Jedna rola Elżbiety Zającówny zmieniła całe jego życie. Zakochał się, zanim ją poznał
Zobaczył ją na ekranie i już wiedział, że to ta jedyna. Ich miłość nie była idealna, ale prawdziwa – pełna wzruszeń, prób i czułości. Elżbieta Zającówna i Krzysztof Jaroszyński byli razem blisko 40 lat.
Gdy Elżbieta Zającówna pojawiła się jako zjawiskowa Natalia w kultowej komedii „Vabank” Juliusza Machulskiego, Krzysztof Jaroszyński zakochał się bez pamięci. Mimo że było to początkowo uczucie platoniczne, bo scenarzysta zobaczył ją tylko na ekranie. Miała zaledwie 23 lata i emanowała niecodziennym magnetyzmem. Choć znał ją tylko z kina, już wtedy wiedział, że to kobieta jedyna w swoim rodzaju. I że musi ją poznać… Los nie kazał mu długo czekać. Wkrótce zwrócono się do niego z propozycją napisania sztuki dla warszawskiego Teatru Syrena. Elżbieta grała tam wówczas regularnie. Gdy spotkali się twarzą w twarz, serce Krzysztofa zabiło mocniej. Ale... nie obsadził jej w swoim tekście. Uznał, że jest zbyt młoda do roli. Zającówna poczuła się dotknięta. Była rozczarowana, a może i trochę obrażona. On jednak nie zamierzał się poddawać. Z determinacją godną romantycznego bohatera zapraszał ją na kolacje, przynosił róże, przepraszał. I choć planowana sztuka nigdy nie ujrzała światła dziennego, narodziło się coś znacznie piękniejszego – miłość, która przetrwała próbę czasu. Wspólnie doczekali się córki Gabrieli, przeszli razem przez wzloty i upadki. A ich historia to dowód na to, że prawdziwe uczucie potrafi przezwyciężyć wszystko. Los rozdzielił ich przedwcześnie... Elżbieta Zającówna i Krzysztof Jaroszyński: historia miłości Krzysztof Jaroszyński już wtedy miał ugruntowaną pozycję w świecie artystycznym. Urodzony w 1953 roku w Warszawie, niemal natychmiast po maturze wskoczył na scenę życia publicznego i z miejsca podbił serca słuchaczy. Inteligentny dowcip, błyskotliwość i satyryczna precyzja – to był jego znak rozpoznawczy. Gdy miał zaledwie 21 lat, rozpoczął pracę w legendarnym magazynie radiowym „60 minut na godzinę”, który współtworzyły takie tuzy jak Maria Czubaszek, Jacek Fedorowicz, Jonasz Kofta czy Stefan Friedman. Była to prawdziwa kuźnia talentów i elita polskiego humoru tamtych lat. Szybko stał się jednym z czołowych twórców kabaretu – występował w słynnym „Pod Egidą”, pisał teksty dla gwiazd sceny: Piotra Fronczewskiego, Krystyny Sienkiewicz czy Janusza Gajosa. To spod jego pióra wyszedł m.in. kultowy monolog „Kultura”, który do dziś można znaleźć na YouTubie i który wciąż bawi kolejne pokolenia. Czytaj także: Pusta kawalerka, ledwie 30 metrów. Początki małżeństwa Jolanty i Aleksandra Kwaśniewskich nie należały do łatwych Elżbieta Zającówna przyszła na świat w Krakowie, ale jej historia już od pierwszych chwil była nieco bardziej zawiła. Rodzice marzyli o chłopcu – to miało być spełnienie ich rodzinnych planów. Los jednak zadecydował inaczej. I choć ojciec szybko pokochał swoją córkę, to nie porzucił marzenia o „pomocniku w domu”. Elżbieta od najmłodszych lat była dziewczynką, która potrafiła wbić gwóźdź, obsłużyć wiertarkę i bez wahania wymienić koło w samochodzie. Twarda, niezależna, a przy tym obdarzona niezwykłym urokiem – już wtedy wyróżniała się z tłumu. „Dzięki temu umiem posługiwać się wiertarką, wbić gwóźdź, wymienić koło w samochodzie”, mówiła w jednym z wywiadów. Po drugie, chciała być sportsmenką. Jej życie mogło potoczyć się zupełnie inaczej. Elżbieta Zającówna od dziecka marzyła o karierze sportowej i miała zdawać na Akademię Wychowania Fizycznego. Wszystko szło zgodnie z planem – do momentu badań lekarskich. Diagnoza była jak zimny prysznic: choroba Von Willebranda, rzadka przypadłość powodująca zaburzenia krzepliwości krwi i długotrwałe krwawienia. Sport wyczynowy? Zakazany temat. Nie poddała się. Z wdziękiem i determinacją sięgnęła po plan B – złożyła dokumenty do krakowskiej szkoły teatralnej. I… zdała za pierwszym podejściem. Charyzma, uroda i talent zrobiły swoje. Widzowie szybko ją pokochali – najpierw za role w „Vabank 2”, „Seksmisji”, „CK Dezerterach”, a potem bezgranicznie jako Hankę Trzebuchowską w popularnym serialu „Matki, żony i kochanki”. Stała się jedną z ulubienic polskiego kina lat 80. i 90. CZYTAJ TEŻ: Joanna Kulig dostała nową rolę i jest nie do poznania. Tak wygląda jako Britney Spears Elżbieta Zającówna i Krzysztof Jaroszyński: kryzysy Nie od razu planowali wspólną przyszłość. Zarówno Elżbieta, jak i Krzysztof mieli za sobą emocjonalne bagaże, doświadczenia, które uczyły ostrożności. Małżeństwo? Początkowo nie było nawet tematem rozmów. A jednak… los znów zadrwił z planów. Na początku lat 90. stanęli na ślubnym kobiercu – choć nie obyło się bez przygód. Zapomnieli obrączek. Nerwy, nieporozumienia, cicha kłótnia… aż w końcu ktoś z gości pożyczył im swoje. Mówiono, że to na szczęście. I rzeczywiście, mimo burz, ich małżeństwo przetrwało próbę czasu. Byli jak ogień i woda. Elżbieta – pogodna, uśmiechnięta, potrafiąca cieszyć się drobiazgami. Krzysztof – temperamentny choleryk, często poważny, czasem wręcz ponury. Jak wielu satyryków, prywatnie był daleki od scenicznego dowcipu. Ale to właśnie ta różnorodność ich przyciągała i sprawiała, że nie potrafili bez siebie żyć. „Nie wiem, czy jestem aż takim ponurakiem. Ale prawdą jest, że dość łatwo się irytuję i wpadam w gniew. Co prawda szybko mi też przechodzi. To zasługa żony, która jak nikt potrafi mnie rozładować”, mówił w jednej z rozmów. W tej parze to on był artystą, ona pragmatyczką, która doprowadzała do finału jego pomysły. I królową domu. „Jako osoba o silnym charakterze niczego ze mną nie uzgadnia. Wydaje polecenia i natychmiast je wykonuje. Kiedy na przykład trzeba zawiesić karnisz, natychmiast sięga po wiertarkę. Nie daje mi żadnych szans, bym udowodnił, że doskonale umiem radzić sobie z tego typu zajęciami. Ela w domu jest prawdziwym szefem”, tłumaczył Krzysztof Jaroszyński w rozmowie z Se.pl. Oboje żartowali, że ich związek jest raczej pogodny niż zgodny. Ona pytana kiedyś, jak jest w domu małżeństwa aktorskiego, powiedziała, że podobnie, jak w każdym domu, gdzie dwójka ludzi ciężko pracuje. „Od innych rodzin różnią nas tylko pory powrotów z pracy. Ja na ogół kończę pracę o 22.00, a podczas wyjazdowych występów o 2, 3, 4... w nocy”. ZOBACZ TEŻ: Tak wygląda jedyna córka Elżbiety Zającównej. Co dziś robi Gabriela Jaroszyńska? Elżbieta Zającówna i Krzysztof Jaroszyński: Na chwilę zapomnieliśmy, że się kochamy Byli jedną z najbardziej lubianych par polskiego show-biznesu – piękni, utalentowani, z klasą. Fani śledzili ich każdy krok, a media z czułością opisywały kolejne etapy ich życia. Wiadomo było, że z utęsknieniem czekali na dziecko. Gdy na świecie pojawiła się ich córka, Gabriela, nie kryli wzruszenia. Mała wkrótce dorosła, a dziś Gabriela to niezależna kobieta z pasją. Choć miała swój epizod aktorski w serialu „Graczykowie”, nie poszła w ślady sławnych rodziców. Studiowała japonistykę, jest instruktorką tańca K-Pop i z zaangażowaniem promuje kulturę azjatycką w Polsce. Elżbieta, w momencie narodzin córki, bez wahania odsunęła karierę na dalszy plan. Skupiła się na macierzyństwie i domowym życiu w zaciszu żoliborskiej willi. Krzysztof – wciąż zawodowo aktywny – pracował intensywnie. Ich wspólne życie zaczęło się powoli rozchodzić... Był moment, gdy ich nazwiska znów pojawiły się na łamach kolorowych magazynów – tym razem w kontekście plotek. Media szeptały o domniemanym romansie Krzysztofa Jaroszyńskiego z modelką Iloną Felicjańską. Mówiono, że związek jednej z najbardziej znanych par show-biznesu przechodzi poważny kryzys. Czy była w tym prawda? Tego nigdy nie potwierdzili. Ale jedno jest pewne – nawet jeśli ich relacja stanęła wtedy na zakręcie, potrafili wspólnie przez niego przejść. Cicho, z godnością, bez publicznego prania brudów. Jakby wiedzieli, że ich historia zasługuje na drugą szansę. Elżbieta Zającówna opowiadała w 2011 roku: „Kiedy urodziła się Gabrysia, Krzysztof poczuł się odtrącony. Na chwilę zapomnieliśmy, że się kochamy. Szybko jednak doszliśmy do wniosku, że musimy ratować nasz związek. Postanowiliśmy poświęcać sobie więcej uwagi, zrezygnowaliśmy z niektórych zawodowych planów — tych, które wymagały od nas ciągłych wyjazdów. Założyliśmy firmę, by pracować na miejscu, w Warszawie” czytamy w SE.pl. ZOBACZ RÓWNIEŻ: Najpierw plotki o rozwodzie, a tu takie wieści. Emilia Komarnicka i Redbad Klynstra rozwiewają wszelkie wątpliwości Nauczyli się być ze sobą Mówiła też, że nauczyli się „być ze sobą”, a nie obok siebie. Elżbieta ze względu na swoją chorobę zrezygnowała z intensywnej pracy aktorskiej. „Nie chcę umrzeć na scenie” - mówiła. Krzysztof mniej występował na estradzie. Zajął się bardziej pisaniem, m.in. scenariuszy do takich seriali jak „Daleko od noszy”, gdzie rolę ordynatora grał niezapomniany Krzysztof Kowalewski, czy „Graczykowie”. Założyli firmę producencką „Gabi” nazwaną tak na cześć córki. Elżbieta Zającówna angażowała się w działalność charytatywną, była wiceprezesem fundacji Polsat, mówiła, że jej choroba nauczyła ją dostrzegania potrzeb innych, a zwłaszcza dzieci. Ich życie raz jeszcze wystawione zostało na próbę w 2015 roku. Krzysztof Jaroszyński przeżył poważny wypadek samochodowy – prowadzony przez niego BMW zderzył się z TIR-em. Widok auta mroził krew w żyłach, a on sam jeszcze długo wracał myślami do tamtego dnia. Sam przyznawał, że to, że wyszedł z tej kraksy praktycznie bez szwanku, to nawet nie było szczęście. To był cud. „28 lipca, kilka minut po 10 rano, otrzymałem drugie życie”, napisał. Mąż Elżbiety Zającówny podziękował wtedy w emocjonalnym wpisie swojemu synowi Mikołajowi, który przyjechał po niego do szpitala w Świeciu, tuż po wypadku, żonie i córce oraz lekarzom, którzy zajęli się nim „niczym w amerykańskim serialu”. Dziękował też sile wyższej, św. Krzysztofowi, patronowi kierowców. „I mojemu Patronowi, którego obrazek nad przednią szybą cudem ocalał nietknięty...” Krzysztof Jaroszyński prowadzi kabaret „PanDemon”, w wielu teatrach grana była jego sztuka „Roma i Julian”, komentuje różne zdarzenia na swoim Facebooku. Elżbieta Zającówna grała sporadycznie, w 2020 roku można ją było zobaczyć na przykład w serialu „Mały zgon” na Canal+. Pytana w czasie jednego z internetowych czatów, czy czuje się spełniona jako kobieta i aktorka, mówiła: „Tak, ja zawsze powtarzam, że czuję się szczęśliwą osobą, zarówno w życiu, jak i w zawodzie”. Los rozdzielił małżonków zbyt wcześnie. Elżbieta Zającówna nie żyje W dniu 28.10.2024 roku media obiegły smutne wieści o śmierci Elżbiety Zającówny. Miała zaledwie 66 lat. O jej śmierci poinformował Związek Artystów Scen Polskich. ZOBACZ TEŻ: Była dla niej całym światem. Elżbietę Zającównę łączyła z córką wyjątkowa więź <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgmkb1uq-53e3385.jpg" width="1600" height="2424" alt="N/z Krzysztof Jaroszynski z corka Premiera spektaklu "BIZNES" w rezyserii Jerzego Bonczaka Warszawa , Polska . 2010-10-08 .,Image: 427253311, License: Rights-managed, Restrictions: , Model Release: no, Credit line: Krzysztof Kuczyk / Forum" title="Premiera spektaklu "BIZNES" w rezyserii Jerzego Bonczaka" />
Urodziła się w jednej z najsłynniejszych rodzin Europy, ale nie chciała żyć jak księżniczka. Wnuczka Grace Kelly poszła własną drogą. Jej historia zaskakuje
Miała wszystko, zanim jeszcze zdążyła wypowiedzieć pierwsze słowo. Urodziła się w jednej z najsłynniejszych rodzin Europy. Jej babką była Grace Kelly – hollywoodzka gwiazda, która została księżną Monako, matką – księżniczka Karolina. Wydawało się, że życie Charlotte Casiraghi zostało napisane z góry. Tymczasem zamiast dworskiego blasku ona wybrała niezależność.
Nie próbowała zostać drugą Grace Kelly ani kolejną ikoną stylu. Nie budowała kariery na rozpoznawalności, nie szukała rozgłosu i nie zamieniała swojego życia w spektakl dla mediów. Gdy świat zachwycał się jej książęcym wdziękiem, ona wolała czytać Stendhala, dyskutować o Hannah Arendt i godzinami jeździć konno. Zamiast błyszczeć na salonach, zaczęła organizować debaty filozoficzne. Zamiast spełniać oczekiwaniami innych, postanowiła żyć po swojemu. Jej uroda przez lata należała do najczęściej komentowanych tematów w europejskiej prasie. Delikatne rysy twarzy, ciemne włosy i naturalna elegancja sprawiały, że nieustannie porównywano ją do Grace Kelly. Na przełomie pierwszej i drugiej dekady XXI wieku uchodziła za jedną z najbardziej pożądanych europejskich it girls – dziewczyn, które wyznaczały trendy, nie zabiegając o rozgłos. Dziś ten etap ma już za sobą. Nadal zachwyca urodą i stylem, ale coraz częściej postrzegana jest jako osoba, która zbudowała swój wizerunek na kulturze, intelekcie i dyskretnej obecności w życiu publicznym, a nie na modowej sensacji. To właśnie dlatego jest dziś jedną z najciekawszych kobiet europejskich rodzin panujących. Nie dlatego, że pochodzi z rodu Grimaldich, ale dlatego, że potrafiła nadać swojemu życiu własny sens. Czytaj też: Ikona kina rezygnuje z kariery by wstąpić do rodziny królewskiej. Choć trudno w to uwierzyć, ta historia wydarzyła się naprawdę! Biograficzne dzieło z Kidman w telewizji już dziś Prawie jak w bajce Przyszła na świat 3 sierpnia 1986 roku w Monako jako córka księżniczki Karoliny i włoskiego przedsiębiorcy Stefano Casiraghiego. Była kolejną przedstawicielką rodu Grimaldich – jednej z najstarszych panujących dynastii Europy, która od ponad 700 lat włada niewielkim księstwem nad Morzem Śródziemnym. Nazwisko Grimaldi od dawna oznaczało więcej niż tylko rodzinę. Było symbolem prestiżu, władzy i świata, do którego zaglądały miliony ludzi. Na rodzinnych fotografiach wszystko wyglądało idealnie. Kochający rodzice, dwaj bracia, dzieciństwo między pałacem a Lazurowym Wybrzeżem. Można było odnieść wrażenie, że dla tej trójki dzieciaków los napisał gotowy scenariusz. Dwór w Monako odbiegał od innych królewskich rezydencji nie tylko dlatego, że należał do luksusowego, turystycznego raju. Był połączeniem wyrafinowania europejskiej arystokracji i hollywoodzkiego blasku, który wniosła ze sobą Grace Kelly. Był nowocześniejszy i bardziej otwarty niż sztywny, konserwatywny Pałac Buckingham. Księżniczki Karolina i Stefania biegały na dyskoteki, premiery i żyły w stylu śródziemnomorskiej elity. Tragiczna śmierć księżnej Grace w wypadku samochodowym w 1982 roku i osiem lat później śmiertelny wypadek na łodzi motorowej Stefano Casiraghiego przysłoniły na długo ten idylliczny obraz. Charlotte miała zaledwie cztery lata, gdy zginął jej ojciec. Zachowała z tamtego czasu niewiele wspomnień, ale po latach przyznała, że właśnie wtedy po raz pierwszy poczuła, czym jest strata. „Nagle wszystko się zawaliło. Jego śmierć, ból i nieobecność pogrążyły mnie w ciągłym niepokoju”, opowiadała w rozmowie z „Madame Figaro”. Dla księżniczki Karoliny śmierć męża oznaczała także konieczność podjęcia trudnej decyzji. Wiedziała, że jeśli zostanie z dziećmi w Monako, tragedia szybko zamieni się w pożywkę dla paparazzich. Wyjechała więc z Andreą, Charlotte i Pierre’em do Prowansji. Zamieszkali w Saint-Rémy-de-Provence, gdzie dzieci mogły dorastać z dala od nieustannego zainteresowania mediów. Chodziły do zwykłych szkół, miały kontakt z rówieśnikami spoza arystokracji i nie były wychowywane w przekonaniu, że nazwisko daje im jakiekolwiek szczególne prawa. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2026/07/2XPD8BEKOLOR-f6c2a3f.jpg" width="2361" height="3543" alt="Portret rodzinny: na kanapie księżniczka Karolina z Andreą, Charlotte i małym Pierre'em, za nią książę Rainier III oraz Stefano Casiraghi z rodzicami. Monako, lata 80." title="Portret rodzinny: na kanapie księżniczka Karolina z Andreą, Charlotte i małym Pierre'em, za nią książę Rainier III oraz Stefano Casiraghi z rodzicami. Monako, lata 80." /> Babcia Grace Grace Kelly zmarła cztery lata przed narodzinami Charlotte, jednak jej obecność była w rodzinie niemal namacalna. Zdobywczyni Oscara, księżna Monako i jedna z największych ikon XX wieku przez lata pozostawała punktem odniesienia dla wszystkich kobiet z rodu Grimaldich. Wystarczyło jedno zdjęcie Charlotte, by media znów zaczęły pisać o niezwykłym podobieństwie. Ten sam profil, podobny uśmiech, ta sama elegancja. „To musi być dziedziczne”, pisano. Charlotte nie przepadała jednak za takim sposobem myślenia, bo sugerował, że jej los został z góry określony. Nigdy nie próbowała budować własnej tożsamości na legendzie babki. W jednym z wywiadów powiedziała, że dziedzictwo należy pielęgnować, ale nie można pozwolić, by całkowicie określało nasze życie. Chętnie przywołuje zdanie, które często powtarza jej matka: „Tradycja to przekazywanie ognia, a nie oddawanie czci popiołom”. Znacznie większy wpływ na Charlotte miała właśnie matka. Ich relacja od lat zwraca uwagę niezwykłą bliskością. Nie ma w niej dworskiego dystansu ani chłodu, którego wielu spodziewa się po rodzinach panujących. Jest rozmowa, zaufanie i wzajemny szacunek. Charlotte wspominała kiedyś, że matka czuwała nad dziećmi, ale nigdy ich nie kontrolowała. „Mieliśmy bardzo dużo wolności. To nie znaczy, że byliśmy pozostawieni sami sobie. Zostaliśmy obdarowani dobroczynną samotnością. To właśnie ona pozwala zbudować potężną wyobraźnię” , wspominała. W ich domu książki nie były ozdobą biblioteki. Były częścią codzienności. Charlotte opowiadała, że jeszcze zanim nauczyła się czytać, udawała, iż już to potrafi. W samolocie siedziała obok matki z książką trzymaną… do góry nogami, chcąc wyglądać jak prawdziwa czytelniczka. Z czasem przyszli Stendhal, Balzac i studia filozoficzne na paryskiej Sorbonie, w 2007 roku zrobiła dyplom. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2026/07/GettyImages-1992350652KOLOR-bd41878.jpg" width="5906" height="4012" alt="Charlotte Casiraghi i jej matka, Karolina, księżna Hanoweru. Łączy je zamiłowanie do literatury, filozofii i jazdy konnej." title="Charlotte Casiraghi i jej matka, Karolina, księżna Hanoweru. Łączy je zamiłowanie do literatury, filozofii i jazdy konnej." /> O emocjach Dla wielu osób wybór filozofii był zaskoczeniem. Od wnuczki Grace Kelly oczekiwano raczej kariery w świecie mody albo filmu. Charlotte poszła w zupełnie innym kierunku. Nigdy nie chciała zostać zawodową filozofką ani wykładowczynią akademicką. Znacznie bardziej interesowało ją przenoszenie filozofii poza uniwersytety i pokazywanie, że nie jest ona oderwaną od życia dziedziną wiedzy. W 2015 roku wspólnie z filozofem Robertem Maggiorim wydała książkę „Archipel des passions” – rozmowę poświęconą ludzkim emocjom. Autorzy zastanawiają się nad ich źródłami, wzajemnymi powiązaniami i sprzecznościami. Analizują miłość, okrucieństwo, cierpliwość, nudę, złośliwość. Osobne miejsce Charlotte i Robert Maggiori poświęcili emocji często ukrywanej i wypieranej – wstydowi. Książka spotkała się z dużym zainteresowaniem czytelników i krytyków. Trzy lata później Charlotte współtworzyła „Rencontres Philosophiques de Monaco” – cykl spotkań i debat, który szybko stał się jednym z najciekawszych wydarzeń intelektualnych we Francji i Monako. Do księstwa zaczęli przyjeżdżać filozofowie, pisarze, socjologowie i artyści. Pałac, kojarzony przede wszystkim z galami i oficjalnymi uroczystościami, zaczął być także miejscem rozmów o wolności, odpowiedzialności, pamięci i współczesnym świecie. Charlotte wielokrotnie podkreślała, że to właśnie kultura jest najcenniejszym dziedzictwem, jakie można przekazać kolejnym pokoleniom – znacznie cenniejszym niż rodzinne klejnoty czy pałace. Od lat pozostaje również związana z domem mody Chanel. Jest ambasadorką marki i regularnie pojawia się na pokazach, ale nawet tam stara się łączyć modę z literaturą i kulturą. Efektem wspólnego projektu kulturowego Charlotte i domu mody Chanel jest cykl spotkań literackich „Les Rendez-vous littéraires rue Cambon”. Inicjatywa odwołuje się do tradycji Coco Chanel, która tworzyła własne salony artystyczne i przyjaźniła się z pisarzami. Charlotte prowadzi rozmowy z pisarkami, filozofkami i artystkami, jej gośćmi były między innymi Leila Slimani czy Siri Hustvedt. W jej przypadku moda nigdy nie stała się celem samym w sobie. Traktuje ją raczej jako jedną z form kultury niż sposób na zdobywanie popularności. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2026/07/GettyImages-1132987111KOLOR-1338dc0.jpg" width="4000" height="2857" alt="W gronie it girls (od prawej): Charlotte Gainsbourg, Anja Rubik, Charlotte Casiraghi i Mica Argañaraz podczas Met Gali, 2018 rok." title="W gronie it girls (od prawej): Charlotte Gainsbourg, Anja Rubik, Charlotte Casiraghi i Mica Argañaraz podczas Met Gali, 2018 rok." /> Miłość to nie spektakl Miłość w rodzinie Grimaldich od pokoleń bywała opowieścią o wielkich uczuciach i równie wielkich rozczarowaniach. Charlotte doskonale zna tę historię. Być może dlatego konsekwentnie odmawia opowiadania o tym, co uważa za najbardziej osobiste. Nigdy nie była skandalistką, jak młodsza siostra jej matki – Stefania, która już jako 15-latka zaczęła spotykać się z hiszpańskim piosenkarzem Miguelem Bosé. Romansowała z synem Paula Belmondo, także Paulem, z Anthonym Delonem, z amerykańskim aktorem Robem Lowe’em. Sensacją stał się jej związek z własnym ochroniarzem Danielem Ducruetem. Charlotte przez kilka lat była związana z brytyjskim galerzystą Alexem Dellalem, później jej partnerem został znany francuski aktor Gad Elmaleh. W 2013 roku urodził się ich syn Raphaël. Choć związek nie przetrwał, oboje pozostali skoncentrowani na wychowaniu dziecka. Kiedy w 2016 roku poznała przystojnego producenta Dimitriego Rassama, wydawało się, że będzie szczęśliwa. Monako dawno nie widziało tak hucznego ślubu, Charlotte zaprezentowała się na uroczystościach aż w trzech ślubnych kreacjach, w tym mini od Yves’a Saint Laurenta. Inna suknia była hołdem dla jej babci – przypominała kreację Grace Kelly z filmu „Złodziej w hotelu” z 1955 roku. Dziś ten ślub jest legendą, a związek przeszłością. Podobno Dimitri stale był w rozjazdach, a Charlotte zależało na stabilizacji. Z tego związku Charlotte ma drugiego syna, ośmioletniego dziś Balthazara. Mówi, że macierzyństwo w niczym jej nie ograniczyło. I że nie jest pewnie idealną mamą, choć robi „wszystko, co w jej mocy”. Czy jest szczęśliwa? Od dwóch lat jej partnerem jest ceniony francuski pisarz 48-letni Nicolas Mathieu, jego książka „A dzieci ich po nich” ukazała się też w Polsce. Sprawdź też: Jak dwie krople wody! Wnuczka ikony kina olśniła na czerwonym dywanie. Grace Kelly byłaby dumna Nigdy nie próbowała przekonać świata, że znalazła miłość idealną. Nie tworzyła romantycznej baśni na użytek mediów ani nie opowiadała publicznie o rozczarowaniach. W historii rodu Grimaldich często powracał motyw „klątwy Grimaldich” – średniowiecznej przepowiedni, według której żadna kobieta z tego rodu nie zazna szczęścia w miłości. Charlotte nigdy nie odniosła się do tej opowieści wprost. Sprawia jednak wrażenie osoby, która świadomie nie chce dopisywać do niej kolejnego rozdziału. Nie buduje swojej tożsamości ani na szczęściu, ani na cierpieniu. Nie definiuje siebie przez relacje, lecz przez własne wybory. Dorastała w rodzinie, której historie miłosne od dziesięcioleci trafiały na okładki gazet. Ona postanowiła kochać poza spojrzeniem świata. W roli księżniczki Od momentu, w którym Charlotte zaczęła łączyć świat kultury z modą i życiem publicznym, coraz wyraźniej było widać, że nie interesuje jej rola księżniczki w klasycznym znaczeniu, nawet jeśli media uparcie próbowały ją do niej dopasować. W rzeczywistości jej funkcjonowanie w przestrzeni publicznej okazało się znacznie bardziej swobodne, ale też bardziej świadome niż w przypadku wielu osób z rodzin panujących. Nie jest księżniczką w sensie formalnym, choć bardzo często bywa tak nazywana. Nie posiada tytułu Jej Książęcej Wysokości, ponieważ jej ojciec Stefano Casiraghi nie należał do dynastii panującej. A w Monako tytuły szlacheckie i arystokratyczne są dziedziczone w linii męskiej, innymi słowy po ojcu. Jest jednak członkinią rodziny książęcej Monako, siostrzenicą księcia Alberta, władcy Monako. Ta niejednoznaczność – życie między światem dworu a światem prywatnej osoby – stała się jednym z najciekawszych elementów jej biografii. Z jednej strony wszyscy piszą o niej „księżniczka”. Uczestniczy w najważniejszych wydarzeniach księstwa, takich jak Narodowe Święto Monako czy Bal Róży. Jako ambasadorka i muza domu mody Chanel bierze udział w paryskich pokazach. Jest otoczona luksusem, ma pokaźny majątek, nie zamknęła się jednak w złotej klatce. Tworzy własny model obecności publicznej – mniej ceremonialny, bardziej oparty na kulturze i działalności intelektualnej. Nie zabiega o pierwsze strony gazet, choć regularnie na nie trafia. Nie potrzebuje skandali ani medialnych prowokacji, by pozostać jedną z najbardziej rozpoznawalnych kobiet europejskich rodzin panujących. Być może właśnie dlatego budzi zainteresowanie – nie jako celebrytka, lecz jako osoba, która wybrała własną drogę. Czytaj też: Śmierć ukochanego złamała jej serce. Kora we wzruszających słowach wspominała go przed własnym odejściem <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2026/07/pap201205181AGKOLOR-55e7d9a.jpg" width="3543" height="2375" alt="Charlotte regularnie pojawia się na Festiwalu Filmowym w Cannes, podobnie jak jej babka Grace Kelly. Na zdjęciu w kreacji domu mody Gucci, Cannes, 2012 rok." title="Charlotte regularnie pojawia się na Festiwalu Filmowym w Cannes, podobnie jak jej babka Grace Kelly. Na zdjęciu w kreacji domu mody Gucci, Cannes, 2012 rok." />
Kochała go od nastoletnich lat. Po śmierci Ryśka Riedla została sama z poruszającą obietnicą
Ryszard i Małgorzata Riedlowie byli razem od nastoletnich lat i przeszli przez miłość, sławę oraz dramat uzależnienia. Po śmierci legendarnego wokalisty Dżemu podjęła decyzję, której nie zmieniła już do końca życia.
Ryszard „Rysiek” Riedel zmarł w wieku zaledwie 38 lat. Swoim śpiewem porywał tłumy, był wielkim idolem a jednocześnie ofiarą nałogu. Zabiły go narkotyki, nawet na odwyku ktoś szmuglował mu heroinę. Na kilka godzin przed śmiercią chciał jeszcze uciec ze szpitala. Dla jego żony ta śmierć była szokiem. Nie potrafiła się już więcej z nikim związać. Poznali się jako nastolatkowie, byli ze sobą prawie „od zawsze”. Małgorzata, zwana przez przyjaciół Golą, mówiła, że nie mogłaby być z nikim, bo czuje, że Rysiek wciąż „na nią patrzy”. Był uwielbiany, ale i niełatwy w relacjach. Jak to się stało, że ta wielka miłość tak tragicznie się skończyła? Ryszard Riedel i Małgorzata Pol: historia miłości Pamiętacie film „Skazany na bluesa?” To właśnie w roli Ryszarda Riedla po raz pierwszy serca widzów zdobył Tomasz Kot. Riedel był zjawiskiem, legendą polskiego bluesa, uwielbianym przez fanów wokalistą, frontmanem „Dżemu”. Śpiewał zawsze z serca, prawdziwie, nawet kiedy był gwiazdą nie dał z siebie zrobić jakiegoś estradowego produktu. Każdy koncert zaczynał pamiętnym: „Sie macie ludzie!” Jego piosenki śpiewają pokolenia: „Sen o Victorii”, „Czerwony jak cegła”, „Naiwne pytania” ze słowami „w życiu piękne są tylko chwile”, „Modlitwa”, „Wehikuł czasu ”, „Słodka”, „Whisky”. Urodził się w 1956 roku w Tychach, na Śląsku. W tym mieście ma dzisiaj swój mural i można chodzić jego śladami. Nie był dobrym uczniem, nawet z muzyki. Nigdy się jej zresztą nie uczył, był wielkim samorodnym talentem. Na obozach harcerskich śpiewał na ogniskach a'capella piosenki Beatlesów udawanym angielskim. Edukację zakończył na siódmej klasie szkoły podstawowej. Dobre oceny miał tylko z zachowania i plastyki. W dzieciństwie fascynował się Indianami, uwielbiał westerny i takich bohaterów, jak Winettou. Potrafił obejrzeć parę seansów dziennie. Był introwertyczny, osobny, mówiono o nim „ten hippis” – miał długie włosy, nosił na szyi koraliki. A przy boku trzymał gitarę. Imał się różnych zajęć, pracował jako murarz, zaganiacz byków. Jego przyjaciele z młodości mówią, że żyli wtedy jak niebieskie ptaki, a ludzie patrzyli kosym okiem, skąd mają pieniądze na piwo... Małgorzata Pol była wielką miłością Ryszarda Riedla Z Małgorzatą Pol, czyli Golą, poznali się jeszcze jako 15-latkowie, w początku lat 70. To była młodzież ze śląskich blokowisk, wtedy szarych, biednych. Spotkali się po raz pierwszy w wesołym miasteczku, które rozlokowało się na łąkach pomiędzy tyskim stadionem GKS-u i Technikum Budowlanym. Zapamiętała go jako niepozornego chłopca, z włosami na jeżyka. Na koszulce miał własnoręcznie namalowanego Jimiego Hendrixa. Należała do tej samej co on grupy młodych ludzi, którzy chodzili w dżinsach i flanelowych koszulach. Ona uczyła się w wieczorowym liceum, on próbował eksternistycznie skończyć podstawówkę, co się nie udało. Kiedy przychodził po nią do szkoły zapamiętała, że w plecaku miał zawsze jeden zeszyt (do wszystkiego), kapcie i… butelkę piwa, które wypijał w ciągu dnia. Wstydził się zapytać wprost, czy zostanie jego dziewczyną. A kiedy wreszcie się odważył i usłyszał, że tak, z radości wziął ją za rękę i pobiegli przez park. Rysiek śpiewał na cały głos „I’m going home” słynnej brytyjskiej grupy bluesowej „Ten Years After”. Razem też chodzili na próby „Dżemu” do Domu Kultury „Górnik”. Gdy Riedel po raz pierwszy tam się pojawił, miał 17 lat i koledzy patrzyli na niego trochę protekcjonalnie. Ale gdy zaśpiewał, zrobił kolosalne wrażenie. Małgorzata i Rysiek Riedel: ciąża i ślub W 1977 roku Małgorzata zaszła w ciążę. W jednej z rozmów wspominała: „nigdy mi się nie oświadczył, nie było pierścionka zaręczynowego. A ja akurat w jego urodziny, 7. września, byłam u lekarza, no i przyniosłam mu prezent. Chyba pierwszy raz czekał na mnie w domu i nie wyszedł do kumpli. Jak przyszłam, zadał tylko jedno pytanie: . A ja: . Wtedy on: . Bynajmniej nie był szczęśliwy z tego powodu”. Mama Ryśka powiedział: „to musisz się żenić”. Zaczęło się ustalanie terminów, zapraszanie gości. A gdy wszystko było już gotowe, przyszły pan młody… zniknął na miesiąc. Oblewał z kolegami kawalerskie życie. „Rano w dniu ślubu poszłam do fryzjera, a po drodze wstąpiłam do jego domu. Nie było go jeszcze. Pomyślałam, że jak nie przyjdzie, to przynajmniej będę miała fryzurę zrobioną”, opowiadała Gola. View Burdaffi on the source website Marek Hanke, jeden z przyjaciół Ryśka z młodości i pierwszy menedżer „Dżemu” wspominał, jak Riedel obudził się i zaczął nerwowo pytać, jaki jest dzień. Gdy dowiedział się, że sobota, krzyknął: „K…przecież ja mam dzisiaj ślub”. I poleciał, Marek Hanke jeszcze na schodach wołał: „Riedel, przecież mamy jechać do Kołobrzegu”. W odpowiedzi usłyszał: „Dobra, ożenię się i zaraz wracam”. Bo planował wtedy z kumplami, że pojadą do Kołobrzegu albo w Bieszczady na wyręb lasu. Zobacz też: Ryszard Riedel całe życie ostrzegał syna przed narkotykami. "Robił to tak sugestywnie, że nigdy nie chciałem ich spróbować" Małgorzata Riedel: ślub z włóczęgą Wspominała, że na ślubie on wyglądał jak siedem nieszczęść, zasłaniał twarz włosami. Nie było jasne, czy się podpisał na akcie małżeńskim, w każdym razie urzędniczka poprosiła, by podpisał się „jeszcze raz”. Po dwóch tygodniach brali ślub kościelny i w tym czasie Riedel zdążył mieć już stan przedzawałowy, dostać zakaz picia alkoholu, zawieruszyć się na dwa tygodnie, i wrócić bez obrączki, którą Małgorzata wykupiła potem w jednej z knajp. Na pewno nie był łatwym partnerem, miał naturę włóczęgi, introwertyka, outsidera. Ryszard i Małgorzata Riedlowie: jakimi byli rodzicami? A przy tym wszystkim okazało się, że potrafią być dobrą, kochającą się rodziną. Mieli dwoje dzieci: Sebastiana (urodzonego w 1978 roku ) dzisiaj muzyka, lidera zespołu „Cree” i o dwa lata młodszą córkę Karolinę. Riedel – gdy bywał w domu – sprzątał, robił zakupy, czasem nawet gotował – rodzina śmiała się, że najlepiej wychodzi mu budyń. Spędzali ze sobą dużo czasu. Jego córka Karolina zapamiętała, że przed jedną z Wigilii wziął Biblię i zaczął czytać, aż Małgorzata się zdziwiła: „co ty taki święty jesteś?”. On wszystkich pobłogosławił i dopiero wtedy siedli do stołu. Był dobrym, ciepłym ojcem. Karolina wspominała, jak wspólnie ubierali choinkę na święta, jak ojciec przejmował się wigilią, szykował makówki. Z synem chodzili na długie spacery na Paprocany, dzielnicę, gdzie jest jezioro, zieleń. Dużo rozmawiali. O muzyce, dziewczynach, i… narkotykach, przed którymi Riedel przestrzegał syna. „Tłumaczył mi, że są złe, że to choroba, z którą on walczy. Powiedział mi kiedyś, że gdyby przyłapał mnie na braniu, to chyba by mnie zabił”, wspominał Sebastian Riedel. Czasem zabierał syna w trasę Dżemu. „Kiedyś na Rawę Blues do Katowic, której był gwiazdą, pojechał zwykłym autobusem. Na miejscu zespół kwaterował w jakimś hotelu lub akademiku, a tata zabierał mnie na pobliskie pole namiotowe i mówił: „chodź, będzie fajnie nad jeziorkiem”. Podczas jednego z występów Dżemu jako dzieciak wyszedłem na scenę i chciałem zaśpiewać. Nie bałem się, bo dzięki tacie ze sceną byłem oswojony. Chcieli mnie wygonić, ale publiczność nie pozwoliła. Spojrzałem na tatę, a on powiedział: „to śpiewaj” i zaśpiewaliśmy razem”. Czytaj także: Sebastian Riedel po śmierci taty został jedyną mężczyzną w domu. Jedna piosenka przypomina mu o mamie... Ryszard Riedel walczył z nałogiem. Gola przez jakiś czas też Jak wielu wybitnie utalentowanych, nadwrażliwych ludzi pchał się w zabójcze sytuacje. Tak było z narkotykami. Gola długo nie domyślała się, co się dzieje. Na początku wydawało się , że Rysiek jest bardziej rozmowny, weselszy, wzięła to za dobrą monetę sądząc, że zaczyna się zmieniać na lepsze. Zorientowała się dopiero wtedy, gdy dostał zapaści. Brać tak na dobre zaczął po urodzeniu dzieci. Był znany, jeździł na koncerty, całe tygodnie spędzał poza domem. Nie wiedziała, co ma robić, o mały włos sama nie wpadła w nałóg. Pojechała z nim razem w trasę, źle się czuła, Rysiek zapytał, czy chciałaby spróbować. Nałóg wciągnął ją na kilka lat, w końcu trafiła na odwyk. Nie wiadomo, co by się stało, gdyby nie dzieci, które jej pomogły, uratowały ją. Wiedziała, że dla nich warto żyć. Potem przez wiele lat była wolontariuszką szpitala w Chorzowie, gdzie pomagała uzależnionym. Dlaczego Riedel brał? Jak wspominał jego przyjaciel Zygmunt „Pudel” Pydych na początku z głupoty, z ciekawości. Pierwszy „kompot” wzięli jeszcze na tyskich Paprocanach. Od 1979 roku Ryszard Riedel miał już grupę znajomych, z którymi regularnie ćpali. Zdawał sobie sprawę z konsekwencji. Trafiał wiele razy na odwyk, próbował pokonać nałóg, ale nigdy nie wyszedł z uzależnienia. Pod koniec życia widać było, że chudnie, nie mógł jeść, nie poznawał ludzi. Ale cały czas koncertował. Martwił się, że niektórzy zaczęli traktować go z przesadnym namaszczeniem. „Jak Bóg wie kogo, jak jakiegoś idola, niemal z czcią. Przeszkadza mi i dziwi takie zachowanie. Kiedyś tego nie było”, mówił w wywiadzie dla „Rock’N”Rolla”. Ostrzegał młodych ludzi, by nie brali używek, bo „te zabawki raczej źle się kończą". Czytaj także: Ubierał z nią choinkę, była jego oczkiem w głowie. Córka Ryszarda Riedla wciąż ma przy sobie cenną pamiątkę po ojcu Ryszard Riedel: przyczyna śmierci Zmarł 30 lipca 1994 roku. Gola czekała na powrót dzieci z wakacji. Gdy przyjechały, zadzwoniła do Chorzowa. I wtedy lekarz powiedział, że jej mąż nie żyje… „Oficjalnie powodem śmierci była niewydolność serca. Na jego pogrzeb przyjechały tysiące ludzi, ktoś powiedział, że w tym dniu na cmentarzu było więcej żywych niż umarłych. Małgorzata, dzieci, mama Ryśka płakali. Sebastian wraz z kwiatami na trumnie położył harmonijkę ojca. Ludzie śpiewali przeboje Dżemu: „Wehikuł czasu”, „Whisky” i „Sen o Victorii”. „Nigdy od tego czasu nie pomyślałam o sobie w tym sensie, że jestem wdową. Raczej że jestem sama”, tłumaczyła we wspomnieniach Małgorzata Riedel. Nie chciała się już z nikim wiązać. Mówiła, że „Rysiek patrzy”. Cieszyła się dziećmi, wnukami, i tym, że wiedzą, kim był dziadek Rysio. „Myślę, że dzisiaj też wyszłabym za Ryśka, choć parę rzeczy bym zmieniła. Czasami ludzie mówią: „Gosia, tyle lat minęło, a ty ciągle sama”. Ale nie umiałabym inaczej. Są tacy, którzy myślą, że ja bazuję teraz na jego legendzie. Tak mówią ci, którzy nie znają mnie, ani Ryśka nie znali”, opowiadała. Na grobie Ryśka widnieje cytat „W życiu piękne są tylko chwile”. Kiedy w 2007 roku po ciężkiej chorobie zmarła Małgorzata Riedel i została pochowana razem z mężem, na płycie nagrobnej pojawiła się sentencja „Tylko ty i ja” - „Poprzez las, chmury zbrodni/Poprzez łzy Twoich modlitw/ ja jeszcze kocham/ja jeszcze kocham/ Ty i ja musimy dalej trwać". To miłosna ballada „Dżemu", której tekst Rysiek napisał dla żony.
Z morza, i z marzeń. Oto najpiękniejsze oblicze Gdyni, którego nie znają turyści
Gdynia to symbol sukcesu międzywojennej Polski. Piękne miasto, które powstało w ciągu jednego pokolenia z małej wioski. Jaka jest współczesna Gdynia, co to jest gdyńskość i gdyńska duma? Rozmawiamy z Aleksandrą Boćkowską, autorką znakomitej książki „Gdynia. Pierwsza w Polsce”.
W rozmowie z Agnieszką Dajbor Aleksandra Boćkowska opowiada o swojej fascynacji Gdynią. O mieście, do którego przeprowadziła się z Warszawy, o którym napisała książkę „Gdynia. Pierwsza w Polsce”. Mówi o micie „miasta z morza i marzeń”, dumie jego mieszkańców, skomplikowanych relacjach z Gdańskiem oraz o tym, jak historia i modernistyczne dziedzictwo wpływają na współczesną tożsamość Gdyni. – Dlaczego w 2021 roku postanowiłaś przenieść się do Gdyni, co Cię tak urzekło w tym mieście? Odpowiedź jest prosta – morze! Przyjeżdżałam tutaj, kiedy pisałam książkę „Księżyc z peweksu. O luksusie w PRL”, w 2015 i 2016 roku. Jeden z rozdziałów był poświęcony Gdyni. Już wtedy myślałam, żeby pobyć dłużej, posłuchać, o czym szumią fale. Potem przyjechałam w lecie, podczas pandemii w 2020 roku. W Gdyni były straszne tłumy, bo nie można było wyjechać za granicę. Wszyscy zjechali do nadmorskich miejscowości w Polsce. Żeby oderwać się od zatłoczonego centrum, zaczęłam zwiedzać inne dzielnice. Mam taki zwyczaj, że w różnych miastach oglądam ulicę albo plac Wolności. W Gdyni ulica Wolności jest piękna, położona blisko lasu, zabudowana modernistycznymi willami. Z daleka widać morze i port. Zachwyciłam się i wiedziałam już wtedy, że spróbuję tu zamieszkać. I tak się stało w 2021 roku. Najpierw dwa miesiące spędziłam w Gdańsku. To był trudny czas, od kilku miesięcy trwał drugi lockdown. A ja codziennie jeździłam tramwajem nad morze. Odkrywałam nowe dla mnie miejsca, co zawsze jest ekscytujące. Latem wprowadziłam się do Gdyni i – na razie – zostałam. – Fajnie się mieszka? Zgadzasz się, że Gdynia to jest po prostu raj? Fajnie, choć z rajem byłabym ostrożna. Ludzie mają tu troski i kłopoty, jak w całej Polsce. – Morze jest ważne w codziennym życiu miasta? Prawdę mówiąc, kiedy kolejna osoba z Warszawy mówi, że Gdynia jest wspaniała, bo ma morze, to ludzie patrzą z lekką ironią. Tak jakby morze wystarczyło, żeby wszystko było świetnie. A jak wspomniałam, ludzie mają swoje kłopoty. – Morze powszednieje? Pamiętam, jak moje koleżanki z Sopotu śmiały się, że zawsze idę na spacer plażą, a one nie robiły tego od dwóch lat. Mieszkam dosyć blisko Bulwaru Nadmorskiego, który łączy gdyńskie plaże, i rzeczywiście, jeśli mam czas, lubię tamtędy chodzić. Ale są dzielnice położone dalej, słabo skomunikowane z centrum, gdzie ludzie nie mają morza na wyciągnięcie ręki. I nie zawsze mogą nad nim bywać. Kiedy pisałam książkę, rozmawiałam z dziewczyną, która robi warsztaty o przyrodzie dla młodzieży właśnie z takich dalszych dzielnic. Okazuje się, że dzieciaki nigdy nie były nad morzem. To jest pytanie, co jest dla kogo ważne. Trzeba jednak dodać, że wiele osiedli, nawet tych z PRL-u, jest tak zbudowanych, że praktycznie z każdego okna w bloku widać morze. – Pisałaś w książce „Gdynia. Pierwsza w Polsce”, że szybko byłaś rozpoznawana jako warszawianka, bo sprawiałaś wrażenie, jakbyś stale była w pracy. I przedstawiałaś ludzi przez to, czym się zajmują... Tak, wszystkich przedstawiałam ich zawodem. To jest podobno takie typowo warszawskie. Najpierw się buntowałam, ale uzmysłowiłam sobie, że o moich gdyńskich koleżankach wiem bardzo dużo, ale niekoniecznie to, gdzie pracują. Potem podczas festiwalu filmowego siedzieliśmy w dużej grupie i przysiadła się znajoma z Warszawy. Zapytała na powitanie: „Czym się zajmujecie?”. Wtedy przestałam się buntować. W Gdyni na pewno żyje się spokojniej. Mnie na przykład strasznie cały czas denerwuje, że trzeba 20 minut czekać na autobus. Są dzielnice, gdzie jeżdżą cztery autobusy dziennie. Ale nie mam wrażenia, że dla gdynian to jest wielki problem. Musiałam się też przyzwyczaić, że kawiarnie zamykają się o 18. Za to ludzie uprawiają dużo sportu. Bliskość Półwyspu Helskiego też jest odczuwalna. – Cofnijmy się do przeszłości. Dlaczego przed wojną wybrano właśnie to miejsce do budowy portu i miasta? Gdynia miała być konkurencją dla Gdańska, który był wolnym miastem, ale coraz silniej zaznaczały się w nim wpływy niemieckie. Polska potrzebowała swojego portu. Dlatego już w 1920 roku inżynier Tadeusz Wenda rozpoczął wizję lokalną na polskim Wybrzeżu, żeby wytypować dogodne miejsce do budowy portu – handlowego i wojennego. Miał na liście kilka miejsc: Puck, Rewę, Hel, Tczew oraz łąki między wsiami Gdynia i Oksywie. Wybrano te rozległe łąki z wielu względów: prosta linia brzegowa, dobre podejście do brzegu, odpowiednia głębokość wody. Prace rozpoczęły się wiosną 1921 roku i cała Polska przyjechała budować swoją Gdynię. Ale powstanie portu i miasta to był wielki sukces, zresztą ogromnie w II Rzeczypospolitej rozdmuchany propagandowo. Dużo mówi o tym słynne powiedzenie Kornela Makuszyńskiego, że Gdynia to jest „najpiękniejsze słowo mowy polskiej”. – Piękne miasto „z morza i marzeń” powstało w ciągu jednego pokolenia. Gdyński modernizm w architekturze zachwyca do dzisiaj. Było się czym chwalić. Co ciekawe, on zachwyca od niedawna. Jeszcze w latach 90., nawet na początku XXI wieku, mało kto w Gdyni zdawał sobie sprawę z wartości architektonicznej Śródmieścia. Teraz to już wiedza powszechna. Za to w niepamięć odeszły koszty społeczne budowy portu i miasta. Tę historię – ludzi mieszkających w barakach, czekających na pracę i wypłaty – przypomniał w głośnej książce „Gdynia obiecana” Grzegorz Piątek. Swoją drogą, niektóre z osiedli kleconych prowizorycznie z byle czego przetrwały długie dekady. Nie zmienia to faktu, że budowa portu i miasta była niezwykłym osiągnięciem, które wprawiło gdynian w dumę. To poczucie wyjątkowości pomagało przetrwać trudne chwile i jest do dzisiaj elementem gdyńskiej tożsamości. Widziałam to w reakcjach na moją książkę „Gdynia. Pierwsza w Polsce”. Niektórzy mieli do mnie żal, że pokazałam Gdynię jako zwyczajne miasto i teraz „warszawiacy i częstochowianie nie muszą mieć kompleksów”. Ale też wiele osób dziękowało, że trochę przekłułam balon tej wyjątkowości. Mam wrażenie, że ona czasem przesłania, a na pewno długo przesłaniała codzienność. To, że w dzielnicach nie tak odległych od centrum nie wszędzie jest kanalizacja, że od lat nie można doprowadzić do budowy tunelu pod torami, że brakuje mieszkań komunalnych… Nic nie szkodzi, najważniejsze, że mieszkamy w Gdyni. – Ale po wojnie Gdynia była marginalizowana, powstał nawet pomysł, żeby miasto stało się dzielnicą Gdańska? Forsowano ten pomysł w końcu lat 40. Wojewoda Stanisław Zrałek głosił, że Gdynia jest „złogiem sanacyjnej Polski”. Co ciekawe, gdyńscy działacze tonowali te zapędy, tłumacząc, że mieszkańcy nigdy na to nie pozwolą. I nie pozwolili. Natomiast wiele ważnych instytucji przeniesiono wtedy do Gdańska – urzędy, teatr, redakcję „Dziennika Bałtyckiego”. Gdynia straciła rangę jedynego polskiego portu na Wybrzeżu i najważniejszego miasta. – A to prawda, że między Gdańskiem a Gdynią są ciągle animozje? Tak. Wzięłam kiedyś taksówkę w Gdańsku i w pogawędce przyznałam, że lubię Gdynię. Kierowca rzucił: „Są tacy ludzie”. Jest też taki żart: „Co najlepiej kupić w Gdyni? Bilet do Gdańska”. Oczywiście on ma dwie wersje, w zależności od miasta. Niestety animozje nie kończą się na żartach. Przekładają się na współpracę między miastami. Myślę, że byłaby lepsza, gdyby nie wzajemne uprzedzenia. – W 2011 roku Antoni Krauze dostał nagrodę jury na festiwalu w Gdyni za przejmujący film „Czarny czwartek” o tym, co stało się w grudniu 1970. Słynną „Balladę o Janku Wiśniewskim” śpiewa tam Kazik Staszewski. W grudniu 1970 roku, po tym jak rząd ogłosił podwyżki, zastrajkowali gdańscy stoczniowcy. Doszło do zamieszek, walk ulicznych. W Gdyni protest przebiegał spokojniej, a gdy we czwartek 17 grudnia robotnicy – po apelu wicepremiera – poszli do pracy, wojsko i milicja otworzyły do nich ogień. W okolicy stacji SKM Gdynia Stocznia, a potem podczas zamieszek zginęło tego dnia 18 osób. To jest dla gdynian traumatyczne doświadczenie. Wtedy niektórzy mieli poczucie, że do masakry doszło z zemsty za Gdańsk. Dziś Grudzień ’70 w powszechnej pamięci kojarzy się raczej z Gdańskiem. – W latach 70., kiedy festiwal filmowy przeniesiony został z Gdańska do Gdyni, filmowcy protestowali, że władza odcina ich od źródeł Solidarności, wolności, niezależności i spycha festiwal na ubocze. Ale polubili to miasto, festiwal świetnie się przyjął. Zresztą wkrótce, w 1989 roku, upadł PRL, a Gdynia stała się nowoczesna szybciej niż inne miasta. – Już w latach 90. było tu przecież eldorado. Ulica Świętojańska była jak wizytówka kapitalizmu. Sklepy z superciuchami, kawiarnie pachnące kawą, w nocy jasno od neonów. A dzisiaj? Gdynia się zmienia, nadal jest zamożnym miastem, tylko już nie przez port i stocznię. Blisko Świętojańskiej zbudowano wielkie centrum handlowe, więc oczywiście wszyscy się dziwią, że ulica już nie przyciąga klientów. Do dawnej Świętojańskiej gdynianie mają ogromny sentyment. Z pamięci potrafią wymienić sklepy, które tam istniały, komisy, apteki z zagranicznymi lekami. Drugim takim miejscem jest Miejska Hala Targowa. Warto ją zobaczyć – została zbudowana jeszcze w latach 30., jest ważnym obiektem na szlaku modernizmu. Wpisana do rejestru zabytków, wciąż istnieje, choć pewnie niejeden deweloper marzyłby o tym gruncie. Ludzie coraz rzadziej robią tam zakupy, ale kochają wspominać, jak to dawniej bywało, jakie pomarańcze, dżinsy, nylony, płyty, nawet pisma zagraniczne Pewex za złotówki. – Dzisiaj to tylko nostalgia? Tak, za czasami, gdy Gdynia była miastem marynarzy. Dzisiaj nie ma polskiej floty, a statki zawijają do portu na krótko – wyładunek i załadunek nie są tak czasochłonne. Dawniej dziewczyny marzyły, żeby poznać chłopaka „najchętniej pływającego”. To był prestiż. – A osiedle Zegarkowo jeszcze istnieje? To charakterystyczne miejsce dla Gdyni. Opowiesz o nim? Zegarkowo to było osiedle marynarskie, zbudowane na przełomie lat 70. i 80. Nazwali je tak taksówkarze, bo marynarze przywozili wtedy na handel zachodnie zegarki. W Polsce można było kupić jedynie radzieckie. To były domki-kostki po 140 metrów, z ogródkami. Luksus na miarę PRL-u. Ale wielu marzyło, żeby tak mieszkać. Zegarkowo jest pięknie położone, w Orłowie. Leśna ścieżka zbiega stamtąd na molo. Dzisiaj mało kto pamięta tę nazwę, większość starych willi zastąpiono nowoczesnymi, luksusowymi – na dzisiejszą miarę. – A słynny basen na Polance Redłowskiej? Miał być najpiękniejszym miejscem w Polsce. I chyba był! Zbudowany przy skarpie, z widokiem na morze. Były skocznia, trybuny, brodzik dla dzieci, kawiarnia. Toczyło się życie towarzyskie. Na zdjęciach wygląda to wspaniale, we wspomnieniach woda jest cieplejsza i czystsza, niż była w rzeczywistości. Niestety, ponieważ basen budowano w pośpiechu, to źle zaprojektowano nieckę. Przeciekała. Zamiast ją naprawić, rozpisano konkurs na projekt Parku Morskiego, którego basen miał być jedynie częścią. Ostatecznie z parku niewiele wyszło, a basen – zaniedbany – rozpadł się. Mam wrażenie, że to dosyć charakterystyczne dla Gdyni, gdzie wielkie wizje przysłaniają skromniejsze, ale praktyczne plany i działania. – Co dzisiaj jest atutem Gdyni, jednego z najbardziej słonecznych miast w Polsce? Morze, jednak morze. Niezwykłe jest to, że nad morze wychodzi się prosto z miasta. Są piękne trasy spacerowe, fajnie jest pójść do lasu. Zresztą całe Trójmiasto można przejść lasem. Warto wybrać się na plażę w dzielnicy Babie Doły, tam też jest ładny bulwar. Warto pochodzić po Oksywiu. Jest co robić i oglądać w Gdyni. W Muzeum Miasta Gdyni jest teraz świetna wystawa tkanin Alicji Wyszogrodzkiej, warto tam zajrzeć. – Ale Gdynia to jest dzisiaj turystyczne miasto? Nie, nie ma wielkiego tłumu. Bardzo to sobie chwalę, choć pewnie właściciele knajp i hoteli nie są zachwyceni. Po Monciaku w Sopocie czy Długim Targu w Gdańsku w wakacje nie można przejść. W Gdyni tłumnie jest przez kilkanaście dni w roku, podczas Open'era i Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych. – Na koniec chciałam Cię zapytać, dlaczego twoja książka ma tytuł „Gdynia. Pierwsza w Polsce”? Nawiązuje do dumy z Gdyni. To jest chyba najbardziej zadowolone z siebie polskie miasto. Długo Gdynia jako pierwsza w Polsce robiła różne rzeczy – zdobywała dotacje unijne, przejmowała kompetencje od rządu. Ta fraza „Gdynia jako pierwsze miasto w Polsce” weszła urzędnikom w krew i powtarzali ją przy każdej okazji. Podchwycili to prześmiewcy i nazwali tak jeden z krytycznych wobec władz facebookowych profili. – A dlaczego irytuje cię gdyńska gdyńskość? Bo – jak napisał kiedyś wieloletni prezydent Gdyni Wojciech Szczurek – „jest w tym trochę szowinizmu”. To jest urocze, otwarte miasto, ale do pewnych granic. Nieprędko zostaniesz gdynianką, jeśli się tam nie urodziłaś. Promocyjne hasło Gdyni brzmi: „Moja Gdynia”. W dużej mierze nawiązuje do przywiązania mieszkańców do miasta, ale można też czytać to jako: „moja, ale nie twoja”, „moja, ale nie nasza”. Gdynia bywa wyzwaniem.
Kochał ją do końca życia, ale nie zdołał jej zatrzymać. Historia Kasi Sobczyk i Henryka Fabiana wciąż porusza
Kasia Sobczyk i Henryk Fabian zakochali się w sobie w czasach największej popularności zespołu Czerwono-Czarni. Wspólnie występowali na scenie, założyli rodzinę i próbowali podbić Amerykę. Z biegiem lat ich relacja przeszła jednak ciężką próbę. W rocznicę śmierci wokalistki przypominamy historię jednego z najbardziej znanych małżeństw polskiej muzyki.
Kasia Sobczyk i Henryk Fabian zakochali się w sobie do szaleństwa. Śpiewali razem przebój „Zakochani są sami na świecie”. On nie miał takiej popularności jak jego żona. Kasia Sobczyk wylansowała wiele przebojów w różnym stylu – rock’n’rollowe „Nie bądź taki szybki Bill”, liryczną piosenkę „Mały książę”, melancholijną „Był taki ktoś”. Miała wygląd dziewczynki, dołeczki w buzi, była ujmująca. Wydawało się, że z Henrykiem Fabianem stworzą dobry duet w życiu i na estradzie. Jak potoczyły się losy pary? Dziś mija 16 lat od śmierci wokalistki. Kasia Sobczyk i Henryk Fabian – historia relacji. Jak się poznali? Tak naprawdę ona miała na imię Kazimiera, a on nazywał się Henryk Sawicki. Ale w latach 60. była moda na pseudonimy, wielu artystów przybierało różne imiona i nazwiska. Ona została Kasią, bo Kazimiera to nie było imię dla nowoczesnej, big-beatowej dziewczyny. A on stał się Henrykiem Fabianem. Poznali się w latach 60., kiedy Henryk dołączył do zespołu Czerwono-Czarni. Kasia Sobczyk występowała w nim od 16. roku życia, przeszła tam z zespołu "Biało-Zieloni". Na festiwalu Młodych talentów w Szczecinie weszła do Złotej Dziesiątki wykonawców i na długie lata związała się z Czerwono-Czarnymi. W latach 60. w zespole grał kompozytor, spod którego ręki wychodziły niemal same przeboje – Ryszard Poznakowski i Seweryn Krajewski. Na "gitariadzie" to Seweryn Krajewski zaśpiewał piosenkę „Wspomnienia z wakacji”. Henryk Fabian dołączył do zespołu na przełomie 1965/66 roku i niemal z miejsca zdobył serce Kasi. Urodzony w 1942 roku — był od swojej partnerki o 3 lata starszy, wychował się w Szczecinie. Należał do grupy młodzieży, która związana była z big-beatem i spotykała się w modnej kawiarni Sorrento, nazywali siebie Gangiem z Sorrento. Zobacz też: Była tuż obok, gdy życie wystawiło go na ciężką próbę. Marek i Urszula Sieroccy są razem 40 lat na dobre i na złe <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/08/imgA9USpa-61268ac.jpg" width="2047" height="1600" alt="Warszawa, 04.1967. Katarzyna Sobczyk, piosenkarka.,Image: 427789763, License: Rights-managed, Restrictions: Cena minimalna dla publikacji online 50 zł a dla drukowanych 250 zł, Model Release: no, Credit line: Jerzy Plonski / RSW / Forum" title="Katarzyna Sobczyk, piosenkarka" /> Kasia Sobczyk: pierwsi partnerzy, dramat w życiu osobistym Kasia Sobczyk miała już za sobą kilka ciężkich uczuciowych zakrętów. Jako nastolatka zakochała się, mając 18 lat, dokonała aborcji. Wyznała to w wywiadzie, który – zgodnie z wolą piosenkarki - został opublikowany dopiero po jej śmierci. Przyznała w nim mocnych słowach – „Zabiłam”, że rzeczywiście usunęła wtedy ciążę. „Miałam 18 lat. Byłam w ciąży z saksofonistą. Bardzo go kochałam i on mnie wtedy też kochał. Powiedział: Fajnie, będziemy mieli dziecko. Niczym się nie przejmuj, tylko jeszcze zaśpiewaj w Opolu'. Zaśpiewałam i za tę piosenkę dostałam nagrodę. A potem on zaprowadził mnie do lekarza i usunęliśmy tę ciążę”, opowiadała. I dodawała: „Moja wielka miłość mi minęła. Została krzywda”. Długo nie mogła pogodzić się z tym, co zrobiła. „Budziłam się na poduszce mokrej od łez”, wyznała. Zobacz też: Zdobyła tytuł Miss Polonia, a potem obnażyła kulisy tego konkursu. Odeszła nagle w wieku zaledwie 33 lat. Okoliczności śmierci Magdaleny Jaworskiej ujawniono dopiero po latach Potem zakochała się w kompozytorze Zbigniewie Bizoniu. To przez tę miłość zaprzepaściła swoją wielką życiową szansę. Nie wyjechała do Paryża, choć bardzo podobała się szefowi słynnej sali koncertowej „Olimpia” i promotorowi gwiazd Bruno Coquatrixowi. Czuł, że ma potencjał i chciał ją kreować na międzynarodową gwiazdę. Ale Katarzyna Sobczyk nie chciała zostawić ukochanego Zbyszka i nie zdecydowała się na wyjazd. „Byłam bardzo młoda, zakochana, nie zawsze pewna swego losu w życiu osobistym. Myślałam, że jak wyjadę do Paryża bez mojej miłości, to cały świat się zawali”, wspominała w rozmowie z Januszem Kopciem. Bizoń wkrótce ją rzucił, nic nie wyszło ani z wielkiej miłości, ani z paryskiej kariery. Kasia Sobczyk i Henryk Fabian: historia miłości Henryk Fabian mógł się podobać. Był przystojny, miał estradowy wdzięk. Śpiewał takie przeboje, jak „17 milionów” czy „Napiszę do Ciebie z dalekiej podróży”. Z Kasią Sobczyk, która szukała pocieszenia w jego ramionach, szybko zaczęli romansować. Zrozumieli jednak, że łączy ich coś więcej. Może miłość na całe życie... W końcu lat 60. wzięli ślub. „Byliśmy w sobie bardzo, bardzo zakochani”, wspominała Katarzyna Sobczyk. Odeszli z „Czerwono-Czarnych”, w 1970 roku założyli grupę „Wiatraki”, która jednak szybko się rozpadła. W 1975 roku przyszedł na świat ich syn Sergiusz, jedyne dziecko, bardzo utalentowane muzycznie. Ale Katarzyna Sobczyk i Henryk Fabian, pochłonięci karierą i koncertowaniem mieli coraz mniej czasu dla siebie, a nie mieli go prawie wcale dla dziecka. Oddali półrocznego synka na wychowanie znajomym - Danucie i Franciszkowi Sitkom. Kasia Sobczyk powtórzyła ten sam błąd, co jej matka – jako mała dziewczyna też została oddana na wychowanie, po półtora roku nie poznała mamy. To oddanie, odrzucenie było dla niej wielką traumą. A potem zafundowała to samo własnemu dziecku. Oboje z Henrykiem postanowili wtedy spróbować kariery w USA. Jak wielu muzyków, którzy w Polsce odnieśli sukces, wierzyli, że to samo uda się za oceanem. Niestety, ich amerykański sen się nie spełnił. Nie poradzili sobie jako muzycy. Nie poradzili sobie też jako małżeństwo. Katarzyna Sobczyk: wyjazd do USA, kryzys w małżeństwie Katarzyna Sobczyk mówiła, że w Ameryce wszystko się zmieniło. Jej mąż chodził własnymi drogami i poczuł „wolność samca”. Po latach wspominała: „Martwiłam się o mój związek, nie myślałam o nagraniach, lecz o tym, aby utrzymać małżeństwo. Niestety, rozsypało się podczas naszego pobytu w USA na początku lat 80. Ameryka źle wpłynęła na mojego Henryka. On jednak chodził swoimi ścieżkami. Zmienił się. Taki syndrom wolności samca”. Ale Henryk Fabian kochał ją. Namawiał, by razem wrócili do Polski. Czuł, że niczego w Stanach nie zdobędą. Ona nie chciała. I chociaż w USA nie wiodło jej się najlepiej, jak wielu muzyków imała się różnych zajęć, pracowała jako pokojówka. Gorzej, że zaczęła mieć problemy ze sobą, z alkoholem. Zresztą problemy z piciem mieli oboje. Oddalali się od siebie coraz bardziej, w końcu rozstali się ostatecznie w 1992 roku. Ich syn Sergiusz mówił, że Henryk kochał Kasię do końca życia. Nie był jednak w stanie namówić żony, by do niego wróciła. Czytaj też: Niewiele osób wie, że to on odkrył Romana Polańskiego. Polak, który uciekł przed śmiercią i spełnił hollywoodzki sen Śmierć męża Katarzyny Sobczyk. Życie wokalistki po powrocie do kraju Henryk Fabian zmarł nagle w 1998 roku, podczas pobytu w Chicago. „Nadużywał alkoholu, a w Polsce się to pogłębiło”, mówiła piosenkarka w rozmowie z magazynem „Angora”. „Gdy zmarł, było mi naprawdę ciężko. Pomyślałam sobie, że gdybym była przy nim, byłoby inaczej”. Kasia Sobczyk po latach wróciła do Polski, ale ani ona, ani wcześniej jej mąż nie potrafili się już odnaleźć na polskiej scenie muzycznej. Pojawiali się na koncertach zatytułowanych „Dinozaury rocka”. Piosenkarka próbowała odbudować relację z synem. Odwiedziła go po raz pierwszy, gdy Sergiusz Fabian miał 17 lat. „Kupiłem mamie wielki bukiet kwiatów. W końcu mogliśmy się zobaczyć i usłyszeć, spojrzeć sobie w oczy. Płakaliśmy oboje. Miałem rodzinę Sitków, poczciwych, prawych ludzi, ale lubiłem przebywać u taty, byłem ulepiony z innej gliny, kochałem muzykę. I nagle pojawiła się w moim życiu mama”, wspominał Sergiusz Fabian. Kiedy chorowała na raka, syn opiekował się nią do końca. Mieli wspólnie koncertować, ale piosenkarka już tego nie doczekała. Zmarła 28 lipca 2010 roku, dwanaście lat po śmierci męża. Zmarł też Sergiusz Fabian w trzy lata po śmierci matki, miał zaledwie 38 lat.
Nazywano ją drugą Urszulą Dudziak, wróżono jej światową karierę. Ale Lora Szafran zamiast wielkich scen wybrała spokojne życie u boku ukochanego
Kiedy po raz pierwszy zaśpiewała przed szerszą publicznością, zachwytom nie było końca. Publiczność zgotowała jej owacje, a krytycy zgodnie orzekli, że oto objawiła się nowa polska królowa jazzu. I choć Lora Szafran rzeczywiście miała szansę na karierę na miarę Ewy Bem czy Urszuli Dudziak, to w pewnym momencie zwolniła tempo. Zamiast sławy wybrała miłość. Jak dzisiaj żyje 66-letnia wokalistka, która 24 lipca kończy 66 lat.
Lora Szafran to wspaniała artystka i jeden z najciekawszych głosów polskiej sceny muzycznej. Pięknie śpiewała standard „Summertime”, warto posłuchać. Wygrała wiele festiwali, między innymi Sopot, gdzie w 1990 roku dostała Bursztynowego Słowika, festiwale w Bregenz czy w Los Angeles. Kto nie pamięta jej duetu z Mietkiem Szcześniakiem i klimatycznej piosenki „Moja magia”? Ludzie zachwycają się nią do tej pory, piszą w komentarzach, że to dwa cudne, aksamitne głosy i piosenka jest przepiękna. Jak dzisiaj żyje Lora Szafran? Lora Szafran: imię wymyślił jej tata Lora Szafran urodziła się 24 lipca 1960 roku w Krośnie, na Podkarpaciu. Zawsze była pytana, czy nie nosi pseudonimu, ale Lora to jej prawdziwe imię, wymyślone „przez tatusia”. Śpiewała i grała od dziecka, między innymi na skrzypcach. Jako dziecko dostała wydaną w ZSRR płytę słynnej amerykańskiej wokalistki Elli Fitzgerald. Mówi, że znała ją na pamięć. Po szkole chciała wybrać poważny kierunek, zdawała na prawo, ale nie dostała się. Poszła więc za głosem serca. Do Akademii Muzycznej w Katowicach na elitarny wydział jazzu dostała się za drugim razem. To tam zaczęła się jej znajomość z Mietkiem Szcześniakiem, który często gościł na jej koncertach. Zobacz też: Widzowie pokochali ją za rolę w Stuleciu Winnych. Wkrótce poznamy drugą twarz Barbary Wypych Lora Szafran: nie zależało jej na wielkiej karierze Kiedy w 1990 roku wygrała festiwal w Sopocie, miała otwarte drzwi do wielkiej kariery. Ale chyba jej… nie chciała. Zawsze podkreślała, że chce iść własną drogą i że nie zależało jej na wielkim rozgłosie. A tym bardziej, na komercyjnym sukcesie. „Bo ja się jakoś nie pchałam i wciąż się nie pcham na afisz”, mówiła w jednej z rozmów. W rozmowie w Polskim radio tłumaczyła: „Nie dbam o to, czy to, co robię, będzie sprzedawalne, czy nie. To mnie kręci, to mi się podoba. Śpiewam tak, jak czuję”. Chciała śpiewać o tym, co jest dla niej ważne. I być sobą. „To bardzo wygodne pójść do sklepu i nie czuć się oglądaną ze wszystkich stron. Chociaż czasem zdarza mi się, że pani przy kasie zapyta mnie, czy jestem tą, za kogo mnie uważa. Staram się jednak zawsze pozostać incognito”. Tłumaczyła też: „Wiem, że wiele moich koleżanek stosuje drakońskie diety, ale ja się nie głodzę. Należę do tego pokolenia, dla którego gdy się śpiewa, ważne jest to, co jest w środku, a nie na zewnątrz. Poza tym jestem już w takim wieku, że ważniejsza jest dla mnie treść, a nie opakowanie”. Lora Szafran: najpopularniejsze utwory Przez lata znana była głównie miłośnikom jazzu, którzy jak mówi sama artystka „słyszą więcej”. Dużą popularność przyniósł jej wydany w 2012 roku album „Sekrety życia według Leonarda Cohena”. Album zyskał status Złotej płyty, warto posłuchać, jak Lora Szafran śpiewa słynną piosenkę „Tańcz mnie po miłości kres”. View oEmbed on the source website Śpiewała też piosenki Wasowskiego i Przybory, wydała płytę z utworami do muzyki Fryderyka Chopina, kiedy nie było to jeszcze modne. W zeszłym roku wydała płytę z piosenkami Ewy Demarczyk, nagrywała oczywiście płyty ze swoimi nagraniami, między innymi album „W górę głowa”. Zobacz też: Mireille Mathieu miała 14 rodzeństwa, wyszła z biedy, dziś nazywana jest następczynią Edith Piaf Jak dziś wygląda życie Lory Szafran? Mąż, rodzina Lora Szafran nigdy nie opowiadała o swoim życiu osobistym. Wyszła za mąż za gitarzystę basowego Dariusza Szymańczyka. Pracowali razem przez kilka projektów muzycznych, między innymi w 2010 roku nad albumem „Tylko Chopin". Ale w 2022 roku można było przeczytać, że jest sama, choć nie samotna (przytaczam za pomponik.pl). Mieszka pod Warszawą, w niewielkim, przytulnym domu, w którym razem z nią mieszkają psy i koty. Mówi, że zamiast bywać na salonach, woli spacerować po lesie czy brzegiem niedalekiej od jej domu Wisły. Koncertuje, nagrywa i nadal ma swoją publiczność. Życzymy wszystkiego, co najlepsze! View oEmbed on the source website
Zaczynała od pracy w fabryce, później śpiewała dla królowej i prezydentów. Nazywają ją następczynią Edith Piaf
Mireille Mathieu kończy 80 lat. Legenda francuskiej piosenki, nazywana następczynią Edith Piaf, od ponad sześciu dekad zachwyca potężnym głosem i charakterystyczną fryzurą z grzywką, która stała się jej znakiem rozpoznawczym. Sprzedała ponad 120 milionów płyt, nagrała ponad 1200 utworów i pozostaje jedną z największych ikon francuskiej muzyki.
Mireille Mathieu to ikona francuskiej piosenki. Słynie z pięknego potężnego głosu i z... uczesania. Przez ponad 50 lat kariery zawsze czesała włosy na pazia z charakterystyczną grzywką. Sprzedała ponad 120 milionów płyt. Karierę zrobiła w latach 60. Jest nazywana następczynią Edith Piaf albo „Piaf z Awinionu”, bo pochodzi z tego miasta na południu Francji. Pracowała w fabryce i klepała biedę, kiedy Cyganka wywróżyła jej, że niedługo będzie przebywać wśród królów i królowych. Jak wyglądało życie i kariera Mireille Mathieu? Dziś legenda piosenki obchodzi 80. urodziny. Mireille Mathieu - wczesne lata, rodzina Mireille Mathieu urodziła się 24 lipca 1946 roku w Awinionie. Była najstarsza z gromadki 14 dzieci. Jej ojciec miał zakład kamieniarski przy cmentarzu w Saint-Veran. Rodzina piosenkarki zajmuje się kamieniarstwem do dzisiaj, firmę prowadzi siostra gwiazdy - Réjane. Mireille Mathieu szybko zakończyła edukację – w szkole jej nie szło z powodu głębokiej dysleksji. Zaczęła pracować w fabryce, wraz z siostrą Monique. Fabryka pomogła im w zakupie rowerów, żeby miały czym dojeżdżać do pracy. Ale Mireille, drobna kobieta, mierząca niewiele ponad 1,5 wzrostu, źle to wspominała, szczególnie gdy znad Afryki wiał silny wiatr - Mistral i trzeba się było z nim zmagać. Zobacz też: Wybrakowana tapeta w pokoju i zaaranżowane małżeństwo. Tak wyglądała droga do kariery wielkiej matematyczki, Zofii Kowalewskiej Johnny Stark i Mireille Mathieu, Paryż, 1965 r. Mireille Mathieu droga do kariery Śpiewała od dziecka, debiutowała w wieku 4 lat, zaśpiewała podczas pasterki, za co w nagrodę dostała lizaka. Talent odziedziczyła po ojcu, który marzył o operze i śpiewał barytonem. Rodzina wybiła mu jednak karierę muzyczną z głowy, zaganiając go do pracy. Sławna córka upamiętniła głos ojca na jednej z płyt. W 1964 roku zwyciężyła w Awinionie, w konkursie młodych talentów piosenką Edith Piaf „La vie en rose”. Nagrodą był wyjazd do Paryża i występ w talent-show transmitowanym w niedzielę, w telewizji i mającym ogromną popularność. Początki były trudne, śmiano się z niej, że myliła słowa, kiedy ubrana na czarno śpiewała miłosne piosenki. Mireille Mathieu: początki kariery, popularne piosenki Gwiazdę zrobił z niej menadżer Johnny Stark. Mówiono na niego "Amerykanin" przez obco brzmiące we Francji nazwisko. To dzięki jego pomocy wygrała program Tele-Dimanche. Stark mówił, że Mireille powinna się wiele nauczyć. Jednak nikt nie powinien ignorować jej niesamowitego głosu. Mireille przyjechała do Paryża mając w walizce dwie sukienki. To Stark wynajął dla niej willę w dobrej dzielnicy, ściągnął do Paryża jej siostry i pozwolił im przez tydzień buszować po paryskich butikach. Ona sama w jednym z wywiadów wspominała: „Dla mnie Paryż był końcem świata. Nigdy wcześniej nie jechałam pociągiem ani nie widziałam aparatu. Nie wiedziałam, jaki będzie finał tej przygody”. Wydawało jej się, że umie tylko naśladować Edith Piaff. Ale wylansowała własne przeboje „Mon credo”, „Paris enanger”, „La premier etoile”, „Santa Maria”. W końcu lat 60. stała się najpopularniejszą piosenkarką we Francji. Zobacz też: W wyjątkowy sposób upamiętnił mamę. Syn Marii Koterbskiej poruszył tłumy swoim występem Mireille Mathieu szybko zyskała światową sławę, śpiewała nie tylko w Europie, ale też w Japonii i Chinach. W Ameryce wydała płytę „You will tell him”, która świetnie się sprzedała. Śpiewała z Dalidą, Charlesem Aznavourem, Placido Domingo, Barrym Manilowem. Nagrała ponad 1200 piosenek, sprzedała ponad 120 milionów płyt. Od dekad jest legendą francuskiej piosenki. Była oklaskiwana, gdy występowała przed angielską rodziną królewską. W 1989 roku zaśpiewała Marsyliankę na obchodach stulecia wieży Eiffla. Mireille Mathieu: życie osobiste, mąż, dzieci Mireille Mathieu słynie z dyskrecji, swoje życie prywatne zawsze otaczała tajemnicą. Nie wiadomo, czy z kimś była związana. W jej życiu ogromną rolę odegrał menadżer Johnny Stark, mówiono, że są jak Pigmalion i Galatea, ojciec i córka. Ona sama opowiadała, że Johnny jest malarzem, a ona jego obrazem. Podobno wyszła za niego za mąż, tuż przed jego śmiercią, ale nigdy nie zostało to oficjalnie potwierdzone. Stark był dwukrotnie żonaty, miał córkę, zmarł w 1989 roku, powodem był drugi zawał. Został pochowany w grobowcu rodziny Mathieu w Awinionie. Mireille nigdy się z tej straty nie otrząsnęła. Nikt nie potrafił go zastąpić w roli jej menadżera i doradcy. „Straciłam drugą połowę”, mówiła. Mireille Mathieu była łączona z amerykańskim aktorem Patrickiem Duffym, znanym z serialu „Dallas”. Śpiewali razem, ale, jak się okazało, nie byli parą. Pytana o to, dlaczego nie założyła rodziny i nie ma dzieci, powiedziała: „Nie stworzyłam rodziny, ale tworzę ją dzięki otaczającym mnie fanom. To nie jest sprzeczne, to też nie jest wybór. Dużo podróżuję, mam wielu siostrzeńców i siostrzenic, którzy są jak moje dzieci”. I dodawała: „Moje życie prywatne to tajemniczy ogród, ale tak, oczywiście, że go mam. Na szczęście mogę zachować go dla siebie." Mirelle Mathieu zwierzała się, że chce jedynie śpiewać i że przyrzekła sobie nigdy nie dopuścić do tego, by jej rodzina znów była biedna. Zobacz też: Widzowie pokochali ją za rolę w Stuleciu Winnych. Wkrótce poznamy drugą twarz Barbary Wypych Mireille Mathieu: wyznanie, kontrowersyjne poglądy polityczne Mireille Mathieu jest bardzo wierząca. Jest katoliczką, babcia przekazała jej kult świętej Rity – francuskiej patronki od spraw beznadziejnych. Mireille można zobaczyć z rodziną w kościele. Ponieważ jest jednym z symboli piosenki francuskiej, ludzi interesują też jej wybory polityczne. A te są kontrowersyjne. Mireille występowała na zaproszenie Władimira Putina w 2005 roku na Placu Czerwonym w Moskwie, śpiewała na Kremlu, w obecności Putina i Muammara Kadafiego, nieżyjącego już libijskiego satrapy. W rosyjskiej telewizji krytykowała feministyczną grupę kontestatorek „Pussy riot” za zakłócanie mszy. Sprawa odbiła się szerokim echem, Mireille Mathieu wygrała we Francji proces o zniesławienie – oskarżano ją o sprzyjanie totalitaryzmowi. Krytykowała Rosję za atak na Ukrainę i apelowała o zakończenie wojny, podkreślając jednocześnie, że ma wyjątkowe relacje z Władimirem Putinem. Tak czy inaczej, jest pierwszą damą francuskiej piosenki, kiedy kilka lat temu koncertowała w Polsce, śpiewała wspaniale, publiczność przyjęła ją owacyjnie.
Byli razem niemal sześć dekad. Przymykała oko na jego liczne zdrady, zawsze wspierała. Kim była Zofia, pierwsza żona Andrzeja Łapickiego?
Był symbolem elegancji, przedwojennego stylu i aktorskiej klasy, a jego życie prywatne budziło nie mniejsze emocje niż filmowe role. Andrzej Łapicki przez 57 lat tworzył małżeństwo z Zofią Chrząszczewską, która stała się jego największym oparciem mimo licznych kryzysów i romansów. W 14. rocznicę śmierci wybitnego aktora przypominamy historię jego niezwykłego życia, wojennych losów, wielkiej kariery i miłości, która przetrwała niemal całe dorosłe życie.
Niekwestionowany mistrz i ikona. Wybitny aktor, piekielnie inteligentny. Trochę indywidualista, przy tym niezwykle wszechstronny, ceniący wszelkie odcienie życia. Miał w sobie coś światowego. Tak był właśnie Andrzej Łapicki. Grywał zarówno w komediach romantycznych (jak choćby „Lekarstwo na miłość” z lat 60.) oraz w filmach uważanych za bardziej ambitne, jak „Wszystko na sprzedaż”, „Wesele” czy wspaniała, skandalizująca „Zazdrość i medycyna”. Prywatnie był przez 57 lat mężem Zofii Chrząszczewskiej, dziewczyny z dworku, z ziemiańskiej rodziny, kompletnie niezwiązanej z tak zwanym szołbiznesem. Jako młoda dziewczyna grała w tenisa, a chłopcy śpiewali: „Panna Zofija z rakietą się uwija”. Doczekali się córki Zuzanny Łapickiej-Olbrychskiej. Jaką historię miał Andrzej Łapicki i jak poznał swoją żonę? Andrzej Łapicki: dzieciństwo, czasy wojny „Kochałyśmy się w nim wszystkie. Studentki szkoły teatralnej, aktorki, wszystkie kobiety w Polsce. W PRL-owskich siermiężnych czasach był symbolem światowości, elegancji, taktu, wolności osobistej”, pisała na swoim blogu Krystyna Janda. 21 lipca mija czternaście lat od śmierci Andrzeja Łapickiego. Był jednym z najwybitniejszych aktorów powojennej Polski i jednym z największych amantów. Miał klasyczną urodę, cudowny głos i sznyt przedwojennego inteligenta. Gdyby urodził się w Ameryce, w młodości byłby pewnie odpowiednikiem Roberta Redforda, na pewno nie gorzej zagrałby rolę „Wielkiego Gatsby’ego”. Andrzej Łapicki urodził się w 1926 roku w Rydze, na Łotwie. Ale całe dzieciństwo spędził w Warszawie, jego ojciec Borys Łapicki wykładał prawo rzymskie na Uniwersytecie Warszawskim. Mały Andrzej pochodził z bogatej ziemiańskiej rodziny z dużymi tradycjami (pradziad, Hektor Łapicki był starostą w Mińsku). W dzieciństwie był ulubieńcem mamy, która świata poza nim nie widziała i poświęcała mu każdą wolną chwilę. Była wielbicielką teatru i często zabierała do niego syna. Łapicki miał piękną kartę w czasie wojny. Studiował w konspiracyjnym Państwowym Instytucie Sztuki Teatralnej. Występował w podziemnym teatrze, walczył w Powstaniu Warszawskim. Gdy złapali go Niemcy i wyznaczyli do rozstrzelania włożył ręce do kieszeni i zagwizdał amerykański standard „Cheek to cheek”, uznał że jak umierać to z fasonem. Potem kopał sobie grób, ocalał cudem – zrobiło się zamieszanie i on zdołał uciec. Mimo koszmaru tamtych lat, wspominał je też jako czasy młodości. „Choć była wojna, bawiliśmy się, piliśmy wódeczkę, tańczyliśmy, kochaliśmy się”. Zobacz też: Gdy Ania Wyszkoni walczyła o zdrowie, on był zawsze obok. Kim jest Maciej Durczak? Andrzej Łapicki: kariera aktorska Po wojnie szybko zrobił karierę. W teatrze zagrał wiele wspaniałych ról, ale nigdy nie marzył np. o roli „Hamleta”. Lubił opowiadać, że aktorem został przez przypadek – miał być prawnikiem, lekarzem, ale poszedł do szkoły teatralnej bo „były tam ładne panienki”. Mówił, że ma za dużo dystansu do siebie, a aktor powinien siebie kochać, zatracać się w sobie. „Ja się nie zapalam, nie jestem od świętego ognia. Jak potrzebuję ognia, to kupuję zapalniczkę”, tłumaczył chłodno. Za to sporo ognia wzbudzał, gdy jako Ketling w „Panu Wołodyjowskim” mówił słynny monolog o miłości: „Kochanie to niedola ciężka, bo przez nie człek wolny niewolnikiem się staje. Kochanie to kalectwo, bo człek jak ślepy, świata poza swoim kochaniem nie widzi…”. Miał wspaniałą, fotograficzną pamięć, której zazdrościł mu sam mistrz Aleksander Zelwerowicz. Kiedyś poprosił, by Łapicki nauczył się z dnia na dzień „Świętoszka” Moliera. „Rano stanąłem przez nim: No ciekawe ciekawe, słucham. Więc ja mówię: Akt pierwszy, scena pierwsza wchodzi ten i ten… scena druga… scena trzecia. W połowie aktu już się załamał: Dosyć, dosyć, szarlataneria”, opowiadał Łapicki. Podobno reżyserzy lubili obsadzać go w roli siebie, np. Wajda we „Wszystko na sprzedaż”, bo jak pisała jego córka Zuzanna, miło było, chociaż przez dwie godziny filmu wyglądać tak dobrze, jak Łapicki. Andrzej Łapicki i Zofia Chrząszczewska: historia miłości Andrzej Łapicki herbu Syrokomla poznał Zofię Chrząszczewską herbu Trzaska w 1947 roku w warszawskim klubie Albatros. „Czuło się tam jakiś erotyczno-matrymonialny nastrój”, wspominał. Ona była panienką z dworku, z majątku Wierzbinek na Kujawach. Nowoczesną dziewczyną, która biegała po korcie z rakietą tenisową. Rodzina żony podejrzewała, że młody aktor czyha może na majątek Zofii, co było śmieszne, bo nie zobaczył z niego ani grosza; przeciwnie, to on utrzymywał rodzinę. I uważał. że tak powinno być. Bo zapracowane kobiety „tracą seksapil”. Kiedy się poznali Zofia była młodą wdową po baronie Lauberze i matką rocznego synka, Grzesia. Jej pierwszy mąż zmarł na gruźlicę, siedziała przy nim do końca, nie zważając na ryzyko choroby. Z Andrzejm Łapickim pobrali się w 1947 roku. Aktor usynowił chłopca i nadał mu swoje nazwisko, ku rozpaczy rodziny Lauberów. Po latach Grzegorz wyjechał do USA, został fizykiem, wykładowcą uniwersyteckim. Ale przyjeżdzał do Polski, do Juraty na wakacje ze swoim synem, czuli się zawsze rodziną. Kilka lat później na świecie pojawiła się córka, Zuzanna, przedwcześnie zmarła dziennikarka, producentka telewizyjna, w latach 1978-88 żona Daniela Olbrychskiego. Opowiadała, że słynna uroda ojca wpłynęła na jej dorastanie i stosunek do mężczyzn. Wybierała jego przeciwieństwo – blondynów z niebieskimi oczami. Zofia Łapicka nigdy nie pracowała, zajmowała się domem i dziećmi. Sam Łapicki opowiadał, że przed wojną taka rola „przy mężu” miała swój oficjalny status. Wpisywało się ją nawet do paszportu. O żonie mówił, że była kapitanem portu. „A ja przypływałem czasem z poobijanymi bokami, po sztormach, ale zawsze ten port był". Zobacz też: Karolina Pisarek przeżyła chwile grozy w ciąży. Nocą trafiła do szpitala Andrzej Łapicki: żona była jego przyjacielem Dla niego najważniejsze było to, by w każdej chwili mieć przy sobie wielkiego przyjaciela. A żona była jego najbliższym przyjacielem, drugim był pisarz Tadeusz Konwicki. Zofia dawała mu emocjonalne wsparcie, wyciągała go z "dołków". Kiedy wracał do domu po spektaklach, kładł się na tapczanie i do północy rozmawiał z żoną, w ten sposób schodziło z niego napięcie. Przez całe życie mieszkali w 54-metrowym mieszkaniu na Karłowicza, na warszawskim Mokotowie. Żona próbowała czasem namówić Andrzeja na dom albo kupno większego lokum, ale on zawsze wtedy powtarzał: „Po co nam Łapickim cokolwiek, myśmy już wszystko mieli, pół Białorusi do nas należało”. W ich domu nie było żadnych rytuałów, wspólnego zasiadania w niedzielę do obiadu. Zofia wiedziała, że nie można krępować męża. „Miałem pewne przyzwolenie na szaleństwa, na życie nocno-knajpiane. Poza tym nigdy nie pytała mnie, dokąd idę, skąd wracam i dlaczego o tak późnej godzinie”. Państwo Łapiccy przyjaźnili się m.in. pisarzem Tadeuszem Konwickim i jego żoną Danutą, z Edwardem Dziewońskim, z Dygatami. Latem jeździli do Chałup na Półwyspie Helskim albo do Kazimierza Nad Wisłą. Zofia Łapicka przymykała oko na romanse męża Czy to była ich recepta na długi związek? Żona dawała Andrzejowi Łapickiemu przyzwolenie na bujne życie towarzyskie. Przymykała oczy na jego zdrady. Jego nazwisko łączono z wieloma pięknymi aktorkami: Elżbietą Czyżewską, Beatą Tyszkiewicz, Anną Nehrebecką, Gabrielą Kownacką. Jego córka Zuzanna wspominała: „Pamiętam, jak kiedyś narzekał na bezsenność, więc poradziłam mu, żeby przed snem liczył swoje blondynki. - Nie zasnąłbym do rana - jęknął”. Podobno romansował też z Ireną Krzywicką, która załatwiła mu rolę w głośnej sztuce w reżyserii Erwina Axera „Biederman i podpalacze”. Zebrał po niej świetne recenzje. Na egzaminie do szkoły teatralnej Krystynę Jandę poprosił by wyznała mu miłość fragmentem z „Niebezpiecznych związków”. „Zrobiłem sobie taką przyjemność. Mówiła to tak świetnie, że jedna z pań (zasiadających w komisji-red.), przerwała jej w połowie i poprosiła o zmianę egzaminatora”. .„Wspaniały, piękny i niewierny mężczyzna. Wierny był tylko sobie i zawodowi uprawianemu na jego warunkach”, mówiła o nim Krystyna Janda. A Zuzanna Łapicka-Olbrychska opowiadała, że ojciec przeżywając jej rozwód z Danielem Olbrychskim - m.in. przez jego niewierność i związek z aktorką Barbarą Sukovą, zorientował się, ile bólu mógł sprawić swojej żonie. „Myślę, że bolało go to wtedy podwójnie”, wspominała. Zobacz też: Kiedyś zachwycała urodą, nagle zniknęła. Agnieszka Wagner powraca na ekrany w nowej roli Andrzej Łapicki: drugie małżeństwo Andrzej Łapicki, choć może nie był wierny żonie, to jednak bardzo ją kochał. Nigdy nie przyszło mu do głowy, by ją zostawić. Kiedy w 2005 roku zmarła, załamał się. Na cztery lata wycofał się z życia publicznego, przestał występować. W dniu śmierci żony, w swoim dzienniku, który prowadził przez ponad 20 lat napisał wielkimi literami „KONIEC”. Mówił, że wszedł w szlafrokowy okres życia. Nawet nie chciało mu się wychodzić z domu. Dlatego wszystkich zadziwił jego ślub w 2009 roku z młodszą o 60 lat teatrolożką Kamilą Mścichowską. Mówił, że ten związek to jego sprzeciw wobec starości, że tworzy sobie „potem”. „On po prostu odrzucał starość”, mówiła w „Wysokich Obcasach” Zuzanna Łapicka. „Dla niego to było upokorzenie, na które się nie godził. (...) To było dość brawurowe, ale myślę, że wynikało też z ogromnej samotności ojca po śmierci mojej mamy, bo choć ja bardzo starałam się przy nim być, nie byłam w stanie zastąpić mu żony. A on żądał obecności non stop, tak jak to kiedyś zapewniała mama. Ożenił się z młodą dziewczyną, która - co normalne - miała swoje zawodowe ambicje, a to się ojcu za szczególnie nie podobało. (…) Ale jeśli jeszcze przez jakiś czas był szczęśliwy, to dlaczego miałabym to oceniać”. Małżeństwo okazało się rozczarowaniem, aktor wydziedziczył młodą żonę, ona potem wyrzuciła pamiątki po nim. Stale biegali za nimi paparazzi, co musiało go męczyć. Chorował ciężko na nerki, jeździł na dializy, pytał lekarzy co będzie, gdy to zaniedba. Mówili: „Zaśnie Pan”. Powiedział córce, że chciałby zostać pochowany obok żony, na warszawskich Powązkach. Zmarł we śnie, w swoim mieszkaniu 21 lipca 2012 roku, miał 88 lat. Korzystałam m.in. z książki: Andrzej Łapicki „Jutro będzie zemsta”. Dzienniki 1984-2005, z przedmową Zuzanny Łapickiej-Olbrychskiej, wyd. Agora, 2018 View Burdaffi on the source website
Są symbolem mądrości i siły. Od tysięcy lat budzą podziw. Badacze wciąż odkrywają kolejne dowody niezwykłej inteligencji tych zwierzą
W wielu miejscach świata wystarczy jeden krok słonia, by zatrzymać ruch uliczny i przypomnieć, kto był tu pierwszy. Od wieków zwierzę to symbolizuje mądrość, pamięć i siłę, ale coraz częściej samo potrzebuje ochrony. Historia słoni jest opowieścią o zachwycie, szacunku, wykorzystywaniu i odpowiedzialności.
Na Sri Lance, w Indiach, Botswanie czy Tajlandii zdarzają się sytuacje, które dla Europejczyka mogą wydawać się niezwykłe. Samochody zatrzymują się, motocykliści gaszą silniki, kierowcy cierpliwie czekają. Powód? Na drogę wyszło stado słoni. Nie ma klaksonów ani nerwowego wymuszania pierwszeństwa. To człowiek ustępuje miejsca zwierzęciu. Dla mieszkańców wielu regionów świata nie jest to wyłącznie kwestia bezpieczeństwa. To rodzaj niepisanej umowy z naturą. Słonie były tutaj długo przed powstaniem asfaltowych dróg, kurortów i restauracji. Kiedy więc przechodzą, świat na chwilę się zatrzymuje. W Parku Narodowym Chobe w Botswanie, gdzie żyje jedna z największych populacji słoni na świecie, zwierzęta jako pierwsze korzystają z wodopojów i szlaków wędrówek. Turyści oraz przewodnicy dostosowują swoje plany do ruchów stad, zachowując bezpieczny dystans i respektując ich pierwszeństwo. Nikt ich nie przegania, nie popędza. Współistnienie nie zawsze jest łatwe. W tajskich wioskach położonych przy parkach narodowych słonie potrafią nocą odwiedzać gospodarstwa, sklepy czy restauracje. Miejscowi opowiadają o prawdziwych smakoszach, którzy bardziej od leśnych roślin cenią cukier, owoce, worki ryżu czy paczki makaronu. Niektóre nauczyły się nawet obserwować strażników. Gdy patrol odjedzie, wracają po kolejną przekąskę. Na Sri Lance przez lata sławą cieszyły się dwa słonie – Raja i Roger. Znały ruch samochodów tak dobrze, że ustawiały się przy drodze i cierpliwie czekały na przejeżdżających kierowców. Ci wiedzieli, że spotkanie ze słoniem często kończy się wręczeniem kilku bananów albo kawałka arbuza. Trudno powiedzieć, kto kogo wtedy tresował. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2026/07/EN014647130003KOLOR-c9fd925.jpg" width="6000" height="4000" alt="Opiekunowie z sierocińca dla słoni w Kenii starają się zapewnić zwierzętom całodobową opiekę. Pozbawione rodziny uczą się wśród ludzi miłości i więzi." title="Opiekunowie z sierocińca dla słoni w Kenii starają się zapewnić zwierzętom całodobową opiekę. Pozbawione rodziny uczą się wśród ludzi miłości i więzi." /> One pamiętają „Słoń nigdy nie zapomina” – to jedno z tych powiedzeń, które brzmią jak legenda, ale mają naukowe podstawy. Badacze od lat odkrywają kolejne dowody niezwykłej inteligencji tych zwierząt. Słonie przechodzą test lustra, czyli rozpoznają własne odbicie, komunikują się za pomocą infradźwięków niesłyszalnych dla człowieka i potrafią zapamiętać położenie odległych źródeł wody nawet po wielu latach. Dzięki komunikacji na duże odległości utrzymują kontakt między członkami stada i skutecznie odnajdują swoje małe, zagubione słoniątka. Najbardziej fascynujące są jednak ich relacje społeczne. Stadem kieruje najstarsza samica. To ona przechowuje pamięć rodziny – zna szlaki migracyjne, miejsca schronienia i bezpieczne przejścia przez wyschnięte tereny. Od jej doświadczenia może zależeć los całej grupy. A ich zachowania przypominające żałobę? Słonie wracają do miejsc, gdzie zmarli członkowie stada, dotykają ich kości trąbami, zatrzymują się na dłużej. Nie wiemy dokładnie, co wtedy odczuwają. Wiemy jednak, że niewiele gatunków okazuje tak silne przywiązanie do swoich bliskich. Może właśnie dlatego ludzie od tysięcy lat przypisują słoniom mądrość. Nie dlatego, że są największe. Dlatego, że przypominają nam coś bardzo ludzkiego. Święte olbrzymy W Indiach trudno znaleźć zwierzę bardziej obecne w kulturze niż słoń. Jego wizerunek pojawia się w świątyniach, na obrazach, w poezji i codziennym życiu. Miliony ludzi modlą się do Ganeśy – boga z głową słonia, patrona wiedzy, mądrości i pomyślności. Jego figurki stoją niemal wszędzie, a wierni proszą go o usuwanie przeszkód z ludzkiej drogi. Przez stulecia obecność słonia podczas ceremonii religijnych była oznaką szczególnego błogosławieństwa. W Kerali do dziś można zobaczyć zwierzęta uroczyście przystrajane złotymi ozdobami, kwiatami i ceremonialnymi parasolami. Słonie to odwieczny symbol władzy. Królowie i maharadżowie mierzyli prestiż nie tylko wielkością armii, ale także liczbą posiadanych słoni. Potęga połączona ze spokojem budziła większy respekt niż agresja. W przeciwieństwie do lwa czy tygrysa słoń nie jest drapieżnikiem, lecz roślinożercą. Jego pozycja wśród zwierząt nie wynika z polowania. Ale z wielkości, pewności siebie, olbrzymiej siły. W Tajlandii niezwykle rzadki w naturze biały słoń od wieków symbolizuje monarchię, dobrobyt i pomyślność państwa. W wielu społecznościach Afryki słoń stał się symbolem odpowiedzialnego przywództwa i mądrości starszyzny. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2026/07/GettyImages-2238852602KOLOR-0e2043e.jpg" width="3821" height="2547" alt="Słonie afrykańskie przy wodopoju w Parku Narodowym Chobe w Botswanie. Jest on nazywany królestwem słoni. Biolodzy nazywają słonie architektami ekosystemów. Tam, gdzie znikają te olbrzymy, zmienia się całe środowisko." title="Słonie afrykańskie przy wodopoju w Parku Narodowym Chobe w Botswanie. Jest on nazywany królestwem słoni. Biolodzy nazywają słonie architektami ekosystemów. Tam, gdzie znikają te olbrzymy, zmienia się całe środowisko." /> Cień tradycji Słonie nas zmieniają. Wraz ze wzrostem wiedzy o ich potrzebach powoli zmieniają się również nasze obyczaje, kultura i turystyka. Coraz głośniej mówi się o granicy między tradycją a wykorzystywaniem zwierząt. Dotyczy to zwłaszcza słoni uczestniczących w paradach religijnych, ślubach, politycznych wiecach czy ulicznych pokazach. Jeszcze niedawno dla wielu mieszkańców Indii widok słonia „błogosławiącego przechodniów” był czymś naturalnym. Zwierzę podnosiło trąbę nad głową człowieka, a opiekun zbierał datki. Dziś coraz więcej organizacji zajmujących się dobrostanem zwierząt pyta, czy świętość można pogodzić z wielogodzinnym staniem na rozgrzanym asfalcie, hałasem petard, tłumem ludzi i ciężkimi łańcuchami. Słonie są także wynajmowane na świąteczne parady. Do ich udziału przygotowują się całe społeczności, a najbardziej prestiżowe zwierzęta osiągają zawrotne stawki wynajmu. Coraz częściej pojawia się jednak pytanie: Czy nawet oswojone słonie powinny uczestniczyć w wydarzeniach pełnych huku, świateł i tłumu ludzi? Czy jest to świat stworzony dla słonia? <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2026/07/AdobeStock401867857KOLOR-adfd779.jpg" width="5472" height="3648" alt="Park Narodowy Hwange w Zimbabwe słynie z bardzo dużej populacji słoni. Stada tych olbrzymów można tam obserwować przez cały rok." title="Park Narodowy Hwange w Zimbabwe słynie z bardzo dużej populacji słoni. Stada tych olbrzymów można tam obserwować przez cały rok." /> Jeszcze bardziej zmieniło się podejście do turystycznych przejażdżek na słoniach. Dwie dekady temu były jedną z największych atrakcji Azji. Dziś coraz częściej uznaje się je za symbol przestarzałego myślenia o relacjach człowieka ze zwierzętami. Zmieniło się nawet pytanie zadawane przez turystów. Kiedyś brzmiało: Gdzie można przejechać się na słoniu? Coraz częściej brzmi: Gdzie można zobaczyć słonie żyjące tak, jak powinny? A to oznacza duże, otwarte przestrzenie i towarzystwo innych słoni. Turystyka etyczna z trudem, ale konsekwentnie toruje sobie drogę. Coraz więcej ludzi zwraca uwagę na warunki panujące w ośrodkach ratunkowych i rehabilitacyjnych. Najlepiej jest wtedy, gdy pozostajemy jedynie obserwatorami, a zwierzęta nie są zmuszane do kontaktu z człowiekiem. Pracownicy i wolontariusze takich placówek robią, co mogą, by pomóc słoniom wrócić do zdrowia i – jeśli to możliwe – do życia na wolności. Młode, które straciły matki, otrzymują czułą opiekę oraz towarzystwo innych słoni. Potrzebują bowiem wsparcia i obecności rówieśników, podobnie jak ludzie. Ranne zwierzęta są leczone, przechodzą rehabilitację, a niekiedy korzystają z nowoczesnych metod terapii, jak laseroterapia czy hydroterapia. Wolny Raju Kilka lat temu świat obiegła historia słonia o imieniu Raju. Przez wiele lat był wykorzystywany do zarabiania pieniędzy w stanie Uttar Pradesh w Indiach. W 2014 roku organizacja Wildlife SOS przeprowadziła nocną akcję ratunkową i odebrała go właścicielowi. Pięćdziesięcioletni wówczas olbrzym trafił do specjalistycznego ośrodka ratunkowego. Wydawało się, że najgorsze ma już za sobą. Tymczasem jego właściciel pozwał organizację do sądu, twierdząc, że słoń jest jego własnością, i domagając się zwrotu zwierzęcia. W obronę Raju zaangażowały się setki tysięcy ludzi. Pod koniec 2014 roku indyjski sąd wydał przełomowe orzeczenie, które czyniło z Raju wolnego osobnika i pozwoliło mu pozostać pod opieką organizacji ratunkowej. Dziś mieszka w Centrum Ochrony i Pielęgnacji Słoni Wildlife SOS w Mathurze, w Indiach. Przeszedł leczenie, przytył, odzyskał siły. Uwielbia świeże owoce, zabawę wielkimi oponami i kąpiele w basenie. Co najważniejsze – ponownie zaufał ludziom i zaprzyjaźnił się z innymi słoniami. Jego historia stała się impulsem do szerszej debaty o prawach słoni w Indiach. Zresztą nie tylko Raju doczekał się sądowej batalii o swoje prawa. W Stanach Zjednoczonych głośna była sprawa słonicy Happy z zoo na Bronxie w Nowym Jorku. Organizacja Nonhuman Rights Project, która „reprezentowała” słonicę, argumentowała, że zwierzę powinno mieć możliwość życia w rezerwacie, gdzie mogłoby samodzielnie podejmować decyzje dotyczące codziennego funkcjonowania i kontaktów społecznych. Sprawa wywołała międzynarodową dyskusję o tym, jak daleko powinny sięgać prawa, nawet najbardziej inteligentnych zwierząt. I czy można je traktować jako osoby prawne. Na razie Happy została w zoo. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2026/07/GettyImages-1361331752KOLOR-0479f77.jpg" width="4242" height="2828" alt="Słonie lankijskie (dawniej cejlońskie) to podgatunek słonia azjatyckiego. Są wielkie, ciemnoszare i stanowią jedną z głównych atrakcji Sri Lanki." title="Słonie lankijskie (dawniej cejlońskie) to podgatunek słonia azjatyckiego. Są wielkie, ciemnoszare i stanowią jedną z głównych atrakcji Sri Lanki." /> Strażnicy świata Słonie są ważne nie tylko dlatego, że budzą emocje. Biolodzy nazywają je architektami ekosystemów. Rozsiewają nasiona na ogromnych odległościach, tworzą przejścia przez zarośla i pomagają utrzymywać różnorodność biologiczną. Gdy kopią w poszukiwaniu wody, korzystają z tego dziesiątki innych gatunków. Tam, gdzie znikają słonie, zmienia się cały krajobraz. Jednocześnie ich własny świat kurczy się z roku na rok. Drogi, linie kolejowe, miasta i plantacje przecinają odwieczne szlaki migracyjne. Najnowsze badania pokazują, że jednym z największych wyzwań staje się dziś izolowanie poszczególnych populacji słoni. Naukowcy ostrzegają, że odcinanie stad od tradycyjnych tras migracyjnych może prowadzić do problemów genetycznych i osłabienia całych populacji. Dlatego coraz większą wagę przywiązuje się do tworzenia korytarzy ekologicznych pozwalających zwierzętom bezpiecznie przemieszczać się między obszarami chronionymi. Pytanie o słonie jest w gruncie rzeczy pytaniem o nas samych. O to, jak traktujemy istoty, które potrafią pamiętać, cierpieć, tworzyć rodzinne więzi i niczym ludzie przeżywać stratę. Kiedy więc na drodze pojawia się stado słoni, a ludzie cierpliwie czekają, dzieje się coś więcej niż zwykłe zatrzymanie ruchu. To krótka lekcja pokory. I szacunku. Chwila, w której człowiek przypomina sobie, że nie jest jedynym gospodarzem tej planety. Być może właśnie tego od tysięcy lat próbują nas nauczyć słonie. Tekst AGNIESZKA DAJBOR <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2026/07/AdobeStock2030590240KOLOR-6b6a914.jpg" width="4724" height="3150" alt="Zobaczyć na drodze stado słoni to prawdziwa gratka. Na zdjęciu słonie z prowincji Nakhon Ratchasima w Tajlandii, gdzie ich stada żyją w naturalnych warunkach." title="Zobaczyć na drodze stado słoni to prawdziwa gratka. Na zdjęciu słonie z prowincji Nakhon Ratchasima w Tajlandii, gdzie ich stada żyją w naturalnych warunkach." />
To oni wylansowali „Biedroneczki są w kropeczki”, cała Polska wierzyła, że są idealną parą. Za kulisami ich małżeństwo się rozpadało
Choć stworzyli jeden z najpopularniejszych duetów polskiej estrady lat 60., ich wspólne życie nie miało szczęśliwego finału. Danuta Rinn i Bogdan Czyżewski śpiewali przeboje, które znała cała Polska, ale za kulisami narastały konflikty i niespełnione marzenia. Dziś, w 90. rocznicę urodzin Danuty Rinn, wracamy do historii ich wielkiej miłości i głośnego rozstania.
Danuta Rinn była jedną z najbardziej charyzmatycznych gwiazd polskiej piosenki. Publiczność pokochała ją najpierw za występy w duecie z Bogdanem Czyżewskim, z którym wylansowała takie przeboje jak „Biedroneczki są w kropeczki”, „Na deptaku w Ciechocinku” czy „Wszystkiego najlepszego”. Ich sceniczna chemia sprawiała wrażenie, że są nierozłączni także prywatnie. Rzeczywistość okazała się jednak znacznie bardziej skomplikowana. W dniu 90. rocznicy urodzin Danuty Rinn przypominamy historię jednego z najsłynniejszych małżeństw polskiej estrady – związku, który zakończył się rozwodem mimo ogromnej miłości i wspólnego sukcesu. Danuta Rinn i Bogdan Czyżewski: jak się poznali? Danuta Rinn i Bogdan Czyżewski poznali się na jednym z przeglądów muzycznych w Koszalinie, w 1963 roku. Ona od razu wpadła mu w oko. Podobał mu się jej temperament, energia, błysk w oku Mówił do niej Danuśka. Zaczęli razem organizować zespół, to miał być kwartet, ale zebranie pozostałej dwójki słabo im szło, więc zdecydowali się na duet. Świetnie się rozumieli, byli z tego samego pokolenia. Bogdan Czyżewski starszy od Danuty Rinn o dwa lata (urodził się w 1934 roku) pochodził z Warszawy. Jego tata Stefan Czyżewski był wojskowym, brał udział w kampanii wrześniowej. Zginął w Powstaniu warszawskim. Bogdan miał trochę żalu do ojca, że tak zostawił rodzinę i poszedł ginąć za Ojczyznę, ale był też z bardzo niego dumny. Po wojnie studiował mechanikę precyzyjną na Politechnice Warszawskiej, mama cieszyła się, że będzie miał dobry zawód. Tyle że jego ciągnęła muzyka. Wziął udział w ówczesnym „The Voice of Poland”, czyli radiowym konkursie młodych talentów. Zaśpiewał piosenkę „Zapomniana dziewczyna”, która stała się przebojem. Zobacz też: Józef Nalberczak: aktor z komedii Stanisława Barei był znany z licznych romansów. Jego śmierć do dziś budzi wiele pytań <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgqwu0vt-24f0f91.jpg" width="2201" height="1600" alt="Opole, 1965 r. III Krajowy Festiwal Polskiej Piosenki. Danuta Rinn (1936-2006) i Bogdan Czyzewski (1934-).,Image: 428321271, License: Rights-managed, Restrictions: UWAGA!!! Cena minimalna dla publikacji w prasie i ksiazkach - 200 PLN xxxx, Model Release: no, Credit line: Janusz Sobolewski / Forum" title="III Krajowy Festiwal Polskiej Piosenki. Opole 1965 r. Danuta Rinn i Bogdan Czyzewski" /> Danuta Rinn miała już jedno małżeństwo za sobą Danuta Rinn urodziła się w Krakowie, skończyła średnią szkołę muzyczną w klasie fortepianu. Potem studiowała kompozycje w Wyższej Szkole Muzycznej w Krakowie. Kiedy poznała Bogdana Czyżewskiego, miała już za sobą wielki miłosny zawód – nieudane małżeństwo. Była młodą dziewczyną, kiedy poślubiła lekarza Andrzeja Rynducha. Okazało się niestety, że mąż jest niewierny i to notorycznie. W pewnym momencie powiedziała sobie dość i postanowiła wyrzucić go ze swojego życia. Byli razem 4 lata, jak mówiła o 4 lata „za długo”. Został jej po nim urobiony od nazwiska pseudonim – Rinn. Obiecała sobie, że nie wyjdzie więcej za mąż. Ale miała 28 lat, gdy poznała Bogdana Czyżewskiego. Była młodą kobietą, chciała ułożyć sobie na nowo życie, bardzo chciała mieć dzieci. Cieszyło ją, że mają z Czyżewskim wspólną pasję do muzyki. To ich bardzo łączyło. Zobacz też: Zdrady męża, depresja, podstępna choroba. Smutne życie Danuty Rinn Danuta Rinn i Bogdan Czyżewski: historia miłości Ślub wzięli w 1964 roku. Ich znajomi wspominali, że widać było, jak między nimi iskrzy. Mówiono, że wyśpiewali sobie szczęście. Szybko podbili serca publiczności. Ich kariera rozwijała się znakomicie. Na polskiej estradzie był jeszcze jeden taki małżeński duet, Zofia i Zbigniew Framerowie. Ale nie mieli aż takich przebojów, które śpiewałaby cała Polska. Rinn i Czyżewski objechali świat, od ZSRR po USA. Ale w życiu prywatnym szybko zaczęło się między nimi psuć. View oEmbed on the source website Okazało się, że mają różne charaktery i upodobania. Danuta Rinn marzyła o domu, dzieciach, rodzinie. Śpiewała nawet w Opolu, w 1973 roku piosenkę: „Obywatelu zostań tatą – Skończ z tym wygodnym celibatem/Nie jesteś psychopatą/By męczyć się z tym dylematem/Nie próbuj nawet się tłumaczyć/I nie wykręcaj się niemądrze/Przecież tworzenie potomności/To jest twój święty obowiązek”. Było to trochę prześmiewcze, ale nieodległe od marzeń samej piosenkarki. Bogdan Czyżewski absolutnie nie zamierzał być ojcem. Chciał korzystać z życia, zwiedzać świat, korzystać z możliwości, jakie dała mu kariera. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgRpP1NG-3deed5f.jpg" width="1600" height="1618" alt="Opole, 22-25.06.1972 r. X Krajowy Festiwal Piosenki Polskiej w Opolu, n/z Danuta Rinn i Bogdan Czyzewski.,Image: 428528730, License: Rights-managed, Restrictions: 3222_3 UWAGA!!! Cena minimalna dla publikacji w prasie i ksiazkach - 200 PLN xxxx, Model Release: no, Credit line: Andrzej Wiernicki / Forum" title="X Krajowy Festiwal Piosenki Polskiej w Opolu" /> Danuta Rinn i Bogdan Czyżewski: problemy w związku i na estradzie Posypało się między nimi także na estradzie. Danuta Rinn była na pewno mocniejszą stroną tego duetu, miała nie tylko bardzo dobry głos, ale i niezwykłą estradową osobowość. Czyżewski był w jej cieniu, być może to był jeden z powodów rozpadu ich związku. Ale najważniejszym problemem były chyba inne oczekiwania małżonków. Danuta Rinn była zrozpaczona, że nie układa się jej kolejne małżeństwo, zajadała stres, zaczęła tyć. Popadła w depresję, kiedyś zapomniała na koncercie słów piosenki. Publiczność jej nie oszczędzała. Raz, kiedy wyszli na estradę, ludzie zaczęli krzyczeć: Oleńka, Oleńka (szukano wtedy Oleńki do roli w „Potopie”). Po latach Bogdan Czyżewski powiedział: „Nasz duet i nasze małżeństwo się najzwyczajniej w świecie wyczerpały. Rozstaliśmy się, bo Danka chciała iść w humorystyczną konwencję, na co ja nie miałem ochoty... Poza tym zaczęła tyć i tusza stała się powodem jej kompleksów. Nie chciała ze mną występować, bo uważała, że tworzymy niekorzystny dla niej fizycznie kontrast” (cytuję za kobieta wp.pl). Danuta Rinn mówiła publicznie, że to małżeństwo było ewidentną pomyłką. „Decyzję o tym, kiedy odejść, trzeba podjąć we właściwym momencie. Czasem trzeba chłopa odstawić i jeszcze kopnąć w cztery litery”, mówiła, dodając, że mąż „wysysał z niej całą krew". Zobacz też: Połączyła ich muzyka, a podzieliła zdrada. Halina Żytkowiak była gwiazdą Trubadurów i drugą żoną Krzysztofa Krawczyka <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/img3vYCBd-4448104.jpg" width="1635" height="1600" alt="Opole, 06.1975. XIII Krajowy Festiwal Piosenki Polskiej w Opolu, recital Danuty Rinn "Rinndial", n/z Danuta Rinn i .,Image: 590316932, License: Rights-managed, Restrictions: UWAGA!!! Cena minimalna dla publikacji w prasie i ksiazkach - 200 PLN xxxx, Model Release: no, Credit line: Lech Pempel / Forum" title="13 Krajowy Festiwal Piosenki Polskiej w Opolu, 1975" /> Danuta Rinn: jak potoczyło się jej życie? Po rozpadzie ich duetu i oficjalnym rozwodzie w 1974 roku wydawało się, że kariera Danuty Rinn stoi pod znakiem zapytania. Piosenkarka siedziała w swoim mieszkaniu na Czerniakowskiej, jadła, nie ogarniała bałaganu. Czekała na telefony i propozycje, ale one nie przychodziły. Pomogli jej Włodzimierz Korcz i Jan Pietrzak, który zaproponował jej napisaną przez siebie piosenkę „Gdzie ci mężczyźni?”. Miała to śpiewać w kabarecie „Pod Egidą” piękna i delikatna Anna Nehrebecka. Ale Korcz i Pietrzak, widząc, w jakim stanie jest Danuta Rinn, zaproponowali ten utwór jej. „Pomyślałem o Dance Rinn. Właśnie rozwiodła się z Bogdanem Czyżewskim. Była w nie najlepszej formie. Czekała na jakieś propozycje zawodowe, ale jej telefon nie dzwonił. Interesujący dla wszystkich był tylko duet Czyżewski-Rinn, ale on właśnie przeszedł do historii", wspominał Włodzimierz Korcz. Czytaj także: Alicja Majewska i Włodzimierz Korcz zabrali głos. Łączy ich przyjaźń i praca, lecz brani są za małżeństwo Zaśpiewała „Gdzie ci mężczyźni?” jak swoją autorską piosenkę, całą sobą. Do dzisiaj kojarzy się głównie z tym hitem. Jeden przebój odmienił jej estradowe losy. Ludzie od nowa ją pokochali, była sobą, zadzierżystą „babką z krwi i kości”. Nikogo nie udawała. W latach 80. wspierała ruch Solidarności, chodziła – choć nie było jej łatwo na tzw. Marsze za Ojczyznę, na patriotyczne Msze. Niewielu wiedziało, że choruje na cukrzycę, że jest samotna. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgnXHY9e-b59fbf0.jpg" width="2400" height="1600" alt="Warszawa, 1995. Danuta Rinn, piosenkarka, n/z w swoim mieszkaniu.,Image: 428900016, License: Rights-managed, Restrictions: UWAGA!!! Cena minimalna dla publikacji w prasie i ksiazkach - 200 PLN xxxx, Model Release: no, Credit line: Jaroslaw Stachowicz / Forum" title="Danuta Rinn" /> Jak potoczyły się losy Bogdana Czyżewskiego? Inaczej potoczyły się losy Bogdana Czyżewskiego. On sam uważał, że miał trudniej od byłej żony, bo nigdy nie trafił mu się taki wielkie przebój, jak jej „Gdzie ci mężczyźni". Był gwiazdą m.in. Festiwalu Piosenki Żołnierskiej. To się nie wszystkim podobało, o czym on sam wprost mówił: „Co do Kołobrzegu, to po 1981 roku artyści tam występujący, w tym ja, otoczeni zostali anatemą, jako kolaboranci, reżimowcy, komuchy łamiące bojkot stanu wojennego. Było to bardzo przykre i niesprawiedliwe. Dotknęło to na przykład także kompozytorki Katarzyny Gaertner, pieśniarza Adama Zwierza, aktorów Mikulskiego, Karewicza, Józefa Nowaka czy Wieńczysława Glińskiego. Te czasy strasznie poniszczyły relacje koleżeńskie, przyjaźnie”. Miał jednak swoją publiczność, występował przez wiele lat. Jako swoje najlepsze czasy wspominał jednak lata duetu z Danutą Rinn. Wspominał, że Danuta Rinn, jak to kobieta, zawsze lubiła postawić na swoim. Piosenkarka zmarła 19 grudnia 2006 roku. Bogdan Czyżewski karierę zakończył w latach 90. Ma dzisiaj 92 lata.
Koledzy z niego kpili, trenerzy nie dawali mu szans na karierę. A Harry Kane wbrew wszystkim osiągnął szczyt. Duża w tym zasługa jego ukochanej żony
Są tacy piłkarze, którzy już jako mali chłopcy słyszeli, że czeka ich wielka kariera. Harry Kane takich słów nie słyszał. Jego raczej namawiano do tego, by dał sobie spokój z piłką i zajął się czymś, w czym jest naprawdę dobry. Jednak on się zawziął i dziś zachwyca cały świat. Ale droga do tego, by grać na największych stadionach i prowadzić drużynę Anglii do największych sukcesów była bardzo wyboista.
Jeśli w tym roku Anglia wygra po 60 latach mistrzostwo świata, on będzie bohaterem piłkarskim wszechczasów. Sprawi, że jak mówią Anglicy piłka „wróci do domu”. Dla Harry'ego Kane'a będzie to też osobisty sukces. Odrzucony kiedyś przez trenerów, dzięki ciężkiej pracy został gwiazdą światowego futbolu. Jego talent został odkryty dopiero po latach. Wielu uważa, że w tej historii pomogła mu kochająca rodzina i dobry, stabilny związek z ukochaną Katie, z który są sobie wierni od szkolnych lat. W piłkarskich świecie to fenomen. W młodości słyszał: "Chłopcze, to nie jest twój poziom" Harry Kane należy dzisiaj do grona najwybitniejszych napastników XXI wieku, bije rekordy strzeleckie i od lat zachwyca kibiców na całym świecie. Niewielu pamięta jednak, że jako nastolatek nie był uznawany za wielki talent. Wręcz przeciwnie – słyszał, że jest zbyt wolny, zbyt przeciętny i nie zrobi wielkiej kariery. Część fachowców wprost namawiała go, by dał sobie spokój z profesjonalnym futbolem. Miał jednak trzy cechy które pomogły mu znieść wszystkie przeciwności - odporność psychiczną, determinację i wiarę w siebie. Niewielu też wie, że miał być bramkarzem. Jako sześcioletni dzieciak sam się zgłosił do tej roli. "Myślałem, że znalazłem bramkarza", mówi jego trener z tamtych lat. „W tym wieku nie ma wielu dzieciaków, które chciałyby stać w bramce”. Dopiero jego rodzice podpowiedzieli trenerowi, że mały Harry jest jeszcze lepszy na boisku. Dzisiaj mówi się, że ten bramkarski epizod pomógł mu po latach jako napastnikowi. Harry Edward Kane urodził się 28 lipca 1993 roku w Londynie. Od najmłodszych lat kochał piłkę nożną. Grał praktycznie wszędzie – na szkolnym boisku, w parkach i na ulicy. Trafił do słynnego klubu Arsenal, ale trenerzy uznali, że chłopiec jest zbyt drobny i nie prezentuje poziomu, który pozwala wiązać z nim większe nadzieje. To mogło zakończyć jego marzenia jeszcze przed ich rozpoczęciem. Harry nie obraził się jednak na futbol. Niedługo później trafił do akademii Tottenhamu Hotspur. Ale tu także słyszał: "Nie wyglądasz jak przyszła gwiazda". Nie był cudownym dzieckiem. Gdy inni zachwycali szybkością i efektownymi dryblingami, Kane imponował głównie pracowitością. Jeden z trenerów młodzieżowych wspominał po latach, że Harry niemal zawsze zostawał po zajęciach, aby ćwiczyć wykończenie akcji. Potrafił oddać dziesiątki dodatkowych strzałów, zanim wrócił do domu. Ta systematyczność z czasem okazała się jego największym atutem. Jednak zanim przebił się do pierwszej drużyny Tottenhamu, był wypożyczany do Leyton Orient, Millwall, Norwich City i Leicester City. Nie były to dobre sezony.Wielu kibiców uznało wtedy, że Kane nigdy nie zrobi kariery w Premier League. On sam wspominał później, że właśnie te trudne miesiące nauczyły go cierpliwości i pokory. Jak został najlepszym piłkarzem Anglii W końcu dostał swoją szansę. Sezon 2014/2015 okazał się początkiem jego wielkiej kariery w Tottenhamie. Talent Kane wreszcie objawił się, trafił też na idealnego dla siebie trenera, Argentyńczyka Mauricio Pochettino. To po jego skrzydłami stał się światowej klasy napastnikiem, zyskał tempo gry, szybkość i siłę konieczną do wejścia do piłkarskiej elity. Bramki wreszcie zdobywał seryjnie, a kibice szybko zakochali się w jego stylu gry. Nagle piłkarz, którego jeszcze niedawno uważano za przeciętnego rezerwowego, stał się liderem Tottenhamu. Kolejne lata przyniosły rekordy. Harry Kane wielokrotnie zdobywał koronę króla strzelców Premier League. Został kapitanem reprezentacji Anglii i najlepszym strzelcem w jej historii. Dzisiaj jako piłkarz ma na koncie ponad 500 bramek. Podobno przygotowanie do zajęć jest dla niego niemal rytuałem. Rozgrzewkę rozpoczyna wcześniej od innych, dokładnie analizuje własne występy i regularnie ogląda nagrania swoich meczów, szukając elementów do poprawy. To właśnie taka konsekwencja sprawiła, że z roku na rok stawał się coraz lepszym napastnikiem. Harry Kane i jego miłość na całe życie Piękną częścią jego historii jest życie prywatne. Mówi się nawet, że w karierze pomogło Harry’emu to, że w dzieciństwie miał kochający spokojny dom. I że potem przeniósł te wartości do swojego życia. Ze starszą od siebie o rok, 33-letnią Katie Goodland znają się niemal całe życie. Poznali się jeszcze w szkole i przez wiele lat byli przyjaciółmi. Ich znajomi wspominają, że już jako nastolatkowie świetnie się dogadywali. Gdy kariera Harry'ego dopiero się rozwijała, Katie wspierała go w chwilach zwątpienia. To właśnie ona była obok wtedy, gdy kolejne wypożyczenia wydawały się bardziej porażką niż szansą. „Dorastaliśmy razem. Katie widziała całą moją drogę – od pierwszych treningów po największe mecze. Zawsze była przy mnie i bardzo wiele jej zawdzięczam, mówił w jednym z wywiadów. Piłkarz nie ukrywa, że rodzina pomaga mu zachować równowagę mimo ogromnej popularności. W jego opinii sukces na boisku ma wartość tylko wtedy, gdy można dzielić go z najbliższymi. Rodzina ponad wszystko Po wielu latach związku Harry oświadczył się Katie w 2017 roku podczas wspólnych wakacji na Barbadosie. Ślub wzięli w 2019 roku, miejsce pozostało tajemnica, choć wiadomo, że był to jeden z egzotycznych kurortów. Wiele razy publicznie deklarowali swoją miłość. Katie nie jest typową WAGS. Ta trenerka fitnessu nie lubi pokazywać się w światłach reflektorów, trudno ją nazwać celebrytką. Jest po prostu żoną swojego męża i mamą dla czwórki dzieci. Harry i Katie doczekali się gromadki dzieciaków. W 2017 urodziła się ich córka Ivy Jane, druga córka – Vivienne przyszła na świat półtora roku później. W w 2000 roku para powitała na świecie synka Luisa Henry’ego, trzy lata później urodził się najmłodszy Henry. Do rodziny należą także dwa psy labradory retrivery Brady'ego i Wilsona. Piłkarz wielokrotnie podkreślał, że właśnie rodzina daje mu największą motywację. Po meczach często wraca do domu zamiast uczestniczyć w głośnych imprezach. Znajomi opisują go jako człowieka spokojnego, skromnego i bardzo oddanego najbliższym. Chodzący ideał? Majątek piłkarza szacuje się na 110 milionów funtów (w przeliczeniu ponad 500 milionów złotych). Anglik oficjalnie zadebiutował na prestiżowej liście najbogatszych ludzi brytyjskiego dziennika "The Sunday Times Rich List", plasując się w pierwszej dziesiątce najzamożniejszych sportowców w Wielkiej Brytanii. Ma luksusową posiadłość w Surrey wartą około 20 mln funtów, oraz luksusowy dom w hrabstwie Essex. Posiada imponującą kolekcję aut o wartości przekraczającej milion dolarów, w tym m.in. Bentleya Continental GT Supersports, Range Rovera SV Autobiography oraz Jaguara F-Pace. Największa lekcja z historii Kane'a Historia Harry'ego Kane'a pokazuje, że sukces nie zawsze przychodzi do tych, którzy najwcześniej błyszczą. Czasami największym kapitałem okazują się cierpliwość, codzienna praca i wiara w siebie. Harry Kane chłopak, którego kiedyś uznawano za zbyt słabego i zbyt przeciętnego, dziś jest jednym z najlepszych napastników świata. A jego wieloletni związek z Katie przypomina, że obok sportowych triumfów równie ważne są lojalność, miłość i ludzie, którzy wierzą w nas od pierwszych kroków". Niedawno książę Harry pytany z kim chciałby zamienić się życiem na pewien czas, z Harrym Stylesem, Harrym Kanem czy Harrym Pottrem, bez wahania wskazał kapitana reprezentacji Anglii w piłce nożnej. I dodał: Ale z Harrym Kanem zwycięzcą!
Autorka „Cudzoziemki” przez lata skrywała te uczucia. Wyznała je dopiero umierającemu mężowi
Dziś mija 37 lat od śmierci Marii Kuncewiczowej – jednej z najwybitniejszych polskich pisarek, autorki niezapomnianej **„Cudzoziemki”**. Choć stworzyła jedną z najpiękniejszych opowieści o skomplikowanych uczuciach, jej własne małżeństwo dalekie było od romantycznych uniesień. Z Jerzym Kuncewiczem przeżyła 63 lata – pełne prób, rozstań, niewierności, ale także niezwykłej lojalności i przyjaźni, których prawdziwą wartość dostrzegła w pełni dopiero u kresu wspólnego życia.
Maria Kuncewiczowa - autorka „Cudzoziemki”, jedna z najbardziej znanych i docenianych polskich pisarek, wyszła za mąż w wieku 26 lat. Jej wybrankiem nie był nikt ze środowiska artystycznego, ale prawnik, adwokat i polityk Jerzy Kuncewicz. Nie wiedziała, czy dobrze robi, wychodząc za mąż, nie była zakochana po uszy. Właściwie wydawała się dosyć oziębła. Początki tego małżeństwa były trudne... Maria i Jerzy Kuncewiczowie dawali sobie wiele swobody Jak pisała dr Alicja Szałagan – znawczyni biografii Marii Kuncewicz – małżeństwo przetrwało, bo mąż dał żonie „długie lejce”. Sama Maria Kuncewicz wspominała: „Dawaliśmy sobie bardzo daleko posuniętą swobodę. [...] Tak się składało, że to, co w innym układzie współżycia mogłoby się stać katastrofą nie do naprawienia, u nas przemieniało się w okres próby, okres oddalenia, rozwidlenia dróg, które potem mają się znowu spotkać” Jak układał się związek Marii i Jerzego Kuncewiczów, który trwał 63 lata, do śmierci Jerzego w 1984 roku? Zobacz też: Wykreowała siebie jako Joannę Chmielewską, autorkę powieści kryminalnych. Czy była tak silna i radosna, jaką oficjalnie ją znamy? Maria i Jerzy Kuncewiczowie: historia miłości Maria Kuncewicz z domu Szczepańska urodziła się w 1895 roku w Samarze w Rosji, wróciła do Polski jako nastolatka. Jej ojciec był dyrektorem gimnazjum w Płocku. Maria studiowała polonistykę i filozofię w Polsce oraz literaturę francuską na Uniwersytecie w Nancy, we Francji. Uczyła się także śpiewu w konserwatoriach polskich i francuskich. W 1936 roku wydała powieść „Cudzoziemka”, która przyniosła jej sławę i uznanie, wcześniej w 1933 roku ukazał się piękny zbiór opowiadań „Dwa księżyce”. Występowała jako śpiewaczka, pracowała jako tłumaczka w Ministerstwie Spraw Zagranicznych. Była też autorką pierwszej polskiej powieści radiowej „Dni powszednie państwa Kowalskich” i „Kowalscy się odnaleźli”. Zobacz też: Ona nazywała go korzonkiem, on mówił do niej robaczku. Historia miłości Andrzeja Korzyńskiego i jego żony Sylwii Sokorskiej-Korzyńskiej Jerzy Kuncewicz urodził się w 1893 roku w szlacheckiej rodzinie. Studia prawnicze, rozpoczęte w Liege, we Francji, ukończył w Polsce. Pracował jako nauczyciel przyrody w Lublinie. Po ukończeniu studiów prawniczych został adwokatem. Jako polityk był ludowcem. Jerzy i Maria Kuncewiczowie pobrali się w 1921 roku. Ona pisała, że „wchodząc w małżeństwo zwalczyła siebie”. Widziała jednak uczucia męża. W 1927 roku małżonkowie zaczęli jeździć jako letnicy do modnego już wówczas Kazimierza Dolnego. Zakochali się w tym miejscu, kupili tu dom w pięknej okolicy, na górze Wąwozu Małachowskiego. Jerzy Kuncewicz przy pomocy znajomego architekta przebudował go, tworząc niezwykłe miejsce otoczone ogrodem. Były w nim piękne kwiaty i pawie, mąż stworzył dla żony idylliczne miejsce. Ale cieszyli się nim dwa lata, do 1939 roku, kiedy ich świat zmiotła wojna. Słynna „Kuncewiczówka”, czy inaczej „Willa pod wiewiórką”, trwa do tej pory i jest domem-muzeum pisarki i jej męża. Maria Kuncewiczowa do męża: Nie było między nami ani miłosnego czadu, ani nałogu wspólnej sypialni Czy było to szczęśliwe małżeństwo? Trudno powiedzieć, nie stała za nim wielka miłość ze strony Marii, ani namiętne pożądanie. W listach do męża pisarka zwierzała się „(…) łatwiej jest ludzi przywiązywać do siebie książkami niż własną osobą, własnym życiem. Zwłaszcza, że nasze wspólne życie pozbawione było pasji. Nie było między nami ani miłosnego czadu, ani nałogu wspólnej sypialni, więc rzeczywiście coś istotnego, coś trwalszego niż erotyzm musiało wejść między nas i tak nas z sobą związać. Że Ty tak sobie cenisz to coś, że nie masz do mnie żalu za wszelkie braki naszego współżycia (które są wynikiem winy obustronnej), uważam za wielką łaskę, doprawdy niezasłużoną”. Zobacz też: Kim była „Krysta”? Dwie twarze znanej pisarki Krystyny Siesickiej Maria Kuncewiczowa: fintifluszek nie lubię Czy byli sobie wierni? Nie. Głośny był romans Marii Kuncewiczowej z wybitnym pisarzem Adolfem Rudnickim, który przyjeżdżał do Kazimierza. Była w nim zakochana, po rozstaniu próbowała nawet targnąć się na życie. Pisała, że Alek to straszny człowiek, tym bardziej, że i bezprzykładnie uroczy. „Nie bawią mnie chłopcy. Świństw, ani tych wszystkich drobnych fintifluszek nie lubię. Bardzo mnie to śmieszy i nudzi, a miłość widać nie jest mi pisana. Ha, trudno. Wszystkiego mieć nie można”, tłumaczyła Maria Kuncewiczowa w jednym z listów. Trudno powiedzieć, dlaczego się rozstali. Rudnicki ożenił się z inna kobietą, miał zresztą trzy żony. Utrzymywali kontakt z Marią, ale ich romans się skończył. Jerzy Kuncewicz wiedział oczywiście o wszystkim. Wybaczył żonie zdradę, choć musiało go to wiele kosztować. Nie mógł żyć bez ukochanej Marynki. Sam też nie był święty, podobno w Kazimierzu miał jakiś romans, ale nie tak głośny i znaczący, jak jego żona. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/img8EoYiG-2d3cf20.jpg" width="2019" height="1600" alt="Kazimierz Dolny, 1978. Maria Kuncewiczowa, pisarka - w swoim domu; z lewej maz Piotr Kuncewicz.,Image: 431120185, License: Rights-managed, Restrictions: Cena minimalna dla publikacji online 50 zł a dla drukowanych 250 zł, Model Release: no, Credit line: Michal Browarski / Forum" title="Maria Kuncewiczowa, pisarka" /> Jerzy kochany, najmilszy Więź między nimi tworzył nie tylko wspólny dom i wspólne życie, ale też narodziny w 1922 roku jedynego dziecka, ukochanego syna Witolda. Maria bardzo kochała syna, rozpaczała, gdy po wojnie wyjechał do USA. Mąż był dla niej wsparciem, gdy przeżywała męczarnie niepokoju podczas wojny – Witold był w marynarce wojennej, jako telegrafista służył na ORP „Wilk”, uratowano go z tonącego okrętu „Jastrząb”. Po wojnie zamieszkał w USA, w Virginii. Rodzice pojechali do Ameryki za nim, ale nie bardzo tam im się wiodło i wrócili do Europy, potem do Polski. Maria Kuncewiczowa bardzo tęskniła za synem. Bardzo głęboko przeżywała macierzyństwo, zastanawiała się, czy była dobrą matką, czy w ogóle bardziej niż matką nie była koleżanką, zbyt pobłażliwą dla syna. Obwiniała się za jego niepowodzenia, m.in. rozpad pierwszego małżeństwa. Jerzy, nieswojo mi bez Ciebie Maria i Jerzy Kuncewiczowie w czasie wojny wyemigrowali z Polski, mieszkali w Anglii, potem w USA. Na emigracji było im ciężko. Maria próbowała zrobić międzynarodową karierę jako pisarka, ale to się nie udało. W emigracyjnej pustce bardzo przeżywała rozstania z mężem. Kiedy nie było go u jej boku, czuła, jak jest bliski i ważny w jej życiu. Pisała, że bez niego czuje się zagubiona. „Wstyd się przyznać, ale bardzo mi Ciebie brak (…) Jerzy, mój złoty, bardzo kochany, [...] żałuję każdej chwili, że Ciebie nie ma; Mnie też jest bardzo nieswojo bez Ciebie”. Marzyła, by wrócił i zaczął „gderać i huczeć”. Mąż był jej przyjacielem, doradcą, agentem literackim. Oboje z obywatelstwem amerykańskim wrócili do Polski w początku lat 60. Od 1962 roku znowu razem mieszkali w swoim domu w Kazimierzu Dolnym. Nie był to już taki azyl, jak przed wojną, bo przy Kuncewiczówce wyrósł ogromny wypoczynkowy ośrodek „Dom prasy”. Jak wspominała ich znajoma malarka Uta Gnatowska, Państwo Kuncewiczowie mieli w sobie niespożytą młodzieńczą energię i apetyt na życie. W przypadku Jerzego Kuncewicza całkiem dosłowny apetyt, bo był potężny, mówił tubalnym głosem, stanowiąc przeciwieństwo delikatniej, kruchej żony. Maria Kuncewiczowa opowiadała anegdotę, jak Jerzy w najlepszych cukierniach i kawiarniach wyjmował z kieszeni kanapkę z szynką. Był mięsożerny, ale nie lubił słodyczy. Dobrze gotował, robił legendarny irlandzki gulasz z jagnięciny. Zobacz też: Maciej Damięcki zakochał się w niej bez pamięci. Ona twierdziła, że rozwód ocalił go przed tragedią Maria Kuncewiczowa do umierającego męża: jak ciebie kocham, jak pragnę, jak dziękuję Jerzy Kuncewicz miał kłopoty ze zdrowiem. Chorował na serce, zmarł w 1984 roku. Maria Kuncewiczowa niesłychanie przeżyła śmierć męża. Wspominała, jak przy łóżku umierającego męża szeptała „czułe wyrazy z żarliwością, jakiej skąpiłam, kiedy byłam młoda. Teraz omdlewałam z żalu: dlaczego? dlaczego? Dlaczego szczędziłam tak długo tej mowy erotycznej, jedynej prawdy serca? [...] Słuchaj, jak ja ciebie kocham, jak pragnę, jak dziękuję!”. Czuła się niebywale samotna, opuszczona. Twierdziła, ze mąż jest wciąż obecny w domu. Jak pisała Uta Gnatowska, pomagająca pisarce w pracach domowych pani Janeczka słyszała, jak Maria Kuncewiczowa rozmawiała z mężem. Była przyzwyczajona do jego opieki, obecności. Do wspólnego przeżywania świata, wymiany myśli, rozmowy. W książce „Listy do męża”, którą wydała po śmierci Jerzego, napisała: „Mijał drugi rok, odkąd ciebie zakopano. W miejsce bieli napływała szarość, codziennie bardziej zielona. Otóż któregoś ranka niechciana wierzba oszalała. Za­skrzypiała, potrząsnęła koroną, zamiotła sobą powietrze i runęła w szum, bezład, w liściastą zawieruchę, w zemstę za strach przed burzą, za nudę upałów, za zimne anielstwo śniegu, za wszystko, czego ona ani my nie lubiliśmy. Katastrofa była tak gęsta i niespodziewana, że mój świat się zachwiał i ty w twoim nowym bycie chyba także doznałeś wstrząsu”. Maria Kuncewiczowa zmarła w 1989 roku w Kazimierzu Dolnym i tam została pochowana. Syn Witold Kuncewicz zmarł w 2009 roku w Virginii, wcześniej przekazał do muzeum swoich rodziców mnóstwo pamiątek. Korzystałam m.in. z tekstu Alicji Szałagan „Ciężar obecności”: dopełnienie autobiograficznych wątków w twórczości Marii Kuncewiczowej w listach do męża (1944-1958). Pamiętnik literacki.
Mało kto wiedział, kim była pierwsza żona Andrzeja Żuławskiego. Ich historia skrywa niejedną tajemnicę
Barbara Baranowska zachwycała urodą i talentem, jednak świadomie wybrała życie z dala od blasku reflektorów. Choć Roman Polański widział ją w obsadzie filmu „Nóż w wodzie”, odrzuciła propozycję, stawiając na własną drogę artystyczną.
Piękna, niezwykle zdolna kobieta, doskonale znana w środowisku filmowym. Barbara Baranowska miała nawet zagrać rolę w „Nożu w wodzie” Romana Polańskiego, ale się nie zgodziła. Ostatecznie trafiła ona na konto Jolanty Umeckiej. „Basha” – bo tak o niej mówiono – nie szukała blichtru sławy, stroniła od błysku fleszy. Interesowała ją przede wszystkim praca artystyczna: graficzna, związana z projektowaniem plakatów i okładek książek. Mało kto pamięta, ale była ona również żoną Andrzeja Żuławskiego. Jak wyglądała ich relacja? Czy rozpadła się przez Małgorzatę Braunek? Oto jej sekrety i tajemnice... Andrzej Żuławski i Barbara Baranowska: jak się poznali? Andrzej Żuławski był nie tylko utalentowanym reżyserem, ale też pięknym i fascynującym mężczyzną, w którym kochało się na zabój wiele kobiet. Miał charyzmę, urodę, świetnie się ubierał. Wszyscy wspominali, że miał też wielkie ego - od dziecka uchodził za geniusza w słynnym, rodzinnym klanie Żuławskich – ale był też niezwykle ciekawym człowiekiem. Z Barbarą Baranowską poznali się w 1962 roku, na planie filmu „Miłość dwudziestolatków”, międzynarodowej koprodukcji. Andrzej Żuławski był wtedy asystentem Andrzeja Wajdy i dopiero początkującym reżyserem. Barbara Baranowska urodzona w 1934 roku była od niego o sześć lat starsza, miała już męża. Był nim wybitny pisarz, ocalały z Holokaustu - Adolf Rudnicki. Wydawali się udanym małżeństwem i dobrze rozumiejącą się para artystów. Barbara Baranowska robiła okładki do książek Rudnickiego, które robią wrażenie do dzisiaj. Kiedy jednak spotkała Andrzeja Żuławskiego, straciła dla niego głowę. Adolf Rudnicki niesamowicie przeżył to rozstanie, odchorował je, przeszedł zawał. Gdy widział Andrzeja Żuławskiego na ulicy, krzyczał: „masz krew na rękach!”. Zobacz też: Jerzy Waldorff i Mieczysław Jankowski żyli razem 60 lat. Jako para zawsze w ukryciu Andrzej Żuławski, 1975 r. Andrzej Żuławski i Barbara Baranowska: historia miłości Dla Barbary Baranowskiej małżeństwo z Andrzejem Żuławskim to był zupełnie nowy rodzaj związku. Pierwszy mąż był od niej starszy o 25 lat, drugi młodszy. Aleksandra Szarłat, biografka Żuławskiego, autorka głośnej książki „Szaman”, mówiła, że reżyser kojarzył Barbarę – pierwszą kobietę, która poślubił - z ciepłem i macierzyństwem. Jeśli w kobietach szukał matki, to ona była tego przykładem. Oboje wyjechali do Paryża, dobrze im się powodziło. Jeździli na wakacje do modnego wówczas Saint- Tropez, Andrzej Żuławski kupił we Francji najpierw pięknego Triumpha, a potem Porsche 911. Ale tym, na czym mu najbardziej zależało, było zrobienie filmu. Dopiero walczył o swoją pozycję i markę. Zobacz też: Anna Gornostaj i Stanisław Mączyński są razem blisko 40 lat. Długo czekali na dzieci Kadr z filmu "Do widzenia, do jutra", 1960 Barbara nie była kobietą u boku męża, ale znaną plastyczką. Dzisiaj zalicza się ją, jako jedną z niewielu kobiet, do twórczyń Polskiej Szkoły Plakatu. Projektowała m.in. plakat do głośnego debiutu Janusza Morgenszterna, filmu „Do widzenia, do jutra”, za granicą plakaty do filmów Milosa Formana i Stevena Spielberga. Robiła też kostiumy filmowe. W Paryżu funkcjonowała jako Basha Baranowska i to ona pierwsza zaczęła robić karierę, co miało być rysą na ich małżeństwie i ubodło dumę Żuławskiego. Barbara „Basha” Baranowska i Andrzej Żuławski: rozstanie Dlaczego ich małżeństwo nie przetrwało? Sam Andrzej Żuławski wspominał: „(…) Nagle zacząłem widzieć, że żyję z kimś, kto jest ode mnie o wiele bardziej ułożony: tu lodówka, tu stół, mieszczański porządek. Basia nie chciała mieć dzieci, nie lubiła ich. Ja z kolei uwielbiałem. (…) była bardzo zdolną malarką, która nie chciała malować, zilustrowała kilkanaście książek dla dzieci, wiele plakatów namalowała. Tylko jej się nigdy nie chciało, nie czuła tej potrzeby. Miała natomiast potrzebę łagodnie uregulowanego życia i tak zwanych kominków, czyli żeby pójść do psiapsiółki i przy kominku obmówić wszystko. Więc pewnego dnia wsiadłem do tego piekielnego porsche, zostawiłem jej walizkę pełną pieniędzy i pojechałem do Warszawy” (cytuję za książką Aleksandry Szarłat „Szaman”) Żuławski był kobieciarzem. W trakcie małżeństwa z Barbarą Baranowską romansował z aktorką Joanną Kasperską, która grała w jego telewizyjnym filmie „Pavoncello” z 1967 roku. Wygrała wtedy rywalizację o rolę z Małgorzatą Braunek. Nie wiedziała, przynajmniej na początku, że Żuławski ma żonę. „Dowiedziałam się, gdy już byłam zakochana. Ale Andrzej wszędzie mnie zabierał: na przyjęcie do Wajdy, na obiady do restauracji, woził samochodem, pokazywał się ze mną oficjalnie”, opowiadała w jednym z wywiadów. Nie wspominał o ślubie, mówił jednak, że ją kocha, chciał, żeby mieli wspólny dom. Ale Joanna Kasperska zerwała, uciekła od niego, przeczuwała, że ten związek będzie dla niej destrukcyjny. Dwa lata później Andrzej Żuławski spotkał Małgorzatę Braunek w Paryżu, podczas promocji filmu „Polowanie na muchy” i zakochał się w niej. Ich romans stał się głośny, w Polsce okrzyknięto ich najpiękniejszą filmową parą. Gdyby Barbara Baranowska zdecydowała się wtedy wrócić do Warszawy, może uratowałaby małżeństwo… kto wie? Z drugiej strony, gdy pisze się o miłościach życia Andrzeja Żuławskiego zawsze pojawiają się nazwiska Ewy Tuwin, córki Juliana Tuwima i wielkiej młodzieńczej miłości reżysera, którą wspominał całe lata; Małgorzaty Braunek i Sophie Marceau. Czytaj także: Joanna Szczepkowska to znana aktorka, była żona Mirosława Konarowskiego. Co się z nią dzisiaj dzieje? Dzięki Żuławskiemu poznała miłość życia Podobno Barbara Baranowska na wiele tygodni przed rozstaniem z Żuławskim zauważyła, że jej mąż trzyma za firanką wór żeglarski i pakuje do niego rzeczy. Z tym worem Żuławski w końcu lat 60. wrócił do Warszawy. „Zanim Andrzej spotkał Małgosię Braunek, odebrał wspaniałą kobietę Adolfowi Rudnickiemu. Odebrał mu ją, ponieważ chciał wejść w środowisko. Szybko wyjechali do Paryża, a on po jakimś czasie poszedł po zapałki i nie wrócił. Nagle została sama. A on pojawił się w Warszawie zachwycony Małgosią. Zamieszkał przy Gwardzistów, a potem wciągnął tam Małgosię. Odwiedzałam ją tam. Basia była zrozpaczona”, tak wspominała tamte relacje aktorka Emilia Krakowska. Zobacz też: Nie był łatwym partnerem, ale kochał szalenie. Andrzej Żuławski najdłuższy związek stworzył z francuską aktorką Sophie Marceau Barbara Baranowska na pewno przeżyła to rozstanie, ale nie została tak do końca sama. Szybko zainteresował się nią poznany przez Andrzeja Żuławskiego francuski producent filmowy Christian Ferry. Zamieszkali razem w 1970 roku, pobrali się i byli szczęśliwym małżeństwem przez wiele lat, do śmierci Christiana Ferry’ego w 2011 roku. Aleksandra Szarłat wspominała, że w 2017 dostała za pośrednictwem Krystyny Demskiej-Olbrychskiej w prezencie od Basi jedno zdanie: „Andrzejowi zawdzięczam najwspanialszą rzecz, jaka spotkała mnie w całym moim życiu. To dzięki niemu poznałam Christiana Ferry’ego – mojego mężczyznę, mężczyznę mojego życia”. Już po rozwodzie z Andrzejem Żuławskim zaprojektowała piękny plakat do jego głośnego na świecie filmu „Opętanie” z Isabel Adjani (z którą zresztą też romansował). A w 1985 roku spod jej ręki wyszła okładka do płyty nastoletniej Sophie Marceau „Certitude”, z jej portretem z niesamowitymi błękitnymi oczami. Barbara „Basha” Baranowska mieszka do dzisiaj we Francji. Korzystałam z książki Aleksandry Szarłat „Żuławski. Szaman”, wyd. Agora, 2019.
Przeszła piekło jako dziecko, dziś walczy o prawa człowieka. Historia Amal Clooney porusza do głębi
Świat poznał ją jako żonę George’a Clooneya. Szybko okazało się jednak, że to kobieta, której nie da się opisać przez pryzmat sławnego mężczyzny. Amal Clooney od ponad dwóch dekad walczy o prawa człowieka, reprezentuje ofiary wojen, prześladowań i zbrodni przeciwko ludzkości. Zmienia świat w najbardziej dosłowny sposób.
Kiedy pojawia się na czerwonym dywanie, zdarza się, że ludzie widzą przede wszystkim kobietę u boku słynnego aktora. Tymczasem prawda jest odwrotna. Zanim Amal poznała Clooneya, była już cenioną specjalistką prawa międzynarodowego, występowała przed najważniejszymi trybunałami, doradzała organizacjom międzynarodowym i budowała reputację jednej z najbardziej błyskotliwych prawniczek swojego pokolenia. A droga do tego nie była łatwa, szczególnie dla dziewczynki z rodziny libańskich emigrantów. Ucieczka z ojczyzny Amal Ramzi Alamuddin przyszła na świat 3 lutego 1978 roku w Bejrucie. Liban, w którym się urodziła, nie przypominał kraju znanego z pocztówek. Od kilku lat trwała tam brutalna wojna domowa. Bomby, niepewność i polityczny chaos były codziennością milionów ludzi. Amal pochodzi ze specyficznego domu. Jej ojciec, profesor Ramzi Alamuddin jest druzem – to wyznanie, które łączy wpływy wielu religii. Druzowie szanują zarówno Koran, jak i Biblię, a do tego wierzą w reinkarnację. Matka Baria Alamuddin jest muzułmanką – sunnitką. W kraju, w którym religia i polityka przez dziesięciolecia wpływały na losy całych rodzin, ich małżeństwo było przykładem otwartości i przekonania, że człowieka definiuje coś więcej niż przynależność do określonej wspólnoty. Kiedy Amal miała dwa lata, rodzice podjęli decyzję, która zaważyła na całym jej życiu. Wyjechali do Wielkiej Brytanii. Nie szukali egzotyki ani lepszych zarobków. Byli jedną z tych rodzin, które z dziećmi i tobołkami uciekały przed wojną. Rodzina osiedliła się pod Londynem. Amal była jeszcze zbyt mała, by pamiętać moment wyjazdu, ale pamięć o Libanie była stale obecna w jej domu. Opowieści o kraju, który opuścili, o rodzinie, która tam pozostała, i o ludziach, których życie zostało zniszczone przez konflikt, stały się częścią jej wychowania. Po latach wielu współpracowników będzie mówiło, że właśnie tutaj należy szukać źródeł jej wrażliwości. Amal nie traktuje wojny jak abstrakcyjnego pojęcia z podręczników historii. Wie, że jedna decyzja polityczna może zmienić los całej rodziny. Czytaj też: On jest gwiazdą, ale jego żona to legenda. Amal Clooney od lat zmienia świat i inspiruje miliony kobiet <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2026/07/forum-0439616702KOLOR-4eb4393.jpg" width="2814" height="3563" alt="Amal Clooney w Europejskim Trybunale Praw Człowieka w Strasburgu jako adwokatka reprezentowała rząd Armenii w sprawie przeciwko negowaniu ludobójstwa Ormian (2015)." title="Amal Clooney w Europejskim Trybunale Praw Człowieka w Strasburgu jako adwokatka reprezentowała rząd Armenii w sprawie przeciwko negowaniu ludobójstwa Ormian (2015)." /> Być jak mama Największy wpływ na Amal miała jej mama – Baria Alamuddin. Ponad 60-letnia dziś Baria należała do znanych dziennikarek świata arabskiego. Przeprowadzała wywiady z prezydentami, monarchami i najważniejszymi postaciami życia politycznego Bliskiego Wschodu. Funkcjonowała w świecie zdominowanym przez mężczyzn i nie zamierzała nikogo przepraszać za własne ambicje. Dla Amal był to naturalny obraz kobiecości. W jej domu nie uczono dziewczynek, że powinny być grzeczne, ciche i skromne. Uczono je, że powinny być wykształcone. Sama Amal przykładała do tego ogromną wagę. Nie trzeba było przypominać jej o nauce. Miała dyscyplinę i determinację. Sama wymagała od siebie więcej niż inni. W rodzinie Alamuddinów dużo rozmawiało się o polityce, historii i świecie. Przy stole dyskutowano o wydarzeniach międzynarodowych równie naturalnie, jak w innych domach rozmawia się o pogodzie. Amal od dziecka obserwowała, jak ważne jest zadawanie pytań i samodzielne myślenie. Później wielokrotnie będzie podkreślać, że największym prezentem, jaki dali jej rodzice, było przekonanie, że nie istnieją marzenia zarezerwowane dla innych ludzi. Oksford i lekcja pokory Zdobycie miejsca na Uniwersytecie Oksfordzkim było właśnie jednym z takich wielkich marzeń. Dla Amal stało się też początkiem nowego etapu. Na uczelni szybko odkryła, że sama inteligencja nie wystarcza. Trafiła do środowiska pełnego wybitnych studentów z całego świata. Była znana z perfekcyjnego przygotowania do zajęć. Studiowała prawo, ale coraz bardziej interesowały ją kwestie praw człowieka i odpowiedzialności państw za łamanie podstawowych wolności. Po ukończeniu studiów wyjechała do Stanów Zjednoczonych i rozpoczęła naukę na New York University School of Law. Tam zdobyła tytuł magistra prawa, odbyła prestiżowe staże, pracowała przy Międzynarodowym Trybunale Sprawiedliwości i współpracowała z późniejszą sędzią Sądu Najwyższego USA Sonią Sotomayor. To był początek kariery, która szybko nabierała rozpędu. Bez strachu Początkowo pracowała w prestiżowej kancelarii Sullivan & Cromwell w Nowym Jorku. Mogła pozostać na ścieżce prowadzącej do wielkich pieniędzy i korporacyjnych sukcesów. Wybrała jednak inną drogę. Coraz mocniej interesowało ją prawo międzynarodowe. Wróciła do Europy i związała się z londyńską kancelarią Doughty Street Chambers, specjalizującą się między innymi w prawach człowieka. To właśnie tam zaczęła zajmować się sprawami, które uczyniły ją prawniczką o globalnym znaczeniu. W 2014 roku reprezentowała Julię Tymoszenko przed Europejskim Trybunałem Praw Człowieka. Reprezentowała także Juliana Assange’a w postępowaniach dotyczących jego sytuacji prawnej, związanej z pobytem w ambasadzie Ekwadoru w Londynie. Doradzała sekretarzowi generalnemu ONZ Kofiemu Annanowi podczas prac komisji zajmującej się konfliktem w Syrii. Występowała przed Międzynarodowym Trybunałem Karnym i Międzynarodowym Trybunałem Sprawiedliwości. Na początku 2015 roku ogłosiła, że będzie reprezentować Armenię w Europejskim Trybunale Praw Człowieka w sprawie przeciwko Turcji dotyczącej zaprzeczania ludobójstwu Ormian. Jednak najbardziej znaczące były sprawy ludzi, których nazwisk większość świata nigdy nie poznała. Na przykład kobiet wykorzystywanych seksualnie podczas konfliktów zbrojnych. W 2022 roku znalazła się na liście magazynu „Time” w gronie 12 wybitnych kobiet, które działają na rzecz równości i budowania lepszej przyszłości. Pod presją Amal ma jeszcze jedną ważną cechę. Należy do tych osób, które nie boją się podejmować tematów budzących ogromne emocje polityczne. Dobrym przykładem była jej działalność związana z Międzynarodowym Trybunałem Karnym w Hadze. W 2024 roku weszła w skład niezależnego zespołu ekspertów prawa międzynarodowego analizujących materiał dowodowy dotyczący wojny w Strefie Gazy. Zespół uznał, że istnieją podstawy prawne do wydania nakazów aresztowania zarówno wobec przywódców Hamasu, jak i izraelskiego premiera Benjamina Netanjahu oraz ministra obrony Izraela Jo’awa Galanta. Stanowisko to wywołało gwałtowne reakcje polityczne na całym świecie. Amal publicznie broniła jednak zasady, która od lat jest fundamentem jej pracy: prawo międzynarodowe musi obowiązywać wszystkich, niezależnie od pozycji, wpływów czy narodowości. Nie wycofała się pod presją krytyki, ataków ani gróźb. Trzeba mieć bardzo silną psychikę, by radzić sobie z taką presją, nie bać się zemsty i gróźb. Sama Amal mówi, że jej głównym napędem jest to, co ją oburza. Ale też pasja i wiara w sprawiedliwość. Podobną postawę prezentowała wobec wojny w Ukrainie. Po rozpoczęciu pełnoskalowej wojny wielokrotnie podkreślała znaczenie dokumentowania zbrodni wojennych oraz ścigania osób odpowiedzialnych za łamanie prawa międzynarodowego. W swoich wystąpieniach przypominała, że sprawiedliwość nie może być odkładana na później, a ofiary konfliktów mają prawo do prawdy, ochrony i rozliczenia sprawców. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2026/07/GettyImages-2239074085KOLOR-6ea9f01.jpg" width="3543" height="2362" alt="Gala Fundacji na rzecz Sprawiedliwości założonej przez Amal i George'a Clooneyów. Obok George'a Clooneya widoczna jest Melinda Gates (Londyn, 2025)." title="Gala Fundacji na rzecz Sprawiedliwości założonej przez Amal i George'a Clooneyów. Obok George'a Clooneya widoczna jest Melinda Gates (Londyn, 2025)." /> Sprawa Nadii Murad Jednym z najważniejszych rozdziałów jej kariery była współpraca z Nadią Murad. Murad należała do społeczności jazydzkiej w Iraku, która była prześladowana przez tak zwane Państwo Islamskie. Została porwana, była więziona i brutalnie wykorzystywana seksualnie. Większość jej rodziny zginęła. Nadii udało się uciec, a później zaczęła walczyć o sprawiedliwość dla tysięcy kobiet, które spotkał podobny los. Amal pomogła nagłośnić sprawę prześladowań jazydów i zabiegała o uznanie tych zbrodni za ludobójstwo. Współpracowała również z organizacjami międzynarodowymi przy dokumentowaniu zbrodni wojennych i ściganiu ich sprawców. Była prawniczką Nadii i jedną z jej najważniejszych sojuszniczek. Nadia jest dziś laureatką Pokojowej Nagrody Nobla i ambasadorką dobrej woli ONZ do spraw godności osób ocalałych z handlu ludźmi. Z Amal łączy ją cały czas głęboka przyjaźń. Sprawdź też: Wystarczyło, że George Clooney wszedł na scenę. Publiczność w Poznaniu kompletnie oszalała Piękna Amal W pewnym momencie media odkryły Amal jako ikonę stylu. Projektanci mody zaczęli zabiegać o jej obecność. Magazyny publikowały analizy jej garderoby. Zdjęcia z rozpraw sądowych trafiały do rubryk modowych. Paradoks polegał na tym, że sama Amal nigdy nie próbowała budować takiego wizerunku. W tym samym czasie, gdy komentowano jej płaszcze i kostiumy, ona zajmowała się sprawami dotyczącymi ludobójstw, wolności słowa i zbrodni wojennych. Pytana o to, że media częściej opisują jej ubrania niż zawodowe osiągnięcia, odpowiadała spokojnie. Nie ma wpływu na to, czym interesują się inni. Ma wpływ jedynie na własną pracę. To charakterystyczne dla jej sposobu myślenia. Nie walczy z etykietami. Po prostu nie pozwala, by ją definiowały. Mój George Historia miłości Amal i jednego z najpopularniejszych amerykańskich aktorów George’a Clooneya nie zaczęła się w Hollywood. Poznali się w 2013 roku nad jeziorem Como. Clooney wspominał później, że od pierwszego spotkania Amal zrobiła na nim ogromne wrażenie. Nie zachowywała się jak ktoś onieśmielony jego sławą. Nie potrzebowała niczego udowadniać. W jednym z wywiadów powiedział: „Pomyślałem, że jest niezwykła. Potem dowiedziałem się, że jest również genialna”. To zdanie dobrze opisuje dynamikę ich relacji. George przez lata uchodził za najbardziej znanego kawalera Hollywood. Wielokrotnie deklarował, że nie planuje kolejnego małżeństwa. Spotkanie Amal zmieniło wszystko. Pobrali się w Wenecji we wrześniu 2014 roku. Był to jeden z najgłośniejszych ślubów dekady, ale bardzo szybko okazało się, że ich związek opiera się na czymś znacznie bardziej trwałym niż medialne zainteresowanie. Najciekawsze w ich małżeństwie jest to, że oboje konsekwentnie mówią o sobie jako o partnerach. Amal podkreślała w wywiadzie dla „Time’a”, że ma w mężu człowieka niezwykle wspierającego i inspirującego. Kogoś, przy kim nigdy nie czuła potrzeby ograniczania własnych ambicji. George Clooney jest rzeczywiście zachwycony żoną, a jej praca robi na nim duże wrażenie. Oboje zresztą założyli fundację, która pomaga ofiarom prześladowań w 40 krajach. Oboje mają własne kariery, własne osiągnięcia i własne miejsce w historii. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2026/07/GettyImages-510282194KOLOR-d0da166.jpg" width="3000" height="2000" alt="Amal Clooney towarzyszy mężowi podczas premiery filmu „Ave, Cezar!” na Międzynarodowym Festiwalu Filmowym w Berlinie. Ich obecność wzbudza ogromne zainteresowanie (2016)." title="Amal Clooney towarzyszy mężowi podczas premiery filmu „Ave, Cezar!” na Międzynarodowym Festiwalu Filmowym w Berlinie. Ich obecność wzbudza ogromne zainteresowanie (2016)." /> Dom pełen śmiechu W 2017 roku Amal i George powitali na świecie bliźnięta: Ellę i Alexandra. Amal bardzo rzadko mówi publicznie o dzieciach. Chroni ich prywatność z niezwykłą konsekwencją. I chyba dużo od nich wymaga, bo dziewięciolatki znają już perfekcyjnie trzy języki. Kiedy jednak porusza temat małżeństwa i macierzyństwa, podkreśla własne szczęście. „Mam życiowego partnera, który bardzo wspiera to, co robię. Nie czuję, że muszę za to przepraszać albo się ograniczać”. „Nasz dom jest pełen ciepła i śmiechu”, mówiła w rozmowie dla „Time’a”. Powiedziała kiedyś, że bycie matką przyniosło jej radość większą, niż mogła sobie wyobrazić. Jednocześnie wraz z mężem bardzo chroni rodzinną prywatność. Czasem pozwala sobie na gwiazdorskie zachowania i narzucanie innym swojej woli. Wiadomo na przykład, że goście państwa Clooneyów są często proszeni o odkładanie telefonów. Amal tłumaczyła, że chce stworzyć przestrzeń, w której jej dzieci będą mogły dorastać normalnie. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2026/07/GettyImages-2239074085KOLOR-6ea9f01.jpg" width="3543" height="2362" alt="Gala Fundacji na rzecz Sprawiedliwości założonej przez Amal i George'a Clooneyów. Obok George'a Clooneya widoczna jest Melinda Gates (Londyn, 2025)." title="Gala Fundacji na rzecz Sprawiedliwości założonej przez Amal i George'a Clooneyów. Obok George'a Clooneya widoczna jest Melinda Gates (Londyn, 2025)." /> Bez etykietek Kiedy dobrze przyjrzeć się Amal Clooney, można zadać pytanie, czy ona nie jest aż nazbyt idealna? Z pewnością niełatwo jest wejść na szczyt, ale też niełatwo na nim być. Amal jest ciągle pod lupą mediów społecznościowych, stale ktoś jej wypomina, że zrobiła korektę nosa, powiększyła usta, że stosuje wypełniacze. Amerykańscy dziennikarze podkreślają, że nigdy nie oglądamy jej w kryzysowych sytuacjach, a nawet w zmęczeniu, bo bardzo dozuje swój wizerunek. Trzeba jednak pamiętać, że Amal nie jest typową żoną gwiazdora. Ma swój świat i pracę, w której jest absolutnie wybitna. Sam George Clooney, któremu fascynacja żoną nie mija, mówi: „Miałem szczęście, że spotkałem taką kobietę”. Wszystko, co osiągnęła Amal, zawdzięcza własnemu talentowi, dyscyplinie i ciężkiej pracy. Nie pochodzi z rodziny należącej do światowych elit politycznych czy finansowych. Nie dostała kariery w prezencie. Nie odziedziczyła kancelarii prawnej i nazwiska po rodzinie. Każdy kolejny etap jej życia był efektem nauki, konsekwencji i ogromnych wymagań, jakie stawiała samej sobie. Dzisiaj ma już takie pieniądze, które pozwalają jej korzystać z pomocy najlepszych doradców, stylistów, prywatnych asystentów, niań i kogo tylko zapragnie. Czytaj też: Fryzura jak z czerwonego dywanu? Stylista Amal Clooney zdradza: to będzie hit 2026! A co najlepsze – zrobisz ją sama! W świecie, w którym wiele osób próbuje tłumaczyć sukces kobiet szczęściem, znajomościami albo korzystnym zbiegiem okoliczności, historia Amal Clooney jest dowodem na to, że talent połączony z dyscypliną i wiedzą potrafi otworzyć drzwi do największych instytucji świata. Amal Clooney nie buduje wokół siebie mitu. Nie wygłasza motywacyjnych przemówień o sukcesie. Nie próbuje być symbolem. Po prostu wykonuje swoją pracę najlepiej, jak potrafi. Pokazuje, że współczesna kobieta nie musi mieścić się w żadnej definicji. Może być wybitną prawniczką i ikoną stylu. Matką i żoną. Partnerką jednego z najsłynniejszych aktorów świata i osobą, której nazwisko otwiera drzwi najważniejszych instytucji międzynarodowych. I być może dlatego fascynuje świat bardziej niż wiele gwiazd kina. Tekst Agnieszka Dajbor
Zdzisław Maklakiewicz kochał całym sercem. Jedna osoba nie pozwoliła mu stworzyć szczęśliwej rodziny
Nie był gwiazdą pierwszego planu, ale wystarczyła jedna scena, by skraść cały film. Zdzisław Maklakiewicz zachwycał talentem, lecz w życiu prywatnym mierzył się z dramatami, które naznaczyły jego małżeństwo i relacje z najbliższymi.
Choć grywał głównie role epizodyczne, nie dało się o nim zapomnieć. Zdzisław Maklakiewicz zapisał się w pamięci widzów przede wszystkim jako niezapomniany inżynier Mamoń z filmu „Rejs”. Na swoim koncie miał jednak wiele innych znakomitych ról. W życiu prywatnym był jedynym dzieckiem i jednocześnie oczkiem w głowie swojej mamy, Cesi. Ich więź była niezwykle silna, co kładło się cieniem na relacjach aktora z kobietami. Czesława Maklakiewiczowa rządziła w domu twardą ręką i niepodzielnie. Porównywano ją nawet do pani Dulskiej. Jak potoczyła się historia Zdzisława Maklakiewicza i jego pierwszej żony, która kochała go przez całe życie? Kim był Zdzisław Maklakiewicz? Kariera Zdzisław Maklakiewicz urodził się w 1927 roku. Jego ojciec, Ładysław, był ekonomistą i dyrektorem biura podróży „Orbis”. Mama, Czesława, nazywana w rodzinie Cesią, zajmowała się domem. Uwielbiała swojego jedynaka i poświęcała mu mnóstwo uwagi. Kochała go zaborczą miłością, rozpieszczała, zwalniała z codziennych obowiązków, których nie znosił, i dawała mu pieniądze – niestety często na wódkę. Kuzynami aktora byli muzycy Jan, Franciszek i Tadeusz Maklakiewiczowie. Gabriel Michalik, autor książki „Wniebowzięci. Rzecz o Zdzisławie Maklakiewiczu i jego czasach”, mówił w jednej z rozmów, że w tej rodzinie było oczywiste, iż każdy potrafi grać na pianinie. Umiejętność komponowania uchodziła natomiast za równie naturalną jak umiejętność czytania. Sam Zdzisław Maklakiewicz miał znakomity słuch, potrafił zagrać praktycznie wszystko i również komponował. W czasie wojny, jako 17-latek, walczył w Powstaniu Warszawskim w batalionie „Kiliński”, a następnie trafił do niemieckiego stalagu. Wojna oraz obraz zrujnowanej Warszawy pozostawiły w nim głęboką traumę. Do Polski wrócił w 1945 roku. Następnie rozpoczął naukę w Szkole Teatralnej, którą ukończył w 1951 roku. Mówiono, że nawet w słabych filmach potrafił być genialny, ponieważ wypracował własny, niepowtarzalny styl. Zagrał m.in. w „Rejsie” – słynny monolog o wyższości kina amerykańskiego nad polskim był jego improwizacją. Wystąpił również w „Hydrozagadce”, „Wniebowziętych”, „Rękopisie znalezionym w Saragossie”, „Stawce większej niż życie”, „Brunecie wieczorową porą” oraz w serialu „Polskie drogi”, gdzie stworzył niezwykle przejmującą kreację nauczyciela tańca. „Nie był gwiazdą. Nie był nawet aktorem głównych ról. [...] A przecież był wybitną indywidualnością aktorską” – pisał o nim Aleksander Jackiewicz w książce „Gwiazdozbiór”. Stworzył również niezwykły duet z Janem Himilsbachem – dwóch trochę cwaniaczków, trochę domorosłych filozofów. Do dziś krąży anegdota, że po pogrzebie Maklakiewicza Himilsbach zadzwonił do jego domu i zapytał: – Czy jest Zdziś? – Ale panie Janku, przecież pan wie, że Zdzisław nie żyje – odpowiedział ktoś z rodziny. – Wiem, ale nie mogę w to uwierzyć – odparł Himilsbach. Zdzisław Maklakiewicz i Renata Firek – historia miłości Swoją pierwszą wielką miłość i pierwszą żonę, Renatę Firek, poznał na studiach. Była od niego o cztery lata młodsza i studiowała na Akademii Sztuk Pięknych. On często wpadał na ASP pograć na pianinie. Podobno zawsze otaczał go wianuszek dziewczyn, które siadały mu na kolanach. Renata trzymała się jednak z boku, co bardzo go zaintrygowało. Była piękna i pełna wdzięku. Jeszcze w latach 50. pobrali się, choć temu małżeństwu przeciwne były obie rodziny. Jak wspominała córka aktora, Marta Maklakiewicz, rodzice Renaty uważali, że Maklakiewicz nie będzie potrafił zadbać o rodzinę. Chcieli wydać córkę za kogoś bardziej statecznego i lepiej sytuowanego. Młodzi zamieszkali w mieszkaniu Maklakiewiczów przy ulicy Kopernika w Warszawie, na tyłach Nowego Światu. ZOBACZ TEŻ: Dla Sławomira Mrożka porzuciła męża i dom. On zakończył ich związek w bolesny sposób. Wystarczyła jedna kartka Marta Maklakiewicz wspominała: „To była piękna przedwojenna kamienica. Wchodziło się do niej przez wielką bramę, a do mieszkania na trzecim piętrze prowadziły białe marmurowe schody. Tam się urodziłam i wciąż mam ogromny sentyment do tego miejsca. Pamiętam, jak ojciec karmił siadające na parapecie gołębie. Rozróżniał je wszystkie i nadawał im imiona: Bolek, Lolek, Franek, Gucio... Ale babcia Cesia urządziła tam mamie piekło na ziemi. Uważała, że żona jej Zdzisia powinna być przede wszystkim dobrą gospodynią, a mama nie spełniała tych oczekiwań. Była artystką – grała na pianinie, malowała, pisała piękne wiersze i świetnie grała, bo ukończyła również szkołę teatralną.” (cyt. za Interia.pl). Małżeństwo Zdzisława Maklakiewicza nie przetrwało pod kuratelą jego matki Zdaniem córki aktora w jego życiu liczyła się przede wszystkim matka. Do niej porównywał każdą kobietę. „Babcia Cesia od początku była przeciwna temu związkowi. Nie znosiła synowej przede wszystkim za to, że zabrała jej ukochanego jedynaka. Ciągle napuszczała ojca na mamę, wypominała, że jest złą gospodynią, nie umie gotować ani sprzątać” – pisała Marta Maklakiewicz w książce „Maklak. Oczami córki” (Prószyński i S-ka, 2015). Problemy małżeńskie nie wynikały jednak wyłącznie z wpływu matki aktora. Maklakiewicz był wybitnym artystą. Nawet niewielkie role potrafił uczynić niezapomnianymi. Miał w sobie ogromną wrażliwość i autentyczność. Znakomity epizod stworzył choćby w filmie „Jak daleko stąd, jak blisko” w reżyserii swojego przyjaciela Tadeusza Konwickiego. Jednocześnie nie odnajdywał się w codziennym życiu. Nie chciał albo nie potrafił podporządkować się obowiązkom. Z tego powodu nie przepadał za graniem w teatrze repertuarowym – nużyło go wielokrotne odtwarzanie tych samych scen. Był natomiast mistrzem improwizacji i często wzbogacał filmowe dialogi własnymi pomysłami. Prywatnie uchodził za lekkoducha. Nadużywał alkoholu, który z czasem stał się poważnym problemem. Uwielbiał życie towarzyskie, kawiarnie, restauracje i spotkania z przyjaciółmi. To właśnie wokół niego rodziły się historie, które później przechodziły do legend. Jedna z najbardziej znanych dotyczy wizyty z Janem Himilsbachem w SPATiF-ie. Kelner zauważył psa siedzącego przy ich stoliku i zapytał: – Czyj to pies? – Nie mamy pojęcia – odpowiedział Maklakiewicz. – Już tu siedział, kiedy przyszliśmy. Zapytaliśmy, czy możemy się dosiąść. Pozwolił. A teraz proszę podać trzy wódeczki. Choć był duszą towarzystwa, nie angażował się w wychowanie córki. Z Martą nigdy nie stworzył bliskiej relacji. Kiedy dorastała, mijali się czasem w tramwaju jadącym w tym samym kierunku. Zdarzało się również, że odwiedzała go w SPATiF-ie. Renata Firek w końcu spakowała walizki i odeszła od męża oraz jego despotycznej matki. Ruszyła w Polskę w poszukiwaniu teatru, w którym mogłaby pracować. Córkę pozostawiła pod opieką swoich rodziców w Gdańsku. Nie zrobiła wielkiej kariery aktorskiej. Zagrała niewielką rolę w serialu „Kapitan Sowa na tropie”. „Los nie dał rodzicom szansy, by mogli spróbować życia tylko we dwoje, we własnym domu, bez matki-teściowej. Mama nie wytrzymała ciągłej presji i napiętej atmosfery. Było małżeństwo, było dziecko, nie było rodziny” – pisała Marta Maklakiewicz. Zdzisław Maklakiewicz – śmierć pierwszej żony Renata Firek uważała Zdzisława Maklakiewicza za największą miłość swojego życia. Później ponownie wyszła za mąż, zrezygnowała z aktorstwa i rozpoczęła pracę w dziale rozrywki TVP. Pisała wiersze, teksty piosenek i malowała. W filmie „Motylem jestem, czyli romans Czterdziestolatka” jej utwór „Ślubne prezenty” wykonywała Irena Jarocka. W latach 80. wyjechała do córki do Stanów Zjednoczonych. W 1991 roku zginęła tragicznie pod kołami samochodu. Zdzisław Maklakiewicz w latach 60. poślubił aktorkę Wiesławę Kosmalską. Doczekali się córki Agaty. Także to małżeństwo, mimo że – jak wspominano – bardzo się kochali, przetrwało zaledwie kilka lat. Zdzisław Maklakiewicz – tragiczna śmierć Zdzisław Maklakiewicz również zmarł tragicznie, a okoliczności jego śmierci do dziś budzą wiele pytań. Według jednej z wersji został pobity przed Hotelem Europejskim w Warszawie. Przez długi czas miał leżeć nieprzytomny na chodniku, ponieważ przechodnie uznali, że jest pijany. Lekarz pogotowia podał mu glukozę, nie wiedząc, że aktor choruje na cukrzycę, co mogło dodatkowo pogorszyć jego stan. Wkrótce zmarł w szpitalu. Według innej relacji pobity Maklakiewicz zdołał wrócić do mieszkania matki, gdzie zmarł, oczekując na przyjazd pogotowia. Odszedł w 1977 roku. Miał zaledwie 50 lat. Został pochowany w rodzinnym grobowcu na Powązkach w stroju swojego ulubionego aktora Charliego Chaplina – w czarnym smokingu, lakierkach i meloniku. Płytę nagrobną wykonał Jan Himilsbach, który z zawodu był również kamieniarzem. Córka aktora, Marta, marzyła o karierze aktorskiej, ostatecznie ukończyła jednak studia prawnicze. Przez wiele lat mieszkała w Stanach Zjednoczonych. Kilka lat temu wydała głośną książkę „Maklak. Oczami córki”, w której opisała swoje relacje z ojcem. Jak wspominała, jej mama do końca życia powtarzała, że Zdzisław Maklakiewicz był wspaniałym i wielkim człowiekiem. Doceniała go jako aktora i nigdy nie przestała go kochać. SPRAWDŹ TEŻ: Kochała go bez pamięci i snuła wspólne plany. Ten związek ikony PRL zakończył się boleśnie
Kochała go bez pamięci i snuła wspólne plany. Ten związek ikony PRL zakończył się boleśnie
Jerzy Kamas i Wiesława Niemyska przeżyli wielką, namiętną miłość, która poruszała warszawskie salony lat 70. Ona marzyła o stabilizacji, on – po rozwodzie – nie chciał wiązać się na nowo. Plotki o romansie Kamasa z Aleksandrą Śląską dopełniły dramatu. Ich związek zakończył się, ale rozstali się w zgodzie i do końca życia darzyli się szacunkiem.
Jerzy Kamas, niezapomniany Wokulski z „Lalki” i wuj Stefan z „Klanu”, cieszył się ogromną popularnością nie tylko jako aktor. Choć nie miał urody typowego amanta, kobiety dostrzegały w nim opiekuńczego i spokojnego partnera – co nie do końca odpowiadało prawdzie. W latach 70. warszawskie salony żyły jego głośnym romansem z aktorką Wiesławą Niemyską, która wierzyła, że to miłość na całe życie. Dlaczego los potoczył się inaczej? Jerzy Kamas był po trzydziestce, gdy spotkał Wiesławę. Miał za sobą rozwód. Czy szukał miłości? Jerzy Kamas urodził się w 1938 roku w Łodzi. Fascynowało go morze, uczył się w technikum budowy statków. Dopiero spektakl „Grzesznik bez winy”, który obejrzał jako uczeń, zrobił na nim takie wrażenie, że postanowił zostać aktorem. Zanim został absolwentem łódzkiej Filmówki, pracował w teatrze jako rekwizytor i sufler. Pierwszy egzamin na studia oblał. Uważał potem, że wybrał za trudny wiersz, a była to „Reduta Ordona” Mickiewicza. Za drugim razem udało się, Jerzy Kamas zrobił dyplom w 1961 roku. Debiutował w 1957 roku na deskach teatru Ziemi Łódzkiej. Zobacz też: Jerzy Kamas nie był klasycznym amantem, ale kobiety traciły dla niego głowę W końcu lat 60. aktor przeniósł się do Warszawy, grał w teatrach: Narodowym i Ateneum. W tym ostatnim pracował 44 lata, do śmierci w 2015 roku, to ten teatr był dla niego jak dom, tu czuł się najlepiej. Grał w spektaklach reżyserowanych przez dyrektora tego teatru Janusza Warmińskiego, Kazimierza Kutza. Był bardzo popularnym aktorem filmowym i telewizyjnym. Grał m.in. w „Nocach i dniach”, „Doktorze Judymie”, „Tajemnicy Enigmy”. Wiesława Niemyska nie zrobiła aż takiej kariery. Urodziła się w 1943 roku w Warszawie. Mogliśmy ją zobaczyć w „Na dobre i na złe”, w „Lekarzach”, a wcześniej w serialu „07 zgłoś się”, w „Co mi zrobisz, jak mnie złapiesz”. W teatrze była jedną z ulubionych aktorek wybitnego reżysera Jerzego Grzegorzewskiego, pracowali razem wiele razy. Była bardzo ładną dziewczyną, trudno się dziwić, że podobała się Jerzemu Kamasowi. Jerzy Kamas i Wiesława Niemyska: ta miłość połączyła ich z ogromną siłą. Co się nie zgadzało? Miłość między Jerzym Kamasem i Wiesławą Niemyską wybuchła z ogromną siłą i wydawało się, że są dla siebie stworzeni. Niestety, szybko okazało się, że mają inne oczekiwania: Wiesława Niemyska marzyła o stabilizacji, rodzinie, dzieciach. Jerzy Kamas, który był już po rozwodzie, nie chciał aż tak się angażować. Po latach mówił: „Przecież nawet wówczas, gdy czujemy się szczęśliwi, zaczynamy mieć wątpliwości, czy rzeczywiście tak nam dobrze”. Jeszcze na studiach ożenił się z aktorką Ewą Miękus. To była też wielka, namiętna miłość, która jednak nie wytrzymała codziennego życia. Doszedł do tego element rywalizacji – Jerzy Kamas robił karierę, Ewa Miękus nie miała, jako aktorka takich sukcesów. Gdy on wyjechał do Krakowa, ona wybrała Wrocław. Ich małżeństwo zakończyło się jeszcze w latach 60. Ale była też inna kobieta. Krążyły plotki, że Wiesławy Niemyskiej nie znosiła Aleksandra Śląska, wielka aktorka i żona dyrektora teatru Ateneum Janusza Warmińskiego. To ona rządziła w teatrze, Kamas bardzo jej się podobał, gdy przyszedł do Ateneum w początku lat 70. O tym, że wpływowa dyrektorowa i wielka gwiazda Ateneum zagięła parol na młodszego o trzynaście lat aktora, plotkowano na stołecznych salonach. Jerzy Kamas zagrał, dzięki Aleksandrze Śląskiej i u jej boku, wiele wybitnych ról, między innymi w "Królowej Bonie". Aktor doskonale wiedział, że jest pupilkiem żony dyrektora teatru. Nie musiał mieć jednak kompleksów, sam był świetnym aktorem i tak naprawdę nie potrzebował żadnej protekcji. Wiesława Niemyska nie mogła się pogodzić z plotkami, że ukochany nie jest jej wierny i – choć złamało jej to serce – zerwała z Jerzym Kamasem. Odeszła też z Ateneum. Zobacz też: Była zaklinaczką niegrzecznych dzieci i ratunkiem dla rodziców. Nie uwierzysz, jak potoczyły się losy SuperNiani Wiesława Niemyska i Jerzy Kamas: rozstanie w zgodzie Wiesława Niemyska i Jerzy Kamas rozstali się spokojnie, w zgodzie. Kilka lat później spotkali się na planie serialu „Tajemnica Enigmy” i filmu „Sekret Enigmy”, a potem na scenie Teatru Narodowego. Zawsze odnosili się do siebie z szacunkiem i ogromną sympatią. Jerzy Kamas w początku lat 80. znalazł szczęście u boku żony Beaty Kamas, doczekali się dwóch synów Karola i Pawła. Beata Kamas była miłością życia aktora. Ich rodzinny spokój zakłóciła poważna choroba Jerzego Kamasa, nowotwór jelit. Aktor zmagał się z nią kilka lat, zmarł w 2015 roku, w wieku 77 lat. Wiesława Niemyska ma 82 lata i od dawna jest na emeryturze. Ostatni raz oglądaliśmy ją na ekranie w 2013 roku w serialu „Lekarze”. Po zerwaniu z Jerzym Kamasem związała się z naukowcem, Arturem Szczepańskim. Zobacz także: Połączył się gorący romans, nie mogli o sobie zapomnieć. Relację Marka Barbasiewicza i Gerarda Wilka ujawniono po latach
Zostawił rodzinne Włochy dla Polski. Wkrótce zatańczy w „Tańcu z gwiazdami”, a nam ujawnił rodzinne sekrety
Matteo Brunetti dołącza do grona uczestników najnowszej edycji programu „Taniec z gwiazdami”. Zanim jednak zobaczymy go na parkiecie, przypominamy fragment rozmowy, której udzielił VIVIE! w czerwcu 2024 roku. Finalista 6. edycji „MasterChefa”, ambasador włoskiej kuchni i kultury w Polsce opowiedział nam o rodzinie, włoskich korzeniach, ukochanym synu Leo oraz o tym, dlaczego to właśnie Polska stała się jego domem.
Znawca kulinariów, finalista 6. edycji „MasterChefa”, ambasador włoskiej kuchni i kultury w Polsce, a dziś także uczestnik najnowszej edycji „Tańca z gwiazdami” – Matteo Brunetti od lat zaraża pasją do gotowania. W 2024 roku udzielił VIVIE! wyjątkowo osobistego wywiadu. Choć na co dzień strzeże swojej prywatności, opowiedział nam o rodzinnych korzeniach, mamie, która nauczyła się gotować po włosku, decyzji o przeprowadzce do Polski oraz o synku Leo, z którym wspólnie odkrywa kulinarny świat. Przypominamy fragmenty archiwalnej rozmowy z czerwca 2024 roku. Matteo Brunetti o życiu prywatnym, pasji i ukochnaym synku Mówisz, że jesteś Włochem, ale masz romantyczne polskie serce. Włosi nie są romantykami? Włosi są bardzo romantyczni. Mówiąc o romantycznym sercu, myślałem o mojej mamie, Elżbiecie Krasińskiej, która wyszła za mojego tatę, Włocha. Urodziłem się w Rzymie, potem mieszkaliśmy we Frascati, do Rzymu wróciłem na studia. Mama musiała nauczyć się gotować po włosku i zrobiła to sama. Bo ojciec, chociaż lubił jeść dobre rzeczy, nie miał pojęcia o gotowaniu. Teraz mieszkamy w Polsce, najpierw przyjechała tu moja mama, potem brat, ja dołączyłem do nich najpóźniej. A Włosi są bardzo romantyczni nie tylko w podejściu do życia, ale także w kuchni. My gotujemy z miłością. Dbamy o szczegóły nie tylko dlatego, żeby danie było dobre samo w sobie. Ale żeby ludzie widzieli, że jest w nim uczucie, staranie się. Żeby każdy się poczuł jak w domu. TYLKO W VIVIE!: Hanna Żudziewicz i Jacek Jeschke dwukrotnie przysięgali sobie miłość. Ślub kościelny wzięli we Włoszech Zostawiłeś w Italii wielką włoską rodzinę, wspominałeś, że na obiady siadało u Was do stołu 20–25 osób? To jest głęboko zakorzenione w kulturze włoskiej, takie rodzinne ucztowanie z dziadkami, ciotkami, kuzynami, nawet dalekimi. We Włoszech cały czas popularny jest model rodziny wielopokoleniowej, bardzo rozgałęzionej i trzymającej się razem, spójnej. My spotykaliśmy się w takim szerokim gronie w niedzielę i oczywiście w różne w święta. Cała rodzina gromadziła się w jednym miejscu, w naszym domu w lesie, to miejsce nazywa się Il Bosco. Przyjeżdżaliśmy tam w południe, ale nonna, babcia, była już od rana. Kroiła cukinie, szykowała kurczaki, różne dania. Byłem wtedy dzieciakiem, więc tylko podpatrywałem, jak wujkowie i kuzyni rozpalają piec zbudowany na otwartym powietrzu, żeby grillować mięso i warzywa. [...] Lubiłeś przyjeżdżać do rodzinnego kraju mamy, lubiłeś polskie smaki? Dla mnie Polska to wakacje i język. Za kuchnią nie przepadałem. Babcia robiła zupy owocowe, placki ziemniaczane, pierogi z jagodami. To nie były moje smaki, pierogi kojarzyły mi się z włoskimi ravioli, które jednak nie są na słodko. We Włoszech nie przykłada się takiej wagi do zup. Nieznane są kiszonki, preferuje się świeże rzeczy. Włoskie kubki smakowe nie są nawet przyzwyczajone do takiego kwasu, na kiszone ogórki Włoch by się skrzywił i powiedział: „A co to jest?!”. Chcę dodać, że 20 lat temu w Polsce nie było zbyt wielu włoskich produktów. Dzisiaj można spokojnie przyrządzać wspaniałe włoskie dania. Inny jest transport, większa znajomość włoskich specjalności. Jak to się stało, że zdecydowałeś się przenieść do Polski? Kiedyś czułem się Włochem, obywatelem świata, zastrzegałem, że mogę mieszkać wszędzie, tylko nie w Polsce. Ale los mi namieszał. Przyjechałem tutaj tropem „MasterChefa”. Bardzo lubiłem ten program. Namawiałem mamę, żeby wystąpiła, bo mama wspaniale gotuje, ale odmówiła. Powiedziała, że nie ma ochoty na taki stres. Potem próbowałem przekonać brata. Wreszcie sam bliżej zainteresowałem się tym programem. Uważałem, że mam coś do pokazania w kuchni i do powiedzenia. We Włoszech castingi były już zamknięte. W Polsce cały czas można było się zgłaszać. Byłem zaskoczony, że program realizowany jest od pięciu lat w Polsce. Wysłałem ankietę. Przyjęto mnie. Pomyślałem, że dam tej przygodzie szansę. Pobyt, który miał być krótki, przedłużył się już na sześć lat. TYLKO W VIVIE!: Wytańczyli sobie miłość, a wszystko zaczęło się od rywalizacji. Mimo przeciwności losu przekonali się, że są sobie przeznaczeni Gotowania nauczyła Cię babcia? Sam się nauczyłem, jako student. Kiedy studiowałem na uniwersytecie w Rzymie ekonomię i marketing, chodziliśmy do domu coś zjeść. We Włoszech wszyscy mają przerwę między 13 a 16, mniej więcej w tych godzinach. Korzystaliśmy z niej, chodząc na obiady. Najczęściej gotowałem ja, robiłem studenckie danie, czyli makaron z passatą i tuńczykiem z puszki. Jedliśmy to w kółko, ile razy można? W pewnej chwili znudziło mnie to, zacząłem szukać inspiracji, przeglądać internet, eksperymentować. [...] Nie myślałeś o własnej restauracji? Kuchnia włoska jest bardzo popularna i lubiana w Polsce. Podobno każdego dnia otwierają się na całym świecie setki włoskich restauracji! Na razie nie. Restauracja to nie tylko pieniądze, to jest ogromnie angażujący biznes. Nie byłbym w stanie dać restauracji tyle uwagi, ile bym chciał. Wiem, że za dużo by to ode mnie teraz wymagało, może za 15–20 lat. Musiałbym poświęcić czas, który mam dla rodziny i dla siebie na własny rozwój. Nie jestem w tej chwili na taki biznes przygotowany. Twój synek Leo ma prawie pięć lat. Jest Włochem po tatusiu? Tak, jest makaroniarzem. Nawet gotuje razem ze mną. Wybieramy kształt i kolor makaronu. Na przykład pomarańczowy, wtedy do sosu pomidorowego dodajemy serek ricotta. Albo fioletowy, możemy wtedy dodać sok ze zblendowanej czerwonej kapusty. Leo ma cztery i pół roku i dobrze sobie radzi w kuchni.
Dla Sławomira Mrożka porzuciła męża i dom. On zakończył ich związek w bolesny sposób. Wystarczyła jedna kartka
Historia Romy Ligockiej i Sławomira Mrożka rozpoczęła się podczas emigracji i szybko przerodziła się w intensywny romans. Pisarka wierzyła, że odnalazła wielką miłość, jednak z czasem odkryła, że nie była jedyną kobietą w życiu znanego dramaturga. Po latach opowiedziała o bolesnym rozstaniu i emocjach, które towarzyszyły zakończeniu tej relacji.
Mówiła, że Mrożek potrafi kochać tylko siebie i wyłącznie siebie. I że jest to miłość, jakiej w życiu nie widziała. Były to jednak słowa zawiedzionej w uczuciach kobiety. Poznali się, kiedy Sławomir Mrożek był wdowcem. Jego żona, malarka Maria „Mara” Obremba zmarła na raka w wieku 42 lat. Sławomir Mrożek patrzył na jej cierpienie, wiedząc, że jest bezradny. Niesamowicie go kochała, poświęciła dla niego karierę, pojechała za nim na emigrację. On długo nie mógł znaleźć nikogo, kto mógłby zająć miejsce żony. Rzucił się w wir romansów. Wydawało się jednak, że z Romą Ligocką to będzie coś poważniejszego. Roma Ligocka i Sławomir Mrożek: historia miłości Poznali się w latach 70. Pierwsze spotkanie miało miejsce w jej domu, Mrożka, znanego już wtedy dramaturga zaprosił na kolacje jej mąż, Jan Biczycki - aktor, wykładowca, założyciel legendarnego klubu Stodoła w Warszawie. Ale Roma Ligocka i Jan Biczycki byli już wtedy na emigracji, mieszkali w Monachium. Jan Biczycki wykładał tam na Uniwersytecie. Roma Ligocka była po prostu żoną i mamą nastoletniego syna. Źle się czuła ograniczona do roli pani domu, brała antydepresanty. Kiedy przyszedł Mrożek, była sama. Mąż, który często był w rozjazdach, wyjechał. Swoje spotkanie z pisarzem wspominała tak: „Mirek wchodzi do środka. Zapala fajkę, otwiera butelkę wina. I opada na kanapę. Zaczynamy rozmawiać i nie jesteśmy w stanie przestać - o Krakowie, o Polsce, o sobie. Kiedy nastaje ranek, a sąsiadka włącza odkurzacz, jest już po nas”. Po tym spotkaniu korespondowali, dzwonili do siebie, Sławomir Mrożek wysyłał Romie Ligockiej bukiety kwiatów. Zobacz też: Roma Ligocka: pisarka, która przeżyła getto. Dzisiaj stara się być szczęśliwa <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2025/02/forum-0428178251-1-161ec65.jpg" width="2500" height="2474" alt="Krakow 17.06.1960 r. Slawomir Mrozek, ur 1930 w Borzecinie, pisarz, dramaturg, satyryk, prozaik, rysownik, 1950 debiutowal jako dziennikarz reportazem w "Przekroju", 1950-1954 w redakcji krakowskiego Dziennika Polskiego, 1953-1968 cykl rysunkowy w Przekroju "Przez okulary", 1956-1958 w tygodniku "Zycie Literackie", 1959 przeniosl sie do Warszawy, W 1963 osiadl we Wloszech, w 1968 zamieszkal w Paryzu, nastepnie w 1989 przeniosl sie do Meksyku, od 1996 w Krakowie, jego dramaty znane sa na calym swiecie.,Image: 428178251, License: Rights-managed, Restrictions: UWAGA!!! Cena minimalna dla publikacji w prasie i ksiazkach - 200 PLN xxxx, Cena minimalna dla publikacji online 120 zł a dla publikacji drukowanych 250 zł, Model Release: no, Credit line: Wojciech Plewinski / Forum" title="Slawomir Mrozek" /> Roma Ligocka o Sławomirze Mrożku: na takie uczucie moje serce tylko czekało Roma Ligocka była od Sławomira Mrożka młodsza o osiem lat. Urodziła się w 1938 roku w Krakowie. Miała traumatyczne dzieciństwo, przeżyła krakowskie getto, wspomnienie z tych lat długo wypierała z pamięci. Jak mówiła, spychała je do „głębokich piwnic swojej duszy”. Udało im się z mamą uciec z getta, żyły na fałszywych papierach, pod przybranym nazwiskiem Ligocka, jako krewne ludzi, którzy je do siebie przyjęli. Każde pukanie do drzwi wywoływało strach przed ujawnieniem. To Steven Spielberg namówił ją, by napisała o swoich przeżyciach książkę, tak zrodziła się znana na całym świecie „Dziewczynka w czerwonym płaszczyku”. A bezpośrednią inspiracją był film „Lista Schindlera” – w dziewczynce w czerwonym płaszczyku, z filmu Spielberga, Roma Ligocka zobaczyła siebie. Ale kiedy poznali się ze Sławomirem Mrożkiem, ten głośny pisarski debiut był jeszcze daleko przed nią. Zawsze chciała zostać artystką, marzyła o aktorstwie, skończyła Akademię Sztuk Pięknych w Krakowie, była malarką. Od zawsze obracała się w kręgu artystycznej bohemy, przyjaźniła się z Markiem Hłasko, Ryszardem Horowitzem, z Romanem Polańskim jest spokrewniona. Pierwszy pocałunek przeżyła z Piotrem Skrzyneckim, założycielem legendarnej „Piwnicy Pod Baranami”; Stanisław Lem, prosił ją o rękę. Za mąż wyszła młodo, w wieku 20 lat za namową mamy. Chciała przeżyć to, co inne dziewczyny, mieć białą suknię, bukiecik kwiatów w ręku. Ale nie był to udany związek, mąż był alkoholikiem, miał być oparciem dla niej, a to ona okazała się opoką dla niego. Z drugim mężem wyjechała do Niemiec. Między Romą Ligocką i Sławomirem Mrożkiem szybko zawiązała się nić porozumienia. „Na takie właśnie uczucie moje serce tylko czekało, a teraz mu się poddaje”, pisała. „To nie jest wyłącznie kwestia aury sukcesu, która otacza tego mężczyznę, jak podniecający zapach. Jego pewność siebie obdarza mnie również poczuciem pewności. Ale przede wszystkim on stanowi dla mnie kawałek mojej ojczyzny. Jest tym, za czym tęskniłam długie lata w Niemczech i co teraz pojawiło się nagle w moim życiu”, pisała. Zobacz także: Maria i Sławomir Mrożek: pisarz docenił pierwszą żonę dopiero po jej przedwczesnym odejściu. Jej śmierć złamała mu serce Roma Ligocka i Sławomir Mrożek: romans. Nie wiedziała, że nie jest jedyna Roma Ligocka odeszła od męża i zamieszkała w Stuttgarcie, skąd było bliżej do Sławomira – Mirka, do Paryża. Dostała pracę kostiumologa w telewizji, odstawiła leki. Miłość ją uskrzydlała. Do Mrożka, do Paryża jeździła co jakiś czas na weekendy. Obserwowała go z miłością, ale i z ironią „( ) doszłam jednak do wniosku, że nie jest łatwo być przyjaciółką Mirka. Sławny pisarz ma ważne myśli i dlatego nie wolno mu przeszkadzać. Zdarza się, że wstaje w nocy, siedzi i rozmyśla z fajką w ustach. Wolno mi robić i wkładać na siebie jedynie to, co mu się podoba. Mirek lubi, kiedy wyglądam jak nierzucająca się w oczy dama. Zresztą śmiać mi się wolno tylko z nim”. Czuła się kochana i potrzebna. Nie miała pojęcia o kochankach Sławomira Mrożka. A Mrożek miał tyle kobiet, że robił rozpiski w notesie, żeby się nie pogubić. Był bardzo dyskretny, swoje przyjaciółki, czy po prostu kochanki oznaczał inicjałami. Pisał na przykład tak: „Jestem w Stuttgarcie, ale jakby mnie nie było. Z Y jestem na rozstaniu, ale dwuznacznie, niby z R blisko, ale jak najdalej, D zaś albo przyjdzie, albo nie przyjdzie”. Roma Ligocka o rozstaniu ze Sławomirem Mrożkiem: mało nie umarłam Była zszokowana, kiedy wysłał do niej list, że potrzebuje samotności. To był znak, że mają się rozstać. Zastanawiała się, jak on może bez niej żyć, bez niej siedzącej na poduszce u jego stóp. I jak ona będzie istnieć bez niego… W głowie stale „wirowało jej pytanie, dlaczego on ją opuścił”. Tłumaczyła sobie, że Mirek boi się zająć kobietą i jej dwunastoletnim synem. Nie chce ponosić odpowiedzialności, chce być sam i mieć święty spokój. Jednak Mrożek nie był sam, bo pomijając rozliczne przygody - równolegle był w związku z tajemniczą kobietą z Nowego Jorku oznaczaną jako Y. Z jego strony to było chyba intensywniejsze uczucie niż z R, na pewno toksyczne. Nie mógł żyć z nią i bez niej. Rozstawali się i wracali do siebie. Kiedy Sławomir Mrożek przyjechał do Polski w 1981 roku, wszyscy myśleli, że przybywa do ojczyzny „Solidarności” i z okazji premier swoich sztuk. Tymczasem pisarz przyjechał tu za Y, żeby kochance i jej młodszemu partnerowi zepsuć wspólne chwile. Roma Ligocka długo nie chciała mówić o tym związku. Dopiero po latach wyznała, jak przeżyła to rozstanie. „Mało wtedy nie umarłam. Cóż mogę powiedzieć? To człowiek, który kocha tylko i wyłącznie siebie. I w życiu nie widziałam tak wielkiej miłości”, wyjaśniła. Formalnie nie rozwiodła się z mężem. Jak mówiła w rozmowie z „Vivą”, nie było powodu. „Nie zamierzałam wyjść za mąż. On też nie zamierzał się ożenić. Jakby się wtedy pojawił ten jeden jedyny, to być może bym się rozwiodła”. W 1987 roku Sławomir Mrożek poślubił Meksykankę, Susan Osorio Rosas. Byli razem do końca. Pisarz zmarł w 2013 roku w Nicei. Czytaj również: Susana Osorio-Mrożek o małżeństwie ze Sławomirem Mrożkiem. Pisarz zmagał się z poważną chorobą Okładka książki Romy Ligockiej, "Droga Romo", Fot. Wydawnictwo Literackie Korzystałam z książki Sławomira Kopra "Żony bogów. Muzy wielkich literatów", wyd. Harde, wydanie III, 2024 r.
Porównywano ją do Poświatowskiej, była na ustach wszystkich, w PRL-u wywołała skandal. Co ukrywała autorka kultowej „Pestki”?
Dziś mija 18 lat od śmierci Anki Kowalskiej – autorki kultowej Pestki, jednej z najgłośniejszych polskich powieści o miłości, zdradzie i społecznych konwenansach. Choć przez lata była jedną z najpopularniejszych pisarek PRL-u, dziś pamięta się o niej znacznie rzadziej. A przecież poza literaturą zapisała się także w historii jako odważna działaczka opozycji demokratycznej i członkini Komitetu Obrony Robotników.
Anka Kowalska przez lata należała do najbardziej rozpoznawalnych polskich pisarek. Miliony czytelników pokochały ją za Pestkę – wydaną w 1964 roku przejmującą historię zakazanej miłości Agaty i Borysa, która niemal od razu zyskała status kultowej. Była jednak kimś znacznie więcej niż autorką bestsellerowej powieści. Zaangażowała się w działalność opozycyjną, współtworzyła Komitet Obrony Robotników, była internowana, bita i szykanowana przez komunistyczne władze. Dziś, 29 czerwca, mija 18 lat od jej śmierci. To dobra okazja, by przypomnieć niezwykłe życie kobiety, która odważnie walczyła zarówno piórem, jak i własną postawą. Anka Kowalska: dorastanie, debiut poetki Anka Kowalska urodziła się w 1932 roku w Sosnowcu. Była z wykształcenia polonistką, skończyła studia w 1955 roku na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim. Potem przeniosła się do Warszawy, mieszkała na Powiślu. W kamienicy przy ul. Czerniakowskiej jest dzisiaj poświęcona jej tablica. Pracowała początkowo jako korektorka, potem redaktorka w wydawnictwie PAX. Należała także do Stowarzyszenia PAX, z którego jednak wystąpiła w ramach protestu przeciwko wydarzeniom Marca’68 roku. Była bardzo ładną, efektowną kobietą, jej znakiem rozpoznawczym były piękne kruczoczarne włosy. Debiutowała jako poetka, z sukcesami, porównywano ją m.in. do Haliny Poświatowskiej. Ale sławę przyniosła jej wydana w 1964 roku powieść psychologiczna „Pestka” o romansie Agaty, poetki i ekscentrycznej artystki z żonatym mężczyzną – Borysem. „Pestka” – choć osadzona mocno w realiach PRL-u, nadal jest popularna. Kolejne pokolenia czytelników odnajdują się w tej historii o miłości, której towarzyszy zdrada i rozpad innej rodziny, o „tej trzeciej”, o tęsknocie. O tym, jaka jest cena społecznych konwenansów i czy warto ją płacić. Anka Kowalska mówiła po latach: „Miałam ochotę napisać książkę od strony tej trzeciej. Zawsze przegranej, napiętnowanej, skazanej na cierpienie”. „Pestka” wchodziła na rynek w atmosferze towarzyskiego skandalu, niektórzy czytali ją jako powieść z kluczem. Mówiono, że Kowalska napisała książkę o sobie, Borys miał być jej kolegą z pracy, człowiekiem ze znanej rodziny. Naprawdę żonatym. Zobacz też: Kazimierz Rudzki błagał, by z nim była. Danuta Szaflarska dwukrotnie odrzuciła jego oświadczyny <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgE9TAKX-5f0b94b.jpg" width="1600" height="2403" alt="Warszawa, 05.1969. Dni Oswiaty, Ksiazki i Prasy; podczas kiermaszu ksiazek na placu Defilad pisarze podpisuja swoje ksiazki, n/z Anka Kowalska.,Image: 428349018, License: Rights-managed, Restrictions: UWAGA!!! Cena minimalna dla publikacji w prasie i ksiazkach - 200 PLN xxxx, Model Release: no, Credit line: Miroslaw Stankiewicz / Forum" title="Dni Oswiaty, Ksiazki i Prasy" /> Anka Kowalska: nie lubiła mówić o życiu prywatnym Powieść od razu chwyciła. Zaczytane egzemplarze przekazywano sobie z rąk do rąk. Dzisiaj po prostu wydawca zrobiłby dodruk. Ale wtedy nie wiadomo dlaczego, nikt tak nie robił. Anka Kowalska była na ustach wszystkich, jeździła na spotkania autorskie, na które przychodziły tłumnie kobiety. Traktowały ją jak bliską osobę, czasem zarzucały jej, że jest przeciwko małżeństwu. Odpowiadała wtedy, że nie. Ale małżeństwo musi być żywe, a nie półumarłe. Sama pisarka nigdy nie mówiła o swoim życiu prywatnym. Nie lubiła wywiadów. Miała podobno mnóstwo uroku, poczucia humoru, dystansu do siebie. W czasie internowania podczas stanu wojennego podtrzymywała inne kobiety na duchu. Uważała, że to jej obowiązek. Mieszkała sama w niewielkim mieszkaniu, z psem – kudłatym mieszańcem. Była wierna w przyjaźni i gotowa do poświęceń, opiekowała się z oddaniem słynną działaczką, adwokatką Anielą Steinsbergową. Zobacz też: Udawali, że się nie znają, nie każdy wie, że są rodziną. Syn Anny Seniuk poszedł w jej ślady Anka Kowalska przeszła w życiu piekło Wcześnie zaangażowała się w działalność opozycyjną, była w Komitecie Obrony Robotników, jeździła z jego ramienia na procesy robotników do Radomia w 1976 roku. Wymagało to wtedy wielkiej odwagi, kojarzyło się z represjami. Anka Kowalska była bita, szykanowana, więziona. Joanna Szczęsna wspomina w tekście o pisarce w „Gazecie Wyborczej”, że każdy, kto należał do KOR-u, tracił prywatność. Był pod obserwacją, groziły mu rewizje. Nie było prywatnych zapisków, rozmów, notatek. Dla pisarki musiała to być trudna sytuacja. Kowalska prowadziła sekretariat KOR-u, pracowała po dwadzieścia godzin na dobę. To były, jak wspominała telefony, wyjazdy, rewizje, kotły „(…) jej mieszkanie przypominało centralę telefoniczną. To do niej i do Jacka Kuronia dzwonili zagraniczni dziennikarze po informacje o Polsce. To ona m.in. informowała media zachodnie o represjach wobec opozycji”, pisała Joanna Szczęsna w „Gazecie Wyborczej”. Wspomina również, jak w 1981 roku Ankę Kowalską zamknięto w więzieniu na warszawskim Grochowie razem z Marią Wosiek, też członkinią KOR-u. „Wosiek poprosiła o wypożyczenie z biblioteki więziennej „Pestki". Okazało się, że choć „Pestkę” tam mają, to wypożyczać ją mogą tylko funkcjonariusze więzienni”. W stanie wojennym była internowana, najpierw w Gołdapii, potem w Darłówku. Wyszła stamtąd chora, z trudem chodziła, przeszła ciężką operację. Zobacz też: Jego mama prowadziła nielegalną fabrykę, dorastał w olbrzymiej willi. Jak wyglądały lata młodzieńcze Michała Urbaniaka? <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgkgNXpy-486618c.jpg" width="2133" height="1600" alt="Warszawa, 23.09.2006. Uniwersytet Warszawski 30 rocznica powstania KSS KOR Konferencja " Dzialania KOR 1976 - 1980; n/z Konrad Bielinski i Anka Kowalska,Image: 514422770, License: Rights-managed, Restrictions: , Model Release: no, Credit line: Wlodzimierz Wasyluk / Forum" title="Dzialania KOR 1976 - 1980" /> Kiedy Krystyna Janda ekranizowała „Pestkę” w 1995 roku, Anka Kowalska pisała dialogi do filmu. Cieszyła się, że ekranizacja spowodowała renesans powieści. Pytana, dlaczego nigdy nie napisała kolejnej, mówiła, że jest takim typem pisarza, który jak nie musi, to nie pisze. Że życie wciągnęło ją w inne aktywności. Zmarła 29 czerwca 2008 roku. Została pochowana na cmentarzu przy parafii św. Józefa Rzemieślnika w rodzinnym Sosnowcu.
To nie zabytki są największą atrakcją Madrytu. Turyści odkrywają to dopiero na miejscu. Po kilku dniach nie będziesz chciał stąd wyjeżdżać
Nie ma morza. Nie ma wielkiej rzeki. Nie może pochwalić się antycznym rodowodem. A jednak trudno wyobrazić sobie Hiszpanię bez niego. Więcej, trudno wyobrazić sobie współczesną Europę bez Madrytu, miasta, które stworzyło własny, niepowtarzalny styl życia.
Madryt fascynuje z wielu powodów, także dlatego, że jest pewnym historycznym paradoksem. Hiszpanie czasem żartują, że to miasto wymyślone. Nie chodzi o architekturę czy historię, ale o logikę jego powstania. Większość wielkich europejskich metropolii rozwijała się stopniowo dzięki naturalnym przewagom. Londyn miał Tamizę, Paryż Sekwanę, Amsterdam port, Lizbona Atlantyk. Tymczasem Madryt przez wieki pozostawał niewielką osadą położoną na suchym płaskowyżu w samym sercu Półwyspu Iberyjskiego. Przełom nastąpił w 1561 roku, gdy król Filip II podjął decyzję, która na zawsze zmieniła historię Hiszpanii. Przeniósł tutaj swój dwór i uczynił Madryt stolicą królestwa. Była to decyzja polityczna, nie geograficzna. W pewnym sensie Madryt nie wyrósł naturalnie z historii – został zaprojektowany. Powstał dlatego, że ktoś postanowił, iż właśnie tutaj będzie centrum państwa. To niezwykłe, bo przez kolejne stulecia miasto nie tylko utrzymało ten status, ale zamieniło się w jedno z najważniejszych miejsc na mapie Europy. Spacer przez centrum Być może właśnie dlatego Madryt tak bardzo różni się od innych stolic. Nie próbuje nikogo uwodzić na siłę. Nie ma jednego symbolu, który natychmiast kojarzy się z miastem, jak Wieża Eiffla z Paryżem czy Koloseum z Rzymem. Oczywiście są miejsca obowiązkowe, na przykład Plaza Mayor, najbardziej znany plac Madrytu. Odbywały się tutaj walki byków, procesy inkwizycyjne, spektakle i eleganckie bale. To żywa historia miasta. Majestatyczny Pałac Królewski należy do największych rezydencji Europy. Imponujący gmach liczy blisko trzy tysiące pomieszczeń i do dziś pozostaje symbolem hiszpańskiej monarchii, choć król już w nim nie mieszka. Powstawał w XVIII wieku jako wyraźne nawiązanie do największych europejskich dworów, przede wszystkim Wersalu. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2026/06/AdobeStock1762338880EditorialUseOnlyKOLOR-6c8036e.jpg" width="3072" height="4080" alt="Ogród wertykalnyprzy Alei Paseo del Prado. Ta żywa ściana zieleni złożona z 15 tysięcy roślin znajduje się na fasadzie centrum kulturalnego." title="Ogród wertykalny przy Alei Paseo del Prado. Ta żywa ściana zieleni złożona z 15 tysięcy roślin znajduje się na fasadzie centrum kulturalnego." /> <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2026/06/AdobeStock550826070KOLOR-3001c9c.jpg" width="5410" height="3942" alt="Panorama Madrytu. Na pierwszym planie Gran Vía i budynekMetrópolis. W tle gmach Telefónica, który miał tytuł pierwszego wieżowca w Europie." title="Panorama Madrytu. Na pierwszym planie Gran Vía i budynek Metrópolis. W tle gmach Telefónica, który miał tytuł pierwszego wieżowca w Europie." /> Spacerując po centrum, trudno nie trafić na Plac Puerta del Sol. To tutaj znajduje się słynna tablica „Kilometr zerowy”, od której mierzone są wszystkie najważniejsze drogi Hiszpanii. Kilka kroków dalej stoi niedźwiedź wspinający się na drzewo poziomkowe – symbol Madrytu, który pojawia się na miejskim herbie, w tysiącach pamiątek i zdjęć, które robią turyści. Najlepiej jednak zrozumieć miasto, ruszając Gran Víą. To reprezentacyjna arteria, którą mieszkańcy często nazywają madryckim Broadwayem. Trudno się dziwić. Znajdują się tu teatry, kina, sklepy, restauracje i hotele, a życie nie zamiera praktycznie przez całą dobę. Architektura ulicy robi ogromne wrażenie. Monumentalne kamienice z początku XX wieku przypominają momentami Paryż, Chicago lub Nowy Jork. Charakterystyczny budynek Metrópolis z kopułą w stylu beaux-arts stał się jednym z najbardziej rozpoznawalnych punktów miasta. Z kolei smukły Edificio Carrión z legendarnym neonem Schweppes mógłby równie dobrze stanąć na Manhattanie. To właśnie jedna z cech Madrytu – umiejętność czerpania inspiracji z różnych stylów przy jednoczesnym zachowaniu własnej tożsamości. Noc zaczyna się późno Ale prawdziwy Madryt zaczyna się poza zabytkami. Wystarczy usiąść przy stoliku na jednym z placów, zamówić tapas i kieliszek wina albo popularnego tutaj wermutu i obserwować toczące się życie. Wtedy szybko okazuje się, że najważniejszą atrakcją miasta są ludzie. Madryt żyje na ulicy jak niewiele europejskich metropolii. Nie jest to slogan, lecz codzienność. Mieszkańcy spędzają ogromną część życia poza domem. Spotykają się w barach, rozmawiają na placach, jedzą wspólne kolacje, przesiadują w ogródkach kawiarnianych. I zawsze mają tematy do rozmów. Przestrzeń publiczna nie jest dodatkiem do życia społecznego. Jest jego centrum. Widać to szczególnie po zmroku. Podczas gdy w wielu europejskich stolicach życie miejskie wyraźnie zwalnia po godzinie 20, Madryt dopiero nabiera rozpędu. Kolacja o 22? Nikogo nie dziwi. O północy restauracje są pełne. O pierwszej w nocy wielu mieszkańców dopiero rozpoczyna wieczorne spotkania. Kluby i bary zapełniają się często dopiero około drugiej w nocy. Madryckie spanie to kilka godzin snu nad ranem. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2026/06/GettyImages-149700367KOLOR-db7fc7d.jpg" width="4368" height="2912" alt="Przed słynną„Guernicą” Pabla Picassa z 1937 roku zawsze gromadzą się tłumy. Obraz znajduje się w Muzeum Narodowym Centrum Sztuki Królowej Zofii." title="Przed słynną „Guernicą” Pabla Picassa z 1937 roku zawsze gromadzą się tłumy. Obraz znajduje się w Muzeum Narodowym Centrum Sztuki Królowej Zofii." /> Hulanka i wolność Najbardziej znane dzielnice nocnego życia to Chueca, Malasaña, La Latina oraz okolice Huertas. Każda ma własny charakter. Chueca stała się symbolem nowoczesnego, otwartego Madrytu. To jedna z najbardziej znanych dzielnic LGBTQ+ w Europie, pełna barów, restauracji, butików, targów. Malasaña zachowała bardziej alternatywny charakter i do dziś przyciąga artystów, studentów oraz ludzi związanych z kulturą niezależną. La Latina słynie z tapas i niedzielnych spotkań przeciągających się do późnej nocy. To właśnie tutaj najlepiej można zrozumieć fenomen madryckiej movidy. La movida madrileña – madrycka hulanka to ruch kontrkulturowy i obyczajowy, który rozkwitł w Madrycie na przełomie lat 70. i 80. XX wieku. Zaraz po śmierci generała Francisca Franca i upadku jego dyktatury. Jego znakiem stała się wolność, zabawa, nocne życie, narkotyki. Z wyzywającego ducha movidy wyrasta Pedro Almodóvar, który stał się jedną z ikon tej subkultury. Movida była czymś więcej niż tylko modą. Stała się manifestem nowoczesnej Hiszpanii, która po dekadach dyktatury chciała korzystać z wolności pełnymi garściami. Jej ślady są widoczne w mieście do dzisiaj. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2026/06/GettyImages-2239819370KOLOR-bd7f511.jpg" width="4000" height="2250" alt="Widok na KatedręMatki Bożej Almudena – przykład madryckiego eklektyzmu. Jej bryła jest neoklasycystyczna, wnętrze neogotyckie." title="Widok na Katedrę Matki Bożej Almudena – przykład madryckiego eklektyzmu. Jej bryła jest neoklasycystyczna, wnętrze neogotyckie." /> Tylko muzea Madryt jest również jednym z najważniejszych ośrodków sztuki na świecie. Można wręcz zaryzykować stwierdzenie, że miłośnik malarstwa mógłby spędzić cały pobyt wyłącznie w muzeach i nadal nie zobaczyć wszystkiego. Największym skarbem pozostaje Muzeum Prado, które jest jedną z najważniejszych galerii sztuki na świecie. Znajdują się tu dzieła Velázqueza, Goi, El Greca, Rubensa, Tycjana i Boscha. Samo Prado potrafi pochłonąć kilka dni. Wielu odwiedzających wraca tu wielokrotnie podczas jednego pobytu, bo niemożliwe jest zobaczenie całej kolekcji podczas jednej wizyty. Kilka minut spacerem dalej znajduje się Muzeum Reina Sofía, gdzie można podziwiać najsłynniejsze chyba dzieło Pabla Picassa – monumentalną „Guernicę”. To miejsce poświęcone jest głównie sztuce nowoczesnej i współczesnej. Trzecim filarem słynnego Złotego Trójkąta Sztuki jest Muzeum Thyssen-Bornemisza, które w wyjątkowy sposób uzupełnia kolekcje dwóch pozostałych instytucji. Razem tworzą jeden z najważniejszych zespołów muzealnych na świecie. W stolicy Hiszpanii jest kilkadziesiąt muzeów i można w nich naprawdę spędzić tygodnie. Warto pewnie wspomnieć, że jest tu także Muzeum Banksy’ego. Zobaczymy w nim 170 reprodukcji prac naturalnej wielkości, wśród nich słynną „Dziewczynkę z balonikiem”. A jednak nawet te skarby kultury nie dominują nad codziennym charakterem miasta. Madryt nie jest muzeum pod gołym niebem. To żywy organizm. Miasto funkcjonuje przede wszystkim dla swoich mieszkańców, a nie dla odwiedzających. Być może właśnie dlatego wielu turystów wraca tu wielokrotnie. Nie po to, by oglądać kolejne zabytki, ale by ponownie poczuć atmosferę miejsca. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2026/06/forum-ddp12.09886799KOLOR-3e24219.jpg" width="4240" height="2832" alt="La Tabacalera –dawna fabryka tytoniu zmieniona w niezależne centrum kultury zarządzane przez artystów i mieszkańców. Ważne miejsce alternatywnego Madrytu." title="La Tabacalera – dawna fabryka tytoniu zmieniona w niezależne centrum kultury zarządzane przez artystów i mieszkańców. Ważne miejsce alternatywnego Madrytu." /> Wysokie niebo Coraz częściej zwracają na to uwagę także autorzy książek poświęconych stolicy Hiszpanii. Jedną z najciekawszych publikacji ostatnich miesięcy jest „Wysokie niebo nad Madrytem” Klaudii Pieszczoch, iberystki i pisarki, która proponuje spojrzenie całkowicie odmienne od typowych przewodników. Autorka niemal celowo odsuwa na bok pocztówkowy Madryt. Interesuje ją codzienność. Sklepy prowadzone przez te same rodziny od dziesięcioleci. Fryzjerzy znający swoich klientów po imieniu. Targowiska, gdzie mieszkańcy nadal robią codzienne zakupy. Bary z lekko wytartymi blatami, które nie zostały stworzone z myślą o mediach społecznościowych, ale po prostu służą ludziom. To spojrzenie pozwala lepiej zrozumieć, dlaczego Madryt tak mocno wyróżnia się na tle wielu europejskich metropolii. W epoce masowej turystyki zachował zaskakująco dużo normalności. Wciąż można znaleźć miejsca funkcjonujące przede wszystkim dla mieszkańców. Wciąż można obserwować życie sąsiedzkie, które w wielu innych stolicach zostało wyparte przez ruch turystyczny. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2026/06/shutterstock2499556903KOLOR-dd1d3cb.jpg" width="5917" height="3776" alt="LegendarnaChocolateria San Ginés założona w 1894 roku. Od ponad wieku ma te same receptury i nie jest zabójczo droga. Dobrze tu zajrzeć." title="Legendarna Chocolateria San Ginés założona w 1894 roku. Od ponad wieku ma te same receptury i nie jest zabójczo droga. Dobrze tu zajrzeć." /> Szczególnie ciekawie wypada w książce Lavapiés – jedna z najbardziej wielokulturowych dzielnic miasta. To właśnie tutaj najlepiej widać współczesny Madryt. Obok siebie działają afrykańskie sklepy, hinduskie restauracje, tradycyjne hiszpańskie bary i nowoczesne inicjatywy społeczne. Lavapiés nie jest idealne. Bywa chaotyczne, głośne i pełne sprzeczności. Ale właśnie dzięki temu pokazuje prawdziwą energię miasta. Madryt to miasto rozmowy, spotkania i obecności. Place, chodniki, targi i bary pozostają naturalnym przedłużeniem domu. Być może właśnie dlatego stolica Hiszpanii tak łatwo zapada w pamięć. Nie imponuje od pierwszego spojrzenia w taki sposób jak Paryż czy Rzym. Trzeba spędzić tu kilka dni, przejść się bez planu bocznymi ulicami, usiąść na placu przy kawie. Skosztować słodkich churros maczanych w filiżance ciemnej czekolady. Wtedy zaczyna być zrozumiałe, dlaczego tak wielu podróżników uważa Madryt za jedno z najlepszych miejsc do życia w Europie. To stolica zbudowana nie wokół wielkiego symbolu, ale wokół stylu życia. Miasto, które nie próbuje nikogo olśnić, a mimo to zostaje w pamięci na długo. Tekst Agnieszka Dajbor „Wysokie niebo nad Madrytem” Klaudii Pieszczoch to opowieść, która wciąga i intryguje. Wydawnictwo Czarne, Warszawa, 2026.
„Jesteśmy oboje okropnymi ludźmi”. Romans Małgorzaty Braunek i Andrzeja Żuławskiego wybuchł w atmosferze skandalu
Dziś mija 12 lat od śmierci Małgorzaty Braunek – jednej z najbardziej fascynujących aktorek polskiego kina. Zachwycała urodą, magnetyzmem i tajemniczością, a sławę przyniosła jej rola w kultowym „Polowaniu na muchy” Andrzeja Wajdy. Była ikoną swojej epoki, kobietą wyprzedzającą czasy, która nie bała się żyć po swojemu. W jej życiu nie brakowało wielkich sukcesów, odważnych decyzji i burzliwych uczuć. Jednym z najważniejszych rozdziałów była miłość do Andrzeja Żuławskiego – namiętna, pełna artystycznej fascynacji, ale też dramatów, które ostatecznie doprowadziły do rozstania.
Małgorzata Braunek sławę zyskała dzięki „Polowaniu na muchy” Andrzeja Wajdy z 1969 roku, ekranizacji opowiadania Janusza Głowackiego. Wielce utalentowana. Piękna, przyciągająca uwagę i wzrok. Hipnotyzująca. U mężczyzn powodowała szybsze bicie serca. Może dlatego, że urodą odbiegała od klasycznych rysów, które reprezentowały Beata Tyszkiewicz czy Barbara Brylska? Była nowym typem kobiety, otaczała ją w jakimś sensie aura tajemnicy. Była silna, naturalna i niezależna. Z natury nieco hipisowska, ale przy tym oryginalna, wyróżniająca się. Roztaczała wokół swój czar: wszystkie dziewczyny były w nią zapatrzone, chciały nosić takie same fryzury, sukienki o podobnym kroju, do tego oczywiście kozaki, zaś na nos zakładały okulary, które dzięki temu filmowi zyskały miano much. Nową twarzą w polskiej kinematografii zachwycała się sama Agnieszka Osiecka, która mówiła o niej z lekką zazdrością: „weszła Małgosia, wężowato zgrabna”. Rzeczywiście, gdy aktorka pojawiała się np. w lobby hotelu Europejskiego, które w latach 60. było modnym miejscem spotkań warszawskiej elity, ściągała wszystkie spojrzenia. A jakie tajemnice skrywało jej życie prywatne? Z Andrzejem Żuławskim połączyło ją silne, niezwykłe uczucie. Takie, które wywołuje skojarzenie z siłami nadprzyrodzonymi... Małgorzata Braunek i Andrzej Żuławski: historia miłości. Jak się poznali? Z Andrzejem Żuławskim poznali się przypadkiem, na przełomie lat 60. i 70. w trakcie światowego tournée filmu „Polowanie na Muchy”. Ekipa leciała do Rio de Janeiro. Po drodze mieli przesiadkę w Paryżu. Andrzej Żuławski, który mieszkał wówczas we Francji, był umówiony z Andrzejem Wajdą, że podrzuci mu po drodze książkę. „Jaki on piękny”, pomyślała Małgorzata, widząc Andrzeja Żuławskiego przez chwilę na paryskim lotnisku Orly. „Zawsze pociągali mnie piękni, trochę nieobliczalni artyści”, zwierzała się w wywiadzie rzece „Jabłoń w ogrodzie, morze jest blisko” (rozmowa Artura Cieślara, wyd. Znak, 2016). Miała wtedy 23 lata i była już żoną aktora Janusza Guttnera (znanego m.in. z serialu „M, jak miłość”). Gdy za niego wychodziła, była jeszcze studentką, jej mama nie chciała zgodzić się, by para żyła bez ślubu. Pobrali się więc, Janusz Guttner był o nią zazdrosny, nie chciał, by jechała na tournée, nie pocałował jej nawet na pożegnanie. Ale Małgorzata wiedziała, że czeka ja wielka życiowa przygoda i nie chciała z niej rezygnować. Zobacz również: Janusz Guttner: „Może po prostu nie byliśmy na ten związek gotowi. Małgosia była bardzo młoda, a ja nieco starszy, ale mężczyzna" Andrzej Żuławski na planie filmu "Na srebrnym globie" Kraków, 1978 r. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imglc5sUu-e4a4356.jpg" width="2448" height="1600" alt="Krakow, 1978. Plan filmu "Na srebrnym globie" na krakowskim Kazimierzu, n/z z prawej rezyser filmu Andrzej Zulawski.,Image: 428223905, License: Rights-managed, Restrictions: UWAGA!!! Cena minimalna dla publikacji w prasie i ksiazkach - 200 PLN xxxx, Model Release: no, Credit line: Tomek Sikora / Forum" title="Plan filmu "Na srebrnym globie"" /> Andrzej Żuławski był od niej starszy o 7 lat. Podróżował między Francją a Polską. Studiował filozofię i sztukę filmową na Sorbonie i Wyższej Szkole Filmowej w Paryżu. Na studiach napisał pracę dyplomową o filmie „Kanał” Andrzeja Wajdy, znał i analizował każdą jego scenę. Pewnego dnia spotkali się we trzech, z Romanem Polańskim w słynnej Café de Flore w Paryżu. Polański powiedział Wajdzie: „To będzie twój nowy asystent". I tak się stało, pracowali razem m.in. przy ekranizacji „Popiołów”. Podczas pracy nad filmem Wajdy „Miłość dwudziestolatków”, Andrzej Żuławski poznał swoją pierwszą żonę Barbarę Baranowską – graficzkę, plakacistkę, była wtedy związana ze znanym pisarzem Adolfem Rudnickim. Poeta Tomasz Jastrun wspominał, że była tak piękna, że nawet na nim, jako małym chłopcu, robiła wrażenie. Czy Andrzej Żuławski był przystojny? Na pewno, mógł fascynować, miał osobowość, charyzmę, zachodni sznyt. Kiedy wracali z Brazylii, zatrzymali się już w Paryżu nieco dłużej. Andrzej Żuławski wydał w swoim mieszkaniu przyjęcie na część ekipy. Podobno już wtedy widać było, że aktorka i reżyser są sobą zauroczeni. Podjeżdżał po nią swoim nowiutkim „Porsche”. Małgorzata Braunek opowiadała po latach, że tym Porsche z piskiem opon odjechali od swoich mężów i żon. Jak mówiła, oboje wierzyli, że miłość usprawiedliwia wszystko. Żuławski wspominał ich paryskie spotkanie: „Odprowadziłem ją do drzwi i coś się wtedy wydarzyło między nami. I ona i ja wiedzieliśmy o tym”. Zobacz też: Była wolnym duchem, kochała ją cała Polska. Małgorzata Braunek zmarła przedwcześnie... MALGORZATA BRAUNEK THE THIRD PART OF THE NIGHT [POL 1971] MALGORZATA BRAUNEK Date: 1971,Image: 43147020, License: Rights-managed, Restrictions: , Model Release: no, Credit line: Rights Managed / Mary Evans Picture Librar / Forum" classes=""] Małgorzata Braunek: rozstanie z Januszem Guttnerem Zaproponował jej rolę w swoim nowym filmie „Trzecia część nocy”, to był mocny film o wojnie, z drastycznymi scenami. Braunek grała w nim podwójną rolę Marty-Heleny. Dziewczyny, którą główny bohater spotyka podczas porodu, i która jest łudząco podobna do jego zamordowanej żony. Małgorzata Braunek wspominała, że film był „inspirującym wyzwaniem zawodowym. To był twórczy, inspirujący czas”. Wtedy też między nią i Andrzejem Żuławskim wybuchł romans, którego nawet nie próbowali ukrywać. Po miesiącu od rozpoczęcia zdjęć Małgorzata Braunek była w ciąży. Wyciągnęła wtedy Żuławskiego na spacer, by go o tym poinformować. Powiedział jej wtedy: „Jesteśmy oboje okropnymi ludźmi, bo ty masz męża, który jest dobrym człowiekiem, a ja jestem w parze z kimś, kto mnie kocha. A właśnie ich zostawimy i będziemy parą złoczyńców". Aktorka rozwiodła się z Januszem Guttnerem i natychmiast wzięła cichy ślub z ukochanym. W grudniu 1971 roku na świat przyszedł ich syn, Xawery, dzisiaj znany reżyser. W małżeństwie szybko zaczęły się jednak kłopoty. Żuławski pragnął stworzyć Małgorzatę na swoją modłę, jak wiele aktorek. Pragnął, by podporządkowała się wizji: „trochę szalonej, ale niewinnej panienki, która tak naprawdę odkrywa życie dopiero przy jego boku”. Nie do końca się to udało. Konflikty zaostrzyły się na planie niezwykłego, ale i mocnego filmu „Diabeł”, w którym Braunek, będąc na początku jeszcze w ciąży, w ogóle nie chciała grać. Rolę dostała Barbara Brylska (jak krzyżowały się losy tych aktorek, to temat na osobną historię). Miała podpisaną umowę, ale pracowała tylko dzień. Żuławski zrezygnował z niej, pomimo ryzyka procesu sądowego, zaczekał, aż żona urodzi i zmusił ją do grania. „Diabeł stanął między nami” - wspominała Braunek. „Byłam chora z wyczerpania. Czułam, że działamy w tym filmie na rzecz czegoś złego, dotykamy sfery, z którą nie powinniśmy obcować. To był wielki mrok. A ja urodziłam właśnie moje pierwsze dziecko" - opowiadała aktorka. Potem nigdy tego filmu nie chciała nawet obejrzeć. Problemy na planie odbijały się na życiu prywatnym pary. "Na dłuższą metę trudno jest żyć z Andrzejem. Wszystko musi być u niego emocjonalne, histeryczne, na najwyższych obrotach. Inaczej się nudzi. [...] Nie chciałam, by Xawery dorastał, obserwując trudną miłość" - wspominała aktorka. Coraz bardziej toksyczne relacje doprowadziły do rozwodu, w 1976 roku. Andrzej Żuławski chciał wyjechać z Polski, dusił się tutaj, po zatrzymaniu przez cenzurę „Diabła” (film w Polsce pokazany został dopiero w 1988 roku), wiedział, że będzie miał kłopoty z kolejnymi produkcjami. „Bestia zostawiła piękną” - pisały gazety. Zobacz też: Olena Leonenko-Głowacka o Januszu Głowackim: „Cały czas jest ze mną, czuję go… Moja miłość trwa” Małgorzata Braunek i Andrzej Żuławski: dlaczego się rozstali? Małgorzata Braunek została z synem w Polsce, nie brakowało jej propozycji filmowych, w 1972 roku zaczęła pracę na planie „Potopu” w reżyserii Jerzego Hoffmana. Na pewno ją to angażowało emocjonalnie, tym bardziej że pół Polski debatowało, czy powinna zagrać Oleńkę. Faworytką widzów była Barbara Brylska, ale Hoffman uznał, że Brylska zbyt dojrzałe wygląda przed kamerą. A Oleńka ma być młodą dziewczyną. W 1974 roku poznała dziennikarza Andrzeja Krajewskiego, swojego późniejszego męża. Przeżyli razem szczęśliwie 40 lat, aż do przedwczesnej śmierci aktorki. To spotkanie wywróciło jej życie do góry nogami - stała się buddystką, na wiele lat zrezygnowała z aktorstwa. Andrzej Żuławski w Paryżu ożenił się z malarką Hanną Wolską, urodził im się syn Ignacy. W Paryżu, w 1975 roku zrobił swój pierwszy głośny we Francji film „Najważniejsze to kochać" z wielką gwiazdą Romy Schneider. Potem w latach 80., już jako dojrzały mężczyzna związał się z 18-letnią Sophie Marceau, dzisiaj wielką gwiazdą francuskiego filmu. Andrzej Żuławski o Małgorzacie Braunek: miała blask „Spośród aktorek chyba najbardziej kochałem Małgorzatę Braunek”, wyznał po latach. „Nie była to z moich aktorek aktorka najwybitniejsza (…), ale miała blask. Czy był to blask urody, blask młodości, blask ambicji? Czy trochę wszystko razem plus misterium blasku jakby od Boga danego, w którym wydaje się nam, że lepiej widzimy tajemnice serca ludzkiego i delikatność losów?”. W świetnej rozmowie dla „Vivy!" z 2010 roku tłumaczył swoje relacje z byłą żoną: „Trudno jest walczyć z człowiekiem, którego opanowuje mania religijna i postanowi być buddystką koreańską. Jestem człowiekiem naprawdę niewierzącym – to było rozlecenie się bardzo głębokie, bo ideowe. Większego być nie może. Uważam też, że fakt, że można być aktorką, grać w filmie, być tak zwaną gwiazdą, to szalony przywilej i droga do wspaniałego rozwoju całej osobowości. I jeżeli temu się zaprzecza jednym ruchem i nie gra przez następne 30 lat, a na starość nagle się beka, że to może nie był taki świetny pomysł... To jak pan chce się z tym borykać? Złośliwie mówił, że była raczej gwiazdą niż aktorką. Elżbieta Pawełek, rozmawiając z Małgorzatą Braunek w „Vivie!” w 2013 roku, pytała: „Andrzej Żuławski, poprzedni Pani mąż, nie krył rozczarowania. „Szkoda, że tak dziś wygląda szczyt jej ambicji. Taka zdolna aktorka”, powiedział. „Ale weszła w system, który się z aktorstwem wykluczał, gdzie wszyscy ubierają się w te same szatki i osiem godzin dziennie klepią te same mantry”. Jest Pani przykro?”. „Skądże!” - odpowiedziała Braunek. „To jemu było przykro, bo uważał, że marnuję swój talent. Ale może tak mówi, bo nie zna moich nowych talentów (śmiech)”. Oboje przez lata praktycznie ze sobą nie rozmawiali. Pogodzili się dopiero w czasie choroby Małgorzaty Braunek, niestety aktorka zmarła na raka 23 czerwcu w 2014 roku, miała 67 lat. Andrzej Żuławski odszedł dwa lata później. Korzystałam z „Jabłoń w ogrodzie, morze jest blisko”, rozm. Artura Cieślara, wyd. „Znak”, 2016, „Żuławski”. Wywiad rzeka, Piotr Kletowski, Piotr Marecki, Krytyka Polityczna, 2019.
Tajemnica UFO wraca ze zdwojoną siłą. Nawet NASA i Pentagon rozkładają ręce. Te przypadki do dziś pozostają zagadką
Jeszcze kilka lat temu temat UFO kojarzył się głównie z teoriami spiskowymi i hollywoodzkimi filmami. Dziś mówią o nim Pentagon, NASA i amerykański Kongres. Odtajnione dokumenty nie potwierdzają istnienia kosmitów, ale pokazują coś równie intrygującego – że nad naszymi głowami wciąż dzieją się rzeczy, których nie umiemy wyjaśnić.
Przez dziesięciolecia temat UFO, czyli niezidentyfikowanych obiektów latających, funkcjonował na granicy nauki, wojskowych plotek i popkultury. Każdy, kto publicznie mówił o spotkaniach z obcymi, ryzykował łatkę fantasty lub zwolennika teorii spiskowych. Dziś sytuacja wygląda zupełnie inaczej. Pentagon publikuje kolejne partie dokumentów dotyczących UAP, czyli niezidentyfikowanych zjawisk anomalnych albo, jak kto woli, fenomenów powietrznych. Ta zmiana w nazwie jest ważna, ma bowiem odebrać sprawie skojarzenia z legendą o zielonych ludzikach. Kongres organizuje publiczne przesłuchania, a NASA prowadzi własne analizy. Oczekiwania związane z publikacją tych akt były ogromne. Niektórzy spodziewali się nawet, że prezydent Donald Trump wygłosi przemówienie i ogłosi, że kosmici istnieją. Za to przełomowe dla Ziemian oświadczenie miał dostać Nagrodę Nobla. W końcu to on sam nazwał publikowane dokumenty „aktami rządowymi związanymi z życiem obcym i pozaziemskim”. Ale aż do takiej sensacji nie doszło. Największa zmiana nie polega na tym, że Amerykanie uznali istnienie obcych. Nic takiego nie nastąpiło. Rewolucyjny jest sam fakt, że tamtejsze instytucje po raz pierwszy oficjalnie mówią: istnieją obiekty i zjawiska, których nie udało się jednoznacznie wyjaśnić. Nie wiemy, co lata nad naszymi głowami. Jeszcze kilkanaście lat temu podobne stwierdzenie, wypowiadane oficjalnie, byłoby nie do pomyślenia. Piloci niechętnie zgłaszali obserwacje dziwnych obiektów, obawiali się, że zostanie im przypięta łatka nawiedzonych. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2026/06/GettyImages-2175827274KOLOR-2ffbb05.jpg" width="4950" height="4891" alt="Niezidentyfi kowaneobiekty latające na zdjęciach i grafi kach w obserwatorium, w Parku Hampstead Heath, w Londynie. Z prawej pilot Derek Dempster kreśli mapę nieba." title="Niezidentyfi kowane obiekty latające na zdjęciach i grafi kach w obserwatorium, w Parku Hampstead Heath, w Londynie. Z prawej pilot Derek Dempster kreśli mapę nieba." /> Archiwa otwarte W ostatnich miesiącach do opinii publicznej trafiły więc setki stron raportów, zdjęć, analiz i materiałów wideo zgromadzonych przez Pentagon, FBI, NASA oraz amerykańskie służby wywiadowcze. W odtajnionych materiałach nie ma fotografii statku kosmicznego stojącego na pustyni. Nie ma też ciał przybyszów z innych planet. Są natomiast tysiące obserwacji, relacji świadków, zapisów radarowych i nagrań wykonanych przez zaawansowane systemy wojskowe. Pora na kilka najbardziej zadziwiających przypadków spotkań z obcymi. Mit Roswell Pustynia w południowo-wschodnim zakątku stanu Nowy Meksyk nie wydaje się miejscem, w którym miała narodzić się jedna z największych zagadek współczesności. A jednak właśnie tam, w pobliżu niewielkiego miasta Roswell, latem 1947 roku wydarzyło się coś, co do dziś rozpala wyobraźnię milionów ludzi. A wszystko zaczęło się od burzy. Na początku lipca 1947 roku ranczer William Brazel przemierzał swoje pastwiska po gwałtownej nawałnicy. Rozrzucone po ziemi szczątki przyciągnęły jego uwagę. Nie przypominały niczego, co znał. Brazel zgłosił sprawę lokalnym władzom. Wkrótce wydarzyło się coś niezwykłego. Ósmego lipca 1947 roku świat obiegła sensacyjna wiadomość. Biuro prasowe armii amerykańskiej wydało komunikat, w którym poinformowano, że żołnierze odzyskali „latający dysk” rozbity w pobliżu Roswell. Prasa po raz pierwszy zaczęła używać określenia „latające spodki”. Ale armia szybko wycofała się ze swojego oświadczenia. Na konferencji prasowej pokazano fotografie szczątków, które miały pochodzić z balonu meteorologicznego. Sprawę uznano za zamkniętą. Jednak temat UFO eksplodował, w Wielkiej Brytanii zaczęli zajmować się nim piloci Królewskich Sił Powietrznych. Jeden z nich, Derek Dempster, pilot, oficer wywiadu i dziennikarz, współtworzył nawet pionierskie w dziedzinie ufologii pismo „Flying Saucer Review”. Amerykański astrofizyk Frank Drake, którego imię nosi jedna z planetoid, zaczął pierwsze poszukiwania kontaktu z obcymi za pomocą fal radiowych. Pod koniec lat 70. historia Roswell wróciła jednak z nową siłą. Najbardziej kontrowersyjne opowieści dotyczyły rzekomych ciał małych humanoidalnych istot odnalezionych w pobliżu miejsca katastrofy. Mieszkańcy opowiadali o ciężarówkach wywożących tajemniczy ładunek pod osłoną nocy. Pojawiały się oskarżenia, że rząd prowadzi gigantyczną operację ukrywania prawdy. Pamiętacie kultowy serial „Z archiwum X”? Odwoływał się wprost do tych historii. W odpowiedzi na rosnącą falę spekulacji amerykańskie władze przeprowadziły śledztwo. W latach 90. opublikowano raporty wyjaśniające, że odnalezione szczątki pochodziły z tajnego programu wojskowego o kryptonimie „Mogul”. Jego celem było wykrywanie radzieckich prób atomowych za pomocą specjalnych balonów wyposażonych w zaawansowane instrumenty pomiarowe. Czy dzisiaj wiemy coś więcej? Były pracownik wywiadu USA Luis Elizondo w 2024 roku zeznał pod przysięgą w Kongresie, że USA odzyskały materiały i biologiczne próbki „nie ludzkiego pochodzenia”, w tym rzekomo związane z Roswell. Nie zostało to jednak oficjalnie potwierdzone przez Pentagon. Czytaj też: Przez lata ukrywali tę relację. Anna Seniuk i Grzegorz Małecki pierwszy raz tylko w VIVIE! opowiedzieli o swojej więzi. Przypominamy ich wspólny wywiad <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2026/06/GettyImages-BD0513-001KOLORjpg-a771a02.jpg" width="7071" height="4689" alt="Klasyczny statek obcych, czyli spodek. Tak wygląda najczęściej w naszych wyobrażeniach, w filmach. Pojawia się znikąd, a potem rozpływa się w powietrzu" title="Klasyczny statek obcych, czyli spodek. Tak wygląda najczęściej w naszych wyobrażeniach, w filmach. Pojawia się znikąd, a potem rozpływa się w powietrzu" /> <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2026/06/EN013905240403KOLOR-273b5fd.jpg" width="3119" height="3898" alt="„Amerykański astrofizyk Frank Drake jako jeden z pierwszych szukał inteligencji w kosmosie. Tu na tle radioteleskopu o nazwie Tatel w stanie Virginia, USA.”" title="„Amerykański astrofizyk Frank Drake jako jeden z pierwszych szukał inteligencji w kosmosie. Tu na tle radioteleskopu o nazwie Tatel w stanie Virginia, USA.”" /> Spotkanie nad Pacyfikiem Listopad 2004 roku. Nad spokojnymi wodami Oceanu Spokojnego, kilkaset kilometrów od wybrzeży Kalifornii, grupa pilotów amerykańskiej marynarki wojennej wykonuje rutynowe ćwiczenia. Na pokładzie lotniskowca USS Nimitz operatorzy nowoczesnych radarów od kilku dni obserwują coś dziwnego. Niezidentyfikowane obiekty pojawiają się wysoko nad oceanem, wykonują niespotykane manewry. Początkowo załoga podejrzewa awarię radarów. Jednak tajemnicze echa powracają dzień po dniu, namierzane z wielu różnych punktów. Dowództwo marynarki postanawia sprawdzić, o co chodzi, obawiając się oczywiście szpiegów. W kierunku jednego z obiektów wysłane zostają dwa myśliwce F/A-18 Super Hornet. Jednym z pilotów jest David Fravor, doświadczony oficer i dowódca eskadry. Gdy samoloty docierają we wskazany rejon, piloci zauważają coś niezwykłego. Morze pod nimi wygląda tak, jakby ogromny obiekt znajdował się tuż pod powierzchnią wody. Fale wirują, tworząc biały krąg pośród spokojnego oceanu. Nad nim unosi się bezszmerowo niewielki obiekt. Jest biały, gładki i podłużny. Według świadków przypomina wielką pastylkę Tic Tac, stąd nazwa. David Fravor postanawia zejść niżej, by przyjrzeć mu się z bliska. Tic Tac naśladuje manewry samolotów, po czym nagle przyspiesza i w ciągu kilku sekund… znika z pola widzenia. Kilka godzin później kolejna załoga rejestruje obiekt za pomocą zaawansowanej kamery podczerwonej. Powstaje słynne nagranie „FLIR1”, które obiegnie cały świat. Takich spotkań i nagranych filmów jest dużo więcej. Należą do nich publikowane w materiałach Pentagonu nagrania „Gimbal” i „GoFast” – wykonali je za pomocą kamer termowizyjnych w 2015 roku świetnie wyszkoleni piloci myśliwców F/A-18. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2026/06/GettyImages-226621593KOLOR-6516c61.jpg" width="4950" height="4866" alt="Derek Dempster, byłypilot Królewskich Sił Powietrznych, pasjonował się UFO już w latach 50. Zainteresował tym tematem rodzinę królewską." title="Derek Dempster, były pilot Królewskich Sił Powietrznych, pasjonował się UFO już w latach 50. Zainteresował tym tematem rodzinę królewską." /> Jak Boeing w piramidzie Być może chodzi o tajne technologie wojskowe rozwijane przez USA albo Rosję i Chiny, a UFO to tylko zasłona dymna… Za UFO mogliśmy brać na przykład testowane przed laty drony. Dzisiaj to również może być nieznana nam broń. Z drugiej strony rzekomym UFO okazywały się na przykład kawałki materiału ze spadochronu. Ale w sieci roi się od rozmów z „byłymi pracownikami Pentagonu”, którzy mówią, że zjawiska określane jako UAP są jednak nie z tej ziemi. „To tak, jakbyśmy w piramidzie Tutanchamona odkryli gotowego do lotu Boeinga. Nie mamy możliwości, żeby stworzyć takie technologie”, mówił jeden z rozmówców. Przeciwnicy UFO sugerują, że mogło to być niezwykłe zjawisko atmosferyczne, optyczne złudzenie, błąd odczytu. Sceptycy twierdzą: nic tego nie tłumaczy. Publikując akta, Amerykanie zdają się nam mówić: zobaczcie i oceńcie sami. Eksperci wojskowi gotowi są jednak przyznać, że nie wiedzą, co to jest. Wyobraźmy sobie – tłumaczą wojskowi – że zamykamy na noc drzwi i okna domu, włączamy alarm. A rano i tak widzimy czyjeś ślady na dywanie. Niepokojące? Jeszcze jak! UFO na Księżycu? Program Apollo również dostarczył paliwa wyobraźni. Astronauci wielokrotnie zgłaszali obserwacje niezidentyfikowanych punktów świetlnych, nietypowych błysków czy zakłóceń radiowych. Wiele z tych zdarzeń doczekało się później racjonalnych wyjaśnień. Choć też nie dają one stuprocentowej pewności. Słynny obiekt obserwowany podczas misji Apollo 11 najprawdopodobniej był elementem wcześniej odrzuconego stopnia rakiety. Z kolei astronauci podczas misji Apollo 10 słyszeli dziwny, przypominający gwizd dźwięk. Taśmy te były przez lata trzymane w archiwach, krążyły teorie o pozaziemskich melodiach. Ostatecznie zostały zinterpretowane jako zakłócenia radiowe. Z kolei błyski widziane przez astronautów przy zamkniętych oczach okazały się skutkiem oddziaływania promieniowania kosmicznego na siatkówkę. Mimo to wokół programu Apollo narosły dziesiątki legend. Szczególnie popularna pozostaje opowieść o rzekomych statkach obcych stojących na powierzchni Księżyca. Problem w tym, że nigdy nie znaleziono wiarygodnego nagrania ani dokumentu potwierdzającego taką historię. Cztery gatunki obcych? To właśnie tutaj zaczyna się najbardziej sensacyjna część opowieści. W ostatnich latach ogromne zainteresowanie wzbudziły wypowiedzi doktora Harolda Puthoffa, naukowca współpracującego niegdyś z projektami finansowanymi przez amerykańskie służby. Według relacji Puthoffa z rozbitych obiektów UFO miały zostać odzyskane szczątki przedstawicieli co najmniej czterech różnych gatunków istot pozaziemskich. Wśród nich wymieniani są szaraki, czyli niewielkie humanoidalne istoty o dużych głowach i czarnych oczach, nordycy przypominający ludzi o nordyckiej urodzie, insektoidy mające cechy owadów oraz reptilianie, czyli istoty gadopodobne. Brzmi jak scenariusz serialu science fiction. Każdy z nich ma swoją historię. Na przykład szaraki, najbardziej archetypiczny gatunek kosmitów, ogromną popularność zdobył dzięki małżeństwu Betty i Barneya Hillów w 1961 roku. Twierdzili oni, że zostali uprowadzeni przez obcych, którzy tak wyglądali. Z kolei historia nordyków wywodzi się głównie z ruchu tak zwanych kontaktowców z lat 50. George Adamski, ufolog polskiego pochodzenia, twierdził, że spotykał pięknych kosmitów przypominających mieszkańców Skandynawii. Reptilianie wydają się najbardziej „literackim gatunkiem”. Pomysł, że na świecie są zmiennokształtne humanoidalne gady albo ludzie-węże, pochodzi z literatury lat 20. ubiegłego wieku. Kosmici mają być ukrywani w słynnej, choć tajnej Strefie 51 – bazie wojskowej położonej w Groom Lake w Nevadzie. Jej istnienie wojsko potwierdziło dopiero w 2013 roku. Do dzisiaj jest ona wyłączona z przestrzeni powietrznej i strzegą jej uzbrojeni wojskowi. Nic dziwnego, że prowokuje teorie spiskowe, zresztą nie tylko dotyczące UFO. Zwolennicy teorii spiskowych twierdzą, że w bazie nagrywano… lądowanie na Księżycu. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2026/06/Feb-or-March-2015-recorded-by-crew-of-the-USS-Theodore-Roosevelt-off-the-US-east-coast-kopia-b5980d3.png" width="1806" height="1121" alt="W tym miejscu naPacyfi ku kamery termowizyjne samolotów zarejestrowały UFO w 2015 roku. UNITED" title="W tym miejscu na Pacyfi ku kamery termowizyjne samolotów zarejestrowały UFO w 2015 roku. UNITED" /> Fakty i legendy Pytanie o szczątki rozbitych statków kosmicznych powraca niemal przy każdej publikacji nowych dokumentów. Problem polega na tym, że żaden z odtajnionych dokumentów nie zawiera jednoznacznego potwierdzenia takich znalezisk. Najbardziej intrygujące jest to, że mimo satelitów, sztucznej inteligencji, radarów nowej generacji i kamer o niewiarygodnej rozdzielczości nadal istnieją przypadki pozostające bez odpowiedzi. Paradoksalnie współczesna technologia nie zawsze pomaga. Wojsko rejestruje dziś niewyobrażalne ilości danych. Radar wykrywa obiekt, kamera nie potwierdza odczytu, operator widzi coś przez kilka sekund, po czym ślad znika. Powstaje mozaika informacji, której nie da się łatwo złożyć w całość. Jest też pytanie, dlaczego obcy, skoro tu już są, nie kontaktują się z nami. Odpowiedzi może być wiele, na przykład nasze słabe zaawansowanie technologiczne. Pozostaje także pytanie, które stawia wielu fizyków, czy obcy pokonywaliby ogromne odległości z ogromnymi prędkościami tylko po to, by u nas pokazać się na chwilę w powietrzu. Ponieważ nie ma dowodu, że Ziemię odwiedzają kosmici, a wielu zagadkowych incydentów nie daje się wyjaśnić, temat UFO nadal jest zagadką. A my nadal zadajemy sobie pytanie: Czy naprawdę jesteśmy sami we wszechświecie? Czytaj też: Kiedyś gwiazda mediów, dziś bada UFO. Bernatowicz mówi wprost, z czego żyje
Wyjechała do USA z 20 dolarami i bez znajomości angielskiego. Dziś Danuta Mieloch upiększa największe gwiazdy świata. Przypominamy archiwalny wywiad VIVY!
Z 20 dolarami w kieszeni pojechała do Ameryki, dziś jest najbardziej pożądaną kosmetyczką Nowego Jorku, nazywaną Beyoncé kosmetologii albo Heleną Rubinstein naszych czasów. Do jej spa przychodzą gwiazdy i nowojorska elita. Kim jest Danuta Mieloch i jak udało jej się odnieść tak wielki sukces w światowej metropolii, sprawdza Agnieszka Dajbor.
Danuta Mieloch ma dzisiaj prawdziwe kosmetyczne imperium, tworzą go dwa ogromne luksusowe salony Rescue Spa w Filadelfii i Nowym Jorku, a także własna linia kosmetyków DANUCERA. W pięknych wnętrzach klientki mogą przebierać w dziesiątkach kosmetyków. Mogą zrobić każdy zabieg, jakiego potrzebują – od manikiuru po nowoczesne kuracje przywracające skórze zdrowie i dobry wygląd. Danuta Mieloch specjalizuje się w pielęgnacji twarzy. Dzisiaj sama rzadko już wykonuje zabiegi, mieć u niej sesję to gratka. Częściej uczy innych, w swoich salonach zatrudnia 150 wykształconych przez siebie pracowników. Wśród jej klientów są wielkie gwiazdy: Emma Stone, Naomi Campbell, Rosie Huntington czy Colin Farrell. Przychodzą influencerzy, modelki, prezenterzy telewizyjni, sportowcy. Zabiegi zamawiają dziewczyny, które szykują się do ślubu. I wielkie damy, które pragną zabłysnąć dobrym wyglądem na wystawnych kolacjach. Z ust do ust przechodzą opinie, że Dana, jak ją nazywają Amerykanie, naprawdę potrafi zmienić skórę twarzy. Że jej maseczki to magia, a dotyk jej rąk jest niezwykły. Sama Danuta Mieloch twierdzi, że „widzi skórę” i wie, jak ją zmienić i poprawić. Polskie kosmetyczki mają wspaniałe tradycje. Na przełomie XIX i XX wieku z podkrakowskiego Podgórza wyjechała za ocean Helena, a właściwie Chaja Rubinstein. W ręku ściskała recepturę na krem, którą dała jej mama. To był jej jedyny majątek. Pracowała jako niania, kelnerka, a krem od mamy, nazwany potem Valaze, stał się podstawą jej niesamowitej kariery. Danuta Mieloch wyjechała z Polski ponad sto lat później, w torebce też miała receptury kremów, ale Nowy Jork znała tylko z filmów i opowiadań. Dzisiaj nazywana jest Beyoncé kosmetologii albo dla odmiany Konfucjuszem w dziedzinie pielęgnacji skóry, który dzieli się swoimi opiniami w prestiżowych magazynach, takich jak „W”, „New York Times”, „Vogue”. „Moja skóra nigdy nie wyglądała i nie czuła się tak dobrze”, napisał jeden z redaktorów popularnej strony Into The Gloss. Spotykamy się w Warszawie, w pięknym mieszkaniu Danuty przy Hożej, w centrum stolicy. To prawda, że pojechała Pani do Ameryki z kilkoma dolarami w kieszeni i bez znajomości angielskiego? Wyjechałam jesienią 1989 roku, krótko po czerwcowych wyborach, które zmieniły ustrój w Polsce. Ale mur w Berlinie jeszcze stał… Moja siostra mieszkała w Stanach, dostała w Ameryce azyl polityczny. Wysłała mi zaproszenie. Miałam 20 dolarów w kieszeni i dużo nadziei. Siostra wzięła Panią pod swoje skrzydła? Tak, ale nie rozpieszczała mnie. Niedługo po przyjeździe powiedziała, że muszę iść do pracy. Zabrała mnie do polskiej restauracji w nowojorskiej dzielnicy East Village i powiedziała, że dopóki nie nauczę się angielskiego, mogę albo pracować tutaj, albo sprzątać domy. Wybrałam bycie kelnerką. To były ciężkie lata, nie znałam języka, płacono mi bardzo mało. Ale miałam styczność z ludźmi, co było dla mnie ważne, bo mogłam rozmawiać, uczyć się języka. Amerykanie byli mili, kiedy serwowałam im pierogi, próbowali mnie nauczyć angielskiego. I podobno nauczyła się Pani w pół roku! Poświęcałam na to każdą chwilę. Jechałam do pracy z Queensu na Dolny Manhattan 45 minut metrem. Brałam książkę, uczyłam się koniugacji czasowników, słówek, czytałam proste językowo magazyny, oglądałam telenowele. Jest takie amerykańskie powiedzenie: „Go big or go home” – Idź na całość albo wracaj do domu. Ja poszłam na całość, wiedziałam, że chcę zostać w Ameryce, odnalazłam się tam. „Bałam się”, powiedziała Pani w reportażu o sobie w jednym z nowojorskich magazynów. Dziennikarka była zaskoczona, bo rzadko mówi Pani o trudnościach. To prawda. Jestem optymistką, szybko się aklimatyzuję, widzę raczej pozytywy niż przeszkody. Nie narzekam, że mam jedną cytrynę, tylko myślę, jak zrobić z niej lemoniadę. Ale tamte lata były ciężkie, uczyłam się i tkwiłam po łokcie w parzeniu kawy. Musiałam jeszcze wrócić do szkoły kosmetycznej, żeby w Ameryce dostać dyplom i pracować w wymarzonym zawodzie. Jako mała dziewczynka w Białymstoku robiła Pani różne mikstury, podobno wyleczyła Pani siostrę z trądziku? Zrobiłam jej maseczkę z drożdży piwnych, rumianku, płatków owsianych i białek. Pomogło. Kiedy inne dzieci bawiły się na podwórku, ja najbardziej lubiłam mieszać kremy, to była moja pasja od dzieciństwa. Mama bardzo dbała o własną pielęgnację i o nas. Mówiła mi, że jak nie umyję twarzy na noc, to codziennie będę się budzić starsza o siedem dni. Jako młoda dziewczyna myślałam, że stworzę eliksir młodości, dzięki któremu nikt się nie zestarzeje, poważnie! Skąd Pani wie, co do czego dodać? To taka tajemna wiedza, jak z lekcji eliksirów? Po prostu zostałam pobłogosławiona takim darem. Mam talent nie tylko do robienia kremów czy maseczek. Widzę skórę twarzy, wiem, jakie były na niej robione zabiegi, a jakich zabrakło. Potrafię powiedzieć, co poprawić, jak dotykać skórę, żeby uruchomić odpowiednie mięśnie. Umiem też ocenić kremy. Mam za sobą ponad 10 tysięcy wykonanych zabiegów, duże doświadczenie. Kiedy w 2004 roku otworzyłam swoje pierwsze Rescue Spa w Filadelfii, pracowałam bez wytchnienia po 10–12 godzin dziennie. Robiłam wszystkie zabiegi sama, bo wiedziałam, że muszę oprzeć się na sobie i swoim wyczuciu. Nie czułam nawet zmęczenia, jestem pracoholiczką, ale z pasją, co sprawia, że praca jest radością. Każdy krok naprzód, każdy rozwój dawał mi wiele szczęścia. Wzmacniał poczucie własnej wartości. Pewnie każda kobieta lubi takie uczucie. W końcu lat 90. miałam już za sobą długą drogę, pracowałam w bardzo dobrym salonie nowojorskim Paul Labrecque, miałam tam już swoje klientki. Wyjechałam do Paryża, gdzie współpracowałam z doktorem Yvanem Allouchem i Madame Josette, założycielami słynnej marki Biologique Recherche. Skupiali się na mikroprądach i delikatnym złuszczaniu skóry. Stali się moimi mentorami, bardzo dużo mi dali. A sam Paryż jak Nowy Jork zawsze zostaje w sercu. Kiedy założyła Pani swoje pierwsze spa w Filadelfii, w 2004 roku, była Pani po rozwodzie. Ten odważny krok miał dać poczucie, że odzyskuje Pani kontrolę nad swoim życiem, decyduje o sobie? To był przede wszystkim biznes. Na Nowy Jork nie było mnie wtedy stać. Myślałam też nad założeniem spa w Warszawie. Przyjechałam tu, oglądałam mieszkania w centrum miasta przy ulicy Wilczej, ale byłam już za bardzo wrośnięta w Amerykę i zbyt zaangażowana w tamtejsze inwestycje. A z mężem rozwiodłam się po 13 latach związku. Nie potrafił dłużej żyć w Stanach, wrócił do Polski. Nasze drogi się rozeszły. Jest Pani sama? Jestem teraz w związku, ale nie jest ze mną łatwo, bo moim życiem jest mój biznes i nie rozgraniczam życia zawodowego od prywatnego. Uwielbiam podróże, odpoczywam podczas takich wypraw, ale nawet na wakacjach szukam różnych inspiracji zawodowych. Pytała mnie pani o koszt sukcesu, mając na myśli życie rodzinne… Jestem jedną z czwórki rodzeństwa, mam siostrę, która nadal mieszka w Ameryce, i drugą w Białymstoku. Brat mieszka w Stanach, a mama też mieszka w Białymstoku. Mam czworo siostrzeńców, których bardzo kocham, są dla mnie ważni. Nie można mieć wszystkiego. Podziwiam kobiety, które łączą karierę i macierzyństwo, to nie jest prosta sprawa. Gdybym miała rodzinę, nie spędziłabym dziesiątek godzin w salonie, bo martwiłabym się o dzieci. Ale napawa mnie dumą, że jestem otoczona kobietami, mam 140 pracownic, niektóre z nich zaczynały pracę jako bardzo młode dziewczyny. Teraz mają domy, dzieci. Moja prawa ręka, która jest szefową marketingu, była manikiurzystką. To moje „profesjonalne dzieci”. Otwarcie salonu w Nowym Jorku to było duże ryzyko? To był kolejny krok w rozwoju, ale musiałam do niego dojrzeć. Pamiętam, jak siedziałam przy kawie w restauracji ABC Cocina, czekając na legendarnego Deepaka Choprę, guru zdrowego stylu życia, i nagle zobaczyłam napis: „Budynek na wynajem”. Wiedziałam, że nie powinnam ryzykować, ale nie mogłam przestać o nim myśleć. I wynajęłam ten budynek, zrobiliśmy w nim totalny remont, po wielu miesiącach otworzyłam w nim spa. Na początku nie było łatwo, nie przychodziło dużo klientek. Postanowiłam jednak cierpliwie poczekać, dbając o najwyższą jakość usług. W biznesie nic nie dzieje się na zawołanie, trzeba mieć wytrwałość, konsekwencję. I co było kluczem do sukcesu? Pani talent, praca, rozgłos? Myślę, że wszystko razem. Otworzyłam dwupiętrowe Rescue Spa w okolicy słynnych restauracji, w dzielnicy Flatiron, której ikoną jest słynna kamienica zwana „Żelazko”. Łatwo tu dojechać z każdego zakątka Manhattanu. Nie ma porównywalnego miejsca w Nowym Jorku, gdzie pod jednym dachem można zrobić tyle zabiegów i kupić najlepsze kosmetyczne produkty. Mam też sklep internetowy, który bardzo mi pomógł podczas dużego kryzysu, jakim był lockdown. Kobiety z Miami, Chicago, Los Angeles pisały do mnie maile, namawiały mnie, żebym założyła filie w ich miastach. Ale ja nie chcę się rozdrabniać, wolę dwa miejsca, za to o bardzo wysokiej renomie. Jak dziś wygląda Pani życie? Wiem, że ma Pani farmę w Pensylwanii. Moja farma leży między Nowym Jorkiem a Filadelfią, bo często podróżuję między tymi miastami. Mam tam dom, w którym mieszkam z dwoma psami i 16-letnim kotem, moim wiernym przyjacielem. To nie jest wielkie gospodarstwo, ale posadziłam w ogrodzie 60 owocowych drzew, siostra przywiozła mi nawet czarną porzeczkę od mamy z ogródka. Mam własne warzywa. Lubię naturalne rzeczy, w kosmetykach i w jedzeniu. Lubię wiedzieć, skąd pochodzą produkty. Na farmie mogę patrzeć, jak rosną warzywa, wiem, że to, co hoduję, jest organiczne, prawdziwe. Potrzebuję odpoczynku w zieleni, oderwania się od zgiełku miasta. Kiedy byłam mała, mówiłam, że zamieszkam w apartamentowcu i „nic nie będę robiła”. A teraz kocham pracę na farmie, to przyszło do mnie z wiekiem. I chociaż mam kogoś do pomocy, najbardziej lubię wszystko ogarnąć sama. Jak wygląda Pani dzień? Wstaję rano, daję jedzenie moim zwierzętom, wypijam zawsze szklankę wody z imbirem i cytryną. Ćwiczę jogę, piję kawę. Lubię takie drobne przyjemności jak filiżanka kawy… Robię makijaż i jadę do pracy. Dzisiaj skupiam się przede wszystkim na dzieleniu się swoją wiedzą z innymi. Bardzo to doceniam, zależy mi, żeby kobiety uczyły się pielęgnacji, żeby rozwijały swoją wiedzę na ten temat. Co Pani jako królowa kosmetologii przekazałaby kobietom? Przede wszystkim pamiętajmy, że nie pomoże najlepszy zabieg, jeśli nie będziemy codziennie dbały o skórę. Należy ją dwukrotnie oczyścić, nawilżyć dobrym tonikiem. Nigdy nie powinno się myć twarzy mydłem. Nie należy nakładać warstwowo zbyt wielu kosmetyków, taki bufet na twarzy może podrażnić skórę. Właśnie wprowadziłam do Polski moje kosmetyki. Balsam, tonik, serum, krem pod oczy i krem do twarzy, a także maseczkę do twarzy. Wszystkie kosmetyki można już kupić na mojej stronie internetowej. Zawierają składniki odpowiednie do każdego rodzaju skóry, także wrażliwej. Moją pasją jest dzielenie się z kobietami unikalną wiedzą, jak używać tych kosmetyków. Bardzo się Pani dzisiaj różni od tamtej 20-latki z Białegostoku, która marzyła o wielkim świecie? Minęły lata, dzisiaj jestem wdzięczna losowi za to, co mnie spotkało. Bo jestem szczęśliwcem. Mam doświadczenia, rozwinęłam swoje duchowe życie. Jogę ćwiczę codziennie od 15 lat. Medytuję. Jestem perfekcjonistką, ale wiem, że nie należy z tym przesadzać, bo perfekcjonizm może blokować. W pewnym momencie trzeba ruszyć, wyjść do ludzi. Ja tak zrobiłam. Rozmawiała Agnieszka Dajbor.
Synowie tęsknili za ojcem latami. Małżeństwo Henryka Machalicy nie wytrzymało tej próby
Henryk Machalica należał do grona aktorów, których publiczność darzyła wyjątkową sympatią. Choć stworzył dziesiątki wybitnych kreacji teatralnych i filmowych, dla wielu widzów na zawsze pozostał Dionizym ze „Złotopolskich”. Za ekranowym sukcesem kryło się jednak życie pełne wyzwań, rodzinnych rozstań i trudnych wyborów.
Henryk Machalica był bardzo znanym i lubianym aktorem. Zagrał wiele wspaniałych ról, ale widzowie pokochali go najbardziej za rolę Dionizego w Złotopolskich. Dołożył do niej trochę swoich cech i swoich pomysłów. Pochodził z małej śląskiej wsi, nie miał łatwego życia. Jego pierwsze małżeństwo rozpadło się. Małżonkowie podzielili się opieką nad dziećmi, do ojca trafił najmłodszy syn Piotr, po latach znany aktor, dzisiaj już także nieżyjący. Henryk Machalica jako ojciec krnąbrnego nastolatka nie zawsze dawał sobie radę. Jak wyglądało życie i związki aktora? Henryk Machalica: droga do kariery aktorskiej Henryk Machalica urodził się w 1930 roku w małej wiosce Chybie na Śląsku, jako dzieciak mówił gwarą, nikt nie myślał o tym, że kiedyś będzie aktorem. Zaczął pracować jako nauczyciel w Bielsku-Białej, ale szybko zauważył, że chce czegoś innego. Że w tej pracy, jak mówił, nie spełniał się emocjonalnie. Zgłosił się do znanego Teatru Lalkowego „Banialuka” w Bielsku-Białej, który robił nabór do zespołu. Został przyjęty, dobrze mu tam szło, poza tym, że był wysoki i wystawał zza parawanu. Musiał się ciągle garbić. Potem trafił do teatru w Jeleniej Górze. W 1958 roku zdał eksternistyczny egzamin aktorski. Miał już za sobą duże role, m.in. „Oniegina” na podstawie poematu Aleksandra Puszkina. Do Warszawy ściągnął go Adam Hanuszkiewicz, tu na dobre zaczęła się jego kariera, zagrał kilkadziesiąt ról teatralnych, filmowych, m.in. w „Złocie dezerterów”, grał w serialach, takich jak „Rodzina Połanieckich”, "07 zgłoś się", czy „Najdłuższa wojna nowoczesnej Europy”. Henryk Machalica: dzieci doczekał się bardzo szybko Henryk Machalica jako młody chłopak ożenił się z Marylą, miał 22 lata, gdy urodzili się jego synowie – Krzysztof i o pięć minut młodszy Aleksander. A trzy lata później, w 1955 roku na świat przyszedł najmłodszy syn, Piotr. Młodzi małżonkowie uznali, że Maryla zostanie w domu, natomiast Henryk pracował jak szalony, żeby zarobić na rodzinę, przebić się, zostać zauważonym. Z paczką kolegów dużo jeździli po małych ośrodkach z różnymi spektaklami, a w wolnych chwilach bawili się do rana. Znajomi nawet dziwili się, że Henryk Machalica ma dopiero 25 lat i już troje dzieci! Znajomy aktora jeszcze z tamtych lat, aktor Czesław Stopka wspominał, jak do Bielska-Białej, do Henryka przyjeżdżała Marylka z bliźniakami i z Piotrusiem w wózeczku. Gdy miał próbę, koledzy zabawiali pociechy. Henryk Machalica: jakim był ojcem? Z kolei Piotr Machalica opowiadał, że ojciec w domu był gościem, wyczekiwanym i kochanym. Mama zajmowała się codziennością. Jak opowiadał syn, była wspaniałą, ciepłą osobą, która nigdy na nic się nie skarżyła. „Dzisiaj doceniam to jeszcze bardziej, szczególnie że nie było jej łatwo”, mówił w jednej z rozmów Piotr Machalica. Wspominał też, że przez jakiś czas jeździli za ojcem, który zmieniał miasta i teatry – takie wtedy było życie. Ale gdy jego starsi bracia poszli do szkoły, to cygańskie życie musiało się skończyć. Henryk Machalica grał wtedy w Białymstoku, a oni już do niego nie pojechali. Piotr Machalica wspominał w rozmowie z Beatą Nowicką w "Vivie": "Kiedy Henryk pracował w Zielonej Górze, moi bracia poszli już do szkoły. Nie pojechaliśmy więc z nim dalej. Pamiętam, zawsze mi go brakowało. Tęskniliśmy, ale czuliśmy, że jest gdzieś blisko. Mama, w sytuacji braku ojca, podświadomie dawała nam dwa razy więcej miłości. Nigdy nie powiedziała na ojca złego słowa. Zawsze przedstawiała go jako superfaceta, bo bardzo go kochała. Kochała do końca. Kiedy Henryk wracał do domu – raz częściej, raz rzadziej, to zależało od jego zajętości czy raczej odległości między miastami – to był dla mnie… ZOBACZ TEŻ: Przez lata mieszkał z mamą i bał się małżeństwa. Dopiero Elżbieta odmieniła życie Krzysztofa Zanussiego Henryk Machalica: rozstanie z żoną Synowie mieli z ojcem dobry kontakt, mówili do niego Henryk albo Heniek, co sam zaproponował. Rozłąka spowodowała jednak, że małżeństwo Maryli i Henryka Machaliców zaczęło oddalać się od siebie. W latach 60. już po przeprowadzce do Warszawy Henryk Machalica zdecydował się odejść od żony. W 1967 roku rozwiedli się. „To, za co jestem ogromnie wdzięczny mamie - nie dała nam boleśnie odczuć tego rozstania. Nigdy swoich cierpień nie przerzucała na nas. To uważam za moje największe szczęście. Tata zawsze był tym wspaniałym ojcem i takim pozostał” - mówił Krzysztof Machalica, sportowiec, społecznik, działacz PO. Ustalili, że starsi synowie zostaną z matką, a nastoletni Piotr pojedzie do ojca, do stolicy. To było spore wyzwanie, Piotr Machalica był w młodości trudny, krnąbrny, zbuntowany. Gdy pojawił się pomysł, żeby zamieszkał sam, skwapliwie skorzystał z tej szansy na samodzielność. Poszedł do szkoły wieczorowej i zaczął pracować jako pracownik fizyczny w warszawskim Teatrze Powszechnym. I oczywiście podpatrywał, co się dzieje na scenie, aż złapał aktorskiego bakcyla. Ojciec zawsze mu pomagał, tak jak i starszym synom, chociaż w tym czasie układał sobie nowe życie. Henryk Machalica i druga żona Danuta, zwana Chinką Henryk Machalica w końcu lat 60. poznał swoją drugą żonę dziennikarkę — Danutę. Odeszła dla niego od innego znanego aktora, Romana Wilhelmiego. Była bardzo ładna, Wilhelmi nazywał ją Chineczką, bo miała lekko skośne oczy. Była bardzo ładna, musiała robić wrażenie, ale Roman Wilhelmi był trudnym partnerem. „Wracał coraz później, potem znikał. Wymyślał niestworzone historie. Przepraszał i zaczynał od nowa”, opowiadała. Na jego drodze stanęła piękna tłumaczka Marika Kollar, a Danuta poznała Henryka Machalicę. Oboje potrzebowali stabilizacji i spokoju. Okazało się, że świetnie do siebie pasują, stworzyli szczęśliwy dom, na świat przyszły dwie córki aktora – Magda i Paulina. Henryk Machalica z czasem bardzo cenił sobie życie rodzinne. Mówił, że nie mógłby pracować, gdyby nie miał zaplecza w postaci rodziny i ciepłego domu. „Henrykowi zdarzały się wcześniej wybryki w rodzaju wystąpienia przed publicznością. Przy Danusi jednak już dojrzał. Przestał też wreszcie jeździć po całym kraju za pracą, osiadł w Warszawie. Wyciągnął wnioski z błędów popełnionych w pierwszym, młodzieńczym związku. Mógł wreszcie więcej czasu poświęcić nowej rodzinie”, mówił ich znajomy (cytuję za interia.pl). Henryk Machalica: tragiczny wypadek, ostatnie miesiące życia Henryk Machalica lubił wieś, mówił, że miasto ogranicza, nie daje wolności. Jest „za murami”. Kochał konie, marzył o własnej stadninie. Uwielbiał jazdę konną, ale ta miłość skończyła się tragicznie. Któregoś dnia spadł z konia, uszkodził kręgi szyjne i rdzeń kręgowy, długo leżał nieprzytomny. Po tym wypadku nie wyszedł już ze szpitala, lekarze przez 6 miesięcy walczyli o jego życie. Krzysztof Machalica mówił, że jego ojciec w pewnym momencie chciał już umrzeć. "Gdy go zobaczyłem w Konstancinie, nogi się pode mną ugięły". Henryk Machalica zmarł w dzień Wszystkich Świętych 2003 roku. Wcześniej zdążył jeszcze z synami Aleksandrem i Piotrem zagrać w sztuce Arthura Millera „Cena”, zbliżyli się znowu do siebie, przegadali długie godziny, poznali się jako aktorzy. "Gadaliśmy o wszystkim, o świecie, ludziach, zawodzie, kobietach. Ktoś, coś, los dał nam szansę, żebyśmy mogli tak blisko i mocno być ze sobą. Wypadek Henryka przerwał całą historię. Mam go w sercu i w pamięci jako supergościa, oczywiście z wadami, ale kto ich nie ma?", mówił Piotr Machalica w rozmowie dla "Vivy". SPRAWDŹ TEŻ: Od dziecka nie rozstawał się z kamerą, przypadkiem nagrał romans matki. Ucieczka w świat filmu pomogła Stevenowi Spielbergowi poradzić sobie z demonami z dzieciństwa
Przez lata mieszkał z mamą i bał się małżeństwa. Dopiero Elżbieta odmieniła życie Krzysztofa Zanussiego
Krzysztof Zanussi kończy dziś 87 lat. Jeden z najwybitniejszych polskich reżyserów przez lata strzegł swojej prywatności, ale jego historia miłosna mogłaby posłużyć za scenariusz filmowy. Na ślub zdecydował się dopiero po czterdziestce, wcześniej mieszkał z mamą i długo pozostawał samotny. Dziś nie wyobraża sobie życia bez żony Elżbiety Grocholskiej-Zanussi, z którą tworzy jedno z najbardziej zgodnych i trwałych małżeństw w polskim świecie kultury.
Zdecydował się na ślub z nią, gdy był już po czterdziestce. Wcześniej mieszkał z mamą. Długo był sam. Dziś nie wyobraża sobie życia bez małżonki. „Mój mąż jest ideałem, on nie ma konkurencji i nic nie może nas rozdzielić", mówiła Elżbieta Grocholska-Zanussi w książce „Życie rodzinne Zanussich”. Jej mąż opowiadał, że są monogamicznym małżeństwem, jakich niewiele w środowisku artystycznym. Nigdy się nie zdradzili, nie byli w innym związku. Krzysztof Zanussi długo nie mówił o swoim życiu osobistym. Kim jest jego żona i jak wygląda życie znanego reżysera? Krzysztof Zanussi i Elżbieta Grocholska-Zanussi: historia miłości Krzysztof Zanussi to jeden z najwybitniejszych polskich reżyserów o międzynarodowej sławie. Jego filmy, mi.n. „Życie rodzinne”, „Iluminacja” , „Barwy ochronne”, „Cwał”, „Spiralę” cały czas dobrze się ogląda, były ważne dla pokoleń polskich widzów i nagradzane za granicą. Za film „Rok spokojnego słońca” reżyser dostał „Złote lwy” na festiwalu filmowym w Wenecji. W kinie uchodzi za moralistę, jego bohaterowie stają przez wyborem między własnym szczęściem a powinnością wobec innych, między ideałami młodości a praktyką życia. Krzysztof Zanussi urodził się w 1939 roku w Warszawie, jako jedyne dziecko Wandy z domu Niewiadomskiej i Jerzego Zanussiego, inżyniera budowlanego. Jego ojciec był z pochodzenia Włochem, z Friulii. Włoscy kuzyni reżysera byli właścicielami znanej marki AGD Zanussi, proponowali mu kiedyś, by został u nich i zaczął pracę w firmie, ale nie przystał na to. Wtedy już wiedział, że chce być reżyserem. Wrócił do szkoły, do „Filmówki", zdając sobie sprawę, że być może zrezygnował z „dolce vita" we Włoszech. W domu miał status zdolnego jedynaka, rodzice wiele się po nim spodziewali, ale on po maturze szukał swojej drogi blisko 10 lat. Studiował fizykę, filozofię, w końcu trafił na studia filmowe do Łodzi. Bardzo szybko został doceniony jako reżyser, jego pierwsze filmu takie, jak „Struktura kryształu”, czy „Życie rodzinne” były wydarzeniami. To u niego debiutowała filmowo Maja Komorowska, grali Daniel Olbrychski, Zbigniew Zapasiewicz, Jan Kreczmar. A także zagraniczne gwiazdy: Valeria Golino, Scott Wilson. Krzysztof Zanussi był zawsze bardzo związany z matką. Opowiadał, że spędzili ze sobą mnóstwo czasu na rozmowach podniosłych i potocznych. „Zaszczepiła mi pogląd, że nie wolno być człowiekiem, który sobie coś rości, bo nic nam się tak naprawdę nie należy. Wszystko jest łaską Bożą”, mówił w książce „Życie rodzinne Zanussich”. Zobacz też: Domek na drzewie, oranżeria, pamiątki rodzinne sprzed wojny. Tak mieszka Krzysztof Zanussi Kim jest żona Krzysztofa Zanussiego? Katarzyna Grocholska jest malarką, ukończyła Akademię Sztuk Pięknych. Przed laty malowała pięknie porcelanowe serwisy na zamówienie bogatych ludzi, m.in. prezydenta Francji Valéry'ego Giscarda d'Estainga. Uprawiała także malarstwo religijne, malowała obrazy dla Watykanu – świętych z polskim rodowodem. Ogromne 5-metrowe płótna tworzyła z poświęceniem, stojąc na drabinie. W przeciwieństwie do swojego męża urodziła się w dużej rodzinie, miała 9 rodzeństwa, i aż 7 braci! Pochodzi z bardzo dobrej szlacheckiej rodziny Grocholskich skoligaconej z książęcym rodem Czetwertyńskich. Jej ojciec oświadczył się matce, zrzucając bukiet kwiatów z samolotu, którym leciał nad jej majątkiem. Ona sama z Krzysztofem Zanussim poznała się ponad 40 lat temu i chyba w ich związku nie było tak brawurowych historii. Szybko jednak poczuli, że są do siebie podobni. Oboje byli singlami, artystami, wyznawali podobne wartości, są na przykład zdeklarowanymi katolikami. W Bochotnicy k. Kazimierza Dolnego ufundowali nawet kościół pod wezwaniem Ducha Świętego. Krzysztof Zanussi miał wiele obaw, czy jako dorosły, ukształtowany już człowiek zdoła odnaleźć się w małżeństwie, tym bardziej że jest człowiekiem, który raczej wzmacnia dystans, niż go skraca. Lubi oficjalne formy kontaktu (rzadko przechodzi „na Ty”), oficjalne ubranie (garnitur, krawat). Długo przekonywał się do związku, był go niepewny. Ale po latach mówił: „Szkoda, żeśmy się za późno pobrali, że od razu nie miałem odwagi skoczyć w to uczucie”. „Myślę, że byłoby lepiej, gdybyśmy spotkali się wcześniej. Wcześniej nauczylibyśmy się siebie wzajemnie. A nie było nam łatwo się uczyć. Żona jest bardzo niezależnym człowiekiem, ja też nie zwykłem się liczyć z kimkolwiek. Robię, co uznaję za stosowne, a tu nagle pojawił się ktoś, kto stawia opór. Straszne odkrycie”. I dalej: „Młodym ludziom, z którymi mam kontakt, powtarzam, że miłość to przede wszystkim ciężka praca. Nie żadne uczucia, żadne wzdychania. Człowiek wiąże się z drugim, jeżeli pomyślał o jego dobru. I postawił je przed swoim. To się świetnie mówi, ale wprowadzać w życie - to męka” (cytuję z kobieta.pl). On podkreśla, że miłość to ciężka praca, a nie powiew namiętności. Dla niej miłość to stały rozwój, który osiąga się ciężkim wysiłkiem. Krzysztof Zanussi i Elżbieta Grocholska-Zanussi: jak wygląda ich codzienność? Krzysztof Zanussi podziwia żonę, że umie wszystko zrobić, zbudować. Niedawno zrealizowała marzenie z dzieciństwa i wybudowała dla nich domek na drzewie. Mogą tam wejść po drabinie, wypić herbatę. W ich związku podział ról jest taki, że on zarabia pieniądze - robi filmy, wykłada. A ona prowadzi dom. Potrafi w nim zrobić naprawdę wszystko, nawet naprawić elektryczność, zająć się hydraulika. Szlifierką wycina kafle. Krzysztof Zanussi przez długie lata przyzwyczajony był do życia na planie filmowym, w hotelach, w samolotach. To z Elżbietą stworzył pierwszy poważny dom na warszawskim Żoliborzu. Gdy remontowali willę, Elżbieta Grocholska-Zanussi sama była kierownikiem budowy, nadzorowała prace, kładła parkiet, projektowała grzejniki. Mają tu ukochane meble, obrazy, przedmioty. Królestwem Krzysztofa Zanussiego jest strych zwany cichą norką. Ma tu swoje filmy, orzechowe biurko i obraz „Młodzieniec”, o którym myśleli, że może jest autentykiem Rafaela, ale okazał się, że nie. Elżbieta Grocholska-Zanussi zajęła się życiem domowym, także dlatego, że dała pierwszeństwo mężowi jako artyście. Uważa, że jego filmy są w stanie bardziej dotknąć czyjejś duszy niż jej obrazy. Zobacz też: Krzysztof Zanussi o ukochanej żonie. Pobrali się późno: „Uważam to za błąd mojego życia” Państwo Zanussi mają też piękny dom w podwarszawskich Laskach, widać, że jest urządzony przez artystkę, która ma niezwykłe wyrzucie do przedmiotu, koloru, do urządzania wnętrz. Do domu przylega oranżeria, która pełni rolę salonu, gdy zjeżdżają goście. Dziełem Elżbiety Grocholskiej-Zanussi jest również ogród, po którym biega gromada przygarniętych psów i kotów („mieszkam w zoo”, żartował Krzysztof Zanussi w jednej z rozmów). Na 50. urodziny męża posadziła w nim 50 drzew i krzewów, m.in. piękny tulipanowiec, który do dzisiaj już zdążył wyrosnąć. W Laskach mają swoje miejsce „durnostoje", czyli wszystkie nagrody i statuetki, jakie otrzymał reżyser. Nazwał je tak, bo bywają ładniejsze i brzydsze, choć wszystkie są mu drogie. Jest szafa przeznaczona tylko na stroje uniwersyteckie do wykładów i doktoratów honoris causa. Kasetki na medale i odznaczenia. Biblioteka połączona z salką kinową. Nie zniszczyć w sobie tego, co najcenniejsze Od wielu lat Krzysztof Zanussi jest stale w rozjazdach, do żony pisze pocztówki, które ona nie zawsze wyjmuje ze skrzynki, o co miał żal. Ale zbierała je, czasem czytała hurtem. Widać po tych pocztówkach, jak często reżyser podróżował, zmieniał miasta, kontynenty. Żeby zrobić żonie przyjemność, przywoził jej ulubione perfumy „Mistery”. Czasem się kłócą, potrafią na siebie warczeć, być jak pies z kotem. Oboje mają silne osobowości. Zawsze pomaga im na to poczucie humoru i …miłość. To ona sprawia, że nie chcieli naruszyć, zniszczyć tego, co najcenniejsze. Przez lata mieszkała z nimi mama reżysera. Elżbieta Grocholska była jej wdzięczna, że „ustąpiła jej miejsca przy jedynaku”. Ale chyba obie rywalizowały o względy Zanussiego, ścigały się na przykład, która szybciej zrobi pyszny obiad, Elżbiecie Grocholskiej zajmowało to 20 minut, ale mamie reżysera tylko kwadrans! Obie darzyły się sympatią i szacunkiem. Korzystałam z książki Barbara Gruszka-Zych „Życie rodzinne Zanussich. Rozmowy z Elżbietą i Krzysztofem”, wyd. Działania Wizualne, Wydawnictwo Ursines, 2019