jest wyjątkowo czyste, chronione przed zanieczyszczeniami, także świetlnymi. Dzięki temu są doskonałe warunki do obserwacji astronomicznych. Fantastycznym miejscem do podziwiania Drogi Mlecznej i gwiazd jest Dunkery Beacon – najwyższy szczyt w Exmoor, z którego rozciąga się przepiękny widok na nocne niebo. W Exmoor odbywa się też festiwal gwiazd, oczywiście tych na niebie. Śladem bohaterów „Ścieżek życia” warto także przejść malowniczą Valley of Rocks – Doliną Skał. Tworzą ją naturalne formacje kamienne. Roztaczają się stąd wspaniałe widoki nie tylko na niebo, ale też na Kanał Bristolski. Słynie on z bardzo silnych różnic poziomu wody w czasie przypływów i odpływów. Woda potrafi się cofnąć nawet o kilometr, odsłaniając piaszczyste łachy. Nad jego brzegiem leżą dwa miasteczka – Lynmouth na dole i Lynton na górze klifu. Na górę można wjechać unikalną, napędzaną przez wodę kolejką linową. Jest tu też wiele innych atrakcji, na przykład Muzeum Zabawek. Na dinozaura! Podczas wędrówki z pewnością trafimy na Old Harry Rocks. Ta imponująca formacja klifowa jest jednym z najbardziej kultowych, naturalnych zabytków na szlaku South West Coast Path. Ta część drogi to Wybrzeże Jurajskie albo Wybrzeże Dinozaurów, geologicznie liczące blisko 180 milionów lat. Z kredowych skał wydobyto już setki dobrze zachowanych skamieniałości. Przyjeżdżają tu zresztą chętnie poszukiwacze szczątków różnych morskich gadów i dinozaurów. Ta część wybrzeża położona jest nad kanałem La Manche i wpisana na listę światowego dziedzictwa UNESCO właśnie dzięki geologii tego rejonu. Wycieczka do Old Harry Rocks to spacer łatwy do przejścia w każdym wieku, można iść z psem, trzymając go na smyczy. Można sobie wydłużyć wycieczkę o kolejny etap trasy. Na szlaku South West Coast Path jest sporo zabytków, takich jak Kościół Wszystkich Świętych z Winkleigh w Devonie. Jego najstarsza część pochodzi z XIV wieku, a przebudowany został 100 lat później. Stare zamki, ruiny i kościoły spotkamy tu na każdym kroku. W Dorset dużym zainteresowaniem cieszy się Zamek Corfe. Jest bardzo malowniczo położony, a zbudowany został w XI wieku przez Wilhelma I Zdobywcę, króla Anglii i księcia Normandii. Obecnie należy do National Trust, brytyjskiej organizacji charytatywnej, która zajmuje się ochroną zabytków i przyrody w Anglii. Na szlaku South West Coast Path jest sporo miejsc objętych ochroną tej organizacji. Chyba niewielu turystów decyduje się przejść od razu cały szlak. Trasa licząca ponad tysiąc kilometrów to dla przeciętnego piechura wyzwanie na dwa–trzy miesiące. Dlatego większość turystów dzieli go na odcinki, mogą to być odcinki kilkudniowe, albo na kolejne podróże do Anglii. Jest tutaj znacznie więcej atrakcji, niż można wymienić w jednym tekście. Jedną z nich jest pięknie położona wioska Kingswear ze stacją parowej linii kolejowej i przystanią promową. Inną atrakcją jest ikoniczny dla filmu malowniczy cypel Rame Head w południowo-wschodniej Kornwalii. Miejsce znane z zachwycających widoków na wybrzeże, pozostałości fortu z epoki żelaza i średniowiecznej Kaplicy Świętego Michała. To na schodkach wiodących na to wzgórze siedzą bohaterowie „Ścieżek życia”. Dlatego najlepiej samemu zaplanować szczegóły trasy, raz trzymając się brzegu, innym razem zagłębiając się w lasy, pola i wrzosowiska na lądzie. Film jest świetną inspiracją dla takiej podróży. Tekst: Agnieszka Dajbor. CZYTAJ TEŻ: Wygląda jak nieskończone lustro nieba. To miejsce w Boliwii zapiera dech
Judy Garland była jej całym światem i największym ciężarem. Legenda Hollywood dopiero teraz odsłania prawdę o trudnej relacji z matką
Córka wielkich gwiazd Hollywood, wspaniała aktorka i piosenkarka, niezwykła postać. Historia Lizy Minnelli to opowieść o miłości, która rani, sławie i sile przetrwania. W Ameryce właśnie ukazała się jej autobiograficzna książka „Dzieciaki, zaczekajcie, aż to usłyszycie!”.
Liza Minnelli to jedna z tych postaci, które nie tyle wpisują się w historię Hollywood, ile ją współtworzą – barwna, dramatyczna, niepokorna, nieustannie balansująca między blaskiem reflektorów a cieniem prywatnych demonów. Jej życie to gotowy scenariusz na film: o dziedziczeniu sławy, trudnej relacji z legendarną matką, wielkich miłościach, uzależnieniach i nieustannej walce o siebie. Osiemdziesięcioletnia gwiazda wydała właśnie autobiografię zatytułowaną „Kids, Wait Till You Hear This!” (Dzieciaki, zaczekajcie, aż to usłyszycie!). Od kilkunastu lat jest wolna od nałogów, które ją niszczyły. Urodzona w samym sercu przemysłu filmowego, była od początku skazana na sławę i ciężar, który się z nią wiąże. Przedstawia siebie jako jedno z utalentowanych „nepo baby”. To dziedzictwo nie było jednak przepustką do szczęścia, a raczej początkiem emocjonalnego labiryntu. U boku Judy Liza Minnelli urodziła się w 1946 roku w Los Angeles, była dzieckiem absolutnej hollywoodzkiej arystokracji. Jej matka, Judy Garland, jest ikoną kina i niezapomnianą Dorotką z „Czarnoksiężnika z Oz”. Miała głos, który łamał serca, i życie naznaczone uzależnieniem oraz emocjonalnym chaosem. Rodzina Minnellich mieszkała w Hollywood. Obok swoją posiadłość miał wielki gwiazdor Humphrey Bogart, niewiele dalej Frank Sinatra. Po latach „wujek Frank” podrzuci Lizę na kolejny odwyk własnym odrzutowcem Learjet. Ojciec był ważną postacią w jej życiu, jednak jeszcze ważniejsza była relacja z matką – pełna miłości, ale też napięć, nieobecności i nieustannego porównywania. Judy Garland była dla córki jednocześnie boginią i przestrogą. Liza dorastała, obserwując jej triumfy i upadki, jej genialność i autodestrukcję. Garland potrafiła zachowywać się ujmująco i zabawnie, a po minucie krzyczeć tak, że stawała się „najstraszniejszą matką na świecie”. Niezwykłe jest wspomnienie o wspólnym recitalu w London Palladium – Liza miała wówczas 18 lat. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2026/04/GettyImages-514975768KOLOR-12a7f0c.jpg" width="2773" height="3495" alt="Liza Minnelli ze swoją słynną matką Judy Garland. W pamiętnikach otwarcie pisze o wzlotach i upadkach matki, zdjęcie z 1950 roku." title="Liza Minnelli ze swoją słynną matką Judy Garland. W pamiętnikach otwarcie pisze o wzlotach i upadkach matki, zdjęcie z 1950 roku." /> Kiedy Judy Garland zobaczyła, jakie brawa dostaje córka i jaki budzi zachwyt, wpadła w szał, wołając do swojego menedżera: „Wyrzuć ją z mojej cholernej sceny!”. Liza Minnelli wspomina: „Śpiewałam dalej, a mama szalała z wściekłości. Dotarło do mnie coś szokującego. Zaczęłam wieczór jako córka mamy. Teraz byłam na scenie z Judy Garland”. Zrozumiała wtedy, że nie może pozostać w cieniu matki. Musi stać się osobną artystką. I musi się tego nauczyć. Jeszcze parę słów o tej relacji. Liza bardzo szybko stała się podporą Garland. Wspomina: „W wieku 13 lat byłam opiekunką mojej mamy – pielęgniarką, lekarzem, farmaceutą i psychiatrą w jednej osobie. Straciłam rachubę, ile razy dzwoniłam do lekarzy, żeby powiedzieć, że skończyły jej się tabletki. Mówiłam: »Jestem dzieckiem! Proszę zrealizować receptę mojej mamy!«”. Wiele razy podmieniała jej leki na aspirynę, bo lekarze ostrzegali, że ilość środków nasennych może ją zabić. Kiedy Judy Garland zmarła z przedawkowania w 1969 roku, Liza miała zaledwie 23 lata, ale już była na drodze do wielkiej kariery. Śmierć matki była dla niej strasznym ciosem, płakała przez wiele dni. A przy tym czuła, że symbolicznie przejmuje pałeczkę. Świat potrzebował nowej gwiazdy – Liza była na to gotowa, choć pełna ran. Czytaj też: Dorastała u boku legendy Hollywood. W nowej książce Liza Minnelli przerywa milczenie. „Musiałam być jej lekarzem i psychologiem” Narodziny gwiazdy Karierę zrobiła błyskawicznie. Jako 16-latka porzuciła Los Angeles i wyjechała do Nowego Jorku na Broadway. Jak pisze, nazwisko rodziców nie zapewniło jej tam nawet przejazdu metrem. Nie miała pieniędzy, spała na ławce w parku. Zaczęła występować w musicalach – bardzo udanie, bo to był jej żywioł. Miała wspaniały, mocny głos i talent do tańca. Zobaczcie, jak w 2012 roku, po wielu operacjach bioder, kolan, kręgosłupa, nadgarstków tańczy i śpiewa piosenkę Beyoncé „Single Ladies”! Z czasem stała się jedną z największych gwiazd estrady – jej koncerty w Carnegie Hall czy w Radio City Music Hall przeszły do legendy, a kolejne albumy koncertowe i studyjne były wydarzeniami. Pierwszą Nagrodę Tony dostała w 1965 roku. Szybko zainteresowało się nią Hollywood. „Nie udawałam, że jestem nie do zdobycia”, pisze w pamiętnikach. W 1972 roku zagrała rolę życia, która na zawsze przeszła do historii kina – Sally Bowles w „Kabarecie” Boba Fosse’a. Pisze, że Fosse zachęcał ją do podejmowania ryzyka. Do bycia dziwną, odważną. Skorzystała z tych rad między innymi w piosence „Mein Herr”. Film zdobył osiem Oscarów, w tym dla Minnelli za najlepszą rolę kobiecą. Rola Sally Bowles zmieniła ją w ikonę. Minnelli była magnetyczna i krucha, prowokacyjna i zagubiona. Jej chłopięca sylwetka, ogromne oczy podkreślone makijażem, charakterystyczna fryzura pixie, melonik – wszystko to stworzyło nowy typ gwiazdy. Nie była klasyczną seksbombą w stylu Marilyn Monroe. Erotyzm Lizy Minnelli był bardziej androgyniczny, teatralny, podszyty kreacją i ironią. Przyciągała nie ciałem, lecz energią, intensywnością, czymś nieuchwytnym. Po „Kabarecie” była wszędzie – w telewizji, na scenie, na okładkach. W swojej karierze zdobyła wszystkie cztery prestiżowe wyróżnienia: Oscara, Grammy, Emmy i Tony. Ale za tymi sukcesami czaiła się codzienność – chaotyczna i bolesna... Czytaj też: Desperacko szukała miłości, pięć razy stawała na ślubnym kobiercu. Czwarty mąż zadał jej potężny cios Tekst Agnieszka Dajbor Cały artykuł do przeczytania w nowej VIVIE!. Magazyn dostępny w punktach sprzedaży od czwartku, 9 kwietnia.
Nowa Zelandia jak z „Władcy Pierścieni”. Ten jeden szlak odbiera mowę. I niewielu wie dlaczego
Nowa Zelandia od lat uchodzi za jedno z najpiękniejszych miejsc na świecie. Dziś, gdy w turystyce coraz wyraźniej dominuje trend „w górę!”, ucieczka w naturę, wysokość i przestrzeń, fenomen tego wyspiarskiego kraju wybrzmiewa ze zdwojoną siłą. Podróż na antypody pozostaje w pamięci na całe życie.
Przyroda Nowej Zelandii wydaje się zapożyczona z jakiejś pięknej baśni. Jest tu wszystko, o czym można zamarzyć: majestatyczne góry, morze, turkusowe jeziora, fiordy, plaże i klify. I chociaż leży na krańcach świata, przyciąga turystów swoją dziką naturą i niemal nieskończonymi możliwościami aktywnego wypoczynku. Zresztą ten odległy kraj bardzo udanie wylansował się jako idealne miejsce dla ludzi, którzy lubią sportowe wyczyny. Miasto Queenstown, położone na Wyspie Południowej, nazywane jest nawet nowozelandzką stolicą przygód. Można tu spróbować swoich sił w skokach na bungee, spadochronie, w paralotniarstwie, kolarstwie górskim, pływaniu łodzią motorową, jeździe na nartach i snowboardzie, podziwiając jednocześnie cudowne widoki. Trudno się nudzić! Dzisiaj, gdy w turystyce modny staje się trend, który można określić hasłem: „W górę!”, miłośnicy górskich wędrówek znajdą tu prawdziwy raj. Trasy, takie jak olśniewający Milford Track, jeden z najsławniejszych szlaków Nowej Zelandii, czy 32-kilometrowy Routeburn Track, oferują niepowtarzalne przeżycia: zobaczymy wodospady spadające wprost do rwących rzek, zielone doliny otoczone szczytami gór i mistyczne lasy deszczowe. Każdy krok to okazja, by poczuć prawdziwą bliskość natury. Nowa Zelandia, czyli Aotearoa Cofnijmy się na chwilę w czasie. Kawałki lądu zwane dzisiaj Nową Zelandią oderwały się od Australii około 80 milionów lat temu. Tutejsza fauna i flora ewoluowała w izolacji od reszty świata, co zaowocowało mnóstwem unikalnych roślin i zwierząt. Do najbardziej fantastycznych nowozelandzkich stworzeń należy hatteria, zwierzę podobne do jaszczurki, posiadające trzecie oko do wypatrywania czających się nad głową drapieżników. Zobaczymy także pingwiny żółtookie czy słynne ptaki nieloty – kiwi, w różnych odmianach. Pierwszymi osadnikami byli Maorysi, którzy przybyli tu około XIII wieku i nazwali wyspy Aotearoa – Krainą Długiej Białej Chmury. W XIX wieku rozpoczęła się europejska kolonizacja, głównie brytyjska, co ukształtowało kulturę, język i system polityczny państwa. Dzisiaj Nowa Zelandia jest monarchią konstytucyjną i członkiem brytyjskiej Wspólnoty Narodów. Wyspiarski kraj jest od lat przedmiotem turystycznych marzeń. Jak ktoś napisał, Nowa Zelandia to Karaiby i angielska wieś, Antarktyda i Kalifornia, nowoczesne Sydney i szkocka dolina Glencoe w jednym. To „dom towarowy wakacji”, obiecujący wszystko, czego możemy zapragnąć, pod jednym, czystym niebem. Magiczne Tongariro Jeśli zaczniemy zwiedzanie od Wyspy Północnej, wylądujemy zapewne w Auckland, portowym mieście położonym na przesmyku między Morzem Tasmana a Oceanem Spokojnym. Lot z Europy trwa długo, ale lecimy przecież na drugą stronę globu, na antypody. Nowa Zelandia leży dokładnie naprzeciwko Hiszpanii. Warto zajrzeć do Auckland Museum, które ma bardzo ciekawe zbiory poświęcone historii i kulturze Maorysów. Poza tym w mieście jest wiele fajnych knajpek, kawiarni, sklepów, galerii. Na obu nowozelandzkich wyspach pije się mnóstwo kawy, szczególnie flat white, do której można zamówić różne słodkości, choćby maoryskie ciasto Hangi Cake. Najbardziej atrakcyjne są jednak różnego rodzaju wycieczki, na przykład do Hobbitonu, kultowej filmowej wioski znanej z „Władcy Pierścieni”. W centrum wyspy położone jest jezioro Taupo, w trakcie wycieczki kajakiem czy łodzią można zobaczyć tu naskalne malowidła Maorysów. Park Narodowy Tongariro to jedna z wielkich atrakcji Nowej Zenadii. To tutaj znajduje się Tongariro Alpine Crossing uznawana za jedną z najpiękniejszych tras trekkingowych na świecie. Wędrówka zajmuje około ośmiu godzin, marsz bywa wymagający, ale można podziwiać niezwykłe kratery wulkaniczne, szmaragdowe i błękitne jeziora, ośnieżone szczyty gór. Park Narodowy Tongariro ma podwójny status na liście światowego dziedzictwa UNESCO, został tam wpisany ze względu na wyjątkowe walory przyrodnicze i jego znaczenie dla maoryskiej kultury. Są tu święte miejsca Maorysów. Wielbiciele „Władcy Pierścieni” pamiętają zapewne, że Tongariro stało się filmowym Mordorem, ze słynną Górą Przeznaczenia. W istocie jest to wulkan Ngauruhoe, można go zdobyć, przechodząc przez jego zbocza w ramach szlaku Alpine Crossing. Wybierając się do Tongariro, warto sprawdzić pogodę i pamiętać o tym, że szlaki bywają trudne i zatłoczone – to miejsce uchodzi w końcu za jedno z najpiękniejszych na ziemi. CZYTAJ TEŻ: Turyści robią tu selfie i nie mają pojęcia, co wydarzyło się dokładnie w tym miejscu, w którym stoją! Ikoniczne fiordy Z kolei na Wyspie Południowej bardzo atrakcyjnym miejscem jest Park Narodowy Fiordland, także wpisany na listę światowego dziedzictwa UNESCO. Park słynie z niezwykłych, bardzo wysokich klifów, wodospadów, endemicznej przyrody i unikalnego połączenia słodkiej i słonej (podziemnej) wody. Znajdujący się tutaj potężny fiord Milford Sound to jedna z ikon nowozelandzkiej przyrody. Szlaków jest wiele i mają różny poziom trudności. Można spacerować wokół zatoki Milford po lasach bukowych, wdychając morskie powietrze. Przejście Milford Track to już poważniejsza wyprawa. Warto być przygotowanym i w jako takiej kondycji fizycznej. Choć trzeba dodać, że chętnych do podjęcia wyzwania jest wielu, z każdym rokiem coraz więcej, i bywa tłoczno. Milford Track to 54-kilometrowa, kilkudniowa wyprawa przez lasy bukowe, rzeki zasilane przez lodowce. Trasa wiedzie też przez MacKinnon, alpejską przełęcz położoną ponad 1100 metrów nad poziomem morza. Sto lat temu brytyjski magazyn „Spectator” nazwał Milford „najpiękniejszą trasą spacerową na świecie”. I trudno się z tym nie zgodzić. Na tę wędrówkę można ruszyć z położonego malowniczo nad jeziorem miasteczka Te Anau, które jest dobrą bazą wypadową na szlaki Fiordlandu. Zapach lasu deszczowego, śpiew ptaków, cisza przerywana jedynie szumem wody to cudowne przeżycie, po którym trudno wrócić do codzienności. Niesamowicie atrakcyjny jest także rejs wokół tego ikonicznego fiordu. To bardzo popularna wycieczka, podczas której zobaczymy kolonie fok, pingwiny i delfiny, odkryjemy niesamowite widoki na klify i wodospady. Na koniec wpłyniemy na Morze Tasmana, które zawsze robi wrażenie. Gdzie mieszka kea? Z kolei Park Narodowy Arthur’s Pass rozpościera się w nowozelandzkich Alpach Południowych. Znajduje się tutaj wiele popularnych ośrodków narciarskich i snowboardowych. Arthur’s Pass to także mekka dla ludzi kochających górskie wycieczki, nawet wielodniowe trasy trekkingowe, jak Avalanche Peak. Z kolei z miasta Christchurch można dojechać do Arthur’s Pass pociągiem, trasa jest bardzo malownicza. Spacery na pewno będą atrakcyjne, a potem czekają na nas przytulne kawiarenki. W Arthur’s Pass może uda się spotkać najsłynniejszego mieszkańca parku. A jest nim kea, endemiczna papuga, której przodkowie żyli tu pięć milionów lat temu. Górską perłą w koronie Nowej Zelandii jest Góra Cooka, najwyższa w kraju. Wejście na nią jest jednak wymagające. Można za to wybrać jedną z widokowych tras wokół Cooka. Będziemy z niej podziwiać Górę Cooka bez ciężkiej wspinaczki. Można także zarezerwować sobie lot widokowy, pejzaże są absolutnie niezwykłe i zapierają dech w piersiach. Góry i plaże Góry i klify schodzą tu często do morza. Pamiętajmy, że Nowa Zelandia jako wyspiarski kraj ma długą linię brzegową. A co za tym idzie – wiele fantastycznych plaż. Park Narodowy Abel Tasman to połączenie lasów, wzgórz, pięknych, piaszczystych plaż, turkusowego morza. Szlak prowadzący wybrzeżem uchodzi za jeden z najsłynniejszych Great Walks (Wielkich Szlaków) Nowej Zelandii. Park Abel Tasman można też przejechać na rowerze, bardzo popularne są również wyprawy kajakowe. Jako ciekawostkę warto dodać, że nazwa samego parku pochodzi od holenderskiego żeglarza Abla Tasmana, pierwszego Europejczyka, który dotarł w te okolice w 1642 roku. A nazwa Nowej Zelandii od holenderskiej prowincji Zeland. Na Wyspie Północnej leży słynna plaża Karekare – filmowano tu sceny klasyka hollywoodzkiego „Stąd do wieczności” i kultowy film „Fortepian” z Holly Hunter. Wulkaniczny piasek jest ciemny, klify strome i surowe, skały urwiste. Nawet w styczniu, który w Nowej Zelandii należy do sezonu letniego, na Karekare znajdziemy dla siebie mnóstwo przestrzeni. Trzeba tylko pamiętać, żeby pływać w dozwolonych miejscach, bo wodne prądy potrafią być bardzo zdradliwe. Spotkamy tu mnóstwo skorupiaków, którym nie wolno robić żadnej krzywdy, są ptaki ostrygojady, a nawet budzące respekt… lwy morskie. Na półwyspie Coromandel zobaczymy jedną z kolejnych przyrodniczych ikon tego kraju – naturalną formację skalną nazwaną Cathedral Cove. Ten prześwit czy tunel skalny znany jest z filmu „Opowieści z Narnii”. Na tym samym półwyspie znajduje się także plaża Hot Water Beach, gdzie w piasku można sobie wykopać gorące źródło. Naturalne termalne baseny są dostępne jedynie w trakcie odpływu i stanowią niezwykłą atrakcję tego miejsca. Ogromne znaczenie dla dziedzictwa tego pięknego kraju ma Cape Reinga. To tutaj Morze Tasmana na zachodzie spotyka się z Oceanem Spokojnym na wschodzie. Maorysi wierzyli, że duchy zmarłych schodzą tędy do podziemnego świata. Dzisiaj przylądek jest atrakcją turystyczną, która przyciąga co roku ponad pół miliona ludzi. Tekst Agnieszka Dajbor. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Podróż w czasie ukryta w skałach. To miejsce trzeba zobaczyć choć raz
Dla widzów był Piłsudskim, dla niej całym światem. Ta miłość trwała 46 lat, zakończyła ją tragedia
Widzowie pokochali go jako marszałka Józefa Piłsudskiego – rolę, która stała się jego znakiem rozpoznawczym i niemal drugą tożsamością. Janusz Zakrzeński był jednak nie tylko wybitnym aktorem, ale też oddanym mężem i ojcem. W 16. rocznicę katastrofy smoleńskiej wracamy do historii jego życia i wielkiej miłości, która trwała aż do tragicznego końca.
Widzowie znali go przede wszystkim jako marszałka Józefa Piłsudskiego. Grał tę rolę nie tylko w filmie – wcielał się w nią także podczas patriotycznych uroczystości i spotkań z publicznością. Ta postać tak bardzo do niego przylgnęła, że stała się jego drugą skórą. Teresa Zakrzeńska, siostra aktora, wspominała, jak 15 sierpnia w Ogrodzie Saskim podeszła do niego starsza kobieta i powiedziała: „Panie Marszałku, byłam na pana pogrzebie”, na co odpowiedział z uśmiechem: „Pamiętam, pamiętam”. Był także niezapomnianym Benedyktem Korczyńskim z „Nad Niemnem” oraz reżyserem z kultowego „Misia”, który wypowiedział słynne: „Jest prawda czasu i prawda ekranu” i ustawiał wszystkich na planie. „Konie łby pospuszczać. Czy konie mnie słyszą?!”.Prywatnie przez 46 lat tworzył szczęśliwy związek z żoną Barbarą. Dziś, w 16. rocznicę katastrofy smoleńskiej, w której zginął Janusz Zakrzeński, wracamy do historii ich niezwykłej miłości – pełnej oddania, wsparcia i wspólnie pokonywanych trudów. Janusz Zakrzeńscy: jak poznał żonę? Janusz Zakrzeński urodził się w 1936 roku w Przededworzu na Kielecczyźnie, w religijnej rodzinie ziemiańskiej. Jego ojciec – Jan Janusz Zakrzeński był przedwojennym wojskowym, mama – Albina śpiewaczką operową. Janusz Zakrzeński nie od razu zdecydował się na aktorstwo, studiował medycynę, przez blisko rok jeździł w pogotowiu ratunkowym. W końcu jednak prawdziwe powołanie dało o sobie znać i poszedł do Szkoły Teatralnej w Krakowie, studiował na roku m.in. z Anną Polony i Jerzym Bińczyckim. Jego tata długo nie mógł pogodzić się z tym, że syn będzie komediantem, nie chodził na spektakle, ale w końcu uznał jego wybór. Czytaj także: „Byłam ostoją męża”. Jaka naprawdę była Maria Kaczyńska prywatnie? Poruszające wspomnienie <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgip6Mob-4b81896.jpg" width="1600" height="2356" alt="Warszawa, 01.1989. Janusz Zakrzenski, aktor - n/z w swoim mieszkaniu.,Image: 428608259, License: Rights-managed, Restrictions: UWAGA!!! Cena minimalna dla publikacji w prasie i ksiazkach - 200 PLN xxxx, Model Release: no, Credit line: Roman Kotowicz / Forum" title="Janusz Zakrzenski - aktor" /> Swoją przyszłą żonę Barbarę, Janusz Zakrzeński zobaczył na Plantach Krakowie. To były lata 60. On grał wtedy w Teatrze Słowackiego w Krakowie, ona pracowała w biurze architektonicznym. Spodobała mu się, więc obejrzał się, a kiedy jej wypadły jakieś arkusze kreślarskie, pomógł je zbierać i tak się zaczęła ich znajomość. Barbara była góralką z Zakopanego, ale miała też w sobie szkocką krew i nazwisko Polley. Oboje chyba wiedzieli, że są dla siebie stworzeni. Ślub wzięli w 1964 roku, najpierw cywilny w Krakowie, potem kościelny w Zakopanem. Janusz Zakrzeński nigdy nie zdejmował obrączki, chyba że wyjątkowo do roli. Trzy lata później przyszedł na świat ich syn Marcin. Barbara i Janusz Zakrzeńscy: jak wyglądało ich życie? W latach 60. rodzina przeniosła się z Krakowa do Warszawy, mieszkali najpierw w Centrum, na osiedlu Za Żelazną Bramą, a potem wybudowali dom na Mokotowie. Urządzili go w stylu polskiego dworku - stare meble, tkaniny, obrazy. Oboje hołdowali tym samym wartościom, byli bardzo religijni i przywiązani do tradycji. Uczestniczyli w pielgrzymkach na Jasną Górę, żona opowiadała, że jej mąż wszystkie odznaczenia, jakie dostał, kładł przed obrazem Matki Bożej u nich w domu. Był związany z telewizją „Trwam”, „Naszym dziennikiem”. Janusz Zakrzeński był dumny ze swojego ziemiańskiego pochodzenia i podkreślał to w codzienności. Jeden z jego znajomych opowiadał, jak kiedyś aktor zaszedł do jego domu na Podlasiu i powiedział: „Ho, ho, ho, jak u mnie we dworze”. A rola Marszałka Piłsudskiego, jaką grał, także w życiu jeszcze w tym pomagała. Zakrzeński był członkiem związku Piłsudczyków i Ambasadorem Sybiraków. Zobacz też: „Błagałem ją o dziecko”. Edward Linde-Lubaszenko o swojej pierwszej żonie, Asji <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/img9xzJmK-ad26b65.jpg" width="2303" height="1600" alt="1965. Kadr z filmu "Popioly" w rezyserii Andrzeja Wajdy, n/z Janusz Zakrzenski jako Napoleon Bonaparte.,Image: 428886253, License: Rights-managed, Restrictions: *** Uwaga! Zakaz uzycia w reklamie. Zakaz przetwarzania i fotomontazu. Cena minimalna na publikacje online 50,00 PLN ***, Model Release: no, Credit line: archiwum Filmu / Forum" title="kadr z filmu "Popioly"" /> Barbara i Janusz Zakrzeńscy: wielu aż zazdrościło im takiej miłości W życiu rodzinnym nie zawsze było między nimi idealnie, czasem się kłócili, ale nigdy na długo. Uchodzili za bardzo dobrą parę, wielu aż zazdrościło im takiej miłości i zrozumienia, jakie było między nimi. I pełnego zaufania, nigdy nie było mowy o żadnych zdradach. Wspominając męża, już po katastrofie smoleńskiej, Barbara Zakrzeńska mówiła: „Nie mogę skupić myśli, gubię słowa. Ja byłam z tym człowiekiem 46 lat. Był najwspanialszym mężem. Wie pani, że z każdym dniem coraz trudniej mi wchodzić do jego pokoju. Tam jest jeszcze jego piżama. I jasiek, który jeszcze nim pachnie” (cytuję za Newsweek.pl). A w innej rozmowie z Moniką Beyer wspominała: „To był taki dobry człowiek, oddany mąż, ojciec, syn, brat, opiekun rodziny. O wszystko się zatroszczył, spełniał moje wszystkie życzenia. Żyłam „pod kołderką”, dzięki niemu jakoś przetrwałam śmierć dwojga naszych dzieci, mojej ukochanej matki, innych moich bliskich”. Ich wspólne zdjęcia, także ze ślubu, możesz zobaczyć POD TYM LINKIEM. Zobacz też: Doczekali się córki, ich związek rozpadł się z hukiem. Historia Grażyny Szapołowskiej i drugiego męża Ich życie w dużym stopniu określała choroba syna. Marcin Zakrzeński chorował od dziecka, wymagał opieki. Aktor był świetnym tatą, poświęcał synowi niemal każdą wolną chwilę. „Janusz oddał mu całe życie. Gdy wracał z pracy, rzucał wszystko i opiekował się Marcinem, razem wychodzili na spacery z psem, jeździli na koncerty Męża, syn pomagał mu także w sprawach administracyjnych w Towarzystwie Dobrych Obyczajów, które Janusz założył i prowadził w Warszawie”, wspominała Barbara Zakrzeńska (cytuję za blogmedia24.pl). Gdy po katastrofie smoleńskiej aktor został pochowany na warszawskich Powązkach, Marcin Zakrzeński chciał tam rozbić namiot, tak pragnął cały czas być obok taty. Janusz Zakrzeński: największe role Janusz Zakrzeński zrobił dużą karierę jako aktor, jeszcze nim wcielił się w Marszałka Piłsudskiego. Grał w „Popiołach” Andrzeja Wajdy, w „Sprawie Gorgonowej” Janusza Majewskiego, w „Co mi zrobisz jak mnie złapiesz” Stanisława Barei. Grał w tak popularnych serialach, jak „Stawka większa niż życie”, czy „Czarne chmury”. Niektórzy uważali jednak, że jako aktor był niedoceniony, że został zbyt pospiesznie zwolniony na emeryturę z teatru. Żył przeszłością, koncentrował się na patriotycznych występach, więcej go było w kościołach niż w teatrze. Ale założył też Akademię Dobrych Obyczajów, w której uczył dobrych manier i poprawnego wypowiadania się. Do każdej roli przygotowywał się bardzo sumiennie. Także do roli marszałka Piłsudskiego. „Czytał pamiętniki, słuchał nagrań, analizował każde słowo Marszałka. Nie grał Piłsudskiego, tylko nim był. Gdy występował na zjazdach sybiraków, ludzie po spektaklu chcieli go dotknąć, zamienić z nim słowo. Kiedyś podczas premiery w Warszawie na scenę wtargnął jeden z widzów, zasalutował i złożył Marszałkowi raport. Janusz zachował zimną krew. Przyjął raport, odsalutował i wydał rozkaz: „Żołnierzu, siądźcie wśród publiczności”. Posłuchał. Bo Janusza po prostu się słuchało" (cytuję za newsweek.pl). Jego żona mówiła, że był pracoholikiem, nie mógł usiedzieć w jednym miejscu. Ról uczył się podczas prób. Czasem aż prosiła go, żeby trochę zwolnił, pochodził po lesie. Odpoczął. Martwił się też, by bliskim nie zabrakło pieniędzy, gdyby przyszedł trudny czas. Dom był dla niego azylem, do którego zawsze chętnie wracał. Czytaj także: Zakochał się w niej od pierwszego wejrzenia. Żona trwała przy nim do końca Janusz Zakrzeński: tragiczna śmierć Podobno Janusz Zakrzeński wahał się, czy lecieć do Smoleńska w 2010 roku. Zresztą na początku w delegacji miał się znaleźć Jan Englert, ale aktor i dyrektor Teatru Narodowego nie mógł polecieć i wtedy propozycję taką dostał z Biura Prezydenta Lecha Kaczyńskiego Janusz Zakrzeński. Miał odczytać listy znalezione w grobach polskich oficerów w Katyniu. Żona wspominała, że przed tą podróżą był przygnębiony, długo w nocy siedzieli, rozmawiali. Dopiero po katastrofie żona odkryła, że aktor pozałatwiał wcześniej wszystkie domowo-urzędowe formalności, swojej lekarce powiedział: „Wandziu, nie zapomnij o mojej Basi”. W przeddzień wyjazdu przygotowała mu jego ulubione danie – racuchy z jabłkami, co trochę go rozweseliło. W piątek wieczorem zagrał swój, jak się okazało, ostatni spektakl, występował w Teatrze Polskim w inscenizacji „Dżumy” Alberta Camusa. Nie był pewien czy powinien ruszać w tę podróż, być może źle się czuł, miał wtedy kłopoty z kręgosłupem. Brał zastrzyki. To sprawiało, że nie mógł jechać pociągiem, jeśli już, w grę wchodził tylko samolot. Po tragedii Barbara Zakrzeńska nie mogła do siebie dojść. Była na lekach antydepresyjnych. W domu czuła pustkę. „Mój kochany Januszek, bardzo mi go brakuje”, mówiła, gdy przyjaciele dzwonili, by ją pocieszyć. Zamówiła za męża msze gregoriańskie w pięciu kościołach, by miał się kto za niego modlić. Jej coraz ciężej przychodziło skupienie się. Chora na serce i w fatalnym psychicznym stanie z trudem docierała na grób męża na cmentarz. Bardzo zależało jej na upamiętnieniu ukochanego. Tak się też stało, tablica pamiątkowa poświęcona Januszowi Zakrzeńskiemu jest w kościele św. Katarzyny w Warszawie i w Teatrze Polskim. Aktor zmarł w wieku 74 lat, jego żona przeżyła go o 4 lata, zmarła w 2014 roku. Miała 75 lat. Oboje zostali pochowani na warszawskich Powązkach...
Zrezygnowała z kariery dla miłości. Sławomira Łozińska dopiero po rozwodzie z Olejniczakiem zrozumiała prawdę. „Kochałam za bardzo. Nie oczekiwałam niczego w zamian"
Ich uczucie było intensywne i pełne nadziei, ale życie napisało zupełnie inny scenariusz. Sławomira Łozińska i Janusz Olejniczak stworzyli związek, który zakończył się rozwodem, bólem i osobistą tragedią. Po latach ich relacja zaskoczyła wszystkich, a śmierć pianisty ponownie przywołała tę niezwykłą historię.
Sławomira Łozińska i Janusz Olejniczak to dwie bardzo znane, wybitne postacie. Ona aktorka, która ma na swoim koncie kilkadziesiąt ról filmowych i teatralnych, ale chyba na zawsze zostanie zapamiętana jako Bronka z kultowego serialu „Daleko od szosy”. On wybitny pianista, pedagog, juror konkursu Chopinowskiego. Zakochali się w sobie tak bardzo, że postanowili połączyć się „małżeńskim węzłem” i powiedzieć sobie tak. Dlaczego nie udało się im życie we dwoje? Sławomira Łozińska mówiła, że z Januszem Olejniczakiem ma lepsze kontakty po rozwodzie, niż miała jako żona. W nocy z 20 na 21 października 2024 roku do mediów spłynęła niezwykle smutna informacja o śmierci wybitnego pianisty. Janusz Olejniczak miał 72 lata, na początku miesiąca świętował urodziny. "Wspaniały artysta i przepiękny człowiek, o cudownych charakterze, który każdemu dobrze życzył", pisała o nic współpracowniczka, Joanna Ławrynowicz-Just. Przypominamy jego niezwykłą historię miłości ze Sławomirą Łozińską... Sławomira Łozińska i Janusz Olejniczak: historia miłości Sławomira Łozińska i Janusz Olejniczak poznali się w połowie lat 70., oboje byli jeszcze studentami, ale już z widokami na dużą karierę. Ona jeszcze jako studentka została zaangażowana do Teatru Narodowego, co zawsze jest prestiżowe. On jako 18-latek był finalistą Konkursu Chopinowskiego. Sławomira Łozińska urodziła się w 1953 roku w Warszawie, już w liceum wiedziała, że chce być aktorką. Dostała się za pierwszym razem do warszawskiej Szkoły Teatralnej, studiowała na roku, który uchodził za wybitny, byli na nim m.in. Joanna Szczepkowska, Ewa Ziętek, Emilian Kamiński, Paweł Wawrzecki. Ogromną popularność przyniosła jej rola Bronki w „Daleko od szosy”. Niektórzy nawet dziwili się, że aktorka z Warszawy tak świetnie zagrała wiejską dziewczynę. Uczesana w staromodny kok, kiczowato wystrojona była urocza, ciepła, kobieca. Wielu widzów kibicowało jej bardziej niż miastowej Ani. Rok później Sławomira Łozińska świetnie wypadła w roli Justyny w ekranizacji powieści „Granica”. Grała w wielu filmach i serialach, m.in. Joannę Racewicz w serialu „W labiryncie”. Od 2007 roku wciela się w postać Barbary Jakubik w „Barwach szczęścia”. A niedawno wróciła na duży ekran grając główną rolę w filmie inspirowanym życiem Jolanty Brzeskiej „Lokatorka”. Janusz Olejniczak urodził się w 1952 roku. Wszyscy w jego rodzinie wiedzieli, że będzie pianistą, on też. Nigdy nie miał w tej sprawie wahań i dylematów. Miał 18 lat, gdy został laureatem konkursu chopinowskiego w 1970 roku. Z jednej strony otworzyło mu to wiele drzwi, ale wiedział też, że stale jest oceniany, weryfikowany. Ciężko pracował na miano jednego z najbardziej uznanych polskich pianistów, a od czasu do czasu bywał aktorem – grał Fryderyka Chopina w filmie Andrzeja Żuławskiego „Błękitna nuta” u boku Sophie Marceau. Sławomira Łozińska i Janusz Olejniczak: jak wyglądał ich związek? Kiedy Janusz Olejniczak poznał Sławomirą Łozińską, oboje wiedzieli, że to jest miłość, która zakończy się decyzją o wspólnym życiu. Znajomi ich ostrzegali, mówili, że ich małżeństwo nie ma prawa się udać, bo mają za silne osobowości. Ale oni nie chcieli tego słuchać. Po dwóch latach znajomości wzięli ślub. Sławomira Łozińska prawie wycofała się z zawodu. Dostawała różne propozycje, ale nie miała serca do pracy. Rodzina stała się dla niej najważniejsza. Nie chciała słuchać rad koleżanek aktorek, które namawiały ją, żeby nie zrywała z aktorstwem. Zatrudniła jednak opiekunkę do dzieci, która odciążyła ją z części obowiązków. Gdy w 1978 rok urodził się ich starszy syn Tomek, Sławomira Łozińska ograniczyła aktywność zawodową, gdy po pięciu latach na świat przyszedł młodszy — Paweł, poświęciła się w całości domowi. Miała pewnego rodzaju wymówkę, bo trwał jeszcze stan wojenny. "Był bojkot telewizji – nie przyjmowaliśmy tam pracy. Spalił się Teatr Narodowy, gdzie miałam etat. Zajmowałam się synami. Macierzyństwo okazało się odkryciem. Bardzo chciałam je dobrze przeżyć. I bardzo się denerwowałam, kiedy coś odrywało mnie od tej powinności”. Dla męża była matką, żoną, kochanką i panią od kserowania nut „Ojciec z pewnością nie był typem samca alfa. Był łagodny i troskliwy. To moja matka często przejmowała męską rolę w naszej rodzinie — jest władcza i dzielna. Z tego powodu do dzisiaj czuję przed nią respekt. Może taka była albo po prostu nie miała innego wyjścia, żyjąc z moim ojcem. Musiała przejąć wiele jego obowiązków, to ona była ta odpowiedzialna”, wspominał ich syn Paweł Olejniczak, dzisiaj dyrygent (cyt. za wyborcza.pl). Sławomira Łozińska próbowała pilnować porządku w domu, co nie jest łatwe przy małych dzieciach i mężu, który jest roztargnionym artystą i żyje we własnym świecie. Syn nazwał go Piotrusiem panem. Sławomira Łozińska próbowała także organizować życie artystyczne męża, szybko jednak okazało się, że jemu to nie odpowiada. „Byłam od zawożenia dokumentów we właściwe miejsca, kontaktów z Pagartem, kserowania nut, wożenia i odbierania ubrań z pralni. Ale na pewno nie byłam osobą, która odpowiadała za pracę Janusza w sposób duchowy. Bardzo szybko to odczułam, więc skupiłam się na ksero”, opowiadała w rozmowie dla „Zwierciadła”. Pozbawiona własnego życia, skupiona na domu, stała się nie tylko klasyczną tradwife (tradycyjną kobietą przy mężu), ale zaczęła popadać w uzależnienie od męża i jego miłości. „Byłam tak skupiona na wyczuwaniu jego nastrojów, że nie odróżniałam dnia od nocy, lata od zimy. Kochałam za bardzo. Pragnęłam czułości, akceptacji. Nie oczekiwałam niczego w zamian”, mówiła w rozmowie z miesięcznikiem „Pani”. I dodawała: „Wydaje ci się, że nie możesz bez tej drugiej osoby oddychać, chociaż w głębi duszy wiesz, że wszystko, co dobre dawno minęło”. Samotna matka i proza życia Janusz Olejniczak rozwijał się jako pianista, koncertował, a ona płaciła rachunki, naprawiała kran, wbijała gwoździe. Do niczego go nie angażowała, ktoś nawet zapytał: „A co jest z Pani mężem, siedzi w więzieniu?” Bo tak był nieobecny. Czy jej nie kochał? Na pewno kochał, ale po latach mówił, że nie dorośli do ślubu. „A na pewno ja. Na miły Bóg, mi się wydaje, że ja dopiero parę lat temu dojrzałem. Długie miałem dzieciństwo, całe czterdzieści lat (śmiech). Podobno mężczyźni dojrzewają później, ale za to dokładniej”. Ona w pewnej chwili zorientowała się, że w codzienności jest samotną matką, a jej mąż nawet nie docenia tego, jak bardzo zdejmuje mu z głowy tzw. prozę życia. Na wspólnym wyjeździe byli całą rodziną tylko raz, w Maroku. A jednak przy tym wszystkim, przy długich nieobecnościach ojca, i pewnie coraz większej irytacji mamy, Paweł Olejniczak zachował wspomnienie kochającego domu. I ojca, który był dla niego mistrzem, nut nauczył go wcześniej niż alfabetu. Pamiętał też stojący w domu fortepian, na którym jego ojciec zawsze grał. Małżeństwo się rozpadło, ale pojawiła się przyjaźń Sławomira Łozińska i Janusz Olejniczak przetrwali w małżeństwie 18 lat. Janusz Olejniczak odszedł, ze Sławomirą Łozińską rozwiedli się ostatecznie w 1995 roku. „Nasze małżeństwo rozpadło się, bo myślę, że po prostu musiało się rozpaść. Sławka zaczęła robić karierę. Wszyscy pamiętają ją z serialu "Daleko od szosy", ale przecież zrobiła w życiu dużo innych rzeczy. Ja zacząłem koncertować po świecie. I myślę, że prędzej czy później nasze drogi musiały się rozejść, bo każdy miał swoje intensywne życie. I chyba nie było nam razem po drodze. Na szczęście dziś żyjemy w bardzo przyjaznych stosunkach. I mogę szczerze powiedzieć, że Sławka wreszcie znalazła faceta, którego akceptuję i bardzo lubię”. Janusz Olejniczak ożenił się z Elżbietą Dmochowską — aktorka i córką znanego aktora Mariusza Dmochowskiego, ale z nią także się rozwiódł. Sławomira Łozińska związała się z aktorem Andrzejem Makowieckim. Po rozwodzie, który był dla niej traumą, miała tak niską samoocenę, że odrzucała poważne role. Uważała, że im nie podoła. Nie było jej łatwo po dłuższej przerwie wrócić do zawodu. W 1994 roku zajęła się pracą w telewizji, prowadziła program „Kawa czy herbata”. W 2002 roku, kiedy wszystko wydawało się zmierzać ku dobremu, byli małżonkowie przeżyli straszną tragedię — była nią nieoczekiwana śmierć ich starszego syna Tomasza Olejniczaka, studenta medycyny, alpinisty, żeglarza. Zmarł po zwichnięciu nogi, przez błąd lekarski — lekarz zapomniał mu podać zastrzyk antyzakrzepowy. Aktorka na długi czas wycofała się z aktywnego życia, zamilkła, piła, brała leki. „To było niewyobrażalne. […] Myślałam, że tylko obłęd będzie moim życiem. Ale pamiętam moment, kiedy kilka dni po pogrzebie Tomka poczułam, że wstępuje we mnie jakaś zwierzęca siła, nieprawdopodobna moc. To był sygnał, że muszę trwać”, wyznała przed laty. Z byłym mężem wspierali się w tych ciężkich chwilach, w pewnym sensie zaprzyjaźnili. Ten element przyjaźni, jak nazwała go aktorka, bardzo im pomógł w relacji. Gdy w 2009 roku zmarła mama Sławomiry Łozińskiej, Janusz Olejniczak przyjechał, by wesprzeć aktorkę. „Piliśmy kawę i milczeliśmy. To jest niesamowite: przeżyć piekło z człowiekiem, rozwieść się, a potem wiedzieć, że rzucił wszystko, żeby przez chwilę pobyć z tobą w cierpieniu”, opowiadała. Artyści do samego końca pozostawali w kontakcie. Aktywni zawodowo, zabiegani, ale bliscy sobie. Ich przyjaźń przerwała śmierć pianisty — Janusz Olejniczak zmarł 20 października na zawał serca. ZOBACZ: 50 lat temu grał Stasia w kultowym filmie „W pustyni i w puszczy”. Dziś Tomasz Mędrzak zmaga się z ciężką chorobą. Padł ważny apel <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2023/02/forum-0427746060-bb4502b.jpg" width="1384" height="2244" alt="Janusz Olejniczak, Wizyta Michaela Jacksona w Warszawie, 27-28.05.1997,Image: 427746060, License: Rights-managed, Restrictions: Cena minimalna dla publikacji online 50 zł a dla drukowanych 250 zł, Model Release: no, Credit line: Studio69 / Studio69 / Forum" title="Janusz Olejniczak" />
Król przedwojennej komedii bawił miliony. W życiu prywatnym los nie szczędził mu bolesnych ciosów. Tak wyglądały ostatnie lata Adolfa Dymszy
Adolf Dymsza, król przedwojennego humoru, człowiek, który potrafił rozśmieszyć jednym spojrzeniem, skrywał za sceniczną lekkością życie pełne skrajnych emocji. Od spektakularnej kariery i wielkiej miłości, przez rodzinne dramaty i wojenne kontrowersje, aż po bolesny finał jego historii. To opowieść o legendzie, która bawiła miliony, a prywatnie mierzyła się z losem znacznie trudniejszym, niż mogłoby się wydawać.
Adolf Dymsza zawsze lubił żartować, nawet w czasie swojego ślubu z piękną tancerką Zofią Olechnowicz. Wynajął ludzi, którzy przed kościołem wołali: „Szkoda Dodka, taki ładny!”. Był chyba największym polskim talentem komediowym, potrafił rozśmieszyć publiczność jednym spojrzeniem, ruchem brwi. O jego sztuce aktorskiej pisane są doktoraty. Miał żonę, z którą był blisko 50 lat i cztery córki. Uwielbiał najmłodszą Anitę, z którą los połączył go w tragiczny sposób. Jego życiorys zawiera jeszcze wiele innych ciekawych momentów... Adolf Dymsza: droga do sławy Adolf Dymsza urodził się 7 kwietnia 1900 roku jako Adolf Bagiński w rodzinie urzędnika kolejowego. Uczył się w szkole handlowej, pracował w kancelarii prawnej, a od 1918 roku zaczął grywać w teatrach. Sceniczne nazwisko — Dymsza, wymyśliła mu siostra Zuzanna, na prośbę teatru „Miraż”. Dymsza był trochę zły — on sam chciał siebie nazwać „Scipio del Scampio”. Zapisał ten pseudonim na kartce, jednak kiedy zadzwoniono z teatru z prośbą o podanie pseudonimu, siostrze zgubiła się kartka i wymyśliła na poczekaniu „Dymszę”. Na początku imał się różnych zajęć. Grywał epizody w filmach, był wodzirejem, uczył tańców towarzyskich w jednej z warszawskich szkół. Brał udział w maratonach tanecznych, jeden nawet wygrał, tańczył bez przerwy 48 godzin. Zobacz też: Kim była pierwsza żona Wiesława Dymnego? Historia miłości artysty z Teresą Hrynkiewicz Adolf Dymsza: jak potoczyła się kariera komika? W lutym 1921 roku trafił na scenę słynnego teatru „Qui Pro Quo”, ale tak się nie podobał, że jego nazwisko, czym prędzej zdjęto z afisza. Praktykował, występując w cukierni „Zakopiańska” i w ogrodzie Saskim. W 1925 roku wrócił do „Qui Pro Quo” i podbił Warszawę. Na jego występy ściągały tłumy. Adolf Dymsza zrobił przed wojną olśniewającą karierę. Monologi i sztuki pisali dla niego najlepsi: Julian Tuwim i Marian Hemar. „Gdyby Dymsza urodził się w Ameryce, zagnałby do rogu Charliego Chaplina, Bustera Keatona i Harolda Loyda”, pisał Marian Hemar. Grał w najbardziej kasowych przedwojennych komediach m.in. „Każdemu wolno kochać”, „Robert i Bartrand” czy „Paweł i Gaweł”, gdzie ekscytujący był jego duet z innym ulubieńcem przedwojennej Polski Eugeniuszem Bodo. Mówiono na niego „Dodek”, zresztą wcielał się w taką postać, warszawskiego cwaniaka. A w 1936 roku, kiedy był u szczytu sławy, wystąpił w filmie „Dodek na froncie". Trudno powiedzieć, że był przystojny. Pisarz Tadeusza Wittlin tak go charakteryzował: „krępy jegomość o dużej głowie, szerokich barach, ramionach boksera i krótkich nogach, którymi szybko przebiera". Był jednak uwielbiany, miał niesamowite wyczucie komizmu, grał mimiką, brwiami, spojrzeniem. Już po wojnie Antoni Marianowicz pisał: „On jak zechce, oczkiem tylko mrugnie, nóżką ekscentrycznie zabalansuje i – zapędzi w kozi róg każdego ze swoich rywali". Zobacz też: „Czasem żałuję, że ją adoptowałam”. Trudna relacja Krystyny Sienkiewicz z córką Julią Adolf Dymsza i Zofia Olechnowicz: historia miłości Swoja przyszłą żonę poznał w latach dwudziestych ubiegłego wieku. Zofia Olechnowicz była tancerką. Występowała w grupie „Tacjanna gilrs” (była to znana przed wojną grupa baletowa małżeństwa Tacjanny i Stefana Wysockich). Zakochał się w niej od pierwszego wejrzenia. Ślub brali, gdy panna młoda miała 17 lat, trzeba się więc było postarać o indult, specjalne zezwolenie od władz kościelnych. Ale czego się nie robiło dla Dymszy… Małżeństwo Adolfa i Zofii było bardzo dobre, choć burzliwe. Dymszy zdarzały się skoki w bok, o czym przyjaciele nigdy nie zapominali powiadomić jego małżonki. Znane są opowieści, jak Zofia Olechnowicz z parasolką w dłoni wkraczała do garderoby niewiernego męża i wybijała mu (dosłownie) z głowy romanse. Poza tym dobrze im się powodziło. Dymsza zarabiał więcej niż ministrowie w rządzie II RP, małżonkowie mieli piękne mieszkanie, nowoczesne zagraniczne auta, które Dymsza uwielbiał, nianię do dzieci. Ale życie rodzinne nie było beztroskie, zmarło im troje dzieci, syn i córki bliźniaczki. Adolf Dymsza robił, co mógł, żeby je uratować przed powikłaniami po grypie. Codziennie jeździł do szpitala i oddawał dzieciom krew. Ale nie udało się ich ocalić. Nie trzeba mówić, jak bardzo oboje z żoną to przeżyli. Zawsze chcieli mieć dużą rodzinę, więc jeszcze przed wojny urodziły się trzy córki: Wisława, Jadwiga i Janeczka, a w 1944 roku ukochana Anita. Aktor lubił czas spędzony z rodziną, bardzo dbał o swoje dziewczyny. Ponieważ był zapalonym szewcem-amatorem, sam szył im buty. Uczył je jeździć na łyżwach, zabierał na plan filmowy. Adolf Dymsza: zdrajca czy bohater? Chłosty od AK Być może okropny strach o rodzinę sprawił, że od 1940 roku Dymsza zaczął grać w niemieckich teatrzykach rewiowych i kabaretach. Na początku pracował jako kelner, jak wielu innych aktorów. Ale występowanie w teatrach działających pod egidą hitlerowców było znacznie bardziej intratne, można było zarobić nawet 20 tys. złotych miesięcznie. Na taki układ zdecydował się nie tylko Dymsza, ale też m.in. Mira Zimińska, Maria Malicka, Józef Węgrzyn. Jednak odium spadło na Dymszę. To do niego przylgnęło posądzenie o zdradę i złamanie zakazu wydanego przez Państwo podziemne. Może dlatego, że Dymsza utrzymywał też bliskie stosunki z Niemcami, żartował i wygłupiał się z nimi, a jego nazwisko na afiszu robiło swoje. Maciej Damięcki, który przed laty był mężem Anity Dymszówny opowiadał, że jego teść wracał do czasów wojennych. Mówił, że na początku nie rozumiał, dlaczego miałby nie grać dla ludzi. Wspominał, że było na niego parę wyroków chłosty od AK. „Mówił: chłopaki przyszli, trochę ich rozśmieszyłem, powiedzieli: i rzeczywiście ja krzyczałem, a oni zaczęli walić pasami w ten tapczan – pomyślałem: No idioci, odkurzają mi tapczan” (cytuję za rozmową z Maciejem Damięckim: „Dymszę mam cały czas przed oczami”) Adolf Dymsza pomagał w czasie II wojny światowej Zlekceważenie zakazu występowania na jawnych scenach, ściągnęło na Dymszę karę: w lipcu 1944 roku podziemna „Rzeczpospolita Polska" doniosła o naganie udzielonej kilku artystom, w tym Dymszy „między innymi za utrzymywanie zażyłych stosunków z Niemcami. Po wojnie sąd koleżeński ZASP ukarał Dymszę pięcioletnim zakazem grania na warszawskich scenach. Dodek musiał również przekazywać 15 proc. honorariów na Dom Aktora w Skolimowie, a jego nazwisko na afiszach zastępowano - przez jakiś czas, trzema gwiazdkami. Mało kto wtedy wiedział, że Adolf Dymsza pomógł uwolnić z Pawiaka swoją koleżankę, aktorkę Mirę Zimińską. A z rąk Gestapo Czesława Skoniecznego i Marię Chmurkowską. Pomagał znajomym w Getcie warszawskim. Organizował dla nich paczki z żywnością, które przenosiła za mur aktorka Zofia Grabińska. Opisał to w swojej książce Remigiusz Piotrowski („Artyści w okupowanej Polsce: zdrady, triumfy, dramaty”, wyd. PWN, 2015). W swoim domu w podwarszawskim Otwocku przez pół roku ukrywał Mieczysława L. Kittaya, znanego przedwojennego iluzjonistę żydowskiego pochodzenia. Gdyby nie pomoc Dymszy, Kittay nie przeżyłby okupacji. Zobacz też: Ich miłość musiała pokonać opór Kościoła. Gdy Adolf Dymsza gasł, nie było przy nim żony i córki Adolf Dymsza: choroba i ostatnie chwile Gdy po 5 latach banicji aktor wrócił do Warszawy, powitała go burza oklasków. To tutaj był przede wszystkim uwielbiany jako Dodek. Szybko też wrócił na plan filmowy. Zagrał m.in. w pierwszej powojennej komedii „Skarb”, rolę, która do dzisiaj śmieszy. Zatrudnił się w teatrze Syrena, w którym występował do emerytury. Na przełomie lat 60. i 70. Dymsza zaczął chorować na demencję. Żona, która miała kłopoty z kręgosłupem, nie mogła sobie poradzić, szczególnie gdy aktor zaczął wymagać 24-godzinnej opieki. Żadna z córek nie zdecydowała się wziąć ojca do siebie, bo nie były w stanie zajmować się nim przez całą dobę. Ostatnie lata życia spędził w ośrodku sióstr zakonnych w Górze Kalwarii, gdzie zmarł 20 sierpnia w 1975 roku. Środowisko nie mogło wybaczyć rodzinie, a przede wszystkim Anicie Dymszównie, że „oddała ojca do przytułku". Anita była aktorką, ukochanym dzieckiem Dymszy, może dlatego to do niej kierowano pretensje. Choć trzeba powiedzieć, że w gruncie rzeczy została zaszczuta. Nie podawano jej ręki, w restauracji, kiedy podchodziła do stolika, inni od niego odchodzili. Przestała dostawać propozycje pracy. Najpierw próbowała z tym bojkotem walczyć, ale załamała się, wyjechała z Warszawy, pozrywała wszystkie kontakty. Piła, zapiła się na śmierć w 1999 roku. Została pochowana obok wnuka Adolfa Dymszy — dwudziestolatka Tomasza Grodeckiego, syna jego najstarszej córki Wisławy.
Śpiewała „Que Sera, Sera”, ale życie hollywoodzkiej wcale nie przypominało bajki. Nigdy nie zaznała prawdziwej miłości. Kulisy jej życia zaskakują
Doris Day była ikoną kina i muzyki, uwielbianą na całym świecie za swój ciepły wizerunek. Choć na ekranie emanowała radością i niewinnością, jej życie prywatne pełne było dramatów, trudnych związków i bolesnych doświadczeń.
Doris Day była piosenkarką i gwiazdą filmową lat 50. i 60. Jedną z najbardziej kasowych aktorek swoich czasów. Porównywano ją z Marilyn Monroe, choć były bardzo różne. Monroe była sexbombą, Doris Day kojarzyła się z miłą dziewczyną z sąsiedztwa, seksowną, ale zarazem cnotliwą, domową i ciepłą. Biograf wielu gwiazd Jack Law napisał, że mężczyźni chcieli spać z Marilyn Monroe, ale obudzić się przy Doris Day. Świetnie śpiewała, jej najbardziej znanym przebojem jest piosenka „Que sera, sera”, popularna do dzisiaj w przeróżnych wykonach. Doris Day śpiewała ją w filmie… Alfreda Hitchcocka. Już całkiem niedawno, bo w 2009 roku 87-letnia Doris Day wydała płytę „My Heart”, która trafiła niemal od razu do pierwszej dziesiątki najchętniej kupowanych płyt w Wielkiej Brytanii. Miała wtedy za sobą 62 lata kariery! Grała w wielu komediach , takich jak m.in. „Herbatka we dwoje”, „Nie jedzcie stokrotek”. Była popularna na całym świecie, u nas Bohdan Łazuka śpiewał o niej w piosence "Bohdan, trzymaj się": Ja nie jestem Phillip Clay, ja nie jestem Doris Day, ja nie jestem także Frank Sinatra.... Kojarzyła się z pogodną, pełną werwy, zaradną dziewczyną. Ale jej życie prywatne było dalekie od szczęścia. Jak sama wspominała często było raczej „skandalicznym nieszczęściem”. W Hollywood przytacza się często przykład Doris Day i jej filmowego partnera i przyjaciela Rocka Hudsona. Oboje uchodzili za ikoniczny wzór heteroseksualnych Amerykanów. W rzeczywistości ona nigdy nie przeżyła szczęśliwego związku, on był gejem, do czego przez całe życie bał się przyznać, w obawie przed załamaniem kariery. Jak wyglądało życie Doris Day, wielkiej hollywoodzkiej gwiazdy? Doris Day: jej karierę przerwał dramatyczny wypadek Doris Day urodziła się jako Doris Kappelhoff w amerykańsko-niemieckiej rodzinie. Pseudonim Day zaczerpnęła z piosenki „Day after day”. Miała wielki talent do tańca, ale dramatyczny wypadek przekreślił jej marzenia o karierze. W samochód, którym jechała uderzył pociąg, Doris z otwartym złamaniem nogi wylądowała w szpitalu na wiele miesięcy. Nie było mowy o powrocie do tańca. Ponieważ dobrze śpiewała, razem z mamą zdecydowały, że będzie kształcić się i próbować swoich sił w tym kierunku. Szybko się wybiła. W 1945 roku, w wieku 23 lat, zaśpiewała swój pierwszy wielki hit „Sentimental Journey” („Sentymentalna podróż”), który stał się bardzo popularny wśród amerykańskich żołnierzy na wojnie w Korei, w latach 50. W końcu lat 40. zadebiutowała bardzo udanie w filmie, szybko stała się jedną z największych atrakcji kasowych filmowej ameryki. Kojarzyła się z wizerunkiem ponętnej, ale konserwatywnej dziewczyny, z zasadami. Pisano, że „flirtowała z łóżkiem”, ale nigdy do niego nie weszła. W latach 50. wystąpiła w wielu filmach, takich jak "Herbatka we dwoje", "Zobaczę Cię we śnie", "Kochaj albo odejdź". Czytaj też: Clark Gable odszedł dzień po zakończeniu zdjęć do filmu z Marilyn Monroe. O tę śmierć obwiniano aktorkę View oEmbed on the source website Doris Day: mówiło się o niej "najstarsza dziewica na świecie" Grała obok największych amantów hollywoodzkich: Jamesa Stewarta, Cary’ego Granta, Davida Nivena i Clarka Gable i Kirka Douglasa, z którym szczerze się nie lubili. Ona uważała, że Kirk jest totalnie skupiony na sobie. On szybko zauważył, że maska Doris Day jest odległa od niej samej. Doris Day wystąpiła także w thrillerze Alfreda Hitchcocka "Człowiek, który wiedział za dużo" Za film "Telefon towarzyski" otrzymała jedyną w swojej karierze nominację do Oscara dla najlepszej aktorki. Przełamywała hegemonię mężczyzn na szczycie list najpopularniejszych i najlepiej opłacanych aktorów. Amerykanie kochali Doris Day i kochali się z niej śmiać. W latach 60. nazywano ją najstarszą dziewicą na świecie – bo ciągle grała staroświeckie, cnotliwe panny. Z kolei komik i muzyk Oscar Levante żartował: Znałem Doris Day, zanim została dziewicą. Jeszcze w 1967 roku Mike Nichols zaproponowal jej role Pani Robinson w głośnym potem filmie „Absolwent”. Był to doskonały sposób na zmianę wizerunku i pokazanie innych aktorskich możliwości. Miała zagrać starzejącą się kobietę, która uwodzi zagubionego osiemnastolatka , w tej roli zadebiutował Duston Hoffman. Film stał się wielkim wydarzeniem. Ale Doris Day odrzuciła rolę tłumacząc, że jest wulgarna, prostacka i podważa jej system wartości. Zobacz również: Był zakochany w Marilyn Monroe, ale nigdy nie zostawił dla niej żony. O miłości Yvesa Montanda i Simone Signoret Doris Day: cztery małżeństwa O Doris Day mówiono, że emanowała zaraźliwą radością życia. Tymczasem jej życie osobiste była skrajnie nieudane. Przyznawała zresztą, że w latach 50. przeszła załamanie nerwowe, że nie miała orgazmu i nie potrafiła go udawać, romansowała z wieloma mężczyznami, między innymi z Ronaldem Reaganem. Najstarsza dziewica świata, tak naprawdę wyszła za mąż mając 19 lat. Oczarował ją muzyk-puzonista Al Jordan, z którym występowała w kilku grupach. Para pobrała się w 1941 roku, jeszcze w tym samym roku narodził się jedyny syn gwiazdy Terry Melcher. Małżeństwo nie miało w sobie nic z hollywoodzkiej z bajki. Jordan okazał się przemocowcem, bił Doris po twarzy. Mówiła, że zmienił jej życie w koszmar. A Jordana nazwała psychopatycznym sadystą. Dziecko było jedynym powodem, dla którego przetrwała w tym związku kilka lat. W 1946 roku Doris Day ponownie została panną młodą. Tym razem jej wybrankiem był saksofonista George Weidler. To małżeństwo też było porażką. Wytrzymali ze sobą tylko osiem miesięcy, jednak ostateczny wyrok rozwodowy wydano w 1949 roku. W tym samym roku w życiu gwiazdy pojawił się producent i agent Martin Melcher, który zauroczył ją, oświadczył się i wreszcie wydawało się, że życie Doris Day zaczyna się układać. Para pobrała się, a Melcher adoptował syna swojej żony. Martin okazał się jednak tyranem kontrolującym każdy jej krok. Robił wszystko, by nie dopuszczać do niej syna i utrudniać im kontakt. Po jego śmierci okazało się, że był też oszustwem, zostawił ją z koszmarnymi długami i zobowiązaniami, o których nie miała pojęcia. W swojej wspomnieniowej książce pisała: „Kim był Marty Melcher? To pytanie nieustannie mi się nasuwało. Jak mogłam żyć z mężczyzną przez 17 lat i nie wiedzieć, kim on jest?” Po raz ostatni wyszła za mąż za Barry’ego Comdena, szefa kuchni swojej ulubionej restauracji w Los Angeles. Ujął ją tym, że za każdym razem dawał jej torbę ze skrawkami wędlin i mięs dla jej ukochanych psów. To był już czas , gdy lepiej czuła się w towarzystwie zwierząt niż ludzi, i mogłaby powtórzyć za Marilyn Monroe: ludzie mnie gryźli, psy nigdy. Czwarte małżeństwo, zawarte w 1976 roku trwało pięć lat. Doris Day po tych doświadczeniach dała sobie spokój ze stałymi związkami. Do śmierci była sama, otoczona ukochanymi zwierzętami. Zobacz też: Marilyn Monroe i Joe DiMaggio: nie umiał być jej mężem, ale do końca życia pozostał dla niej wsparciem Doris Day: uratowała syna przed Charlesem Mansonem Była w swojej rezydencji, kiedy w pewien sierpniowy dzień 1969 roku usłyszała przez radio, że ​​Sharon Tate i cztery inne osoby zostały zaatakowane w willi pod adresem Cielo Drive 10050. Z przerażeniem rozpoznała ten adres jako dawny dom jej syna i jego narzeczonej Candice Bergen. Wkrótce ujawniono, że Charles Manson obrał sobie za cel dawny dom syna Doris Day Terry’ego z powodu urazy, jaką chował do niego. Terry Melcher – wzięty wtedy producent muzyczny, nie chciał wydać jego płyty. Wydała mu się za słaba. Sama Doris Day poznała Charlesa Mansona i od razu jej się nie spodobał. Zauważyła, że jest agresywny i porywczy. Prosiła syna, by zerwał tę znajomość i wyprowadził się z willi przy Cielo Drive. Manson wiedział, że Terry już tam nie mieszka, ale ten adres dobrze znał, odwiedzał Terry’ego. Willa została mu w głowie, dlatego kazał bandzie tam zaatakować. Terry, w czasie rozprawy Mansona, zeznawał na środkach uspakajających. Dostał ochronę. Doris Day przeżyła śmierć swojego syna, który odszedł po chorobie w 2004 roku. Sama odeszła w 2019 w swoim domu w Kalifornii, w Carmel Valley. Miała 97 lat. Żyła z dala od świata show-biznesu. Podobnie, jak inna gwiazda, Brigitte Bardot poświęciła się zwierzętom, które chciała ratować. Przede wszystkim psom. W Ameryce jest wspomina z nostalgią i sentymentem do dzisiaj. Mówiła, że choć brakowało jej szczęścia słonecznej dziewczyny, za którą uchodziła, próbowała wykorzystać każdą chwile w życia. Czytaj też: Wzbudzali emocje różnicą wieku, dziś żyją po swojemu. „Na początku była sensacja”. Kościukiewicz o miłości do znanej polskiej reżyserki
Uwodził, pisał wiersze i odchodził. Ale to nie kobiety, a ON był w jego życiu najważniejszy. Ta historia wciąż zaskakuje badaczy
Dziś, w 177. rocznicę śmierci Juliusza Słowackiego, warto spojrzeć na jego biografię nie tylko przez pryzmat szkolnych lektur i nieszczęśliwej miłości do Ludwiki Śniadeckiej. Życie autora „Kordiana” pełne było emocjonalnych niejednoznaczności, fascynacji, uwodzenia i relacji, które do dziś budzą pytania o jego prawdziwe uczucia, intymność i miejsce poza obyczajową normą epoki.
Wszyscy znamy ckliwą historię nieszczęśliwej miłości Juliusza Słowackiego do Ludwiki Śniadeckiej i pisany z myślą o niej piękny fragment poematu „Beniowski”: Kłębami dymu niechaj się otoczę/Niech o młodości pomarzę pół senny”. Ale czy wieszcz naprawdę kochał Ludwikę? Całe życie miał wokół siebie wiele kobiet, które czasem nazywał „podpórkami”, czasem cynicznie je uwodził i zwodził. Porzucał bez wielkiego żalu. Łatwo przychodziło mu pisanie dla nich wierszy, ale z żadną nie nawiązał głębokiego, prawdziwego związku. Nigdy się nie ożenił, nie marzył o potomku. Do żadnej kobiety nie pisał listów tak mocnych, jak do Zygmunta Krasińskiego, żadnej nie prosił by „wszponiła się w niego jak orzeł i jak lew roztargała”. Spotkanie poetów w rzymskiej „willi róż” było pełne takiego napięcia, jakby grom z jasnego nieba spadł na obydwu. To dla Zygmunta zaczął znikać nocami, to on obudził go do życia. Czy Słowacki był gejem, a może był biseksualny? Jak wyglądało życie i związki poety? Juliusz Słowacki: wieszcz z Krzemieńca, dandys, gracz Juliusza Słowackiego znamy wszyscy, choćby ze szkoły, jego dramat „Kordian” to żelazna lektura licealna. Wizerunek Słowackiego popsuł trochę Witold Gombrowicz używając go do prześmiewczej sceny w „Ferdydurke”. To tam profesor Bladaczka wmawia uczniom, że Słowacki wielkim poetą był i musi zachwycać. O życiu prywatnym poety wiadomo niewiele, na przykład o tym, że nie utrzymywał się z pisania, a z gry na giełdzie, do czego miał dobre wyczucie. Inwestował m.in. w koleje lyońskie. Ktoś nazwał go nawet wieszczem hossy i bessy. Był dandysem, bardzo dbał o swój wygląd, ubrania szył na miarę, lubił je komponować. Pomady do włosów sprowadzał z Londynu. „Dziś właśnie udała mi się moja rola w ogrodzie Tuilleries: pierwszy raz ubiorem zwróciłem oczy dam – bo miałem białe szarawarki, kamizelkę białą kaszmirową, w ogromne różnokolorowe kwiaty, tak jak dawne suknie damskie, i kołnierz od koszuli odłożony – do tego dodajcie laseczkę z pozłacaną główką i glansowane rękawiczki, a będziecie mieli Julka”, pisał do wujostwa. Robił wrażenie. Był przystojny, błyskotliwy, świetnie tańczył, znany był z tego w towarzystwie. Z czasem urodę zabrała mu choroba - gruźlica. Sprawiał wrażenie zapadniętego w sobie, wychudzonego, tylko oczy żarzyły mu się jak węgle. Dużo podróżował, uwielbiał to. Trochę przy tym uciekał od nudy, zobowiązań, zakorzenienia w jednym miejscu. Z żadnym nie czuł się na dobre związany. Był bardzo zżyty z matką Salomeą Bécu, uchodził nawet za maminsynka. Ale uciekał w podróże również przed nią i jej toksyczną, zaborczą miłością - zawsze chciała po swojemu urządzać mu życie. Pisał: „wychowany między kobietami, chciałem się z ich rąk wyrwać - i być samotnym”. Matkę nazywał Najdroższą Sally i Aniołem Stróżem, a jednak nie widzieli się przez 20 lat. Salomea znała syna z jego listów i opowieści znajomych. Marta J. Nowicka, autorka głośnej książki „Słowacki. Wychodzenie z szafy”, mówiła, że spotkanie matki i syna po latach, w Dreźnie, musiało być dla obojga potężnych szokiem. Zobacz też: Alibabki: w sądzie dochodziły prawa do używania nazwy, połączyła je przyjaźń na całe życie Kobiety Juliusza Słowackiego Pierwszą wielką miłością Juliusza Słowackiego miała być wspomniana już Ludwika Śniadecka, ale czy naprawdę tak było? Słowacki był wtedy nastolatkiem, Ludwika - starsza od niego o 6 lat - nawet nie brała pod uwagę jego amorów. W tamtym czasie dużo ważniejsza była przyjaźń Juliusza z Ludwikiem Spitznaglem i samobójcza śmierć przyjaciela. Ludwik - prawdopodobnie z powodu nieszczęśliwej miłości strzelił sobie prosto w serce. Na Słowackim wywarło to ogromne wrażenie, do postaci Ludwika wracał w „Kordianie”, w „Godzinie myśli”, poświęcił mu też osobny wiersz. Potem, już jako dorosły mężczyzna miał wiele miłości, czy raczej miłostek? W Paryżu uwodził córkę wydawcy, 16-letnią Korę Pinard. W liście do przyjaciela Edwarda Odyńca pisał: „Jak Szatan obłąkiwam młodą szesnastoletnią panienkę, która już od dwóch dni ma gorączkę z maligną. Otóż to jest diament do moich wspomnień – braknie tylko żeby zwariowała(…)”. Czy mieli romans? Być może, na pewno nie była to znajomość bezinteresowna. Słowacki zaprzyjaźniony z rodziną Kory dostawał lepsze warunki dla druku swoich książek (lepsze nawet niż Mickiewicz!). Poza tym dosyć cynicznie bawił się Korą i jej uczuciami. A gdy zerwał z nią napisał: „ma lat 16 i ładna, więc zapomni”. Ona przez wiele lat nosiła kwiaty na jego grób. A potem w testamencie nakazała to swoim dzieciom. Czytaj również: Była jego największą szkolną miłością, nagle się rozstali. Michała Żebrowskiego i Monikę Pęcikiewicz połączyło wyjątkowe uczucie Juliusz Słowacki i sześć panienek z Florencji Lubił, gdy kobiety robiły pierwszy krok, lubił być podziwiany, przeglądać się w ich oczach. Ale kiedy poczuł się osaczony, uciekał. Tak było w Genewie, podczas znajomości z Eglantyną Pattey, o której pisał, że „ładna być dawniej musiała”. To ją nazywał „podpórką”. Była dla niego – jak wiele innych kobiet „tym czymś, co go kocha”. Dużo rozmawiali, chodzili na spacery, pozwalała mu lepiej znosić samotność. Marzyła o ślubie, a jej rodzina robiła, co mogła, by stworzyć Juliuszowi ciepły dom. Ale on zaczął się nudzić i męczyć tym gniazdem rodzinnym. I mimo rozpaczy Eglantyny, wyjechał. We Florencji zaprosił do siebie sześć znajomych, młodych Włoszek, by pochwalić się urządzeniem mieszkania. (Panienki) „dziwiły się widząc moje eleganckie mebelki, mój fortepian, moją posadzkę, wybitą dywanem”, pisał do matki. Gdy jedna z nich oświadczyła mu się, był oburzony. „Żadnej delikatności uczuć nie znają tutaj”, komentował w liście. Na wyliczanie znajomych Słowackiego zabrakło by miejsca. Bo była przecież jeszcze malarka Maria Wodzińska, do której napisał słynny wiersz „Rozłączeni - choć jedno o drugim pamięta”. Doceniał jej „niepojęty czar”, a jednocześnie pisał chłodno „dorosła już panna, ale bardzo brzydka – gra ślicznie na fortepianie”. Podobno nie doszło do małżeństwa przez zbyt duże oczekiwania rodziców Marii. Trudno jednak powiedzieć, by po tym rozstaniu poeta rozpaczał. Marta J. Nowicka uważa, że Juliusz Słowacki uwielbiał konwersacje z kobietami, szukał w nich wsparcia, a zarazem był niezdolny do wchodzenia w jakiekolwiek związki. Miał poczucie rozedrgania, niedopasowania, tułaczki. Zobacz też: Osierocona przez ojca, matka oddała ją do domu dziecka. Trudne dzieciństwo Elżbiety Czyżewskiej Juliusz Słowacki i Zygmunt Krasiński: co ich łączyło? Z Zygmuntem Krasińskim poznali się w 1836 roku w Rzymie. Wiele ich łączyło. Byli nie tylko wybitnymi poetami. Obaj mieli toksycznych rodziców, Juliusz Słowacki – matkę, Zygmunt Krasiński – ojca, generała Wincentego Krasińskiego, który chciał, by syn żył podług jego wzorów. Zmusił go nawet do wzięcia ślubu z Elizą Branicką, której Zygmunt nie kochał i chyba ją unieszczęśliwił, wiecznie zdradzając. Obaj byli genialnymi dziećmi, od których wiele oczekiwano. Do tego Zygmunt Krasiński przypominał Juliuszowi Słowackiemu przyjaciela z lat młodości – Ludwika Spitznagla. W liście do matki napisanym po spotkaniu poetów w rzymskiej Willi róż, Juliusz dużo opowiada o Zygmuncie. Zwierza się, że powietrze włoskie dziwnie działa na jego zmysły; że czuje teraz „tysiąc zachceń, tysiąc wielkich podlotów do nieba”. Spacerują z Krasińskim po rzymskich parkach i uliczkach. Słowacki coraz później wraca w nocy albo i nie wraca. Psują się jego relacje z wujem, u którego mieszka. W końcu się wyprowadza. Słowacki i Krasiński mówią o sobie, że są „dwoma szaleńcami". Rozumieją się bez słów. Słowacki czuje się wydobyty przez tę relację z wewnętrznej martwoty. Obudzony i uratowany. W wierszu „Do Zygmunta" napisze: „Żegnaj, o żegnaj, archaniele wiary!/ Coś przyszedł robić z moim sercem czary,/ Coś w łzy zamienił jego krew czerwoną,/ Wyrwał je z piersi, wziął we własne łono,/ Ogrzał, oświetlił, by nie poszło w trumnę". Romantyczne listy Zygmunta do Juliusza To Zygmunt Krasiński poinformował Juliusza Słowackiego o aresztowaniu jego matki, za akcję agitacyjną - Salomea przyniosła wiersze poety na spotkanie. Zbliżyli się wtedy jeszcze bardziej, matka długo nie odpowiadała na listy, Słowacki szukał bliskości, którą dawała mu korespondencja z Salomeą. Odnalazł tę bliskość u Krasińskiego, z którym miał „absolutne porozumienie”. Z korespondencji Słowackiego i Krasińskiego zachowało się „trzynaście listów Zygmunta i siedem Juliusza do Zygmunta; pozostałe w dyspozycji Słowackiego zniszczono zgodnie z jego ostatnią wolą. Miały charakter tak intymny, że kiedy po śmierci syna Salomea opublikuje niektóre z nich, Krasiński uznał to za niegodziwość. W listach widać, że poeci są sobie bliscy. Krasiński pisze w 1841 roku: „Chciałbym na godzinę, godzin dwie byśmy Ty i ja - stali się starcami, chciałbym by nas sześćdziesięcioletnich znów ta sama willa róż otoczyła”. Czasem, jak przystało na kochanków czynią sobie wyrzuty, że druga strona nie kocha dość mocno ani nie odpowiada dość prędko. „Już nie czujesz serca mego - czemu to? Przecież przez wszystkie te lata je czułeś - i w nim nic odmiennego, ono zawsze Twoim tak, jak w willi róż”, pisze Zygmunt Krasiński. Namiętny styl ich relacji daleki jest od „kulturalnego koleżeństwa Zana czy Mickiewicza". Słowacki pisze: „Powinieneś [mnie] jak centaur stratować, jak orzeł wszponić, jak lew roztargać, a ja powinienem Ci się oprzeć”. "Trudno oprzeć się wrażeniu, że jest to obrazowanie, które odnosi się do erotycznych fantazji i zwierzęcego popędu. „Nigdy zresztą i w listach do nikogo innego frazy Słowackiego nie brzmią z taką mocą", twierdzi Marta J. Nowicka. W taki sposób mówią niekiedy tylko postaci z jego utworów. Słowacki pisze z Paryża w 1843 roku, że potrzeba mu listu od Zygmunta, bo kocha go nie tylko duchem, ale też po ludzku. Czy uprawiali seks? Podobno przynajmniej raz, właśnie w willi róż, która była dla nich tak ważna. Kochający się, niewierni Zygmunt Krasiński był mistrzem w ukrywaniu swojego życia. Był też romansowy i niewierny. Nie mówił Słowackiemu, że romansuje z Delfiną Potocką, jej nazwisko nie pada ani razu w listach do poety. Z kolei Juliusz Słowacki podczas romansu z Krasiński nawiązuje znajomość z Joanną Bobrową, kiedyś kochanką Zygmunta. Spotykają się we troje. Chodzą po Rzymie. Z czasem Krasiński przestrzega Słowackiego przed miłością do Joanny. Zaklina, ostrzega by nie wdawał się w przyziemne i niegodne jego nieśmiertelności uczucie do Rubensowej madonny. W końcu Słowacki sam rezygnuje z uczucia, na rzecz „podpórki”, przyjaźni która będzie ważna i będzie trwała do końca życia poety. Zygmunt Krasiński nie był jedynym ważnym mężczyzną w życiu Juliusza Słowackiego, było ich kilku, warto na pewno wymienić Michała Rolę Skibickiego. Poznali się jeszcze na Wołyniu, spotkali ponownie w Paryżu, gdzie Michał przyjechał z Ameryki Południowej. To była burzliwa, intensywna znajomość, zakończona skandalem - Skibicki trafił do więzienia za defraudacje. To Skibicki w 1834 roku odwiódł go od pomysłu pojedynku z Adamem Mickiewiczem, którego Słowacki nie znosił i z którym chciał walczyć. Słowacki tęsknił za nim, wspominał go, poświęcił mu dwie powieści „Mnich” i „Arab”. Czytaj również: Ewa Pokas i Maciej Zembaty - ich małżeństwo zabiła zazdrość i awantury Juliusz Słowacki: ostatnie lata Juliusz Słowacki zmarł wiosną 1849 roku w wieku 40 lat na postępującą gruźlicę. Nie było przy nim Zygmunta Krasińskiego, z którym poróżniły go poglądy i wartości. Słowacki szedł w mistycyzm i marzył o rewolucji, Krasiński był coraz bardziej konserwatywny, coraz mocniej czuł i podkreślał swoją przynależność do kościoła. Zaczęli też krytykować siebie jako poeci. Słowackim opiekował się do końca jego przyjaciel, malarz Charles Pétiniaud-Dubos. Życie Juliusza Słowackiego można interpretować w różny sposób, wielu biografów poety widziało w nim Casanowę. Faktem jest jednak, że już Tadeusz Boy-Żeleński dostrzegał konwencjonalność niektórych liryk Słowackiego adresowanych do kobiet, np. poematu „W Szwajcarii”. Poeta nie potrafił (nie chciał) wejść z prawdziwy związek z żadną z kobiet. Marta J. Nowicka w książce „Słowacki. Wychodzenie z szafy” uważa, że do naszego drugiego wieszcza najbardziej pasuje wizerunek queer, który nie może odnaleźć się w erotyczno-obyczajowej normie swoich czasów. Juliusz Słowacki miał w sobie kobiece cechy, co widział w nim Krasiński. Lubił zachwycać sobą kobiety, robić wrażenie, ale nie znosił, gdy kazały mu się deklarować. Zygmunt Krasiński przeżył swojego przyjaciela o 10 lat, zmarł w 1859 roku w Paryżu, zostawił żonę i czwórkę dzieci Zobacz też: Stanisław Jasiukiewicz miał zagrać Bogumiła w "Nocach i Dniach". Choroba odebrała mu rolę, a potem zabrała życie Korzystałam z książki Marty Justyny Nowickiej „Słowacki. Wychodzenie z szafy", Wydawnictwo Krytyki Politycznej, Warszawa, 2021.
Jej twarz zna każdy Polak. W wieku 23 lat została wdową. To, co wydarzyło się potem, zaskakuje do dziś
Dziś świętuje swoje urodziny, a jej twarz od lat doskonale znają widzowie najpopularniejszych polskich seriali. Ewa Telega to jednak nie tylko aktorka z imponującym dorobkiem, ale też kobieta o niezwykłej historii – naznaczonej wielką miłością, bolesną stratą i długą drogą do szczęścia u boku Andrzeja Domalika.
Jej twarz rozpoznaje niemal każdy. Choć nieustannie pojawiała się na ekranie w takich produkcjach jak „Komisarz Alex”, „Ojciec Mateusz” czy „Czas honoru”, jej życie skrywa znacznie bardziej osobistą opowieść. Ewa Telega-Domalik, od 1992 roku żona reżysera Andrzeja Domalika, dziś u boku ukochanego cieszy się stabilnością, której kiedyś nie mogła sobie wyobrazić. Były jednak chwile, kiedy wydawało się, że miłość nie ma już dla niej miejsca. W wieku zaledwie 23 lat straciła męża – Marcina Isajewicza, w tragicznych okolicznościach, które wstrząsnęły jej światem. Po tym traumatycznym przeżyciu, które zabrało jej spokój na wiele lat, Ewa walczyła z żałobą przez siedem długich lat... „Nie potrafię sobie wyobrazić, że mogłabym przeżyć coś takiego po raz drugi. Dziś wszyscy biegają do psychologów, łyka się tabletki. Ja przeszłam przez to na żywca” – mówi. Kim był Marcin Isajewicz i jak potoczyły się ich losy? Tajemnica, która wciąż kryje się za tą historią, zaskakuje na każdym kroku. Ewa Telega i Marcin Isajewicz: historia miłości Ewa Telega i Marcin Isajewicz poznali się w łódzkiej Filmówce, on był od niej starszy o 9 lat. Ewa Telega studiowała na wydziale aktorskim, Marcin Isajewicz kończył operatorkę. Pochodził z Radomia, jego przyszła żona z Kędzierzyna. Urodziła się 31 marca 1962 roku, skończyła Szkołę Baletową w Bytomiu. Zdobyła w niej nie tylko taneczne umiejętności. W internacie nauczyła się też twardej dyscypliny: „W szkole walczyłam o to, by być lekka jak piórko. Panował tam pruski dryl, w stołówce porcje były małe, nie było mowy, by ktoś podjadał, bo ważyli nas prawie codziennie. Ciągle byłam głodna. Czasem nie wytrzymywałam i szłam kupić sobie kremowe ciastko”, wspominała po latach w „Superlinii”. Zobacz też: Jan Suzin i Alicja Pawlicka byli świetnym małżeństwem, ona wyleczyła się przy nim z traumy Nie wiadomo, jak potoczyłyby się jej losy, gdyby nie film "Sanatorium pod Klepsydrą". Jako czternastolatka zakochała się platonicznie w grającym tam Janie Nowickim i coraz intensywniej j zaczęła myśleć o aktorstwie. Poszła na studia do Łódzkiej Filmówki. Zdała, szybko zrobiła karierę. Przez ponad 20 lat grała w Teatrze Dramatycznym w Warszawie, wystąpiła w inscenizacjach Czechowa, Gogola, Dostojewskiego. Zagrała wiele świetnych ról filmowych, za kreację w filmie „Córy szczęścia” - słynnej węgierskiej reżyserki Marty Meszaros, dostała nagrodę dla najlepszej aktorki drugoplanowej na Festiwalu w Gdyni. Ewa Telega: młodzieńcza miłość na śmierć i życie Kiedy poznała Marcina Isajewicza, nie zrobił na niej specjalnego wrażenia. Wydał się jej pewny siebie, zadufany. Sama miała duże powodzenie, była atrakcyjna, pewna siebie. Nie przeglądała się w męskich oczach. Myślała, „jak mu się nie podoba, niech się zwija”. Propozycję randki przyjęła chłodno. On poprosił, żeby się zastanowiła — zapowiedział, że wpadnie do niej za dwa dni o 17:00. Jeśli odmówi, da jej spokój. Musiał zrobić na niej wrażenie, bo Ewa Telega nie mogła doczekać się tego spotkania. "Zaczęłam wariować! Nie mogłam się na niczym skupić. Bałam się, że już nie przyjdzie. Ale o osiemnastej zadzwonił do drzwi. To była najdłuższa godzina w moim życiu, w ciągu której zakochałam się na śmierć i życie”, opowiadała aktorka. Ewa Telega i Marcin Isajewicz stali się nierozłączni. Uchodzili za piękną parę. Był o nią zazdrosny, gdy zagrała nagą scenę w głośnym filmie „Kasztelanka”. Przestał się wtedy do niej odzywać. Ale miłość wzięła górę i oczywiście pogodzili się. Nie myśleli o formalizowaniu związku. Ale za namową znajomych pobrali się w 1983 roku w Budapeszcie. „Wymyśliliśmy sobie wycieczkę do Budapesztu. A raczej nasi znajomi, którzy brali tam ślub. To oni zaproponowali nam, żebyśmy się "przyłączyli". "Weźcie z nami ślub" - rzucili, a my stwierdziliśmy "No dobra" (śmiech). Wsiedliśmy w samochód, zahaczyliśmy o Radom, zabraliśmy obrączki od rodziców Marcina i pojechaliśmy na Węgry”, opowiadała aktorka w rozmowie z Aleksandrą Głowińską. Zobacz też: Przez siedem lat tolerowała jego zdrady. Trzecia żona Tadeusza Łomnickiego zrezygnowała dla niego z kariery Ewa Telega: po stracie męża została całkiem sama Byli młodzi szaleni, mieli wiele planów. Wypadek zdarzył się 26 czerwca w 1985 roku koło Rudy Śląskiej. Drugi operator Marcin Isajewicz, dekoratorka wnętrz Krystyna Krasińska i operator Piotr Sobociński wracali z planu filmu "Magnat" Filipa Bajona. Marcin Isajewicz i Krystyna Krasińska zginęli na miejscu. Piotr Sobociński w stanie ciężkim trafił do szpitala. Przeszedł wielomiesięczną rehabilitację. „Przeżyłam koszmar. Nie miałam dzieci, żadnej pamiątki po Marcinie, zostałam całkiem sama” wspominała Ewa. Wszystko przypominało jej o zmarłym mężu. „Ta Łódź, ta szkoła, te ulice... Mieszkałam cały czas w tym samym miejscu, ale niewiele pamiętam z tego okresu. Chciałam się stamtąd jak najszybciej wydostać”. Po tragicznej śmierci męża została nieoczekiwanie sama i musiała ze wszystkim sobie poradzić. Do teściów, do których dwa lata wcześniej jechała po obrączki, pojechała z ciałem ich zmarłego syna. Pogrzeb odbył się w jego rodzinnym Radomiu. Ewa Telega długo utrzymywała z rodzicami zmarłego męża serdeczny kontakt. Relacje ochłodziły się gdy urodziła córkę, już w związku z Andrzejem Domalikiem. Zobacz też: Sięgnęła po sok, nagle użądliła ją osa. Tak wyglądały ostatnie chwile Ewy Sałackiej Jak dziś wygląda życie Ewy Telegi-Domalik? Aktorka przez długi czas zmagała się z własnymi demonami. W jednym z wywiadów udzielonych Aleksandrze Głowińskiej opowiadała o swoim głębokim niepokoju, gdy ludzie zaczynają oceniać sposób, w jaki inni radzą sobie z żałobą. „Żona mu umarła rok temu, a on już… Nikt nie ma prawa wtrącać się w cudze życie, oceniać, czy zakochałeś się za wcześnie, czy za późno. To ja zostałam na świecie i to ja musiałam stawić czoła tej sytuacji. Ja. Nie sąsiedzi, którzy patrzą” – mówiła z pasją, w jednym z rozmów. Proces leczenia ran zajął jej lata. A gdy już wydawało się, że nie może być gorzej, los znowu postawił ją w obliczu próby – złamała nogę. To właśnie przyjaciele stali się jej wsparciem, a wśród gości znalazł się reżyser Andrzej Domalik, który coraz częściej pojawiał się w jej życiu. Ona wychodziła z toksycznego związku, on przechodził przez rozwód. I wtedy, w tym niezwykłym czasie, oboje zakochali się w sobie. To była miłość, która okazała się wyjątkowa i trwała po dziś dzień, ale to już zupełnie inna opowieść. Ewa Telega-Domalik nie ukrywa, że w jej wspomnieniach o pierwszym małżeństwie nie było nigdy żadnej przełomowej chwili.
Zachwyciła Hollywood, porównywano ją do Grety Garbo. Historia Joanny Pacuły wyglądała jak gotowy scenariusz filmu. Tyle że jej życie wcale nie było usłane różami
Joanna Pacuła była jedną z najbardziej obiecujących gwiazd Hollywood lat 80., zachwycała urodą i talentem, zdobyła nominację do Złotego Globu i trafiła na okładkę „Vogue’a”. Jej kariera potoczyła się jednak w nieoczywisty sposób. Dziś jej historia wraca za sprawą głośnej biografii.
Joanna Pacuła oczarowała Hollywood swoją urodą i magnetyzmem, a jednak wciąż pozostaje zagadką. Była na okładkach wielkich magazynów, grała u boku gwiazd i podejmowała decyzje, które zaskakiwały wszystkich. Właśnie ukazała się jej biografia „Pacuła. Najsłynniejsza Polka na świecie”. Amerykański sen Joanny Pacuły Kiedy w 1983 roku pojawiła się na ekranie w hollywoodzkim filmie „Park Gorkiego”, amerykańscy krytycy byli zachwyceni. „Narodziła się nowa gwiazda”, pisał hollywoodzki reporter Dick Kleiner. Media nazwały ją diamentem, objawieniem, podziwiano jej piękną twarz, wydatne kości policzkowe, idealne światło na policzkach, spojrzenie, które kamera łapała natychmiast. Porównywano ją do Grety Garbo, Lauren Bacall, Ingrid Bergman. Fotografowie mówili, że jej twarz można „rzeźbić światłem”. Dwukrotnie trafiła na listę najpiękniejszych kobiet świata. Była pierwszą Polką na okładce „Vogue’a”. I jedną z najbardziej promowanych twarzy kina lat 80. Historia Joanny Pacuły wyglądała jak gotowy scenariusz filmu o spełnionym amerykańskim śnie. Dziewczyna z małego miasta w Polsce przyjeżdża do Stanów Zjednoczonych, nie mówi prawie po angielsku, a chwilę później robi karierę i dostaje nominację do Złotego Globu. Tyle że życie aktorki wcale nie było tak proste. A jej kariera – choć długa i imponująca – zatrzymała się gdzieś w pół kroku. O tej historii przypomina książka Marty Górnej „Pacuła. Najsłynniejsza Polka na świecie”. Autorka pokazuje, że w Polsce kariera Pacuły bywa zaskakująco niedoceniana. Traktowana jest jako przykład przerostu ambicji. Często sprowadza się ją do kilku anegdot – przede wszystkim o rolach, które Pacuła odrzuciła, nie dając sobie szansy na status filmowej ikony. A przecież ta historia jest znacznie bardziej skomplikowana. Czytaj też: Okładki „Vogue’a”, nominacja do Złotego Globu i Hollywood u stóp. W Polsce wciąż mało kto zna jej historię Dziewczyna jak czołg Wszystko zaczęło się bardzo daleko od Hollywood i czerwonych dywanów. Joanna Pacuła urodziła się w 1957 roku w Tomaszowie Lubelskim, niewielkim mieście na wschodzie Polski. Ojciec był inżynierem, matka farmaceutką. W domu wychowywało się czworo dzieci. Młodsza siostra Joanny – Ewa – zrobiła karierę w modelingu. Tomaszów w latach 60. był miejscem spokojnym i przewidywalnym. Joanna Pacuła wspominała później, że już jako dziewczynka miała ogromną wyobraźnię i poczucie, że świat musi być większy niż ten, który widzi wokół siebie. Warszawa wydawała jej się czymś w rodzaju Olimpu. Kiedy po maturze pojechała zdawać do warszawskiej szkoły teatralnej, na egzamin zgłosiło się ponad 400 osób. Miejsc było zaledwie 20. I to ona znalazła się w gronie szczęśliwców, już za pierwszym podejściem! Krąży opowieść, że po egzaminie z emocji zemdlała. Chociaż wcześniej profesor Aleksander Bardini miał powiedzieć słynne zdanie: „Dziecko, ty właściwie nie potrzebujesz szkoły. Ty już jesteś aktorką”. Żeby w ogóle podjąć te egzaminy, musiała bardzo wierzyć w siebie i mieć determinację. Zresztą po latach tygodnik „Time” napisze, że ta szczupła, drobna Polka jest w rzeczywistości „jak czołg”. Uroda Joanny Pacuły zawsze zwracała uwagę. Marek Kondrat wspominał: „Była zjawiskowo piękna. Trzymała się z Lilianą Komorowską. To były dwie największe piękności na roku”. Z kolei Piotr Pręgowski opowiada w książce Marty Górnej: „Studenci szkoły teatralnej jak psy w schronisku wyczuwają, kto wzbudza zainteresowanie, kogo wezmą. Instynktownie wiedzą, kto dostanie pracę, kto zrobi karierę. Joasia budziła ogromne zainteresowanie reżyserów”. Sprawdź też: Joanna Pacuła od lat robi karierę w Hollywood. Z Polski wyjechała w atmosferze skandalu po romansie z Piotrem Fronczewskim Gwiazda młodej Warszawy Pod koniec lat 70. Joanna Pacuła była już jedną z najbardziej obiecujących młodych aktorek w Polsce. Dostała angaż do prestiżowego Teatru Dramatycznego w Warszawie, którym kierował Gustaw Holoubek. Stała się totalną idolką, a jednocześnie grała z wielkimi aktorami w szekspirowskim repertuarze, między innymi Desdemonę w „Otellu”, z Olbrychskim i Fronczewskim. Krążyły też legendy, że mężczyźni ustawiali się w pierwszych rzędach tylko po to, by zobaczyć ją na scenie jako nagą Albertynkę w finale „Operetki” Gombrowicza. Ale sensacja była tylko częścią tej historii. Pacuła grała tę rolę fantastycznie – była jednocześnie krucha i chłodna, zmysłowa i zdystansowana. Ten chłód stanie się później jednym z jej znaków rozpoznawczych w Hollywood. W Warszawie była też bohaterką plotek. Krążyły opowieści o jej romansie z Mirosławem Konarowskim (tak naprawdę nigdy nie byli parą). A jej miłość z rozchwytywanym wtedy Piotrem Fronczewskim przeszła do legendy jako jeden z najgłośniejszych romansów tamtych lat. Paryż i emigracja W 1981 roku Joanna Pacuła wyjechała do Paryża. Miał to być krótki wyjazd. Ale w grudniu w Polsce wprowadzono stan wojenny. Joanna została na Zachodzie. Nagle ze znanej aktorki stała się anonimową emigrantką. Grała w reklamach, statystowała w filmach, próbowała odnaleźć się w świecie, którego nie znała. Potem mówiła zadziornie, że jako dziewczyna z Tomaszowa Lubelskiego w Warszawie nigdy nie czuła się „u siebie”. Wolała więc nie czuć się „u siebie”, mieszkając w Paryżu. To tam poznała Romana Polańskiego i to on namówił ją na wyjazd do Ameryki. „Zapomnij, co udało ci się osiągnąć w Polsce, i zacznij na nowo. A jeśli jesteś zbyt słaba, wracaj do Polski”, radził młodej aktorce. W 1982 roku Joanna Pacuła wsiada do samolotu i leci do Nowego Jorku. Dwie gwiazdy Ameryka to dla niej kolejny nierozpoznany ląd. W Nowym Jorku zatrzymała się u Elżbiety Czyżewskiej. Słynna kiedyś aktorka była jedną z największych gwiazd polskiego kina lat 60. Kilka lat wcześniej sama przeżyła dramat emigracji. Czyżewska przyjęła młodszą koleżankę pod swój dach. Pomagała jej odnaleźć się w Nowym Jorku, przedstawiała znajomym. Radziła, jak się ubierać, jak zachowywać, wprowadzała w środowisko. Niektórzy twierdzili, że zobaczyła w niej własne odbicie sprzed lat. Początkowo między obiema kobietami pojawiła się bliskość – coś w rodzaju przyjaźni, a może relacji mistrzyni i uczennicy. Ale szybko zaczęły się napięcia. Według wielu relacji Czyżewska próbowała „kształtować” Pacułę – wpływać na jej decyzje, sposób życia, znajomości. W pewnym momencie między kobietami doszło do gwałtownej kłótni. Była faworytka została wyrzucona na bruk. Do dziś nikt nie opowiada szczegółów. Ale historia obrosła legendą. Stała się inspiracją dla głośnego filmu Jerzego Bogajewicza „Anna” i sztuki Feliksa Falka „Aktorki”, w której wspaniałą rolę zagrała Iga Cembrzyńska. Poza tym jedni twierdzili, że Joanna Pacuła wykorzystała pomoc starszej aktorki i na jej plecach zrobiła karierę. Inni, że musiała walczyć o siebie. Sama Joanna Pacuła nie zdecydowała się na rozmowę ze swoją biografką, więc nie dowiemy się, jak to dzisiaj widzi. Reżyser Feliks Falk mówi o tej relacji tak: „Ela była trudną osobowością, miała wtedy problem z alkoholem, chciała Joannę kształtować, tworzyć. Początkowo Joanna przyjmowała to z wdzięcznością, potrzebowała takiej przewodniczki, ale wkrótce to kształtowanie stało się zbyt agresywne. Odłączyła się przy pierwszej okazji. W Ameryce tak trzeba. Tam się niszczy wszystkie przyjaźnie, koleżeństwa, znajomości, jeśli widzi się jakąś szansę dla siebie. Powstało o tym wiele filmów amerykańskich”. Obie kobiety nigdy już ze sobą nie rozmawiały, Pacuła była zaskoczona, gdy dowiedziała się o śmierci dawnej mentorki. Czytaj też: Miała u stóp cały świat, mąż przejął nad nią kontrolę. Joanna Pacuła zapłaciła wysoką cenę Hollywood otwiera drzwi Kilka tygodni po wspomnianej kłótni w życiu Joanny Pacuły wydarzyło się coś nieprawdopodobnego. Została zaproszona na casting do filmu „Park Gorkiego”. Do dzisiaj nie wie, komu to zawdzięcza, kto ją polecił – Polański? Nadal prawie nie mówiła po angielsku. Dialogów uczyła się fonetycznie. A jednak ten casting wygrała. Film okazał się sukcesem, a ona z dnia na dzień znalazła się w centrum zainteresowania. Dostała nominację do Złotego Globu. Po niej nie osiągnęła tego już żadna Polka. Dostawała kolejne propozycje, media ją oblegały. W latach 80. miała nawet swoją stand-in, czyli osobę, która zastępuje gwiazdę w czasie technicznych przygotowań, na przykład przy ustawianiu światła. Do dzisiaj amerykańscy rozmówcy Marty Górnej wspominają jej zjawiskową urodę, „najpiękniejsze oczy w bloku wschodnim”, aktorską klasę i spokój. Miłość i luksus Na planie filmu „Park Gorkiego” poznała starszego o 12 lat producenta Hawka Kocha Jr. Romans był gwałtowny. Koch zostawił dla niej rodzinę. Znajomym mówił, że spotkanie z Joanną było jak spotkanie Odyseusza z syrenami. Nie mógł się oprzeć jej urokowi. Pobrali się w listopadzie 1984 roku. To był czas, kiedy amerykańskie magazyny rozpisywały się o Joannie Pacule, o luksusowej willi w Beverly Hills, do której wprowadziła się z Hawkiem. O jej roli „bogini ogniska domowego”. Czytelników interesowało, jak mieszka, co lubi jeść, jak spędza wolny czas. Zakochany mąż kupił Joannie willę Rudolfa Valentino, spełniając jedno z jej marzeń. Koch był bardzo wpływową osobą w Hollywood. Wydawało się, że otworzy ukochanej drzwi do bajkowego świata. Ale nic takiego się nie stało. Co z tą karierą? W latach 80. i 90. Joanna Pacuła pracowała bardzo dużo. Zagrała między innymi w „Ucieczce z Sobiboru” z 1987 roku. Później w westernie „Tombstone” u boku Kurta Russella i Vala Kilmera. Wystąpiła też ze Stevenem Seagalem w filmie „Wybraniec śmierci”. W thrillerze „Wirus” z 1999 roku pojawiła się u boku Jamie Lee Curtis, Donalda Sutherlanda i Williama Baldwina. W sumie zagrała w ponad 60 filmach i serialach. A jednak nie dostała tej jednej roli, która uczyniłaby ją gwiazdą pierwszej wielkości. Film, który miał potwierdzić jej status gwiazdy – „Nie całkiem w raju” – okazał się totalną klapą. Do dziś wraca historia o dwóch filmach: „9 i pół tygodnia” i „Nagim instynkcie”, w których aktorka odrzuciła role. Oba do dzisiaj są wielkimi hitami. Oba sprawiły, że Kim Basinger i Sharon Stone stały się ikonami popkultury. Jak pisze Marta Górna, reżyser Paul Verhoeven był zachwycony Joanną i chciał, by w „Nagim instynkcie” zagrała. „Ilość golizny ją jednak zniechęciła”. Joanna Pacuła odrzuciła także role w „Batmanie” Tima Burtona z 1990 roku. To aż dziwne, że mając u boku męża, który Hollywood znał od podszewki, popełniała takie błędy. A może to część aktorskiego ryzyka i koniecznego szczęścia. Czytaj też: Ewa Pacuła pragnęła być jak jej starsza siostra. Joanna Pacuła zabrała ją za ocean i otoczyła matczyną opieką Gwiazda dzisiaj Dziś Joanna Pacuła żyje znacznie spokojniej niż w czasach hollywoodzkiego blasku. Mieszka w Los Angeles, ale regularnie odwiedza rodzinny Tomaszów Lubelski. Z Kochem dawno się rozstała. Nie wyszła po raz drugi za mąż. W jednej z rozmów sprzed lat przyznała, że nie ma statusu gwiazdy. I dodała: „Jestem w zawodzie, jestem pracującą aktorką. To już bardzo dużo, ponieważ tu jest 80 procent aktorów bezrobotnych”. Szkoda, że od dawna nie udziela wywiadów, a jeszcze bardziej, że nie zagrała od lat w żadnej polskiej produkcji. Radosław Piwowarski myślał o obsadzeniu Pacuły w roli Marioli Wafelek w „Pociągu do Hollywood” w 1987 roku. Wydawała się idealna do zagrania dziewczyny z prowincji, która trafia do filmowej mekki. Ale ostatecznie nie doszło nawet do wysłania scenariusza, a rolę zagrała brawurowo Katarzyna Figura. Pod koniec lat 90. miała pojawić się w „Operacji Samum” Władysława Pasikowskiego, ale okazała się za droga. Może jeszcze wszystko przed nią. Marta Górna uważa, że Joanna Pacuła była w Polsce przez lata niedoceniana, traktowana protekcjonalnie. Chętniej widziano w niej cyniczną żmijkę, jak w konflikcie z Czyżewską, niż kobietę, która potrafiła zrobić karierę w jednym z najtrudniejszych przemysłów filmowych na świecie. Wystarczył jeden, niezbyt udany wywiad, by wypominać jej, że pozuje na Amerykankę i zapomniała polskiego. A przecież naprawdę podbiła Hollywood, a potem po prostu żyła i pracowała. Może właśnie dlatego jej historia jest tak fascynująca. Bo zamiast hollywoodzkiej bajki przypomina prawdziwe życie. Tekst Agnieszka Dajbor ___________________________ Tekst ukazał się w najnowszym numerze magazynu VIVA! nr 6/2026
Nieznany tekst Lema odnaleziony po latach. Napisał go jako dziecko. O czym marzył najsłynniejszy na świecie polski pisarz?
Jest bez wątpienia jednym z najbardziej znanych polskich pisarzy na świecie. Jednym z dwóch, którego książki ekranizowano w Hollywood. Wydawać by się mogło, że biografia tak popularnej postaci nie kryje już żadnych tajemnic. Nic bardziej mylnego. Właśnie odnaleziono nieznane opowiadanie Stanisława Lema. Gdy je napisał, miał tylko 14 lat.
Wygląda to jak dobry pomysł z gatunku science fiction. W dwudziesta rocznicę śmierci Stanisław Lem w niezwykły sposób przypomniał o sobie i do nas "powrócił". Właśnie odnalezione zostało jego nieznane wcześniej opowiadanie. Napisał je jako czternastoletni chłopiec. Na opowiadanie pisarza natrafił znawca twórczości Lema, Wiktor Jaźniewicz. Znalazł je w cyfrowym archiwum Uniwersytetu Marii Skłodowskiej-Curie w Lublinie. Tekst "Zaczarowana historia" ukazał się w 1936 roku w lwowskiej gazecie "Polska Niepodległa", utrzymany jest w tonie czarnego humoru. Stanisław Lem podpisał się jako "uczeń klasy III. gimn." W świecie nauki nazwalibyśmy to odkryciem archiwalnym. W świecie Lema – raczej pęknięciem w czasie, przez które przeszłość nagle wdziera się do teraźniejszości. Czytaj także: Remigiusz Mróz żyje w zaciszu, na koncie ma miliony. Dopiero po latach ujawnił długo skrywany sekret Stanisław Lem jest jednym z najwybitniejszych polskich pisarzy, futurologów, myślicieli. Jego powieści odmieniły literaturę science fiction. Ma wielbicieli na całym świecie. Na jego książkach takich, jak „Solaris”, „Cyberiada”, „Dzienniki gwiazdowe”, czy „Opowieści o pilocie Pirxie” wychowały się pokolenia. Był tłumaczony na 41 języków. Jego powieści i opowiadania wiele razy przenoszono na ekran. W hollywoodzkiej ekranizacji „Solaris” z 2002 roku zagrały gwiazdy - George Clooney i Natascha McElhone. Jego imieniem nazwano planetoidę 3836 Lem oraz ulice w Krakowie i Wieliczce. Na nagrobku pisarza widnieje łacińska sentencja: "Feci, quod potui, faciant meliora potentes" - "Zrobiłem, co mogłem, kto potrafi, niech zrobi lepiej". Stanisław Lem według badań był najinteligentniejszym dzieckiem w południowej Polsce Stanisław Lem urodził się w 1921 roku we Lwowie, w zasymilowanej żydowskiej rodzinie. Jego ojciec był cenionym lekarzem laryngologiem i społecznikiem. Stanisław był kuzynem słynnego poety i tekściarza Mariana Hemara. Jako chłopiec miał głowę pełną wynalazków. Marzył, że pójdzie na Politechnikę Lwowską i zostanie inżynierem. Chciał studiować projektowanie maszyn, nauki techniczne. Gdyby nie wojna, może zrealizowałby ten plan i myślał, jak posłać ludzi na Marsa. Jako nastolatek zapełniał zeszyty projektami różnych urządzeń, na przykład przekładni międzyplanetarnej. Teraz okazało się, że już wtedy miał też wyobraźnię literacką. Jako uczeń został uznany przez komisję badającą iloraz inteligencji u ówczesnych gimnazjalistów za najinteligentniejsze dziecko w południowej Polsce. W czasie okupacji Lwowa najpierw przez Sowietów, potem przez Niemców pracował na fałszywych papierach. Jego najbliższa rodzina cudem ocalała z pogromów, w 1945 roku wrócili do Polski, zamieszkali w Krakowie. Lem studiował tam medycynę. W czasie praktyk trafił na oddział położniczy, asystował przy 20 porodach i przy cesarskim cięciu. Ostatecznie uznał, że medycyna nie jest dla niego. Dyplomu nie zrobił. Miał wyobraźnię pełną niezwykłych światów, ale mówił: ja jestem staroświecki Debiutował w latach 40. pisząc wiersze, niektóre drukował w satyrycznym piśmie "Kocynder": „Był raz sobie pewien zbrodzień, który lubił trupa co dzień”. W nawiązywaniu kontaktów pomagała mu zaprzyjaźniona Wisia Szymborska. Jako prozaik debiutował powieścią „Astronauci”. Stanisław Lem, zanurzony w fantastyce naukowej, przewidział rozwój technologii, na przykład nadejście ery mediów elektronicznych i czytników e-booków. Pisał o tym już w 1961 roku w powieści „Powrót z gwiazd”. Jego bohater ma miniaturowy kryształek, na którym mieści się cała Encyklopedia Brittanica. Jednak sam pisarz mówił w rozmowie-rzece „Tako rzecze...LEM”, że nic mu nie zastąpi prawdziwej, papierowej książki. Porównywał tę sytuację do plastikowych lalek naturalnych rozmiarów, które dają złudzenie dotyku ludzkiej skóry, mogą uprawiać seks, i nawet mówią czułym głosem. Są jednak tylko substytutem, sztucznym tworem. W swojej wyobraźni stworzył też wizję międzyplanetarnej sieci komputerowej. Dzisiaj, na razie z tej ziemskiej na co dzień korzystamy. Był jednak bardzo sceptyczny w ocenie technologii i jej wpływu na świat, także destrukcyjnego. Ostrzegał przed kontrolowaniem ludzi na masową skale. Miał powiedzieć: „Dopóki nie skorzystałem z internetu, nie wiedziałem, że na świecie jest tylu idiotów”. Wypowiadał się na wiele tematów, które i dzisiaj budzą emocje - przerywanie ciąży, eutanazja, transplantologia. W ironicznym opowiadaniu „Przekładaniec” pisał o lekarzach, jak o mechanikach samochodowych, którzy traktują ciało ludzkie, jak maszynę. Bohater - kierowca wyścigowy, tak wymienia narządy, że staje się częścią własnej żony. To opowiadanie sfilmował Andrzej Wajda, w 1968 roku , grali w nim między innymi Bogumił Kobieła, Anna Procnal. Pokochał raz i na zawsze. Ale miał swoje słabostki Stanisław Lem, który w swojej wyobraźni tworzył niezwykłe światy, w życiu codziennym był bardzo spokojnym człowiekiem. Całe życie spędził u boku jednej kobiety, lekarki Barbara Lem. Poznali się jeszcze w czasie studiów medycznych i pozostali razem przez całe życie — co w przypadku tak wybitnej i intensywnej osobowości nie było wcale oczywiste. Ich związek nie należał do tych spektakularnych czy burzliwych, które często trafiają na pierwsze strony biografii. Był raczej cichy, stabilny i oparty na głębokim porozumieniu. W 1968 roku na świat przyszedł ich jedyny potomek, syn Tomasz Lem, który dzisiaj sam jest ojcem córki Anny. Mieszka w Krakowie, ale studia skończył w Ameryce, na prestiżowym Princetown University. Jest też autorem wspomnieniowej książki o ojcu i swojej rodzinie "Awantury na tle powszechnego ciążenia". Barbara Lem była dla pisarza kimś znacznie więcej niż tylko towarzyszką życia. Wspierała go w codzienności, która bywała trudna — zwłaszcza w latach 80. kiedy Lemowie zdecydowali się na emigrację. Wyjechali najpierw do Berlina Zachodniego, potem do Wiednia. To ona tworzyła dla niego przestrzeń, w której mógł pracować, myśleć i pisać. Można powiedzieć, że podczas gdy Lem eksplorował kosmosy i światy możliwe, ona dbała o to, by miał do czego wracać. Pośredniczyła w jego kontaktach ze światem, każdy kto chciał umówić się z Lemem, najpierw trafiał do jego żony. Czytaj także: Jacek Dehnel i Piotr Tarczyński razem żyją, razem piszą. I nie kryją: "Fascynuje nas kobiecość! Ich relacja była też pewnym kontrapunktem dla jego twórczości. W książkach Lema często pojawia się samotność, niemożność pełnego porozumienia, bariery komunikacyjne — jak w „Solaris”, gdzie kontakt z obcą inteligencją okazuje się dramatycznie nieosiągalny. Tymczasem w życiu prywatnym Lem miał obok siebie osobę, z którą rozumiał się bez słów. Nie oznacza to oczywiście, że był postacią pomnikową. Wręcz przeciwnie — miał swoje przyzwyczajenia i słabości. Uwielbiał słodycze, marcepanu i chałwy nie przestał jeść nawet gdy chorował na cukrzycę. Papierki po cukierkach chował przed rodziną, zacierał ślady. Lemowie mieszkali w domu z ogrodem, który by dla pisarza całym światem. „Żyjemy, wieś cicha, czasem ktoś (…) się zesra albo kogo zarżną. Poza tym spokój. Psy oba tłuste bardzo i krnąbrne, przeszkadzają, każą się lizać, drapać, jedzą drogo i dużo, Basia zabrania bijać. Przykre”, pisał Lem do zaprzyjaźnionego Sławomira Mrożka, relacjonując podkrakowską codzienność. Autor „Cyberiady” pozostawił po sobie bogatą korespondencję, jednak żona pojawia się w jego listach zazwyczaj jako oczywisty i stały element życia codziennego, ktoś porządkujący to życie i wprowadzający rozmaite zasady. Martwił się, że pracuje jako rentgenolog, martwił się, że jest wątła, szczupła. Bo jak pisał pół żartem "u dobroho muża żona jak róża” Stanisław Lem zmarł 27 marca 2006 roku , miał 85 lat. Jego żona powiedziała po latach, że gdy wchodzi do ich domowej biblioteki, patrzy na fotel męża jest za każdym razem zaskoczona, że go nie ma. Przeżyła męża o dziesięć lat, odeszła w 2016 roku. Odnalezienie opowiadania Stanisława Lema, z czasów gdy był nastolatkiem to jego niezwykłe przypomnienie o sobie i powrót w rocznicę śmierci.
Była najbogatszą kobietą świata, żyła jak królowa. A jednak dziedziczka urodowego imperium nie uniknęła skandalu. Jej historia wciąż budzi emocje!
Liliane Bettencourt miała wszystko – fortunę sięgającą 40 miliardów dolarów, nazwisko, które otwierało każde drzwi, i życie niczym z „Downton Abbey”. Dziedziczka imperium L’Oréal przez lata pozostawała w cieniu, strzegąc swojej prywatności jak największego skarbu. A jednak za murami paryskiej rezydencji rozgrywała się historia pełna emocji, nieoczywistych relacji i decyzji, które na zawsze zmieniły jej los.
Niedawno do kin trafił film „Najbogatsza kobieta świata” z francuską gwiazdą Isabelle Huppert w roli głównej. Jest on inspirowany historią życia dziedziczki imperium kosmetycznego L’Oréal. Liliane Bettencourt była traktowana we Francji jak królowa. A jednak stała się bohaterką głośnego rodzinnego dramatu. Historia Liliane Bettencourt. Dziedziczka urodowego imperium żyła jak królowa Była najbogatszą kobietą świata. Jej majątek obliczano na 40 miliardów dolarów. Liliane Bettencourt jako jedyne dziecko Eugène’a Schuellera, założyciela słynnej firmy L’Oréal, odziedziczyła kosmetyczne imperium. We Francji porównywano ją z brytyjską królową Elżbietą. Z kolei jedna z bohaterek dokumentu o Bettencourt (do obejrzenia na Netflixie) mówi, że miliarderka żyła jak w serialu „Downton Abbey” – w wystawnej rezydencji, otoczona przez służbę gotową na każde jej skinienie. Inna sprawa, że była podsłuchiwana i nagrywana przez zaufanego kamerdynera, który podkładał mikrofon pod serwetkę na stoliku z przekąskami. I nigdy nie został złapany, choć cały dom był wiele razy sprawdzany pod kątem podsłuchów. W końcu rodzina Bettencourtów przyjaźniła się z elitą władzy, ale o tej historii później. Liliane miała klasę, była inteligentna, bystra. Wiedziała, że jest sławna, ale chciała być nieznana. Nie znosiła życia w blasku fleszy. Wyznawała pierwsze przykazanie europejskiej arystokracji: „Nigdy nie wyjaśniaj, nigdy się nie tłumacz”. Jednak pod koniec życia, gdy dobiegała dziewięćdziesiątki, ta zasada obróciła się przeciwko niej. Jej prywatność została naruszona, a nazwisko połączono z aferą Bettencourt, nazywaną „francuską Watergate”. Czytaj też: TYLKO W VIVIE! opowiedział o trudnej przeszłości. Tomasz Włosok o przełomie, który wszystko zmienił Córka swojego ojca Liliane Bettencourt przyszła na świat w 1922 roku w Paryżu. Była jedynym dzieckiem Eugène’a Schuellera, który stworzył fundamenty imperium L’Oréala. Był synem piekarza i genialnym chemikiem. Swoje pierwsze nowoczesne farby do włosów tworzył w łazience, w małym dwupokojowym mieszkaniu. Nie wiedział, że tworzy właśnie historię wielkiej firmy. W 1909 roku ożenił się z Louise Berthe, zwaną Betsy. Szczęście rodzinne nie trwało długo. Betsy zmarła, gdy dziewczynka miała pięć lat. Liliane dorastała w internatach, wakacje spędzała w fabrykach ojca, myjąc butelki i naklejając etykiety na kosmetyki. Schueller był nie tylko geniuszem. Był także skrajnym prawicowcem, antysemitą, popierał faszystów. Nie ma sensu analizować tu jego poglądów. Warto jednak przypomnieć, że miał też jasne wyobrażenie o roli kobiet: „Zasadą jest, że mężczyźni powinni pracować, a kobiety siedzieć w domu”, pisał w 1942 roku. Nie wysłał Liliane na uniwersytet i nie powierzył jej żadnego istotnego stanowiska w swojej firmie. W ogóle nie przychodziło mu do głowy, że kobieta może stać się liderką. A ona się nie buntowała. Sprawdź też: Zaczęło się od skandalu, skończyło wielką miłością. Goldie Hawn i Kurt Russell są razem od ponad czterech dekad i wciąż zachwycają Tylko dziedziczka? Potem zarzucano jej czasem, że była „tylko dziedziczką”. To prawda, nie stworzyła własnej firmy, ale z tą odziedziczoną dobrze sobie radziła. Po śmierci ojca w 1957 roku przejęła kontrolę nad rodzinnym biznesem. Choć stroniła od blasku fleszy i rzadko udzielała wywiadów, miała ogromny wpływ na rozwój L’Oréala. To pod jej skrzydłami marka zmieniła się w globalne imperium ze słynnym hasłem „Jesteś tego warta”. Jednocześnie zmagała się z poważnymi kłopotami zdrowotnymi. W młodości zachorowała na gruźlicę, pozostałością po chorobie była głuchota. Liliane czytała nieraz z ruchu warg. Niektórzy śmiali się, że wiedziała, kiedy być głucha. Była jedną z gwiazd światowej śmietanki towarzyskiej. Na zdjęciu z legendarną Marią Callas w drodze na galę UNESCO, Paryż, 1968 rok. Samotna żona Życie osobiste? W 1950 roku wyszła za mąż za francuskiego polityka André Bettencourta. Męża, który pochodził z katolickiej, szlacheckiej rodziny, wybrał jej ojciec. Znali się z André, obaj mieli podobne, skrajnie prawicowe poglądy. Jednak André w 1943 roku zmienił front i przystąpił do francuskiego ruchu oporu. To pomogło mu zachować dobre imię, a teściowi wykaraskać się z kolaboranckich opresji. Liliane nie miała ochoty na ślub, ale zgodziła się dla ojca. Z André doczekali się jednego dziecka, córki Françoise. Przeżyli razem blisko 60 lat, do śmierci André w 2007 roku. Mieszkali w ogromnej rezydencji w Neuilly-sur-Seine, jednej z najdroższych podmiejskich dzielnic Paryża. Jeśli byli szczęśliwi jako para, to na swój sposób. André był ukrytym gejem, raczej przyjacielem swojej żony niż kochankiem, mieli zresztą osobne sypialnie. W dokumencie „Skandal Bettencourt: Jak oszukano najbogatszą kobietę świata” widać samotną kobietę w ogromnym, pustym domu. Jeden z rozmówców mówi, że Liliane była samotna i potwornie znudzona. W latach 80. najbogatsza kobieta świata zaczęła się starzeć, nie lubiła swojego wyglądu, postępująca głuchota sprawiła, że czuła się wyizolowana. Zaczęła mieć początki demencji. Czytaj też: Miał miliony na koncie i stał się legendą, ale dla rodziny porzucił Hollywood. O drugie małżeństwo dbał, bo pierwsze zniszczył na własne życzenie Niedoszły syn Była dobrze po sześćdziesiątce, gdy w jej życiu pojawił się młodszy o 25 lat François-Marie Banier, ekscentryczny fotograf, pisarz, gej, bywalec paryskich salonów. Miał zrobić Liliane sesję zdjęciową do elitarnego magazynu „Egoïste”. Udała się wspaniale. Krążyły plotki, że w rzeczywistości był kochankiem jej męża André. Stąd jego obecność. Inni twierdzili, że lisa do kurnika wprowadziła nieopatrznie córka dziedziczki, namawiając matkę na sesję. Ich relacja szybko wykroczyła poza zawodową znajomość. François-Marie Banier był głośny, prowokacyjny, bezczelny, czasem wulgarny. Nie przypominał ludzi ze sztywnej francuskiej burżuazji. Służbę szokowało, że sikał na klomb z różami. Mówili, że jest źle wychowany. Rozmawiali o sztuce, filozofii i literaturze. Krytykował jej stroje, ścierał jej szminkę z ust, mówiąc, że jest okropna. Żartował, ale i schlebiał. Jak pisali biografowie Liliane Bettencourt, wyciągnął ją ze skorupy, oprowadzając po galeriach sztuki, muzeach, teatrach i domach aukcyjnych. Sama Liliane powiedziała: „Odżyłam przy nim”. Zaczęła obsypywać Baniera prezentami: dziełami sztuki, nieruchomościami, gotówką, polisami ubezpieczeniowymi. Łączna wartość darowizn sięgnęła niemal miliarda euro. Dla niej były to upominki, gesty przyjaźni i wdzięczności. Dla jej córki – dowód manipulacji. W jednym z wywiadów Liliane Bettencourt przyznała, że była hojna. „Ale czy to źle? Czy można potępiać za hojność?”, pytała. Konflikt matki i córki Relacje Liliane z jedyną córką, Françoise Bettencourt Meyers od zawsze były trudne. Françoise była introwertyczna, chłodna. Gdy w życiu Liliane pojawił się Banier, Françoise poczuła się zagrożona, jakby fotograf próbował zająć jej miejsce. Może była zazdrosna o matkę. W 2007 roku Françoise złożyła zawiadomienie do prokuratury. „On wyszydził mojego ojca, zmanipulował moją matkę. Rozbił naszą rodzinę”, mówiła. Oskarżyła Baniera o „abus de faiblesse” – wykorzystywanie słabości osoby starszej. Afera stulecia Sprawa szybko wymknęła się spod kontroli. Potajemne nagrania rozmów Liliane z doradcami finansowymi, wykonane przez kamerdynera, ujawniły podejrzenia o unikanie podatków, konta w Szwajcarii, finansowanie kampanii politycznych, a nawet tropikalną wyspę na Seszelach przeznaczoną dla Baniera. Skandal dotknął samych szczytów władzy, w tym prezydenta Nicolasa Sarkozy’ego, którego podejrzewano o korzystanie z pieniędzy Bettencourtów na finansowanie kampanii. Niczego jednak nie udowodniono. W 2011 roku sąd uznał Liliane Bettencourt za niezdolną do samodzielnego zarządzania majątkiem. Zdiagnozowano u niej chorobę Alzheimera. Banier został skazany na trzy lata pozbawienia wolności w zawieszeniu, a część majątku musiał zwrócić. Liliane Bettencourt zmarła w 2017 roku. Jej historia pozostaje jednym z najbardziej poruszających obrazów samotności w świecie absolutnego bogactwa. Sprawa, która zaczęła się jako rodzinny spór majątkowy, przerodziła się w wielką aferę finansowo-polityczną, która trwała niemal dekadę. Poraniła wszystkich, poczynając od Liliane, która te koszmary przechodziła u schyłku życia. Nie ma tu jednak czarno-białych postaci, bo trudno się dziwić Françoise, która bała się, że François-Marie Banier przejmie cały majątek rodziny. Jej matka nie była pierwszą starszą kobietą, od której brał pieniądze. Głośny we Francji proces pokazał, że nawet na szczycie świata można zostać bezbronnym. I że czasem największym luksusem nie jest fortuna, lecz prawdziwa miłość i szacunek drugiego człowieka.
Zaczęło się od skandalu, skończyło wielką miłością. Goldie Hawn i Kurt Russell są razem od ponad czterech dekad i wciąż zachwycają
Goldie Hawn i Kurt Russell od dekad udowadniają, że prawdziwa miłość nie potrzebuje ślubu ani schematów. Choć poznali się już w 1968 roku, ich uczucie rozkwitło dopiero lata później i przetrwało mimo przeciwności. Dziś tworzą jedną z najbardziej niezwykłych i trwałych relacji w Hollywood.
Nie ma drugiej takiej pary w Hollywood. Goldie Hawn i Kurt Russell zaprzeczają wszelkim schematom. Choć są hollywoodzkimi gwiazdami, tworzą niemal idealną, spokojną rodzinę. Są sobie wierni od lat. Nie sformalizowali związku. „Nie, nigdy się nie pobraliśmy, ale jedną rzeczą, która wciąż rośnie, jest nasza miłość” , pisała Goldie Hawn. I dodała: „Jesteś dziki, błyskotliwy, kochany, dziecinny, idealnie wkurzający, ojciec najwyższy i głęboko zabawny! Nie wyobrażam sobie życia bez ciebie w żadnym wieku, Kurt Russell. Jesteś zdobyczą. I jesteś cały mój”, wyznała gwiazda. Dzieli ich niewielka różnica wieku. Goldie jest starsza od ukochanego o 6 lat – ona urodziła się w 1945 roku, on w 1951. Jakie były losy ich miłości? Goldie Hawn i Kurt Russell poznali się w szalonych latach 60. Oboje są wielkimi gwiazdami. Goldie Hawn znamy choćby z filmowego hitu „Zmowa pierwszych żon”. Kurt Russell grał zwykle twardzieli, fani pamiętają go w filmu „Ucieczka z Los Angeles”, czy przeboju „Tombstone”. Z Goldie Hawn poznali się w 1968 roku na planie filmu Disneya „Jedyna oryginalna orkiestra rodzinna”. Ona miała 21 lat, a on 16. Goldie była śliczną eteryczną blondynką, nie zainteresowała się wtedy bliżej Kurtem i trudno się dziwić. Był dzieciakiem. Poza tym oboje przysięgali sobie, by nie wchodzić w związek z innymi aktorami. Ponownie spotkali się po kilkunastu latach, w 1983 roku, znowu na planie filmowym. Goldie Hawn wspominała: „Wiele lat później spotkaliśmy się znowu, polubiłam go i przypomniałam sobie, że bardzo lubiłam go już wcześniej, gdy się poznaliśmy”. Z kolei Russell nie był wtedy w najlepszej formie. Źle znosił rozwód z ówczesną żoną i często imprezował. „Miałem strasznego kaca, Goldie prawie nie znałem, pamiętałem tylko, że kiedyś razem pracowaliśmy. (...) , opowiadał aktor w rozmowie z Conanem O'Brienem. Mimo to dawna znajoma od razu mu się spodobała i zaproponował jej randkę. „Gdy ją zobaczyłem na castingu do filmu »Szybka zmiana«, wypaliłem: »masz świetną figurę«", opowiadał w talk-show. Umówili się na randkę. Jak się okazało, to była randka z… policją. Goldie kupiła dom dla siebie i dzieci, ale nie miała jeszcze do niego kluczy. Postanowili się włamać. Zaniepokojeni sąsiedzi wezwali stróżów prawa, którzy nakryli parę w sypialni. „Od razu się dogadaliśmy i zgodziliśmy się: "Bawmy się razem, dopóki nam się nie znudzi". Tak minęły 43 lata”, mówił Kurt Russell dla "The Wall Street Journal". Czytaj też: Dzisiaj 77. urodziny obchodzi aktorka Goldie Hawn! Jak zmieniła się na przestrzeni lat? Goldie Hawn o Kurcie Russellu: Widziałam jak wspaniale traktuje moje dzieci Goldie Hawn miała dwoje dzieci ze związku z muzykiem Billem Hudsonem - znaną dzisiaj aktorkę Kate Hudson i jej brata, również aktora, Olivera Hudsona. Ujęło ją, że Kurt pokochał jej dzieci, był dla nich jak najlepszy ojciec. Kate Hudson go uwielbia, napisała na Instagramie z okazji Dnia Ojca, że jest szczęściarą, że ma takiego tatę. Wychowywał ją, jak biologiczny ojciec, którego w jej życiu zabrakło. „To naprawdę mnie poruszyło, kiedy patrzyłam na moje dzieci, kiedy przychodziły na plan i jak on się z nimi obchodził” opowiadała Goldie Hawn. „Był niesamowity w ich towarzystwie. Taki naturalny i opiekuńczy”, mówiła gwiazda. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2025/04/2W9XKHA-5644fab.jpg" width="5384" height="3640" alt="2W9XKHA Los Angeles, California, USA 13th October 1996 (Exclusive) Actor Kurt Russell, Actress Goldie Hawn, daughter Actress Kate Hudson and son Actor Oliver Hudson on October 13, 1996 in Los Angeles, California, USA. Photo by Barry King/Alamy Stock Photo" title="Los Angeles, California, USA 13th October 1996 (Exclusive) Actor Kurt Russell, Actress Goldie Hawn, daughter Actress Kate Hudson and son Actor Oliver Hudson on October 13, 1996 in Los Angeles, California, USA. Photo by Barry King/Alamy Stock Photo" /> Po trzech latach związku para doczekała się własnego dziecka - syna Wyatta Russela. Do klanu należy także syn Kurta Russela z pierwszego małżeństwa Boston Russel. Wszyscy tworzą szczęśliwą patchworkową rodzinę. Dzisiaj w Hollywood już legendarną. Wszyscy są aktorami, choć wybiła się tylko Kate Hudson. Para doczekała się także siedmiorga wnuków. W Hollywood mówi się, że Goldie Hawn i Kurt Russel potrafią zmienić oficjalną premierę filmową w rodzinne wydarzenie – przychodzą z córką, synami, wnukami. „Oboje jesteśmy niezależni finansowo i zamożni. Wspaniale wychowaliśmy nasze dzieci; to wspaniali ludzie. Świetnie sobie z tym poradziliśmy i nie musieliśmy brać do tego ślubu. Lubię budzić się każdego dnia i widzieć go przy sobie, wiedząc, że mam wybór. Naprawdę nie ma powodu, żeby wychodzić za mąż”, opowiadała aktorka w rozmowie z Women's Day w 2007 roku. Zobacz też: Miłość silniejsza niż tajemnice i strach. ​Historia Richarda Chamberlaina i jego ukochanego Kurt Russel o miłości do Goldie Hawn Goldie Hawn i Kurt Russell otrzymali w 2017 roku własne gwiazdy w Hollywood, w Alei Sław. "Ceremonia okazała się pełna emocji. To była uczta miłosna”, powiedziała Goldie Hawn, magazynowi „People”. Ukochany wyznał jej: „Zawsze będę cię kochać” . Nie miałam pojęcia, że ​​będzie tak pięknie, zwierzała się aktorka. Kurt Russell powiedział też, że to Goldie Hawn zawdzięcza swoje cudowne życie. „Po prostu Goldie, cenię cię. Wszystkie gwiazdy na niebie lub na bulwarze nie mogą się z tym równać... Nie ma nikogo innego, obok kogo wolałbym żyć niż Ty”. Czytaj również: Od niedowierzania do trwałej miłości. Jak Anna Czartoryska-Niemczycka i Michał Niemczycki pokonali przeciwności? <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2025/04/GettyImages-2202405064-db6db76.jpg" width="2000" height="3000" alt="THE OSCARS® "The Oscars" will be held on Sunday, March 2, 2025, at the Dolby® Theatre at Ovation Hollywood and will air live on ABC, Hulu and broadcast outlets in more than 200 territories worldwide. (Disney/Eric McCandless)KURT RUSSELL, GOLDIE HAWN (Photo by Eric McCandless/Disney via Getty Images)" title="KURT RUSSELL, GOLDIE HAWN" /> Goldie Hawn i Kurt Russell: przepis na miłość Goldie Hawn mówi, że z Kurtem Russellem są jak dwa filary podtrzymujące dach ogromnego domu. Ten dom to ich związek i rodzina. Gwiazda podkreśla także, jak ważny jest dobry seks i bycie dla siebie miłym. „Seks to coś, co łączy i sprawia, że ludzie czują się silniej związani. „Ale nie chodzi tylko o sam akt, ale o ciepło i intymność, które on tworzy”. Oboje lubią rodzinne życie, często wspólnie gotują, Kurt jest miłośnikiem wina. Mają poczucie humoru, które ratowało ich w czasie konfliktów. Zgodnie twierdzą, że małżeństwo nie jest potrzebne do szczęścia, a najważniejsze jest pielęgnowanie miłości i chęć bycia razem. „Nie chodzi o małżeństwo. Chodzi o ludzi i związek oraz chęć bycia razem. (…) Trzeba po prostu tego chcieć. Nie uważam, żeby był na to inny sposób”, mówiła Goldie Hawn. Zobacz również: Goldie Hawn i Kurt Russell: są razem od czterech dekad. Obrączki nie są im potrzebne do szczęścia W wywiadzie dla People dodawała: „Ważne jest tylko to, że kocham Kurta i on o tym wie. Nie chcę za niego wychodzić, bo małżeński kontrakt wszystko psuje. Wiem coś o tym, miałam dwóch mężów. Jesteśmy z Kurtem na dobre i na złe, przysięgliśmy to sobie w obecności naszych dzieci. A taka przysięga znaczy więcej niż akt ślubu”. 43 wspólne lata Para uczciła 43 wspólne lata. Goldie Hawn wyznała opublikowała pełne czułości wyznanie błyskawicznie poruszyło internautów. „Wszystkiego najlepszego, moja miłości na zawsze. 43 wspólne urodziny. Czy może być większe szczęście?!”, wyznała. W komentarzach zaroiło się od gratulacji, serc i zachwytów nad jedną z najbardziej niezwykłych par Hollywood. Fani nie kryli wzruszenia, podkreślając, że historia Goldie i Kurta to prawdziwy dowód na to, że wielka miłość naprawdę istnieje — i potrafi przetrwać wszystko.
On romansował z Demi Moore i grał w teledysku Britney Spears, ona latami czekała na swoją szansę. Tak wyglądała droga do kariery gwiazd serialu „Virgin River”
Alexandra Breckenridge i Martin Henderson zyskali ogromną popularność dzięki serialowi „Virgin River”. Oprócz tego, że grają w tej samej produkcji łączy je jeszcze jedno - nie wierzyli, że odniosą sukces. Jak to się stało, że mimo trudnych momentów i chwil zwątpienia oboje są dziś są idolami milionów widzów na całym świecie?
Serial „Virgin River”, który można oglądać na Netflix, przyciąga widzów od blisko siedmiu lat. Ta ciepła, emocjonalna historia o miłości, stracie i zaczynaniu życia od nowa zyskała wierne i liczne grono fanów. Nowy, siódmy sezon udowadnia, że ta opowieść wciąż potrafi poruszać i zaskakiwać. Produkcja inspirowana powieściami Robyn Carr po raz pierwszy pojawiła się na ekranach w 2019 roku. Jej główną bohaterką jest Melinda „Mel” Monroe – pielęgniarka, która po tragicznej stracie męża postanawia opuścić Los Angeles i rozpocząć nowe życie w niewielkim, malowniczym miasteczku w północnej Kalifornia. To właśnie tam Mel nie tylko odnajduje spokój, ale także miłość. Jej relacja z Jackiem Sheridanem staje się sercem całej opowieści – pełnym czułości, ale i trudnych doświadczeń związanych z przeszłością oraz walką o wspólną przyszłość. Aktorzy grający główne role stali się ulubieńcami widzów. Alexandra Breckenridge znana jest nie tylko z „Virgin River” Aktorzy grający główne role – Alexandra Breckenridge i Martin Henderson – na początku nie wierzyli, że serial zdobędzie taką popularność. Wszystko jednak zmieniło się wraz z rozpoczęciem zdjęć. „Mimo kilku trudności na początku czuliśmy, że mamy dobrą historię, że dzieje się tu coś wyjątkowego. Wiedzieliśmy, że relacja między Jackiem i Mel może zadziałać i że jest sercem całej opowieści” – mówił Martin Henderson. Rola Mel stała się dla Alexandry Breckenridge przepustką do międzynarodowej kariery. Wcześniej grała głównie w produkcjach klasy B. Wystąpiła m.in. w serialu „American Horror Story”, gdzie zagrała uwodzicielskiego ducha, a także w produkcji „Tacy jesteśmy”, gdzie wcieliła się w postać Sophie. Pojawiła się również w „The Walking Dead” jako Jessie Anderson. W 2025 roku zagrała w komedii romantycznej „Miłość w prezencie”, dziś dostępnej na Netflixie. W tej produkcji wciela się w samotną matkę, która po utracie pracy dorabia, przebierając się za Świętego Mikołaja. Nie poznalibyście jej w tym przebraniu! Były to jednak głównie role drugoplanowe lub wręcz epizody. Dopiero serial "Virgin River" zdał jej to, o co tak długo walczyła - uznanie, rozpoznawalność i szansę na pokazanie pełni talentu. Czytaj także: Powstaje kolejny sezon serialu nagrodzonego Emmy i Złotym Globem. Do obsady dołączy Madonna! Aktorka urodziła się w 1982 roku w Bridgeport w stanie Connecticut. Jej matka miała 19 lat, gdy ją urodziła, studiowała i dorabiała, sprzątając domy. Ojciec, pracujący w kasynie, nie mieszkał z rodziną. Alexandra dorastała w Mill Valley w Kalifornii, gdzie przeprowadziła się jako dziesięciolatka z mamą. Od dziecka próbowała swoich sił w aktorstwie, ale pracowała też jako kierowca i dostawca dla sieci restauracji Big Wangs w Hollywood. Alexandra Breckenridge w 2015 roku wyszła za mąż za gitarzystę Casey Hooper. Jest mamą dwójki dzieci –10 letniego syna Jacka i o rok młodszej córki Billie. W rozmowie z magazynem „People” przyznała, że macierzyństwo było dla niej przełomowym doświadczeniem. Na swoim instagramie ( blisko półtora miliona odwiedzających!) pokazuje jak robi dla dzieci zdrowe soki, przyrządza obiadki. Chroni jednak prywatność dzieciaków i całej rodziny. Razem z mężem wyprowadzili się z Los Angeles i zamieszkali na rancho w Georgii. „Chcieliśmy, by nasze dzieci dorastały blisko natury, mogły się swobodnie bawić i jeździć na rowerze” – opowiada aktorka. Jest dzisiaj szczęśliwą i spełnioną kobietą. Martin Henderson – charyzmatyczny Jack, chłopak Demi Moore Partnerem Mel na ekranie jest Martin Henderson, który wciela się w Jacka Sheridana – byłego żołnierza i właściciela lokalnego baru. Aktor pochodzi z Auckland w Nowa Zelandia. Kocha to miasto do dzisiaj. Karierę rozpoczął jako nastolatek. Popularność przyniosły mu role w produkcjach takich jak „Shortland Street”, „The Ring” czy „Grey’s Anatomy”. Grał Pana Darcy'ego w bollywoodzkiej wersji "Dumy i uprzedzenia" . W „Virgin River” wnosi do swojej postaci mieszankę siły i wrażliwości, dzięki czemu relacja Jacka i Mel należy do najbardziej wiarygodnych wśród współczesnych seriali romantycznych. Martin Henderson nigdy się nie ożenił i – jak sam przyznaje – dziś tego żałuje. Spotykał się m.in. z modelką Aishą Mendez oraz był w związku z Demi Moore po jej rozstaniu z Ashtonem Kutcherem. W jednej z rozmów opowiadał, że u boku starszej od niego o dwanaście lat Demi Moore dojrzał, nabrał dystansu do kariery. Przekonał się , że są rzeczy cenniejsze i ważniejsze niż kolejne role - relacje, uczucia, poznawanie świata. Kiedy poznał Demi, był już znany z horroru "The Ring" i teledysku "Toxic" Britney Spears. Podobno Demi chciała ułożyć sobie z nim życie, fani komentowali, że wreszcie pojawił się fajny facet u jej boku. Ale związek szybko się rozpadł. Obecnie jego partnerką ma być projektantka wnętrz Penny Hay. Aktor bardzo chroni prywatne życie, chociaż uchodzi za playboya, o jego romansach wiadomo niewiele.
Wypatrzył ją w liceum, od 58 lat są nierozłączni. Historia miłości Stefana Friedmanna i jego żony brzmi jak gotowy scenariusz na film
Poznali się w szkolnym korytarzu, a ich historia była pełna emocji. Jednak uczucie okazało się silniejsze niż wszystko inne. Miłość Stefana i Krystyny Friedmannów to opowieść pełna zwrotów akcji, która mimo przeciwności doczekała się szczęśliwego finału.
Krystyna i Stefan Friedmannowie poznali się przypadkiem, w szkolnym korytarzu, a zaczęło się od zaczepnego zdania, które nie zwiastowało wielkiej historii. Mimo życiowych zakrętów i trudnych początków zostali razem na lata. Miłość Stefana i Krystyny Friedmannów to opowieść o wytrwałości, codzienności i uczuciu, które przetrwało wszystko. Stefan Friedmann: dorastanie, młodość Stefan Friedmann jest bardzo popularnym aktorem, satyrykiem, radiowcem. Wszyscy kojarzą go na pewno z serialu „Na kłopoty Bednarski”, w którym grał detektywa z przedwojennego Gdańska. W radio występował w duecie z Jonaszem Koftą, w latach 70. i 80 bardzo popularne były ich „Dialogi na cztery nogi” i skecz „Fachowcy”, z piosenką „Bo dobry Bóg już zrobił, co mógł/ teraz trzeba zawołać fachowca”. Wcielał się też w podróżnika, "Globtrotuara", który w kawiarence "Pod Kwadratowym Globusem" opowiada o swoich przygodach. Pisał piosenki, z których najbardziej znane są chyba: „Cienki Bolek” i „Serce Słowianki, polny kwiat”. Lubił bawić się słowami, wymyślał przysłowia, na przykład „Gdy na drzewach bazie – uważaj na razie”. Urodził się w 1941 roku, jego ojciec Marian Friedmann był aktorem, mama – Halina, legendarną suflerką w Teatrze Dramatycznym w Warszawie. Mówiono, że gdyby nie ona, wpadki zaliczaliby Mieczysława Ćwiklińska, Magdalena Zawadzka, Gustaw Holoubek. Rodzice mieli poczucie humoru, znana jest anegdota, jak ojciec mówił do małego Stefana: „Stefciu, jak będziesz grzeczny, pójdziemy do Michalika (historyczna kawiarnia w Krakowie), zobaczysz, jak ludzie jedzą lody”. Artysta wychowywał się u dziadków w Krakowie, babcia marzyła, że zostanie księdzem. Był nawet ministrantem, służył do mszy w parafii św. Floriana, gdzie proboszczem był wtedy Karol Wojtyła. Kiedyś wygłupiał się za plecami księdza, aż Wojtyła wziął go za ucho i zapytał: „Oj Stefciu, co z ciebie wyrośnie?”. Mimo kłopotów w szkole zawsze uważany był za zdolnego, jako 16- letni chłopiec zaczął grać w radiowych „Matysiakach” – tasiemcu o warszawskiej robotniczej rodzinie. Występował w tym radiowym serialu 25 lat, do stanu wojennego. Zobacz też: Był mistrzem drugiego planu, a prywatnie bał się kobiet. Tajemnicza śmierć Leszka Herdegena do dzisiaj nie została wyjaśniona Mówi o sobie: „Moje życie to jest taki duży zbiór żartów, które bardzo często kończyły się źle”. Tak było na egzaminie do Szkoły Teatralnej. Legendarny Jan Świderski poprosił go, by powiedział coś wesołego. On wypalił „Wesołego Alleluja” i wyleciał za brak szacunku do komisji egzaminacyjnej. W dodatku za wygląd dostał jedynie dwóję z plusem. Ostatecznie egzamin aktorski zdał eksternistycznie. W kabarecie „Hybrydy” poznał Jonasza Koftę, który poradził mu: „Przestań te głupoty swoje mówić w powietrze i zacznij notować, a jeszcze będziesz miał z tego pieniądze". Stefan Friedmann już w latach 70. stał się bardzo popularny. Grał m.in. w „Czterdziestolatku”, „Co mi zrobisz jak mnie złapiesz?”, w wielu filmach i serialach. Pisał skecze, m.in., dla Janusza Gajosa, reżyserował sztuki. Cały czas gra Józefa Modrego w „M jak miłość”. Stefan Friedmann: oblał maturę, poznał przyszłą żonę Początki nie były łatwe. Stefan Friedmann jako nastolatek kilka razy zmieniał szkoły, oblał egzamin dojrzałości. Nauczyciel usłyszał, jak mówił w toalecie: „Maturę to ja mam z palcem w d…”. Wyleciał. Po latach przyznawał, że tego nie żałuje. Bo dzięki powtórce matury spotkał miłość swojego życia. Krystynę poznał na przerwie w liceum. On rozglądał się za ładnymi dziewczynami. Koledzy pokazali mu wtedy jedną z najładniejszych dziewczyn w szkole, śmiali się, że na pewno jej nie poderwie. Ale udało się, choć ich pierwszy dialog nie był zbyt romantyczny. „No i co Wiśniewska?”, zapytał. „No i nic Friedmann”, odpowiedziała mu przyszła wybranka. Początki nie były łatwe. „Ona nie wyrażała mną zainteresowania. A inne dziewczyny owszem! Wszystkie się zachwycały. Tylko nie ona. Była dla mnie wyzwaniem. Ja się wcześniej trochę rozdrabniałem na inne koleżanki […] A ona to widziała i tylko kiwała głową”, tłumaczył w rozmowie z Anną Kalitą. Krystyna nie patrzyła na niego jak na wymarzonego bohatera – wręcz przeciwnie, miała w głowie zupełnie inny ideał i nie widziała w nim kandydata na pierwszą miłość. A jednak Stefan nie zamierzał odpuścić. Zamiast wielkich gestów i drogich prezentów postawił na coś innego – upór i autentyczność. I właśnie to zadziałało. Bo jak sam przyznał, romantyzmu jednak trochę w sobie miał – tylko w zupełnie nieoczywistej odsłonie. „Nie miała wcześniej miłosnych historii, więc marzyła, żeby pierwszy facet był taki, jak w książce przeczytała albo zobaczyła w filmie”, tłumaczył aktor. I dodawał w rozmowie z Anną Kalitą: „Musiałem to sprawdzić. I okazało się, że trochę tej romantyczności we mnie było. Kobiety nie należy kupować prezentami. Siebie trzeba sprzedać jak najlepiej! Pokazać z najkorzystniejszej strony. Starałem się w sobie tę stronę znaleźć. Byłem wytrwały. I Krycha dała mi szansę, być może dlatego, że chciała zobaczyć, jaki ja jestem naprawdę, w środku”. Zobacz też: Kiedy się poznali, od razu wywołali skandal... Kinga Preis i Piotr Borowiec są razem od 28 lat Zamiast romantycznego finału przyszło jednak rozczarowanie. Po balu maturalnym Stefan niespodziewanie zostawił Krystynę i poszedł grać w bilard. Jeden wieczór, jedna decyzja – i wszystko się posypało. Ona miała swoje granice i tym razem nie zamierzała już wybaczać. Wyjechała do Cambridge, a on został z myślą, że właśnie stracił coś naprawdę ważnego. Bo choć znajomi próbowali go pocieszać, jedno było pewne – nie potrafił przestać o niej myśleć. „Chyba wypiłem wtedy za dużo wina. Krysia mi wcześniej dużo wybaczała i myślałem, że tak będzie zawsze. A okazało się, że są granice. Wyjechała do Cambridge, gdzie studiowała angielski dla obcokrajowców. Koledzy na to: "Krycha cię zostawiła, ale nie martw się, wróci!". Ale nie tylko koledzy mnie pocieszali. Ja jednak przez cały czas miałem ją w głowie. To uczucie było najmocniejsze”, relacjonował Annie Kalicie. Nie było wielkich gestów na pokaz, tylko cierpliwość i uczucie, które nie zgasło mimo rozłąki. Stefan pisał do Krystyny listy, nie tracąc nadziei, że jeszcze się spotkają. I kiedy po latach wróciła do Polski, nie wahał się ani chwili – od razu się oświadczył. Dla niego to był moment bez odwrotu, pewność, że ta historia musi mieć szczęśliwe zakończenie. Dziś, po ponad pół wieku razem, ich miłość to dowód, że czas i przeciwności mogą ją tylko wzmocnić. „Jaki ja byłem przejęty! Wiedziałem, że już nie ma żartów. Że jeśli ona się zdecydowała do mnie wrócić, to już musi być happy end. Ładna ta nasza powieść, ale trochę nudna”, zwierzał się. Krystyna i Stefan Friedmannowie: historia miłości Z Krystyną pobrali się w 1968 roku. Nie było im łatwo, mieszkali w wynajętych mieszkaniach albo kątem u rodziców. Dopiero zaczynali zawodowe życie. Żeby utrzymać rodzinę, Stefan Friedmann wyjeżdżał do Ameryki, pracował tam fizycznie, polerował posadzki u amerykańskich bogaczy, był ogrodnikiem. Potem jeździł też oczywiście na tournée jako artysta. Krystyna i Stefan Friedmannowie doczekali się dwóch synów. Jeden z nich - Filip Friedmann jest poukładanym, statecznym biznesmenem, który trafiał już na listę najbogatszych młodych Polaków. Drugi – Wojciech Friedmann, to artysta, pisarz, fotograf. Niespokojna dusza. Zawsze ciągnęło go w świat, odwiedził 80 krajów! Był - jak mówił - poszukiwaczem własnych przygód. Zobacz też: Ludzie go uwielbiali. Zdzisław Maklakiewicz wcielił się w słynnego inżyniera Mamonia w „Rejsie” Stefan Friedmann i jego żona Krystyna mieszkają pod Warszawą, mają swój dom, ogród, psa i kota. Kiedy wnuki były małe, uwielbiały do nich przyjeżdżać. A oni poświęcali im każdą wolną chwilę, czwórka wnuków jest ich radością i dumą. Stefan Friedmann opowiadał w jednej z rozmów, jak jego wnuk Aleks, wyjeżdżając z żalem od ukochanych dziadków, zapytał: „Babciu, a dlaczego wy nie macie dzieci?”.