Uwodził, pisał wiersze i odchodził. Ale to nie kobiety, a ON był w jego życiu najważniejszy. Ta historia wciąż zaskakuje badaczy
Dziś, w 177. rocznicę śmierci Juliusza Słowackiego, warto spojrzeć na jego biografię nie tylko przez pryzmat szkolnych lektur i nieszczęśliwej miłości do Ludwiki Śniadeckiej. Życie autora „Kordiana” pełne było emocjonalnych niejednoznaczności, fascynacji, uwodzenia i relacji, które do dziś budzą pytania o jego prawdziwe uczucia, intymność i miejsce poza obyczajową normą epoki.
Wszyscy znamy ckliwą historię nieszczęśliwej miłości Juliusza Słowackiego do Ludwiki Śniadeckiej i pisany z myślą o niej piękny fragment poematu „Beniowski”: Kłębami dymu niechaj się otoczę/Niech o młodości pomarzę pół senny”. Ale czy wieszcz naprawdę kochał Ludwikę? Całe życie miał wokół siebie wiele kobiet, które czasem nazywał „podpórkami”, czasem cynicznie je uwodził i zwodził. Porzucał bez wielkiego żalu. Łatwo przychodziło mu pisanie dla nich wierszy, ale z żadną nie nawiązał głębokiego, prawdziwego związku. Nigdy się nie ożenił, nie marzył o potomku. Do żadnej kobiety nie pisał listów tak mocnych, jak do Zygmunta Krasińskiego, żadnej nie prosił by „wszponiła się w niego jak orzeł i jak lew roztargała”. Spotkanie poetów w rzymskiej „willi róż” było pełne takiego napięcia, jakby grom z jasnego nieba spadł na obydwu. To dla Zygmunta zaczął znikać nocami, to on obudził go do życia. Czy Słowacki był gejem, a może był biseksualny? Jak wyglądało życie i związki poety? Juliusz Słowacki: wieszcz z Krzemieńca, dandys, gracz Juliusza Słowackiego znamy wszyscy, choćby ze szkoły, jego dramat „Kordian” to żelazna lektura licealna. Wizerunek Słowackiego popsuł trochę Witold Gombrowicz używając go do prześmiewczej sceny w „Ferdydurke”. To tam profesor Bladaczka wmawia uczniom, że Słowacki wielkim poetą był i musi zachwycać. O życiu prywatnym poety wiadomo niewiele, na przykład o tym, że nie utrzymywał się z pisania, a z gry na giełdzie, do czego miał dobre wyczucie. Inwestował m.in. w koleje lyońskie. Ktoś nazwał go nawet wieszczem hossy i bessy. Był dandysem, bardzo dbał o swój wygląd, ubrania szył na miarę, lubił je komponować. Pomady do włosów sprowadzał z Londynu. „Dziś właśnie udała mi się moja rola w ogrodzie Tuilleries: pierwszy raz ubiorem zwróciłem oczy dam – bo miałem białe szarawarki, kamizelkę białą kaszmirową, w ogromne różnokolorowe kwiaty, tak jak dawne suknie damskie, i kołnierz od koszuli odłożony – do tego dodajcie laseczkę z pozłacaną główką i glansowane rękawiczki, a będziecie mieli Julka”, pisał do wujostwa. Robił wrażenie. Był przystojny, błyskotliwy, świetnie tańczył, znany był z tego w towarzystwie. Z czasem urodę zabrała mu choroba - gruźlica. Sprawiał wrażenie zapadniętego w sobie, wychudzonego, tylko oczy żarzyły mu się jak węgle. Dużo podróżował, uwielbiał to. Trochę przy tym uciekał od nudy, zobowiązań, zakorzenienia w jednym miejscu. Z żadnym nie czuł się na dobre związany. Był bardzo zżyty z matką Salomeą Bécu, uchodził nawet za maminsynka. Ale uciekał w podróże również przed nią i jej toksyczną, zaborczą miłością - zawsze chciała po swojemu urządzać mu życie. Pisał: „wychowany między kobietami, chciałem się z ich rąk wyrwać - i być samotnym”. Matkę nazywał Najdroższą Sally i Aniołem Stróżem, a jednak nie widzieli się przez 20 lat. Salomea znała syna z jego listów i opowieści znajomych. Marta J. Nowicka, autorka głośnej książki „Słowacki. Wychodzenie z szafy”, mówiła, że spotkanie matki i syna po latach, w Dreźnie, musiało być dla obojga potężnych szokiem. Zobacz też: Alibabki: w sądzie dochodziły prawa do używania nazwy, połączyła je przyjaźń na całe życie Kobiety Juliusza Słowackiego Pierwszą wielką miłością Juliusza Słowackiego miała być wspomniana już Ludwika Śniadecka, ale czy naprawdę tak było? Słowacki był wtedy nastolatkiem, Ludwika - starsza od niego o 6 lat - nawet nie brała pod uwagę jego amorów. W tamtym czasie dużo ważniejsza była przyjaźń Juliusza z Ludwikiem Spitznaglem i samobójcza śmierć przyjaciela. Ludwik - prawdopodobnie z powodu nieszczęśliwej miłości strzelił sobie prosto w serce. Na Słowackim wywarło to ogromne wrażenie, do postaci Ludwika wracał w „Kordianie”, w „Godzinie myśli”, poświęcił mu też osobny wiersz. Potem, już jako dorosły mężczyzna miał wiele miłości, czy raczej miłostek? W Paryżu uwodził córkę wydawcy, 16-letnią Korę Pinard. W liście do przyjaciela Edwarda Odyńca pisał: „Jak Szatan obłąkiwam młodą szesnastoletnią panienkę, która już od dwóch dni ma gorączkę z maligną. Otóż to jest diament do moich wspomnień – braknie tylko żeby zwariowała(…)”. Czy mieli romans? Być może, na pewno nie była to znajomość bezinteresowna. Słowacki zaprzyjaźniony z rodziną Kory dostawał lepsze warunki dla druku swoich książek (lepsze nawet niż Mickiewicz!). Poza tym dosyć cynicznie bawił się Korą i jej uczuciami. A gdy zerwał z nią napisał: „ma lat 16 i ładna, więc zapomni”. Ona przez wiele lat nosiła kwiaty na jego grób. A potem w testamencie nakazała to swoim dzieciom. Czytaj również: Była jego największą szkolną miłością, nagle się rozstali. Michała Żebrowskiego i Monikę Pęcikiewicz połączyło wyjątkowe uczucie Juliusz Słowacki i sześć panienek z Florencji Lubił, gdy kobiety robiły pierwszy krok, lubił być podziwiany, przeglądać się w ich oczach. Ale kiedy poczuł się osaczony, uciekał. Tak było w Genewie, podczas znajomości z Eglantyną Pattey, o której pisał, że „ładna być dawniej musiała”. To ją nazywał „podpórką”. Była dla niego – jak wiele innych kobiet „tym czymś, co go kocha”. Dużo rozmawiali, chodzili na spacery, pozwalała mu lepiej znosić samotność. Marzyła o ślubie, a jej rodzina robiła, co mogła, by stworzyć Juliuszowi ciepły dom. Ale on zaczął się nudzić i męczyć tym gniazdem rodzinnym. I mimo rozpaczy Eglantyny, wyjechał. We Florencji zaprosił do siebie sześć znajomych, młodych Włoszek, by pochwalić się urządzeniem mieszkania. (Panienki) „dziwiły się widząc moje eleganckie mebelki, mój fortepian, moją posadzkę, wybitą dywanem”, pisał do matki. Gdy jedna z nich oświadczyła mu się, był oburzony. „Żadnej delikatności uczuć nie znają tutaj”, komentował w liście. Na wyliczanie znajomych Słowackiego zabrakło by miejsca. Bo była przecież jeszcze malarka Maria Wodzińska, do której napisał słynny wiersz „Rozłączeni - choć jedno o drugim pamięta”. Doceniał jej „niepojęty czar”, a jednocześnie pisał chłodno „dorosła już panna, ale bardzo brzydka – gra ślicznie na fortepianie”. Podobno nie doszło do małżeństwa przez zbyt duże oczekiwania rodziców Marii. Trudno jednak powiedzieć, by po tym rozstaniu poeta rozpaczał. Marta J. Nowicka uważa, że Juliusz Słowacki uwielbiał konwersacje z kobietami, szukał w nich wsparcia, a zarazem był niezdolny do wchodzenia w jakiekolwiek związki. Miał poczucie rozedrgania, niedopasowania, tułaczki. Zobacz też: Osierocona przez ojca, matka oddała ją do domu dziecka. Trudne dzieciństwo Elżbiety Czyżewskiej Juliusz Słowacki i Zygmunt Krasiński: co ich łączyło? Z Zygmuntem Krasińskim poznali się w 1836 roku w Rzymie. Wiele ich łączyło. Byli nie tylko wybitnymi poetami. Obaj mieli toksycznych rodziców, Juliusz Słowacki – matkę, Zygmunt Krasiński – ojca, generała Wincentego Krasińskiego, który chciał, by syn żył podług jego wzorów. Zmusił go nawet do wzięcia ślubu z Elizą Branicką, której Zygmunt nie kochał i chyba ją unieszczęśliwił, wiecznie zdradzając. Obaj byli genialnymi dziećmi, od których wiele oczekiwano. Do tego Zygmunt Krasiński przypominał Juliuszowi Słowackiemu przyjaciela z lat młodości – Ludwika Spitznagla. W liście do matki napisanym po spotkaniu poetów w rzymskiej Willi róż, Juliusz dużo opowiada o Zygmuncie. Zwierza się, że powietrze włoskie dziwnie działa na jego zmysły; że czuje teraz „tysiąc zachceń, tysiąc wielkich podlotów do nieba”. Spacerują z Krasińskim po rzymskich parkach i uliczkach. Słowacki coraz później wraca w nocy albo i nie wraca. Psują się jego relacje z wujem, u którego mieszka. W końcu się wyprowadza. Słowacki i Krasiński mówią o sobie, że są „dwoma szaleńcami". Rozumieją się bez słów. Słowacki czuje się wydobyty przez tę relację z wewnętrznej martwoty. Obudzony i uratowany. W wierszu „Do Zygmunta" napisze: „Żegnaj, o żegnaj, archaniele wiary!/ Coś przyszedł robić z moim sercem czary,/ Coś w łzy zamienił jego krew czerwoną,/ Wyrwał je z piersi, wziął we własne łono,/ Ogrzał, oświetlił, by nie poszło w trumnę". Romantyczne listy Zygmunta do Juliusza To Zygmunt Krasiński poinformował Juliusza Słowackiego o aresztowaniu jego matki, za akcję agitacyjną - Salomea przyniosła wiersze poety na spotkanie. Zbliżyli się wtedy jeszcze bardziej, matka długo nie odpowiadała na listy, Słowacki szukał bliskości, którą dawała mu korespondencja z Salomeą. Odnalazł tę bliskość u Krasińskiego, z którym miał „absolutne porozumienie”. Z korespondencji Słowackiego i Krasińskiego zachowało się „trzynaście listów Zygmunta i siedem Juliusza do Zygmunta; pozostałe w dyspozycji Słowackiego zniszczono zgodnie z jego ostatnią wolą. Miały charakter tak intymny, że kiedy po śmierci syna Salomea opublikuje niektóre z nich, Krasiński uznał to za niegodziwość. W listach widać, że poeci są sobie bliscy. Krasiński pisze w 1841 roku: „Chciałbym na godzinę, godzin dwie byśmy Ty i ja - stali się starcami, chciałbym by nas sześćdziesięcioletnich znów ta sama willa róż otoczyła”. Czasem, jak przystało na kochanków czynią sobie wyrzuty, że druga strona nie kocha dość mocno ani nie odpowiada dość prędko. „Już nie czujesz serca mego - czemu to? Przecież przez wszystkie te lata je czułeś - i w nim nic odmiennego, ono zawsze Twoim tak, jak w willi róż”, pisze Zygmunt Krasiński. Namiętny styl ich relacji daleki jest od „kulturalnego koleżeństwa Zana czy Mickiewicza". Słowacki pisze: „Powinieneś [mnie] jak centaur stratować, jak orzeł wszponić, jak lew roztargać, a ja powinienem Ci się oprzeć”. "Trudno oprzeć się wrażeniu, że jest to obrazowanie, które odnosi się do erotycznych fantazji i zwierzęcego popędu. „Nigdy zresztą i w listach do nikogo innego frazy Słowackiego nie brzmią z taką mocą", twierdzi Marta J. Nowicka. W taki sposób mówią niekiedy tylko postaci z jego utworów. Słowacki pisze z Paryża w 1843 roku, że potrzeba mu listu od Zygmunta, bo kocha go nie tylko duchem, ale też po ludzku. Czy uprawiali seks? Podobno przynajmniej raz, właśnie w willi róż, która była dla nich tak ważna. Kochający się, niewierni Zygmunt Krasiński był mistrzem w ukrywaniu swojego życia. Był też romansowy i niewierny. Nie mówił Słowackiemu, że romansuje z Delfiną Potocką, jej nazwisko nie pada ani razu w listach do poety. Z kolei Juliusz Słowacki podczas romansu z Krasiński nawiązuje znajomość z Joanną Bobrową, kiedyś kochanką Zygmunta. Spotykają się we troje. Chodzą po Rzymie. Z czasem Krasiński przestrzega Słowackiego przed miłością do Joanny. Zaklina, ostrzega by nie wdawał się w przyziemne i niegodne jego nieśmiertelności uczucie do Rubensowej madonny. W końcu Słowacki sam rezygnuje z uczucia, na rzecz „podpórki”, przyjaźni która będzie ważna i będzie trwała do końca życia poety. Zygmunt Krasiński nie był jedynym ważnym mężczyzną w życiu Juliusza Słowackiego, było ich kilku, warto na pewno wymienić Michała Rolę Skibickiego. Poznali się jeszcze na Wołyniu, spotkali ponownie w Paryżu, gdzie Michał przyjechał z Ameryki Południowej. To była burzliwa, intensywna znajomość, zakończona skandalem - Skibicki trafił do więzienia za defraudacje. To Skibicki w 1834 roku odwiódł go od pomysłu pojedynku z Adamem Mickiewiczem, którego Słowacki nie znosił i z którym chciał walczyć. Słowacki tęsknił za nim, wspominał go, poświęcił mu dwie powieści „Mnich” i „Arab”. Czytaj również: Ewa Pokas i Maciej Zembaty - ich małżeństwo zabiła zazdrość i awantury Juliusz Słowacki: ostatnie lata Juliusz Słowacki zmarł wiosną 1849 roku w wieku 40 lat na postępującą gruźlicę. Nie było przy nim Zygmunta Krasińskiego, z którym poróżniły go poglądy i wartości. Słowacki szedł w mistycyzm i marzył o rewolucji, Krasiński był coraz bardziej konserwatywny, coraz mocniej czuł i podkreślał swoją przynależność do kościoła. Zaczęli też krytykować siebie jako poeci. Słowackim opiekował się do końca jego przyjaciel, malarz Charles Pétiniaud-Dubos. Życie Juliusza Słowackiego można interpretować w różny sposób, wielu biografów poety widziało w nim Casanowę. Faktem jest jednak, że już Tadeusz Boy-Żeleński dostrzegał konwencjonalność niektórych liryk Słowackiego adresowanych do kobiet, np. poematu „W Szwajcarii”. Poeta nie potrafił (nie chciał) wejść z prawdziwy związek z żadną z kobiet. Marta J. Nowicka w książce „Słowacki. Wychodzenie z szafy” uważa, że do naszego drugiego wieszcza najbardziej pasuje wizerunek queer, który nie może odnaleźć się w erotyczno-obyczajowej normie swoich czasów. Juliusz Słowacki miał w sobie kobiece cechy, co widział w nim Krasiński. Lubił zachwycać sobą kobiety, robić wrażenie, ale nie znosił, gdy kazały mu się deklarować. Zygmunt Krasiński przeżył swojego przyjaciela o 10 lat, zmarł w 1859 roku w Paryżu, zostawił żonę i czwórkę dzieci Zobacz też: Stanisław Jasiukiewicz miał zagrać Bogumiła w "Nocach i Dniach". Choroba odebrała mu rolę, a potem zabrała życie Korzystałam z książki Marty Justyny Nowickiej „Słowacki. Wychodzenie z szafy", Wydawnictwo Krytyki Politycznej, Warszawa, 2021.
Jej twarz zna każdy Polak. W wieku 23 lat została wdową. To, co wydarzyło się potem, zaskakuje do dziś
Dziś świętuje swoje urodziny, a jej twarz od lat doskonale znają widzowie najpopularniejszych polskich seriali. Ewa Telega to jednak nie tylko aktorka z imponującym dorobkiem, ale też kobieta o niezwykłej historii – naznaczonej wielką miłością, bolesną stratą i długą drogą do szczęścia u boku Andrzeja Domalika.
Jej twarz rozpoznaje niemal każdy. Choć nieustannie pojawiała się na ekranie w takich produkcjach jak „Komisarz Alex”, „Ojciec Mateusz” czy „Czas honoru”, jej życie skrywa znacznie bardziej osobistą opowieść. Ewa Telega-Domalik, od 1992 roku żona reżysera Andrzeja Domalika, dziś u boku ukochanego cieszy się stabilnością, której kiedyś nie mogła sobie wyobrazić. Były jednak chwile, kiedy wydawało się, że miłość nie ma już dla niej miejsca. W wieku zaledwie 23 lat straciła męża – Marcina Isajewicza, w tragicznych okolicznościach, które wstrząsnęły jej światem. Po tym traumatycznym przeżyciu, które zabrało jej spokój na wiele lat, Ewa walczyła z żałobą przez siedem długich lat... „Nie potrafię sobie wyobrazić, że mogłabym przeżyć coś takiego po raz drugi. Dziś wszyscy biegają do psychologów, łyka się tabletki. Ja przeszłam przez to na żywca” – mówi. Kim był Marcin Isajewicz i jak potoczyły się ich losy? Tajemnica, która wciąż kryje się za tą historią, zaskakuje na każdym kroku. Ewa Telega i Marcin Isajewicz: historia miłości Ewa Telega i Marcin Isajewicz poznali się w łódzkiej Filmówce, on był od niej starszy o 9 lat. Ewa Telega studiowała na wydziale aktorskim, Marcin Isajewicz kończył operatorkę. Pochodził z Radomia, jego przyszła żona z Kędzierzyna. Urodziła się 31 marca 1962 roku, skończyła Szkołę Baletową w Bytomiu. Zdobyła w niej nie tylko taneczne umiejętności. W internacie nauczyła się też twardej dyscypliny: „W szkole walczyłam o to, by być lekka jak piórko. Panował tam pruski dryl, w stołówce porcje były małe, nie było mowy, by ktoś podjadał, bo ważyli nas prawie codziennie. Ciągle byłam głodna. Czasem nie wytrzymywałam i szłam kupić sobie kremowe ciastko”, wspominała po latach w „Superlinii”. Zobacz też: Jan Suzin i Alicja Pawlicka byli świetnym małżeństwem, ona wyleczyła się przy nim z traumy Nie wiadomo, jak potoczyłyby się jej losy, gdyby nie film "Sanatorium pod Klepsydrą". Jako czternastolatka zakochała się platonicznie w grającym tam Janie Nowickim i coraz intensywniej j zaczęła myśleć o aktorstwie. Poszła na studia do Łódzkiej Filmówki. Zdała, szybko zrobiła karierę. Przez ponad 20 lat grała w Teatrze Dramatycznym w Warszawie, wystąpiła w inscenizacjach Czechowa, Gogola, Dostojewskiego. Zagrała wiele świetnych ról filmowych, za kreację w filmie „Córy szczęścia” - słynnej węgierskiej reżyserki Marty Meszaros, dostała nagrodę dla najlepszej aktorki drugoplanowej na Festiwalu w Gdyni. Ewa Telega: młodzieńcza miłość na śmierć i życie Kiedy poznała Marcina Isajewicza, nie zrobił na niej specjalnego wrażenia. Wydał się jej pewny siebie, zadufany. Sama miała duże powodzenie, była atrakcyjna, pewna siebie. Nie przeglądała się w męskich oczach. Myślała, „jak mu się nie podoba, niech się zwija”. Propozycję randki przyjęła chłodno. On poprosił, żeby się zastanowiła — zapowiedział, że wpadnie do niej za dwa dni o 17:00. Jeśli odmówi, da jej spokój. Musiał zrobić na niej wrażenie, bo Ewa Telega nie mogła doczekać się tego spotkania. "Zaczęłam wariować! Nie mogłam się na niczym skupić. Bałam się, że już nie przyjdzie. Ale o osiemnastej zadzwonił do drzwi. To była najdłuższa godzina w moim życiu, w ciągu której zakochałam się na śmierć i życie”, opowiadała aktorka. Ewa Telega i Marcin Isajewicz stali się nierozłączni. Uchodzili za piękną parę. Był o nią zazdrosny, gdy zagrała nagą scenę w głośnym filmie „Kasztelanka”. Przestał się wtedy do niej odzywać. Ale miłość wzięła górę i oczywiście pogodzili się. Nie myśleli o formalizowaniu związku. Ale za namową znajomych pobrali się w 1983 roku w Budapeszcie. „Wymyśliliśmy sobie wycieczkę do Budapesztu. A raczej nasi znajomi, którzy brali tam ślub. To oni zaproponowali nam, żebyśmy się "przyłączyli". "Weźcie z nami ślub" - rzucili, a my stwierdziliśmy "No dobra" (śmiech). Wsiedliśmy w samochód, zahaczyliśmy o Radom, zabraliśmy obrączki od rodziców Marcina i pojechaliśmy na Węgry”, opowiadała aktorka w rozmowie z Aleksandrą Głowińską. Zobacz też: Przez siedem lat tolerowała jego zdrady. Trzecia żona Tadeusza Łomnickiego zrezygnowała dla niego z kariery Ewa Telega: po stracie męża została całkiem sama Byli młodzi szaleni, mieli wiele planów. Wypadek zdarzył się 26 czerwca w 1985 roku koło Rudy Śląskiej. Drugi operator Marcin Isajewicz, dekoratorka wnętrz Krystyna Krasińska i operator Piotr Sobociński wracali z planu filmu "Magnat" Filipa Bajona. Marcin Isajewicz i Krystyna Krasińska zginęli na miejscu. Piotr Sobociński w stanie ciężkim trafił do szpitala. Przeszedł wielomiesięczną rehabilitację. „Przeżyłam koszmar. Nie miałam dzieci, żadnej pamiątki po Marcinie, zostałam całkiem sama” wspominała Ewa. Wszystko przypominało jej o zmarłym mężu. „Ta Łódź, ta szkoła, te ulice... Mieszkałam cały czas w tym samym miejscu, ale niewiele pamiętam z tego okresu. Chciałam się stamtąd jak najszybciej wydostać”. Po tragicznej śmierci męża została nieoczekiwanie sama i musiała ze wszystkim sobie poradzić. Do teściów, do których dwa lata wcześniej jechała po obrączki, pojechała z ciałem ich zmarłego syna. Pogrzeb odbył się w jego rodzinnym Radomiu. Ewa Telega długo utrzymywała z rodzicami zmarłego męża serdeczny kontakt. Relacje ochłodziły się gdy urodziła córkę, już w związku z Andrzejem Domalikiem. Zobacz też: Sięgnęła po sok, nagle użądliła ją osa. Tak wyglądały ostatnie chwile Ewy Sałackiej Jak dziś wygląda życie Ewy Telegi-Domalik? Aktorka przez długi czas zmagała się z własnymi demonami. W jednym z wywiadów udzielonych Aleksandrze Głowińskiej opowiadała o swoim głębokim niepokoju, gdy ludzie zaczynają oceniać sposób, w jaki inni radzą sobie z żałobą. „Żona mu umarła rok temu, a on już… Nikt nie ma prawa wtrącać się w cudze życie, oceniać, czy zakochałeś się za wcześnie, czy za późno. To ja zostałam na świecie i to ja musiałam stawić czoła tej sytuacji. Ja. Nie sąsiedzi, którzy patrzą” – mówiła z pasją, w jednym z rozmów. Proces leczenia ran zajął jej lata. A gdy już wydawało się, że nie może być gorzej, los znowu postawił ją w obliczu próby – złamała nogę. To właśnie przyjaciele stali się jej wsparciem, a wśród gości znalazł się reżyser Andrzej Domalik, który coraz częściej pojawiał się w jej życiu. Ona wychodziła z toksycznego związku, on przechodził przez rozwód. I wtedy, w tym niezwykłym czasie, oboje zakochali się w sobie. To była miłość, która okazała się wyjątkowa i trwała po dziś dzień, ale to już zupełnie inna opowieść. Ewa Telega-Domalik nie ukrywa, że w jej wspomnieniach o pierwszym małżeństwie nie było nigdy żadnej przełomowej chwili.
Zachwyciła Hollywood, porównywano ją do Grety Garbo. Historia Joanny Pacuły wyglądała jak gotowy scenariusz filmu. Tyle że jej życie wcale nie było usłane różami
Joanna Pacuła była jedną z najbardziej obiecujących gwiazd Hollywood lat 80., zachwycała urodą i talentem, zdobyła nominację do Złotego Globu i trafiła na okładkę „Vogue’a”. Jej kariera potoczyła się jednak w nieoczywisty sposób. Dziś jej historia wraca za sprawą głośnej biografii.
Joanna Pacuła oczarowała Hollywood swoją urodą i magnetyzmem, a jednak wciąż pozostaje zagadką. Była na okładkach wielkich magazynów, grała u boku gwiazd i podejmowała decyzje, które zaskakiwały wszystkich. Właśnie ukazała się jej biografia „Pacuła. Najsłynniejsza Polka na świecie”. Amerykański sen Joanny Pacuły Kiedy w 1983 roku pojawiła się na ekranie w hollywoodzkim filmie „Park Gorkiego”, amerykańscy krytycy byli zachwyceni. „Narodziła się nowa gwiazda”, pisał hollywoodzki reporter Dick Kleiner. Media nazwały ją diamentem, objawieniem, podziwiano jej piękną twarz, wydatne kości policzkowe, idealne światło na policzkach, spojrzenie, które kamera łapała natychmiast. Porównywano ją do Grety Garbo, Lauren Bacall, Ingrid Bergman. Fotografowie mówili, że jej twarz można „rzeźbić światłem”. Dwukrotnie trafiła na listę najpiękniejszych kobiet świata. Była pierwszą Polką na okładce „Vogue’a”. I jedną z najbardziej promowanych twarzy kina lat 80. Historia Joanny Pacuły wyglądała jak gotowy scenariusz filmu o spełnionym amerykańskim śnie. Dziewczyna z małego miasta w Polsce przyjeżdża do Stanów Zjednoczonych, nie mówi prawie po angielsku, a chwilę później robi karierę i dostaje nominację do Złotego Globu. Tyle że życie aktorki wcale nie było tak proste. A jej kariera – choć długa i imponująca – zatrzymała się gdzieś w pół kroku. O tej historii przypomina książka Marty Górnej „Pacuła. Najsłynniejsza Polka na świecie”. Autorka pokazuje, że w Polsce kariera Pacuły bywa zaskakująco niedoceniana. Traktowana jest jako przykład przerostu ambicji. Często sprowadza się ją do kilku anegdot – przede wszystkim o rolach, które Pacuła odrzuciła, nie dając sobie szansy na status filmowej ikony. A przecież ta historia jest znacznie bardziej skomplikowana. Czytaj też: Okładki „Vogue’a”, nominacja do Złotego Globu i Hollywood u stóp. W Polsce wciąż mało kto zna jej historię Dziewczyna jak czołg Wszystko zaczęło się bardzo daleko od Hollywood i czerwonych dywanów. Joanna Pacuła urodziła się w 1957 roku w Tomaszowie Lubelskim, niewielkim mieście na wschodzie Polski. Ojciec był inżynierem, matka farmaceutką. W domu wychowywało się czworo dzieci. Młodsza siostra Joanny – Ewa – zrobiła karierę w modelingu. Tomaszów w latach 60. był miejscem spokojnym i przewidywalnym. Joanna Pacuła wspominała później, że już jako dziewczynka miała ogromną wyobraźnię i poczucie, że świat musi być większy niż ten, który widzi wokół siebie. Warszawa wydawała jej się czymś w rodzaju Olimpu. Kiedy po maturze pojechała zdawać do warszawskiej szkoły teatralnej, na egzamin zgłosiło się ponad 400 osób. Miejsc było zaledwie 20. I to ona znalazła się w gronie szczęśliwców, już za pierwszym podejściem! Krąży opowieść, że po egzaminie z emocji zemdlała. Chociaż wcześniej profesor Aleksander Bardini miał powiedzieć słynne zdanie: „Dziecko, ty właściwie nie potrzebujesz szkoły. Ty już jesteś aktorką”. Żeby w ogóle podjąć te egzaminy, musiała bardzo wierzyć w siebie i mieć determinację. Zresztą po latach tygodnik „Time” napisze, że ta szczupła, drobna Polka jest w rzeczywistości „jak czołg”. Uroda Joanny Pacuły zawsze zwracała uwagę. Marek Kondrat wspominał: „Była zjawiskowo piękna. Trzymała się z Lilianą Komorowską. To były dwie największe piękności na roku”. Z kolei Piotr Pręgowski opowiada w książce Marty Górnej: „Studenci szkoły teatralnej jak psy w schronisku wyczuwają, kto wzbudza zainteresowanie, kogo wezmą. Instynktownie wiedzą, kto dostanie pracę, kto zrobi karierę. Joasia budziła ogromne zainteresowanie reżyserów”. Sprawdź też: Joanna Pacuła od lat robi karierę w Hollywood. Z Polski wyjechała w atmosferze skandalu po romansie z Piotrem Fronczewskim Gwiazda młodej Warszawy Pod koniec lat 70. Joanna Pacuła była już jedną z najbardziej obiecujących młodych aktorek w Polsce. Dostała angaż do prestiżowego Teatru Dramatycznego w Warszawie, którym kierował Gustaw Holoubek. Stała się totalną idolką, a jednocześnie grała z wielkimi aktorami w szekspirowskim repertuarze, między innymi Desdemonę w „Otellu”, z Olbrychskim i Fronczewskim. Krążyły też legendy, że mężczyźni ustawiali się w pierwszych rzędach tylko po to, by zobaczyć ją na scenie jako nagą Albertynkę w finale „Operetki” Gombrowicza. Ale sensacja była tylko częścią tej historii. Pacuła grała tę rolę fantastycznie – była jednocześnie krucha i chłodna, zmysłowa i zdystansowana. Ten chłód stanie się później jednym z jej znaków rozpoznawczych w Hollywood. W Warszawie była też bohaterką plotek. Krążyły opowieści o jej romansie z Mirosławem Konarowskim (tak naprawdę nigdy nie byli parą). A jej miłość z rozchwytywanym wtedy Piotrem Fronczewskim przeszła do legendy jako jeden z najgłośniejszych romansów tamtych lat. Paryż i emigracja W 1981 roku Joanna Pacuła wyjechała do Paryża. Miał to być krótki wyjazd. Ale w grudniu w Polsce wprowadzono stan wojenny. Joanna została na Zachodzie. Nagle ze znanej aktorki stała się anonimową emigrantką. Grała w reklamach, statystowała w filmach, próbowała odnaleźć się w świecie, którego nie znała. Potem mówiła zadziornie, że jako dziewczyna z Tomaszowa Lubelskiego w Warszawie nigdy nie czuła się „u siebie”. Wolała więc nie czuć się „u siebie”, mieszkając w Paryżu. To tam poznała Romana Polańskiego i to on namówił ją na wyjazd do Ameryki. „Zapomnij, co udało ci się osiągnąć w Polsce, i zacznij na nowo. A jeśli jesteś zbyt słaba, wracaj do Polski”, radził młodej aktorce. W 1982 roku Joanna Pacuła wsiada do samolotu i leci do Nowego Jorku. Dwie gwiazdy Ameryka to dla niej kolejny nierozpoznany ląd. W Nowym Jorku zatrzymała się u Elżbiety Czyżewskiej. Słynna kiedyś aktorka była jedną z największych gwiazd polskiego kina lat 60. Kilka lat wcześniej sama przeżyła dramat emigracji. Czyżewska przyjęła młodszą koleżankę pod swój dach. Pomagała jej odnaleźć się w Nowym Jorku, przedstawiała znajomym. Radziła, jak się ubierać, jak zachowywać, wprowadzała w środowisko. Niektórzy twierdzili, że zobaczyła w niej własne odbicie sprzed lat. Początkowo między obiema kobietami pojawiła się bliskość – coś w rodzaju przyjaźni, a może relacji mistrzyni i uczennicy. Ale szybko zaczęły się napięcia. Według wielu relacji Czyżewska próbowała „kształtować” Pacułę – wpływać na jej decyzje, sposób życia, znajomości. W pewnym momencie między kobietami doszło do gwałtownej kłótni. Była faworytka została wyrzucona na bruk. Do dziś nikt nie opowiada szczegółów. Ale historia obrosła legendą. Stała się inspiracją dla głośnego filmu Jerzego Bogajewicza „Anna” i sztuki Feliksa Falka „Aktorki”, w której wspaniałą rolę zagrała Iga Cembrzyńska. Poza tym jedni twierdzili, że Joanna Pacuła wykorzystała pomoc starszej aktorki i na jej plecach zrobiła karierę. Inni, że musiała walczyć o siebie. Sama Joanna Pacuła nie zdecydowała się na rozmowę ze swoją biografką, więc nie dowiemy się, jak to dzisiaj widzi. Reżyser Feliks Falk mówi o tej relacji tak: „Ela była trudną osobowością, miała wtedy problem z alkoholem, chciała Joannę kształtować, tworzyć. Początkowo Joanna przyjmowała to z wdzięcznością, potrzebowała takiej przewodniczki, ale wkrótce to kształtowanie stało się zbyt agresywne. Odłączyła się przy pierwszej okazji. W Ameryce tak trzeba. Tam się niszczy wszystkie przyjaźnie, koleżeństwa, znajomości, jeśli widzi się jakąś szansę dla siebie. Powstało o tym wiele filmów amerykańskich”. Obie kobiety nigdy już ze sobą nie rozmawiały, Pacuła była zaskoczona, gdy dowiedziała się o śmierci dawnej mentorki. Czytaj też: Miała u stóp cały świat, mąż przejął nad nią kontrolę. Joanna Pacuła zapłaciła wysoką cenę Hollywood otwiera drzwi Kilka tygodni po wspomnianej kłótni w życiu Joanny Pacuły wydarzyło się coś nieprawdopodobnego. Została zaproszona na casting do filmu „Park Gorkiego”. Do dzisiaj nie wie, komu to zawdzięcza, kto ją polecił – Polański? Nadal prawie nie mówiła po angielsku. Dialogów uczyła się fonetycznie. A jednak ten casting wygrała. Film okazał się sukcesem, a ona z dnia na dzień znalazła się w centrum zainteresowania. Dostała nominację do Złotego Globu. Po niej nie osiągnęła tego już żadna Polka. Dostawała kolejne propozycje, media ją oblegały. W latach 80. miała nawet swoją stand-in, czyli osobę, która zastępuje gwiazdę w czasie technicznych przygotowań, na przykład przy ustawianiu światła. Do dzisiaj amerykańscy rozmówcy Marty Górnej wspominają jej zjawiskową urodę, „najpiękniejsze oczy w bloku wschodnim”, aktorską klasę i spokój. Miłość i luksus Na planie filmu „Park Gorkiego” poznała starszego o 12 lat producenta Hawka Kocha Jr. Romans był gwałtowny. Koch zostawił dla niej rodzinę. Znajomym mówił, że spotkanie z Joanną było jak spotkanie Odyseusza z syrenami. Nie mógł się oprzeć jej urokowi. Pobrali się w listopadzie 1984 roku. To był czas, kiedy amerykańskie magazyny rozpisywały się o Joannie Pacule, o luksusowej willi w Beverly Hills, do której wprowadziła się z Hawkiem. O jej roli „bogini ogniska domowego”. Czytelników interesowało, jak mieszka, co lubi jeść, jak spędza wolny czas. Zakochany mąż kupił Joannie willę Rudolfa Valentino, spełniając jedno z jej marzeń. Koch był bardzo wpływową osobą w Hollywood. Wydawało się, że otworzy ukochanej drzwi do bajkowego świata. Ale nic takiego się nie stało. Co z tą karierą? W latach 80. i 90. Joanna Pacuła pracowała bardzo dużo. Zagrała między innymi w „Ucieczce z Sobiboru” z 1987 roku. Później w westernie „Tombstone” u boku Kurta Russella i Vala Kilmera. Wystąpiła też ze Stevenem Seagalem w filmie „Wybraniec śmierci”. W thrillerze „Wirus” z 1999 roku pojawiła się u boku Jamie Lee Curtis, Donalda Sutherlanda i Williama Baldwina. W sumie zagrała w ponad 60 filmach i serialach. A jednak nie dostała tej jednej roli, która uczyniłaby ją gwiazdą pierwszej wielkości. Film, który miał potwierdzić jej status gwiazdy – „Nie całkiem w raju” – okazał się totalną klapą. Do dziś wraca historia o dwóch filmach: „9 i pół tygodnia” i „Nagim instynkcie”, w których aktorka odrzuciła role. Oba do dzisiaj są wielkimi hitami. Oba sprawiły, że Kim Basinger i Sharon Stone stały się ikonami popkultury. Jak pisze Marta Górna, reżyser Paul Verhoeven był zachwycony Joanną i chciał, by w „Nagim instynkcie” zagrała. „Ilość golizny ją jednak zniechęciła”. Joanna Pacuła odrzuciła także role w „Batmanie” Tima Burtona z 1990 roku. To aż dziwne, że mając u boku męża, który Hollywood znał od podszewki, popełniała takie błędy. A może to część aktorskiego ryzyka i koniecznego szczęścia. Czytaj też: Ewa Pacuła pragnęła być jak jej starsza siostra. Joanna Pacuła zabrała ją za ocean i otoczyła matczyną opieką Gwiazda dzisiaj Dziś Joanna Pacuła żyje znacznie spokojniej niż w czasach hollywoodzkiego blasku. Mieszka w Los Angeles, ale regularnie odwiedza rodzinny Tomaszów Lubelski. Z Kochem dawno się rozstała. Nie wyszła po raz drugi za mąż. W jednej z rozmów sprzed lat przyznała, że nie ma statusu gwiazdy. I dodała: „Jestem w zawodzie, jestem pracującą aktorką. To już bardzo dużo, ponieważ tu jest 80 procent aktorów bezrobotnych”. Szkoda, że od dawna nie udziela wywiadów, a jeszcze bardziej, że nie zagrała od lat w żadnej polskiej produkcji. Radosław Piwowarski myślał o obsadzeniu Pacuły w roli Marioli Wafelek w „Pociągu do Hollywood” w 1987 roku. Wydawała się idealna do zagrania dziewczyny z prowincji, która trafia do filmowej mekki. Ale ostatecznie nie doszło nawet do wysłania scenariusza, a rolę zagrała brawurowo Katarzyna Figura. Pod koniec lat 90. miała pojawić się w „Operacji Samum” Władysława Pasikowskiego, ale okazała się za droga. Może jeszcze wszystko przed nią. Marta Górna uważa, że Joanna Pacuła była w Polsce przez lata niedoceniana, traktowana protekcjonalnie. Chętniej widziano w niej cyniczną żmijkę, jak w konflikcie z Czyżewską, niż kobietę, która potrafiła zrobić karierę w jednym z najtrudniejszych przemysłów filmowych na świecie. Wystarczył jeden, niezbyt udany wywiad, by wypominać jej, że pozuje na Amerykankę i zapomniała polskiego. A przecież naprawdę podbiła Hollywood, a potem po prostu żyła i pracowała. Może właśnie dlatego jej historia jest tak fascynująca. Bo zamiast hollywoodzkiej bajki przypomina prawdziwe życie. Tekst Agnieszka Dajbor ___________________________ Tekst ukazał się w najnowszym numerze magazynu VIVA! nr 6/2026
Nieznany tekst Lema odnaleziony po latach. Napisał go jako dziecko. O czym marzył najsłynniejszy na świecie polski pisarz?
Jest bez wątpienia jednym z najbardziej znanych polskich pisarzy na świecie. Jednym z dwóch, którego książki ekranizowano w Hollywood. Wydawać by się mogło, że biografia tak popularnej postaci nie kryje już żadnych tajemnic. Nic bardziej mylnego. Właśnie odnaleziono nieznane opowiadanie Stanisława Lema. Gdy je napisał, miał tylko 14 lat.
Wygląda to jak dobry pomysł z gatunku science fiction. W dwudziesta rocznicę śmierci Stanisław Lem w niezwykły sposób przypomniał o sobie i do nas "powrócił". Właśnie odnalezione zostało jego nieznane wcześniej opowiadanie. Napisał je jako czternastoletni chłopiec. Na opowiadanie pisarza natrafił znawca twórczości Lema, Wiktor Jaźniewicz. Znalazł je w cyfrowym archiwum Uniwersytetu Marii Skłodowskiej-Curie w Lublinie. Tekst "Zaczarowana historia" ukazał się w 1936 roku w lwowskiej gazecie "Polska Niepodległa", utrzymany jest w tonie czarnego humoru. Stanisław Lem podpisał się jako "uczeń klasy III. gimn." W świecie nauki nazwalibyśmy to odkryciem archiwalnym. W świecie Lema – raczej pęknięciem w czasie, przez które przeszłość nagle wdziera się do teraźniejszości. Czytaj także: Remigiusz Mróz żyje w zaciszu, na koncie ma miliony. Dopiero po latach ujawnił długo skrywany sekret Stanisław Lem jest jednym z najwybitniejszych polskich pisarzy, futurologów, myślicieli. Jego powieści odmieniły literaturę science fiction. Ma wielbicieli na całym świecie. Na jego książkach takich, jak „Solaris”, „Cyberiada”, „Dzienniki gwiazdowe”, czy „Opowieści o pilocie Pirxie” wychowały się pokolenia. Był tłumaczony na 41 języków. Jego powieści i opowiadania wiele razy przenoszono na ekran. W hollywoodzkiej ekranizacji „Solaris” z 2002 roku zagrały gwiazdy - George Clooney i Natascha McElhone. Jego imieniem nazwano planetoidę 3836 Lem oraz ulice w Krakowie i Wieliczce. Na nagrobku pisarza widnieje łacińska sentencja: "Feci, quod potui, faciant meliora potentes" - "Zrobiłem, co mogłem, kto potrafi, niech zrobi lepiej". Stanisław Lem według badań był najinteligentniejszym dzieckiem w południowej Polsce Stanisław Lem urodził się w 1921 roku we Lwowie, w zasymilowanej żydowskiej rodzinie. Jego ojciec był cenionym lekarzem laryngologiem i społecznikiem. Stanisław był kuzynem słynnego poety i tekściarza Mariana Hemara. Jako chłopiec miał głowę pełną wynalazków. Marzył, że pójdzie na Politechnikę Lwowską i zostanie inżynierem. Chciał studiować projektowanie maszyn, nauki techniczne. Gdyby nie wojna, może zrealizowałby ten plan i myślał, jak posłać ludzi na Marsa. Jako nastolatek zapełniał zeszyty projektami różnych urządzeń, na przykład przekładni międzyplanetarnej. Teraz okazało się, że już wtedy miał też wyobraźnię literacką. Jako uczeń został uznany przez komisję badającą iloraz inteligencji u ówczesnych gimnazjalistów za najinteligentniejsze dziecko w południowej Polsce. W czasie okupacji Lwowa najpierw przez Sowietów, potem przez Niemców pracował na fałszywych papierach. Jego najbliższa rodzina cudem ocalała z pogromów, w 1945 roku wrócili do Polski, zamieszkali w Krakowie. Lem studiował tam medycynę. W czasie praktyk trafił na oddział położniczy, asystował przy 20 porodach i przy cesarskim cięciu. Ostatecznie uznał, że medycyna nie jest dla niego. Dyplomu nie zrobił. Miał wyobraźnię pełną niezwykłych światów, ale mówił: ja jestem staroświecki Debiutował w latach 40. pisząc wiersze, niektóre drukował w satyrycznym piśmie "Kocynder": „Był raz sobie pewien zbrodzień, który lubił trupa co dzień”. W nawiązywaniu kontaktów pomagała mu zaprzyjaźniona Wisia Szymborska. Jako prozaik debiutował powieścią „Astronauci”. Stanisław Lem, zanurzony w fantastyce naukowej, przewidział rozwój technologii, na przykład nadejście ery mediów elektronicznych i czytników e-booków. Pisał o tym już w 1961 roku w powieści „Powrót z gwiazd”. Jego bohater ma miniaturowy kryształek, na którym mieści się cała Encyklopedia Brittanica. Jednak sam pisarz mówił w rozmowie-rzece „Tako rzecze...LEM”, że nic mu nie zastąpi prawdziwej, papierowej książki. Porównywał tę sytuację do plastikowych lalek naturalnych rozmiarów, które dają złudzenie dotyku ludzkiej skóry, mogą uprawiać seks, i nawet mówią czułym głosem. Są jednak tylko substytutem, sztucznym tworem. W swojej wyobraźni stworzył też wizję międzyplanetarnej sieci komputerowej. Dzisiaj, na razie z tej ziemskiej na co dzień korzystamy. Był jednak bardzo sceptyczny w ocenie technologii i jej wpływu na świat, także destrukcyjnego. Ostrzegał przed kontrolowaniem ludzi na masową skale. Miał powiedzieć: „Dopóki nie skorzystałem z internetu, nie wiedziałem, że na świecie jest tylu idiotów”. Wypowiadał się na wiele tematów, które i dzisiaj budzą emocje - przerywanie ciąży, eutanazja, transplantologia. W ironicznym opowiadaniu „Przekładaniec” pisał o lekarzach, jak o mechanikach samochodowych, którzy traktują ciało ludzkie, jak maszynę. Bohater - kierowca wyścigowy, tak wymienia narządy, że staje się częścią własnej żony. To opowiadanie sfilmował Andrzej Wajda, w 1968 roku , grali w nim między innymi Bogumił Kobieła, Anna Procnal. Pokochał raz i na zawsze. Ale miał swoje słabostki Stanisław Lem, który w swojej wyobraźni tworzył niezwykłe światy, w życiu codziennym był bardzo spokojnym człowiekiem. Całe życie spędził u boku jednej kobiety, lekarki Barbara Lem. Poznali się jeszcze w czasie studiów medycznych i pozostali razem przez całe życie — co w przypadku tak wybitnej i intensywnej osobowości nie było wcale oczywiste. Ich związek nie należał do tych spektakularnych czy burzliwych, które często trafiają na pierwsze strony biografii. Był raczej cichy, stabilny i oparty na głębokim porozumieniu. W 1968 roku na świat przyszedł ich jedyny potomek, syn Tomasz Lem, który dzisiaj sam jest ojcem córki Anny. Mieszka w Krakowie, ale studia skończył w Ameryce, na prestiżowym Princetown University. Jest też autorem wspomnieniowej książki o ojcu i swojej rodzinie "Awantury na tle powszechnego ciążenia". Barbara Lem była dla pisarza kimś znacznie więcej niż tylko towarzyszką życia. Wspierała go w codzienności, która bywała trudna — zwłaszcza w latach 80. kiedy Lemowie zdecydowali się na emigrację. Wyjechali najpierw do Berlina Zachodniego, potem do Wiednia. To ona tworzyła dla niego przestrzeń, w której mógł pracować, myśleć i pisać. Można powiedzieć, że podczas gdy Lem eksplorował kosmosy i światy możliwe, ona dbała o to, by miał do czego wracać. Pośredniczyła w jego kontaktach ze światem, każdy kto chciał umówić się z Lemem, najpierw trafiał do jego żony. Czytaj także: Jacek Dehnel i Piotr Tarczyński razem żyją, razem piszą. I nie kryją: "Fascynuje nas kobiecość! Ich relacja była też pewnym kontrapunktem dla jego twórczości. W książkach Lema często pojawia się samotność, niemożność pełnego porozumienia, bariery komunikacyjne — jak w „Solaris”, gdzie kontakt z obcą inteligencją okazuje się dramatycznie nieosiągalny. Tymczasem w życiu prywatnym Lem miał obok siebie osobę, z którą rozumiał się bez słów. Nie oznacza to oczywiście, że był postacią pomnikową. Wręcz przeciwnie — miał swoje przyzwyczajenia i słabości. Uwielbiał słodycze, marcepanu i chałwy nie przestał jeść nawet gdy chorował na cukrzycę. Papierki po cukierkach chował przed rodziną, zacierał ślady. Lemowie mieszkali w domu z ogrodem, który by dla pisarza całym światem. „Żyjemy, wieś cicha, czasem ktoś (…) się zesra albo kogo zarżną. Poza tym spokój. Psy oba tłuste bardzo i krnąbrne, przeszkadzają, każą się lizać, drapać, jedzą drogo i dużo, Basia zabrania bijać. Przykre”, pisał Lem do zaprzyjaźnionego Sławomira Mrożka, relacjonując podkrakowską codzienność. Autor „Cyberiady” pozostawił po sobie bogatą korespondencję, jednak żona pojawia się w jego listach zazwyczaj jako oczywisty i stały element życia codziennego, ktoś porządkujący to życie i wprowadzający rozmaite zasady. Martwił się, że pracuje jako rentgenolog, martwił się, że jest wątła, szczupła. Bo jak pisał pół żartem "u dobroho muża żona jak róża” Stanisław Lem zmarł 27 marca 2006 roku , miał 85 lat. Jego żona powiedziała po latach, że gdy wchodzi do ich domowej biblioteki, patrzy na fotel męża jest za każdym razem zaskoczona, że go nie ma. Przeżyła męża o dziesięć lat, odeszła w 2016 roku. Odnalezienie opowiadania Stanisława Lema, z czasów gdy był nastolatkiem to jego niezwykłe przypomnienie o sobie i powrót w rocznicę śmierci.
Była najbogatszą kobietą świata, żyła jak królowa. A jednak dziedziczka urodowego imperium nie uniknęła skandalu. Jej historia wciąż budzi emocje!
Liliane Bettencourt miała wszystko – fortunę sięgającą 40 miliardów dolarów, nazwisko, które otwierało każde drzwi, i życie niczym z „Downton Abbey”. Dziedziczka imperium L’Oréal przez lata pozostawała w cieniu, strzegąc swojej prywatności jak największego skarbu. A jednak za murami paryskiej rezydencji rozgrywała się historia pełna emocji, nieoczywistych relacji i decyzji, które na zawsze zmieniły jej los.
Niedawno do kin trafił film „Najbogatsza kobieta świata” z francuską gwiazdą Isabelle Huppert w roli głównej. Jest on inspirowany historią życia dziedziczki imperium kosmetycznego L’Oréal. Liliane Bettencourt była traktowana we Francji jak królowa. A jednak stała się bohaterką głośnego rodzinnego dramatu. Historia Liliane Bettencourt. Dziedziczka urodowego imperium żyła jak królowa Była najbogatszą kobietą świata. Jej majątek obliczano na 40 miliardów dolarów. Liliane Bettencourt jako jedyne dziecko Eugène’a Schuellera, założyciela słynnej firmy L’Oréal, odziedziczyła kosmetyczne imperium. We Francji porównywano ją z brytyjską królową Elżbietą. Z kolei jedna z bohaterek dokumentu o Bettencourt (do obejrzenia na Netflixie) mówi, że miliarderka żyła jak w serialu „Downton Abbey” – w wystawnej rezydencji, otoczona przez służbę gotową na każde jej skinienie. Inna sprawa, że była podsłuchiwana i nagrywana przez zaufanego kamerdynera, który podkładał mikrofon pod serwetkę na stoliku z przekąskami. I nigdy nie został złapany, choć cały dom był wiele razy sprawdzany pod kątem podsłuchów. W końcu rodzina Bettencourtów przyjaźniła się z elitą władzy, ale o tej historii później. Liliane miała klasę, była inteligentna, bystra. Wiedziała, że jest sławna, ale chciała być nieznana. Nie znosiła życia w blasku fleszy. Wyznawała pierwsze przykazanie europejskiej arystokracji: „Nigdy nie wyjaśniaj, nigdy się nie tłumacz”. Jednak pod koniec życia, gdy dobiegała dziewięćdziesiątki, ta zasada obróciła się przeciwko niej. Jej prywatność została naruszona, a nazwisko połączono z aferą Bettencourt, nazywaną „francuską Watergate”. Czytaj też: TYLKO W VIVIE! opowiedział o trudnej przeszłości. Tomasz Włosok o przełomie, który wszystko zmienił Córka swojego ojca Liliane Bettencourt przyszła na świat w 1922 roku w Paryżu. Była jedynym dzieckiem Eugène’a Schuellera, który stworzył fundamenty imperium L’Oréala. Był synem piekarza i genialnym chemikiem. Swoje pierwsze nowoczesne farby do włosów tworzył w łazience, w małym dwupokojowym mieszkaniu. Nie wiedział, że tworzy właśnie historię wielkiej firmy. W 1909 roku ożenił się z Louise Berthe, zwaną Betsy. Szczęście rodzinne nie trwało długo. Betsy zmarła, gdy dziewczynka miała pięć lat. Liliane dorastała w internatach, wakacje spędzała w fabrykach ojca, myjąc butelki i naklejając etykiety na kosmetyki. Schueller był nie tylko geniuszem. Był także skrajnym prawicowcem, antysemitą, popierał faszystów. Nie ma sensu analizować tu jego poglądów. Warto jednak przypomnieć, że miał też jasne wyobrażenie o roli kobiet: „Zasadą jest, że mężczyźni powinni pracować, a kobiety siedzieć w domu”, pisał w 1942 roku. Nie wysłał Liliane na uniwersytet i nie powierzył jej żadnego istotnego stanowiska w swojej firmie. W ogóle nie przychodziło mu do głowy, że kobieta może stać się liderką. A ona się nie buntowała. Sprawdź też: Zaczęło się od skandalu, skończyło wielką miłością. Goldie Hawn i Kurt Russell są razem od ponad czterech dekad i wciąż zachwycają Tylko dziedziczka? Potem zarzucano jej czasem, że była „tylko dziedziczką”. To prawda, nie stworzyła własnej firmy, ale z tą odziedziczoną dobrze sobie radziła. Po śmierci ojca w 1957 roku przejęła kontrolę nad rodzinnym biznesem. Choć stroniła od blasku fleszy i rzadko udzielała wywiadów, miała ogromny wpływ na rozwój L’Oréala. To pod jej skrzydłami marka zmieniła się w globalne imperium ze słynnym hasłem „Jesteś tego warta”. Jednocześnie zmagała się z poważnymi kłopotami zdrowotnymi. W młodości zachorowała na gruźlicę, pozostałością po chorobie była głuchota. Liliane czytała nieraz z ruchu warg. Niektórzy śmiali się, że wiedziała, kiedy być głucha. Była jedną z gwiazd światowej śmietanki towarzyskiej. Na zdjęciu z legendarną Marią Callas w drodze na galę UNESCO, Paryż, 1968 rok. Samotna żona Życie osobiste? W 1950 roku wyszła za mąż za francuskiego polityka André Bettencourta. Męża, który pochodził z katolickiej, szlacheckiej rodziny, wybrał jej ojciec. Znali się z André, obaj mieli podobne, skrajnie prawicowe poglądy. Jednak André w 1943 roku zmienił front i przystąpił do francuskiego ruchu oporu. To pomogło mu zachować dobre imię, a teściowi wykaraskać się z kolaboranckich opresji. Liliane nie miała ochoty na ślub, ale zgodziła się dla ojca. Z André doczekali się jednego dziecka, córki Françoise. Przeżyli razem blisko 60 lat, do śmierci André w 2007 roku. Mieszkali w ogromnej rezydencji w Neuilly-sur-Seine, jednej z najdroższych podmiejskich dzielnic Paryża. Jeśli byli szczęśliwi jako para, to na swój sposób. André był ukrytym gejem, raczej przyjacielem swojej żony niż kochankiem, mieli zresztą osobne sypialnie. W dokumencie „Skandal Bettencourt: Jak oszukano najbogatszą kobietę świata” widać samotną kobietę w ogromnym, pustym domu. Jeden z rozmówców mówi, że Liliane była samotna i potwornie znudzona. W latach 80. najbogatsza kobieta świata zaczęła się starzeć, nie lubiła swojego wyglądu, postępująca głuchota sprawiła, że czuła się wyizolowana. Zaczęła mieć początki demencji. Czytaj też: Miał miliony na koncie i stał się legendą, ale dla rodziny porzucił Hollywood. O drugie małżeństwo dbał, bo pierwsze zniszczył na własne życzenie Niedoszły syn Była dobrze po sześćdziesiątce, gdy w jej życiu pojawił się młodszy o 25 lat François-Marie Banier, ekscentryczny fotograf, pisarz, gej, bywalec paryskich salonów. Miał zrobić Liliane sesję zdjęciową do elitarnego magazynu „Egoïste”. Udała się wspaniale. Krążyły plotki, że w rzeczywistości był kochankiem jej męża André. Stąd jego obecność. Inni twierdzili, że lisa do kurnika wprowadziła nieopatrznie córka dziedziczki, namawiając matkę na sesję. Ich relacja szybko wykroczyła poza zawodową znajomość. François-Marie Banier był głośny, prowokacyjny, bezczelny, czasem wulgarny. Nie przypominał ludzi ze sztywnej francuskiej burżuazji. Służbę szokowało, że sikał na klomb z różami. Mówili, że jest źle wychowany. Rozmawiali o sztuce, filozofii i literaturze. Krytykował jej stroje, ścierał jej szminkę z ust, mówiąc, że jest okropna. Żartował, ale i schlebiał. Jak pisali biografowie Liliane Bettencourt, wyciągnął ją ze skorupy, oprowadzając po galeriach sztuki, muzeach, teatrach i domach aukcyjnych. Sama Liliane powiedziała: „Odżyłam przy nim”. Zaczęła obsypywać Baniera prezentami: dziełami sztuki, nieruchomościami, gotówką, polisami ubezpieczeniowymi. Łączna wartość darowizn sięgnęła niemal miliarda euro. Dla niej były to upominki, gesty przyjaźni i wdzięczności. Dla jej córki – dowód manipulacji. W jednym z wywiadów Liliane Bettencourt przyznała, że była hojna. „Ale czy to źle? Czy można potępiać za hojność?”, pytała. Konflikt matki i córki Relacje Liliane z jedyną córką, Françoise Bettencourt Meyers od zawsze były trudne. Françoise była introwertyczna, chłodna. Gdy w życiu Liliane pojawił się Banier, Françoise poczuła się zagrożona, jakby fotograf próbował zająć jej miejsce. Może była zazdrosna o matkę. W 2007 roku Françoise złożyła zawiadomienie do prokuratury. „On wyszydził mojego ojca, zmanipulował moją matkę. Rozbił naszą rodzinę”, mówiła. Oskarżyła Baniera o „abus de faiblesse” – wykorzystywanie słabości osoby starszej. Afera stulecia Sprawa szybko wymknęła się spod kontroli. Potajemne nagrania rozmów Liliane z doradcami finansowymi, wykonane przez kamerdynera, ujawniły podejrzenia o unikanie podatków, konta w Szwajcarii, finansowanie kampanii politycznych, a nawet tropikalną wyspę na Seszelach przeznaczoną dla Baniera. Skandal dotknął samych szczytów władzy, w tym prezydenta Nicolasa Sarkozy’ego, którego podejrzewano o korzystanie z pieniędzy Bettencourtów na finansowanie kampanii. Niczego jednak nie udowodniono. W 2011 roku sąd uznał Liliane Bettencourt za niezdolną do samodzielnego zarządzania majątkiem. Zdiagnozowano u niej chorobę Alzheimera. Banier został skazany na trzy lata pozbawienia wolności w zawieszeniu, a część majątku musiał zwrócić. Liliane Bettencourt zmarła w 2017 roku. Jej historia pozostaje jednym z najbardziej poruszających obrazów samotności w świecie absolutnego bogactwa. Sprawa, która zaczęła się jako rodzinny spór majątkowy, przerodziła się w wielką aferę finansowo-polityczną, która trwała niemal dekadę. Poraniła wszystkich, poczynając od Liliane, która te koszmary przechodziła u schyłku życia. Nie ma tu jednak czarno-białych postaci, bo trudno się dziwić Françoise, która bała się, że François-Marie Banier przejmie cały majątek rodziny. Jej matka nie była pierwszą starszą kobietą, od której brał pieniądze. Głośny we Francji proces pokazał, że nawet na szczycie świata można zostać bezbronnym. I że czasem największym luksusem nie jest fortuna, lecz prawdziwa miłość i szacunek drugiego człowieka.
Zaczęło się od skandalu, skończyło wielką miłością. Goldie Hawn i Kurt Russell są razem od ponad czterech dekad i wciąż zachwycają
Goldie Hawn i Kurt Russell od dekad udowadniają, że prawdziwa miłość nie potrzebuje ślubu ani schematów. Choć poznali się już w 1968 roku, ich uczucie rozkwitło dopiero lata później i przetrwało mimo przeciwności. Dziś tworzą jedną z najbardziej niezwykłych i trwałych relacji w Hollywood.
Nie ma drugiej takiej pary w Hollywood. Goldie Hawn i Kurt Russell zaprzeczają wszelkim schematom. Choć są hollywoodzkimi gwiazdami, tworzą niemal idealną, spokojną rodzinę. Są sobie wierni od lat. Nie sformalizowali związku. „Nie, nigdy się nie pobraliśmy, ale jedną rzeczą, która wciąż rośnie, jest nasza miłość” , pisała Goldie Hawn. I dodała: „Jesteś dziki, błyskotliwy, kochany, dziecinny, idealnie wkurzający, ojciec najwyższy i głęboko zabawny! Nie wyobrażam sobie życia bez ciebie w żadnym wieku, Kurt Russell. Jesteś zdobyczą. I jesteś cały mój”, wyznała gwiazda. Dzieli ich niewielka różnica wieku. Goldie jest starsza od ukochanego o 6 lat – ona urodziła się w 1945 roku, on w 1951. Jakie były losy ich miłości? Goldie Hawn i Kurt Russell poznali się w szalonych latach 60. Oboje są wielkimi gwiazdami. Goldie Hawn znamy choćby z filmowego hitu „Zmowa pierwszych żon”. Kurt Russell grał zwykle twardzieli, fani pamiętają go w filmu „Ucieczka z Los Angeles”, czy przeboju „Tombstone”. Z Goldie Hawn poznali się w 1968 roku na planie filmu Disneya „Jedyna oryginalna orkiestra rodzinna”. Ona miała 21 lat, a on 16. Goldie była śliczną eteryczną blondynką, nie zainteresowała się wtedy bliżej Kurtem i trudno się dziwić. Był dzieciakiem. Poza tym oboje przysięgali sobie, by nie wchodzić w związek z innymi aktorami. Ponownie spotkali się po kilkunastu latach, w 1983 roku, znowu na planie filmowym. Goldie Hawn wspominała: „Wiele lat później spotkaliśmy się znowu, polubiłam go i przypomniałam sobie, że bardzo lubiłam go już wcześniej, gdy się poznaliśmy”. Z kolei Russell nie był wtedy w najlepszej formie. Źle znosił rozwód z ówczesną żoną i często imprezował. „Miałem strasznego kaca, Goldie prawie nie znałem, pamiętałem tylko, że kiedyś razem pracowaliśmy. (...) , opowiadał aktor w rozmowie z Conanem O'Brienem. Mimo to dawna znajoma od razu mu się spodobała i zaproponował jej randkę. „Gdy ją zobaczyłem na castingu do filmu »Szybka zmiana«, wypaliłem: »masz świetną figurę«", opowiadał w talk-show. Umówili się na randkę. Jak się okazało, to była randka z… policją. Goldie kupiła dom dla siebie i dzieci, ale nie miała jeszcze do niego kluczy. Postanowili się włamać. Zaniepokojeni sąsiedzi wezwali stróżów prawa, którzy nakryli parę w sypialni. „Od razu się dogadaliśmy i zgodziliśmy się: "Bawmy się razem, dopóki nam się nie znudzi". Tak minęły 43 lata”, mówił Kurt Russell dla "The Wall Street Journal". Czytaj też: Dzisiaj 77. urodziny obchodzi aktorka Goldie Hawn! Jak zmieniła się na przestrzeni lat? Goldie Hawn o Kurcie Russellu: Widziałam jak wspaniale traktuje moje dzieci Goldie Hawn miała dwoje dzieci ze związku z muzykiem Billem Hudsonem - znaną dzisiaj aktorkę Kate Hudson i jej brata, również aktora, Olivera Hudsona. Ujęło ją, że Kurt pokochał jej dzieci, był dla nich jak najlepszy ojciec. Kate Hudson go uwielbia, napisała na Instagramie z okazji Dnia Ojca, że jest szczęściarą, że ma takiego tatę. Wychowywał ją, jak biologiczny ojciec, którego w jej życiu zabrakło. „To naprawdę mnie poruszyło, kiedy patrzyłam na moje dzieci, kiedy przychodziły na plan i jak on się z nimi obchodził” opowiadała Goldie Hawn. „Był niesamowity w ich towarzystwie. Taki naturalny i opiekuńczy”, mówiła gwiazda. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2025/04/2W9XKHA-5644fab.jpg" width="5384" height="3640" alt="2W9XKHA Los Angeles, California, USA 13th October 1996 (Exclusive) Actor Kurt Russell, Actress Goldie Hawn, daughter Actress Kate Hudson and son Actor Oliver Hudson on October 13, 1996 in Los Angeles, California, USA. Photo by Barry King/Alamy Stock Photo" title="Los Angeles, California, USA 13th October 1996 (Exclusive) Actor Kurt Russell, Actress Goldie Hawn, daughter Actress Kate Hudson and son Actor Oliver Hudson on October 13, 1996 in Los Angeles, California, USA. Photo by Barry King/Alamy Stock Photo" /> Po trzech latach związku para doczekała się własnego dziecka - syna Wyatta Russela. Do klanu należy także syn Kurta Russela z pierwszego małżeństwa Boston Russel. Wszyscy tworzą szczęśliwą patchworkową rodzinę. Dzisiaj w Hollywood już legendarną. Wszyscy są aktorami, choć wybiła się tylko Kate Hudson. Para doczekała się także siedmiorga wnuków. W Hollywood mówi się, że Goldie Hawn i Kurt Russel potrafią zmienić oficjalną premierę filmową w rodzinne wydarzenie – przychodzą z córką, synami, wnukami. „Oboje jesteśmy niezależni finansowo i zamożni. Wspaniale wychowaliśmy nasze dzieci; to wspaniali ludzie. Świetnie sobie z tym poradziliśmy i nie musieliśmy brać do tego ślubu. Lubię budzić się każdego dnia i widzieć go przy sobie, wiedząc, że mam wybór. Naprawdę nie ma powodu, żeby wychodzić za mąż”, opowiadała aktorka w rozmowie z Women's Day w 2007 roku. Zobacz też: Miłość silniejsza niż tajemnice i strach. ​Historia Richarda Chamberlaina i jego ukochanego Kurt Russel o miłości do Goldie Hawn Goldie Hawn i Kurt Russell otrzymali w 2017 roku własne gwiazdy w Hollywood, w Alei Sław. "Ceremonia okazała się pełna emocji. To była uczta miłosna”, powiedziała Goldie Hawn, magazynowi „People”. Ukochany wyznał jej: „Zawsze będę cię kochać” . Nie miałam pojęcia, że ​​będzie tak pięknie, zwierzała się aktorka. Kurt Russell powiedział też, że to Goldie Hawn zawdzięcza swoje cudowne życie. „Po prostu Goldie, cenię cię. Wszystkie gwiazdy na niebie lub na bulwarze nie mogą się z tym równać... Nie ma nikogo innego, obok kogo wolałbym żyć niż Ty”. Czytaj również: Od niedowierzania do trwałej miłości. Jak Anna Czartoryska-Niemczycka i Michał Niemczycki pokonali przeciwności? <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2025/04/GettyImages-2202405064-db6db76.jpg" width="2000" height="3000" alt="THE OSCARS® "The Oscars" will be held on Sunday, March 2, 2025, at the Dolby® Theatre at Ovation Hollywood and will air live on ABC, Hulu and broadcast outlets in more than 200 territories worldwide. (Disney/Eric McCandless)KURT RUSSELL, GOLDIE HAWN (Photo by Eric McCandless/Disney via Getty Images)" title="KURT RUSSELL, GOLDIE HAWN" /> Goldie Hawn i Kurt Russell: przepis na miłość Goldie Hawn mówi, że z Kurtem Russellem są jak dwa filary podtrzymujące dach ogromnego domu. Ten dom to ich związek i rodzina. Gwiazda podkreśla także, jak ważny jest dobry seks i bycie dla siebie miłym. „Seks to coś, co łączy i sprawia, że ludzie czują się silniej związani. „Ale nie chodzi tylko o sam akt, ale o ciepło i intymność, które on tworzy”. Oboje lubią rodzinne życie, często wspólnie gotują, Kurt jest miłośnikiem wina. Mają poczucie humoru, które ratowało ich w czasie konfliktów. Zgodnie twierdzą, że małżeństwo nie jest potrzebne do szczęścia, a najważniejsze jest pielęgnowanie miłości i chęć bycia razem. „Nie chodzi o małżeństwo. Chodzi o ludzi i związek oraz chęć bycia razem. (…) Trzeba po prostu tego chcieć. Nie uważam, żeby był na to inny sposób”, mówiła Goldie Hawn. Zobacz również: Goldie Hawn i Kurt Russell: są razem od czterech dekad. Obrączki nie są im potrzebne do szczęścia W wywiadzie dla People dodawała: „Ważne jest tylko to, że kocham Kurta i on o tym wie. Nie chcę za niego wychodzić, bo małżeński kontrakt wszystko psuje. Wiem coś o tym, miałam dwóch mężów. Jesteśmy z Kurtem na dobre i na złe, przysięgliśmy to sobie w obecności naszych dzieci. A taka przysięga znaczy więcej niż akt ślubu”. 43 wspólne lata Para uczciła 43 wspólne lata. Goldie Hawn wyznała opublikowała pełne czułości wyznanie błyskawicznie poruszyło internautów. „Wszystkiego najlepszego, moja miłości na zawsze. 43 wspólne urodziny. Czy może być większe szczęście?!”, wyznała. W komentarzach zaroiło się od gratulacji, serc i zachwytów nad jedną z najbardziej niezwykłych par Hollywood. Fani nie kryli wzruszenia, podkreślając, że historia Goldie i Kurta to prawdziwy dowód na to, że wielka miłość naprawdę istnieje — i potrafi przetrwać wszystko.
On romansował z Demi Moore i grał w teledysku Britney Spears, ona latami czekała na swoją szansę. Tak wyglądała droga do kariery gwiazd serialu „Virgin River”
Alexandra Breckenridge i Martin Henderson zyskali ogromną popularność dzięki serialowi „Virgin River”. Oprócz tego, że grają w tej samej produkcji łączy je jeszcze jedno - nie wierzyli, że odniosą sukces. Jak to się stało, że mimo trudnych momentów i chwil zwątpienia oboje są dziś są idolami milionów widzów na całym świecie?
Serial „Virgin River”, który można oglądać na Netflix, przyciąga widzów od blisko siedmiu lat. Ta ciepła, emocjonalna historia o miłości, stracie i zaczynaniu życia od nowa zyskała wierne i liczne grono fanów. Nowy, siódmy sezon udowadnia, że ta opowieść wciąż potrafi poruszać i zaskakiwać. Produkcja inspirowana powieściami Robyn Carr po raz pierwszy pojawiła się na ekranach w 2019 roku. Jej główną bohaterką jest Melinda „Mel” Monroe – pielęgniarka, która po tragicznej stracie męża postanawia opuścić Los Angeles i rozpocząć nowe życie w niewielkim, malowniczym miasteczku w północnej Kalifornia. To właśnie tam Mel nie tylko odnajduje spokój, ale także miłość. Jej relacja z Jackiem Sheridanem staje się sercem całej opowieści – pełnym czułości, ale i trudnych doświadczeń związanych z przeszłością oraz walką o wspólną przyszłość. Aktorzy grający główne role stali się ulubieńcami widzów. Alexandra Breckenridge znana jest nie tylko z „Virgin River” Aktorzy grający główne role – Alexandra Breckenridge i Martin Henderson – na początku nie wierzyli, że serial zdobędzie taką popularność. Wszystko jednak zmieniło się wraz z rozpoczęciem zdjęć. „Mimo kilku trudności na początku czuliśmy, że mamy dobrą historię, że dzieje się tu coś wyjątkowego. Wiedzieliśmy, że relacja między Jackiem i Mel może zadziałać i że jest sercem całej opowieści” – mówił Martin Henderson. Rola Mel stała się dla Alexandry Breckenridge przepustką do międzynarodowej kariery. Wcześniej grała głównie w produkcjach klasy B. Wystąpiła m.in. w serialu „American Horror Story”, gdzie zagrała uwodzicielskiego ducha, a także w produkcji „Tacy jesteśmy”, gdzie wcieliła się w postać Sophie. Pojawiła się również w „The Walking Dead” jako Jessie Anderson. W 2025 roku zagrała w komedii romantycznej „Miłość w prezencie”, dziś dostępnej na Netflixie. W tej produkcji wciela się w samotną matkę, która po utracie pracy dorabia, przebierając się za Świętego Mikołaja. Nie poznalibyście jej w tym przebraniu! Były to jednak głównie role drugoplanowe lub wręcz epizody. Dopiero serial "Virgin River" zdał jej to, o co tak długo walczyła - uznanie, rozpoznawalność i szansę na pokazanie pełni talentu. Czytaj także: Powstaje kolejny sezon serialu nagrodzonego Emmy i Złotym Globem. Do obsady dołączy Madonna! Aktorka urodziła się w 1982 roku w Bridgeport w stanie Connecticut. Jej matka miała 19 lat, gdy ją urodziła, studiowała i dorabiała, sprzątając domy. Ojciec, pracujący w kasynie, nie mieszkał z rodziną. Alexandra dorastała w Mill Valley w Kalifornii, gdzie przeprowadziła się jako dziesięciolatka z mamą. Od dziecka próbowała swoich sił w aktorstwie, ale pracowała też jako kierowca i dostawca dla sieci restauracji Big Wangs w Hollywood. Alexandra Breckenridge w 2015 roku wyszła za mąż za gitarzystę Casey Hooper. Jest mamą dwójki dzieci –10 letniego syna Jacka i o rok młodszej córki Billie. W rozmowie z magazynem „People” przyznała, że macierzyństwo było dla niej przełomowym doświadczeniem. Na swoim instagramie ( blisko półtora miliona odwiedzających!) pokazuje jak robi dla dzieci zdrowe soki, przyrządza obiadki. Chroni jednak prywatność dzieciaków i całej rodziny. Razem z mężem wyprowadzili się z Los Angeles i zamieszkali na rancho w Georgii. „Chcieliśmy, by nasze dzieci dorastały blisko natury, mogły się swobodnie bawić i jeździć na rowerze” – opowiada aktorka. Jest dzisiaj szczęśliwą i spełnioną kobietą. Martin Henderson – charyzmatyczny Jack, chłopak Demi Moore Partnerem Mel na ekranie jest Martin Henderson, który wciela się w Jacka Sheridana – byłego żołnierza i właściciela lokalnego baru. Aktor pochodzi z Auckland w Nowa Zelandia. Kocha to miasto do dzisiaj. Karierę rozpoczął jako nastolatek. Popularność przyniosły mu role w produkcjach takich jak „Shortland Street”, „The Ring” czy „Grey’s Anatomy”. Grał Pana Darcy'ego w bollywoodzkiej wersji "Dumy i uprzedzenia" . W „Virgin River” wnosi do swojej postaci mieszankę siły i wrażliwości, dzięki czemu relacja Jacka i Mel należy do najbardziej wiarygodnych wśród współczesnych seriali romantycznych. Martin Henderson nigdy się nie ożenił i – jak sam przyznaje – dziś tego żałuje. Spotykał się m.in. z modelką Aishą Mendez oraz był w związku z Demi Moore po jej rozstaniu z Ashtonem Kutcherem. W jednej z rozmów opowiadał, że u boku starszej od niego o dwanaście lat Demi Moore dojrzał, nabrał dystansu do kariery. Przekonał się , że są rzeczy cenniejsze i ważniejsze niż kolejne role - relacje, uczucia, poznawanie świata. Kiedy poznał Demi, był już znany z horroru "The Ring" i teledysku "Toxic" Britney Spears. Podobno Demi chciała ułożyć sobie z nim życie, fani komentowali, że wreszcie pojawił się fajny facet u jej boku. Ale związek szybko się rozpadł. Obecnie jego partnerką ma być projektantka wnętrz Penny Hay. Aktor bardzo chroni prywatne życie, chociaż uchodzi za playboya, o jego romansach wiadomo niewiele.
Wypatrzył ją w liceum, od 58 lat są nierozłączni. Historia miłości Stefana Friedmanna i jego żony brzmi jak gotowy scenariusz na film
Poznali się w szkolnym korytarzu, a ich historia była pełna emocji. Jednak uczucie okazało się silniejsze niż wszystko inne. Miłość Stefana i Krystyny Friedmannów to opowieść pełna zwrotów akcji, która mimo przeciwności doczekała się szczęśliwego finału.
Krystyna i Stefan Friedmannowie poznali się przypadkiem, w szkolnym korytarzu, a zaczęło się od zaczepnego zdania, które nie zwiastowało wielkiej historii. Mimo życiowych zakrętów i trudnych początków zostali razem na lata. Miłość Stefana i Krystyny Friedmannów to opowieść o wytrwałości, codzienności i uczuciu, które przetrwało wszystko. Stefan Friedmann: dorastanie, młodość Stefan Friedmann jest bardzo popularnym aktorem, satyrykiem, radiowcem. Wszyscy kojarzą go na pewno z serialu „Na kłopoty Bednarski”, w którym grał detektywa z przedwojennego Gdańska. W radio występował w duecie z Jonaszem Koftą, w latach 70. i 80 bardzo popularne były ich „Dialogi na cztery nogi” i skecz „Fachowcy”, z piosenką „Bo dobry Bóg już zrobił, co mógł/ teraz trzeba zawołać fachowca”. Wcielał się też w podróżnika, "Globtrotuara", który w kawiarence "Pod Kwadratowym Globusem" opowiada o swoich przygodach. Pisał piosenki, z których najbardziej znane są chyba: „Cienki Bolek” i „Serce Słowianki, polny kwiat”. Lubił bawić się słowami, wymyślał przysłowia, na przykład „Gdy na drzewach bazie – uważaj na razie”. Urodził się w 1941 roku, jego ojciec Marian Friedmann był aktorem, mama – Halina, legendarną suflerką w Teatrze Dramatycznym w Warszawie. Mówiono, że gdyby nie ona, wpadki zaliczaliby Mieczysława Ćwiklińska, Magdalena Zawadzka, Gustaw Holoubek. Rodzice mieli poczucie humoru, znana jest anegdota, jak ojciec mówił do małego Stefana: „Stefciu, jak będziesz grzeczny, pójdziemy do Michalika (historyczna kawiarnia w Krakowie), zobaczysz, jak ludzie jedzą lody”. Artysta wychowywał się u dziadków w Krakowie, babcia marzyła, że zostanie księdzem. Był nawet ministrantem, służył do mszy w parafii św. Floriana, gdzie proboszczem był wtedy Karol Wojtyła. Kiedyś wygłupiał się za plecami księdza, aż Wojtyła wziął go za ucho i zapytał: „Oj Stefciu, co z ciebie wyrośnie?”. Mimo kłopotów w szkole zawsze uważany był za zdolnego, jako 16- letni chłopiec zaczął grać w radiowych „Matysiakach” – tasiemcu o warszawskiej robotniczej rodzinie. Występował w tym radiowym serialu 25 lat, do stanu wojennego. Zobacz też: Był mistrzem drugiego planu, a prywatnie bał się kobiet. Tajemnicza śmierć Leszka Herdegena do dzisiaj nie została wyjaśniona Mówi o sobie: „Moje życie to jest taki duży zbiór żartów, które bardzo często kończyły się źle”. Tak było na egzaminie do Szkoły Teatralnej. Legendarny Jan Świderski poprosił go, by powiedział coś wesołego. On wypalił „Wesołego Alleluja” i wyleciał za brak szacunku do komisji egzaminacyjnej. W dodatku za wygląd dostał jedynie dwóję z plusem. Ostatecznie egzamin aktorski zdał eksternistycznie. W kabarecie „Hybrydy” poznał Jonasza Koftę, który poradził mu: „Przestań te głupoty swoje mówić w powietrze i zacznij notować, a jeszcze będziesz miał z tego pieniądze". Stefan Friedmann już w latach 70. stał się bardzo popularny. Grał m.in. w „Czterdziestolatku”, „Co mi zrobisz jak mnie złapiesz?”, w wielu filmach i serialach. Pisał skecze, m.in., dla Janusza Gajosa, reżyserował sztuki. Cały czas gra Józefa Modrego w „M jak miłość”. Stefan Friedmann: oblał maturę, poznał przyszłą żonę Początki nie były łatwe. Stefan Friedmann jako nastolatek kilka razy zmieniał szkoły, oblał egzamin dojrzałości. Nauczyciel usłyszał, jak mówił w toalecie: „Maturę to ja mam z palcem w d…”. Wyleciał. Po latach przyznawał, że tego nie żałuje. Bo dzięki powtórce matury spotkał miłość swojego życia. Krystynę poznał na przerwie w liceum. On rozglądał się za ładnymi dziewczynami. Koledzy pokazali mu wtedy jedną z najładniejszych dziewczyn w szkole, śmiali się, że na pewno jej nie poderwie. Ale udało się, choć ich pierwszy dialog nie był zbyt romantyczny. „No i co Wiśniewska?”, zapytał. „No i nic Friedmann”, odpowiedziała mu przyszła wybranka. Początki nie były łatwe. „Ona nie wyrażała mną zainteresowania. A inne dziewczyny owszem! Wszystkie się zachwycały. Tylko nie ona. Była dla mnie wyzwaniem. Ja się wcześniej trochę rozdrabniałem na inne koleżanki […] A ona to widziała i tylko kiwała głową”, tłumaczył w rozmowie z Anną Kalitą. Krystyna nie patrzyła na niego jak na wymarzonego bohatera – wręcz przeciwnie, miała w głowie zupełnie inny ideał i nie widziała w nim kandydata na pierwszą miłość. A jednak Stefan nie zamierzał odpuścić. Zamiast wielkich gestów i drogich prezentów postawił na coś innego – upór i autentyczność. I właśnie to zadziałało. Bo jak sam przyznał, romantyzmu jednak trochę w sobie miał – tylko w zupełnie nieoczywistej odsłonie. „Nie miała wcześniej miłosnych historii, więc marzyła, żeby pierwszy facet był taki, jak w książce przeczytała albo zobaczyła w filmie”, tłumaczył aktor. I dodawał w rozmowie z Anną Kalitą: „Musiałem to sprawdzić. I okazało się, że trochę tej romantyczności we mnie było. Kobiety nie należy kupować prezentami. Siebie trzeba sprzedać jak najlepiej! Pokazać z najkorzystniejszej strony. Starałem się w sobie tę stronę znaleźć. Byłem wytrwały. I Krycha dała mi szansę, być może dlatego, że chciała zobaczyć, jaki ja jestem naprawdę, w środku”. Zobacz też: Kiedy się poznali, od razu wywołali skandal... Kinga Preis i Piotr Borowiec są razem od 28 lat Zamiast romantycznego finału przyszło jednak rozczarowanie. Po balu maturalnym Stefan niespodziewanie zostawił Krystynę i poszedł grać w bilard. Jeden wieczór, jedna decyzja – i wszystko się posypało. Ona miała swoje granice i tym razem nie zamierzała już wybaczać. Wyjechała do Cambridge, a on został z myślą, że właśnie stracił coś naprawdę ważnego. Bo choć znajomi próbowali go pocieszać, jedno było pewne – nie potrafił przestać o niej myśleć. „Chyba wypiłem wtedy za dużo wina. Krysia mi wcześniej dużo wybaczała i myślałem, że tak będzie zawsze. A okazało się, że są granice. Wyjechała do Cambridge, gdzie studiowała angielski dla obcokrajowców. Koledzy na to: "Krycha cię zostawiła, ale nie martw się, wróci!". Ale nie tylko koledzy mnie pocieszali. Ja jednak przez cały czas miałem ją w głowie. To uczucie było najmocniejsze”, relacjonował Annie Kalicie. Nie było wielkich gestów na pokaz, tylko cierpliwość i uczucie, które nie zgasło mimo rozłąki. Stefan pisał do Krystyny listy, nie tracąc nadziei, że jeszcze się spotkają. I kiedy po latach wróciła do Polski, nie wahał się ani chwili – od razu się oświadczył. Dla niego to był moment bez odwrotu, pewność, że ta historia musi mieć szczęśliwe zakończenie. Dziś, po ponad pół wieku razem, ich miłość to dowód, że czas i przeciwności mogą ją tylko wzmocnić. „Jaki ja byłem przejęty! Wiedziałem, że już nie ma żartów. Że jeśli ona się zdecydowała do mnie wrócić, to już musi być happy end. Ładna ta nasza powieść, ale trochę nudna”, zwierzał się. Krystyna i Stefan Friedmannowie: historia miłości Z Krystyną pobrali się w 1968 roku. Nie było im łatwo, mieszkali w wynajętych mieszkaniach albo kątem u rodziców. Dopiero zaczynali zawodowe życie. Żeby utrzymać rodzinę, Stefan Friedmann wyjeżdżał do Ameryki, pracował tam fizycznie, polerował posadzki u amerykańskich bogaczy, był ogrodnikiem. Potem jeździł też oczywiście na tournée jako artysta. Krystyna i Stefan Friedmannowie doczekali się dwóch synów. Jeden z nich - Filip Friedmann jest poukładanym, statecznym biznesmenem, który trafiał już na listę najbogatszych młodych Polaków. Drugi – Wojciech Friedmann, to artysta, pisarz, fotograf. Niespokojna dusza. Zawsze ciągnęło go w świat, odwiedził 80 krajów! Był - jak mówił - poszukiwaczem własnych przygód. Zobacz też: Ludzie go uwielbiali. Zdzisław Maklakiewicz wcielił się w słynnego inżyniera Mamonia w „Rejsie” Stefan Friedmann i jego żona Krystyna mieszkają pod Warszawą, mają swój dom, ogród, psa i kota. Kiedy wnuki były małe, uwielbiały do nich przyjeżdżać. A oni poświęcali im każdą wolną chwilę, czwórka wnuków jest ich radością i dumą. Stefan Friedmann opowiadał w jednej z rozmów, jak jego wnuk Aleks, wyjeżdżając z żalem od ukochanych dziadków, zapytał: „Babciu, a dlaczego wy nie macie dzieci?”.
Krystyna Tkacz uwierzyła w miłość. Kilka tygodni po ślubie wszystko runęło. Za kulisami krył się dramat
Miłość, która miała być spełnieniem marzeń, szybko okazała się bolesną lekcją. Historia Krystyny Tkacz to opowieść o uczuciu, które zamiast szczęścia przyniosło rozczarowanie i trudne wybory.
Kiedy się spotkali, stracili dla siebie głowę. Byli wtedy jeszcze młodzi, studiowali razem w krakowskiej Szkole Teatralnej. Krystynie Tkacz wydawało się, że Grzegorz Warchoł jest tym jedynym, z którym spędzi całe życie. Śmiała się, że wyszła ze szkoły teatralnej z dyplomem w kieszeni i narzeczonym u boku. Ale nie przetrwali razem, o tym jak bardzo jej mąż lubi kobiety, aktorka przekonała się parę tygodni po ślubie. Krystyna Tkacz: decyzja o ślubie to był błąd „Popełniłam jeden z najpoważniejszych życiowych błędów: wyszłam za mąż” - powiedziała aktorka w rozmowie z „Twoim Stylem”. Oboje z Grzegorzem Warchołem byli z tego samego rocznika, urodzili się w 1947 roku. Krystyna Tkacz była spragniona uczuć, wcześnie zmarła jej mama, potem tata, który chorował na gruźlicę. Wymykał się ze szpitala, by spotkać się z córką. Małą Krysię wychowywała babcia, ciocia i wujek. I choć starali się zapewnić jej szczęśliwy dom, dzieci i tak wołały za nią „sierotka”. W rozmowie dla „Twojego Stylu” aktorka wyznała, że do nikogo nie powiedziała „mamo” i nigdy nie usłyszała słów: moja piękna, kochana córeczka. Kiedy spotkała na studiach Grzegorza Warchoła, który był uroczym, ujmującym człowiekiem wydawało się, że stworzy wraz z nim własną, ciepłą rodzinę. Krystyna Tkacz była spragniona rodzinnego życia, od razu pokochała też bliskich przyszłego męża. ZOBACZ TEŻ: Ona pomogła mu zrobić karierę, on napisał o niej jeden ze swoich najpiękniejszych wierszy. Agnieszkę Osiecką i Wojciecha Młynarskiego łączyła niezwykła więź Krystyna Tkacz umierała z miłości Wśród znajomych uchodzili za bardzo dobraną parę. Ale ze ślubem zwlekali, wzięli go po kilkunastu latach związku, w Poznaniu. Tam, w teatrze dostała angaż młoda Krystyna Tkacz, Grzegorz Warchoł pojechał za nią. Ale małżeństwo nie trwało długo. Podobno Grzegorz Warchoł był despotyczny, wywierał za duży wpływ na żonę, chciał jej dyktować co i jak ma grać. Uważał, że odrzuciła zbyt wiele ról. Ona jednak nie zamierzała mu się podporządkować, więc pewnego dnia po prostu ją rzucił. Wkrótce potem dowiedziała się, że zdradzał ją na potęgę... Po latach Krystyna Tkacz patrzyła na swój dawny związek, jak na „nieistniejący epizod”. Przyznawała jednak, że kiedyś umierała z miłości. Była jeszcze żoną Grzegorza Warchoła gdy po jednej z premier teatralnych wybrała się do astrologa, by popytać o swoją przyszłość. Przekazał jej dobre i złe wieści. Ona zrobi karierę, ale mąż się nie zmieni. „Zdradza i będzie zdradzał”, powiedział i dodał: „Będą się wokół pani kręcić mężczyźni, jednak miłości po grób nie widzę. Za to życie artystyczne... bujne, bardzo bujne”. Krystyna Tkacz mówiła po latach, że po tej wizycie postanowiła zebrać siły i zrobić porządek w swoim życiu. Rozwód nie był łatwy, ale lepiej było pójść własnymi drogami Rozwód bolał, jak porażka. Ale w końcu poszli oboje własnymi drogami. Grzegorz Warchoł, czyli niezapomniany inżynier Celej z „Czterdziestolatka”, ożenił się ponownie. Z drugą żoną doczekał się dwójki dzieci, które poszły w jego ślady — syn Wacław zagrał m.in. Jaśka Cieplaka w „Brzyduli” i Kacpra Wilskiego w „Klanie”, a córka Weronika znana jest telewidzom jako Gabriela z „Przyjaciółek” i Miłka z „Pod powierzchnią”. Krystyna Tkacz miała różne romanse, ale nie związała się z nikim na stałe. Powiedziała, że nigdy nie zamierza być „podnóżkiem dla mężczyzn”, którzy wcześniej, czy później okazują znudzenie partnerką i brak zainteresowania. Przez wiele lat chciała się przede wszystkim podobać innym, zasłużyć na miłość. Była kobietą którą kocha za bardzo. Potrzebowała pomocy terapeutki, by wreszcie pokochać siebie. Podkreśla, że jest szczęśliwsza jako singielka niż wtedy, gdy musiała męczyć się w nieudanych relacjach. „Kocham życie i akceptuję je ze wszystkimi dobrymi i gorszymi doświadczeniami, jakie ze sobą niesie. Może więc po prostu ono jest moją prawdziwą miłością?”, mówiła. Krystyna Tkacz grała m.in. w „Kolejności uczuć” Radosława Piwowarskiego, w „Cwale” Krzysztofa Zanussiego, w serialach „Zmiennicy” i „Alternatywy 4” Stanisława Barei. Widzowie bardzo ją polubili jako Irenkę z „Barw szczęścia”. SPRAWDŹ TEŻ: Choć nie przypominał romantycznego bohatera, skradł jej serce, potem ona zapłaciła za ich ślub. Niezwykła historia miłości Henryka Bisty
Księżniczki Beatrice i Eugenie drogo płacą za skandal wywołany przez ich ojca. Tak dziś wygląda życie córek księcia Andrzeja
Historia Beatrice i Eugenie to nie opowieść „żyły długo i szczęśliwie…”. To raczej współczesna saga o dylematach lojalności wobec rodziny, o wstydzie i odporności. I o redefiniowaniu własnej tożsamości w cieniu potężnego skandalu.
Dorastały w sercu brytyjskiej monarchii jako wnuczki królowej Elżbiety II, dzieci z wielkiego rodu Windsorów. Miały pokazywać się na pałacowym balkonie, uświetniać ważne uroczystości. Ale życie księżniczek Beatrice i Eugenie zostało naznaczone upadkiem ich ojca, byłego już księcia Andrzeja, podejrzanego o przestępstwa seksualne. Są zrozpaczone, skazane na życie w cieniu skandalu. Czują się oszukane. Rodzina królewska najchętniej by je ukryła. Zresztą rzadko pokazują się publicznie. Ostatnio dostały oficjalny zakaz pojawiania się na słynnych wyścigach konnych Royal Ascot i fotografowania z królem Karolem III, z Kamilą czy z księciem Williamem i Kate. Jak pisze brytyjska prasa, obie były tym załamane. To nie tak miało być. Beatrice i Eugenie Mountbatten-Windsor urodziły się w świecie, który wyglądał jak scenografia do kosztownej baśni: złote bramy, karety, ordery, pałacowe ogrody i nazwisko, które od stuleci otwierało wszystkie drzwi. Dzisiaj przeżywają wstyd z powodu hańby ich ojca. Były już książę Andrzej, kiedyś ukochany syn królowej Elżbiety II, został pozbawiony tytułu i przywilejów po oskarżeniach o przestępstwa seksualne w głośnej sprawie Jeffreya Epsteina. Niedawno aresztowany na 11 godzin, był także przesłuchiwany po podejrzeniach o zdradę stanu i sprzedanie Epsteinowi tajemnic wojskowych i obronnych Królestwa. Było to pierwsze aresztowanie od 400 lat tak wysokiego rangą członka rodziny królewskiej! Matka Beatrice i Eugenie, była księżna Yorku Sarah Ferguson siedziała u pedofila Epsteina w kieszeni, nazywała go legendą i swoim „nowym wspaniałym bratem”. Proponowała: „Po prostu ożeń się ze mną”. Z ujawnionych akt Epsteina wynika, że zmarły milioner i pedofil zapłacił Sarah, ale też jej córkom za lot do USA, aby zjeść z nimi lunch w jego rezydencji w Palm Beach. Było to kilka dni po tym, jak został zwolniony z więzienia w 2009 roku. Siostry miały wtedy 19 i 20 lat. Dzisiaj obie księżniczki są w samym centrum skandalu, choć same nic złego nie zrobiły. Ich historia to nie jest opowieść „żyły długo i szczęśliwie”. To raczej współczesna saga o życiu pod szkłem powiększającym, o dylematach lojalności wobec rodziny, o wstydzie i odporności. A przede wszystkim o redefiniowaniu własnej tożsamości w cieniu potężnego skandalu. Dziewczynki z wyższych sfer Są nierozłączne, dzieli je zresztą niewielka różnica dwóch lat. W sierpniu 1988 roku na świat przyszła księżniczka Beatrice of York. Dwa lata później, w marcu 1990 roku, rodzina powitała księżniczkę Eugenie of York. Tytuł ten, zwany terytorialnym, pochodzi od ich ojca (Andrzej był księciem Yorku) i został przez córki zachowany (dopóki nie wyszły za mąż), mimo że ich ojciec go utracił. Były Jej Królewskimi Wysokościami, dziewczynkami w pastelowych płaszczykach, które podczas ważnych ceremonii machały do poddanych z pałacowego balkonu. W tamtym czasie monarchia wydawała się nienaruszalna, niemal sakralna. ZOBACZ TEŻ: O tym huczy cały świat. Książę William postawił ultimatum, grozi im utrata tytułów. Muszą spełnić jedno wymaganie Ale baśń miała rysy. Małżeństwo księcia Andrzeja i księżnej Sarah Ferguson rozpadło się w 1996 roku po serii kompromitujących publikacji. Fergie była popularna, ale też często wyśmiewana, nazywano ją królową gaf. Media przezwały ją dosyć brutalnie Duchess of Pork – księżną wieprzowiny, miała bowiem skłonność do objadania się i tycia. Zdjęcie z Saint-Tropez z 1992 roku, na którym Amerykanin John Bryan ssie jej stopy i palce, stało się w Anglii wielkim skandalem. Tym bardziej że koło zabawiającej się pary stały małe księżniczki. Rozwód rodziców mógł być dla kilkuletnich dziewczynek poważnym wstrząsem. Szczególnie że w tak znanej rodzinie kryzysy są zawsze czymś więcej niż prywatnym wydarzeniem. Zmieniają się w dramat powielany w setkach zdjęć i w nagłówkach gazet. Jednak pomimo skandali i rozwodu Andrzej i Fergie zachowali bliską relację. Sarah Ferguson wielokrotnie powtarzała, że pozostali „najbardziej zgraną rozwiedzioną rodziną”. To dla obu córek było bardzo ważne. Rozwód nie oznaczał rozpadu rodziny w sensie emocjonalnym. Wręcz przeciwnie – obie księżniczki wielokrotnie podkreślały w wywiadach, że miały szczęśliwe dzieciństwo i czuły wsparcie obojga rodziców. Nie musiały wybierać żadnej ze stron. „Stół najlepiej pasuje z czterema nogami”, powiedziała kilka lat temu Sarah Ferguson w rozmowie z angielskim magazynem „Hello!”. I dodała, że stół nie może wytrzymać na trzech nogach, „więc masz księcia, mnie i dwie dziewczyny. Jesteśmy jednostką rodzinną i dajemy przykład”. Przykład? Dzisiaj to brzmi dość groteskowo. Po rozwodzie Andrzeja i Sarah królowa Elżbieta II przekazała blisko półtora miliona funtów na zabezpieczenie dziewczynek i utworzenie dla nich funduszu powierniczego. Z życia sióstr Beatrice Elizabeth Mary, 10. w sukcesji do tronu, od dziecka była bardziej powściągliwa, zamknięta w sobie. Studiowała historię na University of London, gdzie zdobyła licencjat. Zawodowo związała się z sektorem finansowym i technologicznym. Pracuje jako wiceprezes do spraw partnerstwa i strategii w firmie Afiniti, założyła też doradczą inicjatywę BY-EQ. Otwarcie mówiła o dysleksji, wspierając dzieci z podobnymi trudnościami. Nadal jest patronką Chartered College of Teaching – stowarzyszenia nauczycieli, wcześniej tę funkcję pełnił jej dziadek, książę Filip. Eugenie Victoria Helena – dziś 12. w kolejce do tronu, wybrała świat sztuki. Po studiach na Newcastle University pracowała w domu aukcyjnym, a następnie została dyrektorką w londyńskiej galerii Hauser & Wirth. Jest bardziej bezpośrednia, aktywna w mediach społecznościowych, chętniej mówi o emocjach. W wieku 12 lat przeszła ośmiogodzinną operację kręgosłupa z powodu skoliozy. W dniu ślubu wyeksponowała bliznę – gest, który stał się symbolem akceptacji własnej historii. ZOBACZ TEŻ: Kate i William zniknęli na Wielkanoc. Kto pojawił się u boku króla Karola? Zaskakujący powrót na salony Zakochane księżniczki Dwa słowa o ich życiu rodzinnym. Beatrice w lipcu 2020 roku poślubiła włoskiego arystokratę i dewelopera Edoarda Mapellego Mozziego. Ceremonia nie przypominała hucznego ślubu jej rodziców w Katedrze Westminsterskiej. Młodzi pobrali się Kaplicy Wszystkich Świętych, w rezydencji Royal Lodge w Windsorze. Beatrice włożyła na głowę tiarę, którą podczas swojego ślubu miała jej babka królowa Elżbieta II. Dzisiaj Royal Lodge chyba nie kojarzy się Beatrice najlepiej, jej ojciec właśnie tę posiadłość musiał opuścić, kiedy stracił królewskie apanaże. Beatrice, która czasem nazywa siebie skrótem BMM, ma dwie córki – pięcioletnią Siennę Elizabeth i roczną Athenę Elizabeth Rose. Z kolei Eugenie wyszła za Jacka Brooksbanka w 2018 roku. Para doczekała się dwóch synów – Augusta Philipa, urodzonego w 2021 roku, oraz Ernesta George’a Ronniego, urodzonego w 2023 roku. Księżniczka wielokrotnie podkreślała, że macierzyństwo zmieniło jej priorytety i wzmocniło zaangażowanie w działalność społeczną. W 2017 roku współtworzyła organizację The Anti-Slavery Collective, działającą na rzecz ofiar handlu ludźmi. Obie zachowały królewskie tytuły jako wnuczki królowej Elżbiety II. Eugenie tytułuje się jako Jej Królewska Wysokość Księżniczka Eugenie, Pani Jack Brooksbank. Tymczasem Beatrice to Jej Królewska Wysokość Księżniczka Beatrice, Pani Edoardo Mapelli Mozzi. Jak żyją dziś? Beatrice dzieli czas między Cotswolds a londyńskie rezydencje. Eugenie mieszkała w Portugalii ze względu na pracę męża, łącząc życie rodzinne z obowiązkami w świecie sztuki. Obie starają się wychowywać dzieci możliwie normalnie, poza centrum medialnej burzy. W Wielkiej Brytanii są postrzegane ambiwalentnie. Z jednej strony budzą współczucie – nie odpowiadają za czyny ojca. Z drugiej część opinii publicznej uważa, że monarchia powinna zostać odchudzona. I ograniczyć się do wąskiego grona bezpośrednich następców, w tej wizji Beatrice i Eugenie nie miałyby nawet funkcji reprezentacyjnych. Największą próbą są oczywiście skandale wokół księcia Andrzeja i jego relacji z Jeffreyem Epsteinem. Wycofanie się z życia publicznego, utrata patronatów i honorowych tytułów były dla rodziny ciosem wizerunkowym. W brytyjskiej kulturze królewskiej obowiązuje zasada: „Never complain, never explain” – nigdy nie narzekaj, nigdy nie wyjaśniaj. Jednak współczesne społeczeństwo domaga się jawności. Obie księżniczki nie wydały żadnego oświadczenia, ale brytyjskie media zauważają, że dystansują się od ojca, przynajmniej publicznie. Nie potępiają go, ale i nie bronią. Wymowne było to, że ostatnie święta spędzały z królem Karolem, a nie z rodzicami. Młodsza Eugenie, ulubienica Andrzeja, czuje się podobno oszukana przez ojca, zszokowana aktami Epsteina. Tym bardziej że ojciec zapewniał ją o swojej niewinności. Jakby tego było mało, okazało się, że ich nazwiska także pojawiają się w aktach Epsteina, obie mogą być więc przesłuchiwane. Nie z powodu seksualnych kontaktów, a podróży z ojcem i podejrzeń wobec niego jako wysłannika rządu Królestwa. Przeżywają konflikt lojalności. Bo z jednej strony ojciec to ojciec, mama to mama. Publiczny upadek rodzica jest niełatwym doświadczeniem, zwłaszcza gdy rozgrywa się na oczach świata. W przypadku Beatrice i Eugenie konflikt ten jest wzmocniony przez fakt, że rodzina królewska to instytucja publiczna, a prywatne decyzje natychmiast stają się przedmiotem analizy milionów ludzi. Z kolei publiczne okazanie poparcia matce byłoby dla obu księżniczek naturalnym odruchem emocjonalnym. Zarazem jednak zostałoby źle odebrane, jako sprzeczne z oczekiwaniami wobec rodziny królewskiej. Wydawało się zresztą, że była księżna zapadła się pod ziemię. Odnalazła się jednak w luksusowym spa w hrabstwie Donegal, w północnej Irlandii. I, jak relacjonuje na TikToku, patrzy na ocean, morze i muszle. „Korzyści z codziennego przebywania na świeżym powietrzu mogą naprawdę zdziałać cuda”, odkrywa z zadowoleniem. Córki Andrzeja nie są pracującymi członkiniami rodziny królewskiej i nie otrzymują środków z publicznej kasy. Ich obecność publiczna jest dzisiaj, jak wspominałam, mocno ograniczona. Nie pojawiły się na przykład na tradycyjnym balu z okazji nowego sezonu British Museum. W ogóle rzadko pokazują się publicznie. Eugenie ubraną nie w kapelusz i elegancki strój, ale w niebieskie legginsy, kurtkę, baseballową czapkę i trampki paparazzi przyłapali na ulicy. Piła kawę w londyńskiej dzielnicy Notting Hill. Marzyła o tym, by nie rzucać się w oczy. Przyszłość bez złotej klatki? Czy miało być jak w bajce? Być może tak to widzieli obserwatorzy – dwie dziewczynki z zamku, w tiarach i na paradach. Rzeczywistość okazała się bardziej złożona. Rozwód rodziców, publiczna kompromitacja ojca, rozrzutność i chciwość matki, medialne spekulacje – wszystko to sprawiło, że ich dorosłość była przyspieszonym kursem odporności. Beatrice i Eugenie nie będą żyły w złotej klatce. Z osób pożądanych i ważnych stały się dla wielu persona non grata. Nie mogą zmienić historii nazwiska. Mogą jednak pisać własną – mniej bajkową, bardziej realistyczną. W monarchii, która redefiniuje swoje miejsce w XXI wieku, one również redefiniują siebie, nie tylko jako księżniczki, lecz jako kobiety, matki, profesjonalistki. Ich historia nie kończy się słowami: „Żyły długo i szczęśliwie”. Raczej: „Żyją uważnie i odpowiedzialnie”. A to w dzisiejszym świecie może być cenniejsze niż bajkowa tiara.
Polak uznawany za tancerza wszech czasów. Zniknął ze sceny w wieku 30 lat, kolejne 30 spędził w szpitalach
Był geniuszem, który zdawał się przeczyć prawom grawitacji. Wacław Niżyński – legendarny tancerz, o którym mówiono, że „zastyga w powietrzu” – zrewolucjonizował balet i stał się jedną z największych ikon sztuki XX wieku. 12 marca mija 137 lat od narodzin artysty, którego życie było równie dramatyczne jak role, które tańczył.
Powstało o nim mnóstwo filmów, książek, spektakli. Motyw geniusza popadającego w obłęd to zawsze nośny temat. Wacław Niżyński uważany jest za tancerza wszech czasów. W XX wieku zrewolucjonizował balet, dał mu żywotność, emocje, siłę wyrazu. Prywatnie był zamkniętym w sobie, milczącym człowiekiem, ale jako artysta robił takie wrażenie, że każdy chciał go spotkać. Do jego spektakli kostiumy robiła Coco Chanel, kurtynę malował Pablo Picasso. Wacław Niżyński miał niebywały talent. Do legendy przeszły jego skoki – lekkie i wysokie. Wydawał się zastygać nad sceną. Pisarz Jean Cocteau wspominał, że Niżyński przypomina ludzką sylwetkę narysowaną na suficie i że obalił wszystkie prawa grawitacji. Sam mistrz pytany, czy trudno tak zastygać w powietrzu, powiedział: Nie, trzeba wyskoczyć górę i trochę tam pobyć. Umiał tańczyć en pointe, co było wówczas rzadką umiejętnością wśród tancerzy płci męskiej... Był homoseksualistą, ale ożenił się z węgierską arystokratką Ramola de Pulszky. Ona tak się w nim kochała, że udawała tancerkę. On ożenił się, by zabić traumę po rozstaniu z wieloletnim kochankiem Siergiejem Diagilewem. Jak ułożyły się losy Wacława Niżyńskiego? Wacław Niżyński: Polak z urodzenia Mówiono, że zaczął tańczyć w wieku 3 lat. Wacław Niżyński urodził się 1889 albo w 1890 roku w Kijowie. Jego rodzice byli tancerzami, należeli do wędrownej grupy, przenosili się z miejsca na miejsce, dlatego data urodzenia syna jest niejasna. Niżyński został ochrzczony razem ze swoją młodszą siostrą Bronią w Kościele Św. Krzyża w Warszawie. Całe życie uważał się za Polaka, mówił i modlił się po polsku, choć język znał nie najlepiej – „ ja nie umię dobrze muwić, bo mnie nie wolno było tu muwić po polsku”, pisał do znajomego śpiewaka Jerzego Reszke. Karierę zrobił jednak w balecie rosyjskim. Miał siedem lat, kiedy jego ojciec porzucił rodzinę i związał się z młodą tancerką. Matka z trójką dzieci osiadła w Petersburgu. Robiła wszystko, by jej zdolny syn dostał się do dobrej szkoły baletowej. Wacław był dzieckiem milczącym, zamkniętym w sobie. Rozkwitał w czasie tańca, wcześnie zauważono jego talent. Zobacz też: Najpierw była wielka miłość, a potem walka w sądzie o dziecko – historia związku Krystyny Mazurówny i Krzysztofa Teodora Toeplitza Cudowne dziecko tańczy bez spodenek W 1905 r. gwiazda rosyjskiego baletu i jego innowator Michał Fokin wystawił w Teatrze Maryjskim dyplomowe przedstawienie „Acis i Galatea”. Zaprosił też piętnastoletniego Niżyńskiego, chociaż ten nie skończył jeszcze szkoły. Tancerz został okrzyknięty cudownym dzieckiem i zaczęto wróżyć mu światową karierę. Wacław Niżyński szybko zyskał tytuł pierwszego baletmistrza. Zakochał się w nim wtedy książę Paweł Lwow - zaprosił go do swojego pałacu, obsypywał podarunkami. Nie tylko ułatwił zrobienie kariery Wacławowi, ale pomagał finansowo jego rodzinie. Zobacz też: Polka została primabaleriną wszech czasów, zrobiła oszałamiającą karierę, ale w kraju niewielu o niej słyszało Niżyński jako tancerz trafił w ręce Michała Fokina, który chciał rewolucjonizować balet, sprawić by był prawdziwą sztuką, a nie estetyczną rozrywką dla dworu. Zależało mu na tym, by tancerze mieli moc, służyli nie tylko do podnoszenia ślicznych primabalerin. Był wspaniałym mentorem dla Niżyńskiego. Ale tancerz miał nie tylko wielbicieli. Zazdrosna o powodzenie Niżyńskiego primabalerina Anna Pawłowa doniosła, że w „Giselle” tańczył on bez majtek – a właściwie bez wkładanych na trykot spodenek. Obcisły trykot wszystko pokazywał, co miało zgorszyć publiczność. Wybuchł skandal, który Wacław Niżyński przepłaciłby może karierą, bo został dyscyplinarnie zwolniony z teatru. Ale i tak był już wtedy gdzie indziej. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/img48mSMR-1baa831.jpg" width="2111" height="1600" alt="P78BAN English: Nijinsky in 'les Orientales', photographed by Eugene Druet, Roger Pryor Dodge Collection Francais : Photo du danseur Vaslav Nijinski, en costume dans 'Les Orientales', photo presumee d´Eugene Druet . 1911 48 Nijinsky les orientales par Eugene Druet" title="English: Nijinsky in 'les Orientales', photographed by Eugene Druet, Roger Pryor Dodge Collection Francais : Photo du danseur Vaslav Nijinski, en costume dans 'Les Orientales', photo presumee d´Eugene Druet . 1911 48 Nijinsky les orientales par Eugene Dru" /> Kochanek zatrudnił ochroniarza, by pilnował Wacława W tym czasie Wacław Niżyński spotkał wizjonera baletu, producenta Siergieja Diagilewa. Razem nie tylko podbili Paryż słynnym pokazem „Święta wiosny”, ale też zostali kochankami. Siergiej Diagilew był dla Wacława Niżyńskiego wychowawcą, mecenasem, ukochanym. Czy były to szczęśliwe relacje? Jak napisał dziennikarz brytyjskiego „The Guardian” Diagilew zachowywał się jak hollywoodzki producent w starym stylu. Ubierał Niżyńskiego i karmił, zakładał mu pierścionki na palce. Zapewniał oryginalne role i potrafił zadbać o rozgłos. Ale trzymał go w izolacji, tancerza pilnował zatrudniony specjalnie ochroniarz. Podobno wolność Niżyński miał tylko w tańcu. Siergiej miał 36 lat, Wacław – 19. Kochanek pokazał mu świat, inspirował go do nowych pomysłów tanecznych. Niżyński wiedział, że Siergiej Diagilew zawsze szuka nowych, młodych partnerów, którzy dają mu artystyczną energię. Kiedy uznał, że zaczyna być odsuwany, odszedł. Zobacz też: Gerard Wilk zachwycał się Polą Raksą. Plotkowano o romansie tancerza z aktorką <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgCqQUA2-a371fd6.jpg" width="2186" height="1600" alt="Vaslav Nijinsky and Romola de Pulszky on their wedding day in Buenos Aires on September 10, 1913, 1913. Private Collection. Artist Anonymous. (Photo by Fine Art Images/Heritage Images/Getty Images)" title="Vaslav Nijinsky And Romola De Pulszky On Their Wedding Day In Buenos Aires On September 10" /> Ramola, choroba, ostatnie lata W 1913 roku Wacław Niżyński popłynął z zespołem na tournée po Ameryce Południowej. Na statku nie było bojącego się obsesyjnie morza Siergieja Diagilewa. Była za to zakochana bez pamięci w Niżyńskim węgierska arystokratka Ramola De Pulszky. Dzisiaj nazwalibyśmy ja stalkerką, bo po prostu prześladowała tancerza. Czy Wacław Niżyński był przystojny? Chyba niespecjalnie, był niski, szczupły, miał bardzo umięśnione nogi, duże stopy. Ale miał charyzmę. Ramola tak zajęła się Niżyńskim, że po przypłynięciu do Buenos Aires we wrześniu 1913 roku wzięli ślub. Doczekali się dwóch córek. Ale nie były to szczęśliwe lata. Ramola była zaborcza, domagała się od męża bardziej intensywnego pożycia. Poczucie osaczenia, kłopoty finansowe, artystyczne zagubienie, tęsknota za Diagilewem i wiele innych trudności sprawiły, że Niżyński przestał tańczyć. Ostatni występ dał w 1919 roku. Próbował kierować własnym zespołem, ale nie miał do tego zdolności, raz czy drugi jeszcze próbował powrotu na scenę, pomagał mu nawet Diagilew, ale wszystko to kończyło się rozczarowaniem. Wacław Niżyński coraz bardziej się izolował, zamykał w sobie. Pojawiły się podejrzenia o schizofrenię, tancerz był leczony- nie bez powodzenia – insuliną. Wędrował po szpitalach. Któregoś dnia żona wróciła po konsultacji z lekarzami, Niżyński, który mało mówił, tym razem się odezwał - "Przynosisz mi śmierć" powiedział. Ten niezwykły w ruchu tancerz, zwany ósmym cudem świata zamierał, jakby zapadał w katatonię. Zmarł w 1950 roku w Paryżu, został pochowany na cmentarzu Montmartre. Zobacz też: Wielki tancerz Michaił Barysznikow uciekał z ZSRR w dramatycznych okolicznościach. Biegłem po życie, mówił
Choć nie przypominał romantycznego bohatera, skradł jej serce, potem ona zapłaciła za ich ślub. Niezwykła historia miłości Henryka Bisty
Nie miał wyglądu klasycznego amanta, ale był jednym z najwybitniejszych polskich aktorów charakterystycznych. Henryk Bista potrafił zagrać niemal wszystko – od ról komicznych po tragiczne. Prywatnie przez lata tworzył niezwykły związek z reżyserką Urszulą Mordzewską-Bistą.
12 marca przypada 92. rocznica urodzin Henryka Bisty – znakomitego aktora teatralnego i filmowego, którego widzowie pamiętają m.in. z „Vabanku”, „Piłkarskiego pokera” czy „Pana Kleksa w kosmosie”. Urodzony w 1934 roku artysta zapisał się w historii polskiego kina jako mistrz ról charakterystycznych. W życiu prywatnym jego najbliższą osobą była żona, reżyserka Urszula Mordzewska-Bista. Ich małżeństwo miało swoje niecodzienne zasady, ale opierało się na ogromnym zaufaniu i wspólnej pasji do teatru. Henryk Bista i jego żona Urszula: historia miłości Henryk Bista urodził się 12 marca 1934 roku w Rudzie Śląskiej. Miał starszego o 5 lat brata, księdza — Stanisława Bistę. Ze względu na różnice światopoglądowe bracia nie utrzymywali ze sobą kontaktu. Ks. Bista zmarł 23 grudnia 1985 w wieku 56 lat, w drodze do Bojszów Nowych, dokąd śpieszył z pomocą duszpasterską. Nie wiadomo nawet, czy Henryk był na jego pogrzebie. Zainteresowanie naukami ścisłymi sprawiło, że studiował mechanikę na Politechnice Gliwickiej i architekturę na Politechnice krakowskiej. Ale była mu pisana kariera aktorska. Dyplom warszawskiej PWST zdobył w 1958 roku. Zadebiutował w warszawskim Teatrze Ateneum, gdzie występował dwa lata, potem grał w Lublinie, a w końcu w zespole Teatru Wybrzeże w Gdańsku, gdzie zagrał wspaniałe role i zdobył wielkie uznanie. Jako wybitny aktor zasilił zespół teatru Współczesnego w Warszawie. Zobacz też: Wyleczyła się przy nim z traumy, był miłością jej życia. Jan Suzin i Alicja Pawlicka byli wspaniałym małżeństwem <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgxLYAlz-a89c810.jpg" width="1600" height="2160" alt="1984. Henryk Bista i Joanna Bogacka w przedstawieniu "Jak sie kochaja w nizszych sferach", Teatr Wybrzeze.,Image: 429311628, License: Rights-managed, Restrictions: *** Uwaga! Zakaz uzycia w reklamie. Zakaz przetwarzania i fotomontazu. Cena minimalna na publikacje online 50,00 PLN ***, Cena minimalna 50 PLN, Model Release: no, Credit line: Ewa Grabowska-Sadlowska / Forum" title="Henryk Bista i Joanna Bogacka" /> Urszula Mordzewska-Bista była równolatką Henryka, urodziła się w miejscowości Więckowy. „Skończyła reżyserię teatralną w Łodzi (dla zespołów niezawodowych). „Wciąż mam przed oczami Jej drobną sylwetkę i uśmiechniętą twarz. Kiedy była w dobrym nastroju, uśmiechała się czarująco. Niestety, te nastroje bardzo często się u Niej zmieniały. Z natury była osobą dobrą, wrażliwą i delikatną. Chorowitą i uwielbiającą się leczyć”, pisał o niej we wspomnieniu Wacław Sadowy. Henryk Bista: żona zapłaciła za ślub Swoją przyszłą żonę Henryk Bista poznał w Lublinie, gdy pracował w teatrze im. Jaracza. Była tam na stażu jako reżyserka. Po latach została też pedagogiem w Teatrze Muzycznym w Gdyni. Wtedy w Lublinie oboje wpadli sobie w oko. Byli sobą oczarowani. Choć w lubelskim teatrze pracowali wtedy tacy przystojniacy, jak Stanisław Mikulski, Urszula Mordzewska widziała tylko Henryka. Zaczął ją zapraszać na randki, na obiady. Ale gdy kelner przynosił rachunek, Henryk Bista nie był chętny do wyjmowania gotówki. „Byłam wściekła, bo kiedy przyszło do zapłacenia za obiad, czy nawet 3 złote za kawę, wówczas tyle kosztowała, sięgał po portfel, szukał pieniędzy i mówił: ”, wspominała po latach. Zapamiętała go z tamtych lat, jako łysiejącego już pana, ale pełnego uroku. Tak naprawdę była pod jego wrażeniem. Do tego stopnia, że to ona zapłaciła za ich ślub, który wzięli w początku lat 60. Czytaj też: Maryla Rodowicz i Zbigniew Wodecki zaśpiewali razem tylko raz. Ona wspomina go jako ciepłego człowieka Urszula Mordzewska-Bista i Henryk Bista: historia małżeństwa Swoje najlepsze lata Urszula Mordzewska-Bista i Henryk Bista spędzili w Sopocie, a potem w Warszawie. Mieli ukochanego psa — czarnego pudla królewskiego Bartka. Aktor zawsze chodził z nim rano na spacer. Żona była dla niego opoką, to z nią rozmawiał zawsze o swoich rolach. Ona czytała sztuki, w których grał, czasem znała je wcześniej od niego. Jak wspominała w Polskim Radio, była przygotowana do tych rozmów. On dzielił się swoimi pomysłami, wątpliwościami, komplikacjami. Urszula Mordzewska-Bista nie chodziła na premiery męża, za bardzo się denerwowała. Ale lubiła chodzić na próby, brała zeszyt, notowała uwagi. „Jest Bistowa!”, zauważali jej obecność inni aktorzy. Była fachowcem, uczyła w studium aktorskim przy Teatrze Muzycznym w Gdyni. Zobacz też: Hanna Skarżanka – zanim została aktorką, pracowała dla wywiadu. Miała burzliwe życie Henryk Bista był rozchwytywany jako aktor, rzadko bywał w domu. Urszula Mordzewska-Bista opowiadała, że nawet jak mąż był, nie zajmował się codziennymi sprawami. Żył i pasjonował się aktorstwem. Ona prowadziła dom, gotowała mu ulubione dania: barszczyk, pierogi, ciasta. Kiedy wyjeżdżał, cały czas mieli kontakt, dzwonili do siebie. Urszula Bista była przyzwyczajona do częstych nieobecności męża. Mówiła: "Wolę, gdy wyjeżdża na dwa tygodnie i potem jest dłużej w domu". Sam Henryk Bista podkreślał, że jest z natury domatorem i uwielbia spędzać w domu każdą wolną chwilę. "Są rozmowy, siedzenie przy śniadaniu dłużej" - mówiła pani Urszula. "Pójście do lasu z psem, powrót, jakaś kawa, ciasto, telewizja. Oboje jesteśmy szalenie domowi. Nie znosimy przyjęć, ale lubimy spotykać się ze znajomymi", opowiadała. "Tylko bliskimi i zaprzyjaźnionymi", zastrzegał Henryk Bista. "Cenimy ciszę i spokój. Mamy przyjaciół, którzy lubią to, co my. Choć może to nie do końca prawda, jak siedzieliśmy w Zakopanem, z kolegami, Jankiem Nowickim, który nam grał na akordeonie, czy Krzysiem rzeźbiarzem... Spędzaliśmy całe wieczory w ogromnym gronie i było bardzo sympatycznie" (cytat za tekstem Grażyny Antoniewicz w "Dzienniku Bałtyckim"). Marzyli, że kupią mieszkanie w Warszawie, snuli plany, opowiadali znajomym, jak je urządzą. Nikt nie wiedział, że Henryk Bista zmaga się z ciężką chorobą nowotworową. Że cierpi. Jego śmierć była zaskoczeniem, a dla wielu niemal osobistą stratą, bo był także bardzo lubianym człowiekiem. Henryk Bista zmarł w 1997 roku, miał zaledwie 63 lata. Żona przeżyła go o dziewięć lat, zmarła w 2006 roku na raka mózgu
Długo nie wierzył, że jest chory, gasł w oczach żony, która była przy nim do samego końca. Ostatnie chwile Bogusława Meca wzruszają do łez
Takiego głosu jak on nie miał nikt. Niski, z charakterystyczną chrypką. Elektryzujący, ciepły. Do dziś takie przeboje, jak „Na pozór”, „W drodze do Fontainebleau” (z wokalistką Alibabek Ewą Dębicką), „Mały biały pies”, „Z nieśmiałości mojej” i oczywiście wielki evergreen „Jej portret” nucą kolejne pokolenia. Ona zresztą otworzyła Bogusławowi Mecowi drzwi do wielkiej kariery, gdy zaśpiewał ją na festiwalu w Opolu w 1972 roku.
W 2001 spadł na niego i jego bliskich bolesny cios. Diagnoza lekarzy brzmiała jak wyrok: białaczka. Na szczęście udało się znaleźć dawczynię szpiku: została nią jego siostra Danuta. Nie poddawał się. Miał dla kogo walczyć. Ale po 11 latach zmagań z nowotworem nadszedł kres. Bogusław Mec odszedł 11 marca 2012 roku. Do końca czuwała przy nim żona Jolanta. Walczyła jak lwica o każdą sekundę życia ukochanego. „Wiedziałam, jaka to jest choroba, ale cały czas wydawało mi się, że mu się uda, że będzie tym pierwszym, tym jedynym, który zwycięży wszystko. Był wspaniałym pacjentem, godził się na wszystko, co mu dałam. Chciał wyzdrowieć i chciał być tylko dla nas”, wspominała w jednej z rozmów. Gdy koncertował poważnie już chory, zawsze spoglądał za kulisy, czy Jola tam stoi, czy jest. Ona wkładała mu do kieszonki morfinę, tak na wszelki wypadek, gdyby na koncercie bardzo go bolało. Bogusław Mec: dzieciństwo, dorastanie Bogusław Mec urodził się 21 stycznia 1947 roku w Tomaszowie Mazowieckim. Pochodził z rodziny ewangelików, jego tata Arnold Metz był spolszczonym Niemcem, mama gorliwą katoliczką, która z miłości do męża przeszła na wyznanie ewangelickie. Po wojnie zamieszkali w Tomaszowie, na parafii, gdzie wynajmowali mieszkanie. Bogusław i jego starsza siostra Danka dobrze się tam czuli jako dzieci. Wokół parafii był piękny, kwietny ogród i brama, za którą byli bezpieczni. Jak wspominał Bogusław Mec, to był jego „meine, kleine welt” - własny, mały świat. W szkole rówieśnicy wymyślali mu „Ty Szwabie!”, dorysowywali hitlerowskie wąsiki. Polscy rodzice zabraniali swoim dzieciom bawić się z nim i jego siostrą. Plotkowano, że w ogrodzie są wilki, a przed wejściem do kościoła leży zakopana Matka Boska i że kościół jest niemiecki… W liceum do jego siostry przychodziły koleżanki i pytały: „to gdzie te wilki?”. Ale wtedy już się z tego śmiali. Zobacz też: Ikona kina nigdy nie stanęła na ślubnym kobiercu, choć wielu chciało ją usidlić. Juliette Binoche wciąż jest panną i zdradza powód swojej decyzji <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgTEWOIN-4689261.jpg" width="1964" height="1600" alt="PHOTO : ANDRZEJ ZBRANIECKI / EAST NEWS 2012-03-11 LODZ BOGUSLAW MEC ZNAKOMITY PIOSENKARZ KOMPOZYTOR ZMARL W DNIU DZISIEJSZYM . TE ZDJECIA WYKONANE ZOSTALY PODCZAS WYBOROW PARLAMENTARNYCH .GLOSUJE ZE SWOJA RODZINA ZONA JOALNTA CORKA LUIZA I WNUKIEM 2,5 LAT FRANCISZKIEM N/Z BOGUSLAW MEC Z ZONA JOLANTA I WNUKIEM FRANCISZKIEM" title="Zmar? Bogus?a Mec" /> Oczywiście nie było tylko źle. W licealnych czasach na parafii młodzież urządzała odlotowe prywatki, pastor dostawał z Zachodu płyty, jakich nie było wtedy w Polsce, akcje rodzeństwa poszły w górę. Ojciec wokalisty zmienił dla spokoju imię i nazwisko na Adam Mec, Bogusław je przejął. Kiedyś reżyser Kazimierz Kutz zagadnął go: „A dlaczego ty piszesz się przez c?!". Powinienem pisać się przez „tz", tak mam w pożółkłych papierach”, wspominał Bogusław Mec. Parafii był wierny przez całe życie. Wspierał ją, dawał w niej koncerty. Bogusław Mec: kariera muzyczna Bogusław Mec był bardzo związany z Łodzią. Tam studiował w Wyższej Szkole Sztuk Plastycznych (dzisiaj to Akademia Sztuk Pięknych im. Władysława Strzemińskiego). Uczył się tam na wydziale projektowania ubiorów. Jednocześnie próbował swoich sił w śpiewaniu. Z powodzeniem! W 1970 roku wygrał koncert Debiuty na festiwalu w Opolu. Pojechał za pieniądze z nagrody do Hiszpanii. Taka kariera robiła wrażenie, nawet na profesorach z uczelni. W 1972 roku zaśpiewał w Opolu melancholijną balladę o rozstaniu „Jej portret”. I zdobył ogromną popularność. Piosenkę miał początkowo śpiewać Jerzy Połomski, ale odmówił. Szukano nowego wokalisty. Bogusława Meca odkryła Renata Rumel, ówczesna szefowa redakcji muzycznej radiowej Trójki. Powiedziała: „Jest taki student z Łodzi, ma niski ciepły głos. Jest malarzem. Będzie pasował”. I okazało się, że trafiła w dziesiątkę. Zobacz też: Najpierw złamane serce, potem wielka szansa. TYLKO VIVIE! Paulina Gałązka ujawnia zaskakujące kulisy artystycznej drogi. Ta jedna decyzja zmieniła wszystko <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgPVyXgK-280b4c7.jpg" width="1600" height="1633" alt="Opole, 06.1971 r. IX Krajowy Festiwal Piosenki Polskiej w Opolu, n/z Boguslaw Mec.,Image: 428541338, License: Rights-managed, Restrictions: 2938_2 UWAGA!!! Cena minimalna dla publikacji w prasie i ksiazkach - 200 PLN xxxx, Model Release: no, Credit line: Andrzej Wiernicki / Forum" title="IX Krajowy Festiwal Piosenki Polskiej w Opolu" /> Po występie w Opolu stał się bardzo popularny, jeździł w długie trasy koncertowe, które nazywał ironicznie „Czyż nie dobija się koni?”. Występowali m.in. dla zakładów pracy, czasem już od 10:00 rano, dla pierwszej zmiany. Potrafili grać po 5-6 koncertów dziennie. Ludzie chcieli się zabawić, chcieli piosenek „pod nogę”, takie utwory jak „Jej portret” były trudne, i Bogusław Mec nieraz się irytował, widząc, jak jego ulubiona piosenka jest odbierana. Jeździł też w trasy z Czesławem Niemenem albo sam, organizował śpiewane wernisaże, na których pokazywał swoje obrazy. Telewizja polska zrobiła do piosenki „Jej portret” teledysk, co było wtedy ewenementem. Bogusławowi Mecowi towarzyszy w nim Dorota Trafankowska, mistrzyni polski w gimnastyce artystycznej. Jolanta i Bogusław Metz: historia miłości Z żoną był razem 38 lat. Poznali się w 1972 roku w klubie 77, w Łodzi, Bogusław tam akurat śpiewał. Razem zatańczyli, rozstali się nad ranem. Jolanta Mec pracowała jako pielęgniarka na oddziale dziecięcej onkologii. Gdy urodziła się ich córka Luiza, zwana Lulu, Bogusław Mec jęknął w budce telefonicznej: „O Boże baba” (cytuję za onet.pl). Nie potrafił się wtedy cieszyć z córki, chciał mieć syna, potem sam się tym emocjom dziwił. Jolanta Mec była trochę zła na męża, że została sama z maleńkim dzieckiem, a on stale był w trasie. Ale szybko jej ta złość minęła. „Było mi bardzo trudno, ale wiedziałam, że śpiewanie to wielka pasja męża i jego sposób na życie. Lulu mówi, że w domu był kult ojca. Jak przyjeżdżał, prosiłam córkę o spokój, bo tato jest zmęczony. Nie czułam się jednak wykorzystywana, byłam po prostu odpowiedzialna za to, co dzieje się w domu. Boguś darzył mnie ogromnym zaufaniem, radził się mnie prawie we wszystkim. Szyłam mu ubrania na scenę, a jak Lulu podrosła, jeździłyśmy z nim na koncerty, sprzedawałyśmy plakaty, płyty. To była miłość. Imponował mi swoją wewnętrzną siłą”, wspominała (cytuję za pomponik. pl). Bogusław Mec: tu było jego miejsce na ziemi Bogusław Mec nie był idealnym partnerem. Jak wynika z jego biografii „Bim bam bom. Mogę wszystko. Historia Bogusława Meca” napisanej przez Macieja Wasilewskiego, potrafił być człowiekiem bezwzględnym, skłonnym do czarno-białego widzenia świata, lubiącym błyszczeć za wszelką cenę. Nie był specjalnie uważnym ojcem dla swojej córki Luizy, chociaż po latach był dumny, że skończyła tak jak on łódzką Akademię Sztuk Pięknych, pracowała jako graficzka w Nowym Jorku. Dopiero jako dorosła, niezależna już kobieta poczuła, że ojciec ją kocha. Ale musieli mieć silne więzi jako rodzina, skoro córka wróciła do Polski, gdy ojciec zachorował, by być bliżej rodziców, pomóc. Bogusław Mec dużo pił, czemu zresztą sprzyjały długie trasy koncertowe. Potrafił pojechać po córkę i wrócić pijany, Jolanta była na niego wściekła, często wyciągała go z różnych opresji. Zbudowali dom pod Łodzią, w brzozowym lasku. Bogusław Mec sam go wyrysował, mówił, że to był dom z marzeń. Cieszyli się, że w ogrodzie bawi się wnuk. Ale spokój trwał tylko rok. W 2001 piosenkarz rozchorował się na ostrą białaczkę szpikową. Lekarze i żona przez pewien czas ukrywali to. Żona go pocieszała w szpitalu, a potem sama wracała do domu i jak wspominała „wyła z bólu”. Bogusław Metz: choroba Okazało się, że konieczny jest przeszczep szpiku. Dawcą była siostra Bogusława — Danuta. Spokój po zabiegu trwał jednak tylko przez osiem miesięcy. Okazało się, że są komplikacje, Bogusław Mec miał ogromne bóle, z którymi zmagał się do końca życia. Jednak przez cały czas występował, nagrywał, praca ratowała go, dawała siły do życia. Była, jak mówił, łaską od Boga. Po dziesięciu latach choroba wróciła na dobre. Trudno powiedzieć, jak by sobie poradził, gdyby nie Jola. Przeżywała wraz z nim huśtawkę emocji – od rozpaczy po nadzieję. A jednocześnie musiała być silniejsza, żeby mogła mu pomóc. Była przy nim dzień i noc, prowadziła go, by mógł dojść na scenę. „Prowadziła go pod rękę. Żeby nie upadł. Nogi miał słabe, zanikające mięśnie. Korytarz był wąski, przypominał tunel. „Jeszcze piętnaście kroków" - powiedziała. Szli tak dwie minuty. W pokoju stała kanapa. „Muszę odpocząć". Usiadł i złapał się za brzuch. Nie mógł opanować kaszlu (…) Przytuliła jego głowę, instynktownie, z miłości. „Wkładam ci tabletkę do kieszeni. Weź, jak będzie bolało". „Nie chcę morfiny, Jolu. Ludzie czekają”. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgIgdmyz-2a8becc.jpg" width="1600" height="2466" alt="Opole 22.06.1977. XV Krajowy Festiwal Piosenki Polskiej (21-25.06). Nz. koncert Pastele, Ewa Dêbicka (z zespo³u Alibabki) i Bogus³aw Mec piewaj¹ piosenkê pt. Ma³y bia³y pies. msa PAP/Ryszard Okoñski Opole 22 June 1977. The 15th National Polish Song Festival (June 21-25). Pictured: The Pastele (Warercolours) concert, Ewa Debicka (from Alibabki band) and Boguslaw Mec singing a song entitled A White Small Dog. msa PAP/Ryszard Okonski Event date unknown." title="Ewa Dêbicka i Bogus³aw Mec" /> To poruszający fragment z książki Macieja Wasilewskiego „Bim bam bom. Mogę wszystko". Ten ostatni koncert zaśpiewał na Dzień Kobiet 8 marca, kilka dni przed śmiercią pojechali jeszcze razem na nagrania „Szansy na sukces”. Kiedyś był człowiekiem, którego „trudno było upilnować". W miarę postępowania choroby coraz bardziej potrzebował opieki. To też musiało być dla niego trudne. Zdawał sobie sprawę, że słabnie. Któregoś dnia powiedział do żony: "Ja już z tego nie wyjdę". Ale kiedy po raz ostatni – jak się okazało – zabierało go pogotowie, oboje mieli nadzieję, że jeszcze się uda. Umierając, ściskał ją za rękę. „Ostatnie jedenaście lat to była ciągła walka o zdrowie taty, ale też podtrzymywanie w nim optymizmu, że wszystko będzie dobrze”, mówiła w jednej z rozmów Luiza Mec. Dla Jolanty Mec żałoba trwała ponad trzy lata. Cały czas żyła sprawami męża, jego chorobą, nie miała swojego azylu, w którym mogłaby się schować. Z czasem nauczyła się żyć sama. Z miłością do męża w sercu. Ma córkę i dwójkę wnuków. Bogusław Mec zmarł 11 marca 2012 roku. Miał 65 lat. Nigdy nie zapomnimy o jego wielkim talencie. SPRAWDŹ: Jan Holoubek szczerze o początkach relacji z Magdaleną Różczką. Kiedyś nie mógł jej znieść Aktualizacja na VUŻ i Historie 21.01.2025 r.
Ona pomogła mu zrobić karierę, on napisał o niej jeden ze swoich najpiękniejszych wierszy. Agnieszkę Osiecką i Wojciecha Młynarskiego łączyła niezwykła więź
Kiedy się poznali, Osiecka była już królową polskiej piosenki, a Młynarski - studentem z ambicjami artystycznymi. I to właśnie ona dostrzegła, że ten "chudy chłopczyna" ma wielki talent i pomogła mu go rozwinąć. Tak zrodziła się przyjaźń i sojusz, który trwała przez lata i przyniósł polskiej muzyce wiele niezapomnianych przebojów.
Była starsza od niego o pięć lat. Niewiele – ale wystarczająco, by stać się przewodniczką. Agnieszka Osiecka robiła na nim ogromne wrażenie. Wspominał, że wyglądała jak panienka z dobrego domu, a jednocześnie miała w sobie coś ekscentrycznego, nieprzewidywalnego. „Wariatka w najlepszym sensie” – poetka, artystka, żywioł. Wojciech Młynarski powtarzał po latach, że to ona go wylansowała, „wprowadziła na branżowe salony”. Uważał ją za swoją mentorkę. Ona z kolei podziwiała jego talent i obdarzyła niezwykłą dedykacją: „Dla Wojtka, który mnie gonił i przegonił”. Mówiła o nim: „moja zwycięska konkurencja”. Czytaj również: Miłość z rodzinnym dramatem w tle. Historia Wojciecha Młynarskiego i Adrianny Godlewskiej Ich relacja była czymś więcej niż artystycznym sojuszem. To była więź dwojga ludzi obdarzonych nieprzeciętną wrażliwością – i zmagających się z własnymi demonami. Ona zmagała się z uzależnieniem od alkoholu, mawiając przy tym, że szkodzi zdrowiu, ale pomaga życiu. On walczył z chorobą dwubiegunową. Byli ikonami polskiej piosenki literackiej – i jednocześnie ludźmi kruchymi. Osiecka o Młynarskim: Zjawił się chudy, ambitny chłopczyna Poznali się na początku lat 60. w warszawskim klubie Hybrydy. Wojciech Młynarski miał 21 lat, studiował polonistykę, grał w brydża, słuchał jazzu i prowadził kabaret „Radosna gęba stabilizacji”. Już tworzył, ale nie był znany, w przeciwieństwie do Osieckiej, która miała już na koncie choćby głośną piosenkę „Okularnicy” – portret polskich inteligentów, którzy „wiążą koniec z końcem za te marne dwa tysiące”. Uznana poetka była jedną z pierwszych osób, które dostrzegły, że ten młody chłopak ma talent. Jak wspominał Młynarski, uwielbiała pomagać młodym twórcom, „otwierać im furteczki”. Zaprosiła go do współpracy w Radiowym Studiu Piosenki – legendarnej redakcji, w której nagrywały przyszłe gwiazdy: Maryla Rodowicz, Ewa Bem, Marek Grechuta czy Magda Umer. Zobacz także: Gdy odszedł, zdradziła sekret ich relacji. Mało kto wiedział, że byli ze sobą tak blisko. Z jej ust padły piękne słowa Młynarski nie tylko pisał i nagrywał. Zastępował Osiecką, gdy wyjeżdżała, prowadził konsultacje, wygłaszał „pogadanki” dla młodych autorów. Ich zawodowa relacja szybko zamieniła się w przyjaźń na długie lata. Osiecka pisał o nim tak w 1967 roku: „Piosenki swoje wykonuje Młynarski sam i jest w tej roli nieoceniony. Właściwie dopiero piosenka połączona z tym sposobem wykonywania daje w sumie zjawisko […] całkowicie odrębne i indywidualne. Patrząc na śpiewającego Młynarskiego nie mamy wątpliwości, że śpiewa od siebie. (...) Młynarski jest wysoki, chudy, zgarbiony. Razem z tymi jakby sztucznymi gestami stanowi sylwetkę niezapomnianą. Jeden z naszych reżyserów filmowych powiedział o Młynarskim, że "jest gotowym elementem scenograficznym", jak czytamy w nowej książce Romana Dziewońskiego "Wojciech Młynarski. Mamy taką sytuację". Opole, triumfy i twórcza zazdrość W 1964 roku podczas festiwalu w Opolu triumfowała przewrotna piosenka „Z kim tak ci będzie źle, jak ze mną”, wykonywana przez Kalinę Jędrusik. Jej współautorem był Wojciech Młynarski. Na festiwal piosenkę wybrała Agnieszka Osiecka. Z tą piosenką wiąże się anegdota, która powtarzano sobie w latach 60. A było tak: otóż pewnego dnia Agnieszka Osiecka, Kalina Jędrusik i Wojciech Młynarski siedzieli wspólnie nad piosenką „Z kim tak Ci będzie źle, jak ze mną”. Nagle Kalina Jędrusik zaprotestowała: „Proszę pana, ja tego nie zaśpiewam. Dama tak nie mówi” Chodziło o wers: „Kto będzie zdrowie miał i nerwy na takie ścierwo jak ty”. Młynarski trochę się speszył. „Proszę pani, jak dama się zezłości, to jeszcze gorszych słów używa”, zaoponował. Wtedy Kalina Jędrusik odwróciła się do Osieckiej i powiedziała: „No widzisz, kurwa, on nic nie rozumie”. Zobacz także: Osiecka chciała, by ten hit zaśpiewała pierwsza skandalistka PRLu. Porywa do dzisiaj Na tym samym festiwalu Osiecka odbierała nagrodę za piękną balladę „Nim wstanie dzień”. Gratulowali sobie nawzajem. Nie zazdrościli sobie sukcesów – zazdrościli pomysłów. „To zazdrość twórcza” – wspominał Młynarski. Myślał o jej tekstach, o takich piosenkach, jak „Okularnicy”, czy „Kochankowie z ulicy Kamiennej” i pytał: „Kurcze, czemu to nie moje?”, opowiadał w rozmowie z Krystyną Pytlakowską dla dwutygodnika "Viva". Spotykali się jeszcze wielokrotnie, m.in. w 1977 roku w Opolu podczas koncertu „Nas Troje/Nastroje” z udziałem Jonasza Kofty. Łączyła ich inteligencja, błyskotliwość, dystans do świata – i lojalność. On uwielbiał ją jako rozmówczynie, podziwiał jej umiejętność łagodzenia sporów, delikatność. Osiecka podkreślała jego wierność przyjaciołom i tradycji, fenomenalną pamięć i „dobre, choć rogate serce”. Wiersz o samotności poetki, którą wszyscy kochali Kiedy Agnieszka Osiecka odeszła w1997 roku , Młynarski napisał wiersz „Poetka znikła w oddali”. Bardzo przejmujący. Zadał w nim pytanie, które musiało go dręczyć od dawna: „Skoro tak Ją kochali, tak bezgranicznie, tak mocno, czemu w co drugim Jej wierszu taka straszliwa samotność?” W kilku strofach zawarł paradoks jej życia: dowcipna, uwielbiana, otoczona ludźmi – a w środku „zziębnięta i samotna”. Ich historia nie jest romansem ani legendą o niespełnionej miłości. To opowieść o wzajemnym zachwycie, twórczej rywalizacji, lojalności i czułości ukrytej pod ironią. O dwojgu artystach, którzy na scenie byli silni i błyskotliwi, a prywatnie – pełni niepokoju. Młynarski mówił, że go wylansowała. A kiedy odeszła, oddał jej coś najcenniejszego: słowa, w których zobaczył jej prawdę. Więcej historii o Wojciechu Młynarskim znajdziecie w jego nowej biografii, którą napisał Roman Dziewoński, syn Edwarda Dziewońskiego – aktora, twórcę słynnego kabaretu „Dudek”. Książka pt. „Wojciech Młynarski. Taką mamy sytuację” ukaże się 6 marca, wydana przez oficynę „Lira”, Warszawa, 2026 rok.
U jej boku Andrzej Wajda zaczynał swoją wielką karierę. Gabriela Obremba była szczęśliwa, gdy została jego żoną. Ale nie miała z nim łatwego życia
Beata Tyszkiewicz i Krystyna Zachwatowicz - to z tymi dwiema kobietami kojarzony jest Andrzej Wajda. I słusznie, bo obie były jego żonami. Mało kto jednak pamięta, że słynny reżyser brał ślub aż czterokrotnie. Jego pierwszą żoną była Gabriela Obremba, która poznał w czasie studiów na krakowskiej Akademii Sztuk Pięknych. Ich małżeństwo trwało 10 lat, a po rozwodzie artysta szybko o niej zapomniał.
Andrzej Wajda był nie tylko wybitnym reżyserem. Uchodził też za bardzo przystojnego mężczyznę. „Kiedy go spotkałam, był nieprawdopodobnie piękny, wyglądał jak Paul Newman”, mówiła o nim Beata Tyszkiewicz, porównując reżysera do słynnego amerykańskiego aktora i amanta. Andrzej Wajda był też kochliwy. Miał cztery żony, wszystkie utalentowane i wybitne, w młodości był podobno związany także z Ewą Frykowską, później Ewą Morelle. Kim była zapomniana dzisiaj, pierwsza żona reżysera Gabriela Obremba? Z okazji setnej rocznicy urodzin wybitnego reżysera przypominamy niezwykłą historię jego małżeństwa z cenioną malarką i śpiewaczką. [Ostatnia publikacja na VUŻ-u i na Viva Historie 06.03.2025 r.] Andrzej Wajda i Gabriela Obremba: kim była pierwsza żona reżysera? Poznali się w latach 40. na Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie. Oboje studiowali malarstwo. Gabriela – Gaba, jak o sobie mówiła, była jedną z najbardziej atrakcyjnych dziewczyn na roku. Kochał się w niej inny, potem sławny i skandalizujący reżyser Walerian Borowczyk. Podobała się wielu mężczyznom. Ale ona zakochała się w Andrzeju Wajdzie. Kiedy brali ślub w 1951 roku, on miał 25 lat, ona 24. Byli razem 10 lat, niemało biorąc pod uwagę, że Andrzej Wajda i Beata Tyszkiewicz byli małżeństwem tylko dwa lata. Trzeba jednak dodać , że przez pewien czas małżeństwo malarki i początkującego reżysera było raczej na papierze. Zobacz też: Beata Tyszkiewicz pochodzi z hrabiowskiej rodziny, mieszkała w pałacach. Po latach została właścicielką dworku Norwida w Głuchach Oboje byli spoza wielkich miast. Andrzej Wajda urodził się i mieszkał jako dziecko w Suwałkach, potem w Radomiu. Jego ojciec Jakub – zawodowy oficer był ofiarą zbrodni katyńskiej, zginął w Charkowie. Mama, Aniela pracowała jako nauczycielka. Andrzej Wajda uczył się podczas wojny na tajnych kompletach, należał do AK, ukrywał się. Podróżował między Krakowem i Radomiem. Naukę podjął na nowo w 1945 roku, w liceum dla dorosłych. Po maturze zdawał na ASP w Krakowie, został przyjęty jako wolny słuchacz, po dwóch latach został pełnoprawnym studentem. Gabriela Obremba pochodziła z Mysłowic, ze znanej śląskiej rodziny. Jej ojciec był adiutantem śląskiego działacza Wojciecha Korfantego. Poza tym był bardzo cenionym i lubianym lekarzem. Mama malowała. Gabriela miał siostrę bliźniaczkę Marię – dziewczyny mówiły o sobie Gaba i Mara. Obie były atrakcyjne i utalentowane, obie studiowały malarstwo. Maria w 1959 roku została żoną innego, wielkiego twórcy Sławomira Mrożka. Można by powiedzieć, że wspaniale ułożyło im się życie, ale nie do końca. Miłość od pierwszego wejrzenia Andrzej Wajda zakochał się w Gabie od pierwszego wejrzenia. Nie miał jeszcze wtedy opinii playboya i uwodziciela. Podobno w młodości był raczej nieśmiały wobec kobiet. „Dziwnie to zabrzmi, ale ja w tamtym czasie nie miałem zielonego pojęcia o kobietach. Wychowany surowo w domu, szkole i kościele, nagle znalazłem się na wolności i wśród artystów krakowskiej Akademii zacząłem wieść, jak to mówi w Biesach kapitan Lebiadkin o Stawroginie, »życie ironiczne«. Nie było w tym nic nadzwyczajnego, ale w wieku dwudziestulat, jako niewinny dosłownie chłopiec, odkryłem nowy świat” (cytuję za książką Stanisława Kopera „Gwiazdy kina PRL”, wyd. Fronda, 2022). Gabriela Obremba miała być „pierwszą kobietą, która go zauważyła”, choć on nie wiedział, z jakich powodów. Zachwycał się jej urodą, talentem plastycznym oraz pięknym głosem i w końcu stracił dla niej głowę. „Byłem zakochany – przyznawał – ale żenić się? To nie było w stylu naszej Akademii. Poza tym czekaliśmy na trzecią wojnę. Nikt w nią tak naprawdę nie wierzył, ale wisiała nad nami wojenna, nauka z czasów, kiedy w pojedynkę zawsze łatwiej było się uratować. Dzieci? Któż z nas mógł brać odpowiedzialność za innych, skoro ledwie radziliśmy sobie z własnym życiem…” (za: Stanisław Koper „Gwiazdy kina PRL”). Zobacz też: Zostawiła Andrzeja Wajdę dla młodszego o trzy lata studenta. Gdy Beata Tyszkiewicz wyszła za niego za mąż, wybuchł skandal <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/img5UdwCf-773c703.jpg" width="1600" height="2260" alt="Lata 60. Andrzej Wajda (L) i Daniel Olbrychski.,Image: 429275897, License: Rights-managed, Restrictions: *** Uwaga! Zakaz uzycia w reklamie. Zakaz przetwarzania i fotomontazu. Cena minimalna na publikacje online 50,00 PLN ***, Model Release: no, Credit line: Jerzy Troszczynski / Forum" title="Andrzej Wajda i Daniel Olbrychski" /> W końcu lat 40. Andrzej Wajda wiedział już, że malarstwo niekoniecznie jest jego powołaniem. W 1949 roku zrezygnował ze studiów na ASP w Krakowie i wraz z Konradem Nałęckim, potem znanym reżyserem przeniósł się do Łódzkiej Filmówki. Rozpoczął nowy etap życia. Przeniosła się też Gabriela Obremba, przyjechała do Warszawy, gdzie studiowała drugi kierunek — uczyła się śpiewu na Akademii Muzycznej. Miała piękny sopran. W 1957 wzięła udział w Międzynarodowym Konkursie Śpiewaczym w Holandii i zdobyła wyróżnienie. Nie wiadomo, czy związek z Andrzejem Wajdą w ogóle by przetrwał, gdyby nie determinacja zakochanej Gaby. To ona zrobiła wszystko, by doszło do ślubu, który wzięli w grudniu 1951 roku. „Andrzej był moją pierwszą wielką miłością" – powiedziała po latach w "Przekroju". Kim była Gabriela Obremba? Zapomniana artystka i pierwsza żona Andrzeja Wajdy Gabriela Obremba zrobiła karierę jako malarka. Na początku malowała zdeformowane ludzkie postacie, potem abstrakcje. Brała udział w słynnej wystawie Młodej Polski ej Plastyki w warszawskim Arsenale, w 1955 roku. W końcu lat 50. miała już wystawę indywidualną. Dzisiaj jej abstrakcyjne obrazy pojawiają się czasem na aukcjach. Jej pierwszy mąż nie wybrał jednak żadnego jej obrazu do galerii swoich ulubionych prac ( można je zobaczyć na stronie Andrzeja Wajdy.) Trzeba jednak dodać, że ulubione obrazy wybierał głównie spośród klasyków: Matejki, Malczewskiego, Brandta, Weissa. Andrzej Wajda zadebiutował jako samodzielny reżyser w 1954 roku filmem „Pokolenie”, od razu zauważonym i głośnym. Grali w nim m.in., Jan Łomnicki, Tadeusz Janczar, Zbigniew Cybulski, Roman Polański. Kolejne filmy „Kanał” oraz „Popiół i diament” przyniosły mu nagrody i międzynarodową sławę. Zobacz też: "Była kobietą nieskończenie delikatną". Historia miłości Andrzeja Wajdy i jego drugiej żony, Zofii Żuchowskiej <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgftPju6-06f1e69.jpg" width="1600" height="1875" alt="Warszawa, 1966. Rezyser Andrzej Wajda (L) podczas bankietu z okazji wreczenia nagrod "Zlotych Kaczek" przyznawanych przez tygodnik "Film". Druga z prawej: aktorka Beata Tyszkiewicz.,Image: 429280530, License: Rights-managed, Restrictions: *** Uwaga! Zakaz uzycia w reklamie. Zakaz przetwarzania i fotomontazu. Cena minimalna na publikacje online 50,00 PLN ***, Model Release: no, Credit line: archiwum Filmu / Forum" title="Zlote Kaczki, 1966" /> <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgDso5xg-9385afa.jpg" width="1602" height="1600" alt="Uwaga! Zdjecia unikatowe. Cena minimalna do internetu 50 pln. W celu ustalenia ceny pozostalych publikacji prosimy o kontakt z Agencja Wyborcza.pl 1959 WARSZAWA GALERIA KRZYWE KOLO . WYSTAWY MALARSTWA URSZULI BROLL I MARII OBREMBY. WINCENTY SLIWINSKI ART. MALARZ I MARIA OBREMBA TR 452 CD 12" title="KOLEKCJA TADEUSZA ROLKE LATA 60" /> Miłość i małżeństwo Gabrieli Obremby i Andrzeja Wajdy. Jak się poznali? Historia ich związku Małżeństwo Andrzeja Wajdy i Gabrieli Obremby trudno uznać za udane. Andrzej Wajda żył osobnym życiem, zdradzał żonę, w 1959 roku poznał malarkę Zofię Żuchowską. W trzy miesiące po rozwodzie brał już drugi ślub. Ten związek przetrwał także kilka lat. Reżyser zakochał się w pięknej Beacie Tyszkiewicz. I tak, jak w przypadku poprzedniego związku, w tym samym roku rozwiódł się i ożenił. Miłością życia reżysera stała się jednak dopiero czwarta żona - Krystyna Zachwatowicz, byli parą w życiu prywatnym i artystycznym przez 42 lata! Andrzej Wajda nie wspominał chyba najlepiej swoich pierwszych decyzji o małżeństwie. Kiedy doradzał Danielowi Olbrychskiemu, jednemu ze swoich ulubionych aktorów, wspominał: "Ja byłem od młodości uwikłany w najrozmaitsze układy rodzinne i uczuciowe, chciałem, by Olbrychski tego uniknął. Przynajmniej w okresie, kiedy dopiero kształtowała się jego artystyczna osobowość. Powinien być wolny i czekać na to, co mu zaczęło spadać z nieba". Zobacz też: Krystyna Stypułkowska zadebiutowała u Wajdy w "Niewinnych czarodziejach". Jak potoczyło się jej życie? Andrzej Wajda i Gabriela Obremba Gabriela Obremba mieszkała w Warszawie, brała udział w wielu wystawach. W 1969 roku przeżyła tragedię, kiedy na raka mózgu zmarła w ciągu paru tygodni jej siostra Maria, żona Sławomira Mrożka. To był szok dla rodziny i zrozpaczonego jej odejściem męża. Gabriela sprowadziła prochy siostry z Berlina do Katowic dopiero w 1989 roku. Bo dopiero wtedy można to było zrobić. Sama zmarła w 1997 roku. Spoczywają razem na cmentarzu przy ulicy Francuskiej w Katowicach. Andrzej Wajda zmarł w 2016 roku, został pochowany na Cmentarzu Salwatorskim w Krakowie.
To przez Barbarę Wrzesińską powstał wielki przebój Przybory. Ich romans miał sekret, o którym mało kto wie
Jeremi Przybora był oczarowany Barbarą Wrzesińską od pierwszych spotkań. Ich romans pełen był namiętności, zazdrości i niedopowiedzeń. To właśnie z tej historii narodziła się słynna piosenka, którą do dziś zna cała Polska.
Barbara Wrzesińska była jedną z najładniejszych polskich aktorek. Miała ogromne powodzenie. Kalina Jędrusik, która dzieliła z Barbarą garderobę w Teatrze Współczesnym w Warszawie, od razu zwróciła na nią uwagę. I to ona powiedziała Jeremiemu Przyborze, że Barbara warta jest, by ktoś ją odkrył dla telewizji. Przybora się zgodził. Spotkania szybko zmieniły się w randki. Jeremi Przybora namawiał aktorkę do zaśpiewania piosenki w Kabarecie Starszych Panów. „Ale ja nie śpiewam”, powiedziała Barbara Wrzesińska. „Jak to, tak w ogóle?” zapytał Przybora. „No wie pan, jeśli już to na imieninach i po kilku kieliszkach wina”, odpowiedziała kokieteryjnie młoda aktorka (cytuję za książką Marii Wilczek-Krupy: "Żuan Don. Biografia Jeremiego Przybory", wyd. Znak, 2023). Barbara Wrzesińska była nie tylko ładna, ale i zdolna. Do Szkoły Teatralnej zdała brawurowo, mając siedemnaście lat. Nie skończyła jej, bo szybko ściągnął ją do siebie, do Teatru Współczesnego teatralny guru Erwin Axer. Barbara Wrzesińska: kobieta w boa W Kabarecie Starszych Panów Barbara Wrzesińska miała zagrać kobietę, która wpada do pokoju sąsiada najpierw w szlafroczku, a potem, po każdej zwrotce w coraz większym negliżu. Bez szlafroka, w bikini, w samym boa i wreszcie, gdy Starszy Pan spodziewał się ujrzeć ją nagą, miał wejść Michnikowski jako Mężczyzna w Piżamie i złościć się na Przyborę, że mu narzeczoną przeziębi. Bikini Barbara Wrzesińska zrobiła sobie sama z chusteczek do nosa. Dwie splotła na biodrach, a jedną „okryła górę”. Mówiła, że rozbieranie się przed kamerą nie jest dla niej – jako dla aktorki – żadnym problemem. Ale w czasie nagrania trzęsły jej się kolana, co wzruszyło Jeremiego Przyborę. Zobacz też: Krzysztof Komeda kochał swoją żonę Zosię, ale w USA romansował z młodą artystką z Izraela Jeremi Przybora i Barbara Wrzesińska: to było potężne uczucie Spotykali się codziennie, on jej wyznawał, że czekał na nią całe życie. Mówił jej: Jednego razu biegłem po kilka schodów, wysoko, bo zasłonka alkowy się uchyliła i czekała tam na mnie piękna kobieta. I nagle coś mnie zatrzymało i głos w środku powiedział: Jeremi, gdzie ty lecisz? Nie idź tam! Basia się właśnie rodzi! Była od niego młodsza o 23 lata. Ich sytuacja była zupełnie inna, Jeremi Przybora miał już za sobą jedno małżeństwo, a był w drugim, miał dwoje dzieci. Basia była, jak powiedziała biografce Przybory, po prostu smarkata. Uwodziła go, rozchylała usta, mrugała rzęsami. Imponowało jej, że słynny Jeremi Przybora wybrał właśnie ją. Spotykali się w SPATiF-ie, klubie aktora. Czasem Jeremi podjeżdżał pod Współczesny samochodem i brał ją do któregoś z warszawskich lokali. Wrzesińska była bardzo ładna, miała super zgrabną figurę. Jeremi Przybora na pewno mógł się podobać, do tego był dżentelmenem, błyskotliwym, szarmanckim. Jeremi Przybora miał jednak w tym czasie romans z Marią Koterbską Jak pisze Maria Wilczek-Krupa, był bardzo troskliwy dla Basi i dbał o nią jak ojciec. „A czy jej nie zimno, czy się dobrze czuje, czy nie jest zmęczona? Miał oszałamiającą klasę, dobre maniery i nawet w życiu intymnym był świetny – jak skonstatowała aktorka po latach. Zapamiętała też, że mówił do niej: , ona zaś nazywała go , choć dzisiaj trudno jej dociec, dlaczego”. Może przez słabość do francuskiego, że niby de l’or to w czystej postaci złoto. Widywali się prawie codziennie i rozmawiali o wielu osobistych przeżyciach – ona opowiadała o domu i siostrach, on wyznawał prawdę na temat poprzednich miłości”. Nie był to jednak prosty związek. Okazało się, ze Jeremi Przybora, mimo wszystkich uczuć do Barbary Wrzesińskiej zdradził ją z Marią Koterbską. Sam się do tego przyznał. Był przekonany, że Basia ma romans ze Zbigniewem Zapasiewiczem, z którym często tańczyła. Do tego kontakt z ukochaną stawał coraz trudniejszy. Nie odbierała telefonów, nie słyszała dzwonka do drzwi. Kiedy spytał, dlaczego go nie wpuszcza, powiedziała: „No tak, Jeremi. Bo ja się często kąpię”. Że niby szum wody zagłusza dzwonek. Z tej sytuacji wzięła się słynna piosenka: "Już kąpiesz się nie dla mnie w pieszczocie pian/ Nie dla mnie już przy wannie odkręcasz kran/ Już nie dla mnie natryskiem/ Zraszasz czary swe wszystkie/ Wiem, że czeka aż wyschniesz, Już inny Pan”. O samym romansie z Wrzesińską Jeremi Przybora nigdy nie opowiadał. O rozstaniu z nią napisał w drugim tomie Memuarów „Wśród moich nielicznych tekstów o tematyce serio – tych związanych z osobistymi przeżyciami prawie nie ma. Natomiast najdotkliwsze dla mnie rozstanie (pół roku cierpienia) opłakałem piosenką , która chyba nikogo nie przyprawiła o łzy”. Zobacz też: Przyjaźnili się przez całe życie, wspierała go w chorobie. Tak wyglądała relacja Ewy Wiśniewskiej z Wojciechem Młynarskim Jeremi Przybora i Barbara Wrzesińska byli ze sobą ponad dwa lata Rozstali się, gdy Jeremi Przybora przyznał, że jego żona, o której mówił w czasie przeszłym, żyje, jest chora, leczy się w szpitalu psychiatrycznym. Wrzesińska miała swoje zasady, nie chciała romansu z mężem chorej kobiety, jakkolwiek Przybora był atrakcyjnym partnerem. A może była już nim znudzona, wybaczyła mu jedną zdradę, nie chciała wybaczyć tego, że czuła się oszukana. Powodów mogło być wiele. Zaczęła się od niego oddalać. Spotykali się jeszcze przez jakiś czas, ale coraz rzadziej. Odeszła na początku lat 60. Złamała mu serce, ona pierwsza z wszystkich jego kobiet. Do Jeremiego Przybory doszła plotka, że spotyka się z innym mężczyzną. Prosił ją, by wystąpiła w kabarecie, ale odmówiła. Nie chciała nawet użyczyć głosu do piosenki "Już kąpiesz się nie dla mnie". Wróciła, na chwilę, po dłuższym czasie. Gdy się spotykali, nie wracali do tego, co było między nimi. Aktorce zostały po dawnej miłości listy, ale spłonęły w pożarze jej domu w 2017 roku. Jeremi Przybora rozwiódł się z żoną i ożenił ze scenografką Alicją Wirth, byli razem do końca jej życia, do 2000 roku. Dla Jeremiego Przybory śmierć żony była wielką tragedią, przeżył miłość swojego życia o cztery lata. Barbara Wrzesińska zakochała się w Jacku Janczarskim, pobrali się w 1974 roku, był jej trzecim mężem. Ale zostawił ją w początku lat 80. dla Ewy Błaszczyk. Korzystałam z książki Marii Wilczek-Krupy „Żuan Don. Biografia Jeremiego Przybory”, wyd. Znak, 2023 rok.
Józef Kondrat poświęcił się dla ratowania żony. Jedna decyzja zrujnowała mu życie
Jego życie było pełne sprzeczności – wielkiego talentu, trudnych wyborów i bolesnych konsekwencji. Dla jednych pozostał wybitnym artystą o niezwykłej charyzmie, dla innych – postacią naznaczoną cieniem wojennej decyzji.
Wybitny aktor, barwna, niezwykła osobowość. Józef Kondrat urodził się w rodzinie o artystycznych skłonnościach, jego bratem był Tadeusz Kondrat, on sam był natomiast stryjem słynnego Marka Kondrata. Na koncie miał wiele ról, te najsłynniejsze pochodziły z filmów „Hultajska Trójka”, „Strachy” czy „Król Maciuś Pierwszy”. Ale na tym nie koniec. Potrafił również świetnie śpiewać i z powodzeniem występował na deskach teatrów. Do swojego bratanka, Marka Kondrata, mówił: „Słyszałem, że chcesz zostać artystą. Pamiętaj, takim jak twój wielki stryj nie będziesz nigdy, a takim jak twój zasrany ojciec to nie warto” (cytuję za wyborcza.pl). Niestety, jedna decyzja sprawiła, że musiał udać się na artystyczną banicję, zaś jej reperkusje odczuli również inni członkowie rodziny... Kim był stryj Marka Kondrata? Uchodził za aktora wybitnie utalentowanego, jednak w czasie wojny zagrał w filmie „Heimkehr” (Powrót do ojczyzny). To był niemiecki obraz, zrealizowany i wykorzystany do antypolskiej propagandy. Józefa Kondrata spotkała za to infamia, został wyklęty, skreślony z listy znajomych i odsądzony od czci i wiary. Do wspomnień o swoim wujku wracał Marek Kondrat, który czasem sam musiał się tłumaczyć z przeszłości bliskiego kuzyna. Jakie były losy Józefa Kondrata? Urodził się w wielodzietnej rodzinie w Przemyślu. Jego ojciec Michał Kondrat był uczestnikiem Powstania styczniowego, pochodził z Litwy, prowadził karczmę „Hulaj Pole” koło Klebanówki, potem miał karczmę w mieście, we własnej kamienicy. Józef i najmłodszy w rodzinie Tadeusz (ojciec Marka) mieli zdolności aktorskie, pierwsze kroki na scenie stawiali w amatorskim Teatrze Fredreum mieszczącym się Przemyślu, na zamkowym wzgórzu. Józef Kondrat w liście do przyjaciela Mieczysława Malca opisywał, jak bardzo ukształtowało go Fredreum – „Młodość! Pamiętam jak za 10 centów stawaliśmy się posiadaczami biletu na studenckim parterze, by uczestniczyć w każdej premierze Fredreum. Wychodziłem po przedstawieniu jak urzeczony, a potem długo... nie mogłem zasnąć”. Wspominał czasy, gdy zaglądał do knajpki, w której grał na pianinie jego przyjaciel. A on sam śpiewał tam pieśni neapolitańskie. Z kolei Marek Kondrat opowiadał w rozmowie z „Gazetą Wyborczą”, że poszedł w ślady ojca i stryja, choć po latach okazało się, że najbliżej mu do Dziadka Michała i jego karczmianych korzeni. Józef Kondrat jeszcze przed wojną grał we Lwowie, Poznaniu, Warszawie. Współpracował ze słynnym Leonem Schillerem, który zachwycał się nim jako aktorem. Podkreślał, że Józef był wolny od „teatralnych sztamp”. Zobacz też: Barbara Bittnerówna była największą polską primabaleriną. Mówiono o niej „niepowtarzalna” Józef Kondrat: poświęcił się dla ratowania żony Jeszcze przed wojną spotkał Gustawę Błońską, zwaną Gutą. Była reżyserką, aktorką – choć aktorstwo studiowała na wydziale przy Konserwatorium, i siostrą aktorki Diany Blumenfeld. Zakochali się w sobie z Józefem i pobrali w latach 30. Wspólnie grali. Ich szczęśliwe życie przerwała wojna. Guta musiała się ukrywać. Józef w 1940 roku zagrał w niemieckim filmie „Heimkehr”. Razem z nim wystąpili Hanna Chodakowska, Bogusław Samborski, Michał Pluciński, wielu innych odmówiło. Trzy lata po premierze aktorzy grający w filmie zostali skazani przez władze podziemne na infamię, czyli zhańbienie, utratę dobrego imienia. Józef Kondrat chciał się zrehabilitować, walczył w partyzantce, ukrywał się po lasach, ale nie to zostało mu zapamiętane. „Mój stryj nie był zdrajcą” - tłumaczył go po latach Marek Kondrat. W filmie wystąpił ze względu na żonę Żydówkę, kochał ją ponad życie i chciał ochronić. To się udało, w 1942 roku razem wyjechali z Warszawy do Hrubieszowa, Guta wojnę przeżyła. Józef Kondrat po wojnie został rozgrzeszony przez środowisko aktorskie, nie miał zakazu występowania. Ale nie zrobił już takiej kariery, jak mógł. Dołożył się do tego jego trudny charakter, kłopoty z alkoholem. Józef Kondrat: praca na scenie, rodzina Józef Kondrat był aktorem całym sobą i przez całą dobę. Grał m.in w Teatrze „Współczesnym” w „Ludowym”, „Komedii”. Krążyło o nim wiele anegdot. Jedną z nich opowiadał sam Marek Kondrat w rozmowie „Wszystko, co najważniejsze” w „Gazecie Wyborczej”. Aktor wspominał, że Józef wypuszczał się na tzw. trzydniówki. „Guta go wszędzie wtedy szukała. Raz poszedł do Współczesnego, w gabinecie dyrektora usiadł w fotelu i mówi do Axera: ''Erwin, zaangażuj Gutę, ona tę budę na nogi postawi''. I Erwin to znosił cierpliwie, drzwi się w pewnym momencie otwierały, Guta wsadzała głowę i prosiła: ''Józiu, chodź do domu''. On patrzył najpierw na nią, potem na Erwina i puentował: ''Chryste Panie, jak ja nienawidzę tej rasy''. Z rodziną Marka Kondrata, czyli ze swoim bratem i bratankiem miał raczej okazjonalny kontakt. Przychodził na święta. Bratanek woził go, bo stryj nie uznawał miejskiego transportu, uważał, że aktor tej klasy nie może jeździć autobusem. Nosił raglan (płaszcz z szerokim krojem rękawów), na który zarzucał biały szal. Mieszkał na warszawskim Mokotowie, w mieszkaniu miał swój portret w stroju Stańczyka. Był charakterystyczną postacią. Marek Kondrat wspominał także, jak jego wuj, przychodząc do nich już na podwórku śpiewał donośnie, „sąsiadki natychmiast do okien podchodziły, a on, przekraczając próg domu, z nikim się nie witał, choć wszyscy, włącznie z Gutą, czekali od godziny przy zastawionym stole. Udawał się prosto do drzwi kuchennych, ja za nim, bo oka z niego nie spuszczałem, i on do mnie: ''Powiedz, smyku, gdzie matka trzyma szpagatówkę? Nalej stryjowi''. Ja wyciągam taki kieliszeczek mały. ''Ale nie żartuj, stryj jest poważnym człowiekiem''. Kazał mi wyjmować szklankę, napełniał ją do połowy, a następnie prosił o cukier. Wsypywał go do szpagatówki, mieszał i edukował: „Wiesz, synu, co to jest? Glukoza!”. Po tym wszystkim wchodził do pokoju i odbywał katorgę spotkania rodzinnego, zwykle nie trwało to długo. Guta patrzyła na niego z politowaniem. On nie cierpiał wszystkich dookoła. W pewnym momencie komunikował, że natychmiast musi wychodzić do teatru, i znikał na następne trzy dni”, wspominał Marek Kondrat. Zobacz też: Karen Blixen: jedna z najwybitniejszych duńskich pisarek oddała swoje serce Afryce Józef Kondrat miał wielu wielbicieli, bo był świetnym, wybitnie utalentowanym aktorem. Widzowie teatralni pamiętali go ze spektaklu „Czekając na Godota” w Teatrze Współczesnym w Warszawie, grał u Jerzego Antczaka, Erwina Axera, Jerzego Gruzy. Ale gdy w czerwcu 1973 roku zmarła nagle jego ukochana żona, Gustawa Błońska, z którą przeżył niemal całe dorosłe życie, jego świat się zawalił. Rozumiała go jak nikt, wybaczała skłonności do alkoholu, wybryki, tolerowała jego wybujałe ego. On nie mógł się pogodzić z jej odejściem, do końca. Ten nadszedł zresztą dosyć szybko. Przyplątały się choroby, zmarł rok po żonie - 4 sierpnia 1974 roku. Czytaj też: Zostawił ją dla innej, do końca życia tego żałował. Małżeństwo Joanny i Stanisława Jędryków trwało zaledwie 5 lat
Bardini kochał się w Kwiatkowskiej, ale ona go nie wybrała. Życie spędził u boku innej kobiety
Aleksander Bardini był dla wielu mistrzem i autorytetem, ale o własnych uczuciach mówił rzadko. Niewielu wiedziało, że jako młody student stracił serce dla Ireny Kwiatkowskiej. Ta historia niespełnionej miłości wraca dziś ze szczególną siłą.
Aleksander Bardini, zwany przez przyjaciół Saszą albo Saszutkiem, był wybitnym aktorem, reżyserem, pedagogiem, autorytetem w środowisku teatralnym. Instytucją. Był człowiekiem wielkiej wiedzy, kultury, uroku. Grał w wielu filmach, m.in. „Bez końca” i „Dekalogu” Krzysztofa Kieślowskiego, „Korczaku” Andrzeja Wajdy, „Spirali” Krzysztofa Zanussiego, „Gorgonowej” Janusza Majewskiego. Był reżyserem wielu spektakli, m.in. wspaniałych „Trzech sióstr” Czechowa, które przeszły do historii Teatru Telewizji. W latach 70. ogromną popularność przyniósł mu wymyślony przez Mariusza Waltera program „Spotkania z Aleksandrem Bardinim”. Był podobny do późniejszego „Idola”, czy „Mam talent” – młodzi ludzie prezentowali się przed kamerą, a Bardini udzielał im rad, oceniał. Profesor zaczął być rozpoznawalny na ulicy, Witold Filler pisał: „Na Mikulskiego pokazywano w tramwaju palcami: - na Bardiniego pokazują: ”. Aleksander Bardini wychował wiele pokoleń aktorów, od Franciszka Pieczki i Wiesława Gołasa, po Krystynę Jandę, Joannę Szczepkowską, Sławomirę Łozińską. Mówił im prawdę, oceniał ich przenikliwie, tak, by zdawali sobie sprawę ze swoich atutów i niedostatków. Znany był z tego, że nie opowiadał o swoim życiu. Agnieszka Osiecka wspominała, że Aleksander Bardini: „mówił, mówił, mówił, ale nigdy o tym, co go naprawdę bolało. Był bardzo towarzyski, a jednocześnie chodził własnymi drogami. Mówił: należę do mniejszości, która z niczego się nie musiała wypisywać, ponieważ nie widziała konieczności zapisywania się”. Aleksander Bardini i Irena Kwiatkowska: historia relacji „Saszka mówił, że wpierw uważał mnie za uczciwą, zdolną i miłą gęś, a teraz zostawia uczciwą i zdolną, ale wykreśla gęś, a dodaje inteligentną i mogącą być szkodliwą", pisała Irena Kwiatkowska o Aleksandrze Bardinim (cytat za: Marcin Wilk „Kwiatkowska. Żarty się skończyły”). Jako młody chłopak Bardini kochał się w Irenie Kwiatkowskiej, koleżance ze studiów aktorskich. Irena była o rok starsza, ale studiowali razem w Państwowym Instytucie Sztuki Teatralnej (dyplom zrobili w 1935 roku). Bardzo mu się podobała. Ona pisała w „Dzienniku”, że jest „sympatycznym żydowskim kawalerem, tęgim dość, ale bardzo inteligentnym”. Wzruszał ją, gdy grał na skrzypcach, „beczałam”, opowiadała. „Przez tę swoją naprawdę wielką umysłowość zdobył sobie ogólne poważanie i sympatię, nie wyłączając Zelwera (Aleksandera Zelwerowicza), który to w głos oświadcza" (za Marcin Wilk "Kwiatkowska. Żarty się skończyły"). Lubiła go, ale nie brała pod uwagę, że może być jej chłopakiem. Poza tym była skupiona na nauce. A on zapraszał ją na randki. „Udawała, że mnie nie dostrzega. A była najzdolniejszą studentką na roku, więc owo udawanie przychodziło jej bez problemu” - żartował Bardini po latach. Wspominał, że Irena Kwiatkowska traktowała go z góry i z pobłażliwością. „Tak traktowała wszystkich starających się o jej względy”. Może to miłosny zawód sprawił, że choć podziwiał ją jako aktorkę, tylko raz wspólnie pracowali — w 1972 roku przy musicalu „Jeszcze Dulska”. To była jedna z najlepszych ról Ireny Kwiatkowskiej. Aleksander Bardini mówił, że jest świetną aktorką, ale on nie na nią pomysłu, dlatego jej nie angażuje. Przez wiele lat mijali się, rozmawiali zdawkowo. Zaprosił ją jednak na swój jubileusz 60-lecia pracy artystycznej w 1994 roku. Miał wtedy 81 lat, zmarł rok później. Ona przeżyła go o 16 lat. Czytaj także: Hollywoodzkim amantem został dzięki pierwszej żonie. Clark Gable żenił się pięć razy, prawdziwie kochał tylko jedną kobietę Kim był Aleksander Bardini? Dorastanie, rodzina Aleksander Bardini urodził się w Łodzi w listopadzie 1913 roku. Był synem Józefa i Marii Bardynich (potem nazwisko ich syna zmieniono w urzędzie na Bardini i tak już zostało). Ojciec był kucharzem, prowadził jadłodajnię, która cieszyła się sporym powodzeniem. Jego rodzinie dobrze się powodziło, wyjeżdżali do Ciechocinka, Sasza chodził do prywatnego gimnazjum. Miał idealny słuch i talent muzyczny - grał na skrzypcach, występował w dobrej orkiestrze Towarzystwa Literacko-Muzycznego „Hazomir”. Ojciec chciał jednak, by został dentystą. Jego syn pojechał nawet do Warszawy, do umówionego profesora, który miał mu pomóc w przygotowaniu się do egzaminów. Nie doszedł do jego mieszkania, bo poszedł prosto do Państwowego Instytutu Teatralnego. Obmyślał, jak wytłumaczy się rodzicom, Ale teatr go przyciągał, wiedział już, że jeśli nie zda, pójdzie do pracy jako goniec w teatrze, w zamian za możliwość uczestniczenia w próbach. Ale zdał, właściwie z marszu. Jeszcze przed wojną zadebiutował jako aktor i skończył reżyserię. Aleksander Bardini: kim była jego żona? W 1939 roku Aleksander Bardini wyjechał do Lwowa, licząc, że tam będzie bezpieczniejszy. Utrzymywał się z gry na skrzypcach, pracował w lwowskim radio. Potem dojechali do niego do Lwowa rodzice - Józef i Maria. W 1941 roku do miasta weszli Niemcy, rodzina trafiła do getta. Ojciec i mama Aleksandra Bardiniego zginęli rok po roku. W 1943 roku w jednej z ostatnich akcji likwidacyjnych w getcie w Grodnie zginęła siostra aktora - Irena, jej mąż i dziecko. Aleksander Bardini pracował jako sanitariusz w żydowskim szpitalu, na chirurgii. Nigdy nie opowiadał, co tam widział i co przeżył. Udało mu się uciec na aryjską stronę, ukrywał się we Lwowie przy ulicy Zybilikiewicza u sióstr Heleny (po mężu Rudzińskiej), Józefy (po mężu Późniak) i Julii Aftanasow. W ich mieszkaniu zrobiono kryjówkę dla Bardiniego, gdy ktoś przychodził, chował się w niej, i siedział tam w kucki, bo inaczej nie można się było zmieścić. Podczas tych dramatycznych lat między Aleksandrem Bardinim a starszą o osiem lat Julią Aftanasow narodziło się uczucie. W kwietniu 1945 roku wzięli ślub, w sierpniu urodziła się ich córka Maria, zwana Maliną. Jedyne i najdroższe dziecko Bardiniego. W przyszłości zostanie redaktorką, będzie pracować dla stacji TVP. Jeszcze w końcu wojny zaopiekowali się znalezionym w lesie chłopcem Icchakiem Schichorem. Aleksander Bardini spotkał się z nim po wojnie, dopiero w latach 90., ich dawny podopieczny mieszkał w Izraelu, był nauczycielem historii. Trudno powiedzieć, na ile Aleksander Bardini i jego żona byli tak naprawdę dobrani. Profesor w latach 50. poznał w Berlinie Wschodnim bliską współpracowniczkę słynnego Bertolda Brechta — Käthe Rülicke. Zakochali się w sobie, ale Bardini nigdy nie zostawił żony. Käthe pisała do niego: „Gdybym poznała Cię tylko w ciągu jednego wieczoru w Bristolu, miałabym odwagę pisać do Ciebie długie, miłosne listy przez cały rok. Nawet przez drugi, jeżeli widywałabym się z Tobą czasem w restauracji, taksówce, na zakupach, na kawie, w pokoju hotelowym. A w trzecim roku postawiłabym wszystko na jedną kartę…”. Koleżanka Bardiniego, aktorka Ludwika Castori, tak opisywała jego związek z żoną: „Sasza, odkąd go pamiętam, zawsze był sam, bez rodziny, bez domowego ciepła. Dom stworzyła mu dopiero pani Julia, u której mieszkał we Lwowie, otoczyła go niemal matczyną opieką, wprost łaknął tego. Cóż, gdy wojna zmieniła ten dom w więzienie. Jego żona jest osobą niezwykle skromną, za co ją bardzo ceniłam i cenię, a Saszę za okazywany jej szacunek, za to, że ich związek przetrwał tyle lat” (oba cytaty za Agnieszka Modrzejewska - „SASZA, czyli opowieść o Profesorze Aleksandrze Bardinim – pedagogu, reżyserze, aktorze (1913-1995). Aleksander Bardini i Julia Aftanasow: historia miłości Julia Aftanasow dzieliła z Aleksandrem Bardinim nie zawsze łatwe życie. W końcu lat 40. po pogromie kieleckim wyemigrowali z Polski. Pojechali do Kanady, Aleksander Bardini pracował tam fizycznie w firmie kuśnierskiej i fabryce lamp. W 1950 roku wrócili do kraju, Bardini dostał pracę w Teatrze Polskim, potem był dyrektorem Teatru Ateneum. Zrealizował też wiele spektakli operowych. Zaczął wykładać w warszawskiej Szkole Teatralnej. „Niczym Sokrates przemierzał korytarze szkoły teatralnej, z nieodłącznym papierosem, otoczony zawsze grupą zafascynowanych nim studentów. Opowiadał im anegdoty, ale też mówił rzeczy bardzo poważne — wspominała wychowanka prof. Bardiniego Sławomira Łozińska. - Po latach wiele z tych rzeczy okazała się profetyczna: że „pani nigdy to się nie uda”, „pana nie będą lubili”, „pan będzie brzydki, ale mądry”, a „pani dojrzeje do tej roli za 20 lat”, mówiła aktorka w Polskim Radio. Wcześnie zaczął chorować, w 1974 roku przeszedł zawał, dziesięć lat później wycięcie nerki. Starał się spokojniej żyć, rzucił palenie. Zmarł na wylew w 1995 roku. Został pochowany na warszawskich Powązkach, w katakumbach, na prośbę córki pogrzeb miał charakter katolicki. Andrzej Łapicki, który przemawiał na pogrzebie, mówił: „Byłeś sędzią, sędzią sprawiedliwym, ale surowym, byłeś ostatnim Sprawiedliwym w tej naszej teatralnej Sodomie” Zobacz też: Stanisław Grochowiak był jednym z najlepszych polskich poetów okresu powojennego. Przez lata kochał dwie kobiety Korzystałam z tekstu: Agnieszka Modrzejewska - „SASZA, czyli opowieść o Profesorze Aleksandrze Bardinim – pedagogu, reżyserze, aktorze (1913-1995)”.
Z pałacu do więzienia do więzienia – nieznana historia przyjaciółki byłej księżnej Sarah Ferguson
Sarah Ferguson znów trafiła na pierwsze strony gazet. Tym razem jednak nie z powodu doniesień o jej relacji z Jeffreyem Epsteinem czy poważnych problemów jej byłego męża, księcia Andrzeja. Tym razem rozgłos przyniósł jej serial "The Lady". To opowieść o Jane Andrews, garderobianej i przyjaciółce Ferguson, która ma na koncie wyrok dożywocia za brutalne zabójstwo partnera.
Sarah Ferguson nie ma szczęścia do ludzi. Źle wybrała męża, bo choć ślub z księciem Andrzejem był dla niej przepustką na królewski dwór, to z czasem przysporzył jej wielu problemów. Ale źle dobierała sobie też znajomych. I nie chodzi tylko o Jeffreya Epsteina, z którym wymieniała intymne wiadomości, które dziś ją kompromitują. Kłopotliwą znajomość Ferguson zawarła też wcześniej, zatrudniając jako swoją garderobianą niejaką Jane Andrews. Ich relacja z czasem przerodziła się w przyjaźń. Niewygodną dziś dla Fergie, o czym przypomina oparty na faktach serial "The Lady". To opowieść, która zaczyna się jak baśń o biednej dziewczynie, która trafia pod opiekę księżnej. Finał jest jednak mało baśniowy. Sarah Ferguson i dziewczyna, która marzyła o wielkim świecie Jane Andrews urodziła się w 1967 roku w Cleethorpes i wychowała w biednej rodzinie w Grimsby. Po latach wspominała, że w dzieciństwie często była głodna, bo jej rodzicom brakowało nawet na chleb. To odbiło się na jej psychice. Jako nastolatka zmagała się z zaburzeniami odżywiania i depresją, próbowała nawet odebrać sobie życie. Miała też marzenie. Chciała żyć w luksusie, który znała tylko z kolorowych magazynów. Przepustką do tej lepszej rzeczywistości miała być moda. Jane skończyła szkołę projektowania ubrań, zatrudniła się w firmie "Marks&Spencer" i czekała na swoją szansę. Zobacz także: Była ofiarą nagonki brukowców. Dziś jest filantropką. Tak wygląda życie Sarah Ferguson Wydawało się, że los się do niej uśmiechnął. W 1988 roku, gdy odpowiedziała na ogłoszenie w magazynie „The Lady”. Szukano osobistej garderobianej dla „zapracowanej matki”. Na odpowiedź czekała miesiącami. Ale w końcu nadeszła. A matką z ogłoszenia okazała się księżna Sarah Ferguson. Cztery dni po rozmowie kwalifikacyjnej Jane rozpoczęła pracę na książęcym dworze. Być, jak księżna Między kobietami szybko narodziła się bliska relacja. Jane towarzyszyła księżnej w podróżach, bywała w pałacu w Balmoral, rozmawiała z księżną Dianą. Dla niej, dziewczyny z biednej rodziny, która w dzieciństwie mieszkała w domu bez łazienki i często przymierała głodem, ta nagła kariera była więcej niż spełnieniem marzeń. Dlatego robiła wszystko, aby pasować do nowej roli: miesiącami ćwiczyła akcent, by nikt nie rozpoznał w niej dziewczyny z robotniczej rodziny i nie wyśmiewał jej wymowy. Sarah Ferguson w dedykacji do swojej książki nazwała Jane osobą, „której lojalność i życzliwość nie znają granic”. Zaczęła też żartobliwie mówić o niej „Lady Jane”. Z czasem jednak obserwatorzy zauważyli coś niepokojącego – Andrews zaczęła kopiować swoją pracodawczynię. Naśladowała sposób mówienia, przefarbowała włosy na rudy kolor, przejęła styl ubierania i maniery. Dla jednych była to naturalna adaptacja do nowego świata. Dla innych – obsesja. Bajka o Kopciuszku, ale bez happy endu W 1997 roku Jane została zwolniona. Oficjalnie z powodu cięć budżetowych po rozwodzie Sarah Ferguson. Nieoficjalnie – mówiło się o romansach i napięciach paniami. Podobno Jane romansowała z toskańskim arystokratą, hrabią Gaddo della Gherardesca, który miał być też kochankiem księżnej. Do tego doszła jeszcze sprawa kradzieży walizki z biżuterią, którą miała opiekować się Jane. Walizka się odnalazła, schwytano złodzieja, ale cień podejrzeń pozostał. Dla Jane Andrews był to cios. Praca dla księżnej była całym jej życiem, o czym sama mówiła. Po odejściu z dworu zaczęły się problemy emocjonalne, terapia, antydepresanty. Napady agresji. Z trudem znalazła nową pracę. Przez jakiś czas zatrudniła się w luksusowym salonie jubilerskim, który należał do Theo Fennella – ojca reżyserki „Wichrowych wzgórz” Emerald Fennell. Wkrótce w jej życiu pojawił się bogaty biznesmen – Thomas Cressman. Czytaj również: „Masz krew na rękach”, wykrzyczała jedna do drugiej. Księżne ostro pokłóciły się o Dianę "Zabójcza garderobiana Fergie" Relacja z Cressmanem szybko stała się obsesją. Jane marzyła o ślubie, ale on nie miał takich planów. Jane pragnęła za wszelką cenę wrócić do statusu bogatej kobiety z wyższych sfer. Wyobrażała sobie szczegóły – suknię ślubną, nazwisko, dzieci. Podczas wspólnych podróży na Lazurowe wybrzeże, gdzie Cressman miał posiadłość, wracała do tematu oświadczyn i zaręczynowego pierścionka. Ale on powiedział, że nigdy się z nią nie ożeni. Pierścionka nie będzie. Odkrycie maili do innej kobiety stało się dla Jane dodatkowym upokorzeniem. We wrześniu 2000 roku, po gwałtownej kłótni, Andrews zaatakowała śpiącego partnera kijem do krykieta, a następnie zadała mu śmiertelne rany nożem. Uciekła. Została odnaleziona nieprzytomna po przedawkowaniu leków. Twierdziła, że była ofiarą przemocy, ze Thomas gwałcił ją i zastraszał. Ława przysięgłych uwierzyła jednak prokuratorowi - jego zdaniem była to brutalna zemsta za odrzucenie. Cressman znany był jako łagodny i spokojny człowiek, nie pasował do obrazu, który stworzyła Jane. Ostatecznie sędzia Michael Hyam skazał ją w 2001 roku na dożywocie. Media ochrzciły ją „Zabójczą garderobianą Fergie” i „Fatal Attraction Killer” - mordercą z "Fatalnego zauroczenia". Jane odbywała karę w Bullwood Hall, potem w więzieniu otwartym East Sutton Park, z którego uciekła. Zwolniona warunkowo w 2015 roku, wróciła do więzienia po oskarżeniu o nękanie byłego partnera. Wyszła na wolność w 2019 roku, ale dostała nadzór kuratora. Dziś żyje pod zmienionym nazwiskiem. Dwa słowa o serialu „The Lady” Do tej historii wraca czteroodcinkowy serial ITV "The Lady", za którym stoją twórcy "The Crown". W rolę Jane wciela się Mia McKenna-Bruce, a Sarah Ferguson gra Natalie Dormer. Produkcja, inspirowana prawdziwymi wydarzeniami, pokazuje drogę Jane Andrews – od dziewczyny z prowincji, przez królewskie salony, aż po salę sądową. Opowieść jest częściowo fabularyzowana. Rodzina Thomasa Cressmana obawia się , by serial nie przysłonił prawdy o tragedii. Historia Sarah Ferguson i Jane Andrews pozostawia pytania. Czy była to szczera przyjaźń dwóch kobiet z różnych światów? Czy raczej relacja, w której jedna próbowała stać się drugą i zrealizować swoje życiowe cele. To opowieść o kompleksach, ambicji i obsesji, która wymknęła się spod kontroli. Bajka o awansie społecznym, która zmienia się w kronikę zbrodni. A cień tamtej przyjaźni do dziś powraca – w nagłówkach gazet i na ekranie. Sama Sarah Ferguson ma tak fatalną opinie z powodu jej powiązań z Jeffreyem Epsteinem, że grająca ją Natalie Dormer zapowiedziała, że w obliczu skandalu w królewskiej rodzinie rezygnuje z honorarium za serial. Postanowiła przekazać gażę na cele charytatywne. Odmówiła też brania udziału w promocji "The Lady".
Kiedyś była córeczką tatusia, jakiś czas temu nazwał ją publicznie "diabłem". Dlaczego Miley Cyrus oddaliła się od ojca?
Jej bunt był spektakularny, głośny i bezkompromisowy. Ale za sceniczną prowokacją Miley Cyrus kryła się także osobista historia – pęknięcie w relacji z ojcem, które zbiegło się z rozwodem rodziców i bolesnymi słowami wypowiedzianymi publicznie.
Miley Cyrus od lat udowadnia, że nie zamierza spełniać cudzych oczekiwań. Najpierw zerwała z wizerunkiem „złotej dziewczynki Disneya”, później zaczęła głośno mówić o wolności, tożsamości i prawie do bycia sobą. Jej artystyczna rewolucja była jednak tylko częścią większej zmiany. Gdy w 2022 roku rozpadło się małżeństwo jej rodziców, bunt nabrał osobistego wymiaru. Miley stanęła po stronie matki, a relacje z ojcem – niegdyś bliskie i oparte na wspólnej muzyce – uległy wyraźnemu ochłodzeniu. Dziś ta historia to nie tylko opowieść o popkulturowej transformacji, lecz także o rodzinnej lojalności, rozczarowaniu i cenie niezależności. Miley Cyrus: bunt przeciwko ojcu Miley Cyrus to jedna z ikon buntu amerykańskiej popkultury. Jej wizerunek i kariera to nade wszystko przykład świadomego łamania schematów i odwagi wizerunkowych zmian. W początku lat dwutysięcznych stała się słynna jako Hannah Montana, grzeczna nastoletnia idolka. Złota dziewczynka Disneya. Jednak wraz z dorastaniem zaczęła otwarcie odcinać się od tego wizerunku. Jej metamorfoza – zarówno muzyczna, jak i wizualna – stała się formą buntu przeciwko narzuconym oczekiwaniom show-biznesu i opinii publicznej. Album „Bangerz” z 2013 roku i legendarny już singiel „Wrecking Ball” miały pokazać, że jest dorosłą artystką. Miley tak seksualizowała swoje teledyski i koncerty, że krytyk „The Guardian” napisał, że robi to wrażenie nawet w epoce posttabu. Młodzi ludzie byli jednak zachwyceni. Bo Miley Cyrus nie wstydziła się być sobą, nawet zjeżdżając na scenę po ogromnym języku. Przekraczała granice, o czym inni tylko marzyli. Jeden z fanów mówił: „Nie lubiłem jej, kiedy była normalna. Uwielbiam ją, kiedy oszalała”. Miley Cyrus, dzisiaj uznana i nagradzana artystka, często zabiera głos w sprawach społecznych, takich jak prawa osób LGBTQ+, wolność jednostki czy akceptacja różnorodności. W ten sposób jej sprzeciw wobec norm ma także wymiar ideowy – jest wyrazem walki o autentyczność i prawo do bycia sobą. Zobacz też: Zbuntowana nastolatka, która dorosła na oczach świata. Życie Miley Cyrus to gotowy scenariusz filmowy Miley Cyrus i Billy Ray Cyrus: jak dziś wygląda ich relacja? Bunt Miley miał także charakter osobisty. W czasie rozwodu rodziców w 2022 roku Miley oddaliła się od ojca, muzyka country Billy’ego Raya Cyrusa. Opowiedziała się po stronie mamy, nazwała ją prawdziwą bohaterką. Była oburzona, gdy ojciec w rozmowie ze swoją nową żoną Firerose nazwał Miley „diabłem” i „skank”, co jest obraźliwym słowem dla kobiety. Obrażał także jej mamę, a swoją byłą żonę Tish. Na rozdaniu Grammy w 2024 roku Miley ostentacyjnie pominęła ojca w podziękowaniach. Wszyscy to zauważyli, w końcu przez lata ojciec i córka byli ze sobą blisko, łączyła ich muzyka, bardzo się kochali. Billy uchodził za dobrego i wspierającego ojca. Dzisiaj ich kontakty nie są proste, bo jednak rozwód i porzucenie rodzinnej trzódki – Miley ma czwórkę rodzeństwa – stanowią istotną cezurę. Poza tym Billy Ray Cyrus jest gorącym orędownikiem Donalda Trumpa, co nie wszyscy akceptują. [...] Czytaj też: „Nie chcę się godzić”. Historia syna, który próbuje wyjść z rodzinnego imperium Cały artykuł do przeczytania w nowej VIVIE!. Magazyn dostępny w punktach sprzedaży od czwartku, 12 lutego.
Jej dramat śledziła cała Polska, nikt nie był w stanie jej pomóc. Dlaczego Agnieszkę Kotulankę pokonały "demony", z którymi zmagała się od młodości?
Miała talent, sławę, powodzenie. Agnieszka Kotulanka miała też przyjaciół, którzy próbowali jej pomóc, gdy w ostatnich latach niszczyła ją straszna choroba. Byli jednak bezradni, mogli tylko bezsilnie patrzeć, jak powoli staje się cieniem dawnej siebie. Dziś mija ósma rocznica śmierci aktorki. I znów powraca pytanie: dlaczego nie udało się uratować Agnieszki Kotulanki?
Jako Krystyna Lubicz z "Klanu" zdobyła sympatię milionów widzów, którzy zapamiętali jej promienny uśmiech, niespożytą energię oraz zaraźliwą pogodę ducha. Grała tam kobietę, która śmiało stawiała czoła wyzwaniom i potrafiła rozwiązać każdy problem. W prawdziwym życiu tak nie było. Polacy, którzy przez lata podziwiali ją w filmach i serialach, ze smutkiem obserwowali jej osobisty dramat. Aktorka, która miała wszystko - talent, popularność, powodzenie, kochające dzieci - przegrała walkę z nałogiem i depresją. Zmarła 20 lutego 2018 roku w wieku zaledwie 61 lat. Dlaczego nikt nie był w stanie jej pomóc? Agnieszka Kotulanka: przeszła do legendy, także jako śpiewająca aktorka Urodziła się jako Agnieszka Kotuła. Pochodziła z podwarszawskiego Legionowa, ojciec był wojskowym, mama prowadziła dom. O aktorstwie marzyła już w liceum. Była absolwentką warszawskiej PWST, związana z teatrem, ceniona za warsztat i wrażliwość. Po szkole grała w bardzo cenionym warszawskim Teatrze Współczesnym, między innymi w głośnym spektaklu „Mahagonny”, u boku Krystyny Tkacz, Stanisławy Celińskiej, Adama Ferencego. Potem związała się z teatrem „Syrena”. Widzowie pamiętają ją nie tylko z „Klanu”, ale też z seriali takich jak „W labiryncie” czy „Na dobre i na złe”. Jednak to rola w najdłużej emitowanej polskiej telenoweli dała jej ogromną rozpoznawalność. Zobacz także: Grali dobrane małżeństwo, za kulisami ich relacje były trudne. Aktor wyjawił prawdę Była nie tylko zdolną aktorką, słynęła też z talentu wokalnego. Występowała w spektaklach muzycznych Wojciecha Młynarskiego i na Festiwalach Piosenki Aktorskiej. Do legendy przeszło wykonanie przez nią piosenki „Przez minutę”, której melodię stanowił walc Des-Dur op. 64 Chopina, zwany minutowym. A słowa napisał do niego Wojciech Młynarski. Warto zobaczyć na Youtubie to wykonanie. Unikała zwierzeń, nie chciała niczyjego wsparcia Z relacji osób z planu i znajomych Agnieszki Kotulanki wynikało, że z czasem stawała się coraz bardziej wycofana. Nie chciała rozmawiać o problemach. Unikała zwierzeń. Kiedy pojawiały się pierwsze sygnały, że zmaga się z uzależnieniem od alkoholu, wiele osób próbowało ją wspierać. Proponowano terapię, leczenie, rozmowę. Ona – jak mówili bliscy – zamykała się w sobie. Powoli odcinała się od ludzi, co nie było winą aktorki, bo wynikało z jej stanu zdrowia i z jej konstrukcji psychicznej. Alkohol stawał się cichym towarzyszem codzienności. Najpierw niewinnie, potem coraz bardziej destrukcyjnie. W przypadku Agnieszki Kotulanki dramat rozgrywał się na oczach środowiska, ale jakby za szybą. O tym jak ciężko było o kontakt z aktorką i rozmowę o jej problemach mówił jej serialowy mąż, Tomasz Stockinger. Czytaj również: Tak ekipa Klanu zapamiętała Agnieszkę Kotulankę: „Była trudna we współpracy, nie dała sobie pomóc" Agnieszka Kotulanka chciała mężczyzny, który opanuje jej demony Była żoną i matką dwójki dzieci. W rozmowie dla „Vivy” mówiła, że marzyła o mężu, który pomoże opanować jej wewnętrzne demony. Miała różne "lęki, traumy, histerie". Z mężem Jackiem Sas-Uhrynowskim byli 12 lat, wyjechali razem w poszukiwaniu nowych możliwości do Kanady. Agnieszka Kotulanka wróciła po dwóch latach, jej małżeństwo przeżywało kryzys, praktycznie nie istniało. Aktorka zdecydowała się na rozwód, który na pewno był dla niej bardzo trudnym przeżyciem. Podjęła rolę samotnej matki dwójki dzieci – syna Michała i córki Katarzyny, które bardzo ją kochały. Odbudowywała aktorską karierę. Czytaj również: Był jedynym mężem Agnieszki Kotulanki. Tak po rozwodzie potoczyło się życie Jacka Sas-Uhrynowskiego Jako kobieta zawsze bardzo się podobała. Krążyły legendy o zakochanym w niej kiedyś Krzysztofie Stelmaszyku. Podobno kochał się w niej już na studiach, a po latach pojechał za nią aż do Kanady. Głośno było także o jej romansie z Pawłem Wawrzeckim. Bardzo się kochali, ale aktor nie chciał zostawić rodziny, przede wszystkim córki chorej na porażenie mózgowe. Gdy został wdowcem i zaproponował Agnieszce Kotulance wspólny dom, ona odmówiła. Podobno bardzo tego żałowała. Na pewno nie czuła się spełniona w miłości, chociaż nigdy nie brakowało jej powodzenia i adoratorów. Samotność i mrok w blasku fleszy Ostatecznie Agnieszka Kotulanka w 2013 roku przestała pojawiać się w „Klanie” . Ekipie bardzo zależało, żeby wróciła. Były pisane różne scenariusze, które później poprawiano ze względu na jej kłopoty osobiste. Ale ostatni raz pojawiła się w „Klanie” w 2014 roku. Była osobą dumną. Nie lubiła mówić o słabościach. Wizerunek silnej, eleganckiej kobiety był jej tarczą. Chociaż w mediach pojawiały się też zdjęcia, na których aktorkę, zaniedbaną, z opuchniętą twarzą, trudno było rozpoznać. Podobno wychodziła na prostą, kiedy 20 lutego 2018 roku dostała udaru krwotocznego, czyli wylewu. Skarżyła się tego dnia na bóle głowy, ale przypisywała je zmianom pogody. Nikt się nie spodziewał, że tak szybko odejdzie. To był szok, nie tylko dla rodziny. Czytaj też: Czy Agnieszka Kotulanka wpadła w alkoholizm przez Pawła Wawrzeckiego? Z zewnątrz jej życie to był sukces, rozpoznawalność, pieniądze, rodzina. W środku: lęk, samotność, może poczucie niespełnienia. Sława nie chroni przed depresją. Popularność nie leczy traum. A pieniądze nie dają odporności na ból. Była aktorką wrażliwą, delikatną, może zbyt kruchą na brutalność życia. Dziś, sześć lat po jej śmierci, łatwo oceniać. Trudniej zrozumieć, jak bardzo musiała cierpieć, Historia Agnieszki Kotulanki to nie tylko opowieść o przedwczesnym odejściu znanej aktorki. To dramat kobiety, która w blasku reflektorów wyglądała na spełnioną, a w ciszy własnego domu toczyła nierówną walkę z wewnętrznymi demonami. Uzależnienie nie jest kaprysem ani moralną słabością. To choroba, która wymaga leczenia, empatii i czasu. Czasem – mimo starań – bywa silniejsza niż wsparcie najbliższych. To smutne, że na jej życiu takim cieniem położył się nałóg. Bo przecież najlepiej byłoby wspominać Agnieszkę Kotulankę z jej najlepszych chwil, z dobrych ról i pięknie zaśpiewanych piosenek.
Gdy Gary Oldman zostawił ją dla młodszej, była bliska załamania. Przetrwała dzięki synowi, którego uważa za najważniejszego mężczyznę życia. Poznajcie Lesley Manville, gwiazdę nowego filmu Kasi Adamik
Brytyjska gwiazda w polskim filmie? To zdarza się niezwykle rzadko. Ale właśnie się zdarzyło, bo do kin wchodzi "Zima pod znakiem wrony" Kasi Adamik. Główną rolę w tej ekranizacji prozy Olgi Tokarczuk gra Lesley Manville. Dziś jest uznaną aktorką z wieloma nagrodami i nominacją do Oscara na koncie. Ale przed laty jej kariera wisiała na włosku. Powodem był jej pierwszy mąż, Gary Oldman, który porzucił ją tuż po tym, jak urodziła dziecko. Po tym ciosie długo nie mogła się podnieść. Przetrwała dzięki mężczyźnie, który do dziś jest największą miłością jej życia.
Polscy widzowie znają ją z serialu „The Crown”, w którym grała księżniczkę Małgorzatę oraz z filmu „Nić widmo”, za rolę w którym była nominowana do Oscara. Teraz mogą poznać ją lepiej. Lesley Manville zagrała bowiem w polskim filmie „Zima pod znakiem wrony”, który właśnie wchodzi do kin. Jest znana, choć nie tak, jak jej były mąż, Gary Oldman. Dziś to jej przyjaciel, ale przez lata był jej największym koszmarem, który niemal zniszczył jej karierę. Lesley Manville aktorka z pięknym głosem Ma imponujący dorobek aktorski, ale o jej życiu niewiele wiadomo. To nie przypadek. Lesley Manville nie lubi opowiadać o sobie, wywiadów udziela rzadko, a gdy już to robi, to unika pytań o sprawy prywatne. Choć była wielokrotnie namawiana na zwierzenia o swoim sławnym mężu, Garym Oldmanie, to dziennikarze nie wydobyli z niej zbyt wielu szczegółów. Chętniej Manville opowiadała o dzieciństwie i młodości, czyli czasach, w których nie chciała być aktorką, bo miała inną pasję. Czytaj także: Synowie gwiazd w najnowszej kampanii Dolce & Gabbana! Tą pasją był śpiew. Lesley, która wychowywała się w niewielkim angielskim mieście Hove, w dzieciństwie chciała być śpiewaczką operową. Już jako ośmiolatka zachwycała głosem, dwukrotnie zdobywając tytuł mistrzyni Sussex w swojej kategorii wiekowej. Śpiewała z siostrą w małych klubach, zarabiając na tym pierwsze funty. Sopranistką jednak nie została. W wieku 15 lat dostała się do prestiżowej szkoły Italia Conti w Londynie – i tam rozpoczęła się droga, która zaprowadziła ją na najlepsze brytyjskie sceny, m.in. Royal Shakespeare Company i Old Vic. Oraz na plan filmowy. Światowe uznanie przyniosła jej rola w filmie Paula Thomasa Andersona „Nic widmo”. Otrzymała za nią nominację do Oscara i BAFTA. Widzowie pokochali ją jako księżniczkę Małgorzatę w serialu „The Crown”, gdzie stworzyła portret kobiety rozdartej między obowiązkiem a pragnieniem wolności. Fani Netlixa znają ją także z głównej roli w ciepłym, baśniowym filmie „Pani Harris jedzie do Paryża”. Lesley Manville i Gary Oldman - historia miłości Początek jej kariery zbiegł się w czasie z początkiem jej wielkiej miłości. Gdy w 1984 roku poznała Gary'ego Oldmana, była młodą aktorką u progu kariery. Połączyło ją uczucie gwałtowne, intensywne, jakby wyjęte z filmowego scenariusza. W 1987 roku wzięli ślub. Ona miała wtedy 31 lat, on 29. Rok później na świat przyszedł ich syn, Alfie. Jednak już trzy miesiące po narodzinach dziecka małżeństwo rozpadło się. Rozstanie było nagłe i bolesne. Gary Oldman stracił głowę dla młodziutkiej Umy Thurman, którą poznał na planie filmu „Stan łaski”. Ślub wzięli w 1990 roku, tuż po tym, jak aktor sfinalizował rozwód z Manvile. Uma Thurman uznała zresztą po latach, że była to totalna pomyłka. "Poznaliśmy się, gdy miałem 18 lat", wspominała w rozmowie z „Vanity Fair” w 1996 roku. "Był o 12 lat starszy. Przeżyliśmy szalony romans, który skończył się tak, jak trzeba. Był moją pierwszą miłością. Nie miałam wcześniej doświadczenia”. Lesley udawała przed rodziną, że nadal jest z mężem To, co dla Thurman było pomyłką, dla Manville było źródłem traumy. Długo nie mogła się podnieść po tym, jak została porzucona. Oldman ranił ją też długo po rozstaniu, gdy w wywiadach mówił o trudności w budowaniu relacji, o intensywnym życia aktora, o małżeństwach, które trwały „dziesięć minut”. W jednym z rozmów bagatelizował znaczenie rozpadu związku z Manville, sugerując, że „nie miało to dla nikogo większego znaczenia”. Dla niej jednak był to moment graniczny. Poczuła się tak, jakby ktoś usunął jej „dywan spod nóg”. Jak mówiła, zawsze myślała o sobie, jako o żonie Gary’ego Oldmana. Ogromnie go kochała. „Zakochaliśmy się w Royal Court Theatre, bawiliśmy się razem wspaniale, kochaliśmy się nawzajem. Pobraliśmy się, zaszłam w ciążę w podróży poślubnej”. Została młodą matką, samotnie wychowującą dziecko, podczas gdy jej były partner rozpoczynał hollywoodzką przygodę. W świecie, który rzadko bywa łaskawy dla kobiet po trzydziestce, Manville nie pozwoliła się zepchnąć na margines. "Nie zamierzałem się poddać. Nie rozpadłem się. Nie było absolutnie żadnych wątpliwości, że będę kontynuować pracę i jednocześnie stanę się fantastyczną matką", mówiła po latach. Trzymała fason, ale przed rodziną udawała, że... wciąż jest żoną Oldmana. Mistyfikacja nie była trudna, bo on stał się sławny, kręcił filmy w Hollywood, więc można było mówić, że po prostu pracuje w Ameryce. W końcu pogodziła się z tym co się stało. Wybaczyła też Oldmanowi. Dziś oboje są serdecznymi przyjaciółmi, a Manville utrzymuje też dobre relacje z aktualną, piątą żoną swojego byłego męża. Drugi mąż i niezwykłe spotkanie z byłym Ich życie potoczyło się w inny sposób. Gary Oldman miał wiele związków i romansów, m.in. z piękną Isabellą Rossellini. Wszystkie jednak dość szybko się kończyły. W 2017 roku po raz piąty się ożenił. Lesly Manville w 2000 roku, czternaście lat po okropnym dla niej rozwodzie, wyszła po raz drugi za mąż. Poślubiła dużo młodszego od siebie brytyjskiego aktora Joe Dixona. Związek nie przetrwał - po czterech latach para rozwiodła się. Mężczyzną jej życia jest syn Alfie Oldman, który pracuje w branży filmowej, ale raczej po drugiej stronie kamery - jest operatorem filmowym. Aktorka cieszy się z wnuków. Historia Lesley Manville i Gary Oldmana nie była opowieścią o publicznych awanturach. To raczej cichy dramat kobiety porzuconej przez ukochanego męża. Wiele jest takich historii i każda z nich trudna. Oldman w kolejnych latach zdobywał międzynarodową sławę, dostał Oscara za rolę Winstona Churchilla w filmie „Czas mroku”. Lesley Manville szła swoją drogą – mniej spektakularną medialnie, ale konsekwentną i artystycznie spełnioną. ma na swoim koncie także mnóstwo nominacji i nagród, m.in. bardzo prestiżową, teatralną nagrodę Lawrance Olivier. Spotkali się jako aktorzy nominowani do Oscara w 2017 roku. Kto nie przeżył niechcianego spotkania z byłym... na wakacjach, w sklepie, na imprezie. Wyobraźmy sobie tę scenę: gala rozdania Oscarów. Ona – nominowana za wyrafinowaną, lodowato precyzyjną rolę w „Nic widmo”. On – faworyt w kategorii pierwszoplanowej. Technicznie nie konkurują ze sobą. Emocjonalnie – to spotkanie przeszłości z teraźniejszością. Dwoje ludzi, którzy kiedyś dzielili życie, dziś stoją obok siebie jako niezależni, spełnieni aktorzy. On dostał nagrodę, ona przegrała wtedy z Allison Janney, nagrodzoną za drugoplanową role w filmie „Ja, Tonya”. Lesley Manville, orędowniczka starszych gwiazd Dziś Manville jest także symbolem zmiany w branży. Głośno mówi o potrzebie większej reprezentacji starszych kobiet w kinie. Podkreśla, że sześćdziesiątka nie oznacza końca, lecz nowy rozdział. Wymienia w jednym szeregu siebie, Helen Mirren, Meryl Streep, czy Annette Bening jako dowód, że dojrzałość może być ekranową siłą, nie ograniczeniem. „Kręcimy filmy, które opowiadają ważne historie, gramy niesamowite kobiety, które zdecydowanie nie podporządkowują się oczekiwaniom, gdy przekroczą 60. rok życia”, mówiła w jednej z rozmów. teraz zobaczymy ją w filmie Kasi Adamik "Zima pod znakiem wrony", którego akcja toczy się w Warszawie stanu wojennego. Film oparty jest na noweli Olgi Tokarczuk "Profesor Andrews w Warszawie". I to właśnie tę profesor Andrews gra Lesley Manville. W filmie zobaczymy też Zofię Wichłacz, Andrzeja Konopke i Toma Burke'a.
Władysław Bartoszewski kochał kobiety niezwykłe. Jedna była żołnierzem-minerem, druga patrzyła śmierci w oczy
Był legendą, autorytetem i człowiekiem, który powtarzał, że „warto być przyzwoitym”. Władysław Bartoszewski zapisał się w historii jako działacz Państwa Podziemnego, więzień Auschwitz, żołnierz AK i wybitny intelektualista. Jego życie publiczne budziło podziw, ale prywatne – pełne miłości, dramatów i trudnych wyborów – układało się różnie. Kim były dwie najważniejsze kobiety w jego życiu – Antonina Mijal i Zofia Bartoszewska?
Był żywą legendą, wielkim autorytetem, podczas wojny działaczem Państwa Podziemnego, podporucznikiem AK. Swojej biografii dał tytuł „Warto być przyzwoitym” i ta maksyma towarzyszyła mu przez wszystkie lata. Władysław Bartoszewski podkreślał, że jest zadowolony ze swojego życia publicznego. A to prywatne układało się różnie, bywał w nim szczęśliwy i bardzo nieszczęśliwy. Ale życie osobiste nie nadaje się do publicznych podsumowań, tak mówił. Był autorem 40 książek i 1,5 tysiąca (!) artykułów, głównie o Powstaniu Warszawskim. Władysław Bartoszewski: dorastanie, II wojna światowa Władysław Bartoszewski urodził się w 1922 rok w Warszawie. Jego ojciec był jednym z dyrektorów Narodowego Banku Polskiego, mama – urzędniczką miejską. Uczył się w prywatnym jezuickim Gimnazjum im. św. Stanisława Kostki. A potem w Liceum Towarzystwa Wychowawczo-Oświatowego. Jeszcze przed wojną zdał maturę. Kolegował się m.in. z Janem Żabińskim, synem dyrektorów warszawskiego zoo, którzy w czasie wojny na terenie parku ukrywali wielu Żydów. Bartoszewski podkreślał, że losy jego pokolenia były tragiczne. „Z klasy maturalnej cztery piąte z nas nie przeżyło wojny. Jest to we mnie tkwiącym ziarnem goryczy”, mówił dla radiowej Dwójki w 2002 roku. W czasie wojny był więźniem Auschwitz, zwolnionym dzięki pomocy PCK i Czerwonego Krzyża, w którym pracował. Wspominał, że gdy we wrześniu 1940 roku stanął po raz pierwszy na placu apelowym Auschwitz I nie przychodziło mu w ogóle do głowy, że „przeżyje Hitlera i drugą wojnę światową”. Był w Armii Krajowej, współorganizował tajną Radę Pomocy Żydom „Żegota”. Po wojnie został odznaczony medalem „Sprawiedliwy Wśród Narodów Świata”. Walczył w Powstaniu Warszawskim. W PRL-u jako AK-owiec był więziony przez władze komunistyczne pod zarzutem szpiegostwa łącznie sześć i pół roku, został zrehabilitowany dopiero w 1955 roku. A ponieważ szybko wdał się w działalność opozycyjną, znowu wpadł w tarapaty. W latach 70. został objęty zakazem druku w Polsce oraz poddany innym represjom, takim jak zatrzymania, rewizje, odmowy paszportu. Zobacz też: To o niej ksiądz Jan Twardowski napisał swój najsłynniejszy wiersz. Kim była wybitna poetka, Anna Kamieńska? Władysław Bartoszewski i pierwsza żona - Antonina Mijal Antoninę Mijal poznał w latach 40. Ona miała pseudonim „Tosia”, on „Teofil” (takie imiona dali po wojnie synowi – Władysław Teofil). Antonina była starsza od przyszłego męża o siedem lat. Urodziła się w 1915 roku w Warszawie, w robotniczej rodzinie, miała sześcioro rodzeństwa, była bratanicą znanego komunistycznego działacza Kazimierza Mijala. Miała 18 lat, gdy zaczęła pracować jako świetliczanka na warszawskiej Woli, na Kole. Od 1934 roku była aktywna w strukturach Przysposobienia Wojskowego Kobiet. W czasie oblężenia Warszawy w 1939 roku pracowała jako sanitariuszka, a w 1940 roku, po przeszkoleniach, weszła w skład pierwszego kobiecego patrolu minerskiego. To były dziewczyny– żołnierki, które potrafiły montować i rozmontowywać miny. Antonina Mijal działała w Biurze Badań Technicznych Wydziału Saperów Komendy Głównej AK, gdzie kierowała działem produkcji, zajmowała się przygotowywaniem materiałów wybuchowych i dostarczaniem ich na konkretne akcje. Podczas Powstania Warszawskiego była dowódcą kobiecego oddziału minerskiego „Doktór”, przyznano jej stopień kapitana. Czytaj także: Tragedie z dzieciństwa naznaczyły jego życie, ocalał dzięki matce. Niechętnie wracał wspomnieniami do przeszłości <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgLRTuiq-ae6b1fb.jpg" width="1600" height="1618" alt="Uwaga! Zdjecia unikatowe. Cena minimalna do internetu 50 pln. W celu ustalenia ceny pozostalych publikacji prosimy o kontakt z Agencja Wyborcza.pl 1959 WARSZAWA . WLADYSLAW BARTOSZEWSKI W REDAKCJI " STOLICA " . FOT. TADEUSZ ROLKE / Agencja Wyborcza.pl" title="KOLEKCJA TADEUSZA ROLKE LATA 50" /> „Tosia” brała udział w wielu znanych akcjach, które wymagały i umiejętności, i wielkiej odwagi. Zmontowała bombę zegarową, która w maju 1942 posłużyła do zamachu na kasyno przy ul. Szucha w Warszawie, gdzie mieściło się też Gestapo. Uczestniczyła w akcji „Wieniec", która polegała na wysadzeniu torów koło podwarszawskiego Piaseczna – to była pierwsza taka akcja w Polsce przeciw niemieckim kolejom. W 1943 roku osobiście nadała na Poczcie Głównej w Warszawie dziewięć paczek zaadresowanych do okupacyjnych urzędów w Warszawie – zawierały bomby ukryte w pudełkach na cygara. Dostarczała też broń do Warszawskiego Getta. W czasie powstania współpracowała przy produkcji granatów i min. Walczyła w Śródmieściu, brała udział w próbie utworzenia korytarza ewakuacyjnego dla Powstańców ze Starówki, ale niestety to się nie powiodło. Była niesamowicie odważna i została nagrodzona podczas powstania orderem Virtuti Militari. Po upadku powstańczego zrywu zamieszkała w Milanówku, pomagała przesiedleńcom z Warszawy. Pierwsze małżeństwo Władysława Bartoszewskiego Po wojnie skończyła studia medyczne, procowała jako lekarka, specjalizowała się w reumatologii. W 1949 roku wzięła ślub z Władysławem Bartoszewskim, dwa lata później urodził się ich syn Władysław Teofil, dzisiaj polityk i poseł PSL-u. Swój dom z dzieciństwa wspominał w jednej z rozmów tak: „Progu naszego domu nie przestąpił żaden członek PZPR, mimo że wiele takich osób było naszymi sąsiadami. Przychodzili do nas ludzie, którzy odsiadywali długie wyroki w czasach stalinowskich. Jako dziecko bawiłem się z córką Kazimierza Moczarskiego - on miał wyrok śmierci, który nie został wykonany. Przychodzili ludzie, którzy byli w głębokiej konspiracji, a ja słuchałem tych rozmów, schowany pod stołem. Do tego ojciec miał nienormalny tryb życia. Jako dziennikarz pracował głównie z domu. Dyktował swoje książki, bo na maszynie nie umiał pisać. Czasem sprawdzał coś w książkach, na które wydawał wszystkie pieniądze. Stracił dwie biblioteki w czasie wojny. Jedna spłonęła w 1939 roku, drugą stracił pięć lat później. Przed wojną miał około siedmiu tysięcy książek” (cytuję za dw.com) . Małżeństwo Antoniny Mijal i Władysława Bartoszewskiego przetrwało kilkanaście lat. Rozwiedli się w 1966 roku. Syn Władysława Bartoszewskiego nigdy nie rozgadywał się o relacjach swoich rodziców, przyznawał tylko, że nie zawsze były idealne. W „Dzienniku Gazecie Prawnej" wspominał, że miał jedenaście lat, gdy rodzice rozstali się, trzymał stronę mamy, mieszkał z nią. Z ojcem mieli wspaniały kontakt, gdy był dzieciakiem jeździli wtedy na Krzeptówki do Kościeliska. Ojciec brał go do plecaka, który zmieniał w nosidełko – wycinał dziury na nogi i szli w góry. Potem mieli istotny kontakt, gdy syn był już studentem i osobą myślącą. Mogli ze sobą rozmawiać na poważniejsze tematy. Ale nigdy nie rozmawiali z ojcem o rozwodzie i jego konsekwencjach. Jak mówił Władysław Teofil Bartoszewski: „Jestem pewien, że ojciec dokładnie wiedział, co myślę”. Czytaj także: Władysław Bartoszewski: ostatni z wielkich. Niezwykłe życie profesora <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgoTyHPB-1d56549.jpg" width="2000" height="1435" alt="17.02.2016 Warszawa Cykl spotkan , debat i prezentacji z okazji 94. rocznicy urodzin prof. Wladyslawa Bartoszewskiego N/z Wladyslaw Teofil Bartoszewski oraz Alexandra Richie fot. Mariusz Grzelak/REPORTER" title="Cykl spotka? z okazji 94. urodzin prof. W?adys?awa Bartoszewskiego" /> Władysław i Zofia Bartoszewscy: historia miłości Z Zofią poznali się w końcu lat 50. na przyjęciu u redaktorki Państwowego Wydawnictwa Naukowego Zofii Lewinówny. Lewinówna i Bartoszewski pisali razem słynną potem książkę „Ten jest z ojczyzny mojej". Zofia miała wielu adoratorów. Była piękną kobietą. Oświadczył jej się nawet słynny Paweł Jasienica, ale ona wybrała Władka. Była redaktorką bardzo prestiżowego w PRL-u Państwowego Instytutu Wydawniczego. Wydała tam m.in. „Dzieła” Zygmunta Krasińskiego, „Trylogię”, o którą długo walczyli z cenzurą, szczególnie o „ Ogniem i mieczem”, którego akcja toczy się na kresach, wtedy należących do ZSRR. Zofia Makuch urodziła się w 1927 roku, pochodziła z Warszawy, z inteligenckiego domu. Jej ojciec był przed wojną wysokim urzędnikiem Ministerstwa Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego. Żyli szczęśliwie i wygodnie, ale wojna zniszczyła ten świat. Obie z siostrą poszły do powstania, już wcześniej pracowały w Szpitalu Wolskim jako sanitariuszki. Ratowały rannych albo towarzyszyły im w chwili śmierci. W sierpniu 1944 podczas Rzezi Woli stały przed patrolem egzekucyjnym. Zanim padła komenda – rozstrzelać, Niemcy zmienili rozkazy i zdecydowali, że kończą egzekucję. Zofia Bartoszewska wspominała, że była kilka minut od śmierci. Zofia i Władysław Bartoszewski: para po przejściach Po powstaniu obie z siostrą znalazły się w Krakowie. Żyły z hodowli wszy, które karmiły własną krwią. Po wojnie wróciły do Warszawy. Zofia skończyła polonistykę na Uniwersytecie Warszawskim. Wyszła za mąż za lekarza Janusza Bachurzewskiego i na parę lat wyjechała z nim do Gdańska, gdzie urodziła syna Piotra. Potem zakochała się i poślubiła Zbigniewa Golińskiego, ale to małżeństwo nie trwało długo, dla Zofii okazało się rozczarowaniem. Gdy spotkali się z Władysławem Bartoszewskim, oboje byli „po przejściach”, oboje mieli synów. Lgnęli do siebie, choć na początku znajomości nie do końca sobie to uświadamiali. Ślub wzięli w końcu 1967 roku. Zamieszkali w kupionym przez Zofię domu na warszawskim Mokotowie. Związek z Władysławem Bartoszewskim nie był na pewno łatwy. Oznaczał bowiem życie u boku opozycjonisty, konspiratora, prześladowanego przez komunistyczne władze. Zobacz też: Jolanta Nowak zachwyciła w "najbardziej bezwstydnej komedii PRL-u". Dlaczego porzuciła aktorstwo? Władysław Bartoszewski już w początku lat 60. zaczął współpracować z zakazanym w PRL-u radiem „Wolna Europa”, które nadawało z Monachium. Brał udział w różnego rodzaju akcjach i protestach, zakładał m.in. niezależny „Latający uniwersytet”, który bardzo nie podobał się władzy. Zofia wiele razy denerwowała się o męża, nie wiedziała, czy wróci do domu, czy zostanie zatrzymany. W 1981 roku po wprowadzeniu stanu wojennego Władysław Bartoszewski został internowany, najpierw w więzieniu na Białołęce, potem w Jaworzu. Zofię Bartoszewską też dotknęły represje, wyrzucono ją z pracy w Państwowym Instytucie Wydawniczym. Bardzo to przeżyła, bo straciła swój świat. Od tamtej pory funkcjonowała jedynie jako pani Bartoszewska, redagowała książki męża. Zawsze jednak stała u jego boku, dzieliła z nim szczęśliwe i trudne chwile. Nie tylko w PRL-u, bo przecież wiadomo, że Władysława Bartoszewskiego po 1989 roku też nie wszyscy lubili i akceptowali. Gdy szli razem z żoną na Powązki w czasie rocznicy powstania, zawsze znalazła się grupa ludzi, która buczała i gwizdała, chociaż oboje mieli piękną kartę z czasów wojny. Zofia Bartoszewska o życiu z mężem Zofia Bartoszewska mówiła w rozmowie z „Newsweekiem”: „bardzo trudno było się dostać do uczuć męża”. Nie ujawniał emocji, rozmawiał o faktach, racjonalizował. „Wiele w sobie dźwigał, ale nie dał tego po sobie poznać”, wspominała. W małżeństwie mieli swoje rytuały, w Boże Narodzenie jeździli do Zakopanego, na Wielkanoc – do Sopotu. Popołudniami ona piła kawę, którą on jej robił i przynosił w małej filiżance. Profesor zamiast kawy wypijał filiżankę herbaty Assam, kupował ją zawsze na pobliskim bazarku. Jak opowiadała Zofia Bartoszewska, jej mąż trudno znosił urlopy, wytrzymywał tydzień, potem „zaczynało go nosić”. Wiadomo było, że jak ktoś chce załatwić jakąś trudniejszą sprawę, to trzeba dzwonić w czasie urlopu – profesor był wtedy bardzo otwarty na różne propozycje. Przeżyli razem blisko 50 lat, ich dom z czasem obrastał fotografiami, obrazami, przedmiotami, które miały dla nich wyjątkowe znaczenie. Ale i papierami, których profesor miał zawsze mnóstwo. Pracował do końca, właściwie do dnia swojej śmierci. Zofia Bartoszewska: jego śmierć to koniec mojego świata W rozmowie z „Newsweekiem” Władysław Bartoszewski opowiadał: „Miałem przyjaciela, księdza Andrzeja Bardeckiego, asystenta arcybiskupów krakowskich, który mówił mi: . Czy ja się boję śmierci? Wierzę, że Bóg istnieje i sprawiedliwość istnieje, więc jeśli Bóg weźmie pod uwagę moje lęki i wynagrodzi wszystko dobre, co udało mi się zrobić, jeśli miłosiernie potraktuje moje błędy, bo błędy wobec ludzi popełniałem, ale wobec mojej ojczyzny nie mam sobie nic do wyrzucenia, i jeśli Bóg tę kategorię weźmie pod uwagę, to źle nie będzie. Czego więc się bać?”. Czytaj także: Żona była moją miłością, mądrością, cierpliwością, mówił Roman Kłosowski, słynny Maliniak z „Czterdziestolatka” <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgH67NSN-e5584e5.jpg" width="2400" height="1600" alt="Warsaw, Poland 24th, April 2015 Prof. Wladyslaw Bartoszewski dies at age 93 today 24th, April in Warsaw. Bartoszewski was a Polish politician, social activist, journalist, writer, historian, former Auschwitz concentration camp prisoner, World War II Resistance fighter, Polish underground activist, participant of the Warsaw Uprising, twice the Minister of Foreign Affairs, chevalier of the Order of the White Eagle, and an honorary citizen of Israel and a member of the International Honorary Council of the European Academy of Diplomacy. File photos made in 2010 in Gdansk at Gdansk Univeristy (Photo by Michal Fludra/NurPhoto) (Photo by NurPhoto/NurPhoto via Getty Images)" title="Wladyslaw Bartoszewski dies at age 93, Poland" /> Zasłabł nieoczekiwanie, w domu. Żona wezwała pogotowie, przewieziono go do szpitala, zaintubowano, bo miał kłopoty z oddychaniem. Zmarł 24 kwietnia 2015 roku w wieku 93 lat. „Spędziłam z Władkiem 50 lat życia! Mieliśmy mnóstwo wspomnień, pięknych chwil. Bardzo go kochałam i wciąż kocham. Zawsze byliśmy razem: on ze mną, ja z nim. Wraz z jego śmiercią skończyło się dla mnie już życie”, mówiła po śmierci męża. Zofia Bartoszewska zmarła w 2017 roku, została pochowana obok Władysława Bartoszewskiego na Cmentarzu Powązkowskim w Warszawie. Pierwsza żona Władysława Bartoszewskiego - Antonina Mijał – zmarła w 1986 roku, jest pochowana na Powązkach w koleżeńskim grobie członkiń Przysposobienia Wojskowego Kobiet. Źródła, m.in. Neewsweek, styl.interia.pl, wyborcza.pl, gazetaprawna.pl
„Nie chcę się godzić”. Historia syna, który próbuje wyjść z rodzinnego imperium
Rodzinne konflikty zawsze bolą, ale gdy rozgrywają się w cieniu fleszy, stają się globalnym widowiskiem. Spór między Brooklynem Beckhamem a jego słynnymi rodzicami pokazuje, jak trudno budować własną tożsamość, gdy od dziecka żyje się pod nieustanną presją nazwiska, oczekiwań i mediów.
Konflikty dzieci z rodzicami od zawsze budzą emocje. Zostaliśmy wychowani w duchu przykazania: „Czcij ojca swego i matkę swoją”. Rodzinna więź, lojalność, bliskość uchodzą za wartości niemal nienaruszalne. Ich zerwanie, odcinanie się od rodziny bywa postrzegane jak zdrada i złamanie niewidzialnej pieczęci. Gdy spór rozgrywa się w rodzinie sławnej, żyjącej pod lupą mediów i milionów obserwatorów, prywatny dramat zmienia się w globalną sagę. Psychoterapeuta gwiazd Jonathan Alpert w rozmowie z magazynem „People” zauważył, że dzieci znanych ludzi często dorastają bez tego, co dla innych jest oczywiste – emocjonalnej prywatności. Presja porównań, oczekiwań i komentarzy może prowadzić do ciągłego lęku przed rozczarowaniem innych. A budowanie własnej tożsamości w cieniu wielkiego nazwiska to droga trudna i wyboista. Tym bardziej że o dzieciach znanych ludzi mówi się często, że mają wszystko: nazwisko, majątek, sławę. Naprawdę wszystko? Beckham kontra Beckham Jeszcze kilka lat temu Brooklyn Beckham był idealnym bohaterem rodzinnego albumu. Najstarszy, 26-letni dziś syn Davida i Victorii, obecny na pokazach mody, meczach, okładkach magazynów i w kampaniach reklamowych. Naturalny spadkobierca imperium Beckhamów. Ale dorosłość przyniosła coś, czego nikt nie przewidział – bunt przeciwko własnej rodzinie. Brooklyn szukał własnej drogi, próbował fotografii, modelingu, gotowania, biznesu. Każdy jego ruch był komentowany, porównywany, oceniany przez pryzmat wielkich sukcesów Victorii i Davida Beckhamów. Prawdziwym punktem zapalnym okazał się związek z aktorką Nicolą Peltz. Ich ślub w 2022 roku zamiast stać się świętem rodzinnej jedności, stał się polem medialnej bitwy. Plotki o napięciach między Nicolą a Victorią Beckham, o sukni ślubnej, o pierwszym tańcu, który Victoria miała „ukraść” Nicoli i zachowywać się w nim „niestosownie”, błyskawicznie obiegły cały świat. A ostatnio padły zdania, które zabrzmiały jak otwarte zerwanie. Brooklyn oskarżył rodzinę o wszystko: nadmierną kontrolę, skłócanie go z żoną, zmuszanie do podpisania intercyzy i poczucie lęku, które stale mu towarzyszyło. „O miłości w tej rodzinie decyduje to, ile publikujesz w mediach społecznościowych i jak szybko rzucisz wszystko, żeby zapozować do zdjęcia”, napisał Brooklyn. I dodał słowa, które są jak bomba wrzucona do rodzinnego salonu: „Nie chcę się godzić z rodziną. Po raz pierwszy w życiu staję w swojej obronie. Nikt mnie nie kontroluje”. Victoria milczy, nie chcąc zaogniać sporu. David Beckham, pytany o oświadczenie syna, powiedział tylko enigmatycznie, że dzieci mają prawo do błędów. CZYTAJ TEŻ: Żona Brooklyna Beckhama nie jest taka idealna? O jej przeszłości aż huczy. Padły oskarżenia o kontrolowanie byłego partnera Zawsze w mediach Brooklyn zachowuje się trochę tak, jakby chciał się zemścić na rodzinie, która przez dekady sprzedawała światu obraz idealnej jedności. I budowała dzięki temu swoją globalną markę. Victorii wielu ludzi współczuje. Wiadomo, jakim dramatem jest utrata kontaktu z dzieckiem. Ale ludzie przypominają też, że Brooklyn nie znał innego życia niż to w świetle reflektorów. Victoria monetyzowała jego zdjęcia od zarania, czyli od czasów, gdy była w ciąży. Podobno przez lata w każdy piątek przychodził do niej redaktor naczelny jednego z brytyjskich pism i oboje robili medialne plany na kolejne tygodnie. Dzisiaj Brooklyn idzie dalej niż jego matka – odsłania kulisy obrazków z rodzinnego życia. Czy naprawdę próbuje wyrwać się z roli wiecznego syna sławnych ludzi? A może jest to tylko jakiś emocjonalny zakręt w życiu…? Przed nami pewnie jeszcze niejedna odsłona tego rodzinnego collapse’u. CZYTAJ TEŻ: Nie mogła dłużej milczeć. Eks Beckhama staje po stronie byłego partnera i ujawnia tajemnicze kulisy jego młodości. Tak wygląda prawda [...] Cały artykuł do przeczytania w nowej VIVIE!. Magazyn dostępny w punktach sprzedaży od czwartku, 12 lutego.
Przeżyli razem 18 lat, kochali na własnych zasadach. Monica Bellucci i Vincent Cassel nie mieszkali razem nawet po ślubie. Ich historia wciąż budzi emocje
Monica Bellucci i Vincent Cassel poznali się na planie filmu „Apartament”. Z czasem ich relacja przerodziła się w wielką miłość, która przetrwała 18 lat, zaowocowała ślubem i narodzinami córek. Dlaczego jedna z najbardziej fascynujących par kina ostatecznie się rozstała?
Jest od niego starsza o dwa lata. Gdy się poznali w połowie lat 90. na planie filmu „Apartament”, był pod jej olbrzymim wrażeniem. Mimo że wówczas to on był już uznanym aktorem, gwiazdą, fenomenem. Monica Bellucci była pierwszą wielką miłością Vincenta Cassela. Zanim wzięli ślub mówiono już o niej „boska Mo” i że jest chodzącym seksem. Byli bardzo lubianą parą, wydawało się, że pokonają każdy kryzys, doczekali się dwóch córek, spędzili razem 18 lat! Dlaczego w pewnym momencie jednak się rozstali? Monica Bellucci i Vincent Cassel: jak się poznali? Czy naprawdę mnie kochasz? - zapytała Monica Bellucci swojego przyszłego męża Vincenta Cassela, kiedy mieli wziąć ślub. To była fraza bohaterki filmu „Apartament”, na planie którego poznali się w 1995 roku i zagrali główne role. Vincent Cassel, znany już wtedy aktor i paryski playboy zakochał się w Monice Bellucci po uszy. „Kiedy Monica zaczęła grać swoją rolę, wszyscy zamilkli. Wydawało mi się, że sam pogrążyłem się w ciemności, w ciepłej wodzie, z której nie chciałem się wyczołgać”, wspominał. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgqPwEIp-7eaccf4.jpg" width="2000" height="1263" alt="PHOTO: EAST NEWS/AFP POUR ILLUSTRER LE PAPIER "LES FILMS DE LA SEMAINE" - Photo des acteurs Monica Bellucci et Vincent Cassel, prise sur le tournage du film "Irr??versible", r??alis?? par le Franco-argentin Gaspar No??, qui sortira sur les ??crans fran??ais le 22 mai 2002." title="FILM IRREVERSIBLE" /> Kiedy się poznali ona miała 31 lat, Vincent Cassel 29. Pochodzili z różnych światów. Monica Bellucci – urodziła się 30 września 1964 roku w małym miasteczku w Umbrii, w środkowych Włoszech. Jej rodzice marzyli, by była wykształcona i miała lepsze życie od nich. Skończyła liceum klasyczne im. Pliniusza Młodszego i zdała na prawo na Uniwersytecie w Perugii. Żeby jakoś zarobić i sfinansować studia, zaczęła próbować swoich sił w modelingu. Szybko stała się zjawiskiem we włoskiej modzie. W 1988 roku trafiła do Mediolanu, została twarzą marki Dolce&Gabbana. Jak wiele wziętych modelek próbowała sił w filmie, długo bez powodzenia. Miała na swoim koncie rólkę w „Drakuli” Francisa Forda Coppoli. Ale nikt jej z tego filmu nie pamiętał. W 1995 roku trafiła na plan thrilleru psychologicznego „Apartament” - filmu o młodym mężczyźnie zafascynowanym tajemniczą, piękną dziewczyną wynajmującą mieszkanie naprzeciwko jego domu. Zobacz też: Kiedy poznał ojca ukochanej, usłyszał zaskakujące pytanie. Tak zaczęła się ostatnia miłość Roberta Duvalla Festiwal w Cannes, 2002 r. Vincent Cassel: droga do aktorstwa Tego zakochanego mężczyznę grał Vincent Cassel. Ktoś napisał, że kinematografia to najlepszy na świecie alfons. I chyba słusznie, bo par, które poznały się na planie jest wiele. Tak było również w przypadku Moniki i Vincenta. Ale nie od razu. Przy pierwszym spotkaniu Cassel zrobił na Monice wrażenie bufona i aroganta. Pochodził z zupełnie innego środowiska niż ona. Był synem sławnego francuskiego aktora Jeana-Pierre Cassela i dziennikarki Sabine Cassel. Jego rodzice należeli do paryskiej elity. Rodzina jednak nie była szczęśliwa. Vincent miał 10 lat, kiedy jego mama przeniosła się do Nowego Jorku, gdzie dostała atrakcyjną pracę. Chłopiec został z ojcem, który szybko założył nową rodzinę. Vincent sprawiał kłopoty, wysyłano go do elitarnych szkół, z których uciekał. Chciał być cyrkowcem. Długo szukał swojego miejsca. W końcu reżyser Mathieu Kassovitz dał mu rolę w filmie „Nienawiść”, we Francji to był film pokoleniowy. Opowiadał o buncie i życiowej beznadziei młodych ludzi z paryskich przedmieść. Vincent zagrał tam siebie, zbuntowanego, agresywnego chłopaka. Rola przyniosła mu popularność i uznanie. Połknął aktorskiego bakcyla, chciał się rozwijać, być coraz lepszy. Czytaj też: Poznali się na planie serialu, zrobiła na nim ogromne wrażenie. Nie każdy wie, że prywatnie są parą Monica Bellucci i Vincent Cassel: historia miłości Bardzo cieszył się, że zagra w „Apartamencie”, tym bardziej że to był remake znanego klasycznego romansu. Tylko dlaczego miałby wystąpić u boku jakieś amatorki? Gotów był zrezygnować. Vincent Cassel chciał zagrać z francuską aktorką, a nie włoską modelką. Na początku nie widział w Monice „Belissimy”, tylko martwił się, że nie jest aktorką. „Co za pretensjonalny, zarozumiały facet”, wspominała pierwsze wrażenia Monika. „Za kogo on się ma?!”. I dodawała: „Nie przebiegła między nami żadna iskra. I nie ma co mówić o miłości od pierwszego wejrzenia, bo jej tam nie było. Raczej była to niechęć od pierwszego wejrzenia. Zobaczyłam Vincenta i pomyślałam: ”. A jednak to wtedy zakochali się w sobie. „Nasze uczucie, gdy już wybuchło, było naprawdę niesamowite”, opowiadał Cassel po latach. Kto kogo uwiódł? Podobno on ją. Vincent Cassel mówił w jednej z rozmów, że przypomniał sobie przypowieści o średniowiecznych czarownicach, które czarowały mężczyzn „jednym spojrzeniem, jednym uśmiechem, jednym ruchem biodra”. O Monice opowiadał: „Ona ma w sobie magię. Jest silna, zdecydowana, seksowna. Te cechy działają jak afrodyzjak”. Jako para szybko podbili świat. Byli inni, ekscytujący. Ona piękna, kiedy zagrała „Malenę” miała świat u stóp. On seksowny, nieobliczalny, trochę wredny. W każdym razie dobrze mu szło granie czarnych charakterów, choćby w „Czarnym łabędziu”. Czasem postrzegano ich w stereotypie „Pięknej i bestii”. Bardzo szybko zrobili swój drugi, wspólny film „Doberman”, potem wielki filmowy przebój „Braterstwo wilków”. A w 2002 roku zaszokowali widzów skandalizującym obrazem „Nieodwracalne”. Była w nim długa, realistyczna scena gwałtu na Monice Bellucci. Jej mąż powiedział, że nigdy nie chciał tego filmu ponownie obejrzeć. Był zły, że dał się Monice na niego namówić i zagrał w nim... jej męża. Podobno napięcie, jakie między nimi wybuchło po premierze, było pierwszą rysą na ich związku. Zobacz też: W Dirty Dancing wcieliła się w postać Lisy Houseman. Jak potoczyły się losy Jane Brucker? Nietypowa para „Nigdy nie miałam obsesji na punkcie małżeństwa”, mówiła Monica Bellucci. I nie spieszyła się ze ślubem, co musiało trochę zaskoczyć Vincenta przyzwyczajonego, że dziewczyny marzyły, żeby im się oświadczył. Z Moniką pobrali się po czterech latach znajomości, w 1999 roku, w Monako. Zjechał tam cały klan rodziny Cassel, do której Monika została entuzjastycznie przyjęta. Byli na pewno nietypową parą. Nigdy na przykład na dłużej nie zamieszkali razem. Nawet po ślubie ona pojechała do Rzymu, on wrócił do Paryża. Żyli trochę jak wędrowcy, którzy od czasu do czasu spotykają się i rzucają się sobie w ramiona. Jak mówiła Monika Bellucci „gdybym chciała tzw. normalnego życia, zostałabym w miasteczku, w którym się urodziłam, wyszłabym tam za mąż, urodziła troje dzieci i… popełniła samobójstwo”. Gwiazda bardzo sobie ceniła wolność i autonomię. Uważała, że codzienne spanie obok siebie zabija namiętność. O związku z Vincentem Casselem mówiła: „Ja nie znam jego przyjaciół, on nie zna moich. Nie widujemy tych samych ludzi, nie żyjemy tym samym życiem. Raz na jakiś czas przychodzę z mojej rzeczywistości, a on ze swojej i wtedy się spotykamy. Ale jesteśmy zupełnie różnymi gatunkami. Oboje bardzo niezależni, dlatego tylko taki układ może się u nas sprawdzić”. Monika Bellucci i Vincent Cassel: małżeństwo na odległość Bywało, że nie widywali się nawet przez trzy miesiące. Niektórzy twierdzili, że w gruncie rzeczy byli „małżeństwem dla gości”. Bardziej oficjalnie niż naprawdę. Podobno takie warunki postawiła Monika. „Ze względu na to, że ja i Vincent nie widujemy się długo, po prostu nie mamy czasu na kłótnie!”, zachwalała ich układ w jednym z telewizyjnych wywiadów. „Dla mnie bycie wolnym to jedyny sposób na miłość. Nikt do nas nie należy: ani nasi mężowie, ani dzieci. Możemy podzielić się czymś tylko z ludźmi, których kochamy”, mówiła. Nie była też zazdrosna. „Oczekiwanie, że mąż będzie mi wierny, jeśli nie ma mnie przez, powiedzmy, dwa miesiące – przecież to byłoby śmieszne!”. Dlaczego Vincent Cassel zgodził się na to? Może i jemu to odpowiadało, może kochał ją tak bardzo, że chciał z nią być za wszelką cenę. Sam mówił: „Kocham Monikę i cieszę się, że mieszkam z osobą, która tak jak ja najbardziej ceni sobie wolność.” „Moja żona i ja jesteśmy dwoma różnymi zwierzętami, zupełnie różnymi od siebie. To chyba klucz do 18 lat szczęśliwego związku. Nie mieścimy się w żadnych ramach i nie zabiegamy o aprobatę innych.” Bellucci miała ogromną potrzebę podkreślania swojej autonomii. Była też chyba przekonana, że jest wyjątkowa, od dzieciństwa słyszał jak mama mówiła jej: „Nie próbuj żyć jak wszyscy, bo jesteś inna, wyjątkowa”. A tato dodawał: „Jesteś piękna, nie wstydź się niczego”. Zobacz też: Jako student stracił głowę dla pięknej pani profesor. Ewa Florczak wzbraniała się przed miłością do Sławomira Orzechowskiego Monica Bellucci i Vincent Cassel: narodziny dzieci Kiedy pojawiły się plotki o pierwszym kryzysie, nagle gruchnęła wieść, że zostaną rodzicami. Przyjście na świat ich pierwszej córki Devy – w 2004 roku sprawiło, że stali się rodziną. Monica Bellucci polubiła gotowanie, zapach domu i świeżo ugotowanych potraw. „Para indywidualistów, którzy bardzo się kochali, stała się nie tylko dwójką aktorów z własnymi planami i ambicjami, ale przede wszystkim matką i ojcem. Wraz z narodzinami Devy, Monica i ja zaczęliśmy dostosowywać się do rytmu życia naszego dziecka, a nie do harmonogramów filmowania, jak wcześniej. Jeśli dziewczyna ząbkuje lub po prostu musi iść z nią na spacer, nie można tego anulować tylko dlatego, że jej gwiazdorski tata lub mama muszą zobaczyć się z agentem lub udzielić kilkunastu wywiadów”, opowiadał dumny tata. W gazetach pojawiły się zdjęcia szczęśliwych rodziców, którzy w kurorcie Biarritz bawili się z córką na plaży, robili sobie wspólnie zdjęcia. Deva, wyrosła na piękną dziewczynę, mama kreuje ją na swoją następczynię. Nastolatka jest modelką w Dolce&Gabbana. Podobno Vincent Cassel długo walczył o to, żeby nie pokazywać publicznie córek. Nie robić z nich dzieci gwiazd. Ale w pewnym momencie chyba wszyscy w tej rodzinie, na czele z babcią Sabine Cassel, chcieli pochwalić się urodą Devy. Gdy mała przyszła na świat, Monika Bellucci miała 40 lat, po sześciu latach urodziła drugą córkę Leonie. Mówiła potem, że w jej życiu wszystko przyszło za późno. Kariera, którą zrobiła po trzydziestce i macierzyństwo. Martwiła się, że nie jest partnerką dla swoich dziewczyn, że nie ma tyle sił, żeby dorównać ich energii. Zobacz też: Kilkukrotnie odkładali decyzję o ślubie. Iwona Pavlović i Wojciech Oświęcimski są małżeństwem od 15 lat! <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgr7dRH5-dd06284.jpg" width="2400" height="1600" alt="VENICE, ITALY - AUGUST 30: Vincent Cassel and Tina Kunakey attend "J'Accuse" (An Officer And A Spy) premiere during the 76th Venice Film Festival at Sala Grande on August 30, 2019 in Venice, Italy. (Photo by Jacopo Raule/Getty Images)" title=""J'Accuse" (An Officer And A Spy) Red Carpet Arrivals - The 76th Venice Film Festival" /> Vincent Cassel: drugi dom w Brazylii, rozstanie z żoną Monica Bellucci i Vincent Cassel ostatni raz zagrali razem w 2006 roku. Można było zobaczyć ich zdjęcia, jak jedzą wspólnie obiad z córkami, na wakacjach we francuskich Alpach. Ale pary Bellucci-Cassel, niegdyś nazywanej „Le Couple Glamour”, próżno było szukać. Kiedy w 2013 roku ogłosili, że się rozstają, wszyscy byli jednak zaskoczeni. Wydawało się, że razem pokonają każdy kryzys. Jak na małżeństwo wielkich gwiazd i tak byli ze sobą bardzo długo. Vincent Cassel mówił jeszcze wtedy w rozmowach, że pewnie razem się zestarzeją. Ale w pewnym momencie wyjechał do Brazylii i zakochał się w tym kraju, jego przyrodzie, młodości ludzi, energii. Monika Bellucci podczas jednej z wizyt u męża ok. 2008 roku odkryła, że założył tam niemal drugi dom z młodą brazylijską aktorką. Jeszcze próbowali być razem, ale nie byli już w stanie skleić swojego związku. I nawet dwójka dzieci niewiele w tym pomogła. Zobacz też: Doczekali się dwójki dzieci, rozstali się po dekadzie. Tak wyglądało małżeństwo Andrea Bocellego z pierwszą żoną Rozstali się z wielką klasą. Nigdy nie powiedzieli o sobie niczego złego, nie było żadnych targów na sali sądowej. Żadnej walki o opiekę na dziećmi. Wręcz przeciwnie. Monica Bellucci mówiła publicznie, jakim wspaniałym ojcem jest Vincent Cassel. On z kolei mówił o niej: „Nigdy nie skrzywdziłbym Moniki. Bardzo ją lubię i bardzo szanuję. Gdyby kiedykolwiek mnie potrzebowała, przybiegłbym do niej nawet z końca świata. Najgorsze, co można zrobić drugiej osobie, to świadomie wyrządzić jej krzywdę. Na przykład z zemsty”. Ich związek bardziej odreagował, przynajmniej publicznie, on niż ona. Gdy wdał się w romans z Leo Seydeaux, zrobił sobie z nią taką samą sesję, jak kiedyś z Bellucci. Zdjęcia ich dwojga nagich, powiązanych taśmami wisiały w całym Paryżu. To musiało Monikę Bellucci zaboleć, ale zagrała w „Skyfall” razem z Leą i udawała, że nic sie nie stało. Że jest ponadto. Mówiono, że rozrachunkiem z uczuciami Vincenta Cassela do Moniki Bellucci był film „Moja prawdziwa miłość”, dramat małżeński, w którym zagrał główną rolę. Monika Bellucci i Vincent Cassel: nowi partnerzy W 2018 roku Vincent Cassel poślubił o 30 lat młodszą modelkę Tinę Kunakey. Mają kilkuletnią córeczkę Amazonię, mieszkają w Brazylii. Niektóre media przypisywały Monice romans z azerbejdżańskim oligarchą Telmanem Ismayilovem i Emirem Kusturicą, ale nigdy tego nie potwierdziła. W 2019 roku na jaw wyszedł jej związek z francuskim artystą, Nicolasem Lefebvre, który jest rzeźbiarzem i byłym modelem. W 2023 roku włoska aktorka pojawiła się na Międzynarodowym Festiwalu Filmowym w Rzymie u boku Tima Burtona. Para znała się od lat, ale ich bliższa relacja wykiełkowała niedawno. Po rozstaniu z Casselem aktorka napisała: „Zostaliśmy zmuszeni do rozstania się z powodu naszego stylu życia. Ale zawsze będziemy się kochać. Tak, nasze ścieżki się rozeszły, ale od tego nie przestaniemy być bliskimi i drogimi ludźmi ”.