To nie zabytki są największą atrakcją Madrytu. Turyści odkrywają to dopiero na miejscu. Po kilku dniach nie będziesz chciał stąd wyjeżdżać
Nie ma morza. Nie ma wielkiej rzeki. Nie może pochwalić się antycznym rodowodem. A jednak trudno wyobrazić sobie Hiszpanię bez niego. Więcej, trudno wyobrazić sobie współczesną Europę bez Madrytu, miasta, które stworzyło własny, niepowtarzalny styl życia.
Madryt fascynuje z wielu powodów, także dlatego, że jest pewnym historycznym paradoksem. Hiszpanie czasem żartują, że to miasto wymyślone. Nie chodzi o architekturę czy historię, ale o logikę jego powstania. Większość wielkich europejskich metropolii rozwijała się stopniowo dzięki naturalnym przewagom. Londyn miał Tamizę, Paryż Sekwanę, Amsterdam port, Lizbona Atlantyk. Tymczasem Madryt przez wieki pozostawał niewielką osadą położoną na suchym płaskowyżu w samym sercu Półwyspu Iberyjskiego. Przełom nastąpił w 1561 roku, gdy król Filip II podjął decyzję, która na zawsze zmieniła historię Hiszpanii. Przeniósł tutaj swój dwór i uczynił Madryt stolicą królestwa. Była to decyzja polityczna, nie geograficzna. W pewnym sensie Madryt nie wyrósł naturalnie z historii – został zaprojektowany. Powstał dlatego, że ktoś postanowił, iż właśnie tutaj będzie centrum państwa. To niezwykłe, bo przez kolejne stulecia miasto nie tylko utrzymało ten status, ale zamieniło się w jedno z najważniejszych miejsc na mapie Europy. Spacer przez centrum Być może właśnie dlatego Madryt tak bardzo różni się od innych stolic. Nie próbuje nikogo uwodzić na siłę. Nie ma jednego symbolu, który natychmiast kojarzy się z miastem, jak Wieża Eiffla z Paryżem czy Koloseum z Rzymem. Oczywiście są miejsca obowiązkowe, na przykład Plaza Mayor, najbardziej znany plac Madrytu. Odbywały się tutaj walki byków, procesy inkwizycyjne, spektakle i eleganckie bale. To żywa historia miasta. Majestatyczny Pałac Królewski należy do największych rezydencji Europy. Imponujący gmach liczy blisko trzy tysiące pomieszczeń i do dziś pozostaje symbolem hiszpańskiej monarchii, choć król już w nim nie mieszka. Powstawał w XVIII wieku jako wyraźne nawiązanie do największych europejskich dworów, przede wszystkim Wersalu. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2026/06/AdobeStock1762338880EditorialUseOnlyKOLOR-6c8036e.jpg" width="3072" height="4080" alt="Ogród wertykalnyprzy Alei Paseo del Prado. Ta żywa ściana zieleni złożona z 15 tysięcy roślin znajduje się na fasadzie centrum kulturalnego." title="Ogród wertykalny przy Alei Paseo del Prado. Ta żywa ściana zieleni złożona z 15 tysięcy roślin znajduje się na fasadzie centrum kulturalnego." /> <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2026/06/AdobeStock550826070KOLOR-3001c9c.jpg" width="5410" height="3942" alt="Panorama Madrytu. Na pierwszym planie Gran Vía i budynekMetrópolis. W tle gmach Telefónica, który miał tytuł pierwszego wieżowca w Europie." title="Panorama Madrytu. Na pierwszym planie Gran Vía i budynek Metrópolis. W tle gmach Telefónica, który miał tytuł pierwszego wieżowca w Europie." /> Spacerując po centrum, trudno nie trafić na Plac Puerta del Sol. To tutaj znajduje się słynna tablica „Kilometr zerowy”, od której mierzone są wszystkie najważniejsze drogi Hiszpanii. Kilka kroków dalej stoi niedźwiedź wspinający się na drzewo poziomkowe – symbol Madrytu, który pojawia się na miejskim herbie, w tysiącach pamiątek i zdjęć, które robią turyści. Najlepiej jednak zrozumieć miasto, ruszając Gran Víą. To reprezentacyjna arteria, którą mieszkańcy często nazywają madryckim Broadwayem. Trudno się dziwić. Znajdują się tu teatry, kina, sklepy, restauracje i hotele, a życie nie zamiera praktycznie przez całą dobę. Architektura ulicy robi ogromne wrażenie. Monumentalne kamienice z początku XX wieku przypominają momentami Paryż, Chicago lub Nowy Jork. Charakterystyczny budynek Metrópolis z kopułą w stylu beaux-arts stał się jednym z najbardziej rozpoznawalnych punktów miasta. Z kolei smukły Edificio Carrión z legendarnym neonem Schweppes mógłby równie dobrze stanąć na Manhattanie. To właśnie jedna z cech Madrytu – umiejętność czerpania inspiracji z różnych stylów przy jednoczesnym zachowaniu własnej tożsamości. Noc zaczyna się późno Ale prawdziwy Madryt zaczyna się poza zabytkami. Wystarczy usiąść przy stoliku na jednym z placów, zamówić tapas i kieliszek wina albo popularnego tutaj wermutu i obserwować toczące się życie. Wtedy szybko okazuje się, że najważniejszą atrakcją miasta są ludzie. Madryt żyje na ulicy jak niewiele europejskich metropolii. Nie jest to slogan, lecz codzienność. Mieszkańcy spędzają ogromną część życia poza domem. Spotykają się w barach, rozmawiają na placach, jedzą wspólne kolacje, przesiadują w ogródkach kawiarnianych. I zawsze mają tematy do rozmów. Przestrzeń publiczna nie jest dodatkiem do życia społecznego. Jest jego centrum. Widać to szczególnie po zmroku. Podczas gdy w wielu europejskich stolicach życie miejskie wyraźnie zwalnia po godzinie 20, Madryt dopiero nabiera rozpędu. Kolacja o 22? Nikogo nie dziwi. O północy restauracje są pełne. O pierwszej w nocy wielu mieszkańców dopiero rozpoczyna wieczorne spotkania. Kluby i bary zapełniają się często dopiero około drugiej w nocy. Madryckie spanie to kilka godzin snu nad ranem. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2026/06/GettyImages-149700367KOLOR-db7fc7d.jpg" width="4368" height="2912" alt="Przed słynną„Guernicą” Pabla Picassa z 1937 roku zawsze gromadzą się tłumy. Obraz znajduje się w Muzeum Narodowym Centrum Sztuki Królowej Zofii." title="Przed słynną „Guernicą” Pabla Picassa z 1937 roku zawsze gromadzą się tłumy. Obraz znajduje się w Muzeum Narodowym Centrum Sztuki Królowej Zofii." /> Hulanka i wolność Najbardziej znane dzielnice nocnego życia to Chueca, Malasaña, La Latina oraz okolice Huertas. Każda ma własny charakter. Chueca stała się symbolem nowoczesnego, otwartego Madrytu. To jedna z najbardziej znanych dzielnic LGBTQ+ w Europie, pełna barów, restauracji, butików, targów. Malasaña zachowała bardziej alternatywny charakter i do dziś przyciąga artystów, studentów oraz ludzi związanych z kulturą niezależną. La Latina słynie z tapas i niedzielnych spotkań przeciągających się do późnej nocy. To właśnie tutaj najlepiej można zrozumieć fenomen madryckiej movidy. La movida madrileña – madrycka hulanka to ruch kontrkulturowy i obyczajowy, który rozkwitł w Madrycie na przełomie lat 70. i 80. XX wieku. Zaraz po śmierci generała Francisca Franca i upadku jego dyktatury. Jego znakiem stała się wolność, zabawa, nocne życie, narkotyki. Z wyzywającego ducha movidy wyrasta Pedro Almodóvar, który stał się jedną z ikon tej subkultury. Movida była czymś więcej niż tylko modą. Stała się manifestem nowoczesnej Hiszpanii, która po dekadach dyktatury chciała korzystać z wolności pełnymi garściami. Jej ślady są widoczne w mieście do dzisiaj. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2026/06/GettyImages-2239819370KOLOR-bd7f511.jpg" width="4000" height="2250" alt="Widok na KatedręMatki Bożej Almudena – przykład madryckiego eklektyzmu. Jej bryła jest neoklasycystyczna, wnętrze neogotyckie." title="Widok na Katedrę Matki Bożej Almudena – przykład madryckiego eklektyzmu. Jej bryła jest neoklasycystyczna, wnętrze neogotyckie." /> Tylko muzea Madryt jest również jednym z najważniejszych ośrodków sztuki na świecie. Można wręcz zaryzykować stwierdzenie, że miłośnik malarstwa mógłby spędzić cały pobyt wyłącznie w muzeach i nadal nie zobaczyć wszystkiego. Największym skarbem pozostaje Muzeum Prado, które jest jedną z najważniejszych galerii sztuki na świecie. Znajdują się tu dzieła Velázqueza, Goi, El Greca, Rubensa, Tycjana i Boscha. Samo Prado potrafi pochłonąć kilka dni. Wielu odwiedzających wraca tu wielokrotnie podczas jednego pobytu, bo niemożliwe jest zobaczenie całej kolekcji podczas jednej wizyty. Kilka minut spacerem dalej znajduje się Muzeum Reina Sofía, gdzie można podziwiać najsłynniejsze chyba dzieło Pabla Picassa – monumentalną „Guernicę”. To miejsce poświęcone jest głównie sztuce nowoczesnej i współczesnej. Trzecim filarem słynnego Złotego Trójkąta Sztuki jest Muzeum Thyssen-Bornemisza, które w wyjątkowy sposób uzupełnia kolekcje dwóch pozostałych instytucji. Razem tworzą jeden z najważniejszych zespołów muzealnych na świecie. W stolicy Hiszpanii jest kilkadziesiąt muzeów i można w nich naprawdę spędzić tygodnie. Warto pewnie wspomnieć, że jest tu także Muzeum Banksy’ego. Zobaczymy w nim 170 reprodukcji prac naturalnej wielkości, wśród nich słynną „Dziewczynkę z balonikiem”. A jednak nawet te skarby kultury nie dominują nad codziennym charakterem miasta. Madryt nie jest muzeum pod gołym niebem. To żywy organizm. Miasto funkcjonuje przede wszystkim dla swoich mieszkańców, a nie dla odwiedzających. Być może właśnie dlatego wielu turystów wraca tu wielokrotnie. Nie po to, by oglądać kolejne zabytki, ale by ponownie poczuć atmosferę miejsca. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2026/06/forum-ddp12.09886799KOLOR-3e24219.jpg" width="4240" height="2832" alt="La Tabacalera –dawna fabryka tytoniu zmieniona w niezależne centrum kultury zarządzane przez artystów i mieszkańców. Ważne miejsce alternatywnego Madrytu." title="La Tabacalera – dawna fabryka tytoniu zmieniona w niezależne centrum kultury zarządzane przez artystów i mieszkańców. Ważne miejsce alternatywnego Madrytu." /> Wysokie niebo Coraz częściej zwracają na to uwagę także autorzy książek poświęconych stolicy Hiszpanii. Jedną z najciekawszych publikacji ostatnich miesięcy jest „Wysokie niebo nad Madrytem” Klaudii Pieszczoch, iberystki i pisarki, która proponuje spojrzenie całkowicie odmienne od typowych przewodników. Autorka niemal celowo odsuwa na bok pocztówkowy Madryt. Interesuje ją codzienność. Sklepy prowadzone przez te same rodziny od dziesięcioleci. Fryzjerzy znający swoich klientów po imieniu. Targowiska, gdzie mieszkańcy nadal robią codzienne zakupy. Bary z lekko wytartymi blatami, które nie zostały stworzone z myślą o mediach społecznościowych, ale po prostu służą ludziom. To spojrzenie pozwala lepiej zrozumieć, dlaczego Madryt tak mocno wyróżnia się na tle wielu europejskich metropolii. W epoce masowej turystyki zachował zaskakująco dużo normalności. Wciąż można znaleźć miejsca funkcjonujące przede wszystkim dla mieszkańców. Wciąż można obserwować życie sąsiedzkie, które w wielu innych stolicach zostało wyparte przez ruch turystyczny. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2026/06/shutterstock2499556903KOLOR-dd1d3cb.jpg" width="5917" height="3776" alt="LegendarnaChocolateria San Ginés założona w 1894 roku. Od ponad wieku ma te same receptury i nie jest zabójczo droga. Dobrze tu zajrzeć." title="Legendarna Chocolateria San Ginés założona w 1894 roku. Od ponad wieku ma te same receptury i nie jest zabójczo droga. Dobrze tu zajrzeć." /> Szczególnie ciekawie wypada w książce Lavapiés – jedna z najbardziej wielokulturowych dzielnic miasta. To właśnie tutaj najlepiej widać współczesny Madryt. Obok siebie działają afrykańskie sklepy, hinduskie restauracje, tradycyjne hiszpańskie bary i nowoczesne inicjatywy społeczne. Lavapiés nie jest idealne. Bywa chaotyczne, głośne i pełne sprzeczności. Ale właśnie dzięki temu pokazuje prawdziwą energię miasta. Madryt to miasto rozmowy, spotkania i obecności. Place, chodniki, targi i bary pozostają naturalnym przedłużeniem domu. Być może właśnie dlatego stolica Hiszpanii tak łatwo zapada w pamięć. Nie imponuje od pierwszego spojrzenia w taki sposób jak Paryż czy Rzym. Trzeba spędzić tu kilka dni, przejść się bez planu bocznymi ulicami, usiąść na placu przy kawie. Skosztować słodkich churros maczanych w filiżance ciemnej czekolady. Wtedy zaczyna być zrozumiałe, dlaczego tak wielu podróżników uważa Madryt za jedno z najlepszych miejsc do życia w Europie. To stolica zbudowana nie wokół wielkiego symbolu, ale wokół stylu życia. Miasto, które nie próbuje nikogo olśnić, a mimo to zostaje w pamięci na długo. Tekst Agnieszka Dajbor „Wysokie niebo nad Madrytem” Klaudii Pieszczoch to opowieść, która wciąga i intryguje. Wydawnictwo Czarne, Warszawa, 2026.
„Jesteśmy oboje okropnymi ludźmi”. Romans Małgorzaty Braunek i Andrzeja Żuławskiego wybuchł w atmosferze skandalu
Dziś mija 12 lat od śmierci Małgorzaty Braunek – jednej z najbardziej fascynujących aktorek polskiego kina. Zachwycała urodą, magnetyzmem i tajemniczością, a sławę przyniosła jej rola w kultowym „Polowaniu na muchy” Andrzeja Wajdy. Była ikoną swojej epoki, kobietą wyprzedzającą czasy, która nie bała się żyć po swojemu. W jej życiu nie brakowało wielkich sukcesów, odważnych decyzji i burzliwych uczuć. Jednym z najważniejszych rozdziałów była miłość do Andrzeja Żuławskiego – namiętna, pełna artystycznej fascynacji, ale też dramatów, które ostatecznie doprowadziły do rozstania.
Małgorzata Braunek sławę zyskała dzięki „Polowaniu na muchy” Andrzeja Wajdy z 1969 roku, ekranizacji opowiadania Janusza Głowackiego. Wielce utalentowana. Piękna, przyciągająca uwagę i wzrok. Hipnotyzująca. U mężczyzn powodowała szybsze bicie serca. Może dlatego, że urodą odbiegała od klasycznych rysów, które reprezentowały Beata Tyszkiewicz czy Barbara Brylska? Była nowym typem kobiety, otaczała ją w jakimś sensie aura tajemnicy. Była silna, naturalna i niezależna. Z natury nieco hipisowska, ale przy tym oryginalna, wyróżniająca się. Roztaczała wokół swój czar: wszystkie dziewczyny były w nią zapatrzone, chciały nosić takie same fryzury, sukienki o podobnym kroju, do tego oczywiście kozaki, zaś na nos zakładały okulary, które dzięki temu filmowi zyskały miano much. Nową twarzą w polskiej kinematografii zachwycała się sama Agnieszka Osiecka, która mówiła o niej z lekką zazdrością: „weszła Małgosia, wężowato zgrabna”. Rzeczywiście, gdy aktorka pojawiała się np. w lobby hotelu Europejskiego, które w latach 60. było modnym miejscem spotkań warszawskiej elity, ściągała wszystkie spojrzenia. A jakie tajemnice skrywało jej życie prywatne? Z Andrzejem Żuławskim połączyło ją silne, niezwykłe uczucie. Takie, które wywołuje skojarzenie z siłami nadprzyrodzonymi... Małgorzata Braunek i Andrzej Żuławski: historia miłości. Jak się poznali? Z Andrzejem Żuławskim poznali się przypadkiem, na przełomie lat 60. i 70. w trakcie światowego tournée filmu „Polowanie na Muchy”. Ekipa leciała do Rio de Janeiro. Po drodze mieli przesiadkę w Paryżu. Andrzej Żuławski, który mieszkał wówczas we Francji, był umówiony z Andrzejem Wajdą, że podrzuci mu po drodze książkę. „Jaki on piękny”, pomyślała Małgorzata, widząc Andrzeja Żuławskiego przez chwilę na paryskim lotnisku Orly. „Zawsze pociągali mnie piękni, trochę nieobliczalni artyści”, zwierzała się w wywiadzie rzece „Jabłoń w ogrodzie, morze jest blisko” (rozmowa Artura Cieślara, wyd. Znak, 2016). Miała wtedy 23 lata i była już żoną aktora Janusza Guttnera (znanego m.in. z serialu „M, jak miłość”). Gdy za niego wychodziła, była jeszcze studentką, jej mama nie chciała zgodzić się, by para żyła bez ślubu. Pobrali się więc, Janusz Guttner był o nią zazdrosny, nie chciał, by jechała na tournée, nie pocałował jej nawet na pożegnanie. Ale Małgorzata wiedziała, że czeka ja wielka życiowa przygoda i nie chciała z niej rezygnować. Zobacz również: Janusz Guttner: „Może po prostu nie byliśmy na ten związek gotowi. Małgosia była bardzo młoda, a ja nieco starszy, ale mężczyzna" Andrzej Żuławski na planie filmu "Na srebrnym globie" Kraków, 1978 r. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imglc5sUu-e4a4356.jpg" width="2448" height="1600" alt="Krakow, 1978. Plan filmu "Na srebrnym globie" na krakowskim Kazimierzu, n/z z prawej rezyser filmu Andrzej Zulawski.,Image: 428223905, License: Rights-managed, Restrictions: UWAGA!!! Cena minimalna dla publikacji w prasie i ksiazkach - 200 PLN xxxx, Model Release: no, Credit line: Tomek Sikora / Forum" title="Plan filmu "Na srebrnym globie"" /> Andrzej Żuławski był od niej starszy o 7 lat. Podróżował między Francją a Polską. Studiował filozofię i sztukę filmową na Sorbonie i Wyższej Szkole Filmowej w Paryżu. Na studiach napisał pracę dyplomową o filmie „Kanał” Andrzeja Wajdy, znał i analizował każdą jego scenę. Pewnego dnia spotkali się we trzech, z Romanem Polańskim w słynnej Café de Flore w Paryżu. Polański powiedział Wajdzie: „To będzie twój nowy asystent". I tak się stało, pracowali razem m.in. przy ekranizacji „Popiołów”. Podczas pracy nad filmem Wajdy „Miłość dwudziestolatków”, Andrzej Żuławski poznał swoją pierwszą żonę Barbarę Baranowską – graficzkę, plakacistkę, była wtedy związana ze znanym pisarzem Adolfem Rudnickim. Poeta Tomasz Jastrun wspominał, że była tak piękna, że nawet na nim, jako małym chłopcu, robiła wrażenie. Czy Andrzej Żuławski był przystojny? Na pewno, mógł fascynować, miał osobowość, charyzmę, zachodni sznyt. Kiedy wracali z Brazylii, zatrzymali się już w Paryżu nieco dłużej. Andrzej Żuławski wydał w swoim mieszkaniu przyjęcie na część ekipy. Podobno już wtedy widać było, że aktorka i reżyser są sobą zauroczeni. Podjeżdżał po nią swoim nowiutkim „Porsche”. Małgorzata Braunek opowiadała po latach, że tym Porsche z piskiem opon odjechali od swoich mężów i żon. Jak mówiła, oboje wierzyli, że miłość usprawiedliwia wszystko. Żuławski wspominał ich paryskie spotkanie: „Odprowadziłem ją do drzwi i coś się wtedy wydarzyło między nami. I ona i ja wiedzieliśmy o tym”. Zobacz też: Była wolnym duchem, kochała ją cała Polska. Małgorzata Braunek zmarła przedwcześnie... MALGORZATA BRAUNEK THE THIRD PART OF THE NIGHT [POL 1971] MALGORZATA BRAUNEK Date: 1971,Image: 43147020, License: Rights-managed, Restrictions: , Model Release: no, Credit line: Rights Managed / Mary Evans Picture Librar / Forum" classes=""] Małgorzata Braunek: rozstanie z Januszem Guttnerem Zaproponował jej rolę w swoim nowym filmie „Trzecia część nocy”, to był mocny film o wojnie, z drastycznymi scenami. Braunek grała w nim podwójną rolę Marty-Heleny. Dziewczyny, którą główny bohater spotyka podczas porodu, i która jest łudząco podobna do jego zamordowanej żony. Małgorzata Braunek wspominała, że film był „inspirującym wyzwaniem zawodowym. To był twórczy, inspirujący czas”. Wtedy też między nią i Andrzejem Żuławskim wybuchł romans, którego nawet nie próbowali ukrywać. Po miesiącu od rozpoczęcia zdjęć Małgorzata Braunek była w ciąży. Wyciągnęła wtedy Żuławskiego na spacer, by go o tym poinformować. Powiedział jej wtedy: „Jesteśmy oboje okropnymi ludźmi, bo ty masz męża, który jest dobrym człowiekiem, a ja jestem w parze z kimś, kto mnie kocha. A właśnie ich zostawimy i będziemy parą złoczyńców". Aktorka rozwiodła się z Januszem Guttnerem i natychmiast wzięła cichy ślub z ukochanym. W grudniu 1971 roku na świat przyszedł ich syn, Xawery, dzisiaj znany reżyser. W małżeństwie szybko zaczęły się jednak kłopoty. Żuławski pragnął stworzyć Małgorzatę na swoją modłę, jak wiele aktorek. Pragnął, by podporządkowała się wizji: „trochę szalonej, ale niewinnej panienki, która tak naprawdę odkrywa życie dopiero przy jego boku”. Nie do końca się to udało. Konflikty zaostrzyły się na planie niezwykłego, ale i mocnego filmu „Diabeł”, w którym Braunek, będąc na początku jeszcze w ciąży, w ogóle nie chciała grać. Rolę dostała Barbara Brylska (jak krzyżowały się losy tych aktorek, to temat na osobną historię). Miała podpisaną umowę, ale pracowała tylko dzień. Żuławski zrezygnował z niej, pomimo ryzyka procesu sądowego, zaczekał, aż żona urodzi i zmusił ją do grania. „Diabeł stanął między nami” - wspominała Braunek. „Byłam chora z wyczerpania. Czułam, że działamy w tym filmie na rzecz czegoś złego, dotykamy sfery, z którą nie powinniśmy obcować. To był wielki mrok. A ja urodziłam właśnie moje pierwsze dziecko" - opowiadała aktorka. Potem nigdy tego filmu nie chciała nawet obejrzeć. Problemy na planie odbijały się na życiu prywatnym pary. "Na dłuższą metę trudno jest żyć z Andrzejem. Wszystko musi być u niego emocjonalne, histeryczne, na najwyższych obrotach. Inaczej się nudzi. [...] Nie chciałam, by Xawery dorastał, obserwując trudną miłość" - wspominała aktorka. Coraz bardziej toksyczne relacje doprowadziły do rozwodu, w 1976 roku. Andrzej Żuławski chciał wyjechać z Polski, dusił się tutaj, po zatrzymaniu przez cenzurę „Diabła” (film w Polsce pokazany został dopiero w 1988 roku), wiedział, że będzie miał kłopoty z kolejnymi produkcjami. „Bestia zostawiła piękną” - pisały gazety. Zobacz też: Olena Leonenko-Głowacka o Januszu Głowackim: „Cały czas jest ze mną, czuję go… Moja miłość trwa” Małgorzata Braunek i Andrzej Żuławski: dlaczego się rozstali? Małgorzata Braunek została z synem w Polsce, nie brakowało jej propozycji filmowych, w 1972 roku zaczęła pracę na planie „Potopu” w reżyserii Jerzego Hoffmana. Na pewno ją to angażowało emocjonalnie, tym bardziej że pół Polski debatowało, czy powinna zagrać Oleńkę. Faworytką widzów była Barbara Brylska, ale Hoffman uznał, że Brylska zbyt dojrzałe wygląda przed kamerą. A Oleńka ma być młodą dziewczyną. W 1974 roku poznała dziennikarza Andrzeja Krajewskiego, swojego późniejszego męża. Przeżyli razem szczęśliwie 40 lat, aż do przedwczesnej śmierci aktorki. To spotkanie wywróciło jej życie do góry nogami - stała się buddystką, na wiele lat zrezygnowała z aktorstwa. Andrzej Żuławski w Paryżu ożenił się z malarką Hanną Wolską, urodził im się syn Ignacy. W Paryżu, w 1975 roku zrobił swój pierwszy głośny we Francji film „Najważniejsze to kochać" z wielką gwiazdą Romy Schneider. Potem w latach 80., już jako dojrzały mężczyzna związał się z 18-letnią Sophie Marceau, dzisiaj wielką gwiazdą francuskiego filmu. Andrzej Żuławski o Małgorzacie Braunek: miała blask „Spośród aktorek chyba najbardziej kochałem Małgorzatę Braunek”, wyznał po latach. „Nie była to z moich aktorek aktorka najwybitniejsza (…), ale miała blask. Czy był to blask urody, blask młodości, blask ambicji? Czy trochę wszystko razem plus misterium blasku jakby od Boga danego, w którym wydaje się nam, że lepiej widzimy tajemnice serca ludzkiego i delikatność losów?”. W świetnej rozmowie dla „Vivy!" z 2010 roku tłumaczył swoje relacje z byłą żoną: „Trudno jest walczyć z człowiekiem, którego opanowuje mania religijna i postanowi być buddystką koreańską. Jestem człowiekiem naprawdę niewierzącym – to było rozlecenie się bardzo głębokie, bo ideowe. Większego być nie może. Uważam też, że fakt, że można być aktorką, grać w filmie, być tak zwaną gwiazdą, to szalony przywilej i droga do wspaniałego rozwoju całej osobowości. I jeżeli temu się zaprzecza jednym ruchem i nie gra przez następne 30 lat, a na starość nagle się beka, że to może nie był taki świetny pomysł... To jak pan chce się z tym borykać? Złośliwie mówił, że była raczej gwiazdą niż aktorką. Elżbieta Pawełek, rozmawiając z Małgorzatą Braunek w „Vivie!” w 2013 roku, pytała: „Andrzej Żuławski, poprzedni Pani mąż, nie krył rozczarowania. „Szkoda, że tak dziś wygląda szczyt jej ambicji. Taka zdolna aktorka”, powiedział. „Ale weszła w system, który się z aktorstwem wykluczał, gdzie wszyscy ubierają się w te same szatki i osiem godzin dziennie klepią te same mantry”. Jest Pani przykro?”. „Skądże!” - odpowiedziała Braunek. „To jemu było przykro, bo uważał, że marnuję swój talent. Ale może tak mówi, bo nie zna moich nowych talentów (śmiech)”. Oboje przez lata praktycznie ze sobą nie rozmawiali. Pogodzili się dopiero w czasie choroby Małgorzaty Braunek, niestety aktorka zmarła na raka 23 czerwcu w 2014 roku, miała 67 lat. Andrzej Żuławski odszedł dwa lata później. Korzystałam z „Jabłoń w ogrodzie, morze jest blisko”, rozm. Artura Cieślara, wyd. „Znak”, 2016, „Żuławski”. Wywiad rzeka, Piotr Kletowski, Piotr Marecki, Krytyka Polityczna, 2019.
Tajemnica UFO wraca ze zdwojoną siłą. Nawet NASA i Pentagon rozkładają ręce. Te przypadki do dziś pozostają zagadką
Jeszcze kilka lat temu temat UFO kojarzył się głównie z teoriami spiskowymi i hollywoodzkimi filmami. Dziś mówią o nim Pentagon, NASA i amerykański Kongres. Odtajnione dokumenty nie potwierdzają istnienia kosmitów, ale pokazują coś równie intrygującego – że nad naszymi głowami wciąż dzieją się rzeczy, których nie umiemy wyjaśnić.
Przez dziesięciolecia temat UFO, czyli niezidentyfikowanych obiektów latających, funkcjonował na granicy nauki, wojskowych plotek i popkultury. Każdy, kto publicznie mówił o spotkaniach z obcymi, ryzykował łatkę fantasty lub zwolennika teorii spiskowych. Dziś sytuacja wygląda zupełnie inaczej. Pentagon publikuje kolejne partie dokumentów dotyczących UAP, czyli niezidentyfikowanych zjawisk anomalnych albo, jak kto woli, fenomenów powietrznych. Ta zmiana w nazwie jest ważna, ma bowiem odebrać sprawie skojarzenia z legendą o zielonych ludzikach. Kongres organizuje publiczne przesłuchania, a NASA prowadzi własne analizy. Oczekiwania związane z publikacją tych akt były ogromne. Niektórzy spodziewali się nawet, że prezydent Donald Trump wygłosi przemówienie i ogłosi, że kosmici istnieją. Za to przełomowe dla Ziemian oświadczenie miał dostać Nagrodę Nobla. W końcu to on sam nazwał publikowane dokumenty „aktami rządowymi związanymi z życiem obcym i pozaziemskim”. Ale aż do takiej sensacji nie doszło. Największa zmiana nie polega na tym, że Amerykanie uznali istnienie obcych. Nic takiego nie nastąpiło. Rewolucyjny jest sam fakt, że tamtejsze instytucje po raz pierwszy oficjalnie mówią: istnieją obiekty i zjawiska, których nie udało się jednoznacznie wyjaśnić. Nie wiemy, co lata nad naszymi głowami. Jeszcze kilkanaście lat temu podobne stwierdzenie, wypowiadane oficjalnie, byłoby nie do pomyślenia. Piloci niechętnie zgłaszali obserwacje dziwnych obiektów, obawiali się, że zostanie im przypięta łatka nawiedzonych. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2026/06/GettyImages-2175827274KOLOR-2ffbb05.jpg" width="4950" height="4891" alt="Niezidentyfi kowaneobiekty latające na zdjęciach i grafi kach w obserwatorium, w Parku Hampstead Heath, w Londynie. Z prawej pilot Derek Dempster kreśli mapę nieba." title="Niezidentyfi kowane obiekty latające na zdjęciach i grafi kach w obserwatorium, w Parku Hampstead Heath, w Londynie. Z prawej pilot Derek Dempster kreśli mapę nieba." /> Archiwa otwarte W ostatnich miesiącach do opinii publicznej trafiły więc setki stron raportów, zdjęć, analiz i materiałów wideo zgromadzonych przez Pentagon, FBI, NASA oraz amerykańskie służby wywiadowcze. W odtajnionych materiałach nie ma fotografii statku kosmicznego stojącego na pustyni. Nie ma też ciał przybyszów z innych planet. Są natomiast tysiące obserwacji, relacji świadków, zapisów radarowych i nagrań wykonanych przez zaawansowane systemy wojskowe. Pora na kilka najbardziej zadziwiających przypadków spotkań z obcymi. Mit Roswell Pustynia w południowo-wschodnim zakątku stanu Nowy Meksyk nie wydaje się miejscem, w którym miała narodzić się jedna z największych zagadek współczesności. A jednak właśnie tam, w pobliżu niewielkiego miasta Roswell, latem 1947 roku wydarzyło się coś, co do dziś rozpala wyobraźnię milionów ludzi. A wszystko zaczęło się od burzy. Na początku lipca 1947 roku ranczer William Brazel przemierzał swoje pastwiska po gwałtownej nawałnicy. Rozrzucone po ziemi szczątki przyciągnęły jego uwagę. Nie przypominały niczego, co znał. Brazel zgłosił sprawę lokalnym władzom. Wkrótce wydarzyło się coś niezwykłego. Ósmego lipca 1947 roku świat obiegła sensacyjna wiadomość. Biuro prasowe armii amerykańskiej wydało komunikat, w którym poinformowano, że żołnierze odzyskali „latający dysk” rozbity w pobliżu Roswell. Prasa po raz pierwszy zaczęła używać określenia „latające spodki”. Ale armia szybko wycofała się ze swojego oświadczenia. Na konferencji prasowej pokazano fotografie szczątków, które miały pochodzić z balonu meteorologicznego. Sprawę uznano za zamkniętą. Jednak temat UFO eksplodował, w Wielkiej Brytanii zaczęli zajmować się nim piloci Królewskich Sił Powietrznych. Jeden z nich, Derek Dempster, pilot, oficer wywiadu i dziennikarz, współtworzył nawet pionierskie w dziedzinie ufologii pismo „Flying Saucer Review”. Amerykański astrofizyk Frank Drake, którego imię nosi jedna z planetoid, zaczął pierwsze poszukiwania kontaktu z obcymi za pomocą fal radiowych. Pod koniec lat 70. historia Roswell wróciła jednak z nową siłą. Najbardziej kontrowersyjne opowieści dotyczyły rzekomych ciał małych humanoidalnych istot odnalezionych w pobliżu miejsca katastrofy. Mieszkańcy opowiadali o ciężarówkach wywożących tajemniczy ładunek pod osłoną nocy. Pojawiały się oskarżenia, że rząd prowadzi gigantyczną operację ukrywania prawdy. Pamiętacie kultowy serial „Z archiwum X”? Odwoływał się wprost do tych historii. W odpowiedzi na rosnącą falę spekulacji amerykańskie władze przeprowadziły śledztwo. W latach 90. opublikowano raporty wyjaśniające, że odnalezione szczątki pochodziły z tajnego programu wojskowego o kryptonimie „Mogul”. Jego celem było wykrywanie radzieckich prób atomowych za pomocą specjalnych balonów wyposażonych w zaawansowane instrumenty pomiarowe. Czy dzisiaj wiemy coś więcej? Były pracownik wywiadu USA Luis Elizondo w 2024 roku zeznał pod przysięgą w Kongresie, że USA odzyskały materiały i biologiczne próbki „nie ludzkiego pochodzenia”, w tym rzekomo związane z Roswell. Nie zostało to jednak oficjalnie potwierdzone przez Pentagon. Czytaj też: Przez lata ukrywali tę relację. Anna Seniuk i Grzegorz Małecki pierwszy raz tylko w VIVIE! opowiedzieli o swojej więzi. Przypominamy ich wspólny wywiad <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2026/06/GettyImages-BD0513-001KOLORjpg-a771a02.jpg" width="7071" height="4689" alt="Klasyczny statek obcych, czyli spodek. Tak wygląda najczęściej w naszych wyobrażeniach, w filmach. Pojawia się znikąd, a potem rozpływa się w powietrzu" title="Klasyczny statek obcych, czyli spodek. Tak wygląda najczęściej w naszych wyobrażeniach, w filmach. Pojawia się znikąd, a potem rozpływa się w powietrzu" /> <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2026/06/EN013905240403KOLOR-273b5fd.jpg" width="3119" height="3898" alt="„Amerykański astrofizyk Frank Drake jako jeden z pierwszych szukał inteligencji w kosmosie. Tu na tle radioteleskopu o nazwie Tatel w stanie Virginia, USA.”" title="„Amerykański astrofizyk Frank Drake jako jeden z pierwszych szukał inteligencji w kosmosie. Tu na tle radioteleskopu o nazwie Tatel w stanie Virginia, USA.”" /> Spotkanie nad Pacyfikiem Listopad 2004 roku. Nad spokojnymi wodami Oceanu Spokojnego, kilkaset kilometrów od wybrzeży Kalifornii, grupa pilotów amerykańskiej marynarki wojennej wykonuje rutynowe ćwiczenia. Na pokładzie lotniskowca USS Nimitz operatorzy nowoczesnych radarów od kilku dni obserwują coś dziwnego. Niezidentyfikowane obiekty pojawiają się wysoko nad oceanem, wykonują niespotykane manewry. Początkowo załoga podejrzewa awarię radarów. Jednak tajemnicze echa powracają dzień po dniu, namierzane z wielu różnych punktów. Dowództwo marynarki postanawia sprawdzić, o co chodzi, obawiając się oczywiście szpiegów. W kierunku jednego z obiektów wysłane zostają dwa myśliwce F/A-18 Super Hornet. Jednym z pilotów jest David Fravor, doświadczony oficer i dowódca eskadry. Gdy samoloty docierają we wskazany rejon, piloci zauważają coś niezwykłego. Morze pod nimi wygląda tak, jakby ogromny obiekt znajdował się tuż pod powierzchnią wody. Fale wirują, tworząc biały krąg pośród spokojnego oceanu. Nad nim unosi się bezszmerowo niewielki obiekt. Jest biały, gładki i podłużny. Według świadków przypomina wielką pastylkę Tic Tac, stąd nazwa. David Fravor postanawia zejść niżej, by przyjrzeć mu się z bliska. Tic Tac naśladuje manewry samolotów, po czym nagle przyspiesza i w ciągu kilku sekund… znika z pola widzenia. Kilka godzin później kolejna załoga rejestruje obiekt za pomocą zaawansowanej kamery podczerwonej. Powstaje słynne nagranie „FLIR1”, które obiegnie cały świat. Takich spotkań i nagranych filmów jest dużo więcej. Należą do nich publikowane w materiałach Pentagonu nagrania „Gimbal” i „GoFast” – wykonali je za pomocą kamer termowizyjnych w 2015 roku świetnie wyszkoleni piloci myśliwców F/A-18. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2026/06/GettyImages-226621593KOLOR-6516c61.jpg" width="4950" height="4866" alt="Derek Dempster, byłypilot Królewskich Sił Powietrznych, pasjonował się UFO już w latach 50. Zainteresował tym tematem rodzinę królewską." title="Derek Dempster, były pilot Królewskich Sił Powietrznych, pasjonował się UFO już w latach 50. Zainteresował tym tematem rodzinę królewską." /> Jak Boeing w piramidzie Być może chodzi o tajne technologie wojskowe rozwijane przez USA albo Rosję i Chiny, a UFO to tylko zasłona dymna… Za UFO mogliśmy brać na przykład testowane przed laty drony. Dzisiaj to również może być nieznana nam broń. Z drugiej strony rzekomym UFO okazywały się na przykład kawałki materiału ze spadochronu. Ale w sieci roi się od rozmów z „byłymi pracownikami Pentagonu”, którzy mówią, że zjawiska określane jako UAP są jednak nie z tej ziemi. „To tak, jakbyśmy w piramidzie Tutanchamona odkryli gotowego do lotu Boeinga. Nie mamy możliwości, żeby stworzyć takie technologie”, mówił jeden z rozmówców. Przeciwnicy UFO sugerują, że mogło to być niezwykłe zjawisko atmosferyczne, optyczne złudzenie, błąd odczytu. Sceptycy twierdzą: nic tego nie tłumaczy. Publikując akta, Amerykanie zdają się nam mówić: zobaczcie i oceńcie sami. Eksperci wojskowi gotowi są jednak przyznać, że nie wiedzą, co to jest. Wyobraźmy sobie – tłumaczą wojskowi – że zamykamy na noc drzwi i okna domu, włączamy alarm. A rano i tak widzimy czyjeś ślady na dywanie. Niepokojące? Jeszcze jak! UFO na Księżycu? Program Apollo również dostarczył paliwa wyobraźni. Astronauci wielokrotnie zgłaszali obserwacje niezidentyfikowanych punktów świetlnych, nietypowych błysków czy zakłóceń radiowych. Wiele z tych zdarzeń doczekało się później racjonalnych wyjaśnień. Choć też nie dają one stuprocentowej pewności. Słynny obiekt obserwowany podczas misji Apollo 11 najprawdopodobniej był elementem wcześniej odrzuconego stopnia rakiety. Z kolei astronauci podczas misji Apollo 10 słyszeli dziwny, przypominający gwizd dźwięk. Taśmy te były przez lata trzymane w archiwach, krążyły teorie o pozaziemskich melodiach. Ostatecznie zostały zinterpretowane jako zakłócenia radiowe. Z kolei błyski widziane przez astronautów przy zamkniętych oczach okazały się skutkiem oddziaływania promieniowania kosmicznego na siatkówkę. Mimo to wokół programu Apollo narosły dziesiątki legend. Szczególnie popularna pozostaje opowieść o rzekomych statkach obcych stojących na powierzchni Księżyca. Problem w tym, że nigdy nie znaleziono wiarygodnego nagrania ani dokumentu potwierdzającego taką historię. Cztery gatunki obcych? To właśnie tutaj zaczyna się najbardziej sensacyjna część opowieści. W ostatnich latach ogromne zainteresowanie wzbudziły wypowiedzi doktora Harolda Puthoffa, naukowca współpracującego niegdyś z projektami finansowanymi przez amerykańskie służby. Według relacji Puthoffa z rozbitych obiektów UFO miały zostać odzyskane szczątki przedstawicieli co najmniej czterech różnych gatunków istot pozaziemskich. Wśród nich wymieniani są szaraki, czyli niewielkie humanoidalne istoty o dużych głowach i czarnych oczach, nordycy przypominający ludzi o nordyckiej urodzie, insektoidy mające cechy owadów oraz reptilianie, czyli istoty gadopodobne. Brzmi jak scenariusz serialu science fiction. Każdy z nich ma swoją historię. Na przykład szaraki, najbardziej archetypiczny gatunek kosmitów, ogromną popularność zdobył dzięki małżeństwu Betty i Barneya Hillów w 1961 roku. Twierdzili oni, że zostali uprowadzeni przez obcych, którzy tak wyglądali. Z kolei historia nordyków wywodzi się głównie z ruchu tak zwanych kontaktowców z lat 50. George Adamski, ufolog polskiego pochodzenia, twierdził, że spotykał pięknych kosmitów przypominających mieszkańców Skandynawii. Reptilianie wydają się najbardziej „literackim gatunkiem”. Pomysł, że na świecie są zmiennokształtne humanoidalne gady albo ludzie-węże, pochodzi z literatury lat 20. ubiegłego wieku. Kosmici mają być ukrywani w słynnej, choć tajnej Strefie 51 – bazie wojskowej położonej w Groom Lake w Nevadzie. Jej istnienie wojsko potwierdziło dopiero w 2013 roku. Do dzisiaj jest ona wyłączona z przestrzeni powietrznej i strzegą jej uzbrojeni wojskowi. Nic dziwnego, że prowokuje teorie spiskowe, zresztą nie tylko dotyczące UFO. Zwolennicy teorii spiskowych twierdzą, że w bazie nagrywano… lądowanie na Księżycu. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2026/06/Feb-or-March-2015-recorded-by-crew-of-the-USS-Theodore-Roosevelt-off-the-US-east-coast-kopia-b5980d3.png" width="1806" height="1121" alt="W tym miejscu naPacyfi ku kamery termowizyjne samolotów zarejestrowały UFO w 2015 roku. UNITED" title="W tym miejscu na Pacyfi ku kamery termowizyjne samolotów zarejestrowały UFO w 2015 roku. UNITED" /> Fakty i legendy Pytanie o szczątki rozbitych statków kosmicznych powraca niemal przy każdej publikacji nowych dokumentów. Problem polega na tym, że żaden z odtajnionych dokumentów nie zawiera jednoznacznego potwierdzenia takich znalezisk. Najbardziej intrygujące jest to, że mimo satelitów, sztucznej inteligencji, radarów nowej generacji i kamer o niewiarygodnej rozdzielczości nadal istnieją przypadki pozostające bez odpowiedzi. Paradoksalnie współczesna technologia nie zawsze pomaga. Wojsko rejestruje dziś niewyobrażalne ilości danych. Radar wykrywa obiekt, kamera nie potwierdza odczytu, operator widzi coś przez kilka sekund, po czym ślad znika. Powstaje mozaika informacji, której nie da się łatwo złożyć w całość. Jest też pytanie, dlaczego obcy, skoro tu już są, nie kontaktują się z nami. Odpowiedzi może być wiele, na przykład nasze słabe zaawansowanie technologiczne. Pozostaje także pytanie, które stawia wielu fizyków, czy obcy pokonywaliby ogromne odległości z ogromnymi prędkościami tylko po to, by u nas pokazać się na chwilę w powietrzu. Ponieważ nie ma dowodu, że Ziemię odwiedzają kosmici, a wielu zagadkowych incydentów nie daje się wyjaśnić, temat UFO nadal jest zagadką. A my nadal zadajemy sobie pytanie: Czy naprawdę jesteśmy sami we wszechświecie? Czytaj też: Kiedyś gwiazda mediów, dziś bada UFO. Bernatowicz mówi wprost, z czego żyje
Wyjechała do USA z 20 dolarami i bez znajomości angielskiego. Dziś Danuta Mieloch upiększa największe gwiazdy świata. Przypominamy archiwalny wywiad VIVY!
Z 20 dolarami w kieszeni pojechała do Ameryki, dziś jest najbardziej pożądaną kosmetyczką Nowego Jorku, nazywaną Beyoncé kosmetologii albo Heleną Rubinstein naszych czasów. Do jej spa przychodzą gwiazdy i nowojorska elita. Kim jest Danuta Mieloch i jak udało jej się odnieść tak wielki sukces w światowej metropolii, sprawdza Agnieszka Dajbor.
Danuta Mieloch ma dzisiaj prawdziwe kosmetyczne imperium, tworzą go dwa ogromne luksusowe salony Rescue Spa w Filadelfii i Nowym Jorku, a także własna linia kosmetyków DANUCERA. W pięknych wnętrzach klientki mogą przebierać w dziesiątkach kosmetyków. Mogą zrobić każdy zabieg, jakiego potrzebują – od manikiuru po nowoczesne kuracje przywracające skórze zdrowie i dobry wygląd. Danuta Mieloch specjalizuje się w pielęgnacji twarzy. Dzisiaj sama rzadko już wykonuje zabiegi, mieć u niej sesję to gratka. Częściej uczy innych, w swoich salonach zatrudnia 150 wykształconych przez siebie pracowników. Wśród jej klientów są wielkie gwiazdy: Emma Stone, Naomi Campbell, Rosie Huntington czy Colin Farrell. Przychodzą influencerzy, modelki, prezenterzy telewizyjni, sportowcy. Zabiegi zamawiają dziewczyny, które szykują się do ślubu. I wielkie damy, które pragną zabłysnąć dobrym wyglądem na wystawnych kolacjach. Z ust do ust przechodzą opinie, że Dana, jak ją nazywają Amerykanie, naprawdę potrafi zmienić skórę twarzy. Że jej maseczki to magia, a dotyk jej rąk jest niezwykły. Sama Danuta Mieloch twierdzi, że „widzi skórę” i wie, jak ją zmienić i poprawić. Polskie kosmetyczki mają wspaniałe tradycje. Na przełomie XIX i XX wieku z podkrakowskiego Podgórza wyjechała za ocean Helena, a właściwie Chaja Rubinstein. W ręku ściskała recepturę na krem, którą dała jej mama. To był jej jedyny majątek. Pracowała jako niania, kelnerka, a krem od mamy, nazwany potem Valaze, stał się podstawą jej niesamowitej kariery. Danuta Mieloch wyjechała z Polski ponad sto lat później, w torebce też miała receptury kremów, ale Nowy Jork znała tylko z filmów i opowiadań. Dzisiaj nazywana jest Beyoncé kosmetologii albo dla odmiany Konfucjuszem w dziedzinie pielęgnacji skóry, który dzieli się swoimi opiniami w prestiżowych magazynach, takich jak „W”, „New York Times”, „Vogue”. „Moja skóra nigdy nie wyglądała i nie czuła się tak dobrze”, napisał jeden z redaktorów popularnej strony Into The Gloss. Spotykamy się w Warszawie, w pięknym mieszkaniu Danuty przy Hożej, w centrum stolicy. To prawda, że pojechała Pani do Ameryki z kilkoma dolarami w kieszeni i bez znajomości angielskiego? Wyjechałam jesienią 1989 roku, krótko po czerwcowych wyborach, które zmieniły ustrój w Polsce. Ale mur w Berlinie jeszcze stał… Moja siostra mieszkała w Stanach, dostała w Ameryce azyl polityczny. Wysłała mi zaproszenie. Miałam 20 dolarów w kieszeni i dużo nadziei. Siostra wzięła Panią pod swoje skrzydła? Tak, ale nie rozpieszczała mnie. Niedługo po przyjeździe powiedziała, że muszę iść do pracy. Zabrała mnie do polskiej restauracji w nowojorskiej dzielnicy East Village i powiedziała, że dopóki nie nauczę się angielskiego, mogę albo pracować tutaj, albo sprzątać domy. Wybrałam bycie kelnerką. To były ciężkie lata, nie znałam języka, płacono mi bardzo mało. Ale miałam styczność z ludźmi, co było dla mnie ważne, bo mogłam rozmawiać, uczyć się języka. Amerykanie byli mili, kiedy serwowałam im pierogi, próbowali mnie nauczyć angielskiego. I podobno nauczyła się Pani w pół roku! Poświęcałam na to każdą chwilę. Jechałam do pracy z Queensu na Dolny Manhattan 45 minut metrem. Brałam książkę, uczyłam się koniugacji czasowników, słówek, czytałam proste językowo magazyny, oglądałam telenowele. Jest takie amerykańskie powiedzenie: „Go big or go home” – Idź na całość albo wracaj do domu. Ja poszłam na całość, wiedziałam, że chcę zostać w Ameryce, odnalazłam się tam. „Bałam się”, powiedziała Pani w reportażu o sobie w jednym z nowojorskich magazynów. Dziennikarka była zaskoczona, bo rzadko mówi Pani o trudnościach. To prawda. Jestem optymistką, szybko się aklimatyzuję, widzę raczej pozytywy niż przeszkody. Nie narzekam, że mam jedną cytrynę, tylko myślę, jak zrobić z niej lemoniadę. Ale tamte lata były ciężkie, uczyłam się i tkwiłam po łokcie w parzeniu kawy. Musiałam jeszcze wrócić do szkoły kosmetycznej, żeby w Ameryce dostać dyplom i pracować w wymarzonym zawodzie. Jako mała dziewczynka w Białymstoku robiła Pani różne mikstury, podobno wyleczyła Pani siostrę z trądziku? Zrobiłam jej maseczkę z drożdży piwnych, rumianku, płatków owsianych i białek. Pomogło. Kiedy inne dzieci bawiły się na podwórku, ja najbardziej lubiłam mieszać kremy, to była moja pasja od dzieciństwa. Mama bardzo dbała o własną pielęgnację i o nas. Mówiła mi, że jak nie umyję twarzy na noc, to codziennie będę się budzić starsza o siedem dni. Jako młoda dziewczyna myślałam, że stworzę eliksir młodości, dzięki któremu nikt się nie zestarzeje, poważnie! Skąd Pani wie, co do czego dodać? To taka tajemna wiedza, jak z lekcji eliksirów? Po prostu zostałam pobłogosławiona takim darem. Mam talent nie tylko do robienia kremów czy maseczek. Widzę skórę twarzy, wiem, jakie były na niej robione zabiegi, a jakich zabrakło. Potrafię powiedzieć, co poprawić, jak dotykać skórę, żeby uruchomić odpowiednie mięśnie. Umiem też ocenić kremy. Mam za sobą ponad 10 tysięcy wykonanych zabiegów, duże doświadczenie. Kiedy w 2004 roku otworzyłam swoje pierwsze Rescue Spa w Filadelfii, pracowałam bez wytchnienia po 10–12 godzin dziennie. Robiłam wszystkie zabiegi sama, bo wiedziałam, że muszę oprzeć się na sobie i swoim wyczuciu. Nie czułam nawet zmęczenia, jestem pracoholiczką, ale z pasją, co sprawia, że praca jest radością. Każdy krok naprzód, każdy rozwój dawał mi wiele szczęścia. Wzmacniał poczucie własnej wartości. Pewnie każda kobieta lubi takie uczucie. W końcu lat 90. miałam już za sobą długą drogę, pracowałam w bardzo dobrym salonie nowojorskim Paul Labrecque, miałam tam już swoje klientki. Wyjechałam do Paryża, gdzie współpracowałam z doktorem Yvanem Allouchem i Madame Josette, założycielami słynnej marki Biologique Recherche. Skupiali się na mikroprądach i delikatnym złuszczaniu skóry. Stali się moimi mentorami, bardzo dużo mi dali. A sam Paryż jak Nowy Jork zawsze zostaje w sercu. Kiedy założyła Pani swoje pierwsze spa w Filadelfii, w 2004 roku, była Pani po rozwodzie. Ten odważny krok miał dać poczucie, że odzyskuje Pani kontrolę nad swoim życiem, decyduje o sobie? To był przede wszystkim biznes. Na Nowy Jork nie było mnie wtedy stać. Myślałam też nad założeniem spa w Warszawie. Przyjechałam tu, oglądałam mieszkania w centrum miasta przy ulicy Wilczej, ale byłam już za bardzo wrośnięta w Amerykę i zbyt zaangażowana w tamtejsze inwestycje. A z mężem rozwiodłam się po 13 latach związku. Nie potrafił dłużej żyć w Stanach, wrócił do Polski. Nasze drogi się rozeszły. Jest Pani sama? Jestem teraz w związku, ale nie jest ze mną łatwo, bo moim życiem jest mój biznes i nie rozgraniczam życia zawodowego od prywatnego. Uwielbiam podróże, odpoczywam podczas takich wypraw, ale nawet na wakacjach szukam różnych inspiracji zawodowych. Pytała mnie pani o koszt sukcesu, mając na myśli życie rodzinne… Jestem jedną z czwórki rodzeństwa, mam siostrę, która nadal mieszka w Ameryce, i drugą w Białymstoku. Brat mieszka w Stanach, a mama też mieszka w Białymstoku. Mam czworo siostrzeńców, których bardzo kocham, są dla mnie ważni. Nie można mieć wszystkiego. Podziwiam kobiety, które łączą karierę i macierzyństwo, to nie jest prosta sprawa. Gdybym miała rodzinę, nie spędziłabym dziesiątek godzin w salonie, bo martwiłabym się o dzieci. Ale napawa mnie dumą, że jestem otoczona kobietami, mam 140 pracownic, niektóre z nich zaczynały pracę jako bardzo młode dziewczyny. Teraz mają domy, dzieci. Moja prawa ręka, która jest szefową marketingu, była manikiurzystką. To moje „profesjonalne dzieci”. Otwarcie salonu w Nowym Jorku to było duże ryzyko? To był kolejny krok w rozwoju, ale musiałam do niego dojrzeć. Pamiętam, jak siedziałam przy kawie w restauracji ABC Cocina, czekając na legendarnego Deepaka Choprę, guru zdrowego stylu życia, i nagle zobaczyłam napis: „Budynek na wynajem”. Wiedziałam, że nie powinnam ryzykować, ale nie mogłam przestać o nim myśleć. I wynajęłam ten budynek, zrobiliśmy w nim totalny remont, po wielu miesiącach otworzyłam w nim spa. Na początku nie było łatwo, nie przychodziło dużo klientek. Postanowiłam jednak cierpliwie poczekać, dbając o najwyższą jakość usług. W biznesie nic nie dzieje się na zawołanie, trzeba mieć wytrwałość, konsekwencję. I co było kluczem do sukcesu? Pani talent, praca, rozgłos? Myślę, że wszystko razem. Otworzyłam dwupiętrowe Rescue Spa w okolicy słynnych restauracji, w dzielnicy Flatiron, której ikoną jest słynna kamienica zwana „Żelazko”. Łatwo tu dojechać z każdego zakątka Manhattanu. Nie ma porównywalnego miejsca w Nowym Jorku, gdzie pod jednym dachem można zrobić tyle zabiegów i kupić najlepsze kosmetyczne produkty. Mam też sklep internetowy, który bardzo mi pomógł podczas dużego kryzysu, jakim był lockdown. Kobiety z Miami, Chicago, Los Angeles pisały do mnie maile, namawiały mnie, żebym założyła filie w ich miastach. Ale ja nie chcę się rozdrabniać, wolę dwa miejsca, za to o bardzo wysokiej renomie. Jak dziś wygląda Pani życie? Wiem, że ma Pani farmę w Pensylwanii. Moja farma leży między Nowym Jorkiem a Filadelfią, bo często podróżuję między tymi miastami. Mam tam dom, w którym mieszkam z dwoma psami i 16-letnim kotem, moim wiernym przyjacielem. To nie jest wielkie gospodarstwo, ale posadziłam w ogrodzie 60 owocowych drzew, siostra przywiozła mi nawet czarną porzeczkę od mamy z ogródka. Mam własne warzywa. Lubię naturalne rzeczy, w kosmetykach i w jedzeniu. Lubię wiedzieć, skąd pochodzą produkty. Na farmie mogę patrzeć, jak rosną warzywa, wiem, że to, co hoduję, jest organiczne, prawdziwe. Potrzebuję odpoczynku w zieleni, oderwania się od zgiełku miasta. Kiedy byłam mała, mówiłam, że zamieszkam w apartamentowcu i „nic nie będę robiła”. A teraz kocham pracę na farmie, to przyszło do mnie z wiekiem. I chociaż mam kogoś do pomocy, najbardziej lubię wszystko ogarnąć sama. Jak wygląda Pani dzień? Wstaję rano, daję jedzenie moim zwierzętom, wypijam zawsze szklankę wody z imbirem i cytryną. Ćwiczę jogę, piję kawę. Lubię takie drobne przyjemności jak filiżanka kawy… Robię makijaż i jadę do pracy. Dzisiaj skupiam się przede wszystkim na dzieleniu się swoją wiedzą z innymi. Bardzo to doceniam, zależy mi, żeby kobiety uczyły się pielęgnacji, żeby rozwijały swoją wiedzę na ten temat. Co Pani jako królowa kosmetologii przekazałaby kobietom? Przede wszystkim pamiętajmy, że nie pomoże najlepszy zabieg, jeśli nie będziemy codziennie dbały o skórę. Należy ją dwukrotnie oczyścić, nawilżyć dobrym tonikiem. Nigdy nie powinno się myć twarzy mydłem. Nie należy nakładać warstwowo zbyt wielu kosmetyków, taki bufet na twarzy może podrażnić skórę. Właśnie wprowadziłam do Polski moje kosmetyki. Balsam, tonik, serum, krem pod oczy i krem do twarzy, a także maseczkę do twarzy. Wszystkie kosmetyki można już kupić na mojej stronie internetowej. Zawierają składniki odpowiednie do każdego rodzaju skóry, także wrażliwej. Moją pasją jest dzielenie się z kobietami unikalną wiedzą, jak używać tych kosmetyków. Bardzo się Pani dzisiaj różni od tamtej 20-latki z Białegostoku, która marzyła o wielkim świecie? Minęły lata, dzisiaj jestem wdzięczna losowi za to, co mnie spotkało. Bo jestem szczęśliwcem. Mam doświadczenia, rozwinęłam swoje duchowe życie. Jogę ćwiczę codziennie od 15 lat. Medytuję. Jestem perfekcjonistką, ale wiem, że nie należy z tym przesadzać, bo perfekcjonizm może blokować. W pewnym momencie trzeba ruszyć, wyjść do ludzi. Ja tak zrobiłam. Rozmawiała Agnieszka Dajbor.
Synowie tęsknili za ojcem latami. Małżeństwo Henryka Machalicy nie wytrzymało tej próby
Henryk Machalica należał do grona aktorów, których publiczność darzyła wyjątkową sympatią. Choć stworzył dziesiątki wybitnych kreacji teatralnych i filmowych, dla wielu widzów na zawsze pozostał Dionizym ze „Złotopolskich”. Za ekranowym sukcesem kryło się jednak życie pełne wyzwań, rodzinnych rozstań i trudnych wyborów.
Henryk Machalica był bardzo znanym i lubianym aktorem. Zagrał wiele wspaniałych ról, ale widzowie pokochali go najbardziej za rolę Dionizego w Złotopolskich. Dołożył do niej trochę swoich cech i swoich pomysłów. Pochodził z małej śląskiej wsi, nie miał łatwego życia. Jego pierwsze małżeństwo rozpadło się. Małżonkowie podzielili się opieką nad dziećmi, do ojca trafił najmłodszy syn Piotr, po latach znany aktor, dzisiaj już także nieżyjący. Henryk Machalica jako ojciec krnąbrnego nastolatka nie zawsze dawał sobie radę. Jak wyglądało życie i związki aktora? Henryk Machalica: droga do kariery aktorskiej Henryk Machalica urodził się w 1930 roku w małej wiosce Chybie na Śląsku, jako dzieciak mówił gwarą, nikt nie myślał o tym, że kiedyś będzie aktorem. Zaczął pracować jako nauczyciel w Bielsku-Białej, ale szybko zauważył, że chce czegoś innego. Że w tej pracy, jak mówił, nie spełniał się emocjonalnie. Zgłosił się do znanego Teatru Lalkowego „Banialuka” w Bielsku-Białej, który robił nabór do zespołu. Został przyjęty, dobrze mu tam szło, poza tym, że był wysoki i wystawał zza parawanu. Musiał się ciągle garbić. Potem trafił do teatru w Jeleniej Górze. W 1958 roku zdał eksternistyczny egzamin aktorski. Miał już za sobą duże role, m.in. „Oniegina” na podstawie poematu Aleksandra Puszkina. Do Warszawy ściągnął go Adam Hanuszkiewicz, tu na dobre zaczęła się jego kariera, zagrał kilkadziesiąt ról teatralnych, filmowych, m.in. w „Złocie dezerterów”, grał w serialach, takich jak „Rodzina Połanieckich”, "07 zgłoś się", czy „Najdłuższa wojna nowoczesnej Europy”. Henryk Machalica: dzieci doczekał się bardzo szybko Henryk Machalica jako młody chłopak ożenił się z Marylą, miał 22 lata, gdy urodzili się jego synowie – Krzysztof i o pięć minut młodszy Aleksander. A trzy lata później, w 1955 roku na świat przyszedł najmłodszy syn, Piotr. Młodzi małżonkowie uznali, że Maryla zostanie w domu, natomiast Henryk pracował jak szalony, żeby zarobić na rodzinę, przebić się, zostać zauważonym. Z paczką kolegów dużo jeździli po małych ośrodkach z różnymi spektaklami, a w wolnych chwilach bawili się do rana. Znajomi nawet dziwili się, że Henryk Machalica ma dopiero 25 lat i już troje dzieci! Znajomy aktora jeszcze z tamtych lat, aktor Czesław Stopka wspominał, jak do Bielska-Białej, do Henryka przyjeżdżała Marylka z bliźniakami i z Piotrusiem w wózeczku. Gdy miał próbę, koledzy zabawiali pociechy. Henryk Machalica: jakim był ojcem? Z kolei Piotr Machalica opowiadał, że ojciec w domu był gościem, wyczekiwanym i kochanym. Mama zajmowała się codziennością. Jak opowiadał syn, była wspaniałą, ciepłą osobą, która nigdy na nic się nie skarżyła. „Dzisiaj doceniam to jeszcze bardziej, szczególnie że nie było jej łatwo”, mówił w jednej z rozmów Piotr Machalica. Wspominał też, że przez jakiś czas jeździli za ojcem, który zmieniał miasta i teatry – takie wtedy było życie. Ale gdy jego starsi bracia poszli do szkoły, to cygańskie życie musiało się skończyć. Henryk Machalica grał wtedy w Białymstoku, a oni już do niego nie pojechali. Piotr Machalica wspominał w rozmowie z Beatą Nowicką w "Vivie": "Kiedy Henryk pracował w Zielonej Górze, moi bracia poszli już do szkoły. Nie pojechaliśmy więc z nim dalej. Pamiętam, zawsze mi go brakowało. Tęskniliśmy, ale czuliśmy, że jest gdzieś blisko. Mama, w sytuacji braku ojca, podświadomie dawała nam dwa razy więcej miłości. Nigdy nie powiedziała na ojca złego słowa. Zawsze przedstawiała go jako superfaceta, bo bardzo go kochała. Kochała do końca. Kiedy Henryk wracał do domu – raz częściej, raz rzadziej, to zależało od jego zajętości czy raczej odległości między miastami – to był dla mnie… ZOBACZ TEŻ: Przez lata mieszkał z mamą i bał się małżeństwa. Dopiero Elżbieta odmieniła życie Krzysztofa Zanussiego Henryk Machalica: rozstanie z żoną Synowie mieli z ojcem dobry kontakt, mówili do niego Henryk albo Heniek, co sam zaproponował. Rozłąka spowodowała jednak, że małżeństwo Maryli i Henryka Machaliców zaczęło oddalać się od siebie. W latach 60. już po przeprowadzce do Warszawy Henryk Machalica zdecydował się odejść od żony. W 1967 roku rozwiedli się. „To, za co jestem ogromnie wdzięczny mamie - nie dała nam boleśnie odczuć tego rozstania. Nigdy swoich cierpień nie przerzucała na nas. To uważam za moje największe szczęście. Tata zawsze był tym wspaniałym ojcem i takim pozostał” - mówił Krzysztof Machalica, sportowiec, społecznik, działacz PO. Ustalili, że starsi synowie zostaną z matką, a nastoletni Piotr pojedzie do ojca, do stolicy. To było spore wyzwanie, Piotr Machalica był w młodości trudny, krnąbrny, zbuntowany. Gdy pojawił się pomysł, żeby zamieszkał sam, skwapliwie skorzystał z tej szansy na samodzielność. Poszedł do szkoły wieczorowej i zaczął pracować jako pracownik fizyczny w warszawskim Teatrze Powszechnym. I oczywiście podpatrywał, co się dzieje na scenie, aż złapał aktorskiego bakcyla. Ojciec zawsze mu pomagał, tak jak i starszym synom, chociaż w tym czasie układał sobie nowe życie. Henryk Machalica i druga żona Danuta, zwana Chinką Henryk Machalica w końcu lat 60. poznał swoją drugą żonę dziennikarkę — Danutę. Odeszła dla niego od innego znanego aktora, Romana Wilhelmiego. Była bardzo ładna, Wilhelmi nazywał ją Chineczką, bo miała lekko skośne oczy. Była bardzo ładna, musiała robić wrażenie, ale Roman Wilhelmi był trudnym partnerem. „Wracał coraz później, potem znikał. Wymyślał niestworzone historie. Przepraszał i zaczynał od nowa”, opowiadała. Na jego drodze stanęła piękna tłumaczka Marika Kollar, a Danuta poznała Henryka Machalicę. Oboje potrzebowali stabilizacji i spokoju. Okazało się, że świetnie do siebie pasują, stworzyli szczęśliwy dom, na świat przyszły dwie córki aktora – Magda i Paulina. Henryk Machalica z czasem bardzo cenił sobie życie rodzinne. Mówił, że nie mógłby pracować, gdyby nie miał zaplecza w postaci rodziny i ciepłego domu. „Henrykowi zdarzały się wcześniej wybryki w rodzaju wystąpienia przed publicznością. Przy Danusi jednak już dojrzał. Przestał też wreszcie jeździć po całym kraju za pracą, osiadł w Warszawie. Wyciągnął wnioski z błędów popełnionych w pierwszym, młodzieńczym związku. Mógł wreszcie więcej czasu poświęcić nowej rodzinie”, mówił ich znajomy (cytuję za interia.pl). Henryk Machalica: tragiczny wypadek, ostatnie miesiące życia Henryk Machalica lubił wieś, mówił, że miasto ogranicza, nie daje wolności. Jest „za murami”. Kochał konie, marzył o własnej stadninie. Uwielbiał jazdę konną, ale ta miłość skończyła się tragicznie. Któregoś dnia spadł z konia, uszkodził kręgi szyjne i rdzeń kręgowy, długo leżał nieprzytomny. Po tym wypadku nie wyszedł już ze szpitala, lekarze przez 6 miesięcy walczyli o jego życie. Krzysztof Machalica mówił, że jego ojciec w pewnym momencie chciał już umrzeć. "Gdy go zobaczyłem w Konstancinie, nogi się pode mną ugięły". Henryk Machalica zmarł w dzień Wszystkich Świętych 2003 roku. Wcześniej zdążył jeszcze z synami Aleksandrem i Piotrem zagrać w sztuce Arthura Millera „Cena”, zbliżyli się znowu do siebie, przegadali długie godziny, poznali się jako aktorzy. "Gadaliśmy o wszystkim, o świecie, ludziach, zawodzie, kobietach. Ktoś, coś, los dał nam szansę, żebyśmy mogli tak blisko i mocno być ze sobą. Wypadek Henryka przerwał całą historię. Mam go w sercu i w pamięci jako supergościa, oczywiście z wadami, ale kto ich nie ma?", mówił Piotr Machalica w rozmowie dla "Vivy". SPRAWDŹ TEŻ: Od dziecka nie rozstawał się z kamerą, przypadkiem nagrał romans matki. Ucieczka w świat filmu pomogła Stevenowi Spielbergowi poradzić sobie z demonami z dzieciństwa
Przez lata mieszkał z mamą i bał się małżeństwa. Dopiero Elżbieta odmieniła życie Krzysztofa Zanussiego
Krzysztof Zanussi kończy dziś 87 lat. Jeden z najwybitniejszych polskich reżyserów przez lata strzegł swojej prywatności, ale jego historia miłosna mogłaby posłużyć za scenariusz filmowy. Na ślub zdecydował się dopiero po czterdziestce, wcześniej mieszkał z mamą i długo pozostawał samotny. Dziś nie wyobraża sobie życia bez żony Elżbiety Grocholskiej-Zanussi, z którą tworzy jedno z najbardziej zgodnych i trwałych małżeństw w polskim świecie kultury.
Zdecydował się na ślub z nią, gdy był już po czterdziestce. Wcześniej mieszkał z mamą. Długo był sam. Dziś nie wyobraża sobie życia bez małżonki. „Mój mąż jest ideałem, on nie ma konkurencji i nic nie może nas rozdzielić", mówiła Elżbieta Grocholska-Zanussi w książce „Życie rodzinne Zanussich”. Jej mąż opowiadał, że są monogamicznym małżeństwem, jakich niewiele w środowisku artystycznym. Nigdy się nie zdradzili, nie byli w innym związku. Krzysztof Zanussi długo nie mówił o swoim życiu osobistym. Kim jest jego żona i jak wygląda życie znanego reżysera? Krzysztof Zanussi i Elżbieta Grocholska-Zanussi: historia miłości Krzysztof Zanussi to jeden z najwybitniejszych polskich reżyserów o międzynarodowej sławie. Jego filmy, mi.n. „Życie rodzinne”, „Iluminacja” , „Barwy ochronne”, „Cwał”, „Spiralę” cały czas dobrze się ogląda, były ważne dla pokoleń polskich widzów i nagradzane za granicą. Za film „Rok spokojnego słońca” reżyser dostał „Złote lwy” na festiwalu filmowym w Wenecji. W kinie uchodzi za moralistę, jego bohaterowie stają przez wyborem między własnym szczęściem a powinnością wobec innych, między ideałami młodości a praktyką życia. Krzysztof Zanussi urodził się w 1939 roku w Warszawie, jako jedyne dziecko Wandy z domu Niewiadomskiej i Jerzego Zanussiego, inżyniera budowlanego. Jego ojciec był z pochodzenia Włochem, z Friulii. Włoscy kuzyni reżysera byli właścicielami znanej marki AGD Zanussi, proponowali mu kiedyś, by został u nich i zaczął pracę w firmie, ale nie przystał na to. Wtedy już wiedział, że chce być reżyserem. Wrócił do szkoły, do „Filmówki", zdając sobie sprawę, że być może zrezygnował z „dolce vita" we Włoszech. W domu miał status zdolnego jedynaka, rodzice wiele się po nim spodziewali, ale on po maturze szukał swojej drogi blisko 10 lat. Studiował fizykę, filozofię, w końcu trafił na studia filmowe do Łodzi. Bardzo szybko został doceniony jako reżyser, jego pierwsze filmu takie, jak „Struktura kryształu”, czy „Życie rodzinne” były wydarzeniami. To u niego debiutowała filmowo Maja Komorowska, grali Daniel Olbrychski, Zbigniew Zapasiewicz, Jan Kreczmar. A także zagraniczne gwiazdy: Valeria Golino, Scott Wilson. Krzysztof Zanussi był zawsze bardzo związany z matką. Opowiadał, że spędzili ze sobą mnóstwo czasu na rozmowach podniosłych i potocznych. „Zaszczepiła mi pogląd, że nie wolno być człowiekiem, który sobie coś rości, bo nic nam się tak naprawdę nie należy. Wszystko jest łaską Bożą”, mówił w książce „Życie rodzinne Zanussich”. Zobacz też: Domek na drzewie, oranżeria, pamiątki rodzinne sprzed wojny. Tak mieszka Krzysztof Zanussi Kim jest żona Krzysztofa Zanussiego? Katarzyna Grocholska jest malarką, ukończyła Akademię Sztuk Pięknych. Przed laty malowała pięknie porcelanowe serwisy na zamówienie bogatych ludzi, m.in. prezydenta Francji Valéry'ego Giscarda d'Estainga. Uprawiała także malarstwo religijne, malowała obrazy dla Watykanu – świętych z polskim rodowodem. Ogromne 5-metrowe płótna tworzyła z poświęceniem, stojąc na drabinie. W przeciwieństwie do swojego męża urodziła się w dużej rodzinie, miała 9 rodzeństwa, i aż 7 braci! Pochodzi z bardzo dobrej szlacheckiej rodziny Grocholskich skoligaconej z książęcym rodem Czetwertyńskich. Jej ojciec oświadczył się matce, zrzucając bukiet kwiatów z samolotu, którym leciał nad jej majątkiem. Ona sama z Krzysztofem Zanussim poznała się ponad 40 lat temu i chyba w ich związku nie było tak brawurowych historii. Szybko jednak poczuli, że są do siebie podobni. Oboje byli singlami, artystami, wyznawali podobne wartości, są na przykład zdeklarowanymi katolikami. W Bochotnicy k. Kazimierza Dolnego ufundowali nawet kościół pod wezwaniem Ducha Świętego. Krzysztof Zanussi miał wiele obaw, czy jako dorosły, ukształtowany już człowiek zdoła odnaleźć się w małżeństwie, tym bardziej że jest człowiekiem, który raczej wzmacnia dystans, niż go skraca. Lubi oficjalne formy kontaktu (rzadko przechodzi „na Ty”), oficjalne ubranie (garnitur, krawat). Długo przekonywał się do związku, był go niepewny. Ale po latach mówił: „Szkoda, żeśmy się za późno pobrali, że od razu nie miałem odwagi skoczyć w to uczucie”. „Myślę, że byłoby lepiej, gdybyśmy spotkali się wcześniej. Wcześniej nauczylibyśmy się siebie wzajemnie. A nie było nam łatwo się uczyć. Żona jest bardzo niezależnym człowiekiem, ja też nie zwykłem się liczyć z kimkolwiek. Robię, co uznaję za stosowne, a tu nagle pojawił się ktoś, kto stawia opór. Straszne odkrycie”. I dalej: „Młodym ludziom, z którymi mam kontakt, powtarzam, że miłość to przede wszystkim ciężka praca. Nie żadne uczucia, żadne wzdychania. Człowiek wiąże się z drugim, jeżeli pomyślał o jego dobru. I postawił je przed swoim. To się świetnie mówi, ale wprowadzać w życie - to męka” (cytuję z kobieta.pl). On podkreśla, że miłość to ciężka praca, a nie powiew namiętności. Dla niej miłość to stały rozwój, który osiąga się ciężkim wysiłkiem. Krzysztof Zanussi i Elżbieta Grocholska-Zanussi: jak wygląda ich codzienność? Krzysztof Zanussi podziwia żonę, że umie wszystko zrobić, zbudować. Niedawno zrealizowała marzenie z dzieciństwa i wybudowała dla nich domek na drzewie. Mogą tam wejść po drabinie, wypić herbatę. W ich związku podział ról jest taki, że on zarabia pieniądze - robi filmy, wykłada. A ona prowadzi dom. Potrafi w nim zrobić naprawdę wszystko, nawet naprawić elektryczność, zająć się hydraulika. Szlifierką wycina kafle. Krzysztof Zanussi przez długie lata przyzwyczajony był do życia na planie filmowym, w hotelach, w samolotach. To z Elżbietą stworzył pierwszy poważny dom na warszawskim Żoliborzu. Gdy remontowali willę, Elżbieta Grocholska-Zanussi sama była kierownikiem budowy, nadzorowała prace, kładła parkiet, projektowała grzejniki. Mają tu ukochane meble, obrazy, przedmioty. Królestwem Krzysztofa Zanussiego jest strych zwany cichą norką. Ma tu swoje filmy, orzechowe biurko i obraz „Młodzieniec”, o którym myśleli, że może jest autentykiem Rafaela, ale okazał się, że nie. Elżbieta Grocholska-Zanussi zajęła się życiem domowym, także dlatego, że dała pierwszeństwo mężowi jako artyście. Uważa, że jego filmy są w stanie bardziej dotknąć czyjejś duszy niż jej obrazy. Zobacz też: Krzysztof Zanussi o ukochanej żonie. Pobrali się późno: „Uważam to za błąd mojego życia” Państwo Zanussi mają też piękny dom w podwarszawskich Laskach, widać, że jest urządzony przez artystkę, która ma niezwykłe wyrzucie do przedmiotu, koloru, do urządzania wnętrz. Do domu przylega oranżeria, która pełni rolę salonu, gdy zjeżdżają goście. Dziełem Elżbiety Grocholskiej-Zanussi jest również ogród, po którym biega gromada przygarniętych psów i kotów („mieszkam w zoo”, żartował Krzysztof Zanussi w jednej z rozmów). Na 50. urodziny męża posadziła w nim 50 drzew i krzewów, m.in. piękny tulipanowiec, który do dzisiaj już zdążył wyrosnąć. W Laskach mają swoje miejsce „durnostoje", czyli wszystkie nagrody i statuetki, jakie otrzymał reżyser. Nazwał je tak, bo bywają ładniejsze i brzydsze, choć wszystkie są mu drogie. Jest szafa przeznaczona tylko na stroje uniwersyteckie do wykładów i doktoratów honoris causa. Kasetki na medale i odznaczenia. Biblioteka połączona z salką kinową. Nie zniszczyć w sobie tego, co najcenniejsze Od wielu lat Krzysztof Zanussi jest stale w rozjazdach, do żony pisze pocztówki, które ona nie zawsze wyjmuje ze skrzynki, o co miał żal. Ale zbierała je, czasem czytała hurtem. Widać po tych pocztówkach, jak często reżyser podróżował, zmieniał miasta, kontynenty. Żeby zrobić żonie przyjemność, przywoził jej ulubione perfumy „Mistery”. Czasem się kłócą, potrafią na siebie warczeć, być jak pies z kotem. Oboje mają silne osobowości. Zawsze pomaga im na to poczucie humoru i …miłość. To ona sprawia, że nie chcieli naruszyć, zniszczyć tego, co najcenniejsze. Przez lata mieszkała z nimi mama reżysera. Elżbieta Grocholska była jej wdzięczna, że „ustąpiła jej miejsca przy jedynaku”. Ale chyba obie rywalizowały o względy Zanussiego, ścigały się na przykład, która szybciej zrobi pyszny obiad, Elżbiecie Grocholskiej zajmowało to 20 minut, ale mamie reżysera tylko kwadrans! Obie darzyły się sympatią i szacunkiem. Korzystałam z książki Barbara Gruszka-Zych „Życie rodzinne Zanussich. Rozmowy z Elżbietą i Krzysztofem”, wyd. Działania Wizualne, Wydawnictwo Ursines, 2019
Fani pamiętają ją z kultowej roli w “Czterech pancernych”. Niewielu wie, kto był jej pierwszym mężem
Dziś Małgorzata Niemirska świętuje urodziny. Choć widzowie od dekad kojarzą ją przede wszystkim z rolą Lidki z „Czterech pancernych i psa” oraz wielką miłością do Marka Walczewskiego, niewielu pamięta, że wcześniej była żoną innego znanego aktora. Jej małżeństwo z Andrzejem Makowieckim trwało formalnie 10 lat, ale zakończyło się, zanim na jej drodze pojawił się mężczyzna, którego nazwała miłością swojego życia.
Małgorzata Niemirska, która dziś obchodzi urodziny, od lat należy do grona najbardziej lubianych polskich aktorek. Mimo imponującego dorobku teatralnego i filmowego dla wielu widzów na zawsze pozostanie sympatyczną Lidką z kultowego serialu „Czterej pancerni i pies”. Równie często wspomina się jej szczęśliwe małżeństwo z Markiem Walczewskim, z którym stworzyła jeden z najbardziej zgodnych związków w polskim środowisku artystycznym. Mało kto pamięta jednak, że zanim poznała wielką miłość swojego życia, była żoną aktora i reżysera Andrzeja Makowieckiego. Ich historia zaczęła się jeszcze w szkole teatralnej i przez lata pozostawała jedną z mniej znanych kart w życiu gwiazdy. Małgorzata Niemirska i Andrzej Makowiecki: historia miłości Andrzej Makowiecki urodził się w 1944 roku w Lublinie i był o trzy lata starszy od swojej przyszłej żony. Poznali się jeszcze w szkole teatralnej w Warszawie. Małgorzata Niemirska byłą już gwiazdą. Jako 16-latka została wybrana do roli Lidki w serialu „Czterej pancerni i pies”. Reżyser Konrad Nałęcki nie miał wątpliwości, że to ona jest idealną kandydatką do tej roli. Była wtedy uczennicą warszawskiego liceum im. Narcyzy Żmichowskiej, serialowa przygoda miała jej zająć wakacje, a trwała 7 lat. „Były momenty, że miałam dość. Moi rówieśnicy, gdy mieli wolne, jeździli na wakacje, a ja na poligon albo w okopy”, mówiła w jednej z rozmów. Rola Lidki przyniosła jednak Małgorzacie Niemirskiej ogromną popularność i pomogła zdecydować się na aktorskie studia. Zobacz też: Maria Chwalibóg: przełomem w jej karierze był jeden z najbardziej pesymistycznych polskich filmów Andrzej Makowiecki aktor i buntownik W szkole teatralnej poznała Andrzeja Makowieckiego, zakochali się w sobie, wzięli ślub. „Jestem kochliwa. Nie umiem żyć bez miłości. Czuję się wtedy, jakbym miała uciętą rękę albo nogę, niekompletna. Dlatego nigdy nie byłam sama. Kiedy kończyła się jedna miłość, zaraz przychodziła kolejna”, wspominała aktorka. W jej życiu zawsze najważniejsi byli mężczyźni i praca. Andrzej Makowiecki to znany i lubiany aktor. Studiował na Wydziale Aktorskim Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej w Warszawie. Studia ukończył w 1969 roku, rok wcześniej brał udział w studenckich manifestacjach po zdjęciu przez cenzurę "Dziadów" Adama Mickiewicza. Był współorganizatorem strajku studenckiego na PWST. W latach 1974-1978 wspierał KOR. Był zawsze bardzo zaangażowany w życie publiczne. Należał do Komitetu Wiezionych Za Przekonania, w stanie wojennym drukował niezależne pismo, kolportował ulotki. Współpracował z Duszpasterstwem Ludzi Pracy przy kościele św. Klemensa Dworzaka we Wrocławiu. W 1983 roku był reżyserem widowiska "Pokój Tobie Polsko, Ojczyzno moja", które stanowiło oprawę do wizyty papieża Jana Pawła II. Był wielokrotnie prewencyjnie zatrzymywany, w jego sprawie interweniowali zagraniczni dziennikarze na jednej z konferencji prasowych Jerzego Urbana. Był aktorem, reżyserem, pedagogiem, wykładał m.in. w USA. Związany był z warszawskim Teatrem Współczesnym, Teatrem Ziemi Mazowieckiej czy Teatrem Współczesnym we Wrocławiu. Widzowie na pewno zapamiętali go z "Polskich dróg", seriali "BrzydUla", "Plebania", jako Lucjana Nowakowskiego z „Barw szczęścia”. Zobacz też: Barbara Sołtysik i Jan Englert: czemu pobrali się w tajemnicy i rozstali po 33 latach związku? Małgorzata Niemirska: nie przyjaźnię się z byłymi Małżeństwo z Małgorzatą Niemirską przetrwało 10 lat, ale tylko formalnie. Dlaczego się rozstali? Żadne z nich nigdy tego nie komentowało. Podobno nie chodziło o zdradę. Być może żyli bardziej obok siebie niż ze sobą. Kiedy Małgorzata Niemirska spotkała w 1974 roku miłość swojego życia - Marka Walczewskiego, była jeszcze mężatką, ale jedynie na papierze, bo już nie mieszkała razem z Andrzejem Makowieckim. ”Nie kolekcjonuję facetów. Są kobiety, które zaprzyjaźniają się ze swoimi byłymi partnerami, całe życie mają z nimi kontakt. Ja nie. W trakcie trwania relacji tak wiele z siebie daję, że potem nie mam już tej osobie nic do zaoferowania. Nie myślę o takim człowieku ani dobrze, ani źle, jakby go nie było…”, odpowiedziała aktorka, pytana o swoje pierwsze małżeństwo (cytuję za ilustrowany tygodnik polski – ikpolski.blogspot.com). Zobacz też: Edward Dymek w latach 70. miał świat u stóp. Dziecięcy gwiazdor zmarł w zapomnieniu i biedzie Małgorzata Niemirska związała się z Markiem Walczewskim. Zakochali się w sobie na planie trzeciego odcinka „Kobry” – dawnego teatru sensacji. Walczewski był mężem Anny Polony, oboje z Małgorzatą Niemirską przeszli przez rozwody, potem wzięli cichy ślub. Ich związek wywołał sensację, choć dzisiaj trudno zrozumieć dlaczego, nie byli jedynymi rozwodnikami na świecie. Być może chodziło o to, że Marek Walczewski porzucił wielką aktorkę, jaką jest Anna Polony. A jak potoczyły się losy Andrzeja Makowieckiego? W 1981 roku na planie serialu „Najdłuższa wojna nowoczesnej Europy” poznał Sławomirę Łozińską, pamiętną Bronkę z serialu „Daleko od szosy”. Zaprzyjaźnili się. Dwa lata później spotkali się znowu i postanowili, że spróbują wspólnego życia. Wydawali się świetną parą. Znajomi mówili, że przy nim rozkwitła. Zaczęła częściej się uśmiechać, schudła 20 kilogramów. Andrzej Makowiecki musiał mieć w sobie coś fantastycznego, że Sławomira Łozińska – kobieta po rozwodzie i po śmierci ukochanego syna, tak odbudowała przy nim swoje życie. Związek przetrwał jednak tylko trzy lata. Po rozstaniu Sławomira Łozińska i Andrzej Makowiecki mieli dobre relacje. Aktor zmarł w wieku 72 lat w 2016 roku. Został pochowany we Wrocławiu
Od dziecka nie rozstawał się z kamerą, przypadkiem nagrał romans matki. Ucieczka w świat filmu pomogła Stevenowi Spielbergowi poradzić sobie z demonami z dzieciństwa
Jest jednym z najbardziej znanych i cenionych reżyserów na świecie. Nigdy nie chciał robić niczego innego. Gdy jako mały chłopiec dostał od ojca pierwszą kamerę, wiedział, że chce kręcić filmy. Nie tylko po to, by opowiadać światu historie, które zrodziły się w jego wyobraźni. Steven Spielberg przy pomocy kamery walczył też z traumami i ukrywał mroczne sekrety swojego dzieciństwa.
Do kin wszedł właśnie nowy film Stevena Spielberga, „Dzień objawienia”. Ale równie ciekawa jak ten film jest historia człowieka, który go stworzył. Bo choć przez dekady Steven Spielberg opowiadał światu o kosmitach, rekinach, dinozaurach, wojnie i ludzkich marzeniach, najtrudniejszą historię nosił w sobie. Historię własnego dzieciństwa. Przez wiele lat ukrywał ją pod warstwą fikcji, przemycał do kolejnych scenariuszy i bohaterów. Okazało się, że za jednym z największych sukcesów w historii kina kryje się chłopiec, który czuł się samotny, odrzucony i zagubiony. Chłopiec, który dzięki kamerze próbował zrozumieć świat. Mały Steven Spielberg nie rozstawał się z kamerą, była jego radością i przekleństwem Steven Spielberg przyszedł na świat w 1946 roku w Cincinnati. Jego rodzice stanowili osobliwe połączenie dwóch różnych światów. Ojciec – Arnold był inżynierem elektrykiem, człowiekiem nauki i technologii. Matka Leah była pianistką koncertową, pełną emocji, spontaniczności i artystycznej wrażliwości. Leah potrafiła urządzać spontaniczne rodzinne przedstawienia, śpiewać, tańczyć i tworzyć wokół dzieci atmosferę swobody. Steven – jedyny syn swoich rodziców – miał trzy młodsze siostry: Anne, Sue i Nancy. W późniejszych wywiadach Spielberg mówił, że wiele ekscentrycznych, ciepłych kobiecych postaci w jego filmach było inspirowanych właśnie jego mamą. Był chłopcem, kiedy dostał od ojca swoją pierwszą kamerę. Zaczął filmować wszystko, co go otaczało. Jego pierwszy film przedstawiał katastrofę kolejową z udziałem modeli pociągów, w dziecinnym pokoju. Inspiracją stał się obraz „The Greatest Show on Earth” Cecila B. DeMille’a, który oglądał razem z ojcem. Zrobił on na 12-letnim Stevenie ogromne wrażenie. Szczególnie, spektakularna scena wykolejenia pociągu podziałała na jego wyobraźnię. Dla większości dzieci byłby to jedynie fascynujący seans. Dla Stevena Spielberga stał się początkiem życiowej drogi. Kręcił wszystko, stale miał przy sobie kamerę, co rodzina uważała za błogosławieństwo i przekleństwo. A nawet obsesję. Chudzielec i łobuzy, mały Steven był atakowany za pochodzenie Kolejne przeprowadzki rodziców sprawiały, że ciągle musiał zaczynać od nowa. Był nieśmiały, drobny i różnił się od większości rówieśników. Najboleśniej odczuwał jednak coś innego. Był Żydem w środowisku, które często nie pozwalało mu o tym zapomnieć. Antysemickie wyzwiska i upokorzenia nie należały do wyjątków. W szkole słyszał obelgi, doświadczał przemocy i wykluczenia. Niektórzy koledzy traktowali go jak kogoś gorszego wyłącznie ze względu na pochodzenie. Sąsiedzi także potrafili publicznie obrażać rodzinę Spielbergów. Mały chudzielec Steven obserwował, jak jego bliscy stają się celem ataków, których nie rozumiał. Żeby się odegrać, w nocy wykradał się i smarował okna prześladowców masłem orzechowym. Wiele lat później przyznał, że przez długi czas wstydził się swojej żydowskiej tożsamości. Musiał do niej wrócić jako dorosły człowiek i zobaczyć w niej wartość. Pomogła mu w tym bardzo druga żona Kate Capshaw. Dopiero kiedy w pełni zaakceptował swoją tożsamość, mógł nakręcić film, wokół którego chodził blisko dziesięć lat – „Listę Schindlera” z 1993 roku. Co ciekawe, jak sam opowiadał dopiero po tym filmie zaczął być traktowany poważnie, jako reżyser. Wcześniej widziano w nim utalentowanego Piotrusia Pana, który lubi bawić się kinem. Ale ślady tych doświadczeń można odnaleźć niemal w całej jego twórczości. Bohaterowie Spielberga bardzo często są outsiderami. To dzieci niezrozumiane przez otoczenie, ludzie samotni, odrzuceni lub zmuszeni do walki o własne miejsce w świecie. E.T., Elliott, Roy Neary z „Bliskich spotkań trzeciego stopnia” czy nawet Alan Grant z „Parku Jurajskiego” – wszyscy w pewnym sensie noszą w sobie coś z chłopca, który kiedyś nie potrafił odnaleźć się wśród rówieśników. Rodzinna tajemnica ukryta na taśmie filmowej Największy sekret dzieciństwa Spielberga nie dotyczył jednak szkoły. Dotyczył rodziny. Kiedy miał 16 lat, wyjechał z rodziną na wakacyjny camping. Jak zwykle zabrał ze sobą kamerę. Filmował rodziców, siostry i rodzinnych przyjaciół. Po powrocie zaczął przeglądać nagrany materiał. Wtedy zauważył coś, czego wcześniej nie dostrzegał. Czułe spojrzenia i gesty między jego mamą a najlepszym przyjacielem, kumplem jego ojca, Berniem Adlerem. Dla nastolatka był to szok. Kamera, która miała służyć zabawie, przypadkiem zarejestrowała prawdę. Steven zrozumiał, że między matką a przyjacielem rodziny istnieje coś więcej niż zwykła sympatia. Przez lata nikomu o tym nie powiedział. Dwuznaczne sceny wyciął z rodzinnego filmu. Jeszcze bardziej dramatyczny okazał się ciąg dalszy tej historii. Kiedy rodzice postanowili się rozstać, ojciec reżysera – Arnold Spielberg – wziął winę na siebie. Nie chciał niszczyć wizerunku matki w oczach dzieci. Leah Spielberg wyszła za Berniego. Steven uwierzył ojcu. Przez następnych kilkanaście lat był przekonany, że to właśnie ojciec odpowiada za rozpad rodziny, że to on ich opuścił. Zerwał z nim kontakt. Dopiero po latach odkrył prawdę. Zrozumiał, że przez większość dorosłego życia obwiniał niewłaściwą osobę. To doświadczenie pozostawiło w nim głęboką ranę. Po latach zadedykował ojcu swój wojenny film „Szeregowiec Ryan”. Sam mówił, że ten obraz służył także wzmocnieniu rodzinnej więzi. „Ten film był dla mojego taty”,mówił. „Kiedy po raz pierwszy przeczytałem scenariusz, powiedziałem: Mój tata pokocha ten film”. Dlaczego w filmach Spielberga ciągle rozpadają się rodziny? Kiedy spojrzeć na filmografię Spielberga z tej perspektywy, trudno nie dostrzec pewnego wzoru. W „E.T.” rodzice są po rozwodzie. W „Bliskich spotkaniach trzeciego stopnia” rodzina przeżywa głęboki kryzys. W „Hooku” ojciec oddala się fizycznie i emocjonalnie od swoich dzieci. W „A.I.” dziecko zostaje porzucone. W „Imperium Słońca” chłopiec zostaje brutalnie oddzielony od rodziców. Motyw utraconego domu, nieobecnego ojca lub rozbitej rodziny wraca u Spielberga nieraz. Przez lata widzowie odbierali te historie jako element dramaturgii. Ale kiedy w 2022 roku Spielberg zrealizował mocno autobiograficzny film "The Fabelmans", stało się jasne, że za wieloma historiami kryje się prawdziwe życie reżysera. Na ten autobiograficzny film zdecydował się dopiero po śmierci ojca, Arnold Spielberg zmarł w wieku 103 lat w 2020 roku, trzy lata wcześniej w wieku 97 lat odeszła mama reżysera. Sam Steven Spielberg ma dzisiaj 79 lat i prawdziwą gromadkę rodzinną, która tworzy siedmioro dzieci i sześcioro wnuków.
Przez lata była szczęśliwa u boku Janusza Michałowskiego. Tego jednego jednak jej zabrakło
Choć Izabella Cywińska zapisała się w historii jako reżyserka „Bożej podszewki” i była minister kultury, przez blisko pół wieku jej życiowym partnerem był aktor Janusz Michałowski. Poznali się w poznańskim teatrze, a ich związek okazał się jedną z najtrwalszych relacji w polskim środowisku artystycznym.
O pierwszym mężu Jerzym Adamskim mówiła, że się nie nadawał na męża, tylko na przyjaciela. Izabellę Cywińską wszyscy kojarzyli ze słynnym serialem „Boża podszewka” i z funkcją ministery kultury w rządzie Tadeusza Mazowieckiego. Jej mąż Janusz Michałowski grał w „Vabanku”, „Seksmisji”, „Królewskich snach”. Byli razem blisko pół wieku. Ona reżyserka, czy także w domu? Izabella Cywińska zapewniała, że pochodzi z tradycyjnego domu i jest przyzwyczajona do tego, że w domu rządzi mężczyzna. Nigdy nie ukrywała, że to ona pierwsza zwróciła uwagę na swojego przyszłego męża, poznali się oczywiście w teatrze, w Poznaniu. Oboje mieli już za sobą inne związki. Izabella Cywińska miała dosyć przelotnych miłostek, tęskniła za stabilizacją, za życiem u boku „prawdziwego” mężczyzny". [Ostatnia aktualizacja tekstu na VUŻ i Viva Historie: 23.12.2024 rok] Izabella Cywińska i Janusz Michałowski: historia miłości Izabella Cywińska urodziła się 25 marca 1935 roku we Lwowie, mimo że w akcie urodzenia wpisano Kamień Puławski nad Wisłą. Pochodziła z rodziny szlacheckiej (od strony taty). Jej domem był dworek z parkiem, chodziła z „Prabusią”, czyli prababcią na huśtawkę i paciorek, bo nieopodal stała figurka Matki Boskiej. Jej ojciec był prawnikiem i słuchaczem Wyższych Kursów Ziemiańskich, które kształciły rolników. Ale córka go nie poznała. Rok po jej urodzeniu Andrzej Cywiński zmarł w tragicznych okolicznościach. W 1936 roku nocował w hotelu Bristol w Warszawie. Położył się do łóżka, paląc papierosa, i usnął. Od niedopałka doznał ciężkich poparzeń i mimo udzielonej mu pomocy, zmarł kilka godzin później. Izabellę i jej starszą siostrę Renię wychowywała mama, wujkowie, stryjkowie, babcie. Czytaj także: Izabella Cywińska nie żyje. Wielka Dama polskiego teatru zmarła w wieku 88 lat Izabella Cywińska marzyła o reżyserii, zdawała na nią trzy razy, zanim się dostała, zdążyła skończyć etnografię na Uniwersytecie Warszawskim. Pracowała w Polskiej Akademii Nauk. Gdy w końcu dostała się do warszawskiej Szkoły Teatralnej, na wydziale reżyserii była sama z szesnastoma kolegami. Jeszcze na studiach w 1963 roku wyszła za mąż za swojego profesora od historii teatru, Jerzego Adamskiego. W 1970 roku Maria Izabella Cywińska-Adamska (tak brzmiało jej pełne imię i nazwisko) zaczęła pracę w teatrze w Kaliszu, z którego zrobiła jeden z najciekawszych teatrów w Polsce. Pracowała z młodymi aktorami, którzy stali się sławni, m.in. z Haliną Łabonarską, Henrykiem Talarem i Januszem Michałowskim, ale jeszcze wtedy znali się jedynie zawodowo. W 1973 roku Izabella Cywińska z grupą aktorów przeniosła się do Teatru Nowego w Poznaniu. Została jego dyrektorką, to tam zrobiła słynny spektakl „Oskarżony: Czerwiec pięćdziesiątsześć" o pierwszym w Polsce buncie przeciwko komunie. I to tam zakochali się w sobie z Januszem Michałowskim, a stało się to podczas prób do inscenizacji „Dni Turbinów” Bułhakowa. Jej przyszły mąż dostał grypy, ona przyniosła mu lek, i tak to się zaczęło. Zobacz też: Bożena Dykiel i Krzysztof Wakuliński: to była wielka, studencka miłość. Dlaczego się rozstali? Janusz Michałowski przyjechał do Warszawy z innego świata, z drewnianą walizeczką Janusz Michałowski urodził się w Nowy Rok 1937 roku w Augustowie. W 1960 roku ukończył warszawską Szkołę Teatralną. Wspominał: „Kiedy przyjechałem do Warszawy w 1955 roku na egzamin do szkoły teatralnej z innego świata, z drewnianą walizeczką, teatr wywarł na mnie ogromne wrażenie. (..) Właściwie nie znałem teatru przed egzaminem. Nie było wtedy telewizji, a teatry do takich małych miasteczek jak Augustów w ogóle nie przyjeżdżały. Moi wspaniali nauczyciele z liceum dostrzegli we mnie tę odrobinę talentu i pomogli mi skończyć szkołę. Bo z przedmiotów ścisłych miałem kiepskie oceny. Ciągle przecież uczyłem się wierszy! Janusz Michałowski zagrał wiele wybitnych ról teatralnych i filmowych w „Lawie” Konwickiego, „Pismaku” Hasa, „Królewskich snach” Warchoła, w „Bożej Podszewce” swojej żony Izabelli Cywińskiej. Kiedy poznali się z Izabellą Cywińską, ona była żoną krytyka teatralnego i publicysty Jerzego Adamskiego. Przyjeżdżała z nim do rodzinnej miejscowości Janusza Michałowskiego – do Augustowa, mijali się, ale trzeba było czasu, żeby uczucie między reżyserką a aktorem wzięło górę. Byli ze sobą od połowy lat 70. Uwielbiali dom, do którego starali się nie przenosić zawodowych spraw. Zobacz też: Był u szczytu popularności i zniknął. Nie miał szczęścia w miłości. Co słychać dziś u Krzysztofa Pieczyńskiego? On działa z namysłem, ona jest impulsywna Mieli różne charaktery. On małomówny, prywatnie nieśmiały, działający ostrożnie, z namysłem. Ona impulsywna, pełna temperamentu. Ale Janusz Michałowski zawsze wiedział, czego chce. W pracy potrafił dominować nad zespołem. Jak mówiła o mężu Izabella Cywińska: „jest odważny, mocny w robocie” (cytuję za tekstem Marka Antoniewicza, za Hypatia.pl). Czasem dochodziło między nimi do spięć, nawet ostrych. Przysięgali sobie wtedy, że nigdy więcej nie będą razem pracować, ale potem, po sukcesie, te złe chwile szły w zapomnienie. „Mam do Janusza wielkie zaufanie, bo wiem, że wszystko wykonuje z pełnym oddaniem, uczciwością. Dlatego wracamy do siebie. I gdy biorę tekst do ręki, zaraz jakaś rola mi się z nim kojarzy, wręcz szukam jej dla Janusza”, mówiła w rozmowie z Markiem Antoniewiczem. Zobacz też: Był jej jedyną, największą miłością. Hannę Mikuć i Piotra Sobocińskiego rozdzieliła nagła tragedia Janusz Michałowski podczas internowania żony: „To mnie też weźcie, Panowie”! Przeżyli razem wiele trudnych chwil. Choćby stan wojenny. W poniedziałek 14 grudnia 1981 roku oglądali razem z przyjaciółmi telewizję i popijali samogon. Nagle odezwał się dzwonek przy furtce. Janusz Michałowski zażartował: „pewnie po ciebie...” Izabella Cywińska wspominała: „(Janusz) Podszedł do okna i wrócił blady. Nie pomylił się. Wpadli do domu, krzyczeli: Pakowałam się pośpiesznie i tylko prosiłam esbeków, żeby zachowywali się spokojnie, bo mąż jest świeżo po zawale. Nie wiem już, w jakim momencie narastającej grozy i chamstwa odezwał się — blady i zdesperowany: „To mnie też weźcie, Panowie”. Czarny wrzasnął w odpowiedzi: i zamierzył się na niego pałą. Gdy wyprowadzali mnie za drzwi, jeden chwycił mnie za ramię, drugi odwrócił i zatrzasnął kajdanki na przegubach rąk. Janusz patrzył na to przez okno”. Izabella Cywińska była internowana w Gołdapii, kiedy jechała tam z grupą kobiet, nie wiedziała, gdzie ich wiozą. Trudno było też po odzyskaniu wolności, po 1989 roku, kiedy Izabella Cywińska objęła urząd ministry kultury. Nie wszystkim podobało się to, co proponowała, czasem przeciwko niej było nawet środowisko. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/08/img76FUa1-4a2eddb.jpg" width="2456" height="1600" alt="Janusz Michalowski, Izabella Cywinska sesja domowa.,Image: 436675896, License: Rights-managed, Restrictions: Cena minimalna dla publikacji drukowanych 250 zł, Model Release: no, Credit line: Maciej Czajkowski / Studio69 / Forum" title="Janusz Michalowski, Izabella Cywinska" /> Spokojne lata Od wielu lat prowadzili uporządkowane życie. Ona zaczynała dzień od lektury ulubionej „Gazety Wyborczej". Ich dom był wypełniony książkami i lampami, które zbiera od młodych lat Janusz Michałowski, ma ich ponad 100. Przy okazji poszukiwań trafiał na inne cenne eksponaty, które kupował dla żony. Na jej biurku stał na przykład znaleziony w czasie targów staroci na Woli Anioł Stróż. Janusz Michałowski wspaniale gotuje, to on zawsze wymyślał pyszne, ale i domowe potrawy. Izabella Cywińska chwaliła męża w rozmowie dla „Gali”, że jest domatorem, majsterkuje, czyta, siedzi z kotem na kolanach. Izabella Cywińska była przede wszystkim reżyserką. Mieszkała z mężem w Warszawie. Ale ich ukochanym wspólnym miejscem był też letni domek w Augustowie. Mąż zabrał ją do kraju swoich lat dziecinnych i nauczył kochać to miejsce. Jeżeli Izabella Cywińska żałowała czegoś w życiu, to tego, że nie miała dzieci. W jednej z rozmów mówiła, że dzisiaj zrobiłaby in vitro. Dopóki była dyrektorem teatru, najpierw w Poznaniu, a potem w Warszawie, za swoje dzieci uważała młodzież, która przychodziła ze szkół teatralnych. „Wychowywałam, kształtowałam (ich) nie tylko jako aktorów, ale też jako ludzi. Żeby wyładować ten mój zmarnowany instynkt macierzyński. Zresztą niektórzy z nich mówią do mnie żartobliwie „mamo"(…). Odeszła prawdopodobnie po chorobie, na którą zapadła rok wcześniej. Miała 88 lat. W mediach społecznościowych pożegnali ją ludzie i instytucje kultury. „Czytaj, teatralna Mamo, twórz i odpoczywaj w spokoju”, napisał w sieci Piotr Kruszczyński, dyrektor Teatru Nowego w Poznaniu. Dziś odszedł jej mąż, Janusz Michałowski w wieku 89 lat.
Gdy tracił wzrok, stała się jego oczami. Mało kto wiedział, jak wielką rolę odegrała żona gwiazdora „Czterdziestolatka”
Roman Kłosowski nie ukrywał, że wszystko zawdzięczał swojej żonie. Krystyna była jego największą miłością, podporą i osobą, bez której – jak sam przyznawał – nie potrafiłby funkcjonować.
Mówili do siebie Gabcio i Gabcia. Bardzo się kochali. "Nie umiałbym żyć bez Krystyny", mówił o żonie Roman Kłosowski. Nazywał ją najlepszym człowiekiem na świecie. Gdy zaczął tracić wzrok, była jego oczami, rękami, opoką. Dzięki niej mógł dalej grać, bo czytała mu sztuki i scenariusze, razem uczyli się ich na pamięć. Roman Kłosowski był bardzo popularnym aktorem. Zagrał wiele ról, nawet króla Ryszarda III w dramacie Szekspira. Był także Dobrym wojakiem Szwejkiem w teatralnej adaptacji powieści Haška. Ale widzowie najbardziej pokochali go za rolę Maliniaka w serialu „Czterdziestolatek”. Obrotny technik budowlany biegający za Karwowskim wołając „Panie inżynierze”, bawił i wzruszał. Był w gruncie rzeczy dosyć niefajną postacią, lizusem i cwaniakiem. Ale Kłosowski zagrał go tak, że stał się bliski ludziom. Był jedną z twarzy serialu, nawet ludzie na ulicy wołali za Romanem Kłosowskim „Maliniak”, za czym zresztą aktor nie przepadał. Roman Kłosowski: zdał do Szkoły Teatralnej mimo "nikczemnej postury" Roman Kłosowski urodził się 14 lutego. 1929 roku w Białej Podlaskiej. Gdyby żył kończyłby 95 lat. Niespecjalnie się uczył, jak mówił, był niepoważnym młokosem. W teatrze zaczął grać jako uczeń – jego nauczycielka napisała sztukę i obsadziła go. Niewielu wierzyło, że może zostać aktorem. Ale zdał do Szkoły Teatralnej w Warszawie mimo „nikczemnej postury”, jak powiedział jego profesor Aleksander Zelwerowicz. Mówił o nim też curduple jamnikowaty. Wydawało mu się, że jak powie kurdupel z francuska, to mniej urazi swojego studenta. Ale Romana Kłosowskiego to bolało i w końcu profesor widząc jego talent i zapał do nauki, wycofał się z takich odzywek. Filmowo zadebiutował w obrazie „Cień” Jerzego Kawalerowicz z 1956, a potem grał m.in. w „Pierwszym dniu wolności”, „Celulozie”, „Ewa chce spać”, „Pętli”, „Bazie ludzi umarłych”, „Kapeluszu Pana Anatola” i wielu, wielu innych. Skończył też reżyserię, zagrał mnóstwo ról teatralnych i chyba wcale nie uważał się tak bardzo za aktora komediowego. Ale widzowie go za takie role uwielbiali. ZOBACZ TEŻ: Mogła zrobić światową karierę. Powód powrotu Violetty Villas do Polski wciąż budzi emocje Żona była szefem nie tylko w domu, on się podporządkowywał Przyszłą żonę Krystynę poznał jeszcze na studiach, w Szczecinie. Była instruktorem teatrów dla dzieci. Kiedyś przyszła do niego z pytaniem, czy ona też mogłaby być aktorką. Przyjrzał się jej. Powiedział, że proponuje jej inną rolę – rolę swojej żony. Pobrali się w 1955 roku. Byli bardzo zgodnym małżeństwem. Pani Krystyna zajmowała się domem, zdejmowała mężowi z głowy wszystkie sprawy urzędowe i finansowe, Utrzymywała idealny porządek w domu. Kiedy Roman Kłosowski zaczął chorować i miał kłopoty ze wzrokiem, została jego agentką, by ułatwić mu życie. Była też jego kierowcą, bo aktor nie mógł już prowadzić auta. Oboje mówili, że przeszli przez życie trzymając się za ręce, choć zmagali się z różnymi problemami, chorobami. Nie zawsze było idealnie. Pan Roman miał taki czas, kiedy sporo pił. „Jak szli razem na spacer na działkę, to sąsiedzi mówili, że idzie Kłosowski z alkomatem. Babcia była siłą przewodnią w domu. Ona ustalała wszelkie wyjazdy, rzeczy, które należało kupić, załatwić. A on się podporządkowywał. Myślę, że taka rola mu zawsze pasowała. Pewnie trochę z wygodnictwa, a trochę z tego, że babcia lepiej to robiła” , mówił wnuk Romana Kłosowski (cytuję za gwiazdy.wp.pl). Doczekali się syna –Tomasza, wnuka i prawnuków. Roman Kłosowski nie mógł przeboleć śmierci żony Krystyna Kłosowska zmarła w 2013 roku, przegrała walkę z rakiem. Dla aktora to było, jak zawalenie się świata. Nie tylko dlatego, że bardzo kochał żonę. Ale była też jego oczami, rękami. "Bez Krysi moje życie straciło sens. Chciałbym już z nią być" , mówił "Życiu na gorąco". W innej rozmowie opowiadał: "Kiedy żyła Krysia, nie musiałem się o nic martwić, bo była moją przewodniczką. Widziałem świat jej oczami, wszędzie mnie woziła, czytała mi teksty, których miałem nauczyć się na pamięć". Po śmierci żony aktor przestał wychodzić z domu, sąsiadka robiła mu zakupy. A on? Siedział przy stole i modlił się o śmierć. W pewnym momencie zamieszkał w Domu Seniora pod Łodzią, zmarł na ostrą niewydolność organizmu spowodowaną pogarszającym się stanem zdrowia i wiekiem. Dołączyło się do tego zapalenie płuc. Lekarze robili, co mogli, ale aktor zmarł w czerwcu 2018 roku. Chciał być pochowany obok żony na Cmentarzu w Poznaniu. Ale rodzina przyjęła propozycję Ministerstwa kultury na pogrzeb państwowy, z wszelkimi honorami na Powązkach w Warszawie. VIVA! BEZ TABU: Syn Magdaleny Zawadzkiej to znany reżyser, ale przez 60 lat kariery zagrała u niego tylko raz. Jak to wspomina? „To jest zupełnie inne pokolenie…”
Do tych wysp na południu Francji mało kto dociera! Archipelag Frioul to raj dla tych, którzy lubią ciszę i niewygórowane ceny
Myślisz że w Europie nie ma już turystycznie niczego do odkrycia? Nieprawda! Nadal istnieją miejsca, które mogą być dla nas niespodzianką. Należy do nich archipelag Frioul położony na Morzu Śródziemnym, niedaleko Marsylii. Morze Śródziemne jest tam na wyciągnięcie ręki, a powietrze wydaje się przesycone jego zapachem. Można się tu poczuć jak odkrywca albo jak Robinson Crusoe.
Sama podróż na wyspy jest częścią przygody. Prom odpływa ze Starego Portu w Marsylii i potrzebuje zaledwie kilkudziesięciu minut, by przenieść pasażerów do zupełnie innego świata. Znikają miejskie kamienice, ruch uliczny i portowy zgiełk, a na horyzoncie pojawiają się nagie, wapienne wzgórza wyrastające wprost z morza. Archipelag Frioul - idealne miejsce do pływania i nurkowania W skład Archipelagu Frioul wchodzą cztery wyspy – Ratonneau, Pomegues, If oraz Tiboulen. Oficjalnie Frioul do jedna ze 111 dzielnic Marsylii. Ze Starego Portu w Marsylii dopłyniemy na wyspę Ratonneau, gdzie znajduje się tutejszy port i turystyczne centrum archipelagu. Znajdziemy tu knajpki i kawiarenki, sklepy z pamiątkami. Można coś dobrego zjeść - lokalnym przysmakiem są ryby i owoce morza, albo przysiąść na kawę. Na Ratonneau można także wynająć pokój. Ze wzgórza, rozciąga się wspaniały widok na okolice. Niedaleko portu znajduje się plaża Saint-Esteve, jedna z kilku na wyspach, ale jedyna strzeżona. To idealne miejsce do pływania i nurkowania. Na południu wyspy znajduje się urokliwa zatoczka Calanque du Berger i kolejna plaża. Z kolei wyspa Pomegues ma uroczą zatoczkę Calanque de la Crine z krystalicznie czystą, przezroczystą wodą. Same Calanque nazywane są europejskimi Fiordami, to strome, wapienne skały i znajdujące się między nimi morskie zatoczki. Są charakterystyczne dla wybrzeża Francji od Marsylii po miasteczko Cassis. Te, na wyspach Frioul należą do Parku Narodowego Calanque. Zapach morskiej bryzy Największym zaskoczeniem dla wielu odwiedzających jest surowość tutejszej przyrody. Kto lubi zieleń, może być rozczarowany. Dominują skały, niska roślinność i kręte ścieżki pośród wzgórz. Latem powietrze przesyca zapach tymianku, rozmarynu i słonej morskiej bryzy. Wyspy są domem dla licznych gatunków ptaków morskich, a dzięki ograniczonej zabudowie zachowały dziki charakter, który trudno znaleźć na bardziej znanych odcinkach francuskiego wybrzeża. Nie ma tu zwierząt, poza gryzoniami, ze względu na skalisty charakter tego miejsca. Słychać za to wszędzie wrzaskliwe mewy, są kormorany, burzyki, i wiele innych ptaków. W czystych wodach wokół wysp żyją strzępiele, pławikoniki, ośmiornice, rozgwiazdy. Spotkamy tu także delfiny. Po wyspach najlepiej się włóczyć, czy inaczej mówić spacerować, chłonąć zapach morza. Pamiętając, że kamienisty teren czasem da nam się we znaki, poza tym dobrze mieć ze sobą wodę. W obronie Francji Frioul przez stulecia pełnił ważną rolę strategiczną. Marsylia, jako jeden z najważniejszych portów Morza Śródziemnego, potrzebowała systemu obrony przed piratami, flotami wrogich państw i epidemiami. Na wyspach budowano fortyfikacje, posterunki obserwacyjne i szpitale, w których trzymano marynarzy na kwarantannie. Do dziś podczas spacerów można natrafić na ruiny dawnych umocnień, które przypominają o czasach, gdy kontrola nad tym niewielkim archipelagiem miała znaczenie dla bezpieczeństwa całego regionu. Najbardziej znaną wyspą okolicy pozostaje jednak niewielka If, leżąca pomiędzy Marsylią a Frioul. To właśnie tutaj znajduje się słynny zamek Château d’If, który rozsławiła powieść „Hrabia Monte Christo” Aleksandra Dumasa. Wielu turystów przypływa jedynie do twierdzy i wraca do miasta, nie zdając sobie sprawy, że kilka minut dalej czekają znacznie spokojniejsze i mniej zatłoczone wyspy Frioul. Dzięki temu archipelag zachował atmosferę miejsca odkrywanego bardziej przez ciekawskich wędrowców niż przez masową turystykę. Archipelag nie konkuruje z Lazurowym Wybrzeżem luksusem ani sławą. Oferuje coś innego – poczucie odkrywania miejsca, które mimo bliskości wielkiego miasta nadal zachowuje własny rytm i autentyczny charakter. Dla podróżników szukających mniej oczywistych zakątków Francji może okazać się jednym z najciekawszych odkryć na śródziemnomorskim wybrzeżu.
Słyszała, że jest za brzydka na Hollywood. a pokochał ją cały świat. Jedna z największych ikon XX wieku nigdy nie przestała walczyć o siebie. Jej historia porusza
Dziennikarze nazywali ją mrówkojadem ze względu na długi nos. Stale słyszała, że źle wygląda, była daleka od hollywoodzkich standardów piękna, a jednak zrobiła niezwykłą karierę. A świat uznał ją za ikonę. Właśnie ukazały się wspomnienia Barbry Streisand „Na imię mam Barbra” – tysiąc stron walki o siebie.
Kiedy Barbra Streisand powiedziała matce, że chce zostać aktorką, usłyszała coś, co mogło zniszczyć marzenia każdej dziewczyny. Diana Streisand spojrzała na córkę chłodno i stwierdziła, że z takim wyglądem nie ma najmniejszych szans. W świecie, w którym aktorki miały być delikatne, idealne i nieskazitelne, jak młoda Mia Farrow, Barbra wydawała się kimś z innej bajki. Miała długi nos z garbkiem, mięsiste usta, mocne rysy, nie była idealnie zgrabna. Wspomina, że czuła się „przegrywkiem”, dziwacznym dzieciakiem z Brooklynu. A jednak to właśnie ona została jedną z największych ikon XX wieku. Zdobyła dwa Oscary, wiele nagród Grammy, Emmy i Tony, sprzedała ponad 150 milionów płyt na całym świecie, z czego około 70 milionów w samych Stanach Zjednoczonych. Można ją lubić albo nie, ale jest wielką diwą. Nigdy nie poprawiła nosa. Nie pozwalała retuszować swoich zdjęć. Nie złagodziła charakteru i nie nauczyła się udawać kogoś innego. Jak jej się to wszystko udało? Mit ojca Urodziła się 24 kwietnia 1942 roku jako Barbara Joan Streisand i dorastała w skromnym żydowskim domu na Brooklynie. Naukę zaczęła w jesziwie, dopiero potem poszła do publicznej szkoły. Nigdy nie zapomniała, że jest Żydówką, choć czasem słyszała z tego powodu przykre komentarze. Odwiedzała Izrael, ufundowała jeden z budynków Uniwersytetu Hebrajskiego. Dzisiaj krytykuje premiera Netanjahu i opowiada się za polityką two-state solution, czyli współistnieniem dwóch państw – żydowskiego i palestyńskiego. Jej ojciec, Emanuel Streisand, był nauczycielem i intelektualistą, człowiekiem wykształconym, kochającym książki i sztukę. Dla Barbry stał się niemal mityczną postacią, choć prawie go nie pamiętała. Zmarł nagle, kiedy miała zaledwie 15 miesięcy, a jego śmierć na zawsze zmieniła życie rodziny. Streisand przez lata wracała do postaci ojca, jakby próbowała odtworzyć utracony świat, którego nigdy nie zdążyła naprawdę poznać. W swojej posiadłości w Malibu przechowuje ogromny księgozbiór należący do ojca i traktuje go niemal jak relikwię. Po latach przyznawała, że właśnie po ojcu odziedziczyła perfekcjonizm i obsesyjną potrzebę kontroli. Właściwie wszystko, co robiła jako artystka, było próbą panowania nad rzeczywistością. Nie chciała jedynie śpiewać czy grać. Musiała wszystkim zarządzać, kontrolować każdy detal. Żaliła się, że gdy mężczyzna egzekwuje swoją wolę, mówi się, że ma cechy przywódcze. Ona uchodziła za dziwaczkę. Gdy w 1983 roku postanowiła zrealizować swój debiutancki film „Yentl” na podstawie prozy Isaaca Bashevisa Singera, napisała scenariusz, została jego reżyserką, producentką i zagrała główną rolę. Singer, pytany, jak podobała mu się ekranizacja, odpowiedział kąśliwie: „Streisand, Streisand, Streisand”. Że niby przytłoczyła sobą wszystko. Czytaj też: Mało kto wie, co naprawdę łączy Igę Świątek i Maję Chwalińską. Ta historia zaczęła się lata temu Zazdrość matki Relacja z matką to kolejny wielki temat Barbry. Diana Streisand była kobietą trudną, emocjonalnie zamkniętą i niespełnioną. Marzyła o śpiewaniu i karierze artystycznej, ale nie zrobiła niczego, żeby to osiągnąć. Barbra przez lata zastanawiała się, czy sukces córki budził w niej dumę, czy raczej zazdrość. Zepsuła córce wiele wieczorów, wychodziła z jej koncertów albo nie przychodziła. „Matka dbała o mnie najlepiej, jak potrafiła, ale nie była sympatyczną mamusią z filmu”, wspomina Barbra. „Dorastałam bez jej uznania, bez wsparcia dla moich marzeń”, pisze. I dalej: „Nie przypominam sobie, żeby powiedziała mi coś miłego. Raz, kiedy ją spytałam dlaczego, odparła: «Nie chciałam, żeby ci się przewróciło w głowie». Dlatego nie przywykłam do komplementów. Nic dziwnego, że nie ufałam oklaskom”, wspomina Streisand. Gdy coś poszło nie tak, winna była zawsze Barbara. Kiedy oznajmiła, że chce zostać aktorką, usłyszała od matki: „Nie jesteś dość ładna, lepiej obciąć paznokcie i zostać maszynistką, będziesz miała pewną pracę”. Paznokci nie obcięła. Ale słowa mamy i ojczyma, który do małej Barbry mówił, że jest brzydkim zerem, pozostały w niej na zawsze. Kiedy była już wielką gwiazdą, mówiono, że wciąż walczyła z poczuciem odrzucenia i z nieustannym głodem akceptacji. Nawet po dekadach sukcesów przed koncertami potrafiła myśleć: A jeśli nikt nie przyjdzie? <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2026/06/EN010675712367KOLOR-22a5709.jpg" width="3318" height="3986" alt="Z pierwszym mężem, aktorem Elliottem Gouldem i synem Jasonem. To małżeństwo nie przetrwało wielkiej kariery Streisand. Zdjęcie z 1967 roku." title="Z pierwszym mężem, aktorem Elliottem Gouldem i synem Jasonem. To małżeństwo nie przetrwało wielkiej kariery Streisand. Zdjęcie z 1967 roku." /> Droga w górę Co ją ocaliło i pozwoliło pójść do przodu? Wiara w siebie i swój talent. „Od zawsze czułam, że będę sławna. Po prostu to wiedziałam i już, jeszcze w czasach, kiedy stałam w drzwiach i gapiłam się na swoje niepościelone łóżko. Miałam wizję i niekiedy myślę sobie, że robiłam wszystko, by stała się rzeczywistością. Od dziecka chciałam być aktorką i uznałam, że przyszedł czas, by świat spełnił moje marzenia”, wspomina młode lata. Śpiewała wszędzie – na ulicy, na schodach przed blokiem, w szkolnych przedstawieniach. Sąsiedzi zatrzymywali się i słuchali jej z zachwytem, a ona sama wspominała później, że w okolicy była znana jako „ta dziewczyna z dobrym głosem i bez ojca”. Miała niezwykłą charyzmę, ale jednocześnie kompletnie nie przypominała przyszłej gwiazdy Hollywood. Prasa bywała okrutna. Pisano, że ma wielki talent i wielki nos, czasem, że ma dziób. W jej wspomnieniach widać, jak ważna była sprawa urody. „Zostałam gwiazdą mimo asymetrycznej twarzy, wielkiego nosa i ust, które nie pasowały do stereotypowego wyobrażenia o pięknie”, wspomina kilkakrotnie w książce. Nie chciała jednak słyszeć o operacji. Bała się, że ucierpi na tym jej głos. Zmieniła jedynie zapis swojego imienia z Barbara na Barbra, żeby się wyróżnić. Reszty siebie poprawiać nie zamierzała. W czasach, gdy kobiety w Hollywood podporządkowywały się brutalnym standardom urody, Streisand powiedziała światu, że nie zamierza udawać nikogo innego. To właśnie ta inność okazała się jednym z jej wielkich atutów. I znakiem rozpoznawczym. Narodziny legendy W wieku 16 lat zaczęła żyć na własny rachunek. Pracowała jako bileterka, chodziła na castingi i śpiewała w klubach nocnych. Pierwszą publicznością, która naprawdę ją pokochała, była bohema Greenwich Village. Szczególną popularność zdobyła w klubach gejowskich, gdzie liczył się talent, błyskotliwość i autentyczność, a nie klasyczna uroda. Występując w znanym klubie Bon Soir – miała wtedy 20 lat – szybko stała się sensacją. Jej debiutancką płytę „The Barbra Streisand Album” z 1963 roku natychmiast okrzyknięto wydarzeniem. Streisand śpiewała inaczej niż wszyscy. Publiczność miała poczucie, że słucha kobiety, która śpiewa „od siebie”, prawdziwie opowiada o emocjach. Mocny głos o pięknej barwie i świetna technika wokalna sprawiły, że zaczęto mówić, że jest najlepiej śpiewającą białą kobietą. Wylansowała wiele przebojów, wystarczy przypomnieć „Woman in Love” z 1980 roku. W latach 60. zaczęła pojawiać się w telewizji i na Broadwayu, a krytycy pisali o niej jak o objawieniu. Dzisiaj jej dorobek jest ogromny – zagrała w tak legendarnych filmach jak „Hello, Dolly!” czy „Narodziny gwiazdy” – to w jej rolę wcieliła się w remake’u filmu Lady Gaga. Ogromnym powodzeniem cieszył się film „Tacy byliśmy”, w którym zagrała z Robertem Redfordem. Hollywood zastanawiało się wtedy: Czy oni mieli romans? Za reżyserię „Yentl” dostała Złoty Glob jako pierwsza kobieta w historii tego wyróżnienia. Uznaniem cieszył się także reżyserowany przez nią „Książę przypływów”, choć na planie, jako perfekcjonistka, dała wszystkim w kość. Dwukrotnie dostała Oscara – jako 26-latka za pierwszoplanową rolę w filmie „Zabawna dziewczyna” i za piosenkę „Evergreen” z filmu „Narodziny gwiazdy” z 1976 roku. W wywiadach nie udawała skromnisi. „Od zawsze wiedziałam, że będę sławna i bogata – najlepsza. Wiedziałam, że nie potrafię być przeciętna”, mówiła dziennikarzom. Barbra i mężczyźni Jej pierwszym mężem został aktor Elliott Gould, którego poznała, gdy miała 19 lat. Szybko razem zamieszkali, doczekali się syna Jasona, jedynego dziecka Barbry. Małżeństwo nie wytrzymało tempa kariery Streisand. Gould po latach mówił, że życie z Barbrą przypominało przebywanie w centrum huraganu. Po rozwodzie jej życie uczuciowe zaczęło przypominać hollywoodzką kronikę towarzyską. Omar Sharif, Ryan O’Neal, Warren Beatty, Richard Gere, Liam Neeson, Don Johnson, Kris Kristofferson, Jon Voight, a także premier Kanady Pierre Trudeau (ojciec Justina) – lista mężczyzn zafascynowanych Streisand była imponująca. Szczególne emocje wzbudzał jej związek z Andre Agassim. Pewnie dlatego, że ona była po pięćdziesiątce, a on miał 22 lata. Wydawało się, że nie jest stworzona do rodzinnego życia. Wszystko jednak się zmieniło, gdy w latach 90. poznała aktora Jamesa Brolina. U jego boku okazała się czułą partnerką, wspaniałą macochą i kochającą wnuki „babą Barbrą”. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2026/06/GettyImages-89203568KOLOR-35657cd.jpg" width="3380" height="4025" alt="Barbra Streisand i Omar Sharif poznali się na planie filmu „Zabawna dziewczyna”. Byli kochankami, zostali przyjaciółmi. Zdjęcie z 1980 roku." title="Barbra Streisand i Omar Sharif poznali się na planie filmu „Zabawna dziewczyna”. Byli kochankami, zostali przyjaciółmi. Zdjęcie z 1980 roku." /> Gniazdo gwiazdy Mieszkają w ogromnej posiadłości w Malibu, ze stawami, strumykami i parkami. W podziemiach posiadłości Streisand wybudowała coś, co przypomina małe miasteczko. Znajduje się tam brukowana uliczka z latarniami, sklepy z antykami, lalkami, prezentami i cukiernia. Jest także kino. W posiadłości mieści się również muzeum filmowych kostiumów i rekwizytów Barbry. Gwiazda zbiera obrazy Tamary Łempickiej, klasyczne lampy Tiffany’ego, meble art déco. Kiedy czyta się wspomnienia Streisand – bardzo drobiazgowe, mające prawie 1000 stron – od razu widać, że wchodzimy w świat wielkiej gwiazdy z jej ekscentryzmem, kaprysami, czasem dziwnymi pomysłami. Swojego ukochanego psa, suczkę Sammy rasy coton de tuléar, postanowiła sklonować, co odbiło się szerokim echem i wzbudziło falę krytyki. Wspomina też, że zobaczyła ukochaną suczkę nad basenem w postaci psiej chmurki, co było dla niej znakiem, że Sammy jest szczęśliwa. Czytaj też: Życie mogło ich rozdzielić, dziś świętują narodziny syna. Tak Aleksandra Uznańska-Wiśniewska mówiła o ukochanym. Przypominamy wywiad dla VIVY! Barbra Streisand nigdy nie ukrywała swojego zaangażowania politycznego, jest od lat gwiazdą Demokratów, przyjaźniła się z Billem Clintonem, popierała Hillary Clinton w walce o prezydenturę. Dziwi się, że Trump „zaszedł tak daleko”. Mówi, że dostała od świata wiele dobra, które pragnie oddać. Angażuje się więc w projekty klimatyczne, równościowe, walczy o prawa kobiet. Zna chyba całe Hollywood. Od wielu lat przyjaźni się z królem Karolem III i bardzo sobie to ceni. Angielska tradycja, klasa, styl wyższych sfer – wszystko to robi na niej wrażenie. Wspomina, że młody Karol opisywał ją jako „niesamowicie atrakcyjną” i „pełną seksapilu”. Plotki o romansie nie zostały oficjalnie potwierdzone, ale sama Streisand po latach przyznała, że gdyby spotkali się wcześniej i w innych okolicznościach, ich historia mogłaby wyglądać inaczej. Miałam marzenie W swojej autobiografii „Na imię mam Barbra” pisze, że o wiele przyjemniej było marzyć o sławie, niż naprawdę być sławną. Zauważa, że czasem dochodzi się do szczytu, z którego potem zostaje się strąconym w zapomnienie. Ma 84 lata i cały czas myśli, że mogła zrobić więcej i lepiej, wraca do niespełnionych projektów, na przykład filmu „Wojna państwa Rose”, w którym miała grać główną rolę. Swoją autobiografię pisała 10 lat, czemu właściwie trudno się dziwić przy jej obsesji kontroli, perfekcji i ciągłego poprawiania wszystkiego, co robiła. Barbra Streisand zmieniła sposób myślenia o kobiecym sukcesie. Pokazała, że można nie mieścić się w kanonach piękna i mimo to stać się wielką, uwielbianą gwiazdą. Że można być wymagającą, dominującą i ambitną w świecie, który od kobiet oczekiwał głównie wdzięku i uległości. „Miałam marzenie i nie słuchałam ludzi, którzy próbowali mnie zatrzymać. Po prostu parłam przed siebie i kto wie, może przekułam swoją wizję w rzeczywistość”, pisze Barbra. Czytaj też: TYLKO U NAS: Ania Wyszkoni i psycholożka Igi Świątek są przyjaciółkami! „Ona była założycielką fanclubu Łez” <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2026/06/GettyImages-1039978714KOLOR-fe86fc1.jpg" width="1575" height="2362" alt="FLUSHING MEADOBarbra i Andre Agassi. Ona była po pięćdziesiątce, on miał 22 lata. O ich romansie mówiło całe Hollywood. Zdjęcie z 1992 roku.W: BARBRA STREISAND AND ANDRE AGASSI (Photo by Rick Maiman/Sygma via Getty Images)" title="Barbra i Andre Agassi. Ona była po pięćdziesiątce, on miał 22 lata. O ich romansie mówiło całe Hollywood. Zdjęcie z 1992 roku." />
"Chodziłam często głodna, nie stać mnie było na jedzenie". Justyna Steczkowska wspomina początki swojej kariery
Dzisiaj jest jedną z najbardziej znanych polskich wokalistek. W ubiegłym roku reprezentowała Polskę na Eurowizji, niedawno razem ze Skolimem wylansowała hit „Mamacita”, a w piątek na festiwalu w Opolu zobaczymy jej recital, a właściwie wielkie show przygotowane z okazji 30-lecia pracy artystycznej. Mało kto pamięta, że jej droga do sławy i pozycji jednej z największych gwiazd polskiej była wyjątkowo trudna. Opowieść o początkach jej kariery to historia biedy, cierpienia i ogromnej determinacji
Justyna Steczkowska zaczynała z całym pokoleniem nowych, młodych wokalistek w latach 90. Kasia Kowalska, Kayah, Edyta Bartosiewicz, Edyta Górniak – wszystkie debiutowały, kiedy nasz profesjonalny rynek muzyczny dopiero się tworzył. Nie było łatwo, dlatego Justyna Steczkowska wspominała, że nieraz brakowało jej pieniędzy na jedzenie, ale wolała oszczędzać i inwestować w siebie niż wydawać na zakupy. Poza tym była w gronie wokalistek, które chciały przede wszystkim występować, śpiewać, wydawać płyty. Wszyscy dopiero uczyli się zasad show biznesu i wolnego rynku. Chociaż był boom na jej piosenki, ona sama, jak wspominała niewiele z tego miała. Jak inni debiutujący w tamtym czasie artyści nie wiedziała jak zadbać o umowę, nie miała prawnika. To przyszło dopiero z czasem. Czytaj także: Tak wygląda 12-letnia córka Justyny Steczkowskiej. Helena zadebiutowała przed kamerą i zachwyciła widzów. „Piękna kopia mamy” Zanim znalazła się w gronie obiecujących nowych twarzy, była po prostu dziewczynką wychowującą się w licznej rodzinie. Muzyka była nie tyle dodatkiem do życia, co jego naturalnym rytmem. Zajrzyjmy do historii Justyny Steczkowskiej... Wychowała się z dala od wielkich centrów show-biznesu Justyna Maria Steczkowska przyszła na świat jako czwarte z dziewięciorga dzieci Danuty i Stanisława Steczkowskich. Dorastała w Stalowej Woli, z dala od wielkich centrów show-biznesu, w domu, gdzie nie było miejsca na gwiazdorskie ambicje, ale było bardzo dużo miejsca na wrażliwość, pracowitość i wzajemną pomoc. Jej ojciec był dyrygentem, organistą i nauczycielem muzyki, mama zaś obdarzona była pięknym głosem i niezwykłą dobrocią. Justyna Steczkowska do dziś mówi o mamie z ogromnym wzruszeniem. To właśnie ona uczyła dzieci, że człowieka mierzy się nie sukcesami, lecz sercem, jakie okazuje innym. W domu Steczkowskich muzyka rozbrzmiewała niemal bez przerwy. Była sposobem na wspólne życie. Rodzina stworzyła własny zespół, z którym występowała w całej Polsce, a później także poza granicami kraju. Młoda Justyna występów uczyła się obok rodzeństwa, podczas rodzinnych prób, koncertów i wspólnych podróży. Czytaj również: Nagranie Steczkowskiej rozpaliło internet. W Opolu szykuje się prawdziwe widowisko Justyna Steczkowska miała być skrzypaczką, została bez studiów i bez pieniędzy Początkowo wydawało się, że jej przyszłość będzie związana przede wszystkim ze skrzypcami. W 1991 roku z wyróżnieniem ukończyła liceum muzyczne w Rzeszowie, a następnie rozpoczęła studia w klasie skrzypiec na Akademii Muzycznej w Gdańsku. Jednak coraz silniej uświadamiała sobie, że jej drogą będzie śpiew. W końcu podjęła odważną decyzję o rezygnacji ze studiów i postawieniu wszystkiego na jedną kartę. To nie był łatwy krok, bo umowa z rodzicami była taka, że dostaje od nich pieniądze pod warunkiem studiów. "Jeśli ktoś nie studiował, to nie dostawał pieniędzy z domu. Taka była umowa, więc nie miałam zamiaru stać i płakać, że teraz czegoś potrzebuje. Jak się uczysz to okej, jeśli nie, musisz znaleźć swoją własną drogę", opowiadała w rozmowie z Anną Kolasińską. Opowiadała też, jak pod wieczór jeździła na targ, by kupować tańsze, niesprzedane warzywa. Schudła, bo ledwo wiązała koniec z końcem. Justyna Steczkowska próbowała zdawać na studia bliższe jej pasji do śpiewania. Starała się o indeks na Wydziale Jazzu i Muzyki Rozrywkowej Akademii Muzycznej w Katowicach, ale bez powodzenia. Nie dostała się też na wydział wokalno-aktorski Akademii Muzycznej w Gdańsku. Zanim jej nazwisko stało się znane, występowała więc w klubach jazzowych, śpiewała w zespołach rockowych i szukała własnego artystycznego języka. Śpiewała w zespołach Agressiva 69, Wańka Wstańka, Revolutio Cordis oraz zespołach jazzowych, m.in. z własną grupą Shoco i duetem Duo My. Te doświadczenia nauczyły ją muzycznej odwagi i sprawiły, że nie dała się zamknąć w żadnych gatunkowych ramach. Droga do kariery, „Boskie Buenos”, Irena Santor o młodej Justynie Przełom nastąpił w 1994 roku. Program „Szansa na sukces” odmienił życie młodej wokalistki. Jej brawurowe wykonanie piosenki Kory „Boskie Buenos” zachwyciło publiczność i jurorów. Nagle dziewczyna ze Stalowej Woli znalazła się w centrum uwagi całej Polski. Dla wielu był to początek kariery Justyny Steczkowskiej, ale tak naprawdę był to jedynie moment, w którym kraj dostrzegł talent rozwijany przez lata w cieniu rodzinnego domu i niezliczonych godzin pracy. Sukces w telewizyjnym programie otworzył jej drogę do festiwalu w Opolu. Tam zdobyła Grand Prix za piosenkę „Moja intymność” i potwierdziła, że nie jest jednosezonową sensacją. Irena Santor apelowała: „Nie zgubmy tej perły”. Rok później reprezentowała Polskę podczas Konkursu Piosenki Eurowizji w Dublinie. Zaśpiewała tam piosenkę „Sama” i zajęła 18. miejsce. Dalekie, ale jeszcze niedawno występowała z rodzeństwem na rodzinnych koncertach. A teraz śpiewała przed milionami widzów w całej Europie. Kolejny przełom: współpraca z Grzegorzem Ciechowskim, czyli Ewą Omernik Byli jednym z najważniejszych duetów muzycznych lat 90. Ich współpraca rozpoczęła się tuż po tym, jak Justyna Steczkowska zaistniała w programie „Szansa na sukces”. Grzegorz Ciechowski stał się dla niej mentorem, który oszlifował jej muzyczny styl. Podczas pracy nad debiutanckim albumem "Dziewczyna Szamana" z 1996 roku wokalistka zmagała się z samotnością. Grzegorz Ciechowski zaprosił ją wtedy do swojego domu w Kazimierzu Dolnym, gdzie przez kilka miesięcy mieszkała z jego rodziną, co wspomina jako niezwykle ciepły i rodzinny okres. Przez lata w mediach pojawiały się spekulacje o ich romansie. Steczkowska wielokrotnie odnosiła się do tych plotek, podkreślając, że nigdy nie byli parą. Ich relacja miała charakter przyjacielski, zawodowy i opierała się na ogromnym wzajemnym podziwie oraz artystycznej chemii. „Trafiłam na czas, gdy on był po rozwodzie z Małgosią Potocką i już był w związku z Anią, i z tą Anią mieszkał w Kazimierzu Dolnym, mieli swoje dziecko [...]. Byłam z nimi w domu przez prawie trzy miesiące dzień w dzień, bo pracowaliśmy nad płytą. Był uroczy, miły, spokojny, zabawny [...], ale naprawdę nie podkochiwałam się w nim”, mówiła w rozmowie z Magdą Mołek. Ciechowski pisał dla niej jako Ewa Omernik. Przyjął ten pseudonim, by nie przytłoczyć swoim nazwiskiem początkującej jeszcze wtedy wokalistki. Justyna Steczkowska: To byłam ja Justyna Steczkowska opowiadała, że piosenka „Dziewczyna szamana” odniosła sukces, bo wszystko tam zagrało. Grzegorz Ciechowski umiał nowocześnie wyprodukować utwór, piosenka była bardzo dobra, a sama Justyna, która była inna niż wszyscy, chodziła wtedy w czarnych strojach i pasowała do wizerunku dziewczyny szamana. „To byłam prawdziwa ja”, mówiła w jednej z rozmów. Pierwsze płyty Justyny Steczkowskiej, „Dziewczyna Szamana” i „Naga”, były efektem współpracy z Grzegorzem Ciechowskim. Zostały obsypane nagrodami. A ich wspólne hity, takie jak „Dziewczyna szamana”, „Oko za oko, słowo za słowo”, „Niekochani” czy „Grawitacja”, weszły do historii polskiej piosenki. Zarobione przez Justynę Steczkowską pierwsze 100 milionów ( dzisiaj to byłoby ok. 10 tysięcy złotych) wynieśli z tatą z banku w walizce z szyfrem. Jej tata naprawił za to dach w domu w Stalowej Woli. Od pamiętnego dla Justyny Steczkowskiej 1996 roku minęło 30 lat, które wraz z artystką będziemy świętować na opolskim festiwalu.
Przepowiedziano jej wielką miłość. Kilka miesięcy później na jej drodze stanął Marek Koterski
Małgorzata Bogdańska i Marek Koterski tworzą związek od ponad dwóch dekad. Ich miłość została przepowiedziana przez astrologa, co nadaje ich historii wyjątkowego charakteru. Poznaj kulisy ich relacji. Co mówią o swoim uczuciu?
Nieudane małżeństwo, życiowe zakręty, uzależnienie, które potrafiło zatopić każdy dzień w mroku. Marek Koterski nie krył, że życie go poraniło. Reżyser „Dnia świra” przez lata szukał czegoś więcej niż tylko zawodowego spełnienia. I wtedy, w 2004 roku, los postawił na jego drodze Małgorzatę Bogdańską. Ona – silna, doświadczona przez życie kobieta, on – mężczyzna po przejściach. Od początku połączyło ich zaufanie, ale też coś trudniejszego do uchwycenia – głębokie pragnienie, by spróbować jeszcze raz. Marek Koterski i Małgorzata Bogdańska: miłość z przepowiedni Kiedy się spotkali, oboje nieśli na barkach bagaż przeszłości. Marek Koterski miał już za sobą jedno małżeństwo. Jego pierwszą żoną była Iwona Ciesielska – nie była związana z filmowym światem, pracowała między innymi w Urzędzie Miasta Łodzi, pełniąc funkcję asystentki wiceprezydenta. Ich drogi przecięły się w recepcji Hotelu Mazowiecki – on tam mieszkał, ona pracowała. Dla niej to było jak piorun z jasnego nieba. On miał 34 lata, ona zaledwie 18. Owocem ich związku był Michał, który przyszedł na świat w 1979 roku i dziś sam jest znanym aktorem, a także ojcem. Choć początek zapowiadał się jak z romantycznego filmu, rzeczywistość okazała się znacznie trudniejsza. Marek Koterski przyznał kiedyś szczerze, że jego pierwszą prawdziwą miłością był syn – tylko że wtedy nie potrafił jeszcze kochać. Z Iwoną rozstali się w połowie lat 80. Małgorzata Bogdańska wierzy, że to, co najważniejsze, było jej zapisane w gwiazdach. Astrolog, do którego trafiła w jednym z życiowych zakrętów, powiedział jej wtedy, że spotka miłość – mężczyznę z filmowego świata. Była już po rozwodzie, samotnie wychowywała dziecko, z trudem godząc obowiązki z codzienną ciszą, która zapada po zgaszeniu świateł. I nagle przyszedł ten moment – cichy, ale stanowczy – w którym poczuła, że tęskni. Za bliskością, za miłością, za kimś, kto nada jej dniom sens. „Jak się ma powodzenie w życiu zawodowym, a pustkę w domu, to nawet największy sukces nie daje radości”, mówiła aktorka w jednej z rozmów. Poszła do astrologa, który wywróżył jej partnera z branży filmowej, tyle że… charakteryzatora. Niedługo potem poznała jednak reżysera Marka Koterskiego. Marek Koterski: podobała mi się jako aktorka i kobieta Ich pierwsze spotkanie miało miejsce na próbach do spektaklu „Nas troje” w 2004 roku. Marek Koterski – nazwisko, które w polskim kinie znaczy wiele – musiał robić wrażenie. Urodzony 3 czerwca 1942 roku w Krakowie, artysta z krwi i kości. Dramaturg, pisarz, scenarzysta, reżyser. Studiował polonistykę na Uniwersytecie Wrocławskim, specjalizując się w teorii literatury, próbował swoich sił w malarstwie i historii sztuki. Choć do Akademii Teatralnej w Warszawie się nie dostał – oceniono go wtedy bezlitośnie: „poniżej średniej inteligencji” i „brak umiejętności formułowania myśli” – dziś trudno uwierzyć, że ktokolwiek mógł tak się pomylić. W 1971 roku ukończył reżyserię w łódzkiej filmówce. I od tamtej pory tworzy kino, które trafia w samo sedno polskiej duszy. Jego „Nic śmiesznego”, kultowy „Dzień świra”, „Baby są jakieś inne”, „Wszyscy jesteśmy Chrystusami” czy „7 uczuć” – to filmy, które pokochali widzowie kilku pokoleń. A w trzech ostatnich na ekranie pojawiła się również Małgorzata Bogdańska. Nie tylko partnerka w życiu prywatnym, ale też ważna towarzyszka jego filmowej drogi. ZOBACZ TEŻ: Najpierw kampania, potem ślub i lot w kosmos, teraz… narodziny dziecka. Ich historia miłości to gotowy scenariusz na film Małgorzata Bogdańska: Ale Pan ma bajer! Gdy się poznali, ona nie miała takiego dorobku. Była aktorką teatru Ochota. Pracowała w Teatrze Ochota, miała w sobie dojrzałość i klasę. Urodziła się w 1962 roku w Otwocku, a aktorstwo studiowała w łódzkiej Filmówce – tej samej, którą kończyli najwięksi. Dla niej Marek Koterski był mistrzem – reżyserem, którego twórczość podziwiała. Dla niego – od pierwszego momentu – była kimś więcej. „Wszedłem na scenę i mówię: bardzo mi się pani podobała. A ona mówi: bardzo mnie to cieszy, że podobałam się panu jako aktorka. Odpowiedziałem: jako aktorka też, ale przede wszystkim jako kobieta. Po pierwszej randce powiedziała do niego: „Ale Pan ma bajer!”. I tak się zaczęło, coś między nimi zaiskrzyło. „Odwoziła mnie do domu i jak tym rozochocony mówię: „może pani zajrzy do mnie, bo pożyczyłbym pani książkę »Twórcza moc miłości«, ale powiedziała: „nie!” I to mnie bardzo ujęło”, wspominał początki związku Marek Koterski. Małgorzata Bogdańska: piszemy do siebie sms-y i przesyłamy cmoki W teatrze żartowano, że „świr spotkał świrka”. Marek Koterski – mistrz opowiadania o absurdzie codzienności – i Małgorzata Bogdańska – roztrzepana, serdeczna, wiecznie czegoś szukająca w przepastnej torbie. Była w niej energia, która idealnie współgrała z jego wrażliwością. I choć z pozoru tak różni, w rzeczywistości idealnie się dopełniali. W rozmowie z Magdaleną Żakowską przyznała, że ich dom nie przypomina tradycyjnego gospodarstwa. Zamiast gotować obiady – wolą porozmawiać. Zamiast brylować na salonach – przytulić się na kanapie i zanurzyć w rozmowie. Po kilku latach znajomości postanowili się pobrać. I choć ten związek był daleki od konwencjonalnych ram, to dał Markowi coś wyjątkowego – spokój. Michał Koterski, syn reżysera, nie miał wątpliwości: drugie małżeństwo ojca wpłynęło na niego zbawiennie. „To jest piękne, tak popatrzeć na nich, jak są szczęśliwi”, powiedział w jednym z wywiadów. Z kolei Małgorzata Bogdańska opowiadała: „Nie staramy się jakoś szczególnie o nasz związek. Ale wystarczy, żebyśmy się chwilę nie widzieli, a już piszemy do siebie sms-y i przesyłamy cmoki. Bardzo chcieliśmy, żeby nam się udało”. Para w życiu i na scenie Małgorzata Bogdańska i Marek Koterski to duet nie tylko w życiu, ale i na scenie. Ich relacja przenika do sztuki – i odwrotnie. Wspólnie stworzyli „Teatr na Walizce” – kameralną przestrzeń, w której wszystko może się wydarzyć, a jedynymi stałymi elementami są: on, ona i walizka pełna teatralnych rekwizytów. To ich osobisty teatr życia – intymny, szczery i całkowicie ich. „Moja żona ma ze mną troszeczkę gorzej niż inni aktorzy. Szczególnie mocno odczuła to we [Wszyscy jesteśmy Chrystusami” — mówił Marek Koterski w TVN. „Zazwyczaj robię po trzy duble. Z Małgosią zrobiłem trzynaście. Do montażu wziąłem drugi dubel i sobie pomyślałem: Boże, co ja robiłem?”, dodał. Andrzej Woronowicz opowiadał: „Ona się bardzo stara, a Marek bardzo dużo od niej wymaga”. Nie prowadzi to jednak do awantur. Małgorzata Bogdańska i Marek Koterski są wyjątkowo zgodną parą. „Aktora trzeba kochać, a tutaj mam to, jak znalazł" — stwierdził reżyser. Żyją spokojnie. Jak mówiła Małgorzata Bogdańska w rozmowie z Magdaleną Żakowską nie są identyczni. „Marek może mieć pudełko czekoladek i jeść jedną dziennie. Ja zjem natychmiast wszystkie. Jestem dużo głośniejsza od męża, bardziej żywiołowa. Twierdzi, że jestem w stanie tym wyrwać go z największego przybicia i smutku”. Są szczęśliwi. „Ja mam z kim dzielić świat – a to jest w życiu najważniejsze”, wspominała aktorka. SPRAWDŹ: „Straciłam kilka szans na normalne związki…”. W „VIVA! Bez Tabu" Doda o błędach w miłości i pierwszej relacji. Zakochała się w dziewczynie <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2025/06/akpa20250524frf18lt6320-b2692f2.jpg" width="1500" height="1000" alt="Małgorzata Bogdańska, Marek Koterski, Gala otwarcia 18. Festiwalu Reżyserii Filmowej i 14. Festiwalu Aktorstwa Filmowego, 2025" title="Małgorzata Bogdańska, Marek Koterski, Gala otwarcia 18. Festiwalu Reżyserii Filmowej i 14. Festiwalu Aktorstwa Filmowego, 2025" />
Wygląda jak Karaiby sprzed 50 lat. Polacy dopiero odkrywają ten niezwykły zakątek Meksyku
Jukatan to nie tylko karaibskie plaże, all inclusive i wygodne hotele ukryte za palmami Riwiery Majów. Wśród lagun, dżungli i dawnych szlaków Majów wciąż istnieje Meksyk znacznie spokojniejszy, bardziej surowy i autentyczny. To świat małych miasteczek, w których życie płynie wolniej, a natura nadal wyznacza rytm codzienności.
Bacalar to niewielkie miasteczko w stanie Quintana Roo, które jeszcze niedawno było niemal nieznane, nawet wśród samych Meksykanów. Dziś coraz częściej trafiają tu podróżnicy szukający alternatywy dla zatłoczonego Cancún czy modnego Tulum. I Bacalar staje się coraz modniejsze. Nie przypomina jednak typowego karaibskiego kurortu. To raczej prowincjonalne miasteczko, swojskie, nie zawsze ładne, ale z cudownym zapachem morza w powietrzu. Niebieski w siedmiu kolorach Największą atrakcją Bacalar jest laguna Bacalar, nazywana Laguną Siedmiu Kolorów. I nie jest to wcale przesadne, turystyczne hasło. Woda rzeczywiście zmienia odcienie – od niemal przezroczystego błękitu przez intensywny turkus aż po ciemny granat. Wszystko zależy od głębokości, światła i wapiennego dna. Są miejsca, gdzie łodzie wyglądają tak, jakby unosiły się w powietrzu. Choć często mówi się o niej „laguna”, w rzeczywistości to ogromne jezioro o długości niemal 50 kilometrów. Od wieków było ważnym miejscem dla Majów, którzy wykorzystywali naturalne kanały wodne do handlu i transportu. Później region stał się strategicznym punktem dla Hiszpanów i celem ataków piratów. Mimo że Bacalar leży daleko od otwartego morza, laguna umożliwiała przemieszczanie się w głąb półwyspu. Piraci docierali tu przede wszystkim po drewno campeche, zwane także modrzejcem. Pozyskiwano z niego niezwykle cenne czerwone i fioletowe barwniki wykorzystywane w Europie do farbowania luksusowych tkanin. To właśnie dla ochrony tych terenów zbudowano Fort San Felipe, XVIII-wieczną twierdzę, która do dziś góruje nad miasteczkiem. Z jej murów rozciąga się jeden z najpiękniejszych widoków na lagunę, szczególnie późnym popołudniem, kiedy woda zaczyna odbijać różowe światło zachodzącego słońca. Święte studnie Pod powierzchnią całego Jukatanu rozciąga się jeden z najbardziej niezwykłych systemów wodnych świata. Półwysep zbudowany jest niemal wyłącznie z wapienia, w którym przez tysiące lat przepływała woda, tworząc podziemne rzeki, jaskinie i naturalne studnie zwane cenotami. Dla Majów były one czymś znacznie więcej niż źródłem wody. Uważano je za przejścia do świata bogów i miejsca, w których stykają się światy żywych oraz zmarłych. W okolicach Bacalar cenoty znajdują się również pod powierzchnią laguny. Jedną z najbardziej znanych jest Cenote Negro, miejsce o niemal pionowym uskoku, gdzie głębokość gwałtownie zmienia się z kilku do kilkudziesięciu metrów. Woda staje się tam niemal czarna, co przez wieki budziło respekt miejscowych mieszkańców. Jeśli wypłyniemy na jezioro kajakiem, od razu zobaczymy cenoty po zmianach koloru wody. Pływanie w cenotach i podziemnych grotach należy dziś do największych atrakcji całego Jukatanu. Woda jest chłodniejsza niż w morzu, idealnie przejrzysta i ma zazwyczaj niezwykły turkusowy kolor. Lokalni przewodnicy zalecają jednak ostrożność oraz korzystanie z kamizelek wypornościowych – niektóre cenoty są bardzo głębokie, a pod powierzchnią znajdują się skomplikowane systemy jaskiń. CZYTAJ TEŻ: Ta włoska wyspa bardziej przypomina fortecę niż wakacyjny kurort. Nad Adriatykiem trudno o drugie takie miejsce Życie po asteroidzie Jednym z najbardziej niezwykłych miejsc nad laguną jest kanał Los Rápidos. To naturalny przesmyk, w którym nurt jest tak silny, że wystarczy położyć się na wodzie, by prąd sam nas niósł. Woda jest tu niewiarygodnie przejrzysta, a dno pokrywają wapienne formacje i podwodne rośliny falujące w rytmie nurtu. To właśnie tutaj najlepiej widać, jak delikatny jest cały ekosystem Bacalar. W płytkich partiach laguny znajdują się stromatolity – jedne z najstarszych form życia na Ziemi. Wyglądają jak kamienie, ale są żywymi organizmami produkującymi tlen od miliardów lat. Naukowcy uważają, że to właśnie podobne organizmy przyczyniły się do powstania atmosfery umożliwiającej rozwój życia na naszej planecie. Stromatolity przetrwały epoki lodowcowe i gigantyczne kataklizmy, w tym uderzenie asteroidy, która około 66 milionów lat temu spadła właśnie na Jukatan i doprowadziła do wyginięcia dinozaurów. Dziś jednak ich największym zagrożeniem okazuje się masowa turystyka. Nie wolno po nich chodzić ani opierać o nie kajaków, choć wielu odwiedzających nadal ignoruje zakazy. Mieszkańcy Bacalar coraz częściej mówią o konieczności ochrony laguny przed losem, który spotkał Tulum czy Cancún. Jeszcze w latach 70. Cancún było niewielką rybacką osadą zamieszkaną głównie przez Majów. Dziś to jedna z największych turystycznych metropolii świata. Bacalar wciąż znajduje się kilka kroków przed tą granicą – i właśnie dlatego warto zobaczyć je teraz. W Sian Ka’an rodzi się niebo Podróżując po Jukatanie, trudno pominąć gigantyczny, dziewiczy Rezerwat Biosfery Sian Ka’an – ogromny obszar chroniony, wpisany na listę UNESCO. Jego nazwa w języku Majów oznacza „miejsce, gdzie rodzi się niebo”. I rzeczywiście, krajobraz doskonale to oddaje, łącząc turkusowe laguny z błękitem nieba. Sian Ka’an to jeden z najcenniejszych przyrodniczo regionów Meksyku. Rozciągają się tu lasy namorzynowe, laguny, dzikie plaże, tropikalna dżungla i rafy koralowe. Na wolności żyją manaty, delfiny, krokodyle, żółwie morskie oraz setki gatunków ptaków. Wiele miejsc nadal pozostaje niemal nietkniętych przez człowieka. Najbardziej niezwykłe jest jednak poczucie przestrzeni i ciszy. W przeciwieństwie do głośnych plaż Riwiery Majów, tutaj można godzinami nie spotkać nikogo. Można unosić się z prądem w krystalicznej wodzie. Łodzie płyną powoli przez wąskie kanały otoczone namorzynami, a nad wodą unoszą się pelikany i fregaty. To jeden z ostatnich fragmentów karaibskiego wybrzeża Meksyku, który nadal wygląda tak, jak przed dziesiątkami lat. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Zamki na klifach, winnice nad rzeką i miasteczka jak z bajki braci Grimm. To Austria, o której Polacy nie mają pojęcia Uxmal – cud Majów Jeśli istnieje na Jukatanie miejsce, które naprawdę potrafi zachwycić nawet osoby zmęczone zwiedzaniem ruin Majów, jest nim Uxmal. To jedna z najważniejszych i jednocześnie najbardziej niezwykłych stref archeologicznych półwyspu. Choć wpisana na listę UNESCO i doskonale znana archeologom, nadal odwiedza ją znacznie mniej turystów niż słynne Chichén Itzá. I być może właśnie dlatego Uxmal robi tak ogromne wrażenie. Nie ma tu tłumów, hałasu ani kolejek do zdjęć. Jest za to przestrzeń, cisza i monumentalna architektura wynurzająca się z zieleni dżungli. Najbardziej charakterystyczną budowlą miasta jest Piramida Czarownika, wysoka na około 40 metrów. Według legendy miała zostać zbudowana w jedną noc przez karła obdarzonego magicznymi mocami. Piramida wyróżnia się nietypowym, zaokrąglonym kształtem, rzadko spotykanym w architekturze Majów. W rzeczywistości budowla powstawała etapami przez setki lat – kolejne świątynie wznoszono jedna na drugiej, tworząc imponującą konstrukcję widoczną do dziś. To jednak nie wielkość Uxmal zapisała się najmocniej w jego historii, lecz styl architektoniczny. Miasto jest najdoskonalszym przykładem stylu Puuc, charakterystycznego dla zachodniej części Jukatanu. Budowle zdobią tu tysiące kamiennych mozaik, geometrycznych ornamentów oraz wizerunków boga deszczu Chaaka. Fasady wyglądają niemal jak misterne koronki wykute w kamieniu. Archeolodzy do dziś podkreślają niezwykłą precyzję wykonania tych dekoracji. Majowie nie używali metalowych narzędzi ani zwierząt pociągowych, a mimo to stworzyli architekturę o zadziwiającej symetrii i skali. W Uxmal szczególnie imponują Pałac Gubernatora oraz Czworokąt Mniszek – kompleks budynków uznawany za jedno z największych osiągnięć sztuki Majów. Spacer po Uxmal późnym popołudniem robi ogromne wrażenie. Kamień przybiera wtedy ciepły, pomarańczowy kolor, a nad ruinami zaczynają krążyć ptaki ukrywające się wcześniej w dżungli. Pueblos Mágicos Mniejsze miasta, takie jak choćby urokliwe Valladolid, nadal żyją rytmem wyznaczanym przez lokalne tradycje. Na targach sprzedaje się przyprawy, owoce i ręcznie haftowane stroje, a język majański wciąż słychać równie często jak hiszpański. Valladolid to nie tylko klimatyczne uliczki, kolorowe budynki i zabytki. Miasto jest też świetną bazą wypadową do zwiedzania Jukatanu. Tak jak Bacalar, należy do 135 meksykańskich Pueblos Mágicos, objętych rządowym programem pomocy mniejszym miastom, które zachowały swoje unikalne dziedzictwo, tradycje, walory kulturowe i przyrodnicze. Kuchnia Jukatanu różni się od tej znanej z innych regionów Meksyku. Dominuje sos achiote, kwaśna pomarańcza i powolnie gotowane mięso zawijane w liście bananowca. Cochinita pibil, król jukatańskich dań, to długo pieczona wieprzowina marynowana w paście achiote. Popularna pozostaje także sopa de lima, aromatyczna zupa limonkowa, oraz świeże tortille przygotowywane w rodzinnych knajpkach. Jukatan poza Riwierą Majów nie próbuje za wszelką cenę imponować. Nie jest krzykliwy ani spektakularny jak folderowe Karaiby. Jest tu jednak mnóstwo miejsc do odwiedzenia, choćby Los Coloradas, różowe jezioro, które wygląda bardziej jak komputerowa grafika niż prawdziwy krajobraz. A swój kolor zawdzięcza wysokiemu zasoleniu oraz mikroorganizmom produkującym czerwony pigment. Jeszcze kilka lat temu było niemal nieznane, dziś coraz częściej pojawia się na zdjęciach z Meksyku. Ten mniej oblegany Jukatan pozostaje na długo w pamięci – dzięki porannym mgłom nad laguną Bacalar, dzięki chłodowi cenot po upalnym dniu, dzięki krzykowi ptaków wracających nad wodę o zachodzie słońca, a także dzięki dżungli, która nagle odsłania kamienne ślady cywilizacji starszej niż większość świata. To Meksyk bardziej cichy, mniej oczywisty i prawdziwszy. Właśnie dlatego tak trudno o nim zapomnieć. CZYTAJ TEŻ: Ta włoska wyspa to ukryta perełka Sycylii. Idealna na romantyczne wakacje
Mafia, FBI, a może nieszczęśliwy wypadek? Ten wątek z burzliwego życia Marilyn Monroe wciąż jest zagadką. Prawdy nie poznamy nigdy
O jej karierze i burzliwym życiu prywatnym powstało wiele książek i filmów. Ale choć życiorys Marilyn Monroe prześwietlono bardzo dokładnie, to okoliczności jej śmierci wciąż są owiane tajemnicą. Jak wyglądały ostatnie dni życia gwiazdy, która urodziła się równo sto lat temu? Teorii na ten temat jest kilka.
Wydawała się pełna witalności i seksapilu. Ale tak naprawdę urodzona sto lat temu gwiazda kina była krucha, niepewna siebie, depresyjna. Jej śmierć zaszokowała świat. Do tej pory budzi wiele pytań i emocji. Co właściwie wiemy o ostatnich godzinach Marilyn Monroe, co wydarzyło się w jej domu przy Helena Drive w Los Angeles 4 sierpnia 1962 roku? Kto zabił Marilyn Monroe? Teoria o braciach Kennedy Rozchwiana emocjonalnie, histeryczna Marilyn nie była na pewno mile widziana u boku braci Kennedych, z których jeden był prezydentem, a drugi prokuratorem generalnym. Uciszono ją? To jedna z teorii spiskowych. Gdyby żyła, dobiegałaby setki. Zmarła blisko 60 lat temu – 4 sierpnia 1962 roku. Ta śmierć jest do dzisiaj przedmiotem wielu domysłów i ciągle budzi emocje. Ujawniane są nowe fakty, krążą pytania, czy było to samobójstwo, przypadkowe przedawkowanie leków, czy zabójstwo. A jeśli tak, to kto miałby ją zabić? Psychiatra, doktor Ralph Greenson? Miał na punkcie Marilyn obsesję, mówił: „Jest moim dzieckiem, cierpieniem, obłędem”. Mafia? Bawiła się z mafiosami na imprezach u Franka Sinatry, może coś wiedziała… Bracia Kennedy? To najpopularniejsza z teorii spiskowych. Aktorka znała ówczesnego prezydenta Johna F. Kennedy’ego i jego brata Roberta – prokuratora generalnego. Podobno słynną piosenkę „Happy Birthday, Mr. President” zaśpiewała prowokacyjnie czy też „lubieżnie wyszeptała”, tak by wszyscy zorientowali się, że coś ich łączy. Może bracia przestraszyli się skandalu obyczajowego i postanowili ją uciszyć. W tym roku, gdy zbliża się okrągła rocznica śmierci Marilyn, te pytania wracają ze zdwojoną siłą. Co wiemy o ostatnich godzinach i śmierci królowej Hollywood? Czytaj także: Jak dziś wygląda ostatni dom Marilyn Monroe? To w nim umarła... Marilyn Monroe śpiewa słynne „Happy birthday” dla prezydenta Kennedy'ego, 20 maja 1962 roku Śmierć Marilyn: wersja oficjalna Według raportu koronera z 1962 roku Marilyn Monroe zmarła o 3.40 nad ranem w swoim domu przy Helena Drive w Los Angeles. Leżała nago na łóżku z twarzą do dołu, w ręku trzymała słuchawkę telefonu. Obok rozrzucone były puste butelki po tabletkach nasennych, tak zwanych barbituranach. Około trzeciej nad ranem gosposia i pielęgniarka Marilyn – Eunice Murray zobaczyła w jej pokoju zapalone światło. Zaniepokoiła się, że Marilyn nie odpowiada na wołanie. Nie mogła wejść, bo drzwi były zaryglowane od wewnątrz. Wezwała doktora Ralpha Greensona. To on wybił szybę w oknie, wszedł do pokoju aktorki, zbadał ją i powiedział: „Odeszła”. W raporcie określono jej śmierć jako „prawdopodobne samobójstwo”. Po 20 latach, w 1982 roku, sprawę badała jeszcze raz prokuratura okręgowa w Los Angeles. Śledczy zwrócili wtedy uwagę, że materiały FBI na temat Marilyn są skompilowane i mocno ocenzurowane. Nie zmieniono jednak rozpoznania, podtrzymując wersję o prawdopodobnym samobójstwie gwiazdy. Czy Marilyn Monroe, ikona seksu, uwielbiana i pożądana przez cały świat, mogła popełnić samobójstwo? Czytaj także: Tajemnicza śmierć Marilyn Monroe. Ujawniono dowody, że była ofiarą klanu Kennedych Służby wywożą ciało aktorki z jej domu, sierpień 1962 roku Biedna Norma, biedna Marilyn Każdy kryminolog powie, że tak. Była niestabilna emocjonalnie, cierpiała na lęki i depresję. Brała środki pobudzające i uspokajające. Piła, wcześniej już próbowała się zabić, podjęła przynajmniej cztery próby samobójcze. Mimo sławy i uwielbienia czuła się nieszczęśliwa. Na jej życiu ciążyło traumatyczne dzieciństwo. Zwrócili na nie uwagę także śledczy badający przyczyny jej śmierci. Urodziła się w 1926 roku jako Norma Jeane Mortenson. Ojca nie znała, matka nie mogła jej samodzielnie wychowywać, chorowała na schizofrenię, była hospitalizowana. Marilyn przenoszono do kolejnych rodzin zastępczych, była w 10 domach i nigdzie nie znalazła przystani. Oddano ją do sierocińca, co było dla niej horrorem. Broniła się, krzyczała, że nie jest sierotą, do każdej napotkanej kobiety mówiła „mamo”, a do mężczyzny „tato”. Wystarczy, by stracić poczucie bezpieczeństwa i własnej wartości. W wieku 16 lat wyszła za mąż, żeby uniknąć kolejnej rodziny zastępczej. Zawsze miała kompleks, że jest niechciana, niekochana, odrzucona. Była już słynną Marilyn Monroe, gdy mówiła: „Jestem przybłędą, której nikt nie chce”. Do tego dołożyły się kolejne nieudane małżeństwa. Sławny baseballista Joe DiMaggio (wyszła za niego w 1954 roku) nie tyle ją kochał, ile był o nią obsesyjnie zazdrosny. Bił ją, a ona próbowała to ukryć pod makijażem, robiąc dobrą minę do złej gry. Chciał z niej zrobić kurę domową, co znaczyło, że nie miał pojęcia, z kim się ożenił. I nawet nie próbował jej zrozumieć. Wytrzymali razem dziewięć miesięcy. Trzeci mąż – słynny dramaturg i intelektualista – Arthur Miller miał być spełnieniem jej snów, wzięli ślub w 1956 roku. Ale już po paru miesiącach Marilyn znalazła notatki męża, w których pisał, że go rozczarowała i że wstydzi się jej w towarzystwie. A ona go kochała. Desperacko marzyła o dziecku, ale dwa razy poroniła. Jeśli szukała miłości i akceptacji, to nigdy ich nie dostała. W środowisku filmowym znane były jej histerie, zawalanie dni zdjęciowych, obsesyjne powtarzanie jednej sceny. Z drugiej strony protekcjonalnie traktowano ją jako aktorkę… John Huston powiedział jej: „Jesteś ku*wą, nie aktorką. Tak jak prawdziwe dziw*i, te najlepsze, niczego nie udajesz. Dajesz siebie całą, ciało i duszę”. Niby komplement, ale jaki zatruty! Tajemnicą poliszynela były jej pobyty w klinikach psychiatrycznych i niedojrzałość emocjonalna. Mogła popełnić samobójstwo. Dlaczego w takim razie ta teza budziła wątpliwości? Czytaj także: Marilyn Monroe popełniła samobójstwo, czy jej tragiczna śmierć nie była przypadkiem? <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/img5Sz8Nw-89c7c01.jpg" width="1955" height="1600" alt="Arthur Miller with Marilyn Monroe in 1956. Arthur Miller, an American playwright born in 1915, was known for his works Death of a Salesman (1949) and The Crucible (1953). He married actress Marilyn Monroe (1926-1962), who performed in Bus Stop (1956) and The Misfits (1961) which Miller wrote for her. They divorced later in 1961. (Photo by © Hulton-Deutsch Collection/CORBIS/Corbis via Getty Images)" title="Marilyn Monroe and Arthur Miller" /> Arthur Miller, Marilyn Monroe, 1956 rok Śledztwo za pięć groszy Dziennikarze, którzy pisali o sprawie Marilyn, szybko zauważyli, że śledczy zachowywali się tak, jakby założyli, że chciała się zabić. Nie zabezpieczono śladów – w czasie oględzin gospodyni Eunice Murray prała bieliznę Marilyn, prześcieradło wyglądało jak nowe, chociaż powinno być pobrudzone. Śledczy uznali, że Marilyn musiała wziąć około 60–70 tabletek. Powinna wymiotować, to naturalna reakcja organizmu na truciznę, a nic takiego nie było widać. Nie miała śladów leku w żołądku. Zresztą pobrane próbki szybko zaginęły. Wszystko wskazywało na to, że zrobiono jej lewatywę. Kto ją zrobił, Eunice Murray? Marilyn nie miała na ciele śladów po igle, ale miała siniaki, może z kimś walczyła albo była przenoszona, tego wątku nie podjęto. Nie przesłuchano wszystkich świadków, raport opierał się głównie na zeznaniach pani Murray i doktora Greensona. Ale w domu był jeszcze niejaki Norman Jefferies, pracujący tam jako tak zwana złota rączka. Dlaczego policjanci z nim nie rozmawiali? W tym śledztwie było wiele zaniedbań, które mogły budzić wątpliwości. Jak się okazało, uzasadnionych. Dowiódł tego wybitny dziennikarz śledczy Anthony Summers, który zajął się sprawą śmierci Marilyn Monroe w 1982 roku, tuż po zakończeniu drugiego procesu. Myślał, że będzie nad nią pracował dwa, trzy tygodnie, zajęło mu to trzy lata. Pokój Marilyn Monroe po śmierci, sierpień 1962 roku W jaskini lwa Musiał przebić się przez mur niechęci i strachu. Początkowo nikt mu nie ufał, ludzie bali się, nie chcieli wracać do historii sprzed lat. Summers wspomina, że zajmowanie się sprawą Marilyn było jak wejście do jaskini lwa. Nagrał jednak 600 godzin rozmów, koncentrował się na ludziach, którzy znali aktorkę lub – jak mówił – dotknęli jej życia. Byli wśród nich reżyser John Huston, aktorka Jane Russell, agenci FBI, rodzina doktora Ralpha Greensona. Powstała z tego książka, a niedawno film „Tajemnice Marilyn Monroe: Nieznane nagrania” (do obejrzenia na Netflixie). Te rozmowy rzucają nowe światło na ostatnie godziny gwiazdy. Wynika z nich, że Marilyn Monroe nie mogła umrzeć o 3.40. Musiało to nastąpić wcześniej. Już bowiem o 11 wieczorem z meczu baseballowego wywołany został jej rzecznik prasowy Arthur Jacobs. Powiedziano mu, że w domu aktorki zdarzyło się coś strasznego. Jego żona Natalie Jacobs wspomina, że mąż miał jedno zadanie: „Tuszować sprawę i trzymać dziennikarzy z daleka”. Z kolei właściciel prywatnego pogotowia ratunkowego Walter Schaefer opowiada, że do willi Marilyn wezwana została karetka. Aktorka była nieprzytomna, ale żyła. Wieziono ją do szpitala w Santa Monica. Kiedy zmarła w karetce, zapadła decyzja, by zawrócić do domu. Postanowili tak ratownicy w porozumieniu z prokuratorem okręgowym. W karetce był też doktor Greenson. W jej domu byli już urzędnicy federalni, którzy przybyli tam długo przed policją, czyli przed godziną czwartą nad ranem. „Było tam kilka osób z Biura, których normalnie być nie powinno”, tłumaczy agent Jim Doyle. „Przyszli natychmiast, zanim ktokolwiek zorientował się, co się stało. To musiały być instrukcje od kogoś wysoko postawionego, wyższego niż Edgar Hoover (ówczesny dyrektor FBI). To mógł być prokurator generalny lub prezydent”. Zdaniem rozmówców Summersa ludzie z FBI mieli jedno zadanie – usunąć wszystkie ślady, które mogły łączyć Marilyn Monroe z rodziną Kennedych. Czy bracia Kennedy mieli coś wspólnego ze śmiercią Marilyn? Czytaj także: Biografia ujawnia szokujące informacje. Marilyn Monroe była w ciąży z Kennedym?! <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/img1H14Pc-52059ff.jpg" width="1280" height="929" alt="(Original Caption) The body of Marilyn Monroe was released by the coroner this afternoon 8/6, and taken back to the mortuary in preparation for burial. Marilyn's body was at the county morgue for an autopsey and subsequant toxicological test." title="Removing Body of Marilyn Monroe" /> Igranie z ogniem Poznała ich w drugiej połowie lat 50. Chodziła na imprezy organizowane w LA przez szwagra Kennedych, marnego aktora Petera Lawforda. Jego posiadłość zwana była gniazdem rozpusty. W filmie „Tajemnice Marilyn Monroe…” ktoś mówi, że Lawford stręczył Marilyn Kennedym. Zawsze podejrzewano ją o związek z Johnem, to była stała pożywka dla plotek. Jej występ na urodziny prezydenta w maju 1962 roku w Madison Square Garden jeszcze podsycił te podejrzenia. Jeden z agentów FBI twierdzi, że w domu aktorki był podsłuch. Nagrane zostały jej intymne schadzki z Johnem, seks, ich rozmowy. Mówiła do niego Prez albo Jack, on do niej Marilyn. Trzeba jednak dodać, że tych taśm nikt nigdy nie słyszał. Romansowała też z Robertem „Bobbym” Kennedym, była w nim podobno szaleńczo zakochana. Jak wynika z rozmów Summersa, aktorkę ostrzegano przed tymi znajomościami. Znajomi radzili jej, żeby nie „igrała z ogniem”. Bracia Kennedy byli bezwzględni, potrafili rozprawić się z każdym, kto stawał im na drodze. Znajomość z pierwszą seksbombą Ameryki mogła ich skompromitować obyczajowo, już to wystarczyło, by ją uciszyć. W dodatku Marilyn była świadkiem wielu rozmów, między innymi o broni jądrowej i etycznym aspekcie jej użycia. Świat stał wtedy na krawędzi wojny, toczył się konflikt o Kubę, sprawa romansu z Marilyn mogła być użyta do szantażowania prezydenta i próby wymuszenia na nim pewnych politycznych działań. Wydaje się oczywiste, że aktorką interesowało się FBI. Niestabilna emocjonalnie, histeryczna Marilyn nie była z pewnością najlepszą znajomą dla prezydenta i prokuratora generalnego. Ludzie ze służb zasugerowali zerwanie kontaktu. To Bobby miał do niej zadzwonić i powiedzieć: koniec. Ani on, ani jego brat nie chcą jej więcej widywać. Wiadomość o śmierci Marilyn Monroe na budynku New York Times, sierpień 1962 roku Śmiertelnie odrzucona Czy to była kropla, która przelała czarę i popchnęła ją do samobójstwa? Albo próby samobójczej, która miała być wołaniem o pomoc? Szantażem? Marilyn zależało na braciach Kennedy, musiała wyjątkowo mocno przeżyć odrzucenie z ich strony, musiała czuć się wykorzystana, oszukana. Potraktowana jak dziw*a. Podobno 4 sierpnia rozmawiała z Robertem, krzyczała, żeby więcej do niej nie dzwonił. Żeby przyjechał, jak ma ochotę, ale ona do niego nie wyjdzie. Już nigdy! Wydzwaniała do prezydenta do Białego Domu i skarżyła się na Roberta. Podobno zagroziła, że zwoła konferencję prasową i opowie o swoich związkach z braćmi Kennedy. Miała to zrobić w poniedziałek, w niedzielę zmarła. Wspomniany już Norman Jefferies powiedział w jednym z wywiadów, że Robert Kennedy był tego dnia w jej domu. Ale nie ma na to dowodów, to nie było zeznanie pod przysięgą. Robert Kennedy na pewno był tego dnia w Los Angeles, choć sam twierdził, że nie. Odleciał w nocy, ten lot odnotowano w rejestracji lotów w LA. Marilyn miała prowadzić dziennik („Red diary”), w którym zapisywała swoje rozmowy z braćmi. Ten dziennik zaginął, a na pewno wiele by wyjaśnił. O zabójstwo Marilyn oskarżył Roberta Kennedy’ego wprost były policjant Mike Rothmiller. Twierdził, że prokurator w czasie wizyty u Marilyn Monroe dosypał jej truciznę do drinka. Nikt jednak nie potraktował tych rewelacji podawanych bez dowodów poważnie. Chory doktor? A doktor Ralph Greenson? Był jednym z najsłynniejszych terapeutów w Hollywood. Profesorem psychiatrii klinicznej w jednym ze szpitali w LA. Do jego pacjentów należeli między innymi Frank Sinatra i Vivien Leigh. Marilyn poznał, gdy grała w swoim ostatnim filmie „Skłóceni z życiem”. I doprowadził do tego, że była w stanie go ukończyć. Niektórzy oskarżają go, że uzależnił ją od środków nasennych i uspokajających, które przepisywał jej w zbyt dużych ilościach. Sam miał mieć zaburzenia psychiczne i chorą narcystyczną osobowość. Chciał ją uzależnić od siebie. Poradził jej, by kupiła dom i znalazła jakieś miejsce zakorzenienia. Niby słusznie. Ale ten dom miał być blisko niego. Marilyn zrobiła to. Twierdził, że potrzeba jej rodziny, wprowadził ją do własnej, miał żonę i dwoje dzieci. W pewnym sensie zafundował jej kolejny dom zastępczy. Była często gościem w tym domu. Według niektórych relacji manipulował nią. A ona chciała już przerwać terapię i usamodzielnić się, znowu zaczęła spotykać się z Joe DiMaggio. Zastanawiała się, czy nie spróbować jeszcze raz tego związku. Może doktor Greenson nie wyobrażał sobie, że może go opuścić… Sam twierdził, że jej samobójstwo było przypadkowe, że przedawkowała. Był u niej tego dnia, wydawała mu się zdenerwowana i zdezorientowana, prosił panią Murray, by z nią została. Żałował, że nie zadzwoniła do niego, nawet w środku nocy, jak robiła to wiele razy. „Tragedią jest to, że osiągnięcia artystyczne Marilyn jako aktorki, całe bogactwo i sława nie przyniosły jej spokoju i szczęścia”, powiedział w jednej z rozmów. Gdyby to on ją zabił albo doprowadził do samobójstwa, pewnie zostałoby to ujawnione. Marilyn Monroe przeżyła 36 lat. Słynny aktor Lee Strasberg powiedział na pogrzebie aktorki, że zamieniła swoje życie w mit. Elementem tego mitu jest także jej śmierć. Niejasna, tragiczna, „ekscytująca”. I chyba nie do wyjaśnienia. Czytaj także: Po śmierci Marilyn Monroe nie przypominała siebie z plakatów. Potwierdza to jej ostatnie zdjęcie Tekst AGNIESZKA DAJBOR Nagrobek Marilyn Monroe. Grudzień 1973
Zachwyca od pierwszej sekundy choć nie jest tak piękny jak Paryż i czarujący jak Rzym. W czym tkwi jego sekret? Trudno znaleźć drugie takie miasto
Amsterdam zachwyca od pierwszej sekundy, chociaż nie jest tak piękny jak Paryż, nie olśniewa historią jak Rzym. To miasto stworzone przez ludzi, którzy od wieków walczyli z naturą, ale zamiast ją pokonać, nauczyli się z nią żyć. Miasto klimatyczne, wolne, osobliwe.
W Amsterdamie można zakochać się od razu. Jego kameralny klimat, dziesiątki kanałów z pływającymi barkami, zabytki, ogrody i parki z pięknymi, zielonymi papugami sprawiają, że chce się tu wracać. Każdy ma swoje ukochane miejsca i bliskich sercu artystów. Tym najsłynniejszym jest Rembrandt, tym mniej znanym, a fascynującym Cornelis Anthonisz. Malarz, drzeworytnik i kartograf, który w XVI wieku stworzył dokładną mapę Amsterdamu „z lotu ptaka”. Długo się nią posługiwano, a dzisiaj można obejrzeć ją w Rijksmuseum, czyli Muzeum Narodowym. Na liście miejsc do odwiedzenia będzie na pewno Muzeum Vincenta van Gogha czy dom Anny Frank. Ale w Amsterdamie najlepiej poczuć się niebieskim ptakiem. Po prostu spacerować po mieście albo usiąść z kawą na schodkach przy jednym z kanałów i poczuć wyjątkowość chwili. Miasto na palach Trudno uwierzyć, ale Amsterdam właściwie nie powinien istnieć. Powstał przecież na podmokłych terenach, które przez wieki trzeba było wydzierać morzu i rzekom. Sama nazwa miasta pochodzi od tamy – Amstel-dam zbudowanej na rzece Amstel pod koniec XIII wieku. Chyba dlatego Amsterdam od początku był miejscem ludzi upartych, przedsiębiorczych i trochę bezczelnych wobec natury. Miasto znajduje się dwa metry poniżej poziomu morza i jest zbudowane na miękkim, bagnistym gruncie. Tak naprawdę stoi na 11 milionach drewnianych belek, które chronią jego budynki, ulice i parki przed osuwaniem się w miękką ziemię. Kiedy patrzy się na ogromny Pałac Królewski na Placu Dam czy strzelisty kościół Westerkerk, trudno uwierzyć, że mogą trwać dzięki genialnemu inżynieryjnemu pomysłowi z czasów średniowiecza. Mówi się nawet, że Amsterdam jest bardziej „zawieszony” niż zbudowany. Złoty wiek W XVII wieku Amsterdam przeżył swój złoty wiek. Holendrzy opanowali wtedy szlaki morskie z Ameryki, Azji i Afryki, królowali na rynku przypraw. Do portu w Amsterdamie wpływały statki pełne jedwabiu, porcelany i opowieści z końca świata. Amsterdam stał się najbogatszym miastem Europy. To tutaj działała giełda, rozwijały się banki, kwitła sztuka, a mieszczanie zamawiali portrety u największych malarzy epoki. To wtedy powstały słynne kanały wpisane dziś na listę UNESCO. Nie budowano ich jednak wyłącznie dla urody. Miały być funkcjonalne – transportować towary, regulować poziom wody i organizować przestrzeń miasta. Dopiero później okazało się, że przy okazji stworzono jeden z najbardziej romantycznych miejskich pejzaży świata. I chyba właśnie w tym tkwi fenomen Amsterdamu: wszystko, co dzisiaj zachwyca turystów, najpierw było po prostu praktyczne. I jeszcze jedno: do herbu miasta obok trzech krzyży dopisano po II wojnie światowej trzy słowa o jego mieszkańcach: „Odważni. Zdecydowani. Miłosierni”. Kanały zamiast ulic Miasto ma kilometry kanałów. Najbardziej malownicze są Herengracht, Keizersgracht i Prinsengracht, tworzące koncentryczne półkola wokół Starego Miasta. Oglądanie miasta od strony wody to jedna z największych atrakcji. Najlepiej wynająć starą drewnianą barkę, z przekąskami i napojami, które umilą wycieczkę. Można to zrobić zdalnie, jeszcze przed podróżą. Amsterdam z perspektywy wody wydaje się bardziej intymny. Widać wnętrza mieszkań, półki pełne książek, koty śpiące na parapetach i ludzi, którzy nie zasłaniają okien. Holendrzy od wieków powtarzają, że żyją tak, jakby całe miasto było jednym wielkim salonem. Wąskie domy, krzywe fasady Kamienice wydają się tutaj absurdalnie wąskie, lekko krzywe, czasem przechylone do przodu tak mocno, że wyglądają, jakby za chwilę miały runąć do kanału. Ale za tą architektoniczną ekstrawagancją stoi bardzo pragmatyczne wyjaśnienie. W XVII wieku wysokość podatków zależała od szerokości fasady domu. Mieszkańcy zaczęli więc budować kamienice możliwie najwęższe, za to wysokie i głębokie. Najwęższy dom w Amsterdamie ma podobno niewiele ponad metr szerokości. Przechylone fasady też nie są przypadkiem. Domy specjalnie budowano z lekkim pochyleniem do przodu, żeby łatwiej było wciągać towary na wyższe piętra za pomocą haków umieszczonych pod dachami. Dzięki temu fortepiany, skrzynie czy meble nie obijały się o ściany budynku podczas transportu. Klatki schodowe były na nie zbyt wąskie. Jednym z najbardziej niezwykłych obrazków Amsterdamu są houseboaty – barki mieszkalne zacumowane przy kanałach. Dla turystów wyglądają jak romantyczny kaprys, ale dla wielu mieszkańców są normalnym domem. Historia życia na wodzie przyspieszyła po II wojnie światowej, kiedy w mieście brakowało mieszkań. Stare barki towarowe zaczęto przerabiać na lokale mieszkalne. Dziś wiele z nich przypomina luksusowe apartamenty z designerskimi wnętrzami i tarasami pełnymi kwiatów. Są barki z miniogrodami, kotami spacerującymi po dachach i rowerami przypiętymi do relingów. Co ciekawe, adres na wodzie wcale nie oznacza taniego życia. Wręcz przeciwnie, wiele houseboatów kosztuje fortunę, a lista oczekujących na miejsce przy najlepszych kanałach jest bardzo długa. Dzisiaj to synonim prestiżu i unikalnego trybu życia. Amsterdamczycy traktują wodę jak przedłużenie własnego domu. Latem kanały zamieniają się w miejskie plaże, miejsca odpoczynku i spotkań, odbywają się pikniki na wodzie. To miasto nie odwraca się od natury, ale ją kocha. Jest tu dużo zieleni, a na południowym brzegu najstarszego kanału Singel znajduje się jedyny na świecie pływający targ kwiatowy, gdzie można kupić między innymi tulipany we wszystkich odmianach i kolorach. Plac Muzeów Museumplein, słynny Plac Muzeów, wygląda bardziej jak nowoczesny, rodzinny park niż zacna dzielnica kultury. Ludzie siedzą na trawie, dzieci jeżdżą na deskorolkach, ktoś gra na saksofonie, a obok stoją jedne z najważniejszych muzeów świata. To właśnie tu znajduje się monumentalne Rijksmuseum i zawsze oblegane Muzeum Vincenta van Gogha. Dwa miejsca, które opowiadają historię Holandii lepiej niż jakikolwiek podręcznik. Budynek z 1885 roku przypomina gotycko-renesansowy zamek i już sam spacer przez jego korytarze robi wrażenie. Największą gwiazdą muzeum pozostaje oczywiście Rembrandt, najcenniejszym i najsłynniejszym obrazem jego „Straż nocna”. Ale znajdziemy tu także obrazy Johannesa Vermeera, Fransa Halsa, Jana Steena i setki innych dzieł pokazujących codzienność holenderskiego złotego wieku. Muzeum ma też fascynującą kolekcję przedmiotów użytkowych: modeli statków, porcelany z Delft, mebli, biżuterii, a także zrobione z prawdziwych materiałów domki dla lalek z XVII i XVIII wieku. Są jednym z najciekawszych, choć mniej znanych skarbów muzeum. Kilka kroków dalej stoi Muzeum Vincenta van Gogha. Zwiedzanie go jest jak intymna podróż przez historię człowieka, który za życia sprzedał zaledwie kilka obrazów, a dziś jest jednym z najdroższych artystów świata. Muzeum posiada największą na świecie kolekcję prac artysty, zwiedzający stoją w ciszy i skupieniu nie tylko przed „Słonecznikami”. Miasto wolności Amsterdam od dekad fascynuje swoją liberalną reputacją. Coffee shopy, dzielnica czerwonych latarni, swobodne podejście do wielu tematów – wszystko to przyciąga turystów szukających „miasta bez zasad”. Ale prawdziwy sekret Amsterdamu polega na czymś innym. Holendrzy wierzą, że możesz żyć, jak chcesz, dopóki nie przeszkadzasz innym. To filozofia widoczna wszędzie – w otwartości wobec różnych stylów życia, w miejskiej architekturze i w sposobie organizacji przestrzeni. Amsterdam od wieków był schronieniem dla outsiderów, artystów, kupców i buntowników. Przyjeżdżali tu ci, którzy gdzie indziej nie mogli znaleźć miejsca dla siebie. Jak wiele portowych miast – a port w Amsterdamie rozbudził nawet wyobraźnię słynnego barda Jacques’a Brela – ma w sobie gen wolności, otwartości, swobody. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2026/05/AdobeStock755999507EditorialUseOnlyKOLOR-fdc2b0c.jpg" width="2000" height="3000" alt="Największe na świecie międzynarodowe muzeum graffiti i street artu w dawnej stoczni w północnej dzielnicy Amsterdamu" title="Największe na świecie międzynarodowe muzeum graffiti i street artu w dawnej stoczni w północnej dzielnicy Amsterdamu" /> Sztuka i zakupy Miasto można zwiedzać pieszo, na rowerze albo łodzią. Każdy sam ułoży sobie ciekawą trasę. Warto jednak zajrzeć na urokliwy Plac Spui, który znajduje się w centrum miasta. Jest tu mnóstwo księgarni, w piątki odbywają się targi książek, a w weekendy targi sztuki. W mieście jest w ogóle wiele targów ulicznych, na których znajdziemy wszystko – od serów po piękne materiały. Warto wspomnieć, że w Amsterdamie pierwsze kawiarnie znajdowały się w prywatnych mieszkaniach usytuowanych na parterze. Najstarsza tutejsza kawiarnia Café Hoppe pochodzi z końca XVII wieku i warto do niej zajrzeć. Można w niej zresztą zjeść bardzo nowoczesne śniadania. I napić się naprawdę dobrej kawy. Przy placu znajduje się wejście na ukryty w centrum miasta cichy dziedziniec Begijnhof. Otaczają go zabytkowe domy, w tym najstarszy w mieście drewniany dom z XVI wieku. Kiedyś w tym miejscu znajdował się beginaż, czyli wspólnota beginek – niezamężnych kobiet, prowadzących właściwie zakonne życie, choć bez żadnych formalnych ślubów. Kościół zawsze patrzył na nie podejrzliwie i uważał za heretyczki. Do centrum miasta, na Plac Dam, dojdziemy słynną ulicą Kalverstraat – najdroższą ulicą handlową w Holandii. Kto lubi zakupy, może zajrzeć do słynnego domu towarowego De Bijenkorf już na samym placu. Warto także zobaczyć dzielnicę Jordaan i De Negen Straatjes, czyli Dziewięć Uliczek, miejsce pełne mostów, alejek i kwiatów. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2026/05/GettyImages-166637546KOLOR-bd830d9.jpg" width="2953" height="4429" alt="Widok na Bazylikę Świętego Mikołaja z jej charakterystyczną kopułą i wieżami. Jest jednym z punktów orientacyjnych miasta." title="Widok na Bazylikę Świętego Mikołaja z jej charakterystyczną kopułą i wieżami. Jest jednym z punktów orientacyjnych miasta." /> Amsterdam nie jest miejscem jedynie do zaliczania atrakcji. Owszem, można zrobić zdjęcie przy kanałach, odwiedzić muzeum, a także odhaczyć listę zabytków. Na pewno warto zajrzeć do najstarszego kościoła w Amsterdamie Oude Kerk, z początku XIV wieku, który położony jest w samym sercu dawnej części miasta. Zresztą to tutaj Rembrandt wziął ślub z ukochaną Saskią van Uylenburgh w 1634 roku. Dziś świątynia jest jednym z najważniejszych zabytków miasta i niezwykłym miejscem spotkania historii ze współczesną sztuką. Warto zobaczyć także wspaniałą XVII-wieczną synagogę, zbudowaną przez żyjących w Amsterdamie sefardyjskich Żydów, zwaną portugalską. To jedna z najpiękniejszych i najlepiej zachowanych synagog w Europie, która nadal jest domem modlitwy. Każdy z tych zabytków odpowiada inną historię, tak jest także z domem Anny Frank, gdzie mieszkała, a potem ukrywała się w latach 1942–1944. Bez pośpiechu Ale prawdziwe miasto zaczyna się dopiero wtedy, gdy zwalniasz. Kiedy rano niespiesznie jesz śniadanie w małej kawiarni na Jordaanie. Kiedy przypadkiem trafiasz do księgarni pachnącej starym papierem. Kiedy obserwujesz ludzi siedzących na brzegu kanału z lampką wina i nikomu nie przeszkadza, że jest środek tygodnia. Amsterdam ma w sobie coś uzależniającego. Uwodzi klimatem, malowniczymi zaułkami, mnóstwem kanałów, mostków i mostów, krzywymi kamienicami, które stoją tu od 400 lat. I może właśnie dlatego tak łatwo wyobrazić sobie tutaj inne życie. Wolniejsze. Lżejsze. Bardziej swoje. Tekst Agnieszka Dajbor
Marzyła o powrocie na scenę, ale los odebrał jej tę szansę. Historia Łucji Prus porusza, a jej ostatnia prośba wyciska łzy
Łucja Prus była jedną z najbardziej charakterystycznych polskich wokalistek lat 70. Zachwycała subtelnym głosem i wyjątkową interpretacją piosenek. Historia jej życia i przedwczesnej śmierci wciąż porusza fanów.
Łucja Prus była cenioną i popularną piosenkarką, przede wszystkim w latach 70. Na YouTube można obejrzeć opolski koncert z 1977 roku. Łucja Prus śpiewa z Bogusławem Mecem słynny przebój „Jej portret”. Oboje są fragile - delikatni, śpiewają subtelnie, Mec ma ciepły głos, Łucja Prus śpiewa tę piosenkę genialnie. Gwiazdy, które siedzą koło niej, klaszczą. Dzisiaj oboje już nie żyją. Łucja Prus zmarła w 2002 roku na raka piersi. Jak wyglądało jej życie i kariera? Łucja Prus: szczęśliwe dzieciństwo w trudnych czasach Piosenkarka urodziła się w 1942 roku w Białymstoku. Pochodziła z bardzo szczęśliwej rodziny, której trafiło się życie w trudny czasach. Jej rodzice mieli piekarnię, w Białymstoku wszyscy znali wypieki „od Prusa”, pyszne drożdżówki. Ale po wojnie prywatna inicjatywa była niemile widziana. A nawet ją zwalczano. Prusom odebrano sklep, zaczęły się kłopoty finansowe. I nie wiadomo, co by się stało, gdyby nie mama przyszłej piosenkarki. Zrobiła prawo jazdy (jako druga kobieta w Białymstoku), kupiła auto i to nie byle jakie — ciężarówkę, Jelcz. I zaczęła prowadzić obwoźny bar. Po bazarkach sprzedawali bułeczki, kiełbaski. Ludzie bardzo ich lubili, a oni myśleli, że córki przejmą rodzinny interes. Ale Łucja – uczennica szkoły muzycznej, miała inne plany na życie. Zobacz też: Śpiewała "Szeptem", "Liliowy wrzos" czy "Żyje się raz". Regina Bielska była jedną z najpopularniejszych polskich wokalistek lat 50. Łucja Prus: droga do kariery piosenkarki Na estradę przebijała się drogą różnych konkursów muzycznych. Uczyła się gry na skrzypcach, za czym nie przepadała. Miała za sobą średnią szkołę muzyczną, w klasie wokalu. „Śpiew był dla mnie wszystkim”, opowiadała swojej córce Julii w dokumencie „Gwiazdy tamtych lat”. Skończyła też studio piosenki pod patronatem Jeremiego Przybory. „Miałam straszliwą chęć zaistnienia na scenie. Chyba każde dziecko tak ma. Chęć pokazania się. A potem, kiedy masz już odwagę i decydujesz się pokazać, to są trudniejsze momenty. I rzeczywiście, takim momentem, był dla mnie konkurs radiowy. Kiedy stanęłam do niego, jako bardzo młoda dziewczyna, było 7 tys. kandydatów, szczęśliwie okazało się, że dostałam drugą nagrodę i telewizor marki Szmaragd. Trzecią nagrodę dostała Ula Dudziak, a pierwszą Zofia Gładyszewska. Piosenkarka z Łodzi”, wspominała. Zobacz też: Agnieszka Osiecka do końca ukrywała przed przyjaciółmi, że zmaga się z chorobą. Tak wyglądały jej ostatnie chwile Łucja Prus: była artystką niszową Pierwszy raz zwróciła na siebie uwagę szerszej publiczności, gdy zaśpiewała wiersz Wisławy Szymborskiej „Nic dwa razy się nie zdarza”. Poezja śpiewana była jeszcze wtedy nowością. Łucja Prus śpiewała wiersz Szymborskiej przy akompaniamencie big-bandu, bardzo nowocześnie. Zrobiła wrażenie. Dostała nagrodę na Festiwalu w Opolu, w 1965 roku. W latach 70. zaśpiewała z popularnym zespołem „Skaldowie” wielki przebój „W żółtych płomieniach liści”. Wszyscy ją znali, ale nigdy nie była typem gwiazdy ani idolki. Nie miała takiej urody, takich kreacji, temperamentu estradowego. Dzisiaj pewnie powiedziano by, że jest niszowa, kameralna. Może najbliżej byłoby jej do Magdy Umer, Wandy Warskiej. Ludzie doceniali jej ciekawy głos, dobre teksty, muzykę, często akompaniował jej świetny jazzman Włodzimierz Nahorny albo Jan Ptaszyn-Wróblewski. Wylansowała takie piosenki jak „Dookoła noc się stała”, „Tango z różą w zębach”, śpiewała Szekspira w tłumaczeniu Czesława Miłosza. Z Andrzejem Zauchą u boku śpiewała piosenkę „Umówmy się na stare lata”. Czytaj też: Synowa Marty Lipińskiej to znana i ceniona aktorka. Nie każdy wiedział, że są rodziną Łucja Prus: życie prywatne, rodzina Łucja Prus była żoną muzyka, kompozytora Andrzeja Mundkowskiego. Ale w trakcie pracy ze „Skaldami” spotkała menedżera Ryszarda Kozicza i zakochała się. Byli przez lata szczęśliwi, stworzyli ciepły dom na Zaciszu w Warszawie, doczekali się córki Julii, która nie poszła w ślady mamy, została graficzką. Łucja Prus przyjaźniła się z Marylą Rodowicz, Alicją Majewską, Haliną Frąckowiak, spotykały się czasem w domu piosenkarki, była świetną panią domu, podobno przyrządzała wspaniałą pieczeń jagnięcą. Uwielbiała ogród. Po urodzeniu córki w latach 80. wycofała się na pewien czas ze śpiewania, zajęła domem. Dziwiło to Agnieszkę Osiecką, która uważała, że Łucja Prus marnuje swój talent, namawiała ją do powrotu. Mówiła jej, że zachowuje się tak, jakby dostała skrzypce Stradivariusa i zrobiła z nich podstawkę do nogi od stołu. „Myślę, że Bóg mi wybaczy”, tłumaczyła swoje wybory wokalistka. Ale za namową córki wróciła, wydała dwie płyty. Zobacz też: Pierwszy mąż Ewy Lemańskiej był gejem. O jego śmierci dowiedziała się dekadę później Jej dalszą karierę przerwała choroba, postępujący szybko rak piersi. Nie dokończyła ostatniego albumu, który nagrywała z Alicją Majewską. Wokalistka zmarła 3 lipca 2002 roku. Prosiła, by na jej pogrzebie zagrano standard „What A Wonderful World” Louisa Armstronga. A jej rodzina i przyjaciele uczcili ją, organizując piknik na łące. Cenił ją za kunszt wokalny Czesław Niemen. Zbigniew Wodecki wspominał, że poznał Łucję Prus, mając 21 lat. Był w pierwszej trasie koncertowej, jego mama poprosiła piosenkarkę, by miała na niego oko. Traktowała go prawie jak syna.
Dzicy, młodzi, niebezpieczni, ich ucieczki przed policją przeszły do legendy. Kim naprawdę byli Bonnie i Clyde?
Bonnie i Clyde – jak para zakochanych przestępców stała się legendą kina?
W historii amerykańskiej przestępczości niewiele duetów obrosło tak wielkim mitem jak Bonnie Parker i Clyde Barrow. Ich nazwiska od niemal stu lat funkcjonują gdzieś pomiędzy policyjnymi raportami, romantyczną legendą i popkulturową fascynacją. Słynny film „Bonnie and Clyde” z 1967 roku w którym tytułowe role zagrali piękna Faye Dunaway i hollywoodzki amant Warren Beatty, zmienił parę przestępców w bohaterów masowej wyobraźni. W rzeczywistości Bonnie i Clyde byli złodziejami i mordercami odpowiedzialnymi za serię napadów i śmierć wielu ludzi. Kino jednak zamieniło ich w symbole młodzieńczego buntu, wolności i desperackiej miłości. Do dzisiaj ludzie po odwiedzają ich groby, zostawiają kwiaty, monety, łuski. O legendzie Bonnie i Clyde'a śpiewali w 1968 roku Serge Gainsbourg i Brigitte Bardot. U nas piosenkę "Jak Bonnie i Clyde" wykonywali Anita Lipnicka i Tomek Makowiecki. Bonnie&Clyde, jak zaczęła się ta historia? Prawdziwa historia Bonnie i Clyde'a zaczęła się w czasie Wielkiego Kryzysu. Ameryka początku lat 30. była krajem biedy, bezrobocia i ogromnej frustracji społecznej. W takim świecie łatwo rodziły się antysystemowe legendy. Clyde Barrow wychowywał się w ubogiej rodzinie w Teksasie. Od młodości miał konflikty z prawem, rabował sklepy, kradł samochody. Pobyty w więzieniu, a siedział m.in. w miejscu znanym jako Burning Hell – Płonące piekło, sprawiły, że stał się jeszcze bardziej brutalny i zdeterminowany. Bonnie Parker była z kolei ambitną dziewczyną marzącą o innym życiu. W liceum była wzorową uczennicą, wygrała nawet literacki konkurs. Pisała poezję, interesowała się aktorstwem i chciała wyrwać się z biedy. Wspominano ją jako inteligentną dziewczynę o silnej osobowości. Ładną, bardzo drobną. Miała 1,5 metra wzrostu, ważyła 41 kilogramów. Z Clydem poznali się prawdopodobnie w 1930 roku i od razu się w sobie zakochali. Stworzyli toksyczny, ale niezwykle silny duet. Z czasem dołączyły do nich jeszcze trzy osoby tworząc gang Clyde’a Barrowa. Bonnie i Clyde nie byli eleganckimi gangsterami z hollywoodzkich obrazów. Większość ich napadów kończyła się zdobyciem niewielkich sum pieniędzy, a ich życie przypominało bardziej ciągłą ucieczkę niż romantyczną przygodę. Spali w samochodach, żyli w ciągłym strachu przed policją. Ich gang był chaotyczny, a kolejne rabunki coraz bardziej desperackie. Bonnie i Clyde stali się sławni, ale wcale ich to nie cieszyło. Utrudniało ucieczkę. Z czasem Clyde stawał się coraz brutalniejszy, szczególnie wobec funkcjonariuszy prawa. To właśnie zabójstwa policjantów uczyniły z nich wrogów publicznych numer jeden. Mimo to społeczeństwo długo patrzyło na nich z pewną sympatią. W epoce, gdy banki były symbolem kryzysu i upokorzenia zwykłych ludzi, przestępcy walczący z systemem mogli wydawać się kimś w rodzaju buntowników. Gazety podsycały tę legendę, publikując zdjęcia Bonnie z papierosem i bronią w dłoni. Te fotografie stały się ikonami popkultury jeszcze zanim powstał film. „Byli młodzi, dzicy i bez wątpienia ze sobą sypiali” , napisał historyk Jeff Guinn w książce „Go down together. The True, Untold Story Bonnie& Clyde. Zwrot "Go down together" spopularyzował wiersz Bonnie, która przedstawiła ich oboje jako bohaterów, a nie przesteępców. Pojawia się w nim fraza: „Pewnego dnia. Pewnego dnia razem pójdą na dno”. W kulturze popularnej to wyrażenie zaczęło oznaczać parę lub ludzi związanych ze sobą tak silnie, że wspólnie ponoszą konsekwencje swoich działań — niezależnie, czy chodzi o miłość, przestępstwo, bunt czy katastrofę. W prawdziwym życiu sława nie służyła specjalnie parze ukrywających się przestępców. Zaczęli być rozpoznawalni w motelach i restauracjach. Musieli gotować przy ognisku, myć się w strumieniach, spali w aucie. Ciągła obecność kilku ludzi prowadziła do konfliktów. Do tego Bonnie poparzyła się płynem z akumulatora. Nie mogła chodzić. Skakała na jednej nodze, albo Clyde nosił ją na rękach. Ich ucieczki wydawały się nieprawdopodobne, w końcu wpadli w zasadzkę, ludzie rozkradali łuski i fragmenty ubrań Próbowano ich dorwać podczas pobytu grupy w jednym z moteli w Missouri. Trzeba powiedzieć, że zgromadzono ogromne siły, bowiem para wymykała się kilku obławom. A zabijali każdego, kto stanął im na drodze, bez skrupułów. Byli już wtedy poszukiwani w Teksasie, Oklahomie i Arkansas. Policja z Missouri wezwała na pomoc posiłki z Kansas, pojawił się nawet wóz pancerny. Policjanci mieli karabiny maszynowe. Jednak auto kierowane przez Clyde’a Barrowa kolejny raz wymknęło się obławie. Clyde i jego grupa rozbili obóz w stanie Iowa. Musieli jednak znowu z niego uciekać. Wokół ich obozowiska zbierały się tłumy ludzi, którzy chcieli zobaczyć sławną parę. Kolejna obława i kolejna strzelanina, którą Bonnie i Clyde znowu przeżyli. W sierpniu 1933 roku Clyde i jego przyjaciel Jones obrabowali jeszcze zbrojownie, i był to brawurowy napad w kolejnym stanie. I kolejna brawurowa ucieczka. Nieprawdopodobne jakie ściągnięto siły do trojga ludzi - przeżyli bowiem Bonnie i Clyde i ich przyjaciel Jones. Brat Clyde'a i jego żona zginęli. Koniec tej historii był brutalny i pozbawiony romantyzmu. 23 maja 1934 roku policyjna przygotowała zasadzkę wzdłuż jednego z odcinków autostrady w Luizjanie. Do samochodu Clyde’a policjanci strzelali z broni automatycznej, strzelb i pistoletów. Był dosłownie podziurawiony kulami. Bonnie i Clyde zginęli na miejscu, a ich śmierć natychmiast zamieniła się w medialne widowisko. Tłumy przychodziły oglądać wrak auta i i robić zdjęcia z miejsca egzekucji. Gapie kradli łuski z kul, fragmenty ubrań, nawet zakrawawione. Ktoś próbował uciąć ucho Clyde'a. Media pisały o "atmosferze cyrku". W kryjówce pary znaleziono prawdziwy arsenał broni i kilkadziesiąt tablic rejestracyjnych z różnych stanów. Jak narodziła się filmowa legenda pary przestępców Legenda Bonnie i Clyde’a zaczęła żyć własnym życiem w 1967 roku, kiedy Arthur Penn nakręcił film "Bonnie and Clyde" z Faye Dunaway i Warren Beatty. Ten obraz był czymś znacznie większym niż klasycznym kinem gangsterskim. Penn pokazał przemoc w sposób nowoczesny i szokujący jak na swoje czasy. Finałowa scena śmierci bohaterów stała się jedną z najbardziej znanych sekwencji w historii kina. Dynamiczny montaż, brutalność i jednoczesna poetyckość otworzyły drogę dla nowego Hollywood lat 70. Film zadziałał dlatego, że trafił w ducha epoki. Ameryka końca lat 60. była krajem buntu przeciw autorytetom, wojnie i konserwatywnym wartościom. Bonnie i Clyde zostali pokazani jako młodzi outsiderzy uciekający przed światem, który nie dawał im szans. Widzowie nie oglądali już zwykłych przestępców, ale symbole wolności i sprzeciwu wobec systemu. To właśnie ten romantyczny filtr sprawił, że obraz Penna stał się legenda. Dzisiaj mit Bonnie i Clyde’a powraca czasem, w piosenkach, również w Polsce. Wystarczy przypomnieć utwór Anity Lipnickiej i Tomka Makowieckiego „Jak Bonnie i Clyde”. Ale kino nie wraca już do tych bohaterów. Każda nowa wersja byłaby automatycznie porównywana do dzieła z 1967 roku, a to niezwykle trudne zadanie. Zmieniła się również wrażliwość widzów. Dziś kino znacznie ostrożniej romantyzuje przestępców. Znalazło nowych bohaterów. Serialowi antybohaterowie, narkotykowe imperia i mafijne opowieści przejęły miejsce dawnych legend Dzikiego Zachodu i epoki gangsterów. Jednak w Ameryce do dzisiaj krążą legendy o Bonnie i Clydzie, o tym że zostawiali mnóstwo zrabowanych pieniędzy ludziom, rabowali bogatych, dawali biednym, jak Robon Hood. Siostrzenica Bonnie walczyła przez pewien czas by para mogła spocząć koło siebie, co było ich marzeniem. " Jeśli była gotowa oddać życie za mężczyznę, którego kochała, to z pewnością powinna być pochowana obok niego", mówiła o swojej ciotce. Ale do ekshumacji nie doszło, Bonnie Parker i Clyde Barrow leżą na różnych cmentarzach w Dallas.
Twórca Sherlocka Holmesa wierzył we wróżki i duchy. Nawet przyjaciele pukali się w czoło
Twórca Sherlocka Holmesa ostatnie słowa wypowiedział do żony, brzmiały: Jesteś cudowna
Wszyscy wiedzą, że stworzył postać Sherlocka Holmesa. A przecież nie tylko jego. Inny bohater Arthura Conan Doyle’a — profesor Challenger, odkrywca krainy dinozaurów — stał się inspiracją dla filmu „Park Jurajski”. Arthur Conan Doyle był bardzo barwną postacią: nie tylko pisarzem i lekarzem. W młodości zaciągnął się na statek wielorybniczy, a na starość został spirytystą, wierzącym, że duchy mają nam coś do powiedzenia i mogą się z nami komunikować. Wyśmiewany przez wielu przyjaciół za zajmowanie się ektoplazmą, chciał wierzyć, że w świecie istnieje jakaś tajemnica. Po jego śmierci do sali Albert Hall w Londynie przyszły tysiące ludzi z nadzieją, że pisarz przemówi zza światów. Tak wyglądało życie Arthura Conan Doyle’a, pisarza dziś nieco zapomnianego, choć jego bohater wciąż pojawia się w nowych filmach i serialach, grany przez gwiazdy — od Roberta Downeya Jr. po Benedicta Cumberbatcha. Arthur Conan Doyle, jego marzycielska matka i człowiek, który zainspirował postać Holmesa Urodził się 22 maja 1859 roku w Edynburgu. Ojciec był utalentowanym ilustratorem, ale przegrał życie z alkoholem. Matka — marzycielka o ogromnej wyobraźni — opowiadała synowi historie o rycerzach, honorze i wielkich przygodach. To właśnie ona zaszczepiła w nim miłość do opowieści. Doyle pisał do niej listy przez całe życie i konsultował z nią swoje decyzje. Mówił, że wszystko, co napisał, zaczęło się od wieczorów spędzanych przy matczynych opowieściach. Łączyła ich wyjątkowo silna więź. Młody Arthur studiował medycynę, lecz bardziej niż akademickie wykłady fascynowali go ludzie. Podczas studiów spotkał doktora Josepha Bella — błyskotliwego diagnostę, który potrafił po wyglądzie pacjenta odgadnąć jego zawód, przeszłość i przyzwyczajenia. Studenci patrzyli na niego jak na maga. Conan Doyle patrzył na niego jak pisarz. To właśnie Bell miał stać się pierwowzorem Sherlocka Holmesa — człowieka chłodnego, logicznego i niemal nieludzko inteligentnego. Przyszły pisarz został wielorybnikiem i popłynął na Arktykę Zanim jednak Holmes pojawił się na papierze, Doyle jako młody lekarz okrętowy wypłynął na Arktykę statkiem wielorybniczym. Miał zaledwie dwadzieścia lat. Dzisiaj polowanie na wieloryby budzi sprzeciw, choć niestety nadal się zdarza. Wówczas było czymś powszechnym. Na morzu Doyle nauczył się brutalności natury i samotności. Widział śmierć wielorybów, lód rozrywający kadłuby statków oraz ludzi, którzy potrafili tygodniami milczeć, patrząc w czarne, skute lodem morze. Później wspominał, że ten rejs uczynił go mężczyzną. Był zachwycony przygodą, ale też na zawsze nasiąkł melancholią ludzi morza. W jego późniejszych historiach często czuć chłód mgły, pustkę nocy i obsesję śmierci. Sherlock Holmes nie od razu się spodobał. Doyle słyszał, że to tania fikcja Po powrocie próbował prowadzić praktykę lekarską w Portsmouth. Pacjentów miał niewielu, więc pisał. Początkowo bez większych sukcesów. Marzył o tworzeniu wielkich powieści historycznych. Jednak sławę przyniosły mu — jak wiadomo — opowiadania i powieści o Sherlocku Holmesie. Na początku nie mógł ich wydać. Chodził od wydawcy do wydawcy, słysząc, że to „tania fikcja”. Wydana po raz pierwszy powieść „Studium w szkarłacie” przeszła właściwie bez echa. Wszystko zmieniło się w 1891 roku, gdy opowiadania o Holmesie zaczęły ukazywać się w „The Strand Magazine”. Był to prawdziwy przełom. Czytelnicy oszaleli na punkcie detektywa, który dzięki sile rozumu potrafił dostrzec więcej niż policja i zwykli ludzie. Holmes był nowoczesny, chłodny i błyskotliwy. W epoce gwałtownych zmian technologicznych oraz rozwoju nauki wydawał się bohaterem idealnym. Jego historia zasługuje zresztą na osobną opowieść. Wróćmy jednak do Doyle’a — pisarz początkowo był zachwycony sukcesem, lecz sława bohatera zaczęła go uwierać. Marzył o wielkiej literaturze historycznej, chciał być nowym Walterem Scottem. Tymczasem świat domagał się wyłącznie kolejnych zagadek Holmesa. ZOBACZ TEŻ: Hańcza kochał ją do szaleństwa, ale nie potrafił być wierny. Ona też miała romans, a jednak byli razem do końca Jak zabić i wskrzesić własnego bohatera Arthur Conan Doyle miał poczucie, że jego literackie dziecko zamienia go w więźnia. W listach narzekał, że Sherlock odciąga go od „prawdziwej literatury”. W końcu postanowił zrobić coś radykalnego — zabić Holmesa. Dokonał tego w opowiadaniu „Ostatnia zagadka” z 1893 roku. Szybko jednak go wskrzesił — nie tylko dlatego, że pogrążeni w żałobie czytelnicy zasypywali go pełnymi gniewu i żalu listami. Pisarz miał otrzymać od jednego z wydawców ponad milion dolarów za przywrócenie do życia fenomenalnego detektywa, który — jak się okazało — jedynie sfingował własną śmierć. Szczupła sylwetka, kraciasty płaszcz, czapka, fajka i skrzypce — to atrybuty Holmesa, który od dekad żyje własnym życiem w popkulturze. Do drugiej żony, Jean, pisał: „Och, dziewczyno, dobrze będzie objąć cię ramionami” W wieku 26 lat ożenił się z Louisą Hawkins. Para doczekała się dwójki dzieci. Byli razem przez 20 trudnych lat, ponieważ Louisa ciężko chorowała na gruźlicę. Zmarła w 1906 roku. Doyle był już wtedy nieformalnie związany z inną kobietą, która okazała się miłością jego życia. Jean Leckie poznała Doyle’a około 1897 roku. Według jego wspomnień ich relacja przez wiele lat miała charakter platoniczny, ponieważ nie chciał zdradzić chorej żony. Po śmierci Louisy Doyle ożenił się z Jean w 1907 roku. Małżeństwo trwało aż do śmierci pisarza w 1930 roku. Doczekali się trojga dzieci. Pisał do niej czułe listy, wspólnie podróżowali, a ona wspierała jego fascynację spirytyzmem nawet wtedy, gdy świat zaczął się z niego podśmiewać. Doyle ją uwielbiał. Gdy wyjeżdżał, potrafił pisać do żony nawet dwa listy dziennie. Podczas rejsu do USA niemłody już, bo 64-letni Conan Doyle pisał: „Kochanie, dobrze będzie zobaczyć twoją słodką, słodką twarz” albo „Nie zapominaj, moje ukochane serce, że jesteś najlepszą rzeczą, jaka kiedykolwiek mnie spotkała”. Chwilami jego listy mogły przyprawić ówczesne panny o rumieńce. Wyznawał: „To będzie zmęczony stary skoczek, który wraca do ciebie. Jego pierwszy skok będzie w twoje ramiona. Jego następny — do łóżka. Żegnaj, moja słodka. Pragnę twojego pocałunku...”. Gotów był poświęcić sławę literacką dla spirytyzmu, który nazywał najważniejszą rzeczą na świecie Trudno powiedzieć, by Doyle miał szczęśliwe życie. Katastrofą była dla niego I wojna światowa, która zabrała mu wielu krewnych i przyjaciół. Jego brat i syn — Kingsley — zmarli na powikłania po hiszpance. Jednak nie to skłoniło pisarza do zainteresowania spirytyzmem. Na seanse chodził już w latach 80. XIX wieku, interesował się fotografią parapsychiczną. Szukał kontaktu z duchami, fascynował się mesmeryzmem oraz przenoszeniem myśli. Po wojnie jego zainteresowanie zmieniło się jednak w obsesję. Pisarz, który stworzył najbardziej logiczny umysł literatury, zaczął wierzyć w media spirytystyczne, seanse i fotografie wróżek. Najgłośniejszą historią była sprawa z Cottingley. Dwie dziewczynki — szesnasto- i dziewięcioletnia — pokazały zdjęcia, na których tańczyły wśród maleńkich wróżek. Dla większości była to naiwna mistyfikacja. Conan Doyle uwierzył w tę historię, a może po prostu nie chciał wyśmiewać dzieci. W każdym razie publicznie ręczył za autentyczność fotografii. Wielu znajomych nie mogło zrozumieć, jak twórca Sherlocka Holmesa może wierzyć w coś tak absurdalnego. Przez wiele lat prowadził spirytystyczną krucjatę, bronił idei komunikacji z duchami i pisał o tym książki. Doprowadziło to między innymi do konfliktu z wielkim przyjacielem Doyle’a — słynnym iluzjonistą Harrym Houdinim, który potrafił sprawić, że ze sceny znikał słoń. Gdy Houdini zaczął demaskować sztuczki osób podających się za media, ich drogi z Arthurem Conan Doyle’em ostatecznie się rozeszły. Arthur Conan Doyle i jego ostatnie słowa Holmes był tym, kim pisarz chciał być — doskonałym rozumem, człowiekiem odpornym na emocje, chłodnym obserwatorem świata. Sam Doyle był zupełnie inny: impulsywny, romantyczny, łatwowierny i głęboko emocjonalny. Potrzebował rodziny oraz ciepła. Przedstawiał się jako agnostyk, ale szukał wiary w rzeczy większe niż logika. Gdy życie zaczęło odbierać mu ludzi, których kochał, dedukcja przestała wystarczać. Był również człowiekiem ogromnej energii. Angażował się w politykę, walczył o niesłusznie skazanych, prowadził prywatne śledztwa i naprawdę pomagał ludziom uznanym przez państwo za winnych. W pewnym sensie sam próbował być Sherlockiem Holmesem — tyle że bardziej ludzkim i mniej cynicznym. Kiedy wierzył, robił to całym sobą. Pod koniec życia objeżdżał świat z wykładami o spirytyzmie. Tłumy przychodziły zobaczyć twórcę Sherlocka Holmesa, a on opowiadał im o duchach, życiu po śmierci i kontaktach z zaświatami. Dla jednych był wizjonerem, dla innych — starszym człowiekiem, który nie potrafił pogodzić się ze stratą. W 1902 roku otrzymał od króla Edwarda VII tytuł szlachecki, jednak nie za osiągnięcia literackie, lecz za zasługi dla Korony podczas II wojny burskiej. Pisarz sfinansował i prowadził szpital polowy w Południowej Afryce. Conan Doyle napisał cztery powieści z Holmesem i doktorem Watsonem, w tym słynnego „Psa Baskerville’ów”, a także kilkadziesiąt opowiadań. Tworzył również powieści science fiction z profesorem Challengerem — jego ulubionym bohaterem. Najbardziej znaną z nich pozostaje „Zaginiony świat”. Pisał też powieści historyczne. Zmarł w 1930 roku. Według relacji jego ostatnie słowa skierowane do żony brzmiały: „Jesteś cudowna”. SPRAWDŹ TEŻ: Ikona literatury uchodziła za skandalistkę, nawet ksiądz odmówił jej pogrzebu. Jej życie prywatne szokowało bardziej niż książki
Słyszą, że wyglądają jak "babcia z wnuczkiem”. Cher nie zamierza przepraszać za miłość z młodszym o 40 lat partnerem
Cher od dekad udowadnia, że nie zamierza żyć według cudzych zasad. Nigdy nie przejmowała się opiniami innych i nie robi tego także dziś, gdy internauci komentują jej związek z młodszym o 40 lat partnerem. U boku legendy od kilku lat pojawia się Alexander Edwards, producent muzyczny.
Wielu fanów gwiazdy pisze: „Cher, żyj jak chcesz. Bądź szczęśliwa”. Ludzie podkreślają, że kochają ją za prostolinijność i niezależność. Chwalą jej energię i świetną figurę. Inni zżymają się, że z młodszym partnerem wyglądają jak babcia z wnuczkiem. Śmieją się, gdy Cher opowiada, że z Alexandrem „migdalą się jak nastolatki”. Powątpiewają w szczerość ich uczuć. „Mam to gdzieś” — odpowiada gwiazda i trudno jej się dziwić. Poza tym para wciąż jest razem, już od czterech lat. A Cher dostała od ukochanego pierścionek z diamentem. Cher: „Miłość nie zna matematyki” W mediach społecznościowych napisała, że miłość nie zna matematyki, odpowiadając na komentarze dotyczące ogromnej różnicy wieku. Gwiazda kończy właśnie 80 lat i jest w znakomitej formie, choć formalnie zakończyła karierę. O swoim wieku mówi z typowym dla siebie dystansem. „Jestem teraz stara jak świat, okej? W niemal każdym pomieszczeniu jestem najstarszą osobą, chyba że jestem w domu spokojnej starości” — żartowała w jednym z wywiadów. W innym przyznała: „Oddałabym wszystko, by znów mieć 60 lat. Byłam świetną laską. (...) Zawsze czułam się tak, jak się czuję, i nie wiem, jak to zmienić, mimo że zbliżam się do osiemdziesiątki”. Od Cherilyn Sarkisian do światowej gwiazdy Przypomnijmy, że Cher, właściwie Cherilyn Sarkisian, urodziła się 20 maja 1946 roku w El Centro w Kalifornii. Dzieciństwo przyszłej gwiazdy nie należało do łatwych — rodzina często zmagała się z problemami finansowymi. Sławę zdobyła w latach 60. dzięki duetowi Sonny & Cher, który stworzyła z pierwszym mężem, Sonnym Bono. Wyszła za niego, mając zaledwie 18 lat. Ich przebój „I Got You Babe” stał się pokoleniowym hymnem dzieci kwiatów, zawojował listy przebojów i uczynił z Cher jedną z największych gwiazd muzyki pop. Później wielokrotnie udowadniała, że potrafi odnaleźć się w każdej muzycznej epoce — od popu i disco po dance. Jej hit „Believe” z 1998 roku przeszedł do historii muzyki i do dziś pozostaje jednym z najbardziej rozpoznawalnych utworów popowych. Karierę aktorską rozpoczęła na poważnie w latach 80. i szybko udowodniła, że jest kimś więcej niż tylko wokalistką. Niewielu wierzyło w jej talent aktorski — na początku ludzie z branży wybuchali śmiechem, widząc jej nazwisko w obsadzie. Płakała, bo sprawiało jej to ogromną przykrość. Ostatecznie jednak udowodniła, że ma talent. Za rolę w filmie „Wpływ księżyca” zdobyła Oscara dla najlepszej aktorki pierwszoplanowej. Wystąpiła także w takich produkcjach jak „Syreny” czy „Maska”. Zdobyła praktycznie wszystkie najważniejsze nagrody, jakie może otrzymać amerykańska wokalistka i aktorka, a za rolę w „Masce” otrzymała również Złotą Palmę w Cannes w 1985 roku. ZOBACZ TEŻ: Za uśmiechem skrywała mroczne tajemnice. Marcela Leszczak przerwała milczenie i ujawniła prawdę. „Ostatnie lata były dla mnie cichą walką" Cher: dwa małżeństwa, dwie rany Pierwszym mężem Cher był Sonny Bono. Wyszła za niego, mając zaledwie 18 lat. Ich związek trwał 11 lat i miał zarówno wymiar prywatny, jak i zawodowy. Po latach gwiazda mówiła jednak, że czuła się przez męża kontrolowana. Twierdziła, że żyła jak w niewoli, a Sonny pozbawiał ją środków do życia i zabierał należne jej honoraria. Nie pozwalał jej dorosnąć ani podejmować samodzielnych decyzji. Para doczekała się dziecka — Chaza Bono, który po latach przeszedł tranzycję. Cher wielokrotnie podkreślała, że choć potrzebowała czasu, by wszystko zrozumieć, zawsze wspierała swoje dziecko. Drugim mężem artystki był Gregg Allman z zespołu The Allman Brothers Band. Ich burzliwy związek trwał kilka lat. Cher próbowała wyciągnąć go z uzależnienia od narkotyków, ale bez skutku. Z tego małżeństwa urodził się syn Elijah Blue Allman, który dziś również zmaga się z problemami narkotykowymi. „Gdyby nie młodsi mężczyźni, nie miałabym randek” Jej związek z Alexandrem Edwardsem nie powinien dziwić, bo Cher zawsze lubiła młodszych mężczyzn. W przeszłości była związana m.in. z Tomem Cruise’em, Valem Kilmerem czy cukiernikiem Robem Camillettim, młodszym od niej o 18 lat. Media pisały o nim dość protekcjonalnie jako o „chłopaku Cher”. „Gdyby nie młodsi mężczyźni, nigdy nie chodziłabym na randki” — opowiadała w jednej z rozmów. „Młodsi mężczyźni nie byli onieśmieleni starszymi kobietami. Za to starsi faceci w moim wieku często bali się mojej pozycji i osobowości”. Jednak wcześniej różnica wieku nie była aż tak duża jak w przypadku Alexandra Edwardsa. Para poznała się w 2022 roku podczas Paris Fashion Week i bardzo szybko stała się nierozłączna. Edwards jest amerykańskim producentem muzycznym i menedżerem związanym z branżą hip-hopową oraz muzyką mainstreamową. Przez lata współpracował z dużymi wytwórniami i artystami ze sceny rapowej. W branży funkcjonuje pod pseudonimem „AE”. Specjalizuje się w wyszukiwaniu potencjalnych gwiazd i rozwijaniu talentów młodych muzyków. Wcześniej był związany z modelką Amber Rose, z którą ma 7-letniego syna, Slasha Electrica. Cher podobno go uwielbia. „Nauczyłam się, że nigdy nie jest za późno na miłość” — mówi Cher „Na papierze jest to trochę śmieszne” — przyznawała Cher kilka lat temu w programie „The Kelly Clarkson Show”. „Ale w prawdziwym życiu świetnie się dogadujemy. Jest wspaniały”. Artystka nie kryje, że przy Edwardsie czuje się szczęśliwa i swobodna. Wszystkim, którzy podważają sens i przyszłość tego związku, odpowiada: „Nie żyją moim życiem. Nikt nie wie, co się między nami dzieje, ale po prostu świetnie się bawimy. Kocham go”. Miłość po 70.? „Nauczyłam się, że nigdy nie jest za późno” — tłumaczy gwiazda. „Gdyby spojrzeć tylko na statystyki, wszyscy powiedzieliby, że ten związek jest skazany na porażkę. Ale nawet gdyby trwał tylko rok, i tak byłby tego wart”. Z okazji 80. urodzin Cher magazyn „People” wydał specjalny numer z podtytułem „A Diva For All Time”. SPRAWDŹ TEŻ: Te pary powiedziały "NIE"! Finał "Love is Blind" zaskoczył, takich zwrotów akcji nikt się nie spodziewał
Pocałunki, uściski i niezręczne gesty. Te zachowania światowych liderów przeszły do historii dyplomatycznych wpadek
Protokół dyplomatyczny potrafi być bezlitosny nawet dla najważniejszych polityków świata. Wystarczy jeden zbyt poufały gest, by wywołać międzynarodową burzę i trafić na nagłówki mediów.
Protokół dyplomatyczny wielu osobom kojarzy się z przesadną elegancją, sztywnymi zasadami i ceremonialnym światem politycznych elit. W rzeczywistości jest jednak czymś znacznie ważniejszym niż zbiorem „dobrych manier”. To system reguł, który ma chronić godność państw i zapobiegać niezręcznym sytuacjom w relacjach międzynarodowych. Dlatego nawet pozornie niewinny gest – jak pocałunek, zbyt poufałe przywitanie czy objęcie podczas oficjalnej ceremonii – może wywołać polityczną burzę. Dyskusja wokół zachowania polskiego prezydenta podczas powitania z premier Włoch Giorgią Meloni pokazuje, że granica między serdecznością a naruszeniem zasad dyplomacji bywa bardzo cienka. Pocałunki i familiarny uścisk dłoni uznano za błąd dyplomatyczny i wizerunkowy. Na czym polega protokół dyplomatyczny? Protokół dyplomatyczny to zbiór zasad regulujących kontakty między przedstawicielami państw. Określa między innymi sposób powitania, kolejność wystąpień, miejsca siedzenia podczas spotkań, ubiór, formy zwracania się do polityków oraz zachowanie podczas oficjalnych uroczystości. Na przykład w obecności królowej Elżbiety II, a dziś króla Karola III, nie wolno stawać tyłem do monarchy, dotykać go ani obejmować. Nie powinno się także zaczynać jedzenia przed monarchą ani kontynuować posiłku, gdy król odłoży sztućce. Jedną z tych zasad złamała Michelle Obama, która objęła królową Elżbietę II, wywołując oburzenie części brytyjskich mediów. Celem protokołu dyplomatycznego nie jest tworzenie dystansu, lecz unikanie sytuacji, które mogłyby zostać odebrane jako brak szacunku lub próba dominacji. W dyplomacji ogromne znaczenie mają symbole i mowa ciała. Uścisk dłoni, długość kontaktu fizycznego czy spontaniczny pocałunek mogą zostać odczytane nie jako prywatny gest, lecz jako komunikat polityczny. Co wolno, a czego nie? Dlaczego prezydent Bush mrugał okiem do królowej Elżbiety? W oficjalnym protokole dopuszczalne są uprzejme formy powitania – najczęściej uścisk dłoni, lekki ukłon lub neutralny kontakt fizyczny. Znacznie bardziej ryzykowne są jednak gesty zbyt osobiste. Za przekroczenie granic uznaje się między innymi nadmierną poufałość, dotykanie twarzy lub ramion rozmówcy bez wyraźnej inicjatywy z jego strony, pocałunki podczas oficjalnych ceremonii, ignorowanie hierarchii czy publiczne żarty mogące ośmieszyć drugą stronę. W praktyce wiele zależy od kultury danego kraju. To, co w Europie Południowej może zostać odebrane jako naturalna serdeczność, w krajach północnych lub anglosaskich bywa uznawane za naruszenie granic. Czasem łamanie protokołu zamienia się jednak w anegdotę lub swoisty teatr polityczny. Do historii przeszła scena z sesji ONZ, podczas której przywódca ZSRR Nikita Chruszczow uderzał butem w pulpit w trakcie przemówienia delegata Filipin, co miało być wyrazem jego oburzenia. Głośnym echem odbiło się również mrugnięcie okiem George’a W. Busha do królowej Elżbiety II podczas wizyty w 2007 roku. Wcześniej amerykański prezydent omyłkowo zasugerował, że monarchini świętowała rocznicę niepodległości USA w 1776 roku, co wywołało konsternację. ZOBACZ TEŻ: Świat zazdrościł jej luksusu, była pierwsza dama USA gasła w samotności. Ostatnie lata życia Jackie Kennedy łamią serce Dlaczego pocałunki polityków budzą tyle emocji? Kontrowersje wokół zachowania polskiego prezydenta wobec Giorgii Meloni wynikają głównie z napięcia między prywatnym gestem a oficjalnym charakterem spotkania. Dodatkową uwagę zwróciła niezręczność wynikająca z różnicy wzrostu między Karolem Nawrockim a Giorgią Meloni. Eksperci od dyplomacji często podkreślają, że polityk nie występuje wyłącznie jako osoba prywatna – reprezentuje urząd i państwo. Dlatego gest, który w relacjach towarzyskich byłby całkowicie naturalny, podczas oficjalnej ceremonii może zostać uznany za nieprofesjonalny. Współczesna polityka jest też nieustannie obserwowana przez kamery i media społecznościowe. Każdy gest zostaje natychmiast przeanalizowany, spowolniony i oceniony przez opinię publiczną. W przypadku kobiet pełniących najwyższe funkcje państwowe dodatkowo pojawia się pytanie o równe traktowanie. Kto łamał protokół dyplomatyczny? Historia dyplomacji pełna jest sytuacji, w których politycy świadomie lub przypadkowo przekraczali granice protokołu. Obecnie za osobę szczególnie często łamiącą dyplomatyczne zasady uchodzi prezydent Donald Trump. W ostatnim czasie szeroko komentowano zdjęcie z powitania króla Karola III i królowej Camilli, na którym prezydent USA próbował klepnąć swoją żonę Melanię w pośladek. Fotografia natychmiast obiegła światowe media. Donald Trump wielokrotnie zwracał też uwagę niestandardowym sposobem witania się z innymi przywódcami, między innymi bardzo mocnymi i przeciąganymi uściskami dłoni. Duże emocje wywoływały również zachowania Silvia Berlusconiego, znanego z bardzo swobodnego stylu bycia wobec kobiet i zagranicznych liderów. Wielu komentatorów uznawało jego zachowanie za balansujące na granicy dyplomatycznej poprawności. Z kolei prezydent Francji Emmanuel Macron często wykorzystuje bardzo bezpośredni styl kontaktu – obejmuje rozmówców i skraca dystans, co jedni interpretują jako przejaw charyzmy, a inni jako świadome naruszanie formalnych reguł. Głośnym echem odbił się również pocałunek, którym Macron przywitał Melanię Trump podczas wizyty w USA. W Stanach Zjednoczonych część komentatorów uznała to za przekroczenie granic. Czy protokół nadal ma znaczenie? Kogo nie rozpoznał premier Wielkiej Brytanii? W świecie mediów społecznościowych i polityki opartej na emocjach wielu liderów próbuje pokazać się jako osoby „bliższe ludziom”. Stąd coraz częstsze spontaniczne gesty, żarty czy skracanie oficjalnego dystansu. Mimo to protokół dyplomatyczny nadal pozostaje ważnym elementem relacji międzynarodowych. To właśnie on pozwala oddzielić prywatne sympatie od państwowych obowiązków. Politycy najwyższego szczebla muszą pilnować się niemal w każdej chwili. Premier Wielkiej Brytanii Tony Blair podczas jednego ze spotkań nie rozpoznał królowej Holandii Beatrycze. Podczas powitania miał zapytać ją, jak ma na imię i czym się zajmuje. Odpowiedziała krótko: „Jestem królową”. Na usprawiedliwienie Blaira można dodać, że nie pełnił jeszcze wtedy funkcji premiera, choć był już rozpoznawalnym politykiem. SPRAWDŹ TEŻ: Kilka lat temu rzuciła pracę w TVN i wyjechała w niekończącą się podróż z ukochanym. Dziś ogłasza, że nie wraca do Polski
Ikona literatury uchodziła za skandalistkę, nawet ksiądz odmówił jej pogrzebu. Jej życie prywatne szokowało bardziej niż książki
Dziś mija 116. rocznica śmierci Elizy Orzeszkowej — pisarki, którą większość pamięta przede wszystkim jako autorkę „Nad Niemnem”. Tymczasem jej życie prywatne dalekie było od spokojnej i przewidywalnej historii. Małżeństwo z Piotrem Orzeszką, zawarte bardzo wcześnie, okazało się dla obojga trudnym doświadczeniem i na zawsze zmieniło losy pisarki.
Eliza Orzeszkowa kojarzy się dziś przede wszystkim z „Nad Niemnem” — szkolną lekturą, przy której kolejne pokolenia uczniów uczą się cierpliwości do opisów przyrody. Sama pisarka przez lata miała opinię statecznej pozytywistki, tymczasem była kobietą odważną, niezależną i wyprzedzającą swoje czasy. Nie bała się żyć po swojemu, nawet jeśli oznaczało to skandal obyczajowy i społeczne potępienie. W 116. rocznicę śmierci Orzeszkowej warto przypomnieć jej dramatyczne małżeństwo z Piotrem Orzeszko — relację pełną rozczarowań, wyrzutów sumienia i decyzji, których długo jej nie wybaczano. Elżbieta Orzeszkowa i Piotr Orzeszko: historia miłości Elżbieta Pawłowska - bo tak naprawdę nazywała się przyszła pisarka, urodziła się w 1841 roku w zamożnej rodzinie szlacheckiej w Miłkowszczyźnie koło Grodna. Ojciec Benedykt Pawłowski – adwokat i intelektualista, który miał w domu bibliotekę liczącą kilka tysięcy tomów, zmarł gdy Elżbieta miała 3 lata. Dziewczynkę wychowywały same kobiety, przede wszystkim chłodna, pozbawiona czułości matka, która zwała ją z francuska Lisą – stąd późniejsza Eliza. Zmuszona przez matkę dziewczynka pojechała na pensję do Sakramentek do Warszawy, gdzie całymi nocami płakała. Miała potem uraz do szkół dla kobiet, uważała, że powinny być zmienione. Gdy tylko skończyła szkołę i wróciła do domu, matka od razu postanowiła wydać ją za mąż. Kandydatem był starszy o 17 lat Piotr Orzeszko, kuzyn ojczyma pisarki. Zobacz też: Piękny tort, list od prezydenta, koncert jazzowy oraz łzy wzruszenia. Tak Zofia Kucówna obchodziła 90. urodziny Kiedy się poznali Piotr 35 miał lat, był wysokim, przystojnym blondynem, o kręcących się włosach. Miał uroczy sposób bycia, był elegancki i obyty. Eliza nie była klasyczną pięknością, niewysoka, miała ok. 1,5 m. wzrostu, z czarnymi włosami, wydatnym nosem i wydatnymi ustami nie budziła zachwytów. Wiedziała, że pan Piotr to jest jej „starający się”. Młodzi spotkali się kilka razy na balu i na obiadach. Matka spytała nawet Elizę, czy chce wyjść za pana Orzeszkę, ale było to w gruncie rzeczy pytanie formalne – małżeństwo, jak wiele wówczas należało do aranżowanych. Eliza chciała wyjść za mąż, bo myślała już o uniezależnieniu się od matki, a pan Orzeszko podobał jej się „bardziej niż inni”. Z kolei przyszły pan młody liczył na pokaźny posag poślubionej dziewczyny. Majątek liczył się często bardziej niż miłość. Przed ślubem Piotr wyjechał do Warszawy. Kupował tu powozy i meble oraz przygotowywał wyprawę dla narzeczonej, kupując jej futra, suknie i bieliznę. „Piotr powrócił z dwoma powozami, karetą i koczem z jedenastu końmi, z 4 służącymi, z których dwaj to stangreci a dwaj - lokaje”. Wszyscy byli ubrani w bogate liberie „pełne blach i galonów z wyrytym na nich herbem Leliwy”. Poza tym również herb ten widniał na drzwiach karocy. Obdarował też narzeczoną mnóstwem kwiatów świeżych i sztucznych, kupił ładne drobiazgi i garnitur złota: broszę, kolczyki i bransoletę osypaną szafirami. Wszystko to stanowiło ślubny podarek. Wraz z powrotem narzeczonego do Grodna zjechało się mnóstwo jego krewnych (cytuję za tekstem Wiktora i Macieja Orzeszko w radzima.org) Zobacz też: Pasja odebrała mu życie, miał tylko 38 lat. Tak kochali się Justyna Kowalczyk-Tekieli i Kacper Tekieli Eliza Orzeszkowa: Nie pojechałam za mężem, bo go nie kochałam Ślub odbył się 21 stycznia 1858 roku w kościele bernardyńskim w Grodnie. Był wystawny i huczny, tańczono do białego dnia. Przez parę tygodni po ślubie państwo młodzi mieszkali w Grodnie, oddając i przyjmując wizyty, potem wyjechali do Ludwinowa, posiadłości pana młodego. Przez pierwsze dwa lata małżeństwa Eliza bawiła się doskonale. Były ciągłe wizyty, kuligi, polowania, wystawne przyjęcia. „Stosunek mój z mężem był koleżeński i przyjacielski, bez sentymentów, ale i bez niezgody, owszem z chęcią wzajemnego dopomagania sobie w upiększaniu i rozweselaniu domu i życia”, wspominała w pamiętniku młoda mężatka. Szybko jednak dały o sobie znać różnice wartości. Eliza Orzeszkowa angażowała się bardzo w dyskusję na temat uwłaszczenia chłopów. Wymusiła na Orzeszce zgodę na prowadzenie w Ludwinowie szkoły dla dzieci wiejskich, czego on nie chciał. Ona zaangażowała się bardzo w Powstanie Styczniowe, on był jego przeciwnikiem. Uważał, że przyniesie niepotrzebny rozlew krwi i represje. Że nie jest dobrze przygotowane. Orzeszkowa włączyła się do Powstania całą sobą, ukrywała i przewiozła przez granice Romualda Traugutta, dowódcę Powstania. Była łączniczką partyzantów, zaopatrywała ich w żywność. Paradoks polegał na tym, że konsekwencje za patriotyczną działalność pisarki poniósł jej mąż. Po klęsce powstania, to on został zesłany na Syberię, do guberni permskiej, a jego majątek w Ludwinowie został skonfiskowany. Zwykle żona jechała na wygnanie z mężem. Ale Orzeszkowa tego nie zrobiła. Wróciła do majątku rodziców na Miłkowszczyźnie. To wywołało zaskoczenie i niemal skandal w szlacheckim towarzystwie Warszawy i Grodna. Nie dość na tym, z czasem zaczęła zabiegać o unieważnienie małżeństwa, czym jeszcze bardziej naraziła się opinii społecznej. Była zresztą przeciwniczką „ożenków majątków" i zachęcała kobiety do późniejszego wychodzenia za mąż. Po latach pisała: „Małżeństwo moje zawarte było zbyt wcześnie, nie przyniosło mi szczęścia, a nie przyszła była jeszcze pora przekonania, że bez szczęścia obejść się nie można. Spieszę dodać, że brak szczęścia, o którym mówię, nie pochodził z winy tamtej strony, owszem, był raczej winą moją, nieustalonego charakteru mego, marzycielskich i źle wówczas skierowanych moich usposobień. Jakkolwiek nie pojechałam z mężem moim na Syberię, a dlatego, że go nie kochałam. Wówczas nie rozumiałam dobrze tego, co czynię; potem stało się to dla mnie wyrzutem sumienia...”. Zachowania, których nie wybaczano „Takich zachowań nie wybaczano w eleganckim świecie polskich ziemian, gdzie żony trwały przy mężach w ich niedoli (...). Pani Eliza nie zamierzała jednak marnować sobie życia w dalekiej Rosji u boku niekochanego męża. Miała zaledwie 24 lata, a do tego wielkie plany literackie. I zamierzała je zrealizować”, pisał Sławomir Koper w książce „Sekretne życie autorów lektur szkolnych”. I dalej: „W ciągu paru lat autorka »Nad Niemnem« złamała kilka podstawowych zakazów obyczajowych: porzuciła męża zesłanego za udział w powstaniu styczniowym, zdecydowała się również żyć i pracować na własny rachunek. A to, że jej kolejnym partnerem został żonaty mężczyzna, w ogóle nie mieściło się w normach epoki. Takie rzeczy zdarzały się wyłącznie w środowiskach artystycznych, natomiast Orzeszkowa z racji urodzenia należała do eleganckiego towarzystwa”, pisał Koper w swojej książce. Rozwód, inni mężczyźni, skandal z Nahorskim Batalia o unieważnienie małżeństwa z Piotrem Orzeszko trwała dwa lata. Eliza Orzeszkowa otrzymała je w 1969 roku, dwa lata po powrocie męża z zesłania. Piotr Orzeszko powrócił do kraju w 1867 roku. Tak jak inni zesłańcy był pod ścisłym nadzorem policji. Przeżył w Warszawie jeszcze 7 lat od uwolnienia, żyjąc w ubóstwie i zarabiając na skromne utrzymanie jako nauczyciel muzyki. Zmarł 1874 roku, jego była żona nie przyszła nawet na jego pogrzeb. Romansowała już wtedy z lekarzem Zygmuntem Święcickim, znowu wywołując skandal. Wreszcie w jej życiu pojawił się Stanisław Nahorski – żonaty mężczyzna, którego kochanką była przez wiele lat, aż do śmierci jego żony. To jemu powierzyła prowadzenie spraw majątku Miłkowszczyzna, który ostatecznie musiała sprzedać. Stanisław Nahorski opiekował się bardzo skrupulatnie chorą żoną, a jednak w Grodnie nie potrafiono Orzeszkowej wybaczyć związku z żonatym mężczyzną, uchodziła za rozpustnicę. Mówiono, że łamie moralne zasady. Cichy ślub wzięli 1894 roku, po śmierci żony Nahorskiego. Razem byli 30 lat, jako małżenstwo przeżyli tylko trzy lata, ukochany, dużo starszy od Orzeszkowej zmarł na serce. Eliza Orzeszkowa przeżyła go o 16 lat, zmarła, także na serce o 9 rano, 18 maja 1910 roku, jej ostatnie słowo to był jęk: „konam”. Ponieważ nie była praktykująca i nie chodziła do kościoła, ksiądz odmówił katolickiego pogrzebu, zmienił zdanie dopiero po interwencji biskupa. Eliza Orzeszkowa w latach 70. i 80. XIX wieku napisała swoje najlepsze powieści. Była bardzo ceniona jako pisarka, dwa razy w 1905 i 1908 roku kandydowała do Nobla, konkurując z Henrykiem Sienkiewiczem. Na jej pogrzeb, na cmentarzu w Grodnie przyszło 15 tysięcy osób
Hańcza kochał ją do szaleństwa, ale nie potrafił być wierny. Ona też miała romans, a jednak byli razem do końca
Władysław Hańcza i Barbara Ludwiżanka byli charakterystyczną parą. Ona drobna, niska, delikatna, on wielki, prawie dwumetrowy z tubalnym głosem. Byli bardzo popularnym duetem. Dzisiaj w Warszawie na Mokotowie jest ulica Barbary Ludwiżanki, która krzyżuje się z ulicą Władysława Hańczy. Oboje byli świetnymi aktorami, ale to Władysław Hańcza zdobył wielką popularność jako Kargul w „Samych swoich” - milkliwy, patrzący spode łba, trochę jak Rejent Milczek z „Zemsty". Mało kto wie, że w tym filmie nie mówił swoim głosem, bał się bowiem kresowego zaśpiewu. Dubbingował go inny aktor Bolesław Płotnicki. Hańcza przemówił dopiero w „Nie ma mocnych”. Władysław Hańcza zapisał się w pamięci widzów także jako Maciej Boryna w „Chłopach”. Mówiono, że potrafi zagrać każdego: i chłopa i księcia, bo był też doskonały w roli księcia zdrajcy Janusza Radziwiłła w „Potopie”. Władysław Hańcza i Barbara Ludwiżanka byli małżeństwem do końca życia, które nie zawsze układało im się, tak jakby chcieli. Artykuł aktualizowany 19.11.2023 Ostatnia publikacja na VUŻ-u i Viva Historie 19.11.2024 r. Barbara Ludwiżanka i Władysław Hańcza: historia miłości. Jak się poznali? Barbara Ludwiżanka i Władysław Hańcza poznali się jeszcze przed wojną, w 1934 roku, w Poznaniu. Aktor nie był już wtedy wolnym mężczyzną. W 1929 roku ożenił się z Heleną Chaniecką, trzy lata później urodził im się syn Władysław. Był pewien, że to kobieta jego życia, tym bardziej że miała takie samo nazwisko, jak jego mama. Dlatego Ludwiżanka na początku ich znajomości nawet nie brała Władysława Hańczy pod uwagę, jako partnera. „Wtedy Hańcza ani mi się śnił!”, wspominała. Ale wspólne występy na poznańskiej scenie bardzo ich zbliżyły. „Byłam jego sceniczną amantką, aż doszło do prawdziwych oświadczyn. Władek twierdził, że z pierwszą żoną stanowili niedobraną parę”. Byli w podobnym wieku. Barbara Ludwiżanka urodziła się w styczniu w 1908 w Stanisławowie. Pochodziła z artystycznej rodziny, jej rodzice byli śpiewakami operowymi, rodzina mamy od pokoleń związana była z teatrem, dziadek napisał słynną sztukę „Żołnierz królowej Madagaskaru”. Mówiła, że wszyscy w rodzinie zdziwiliby się, gdyby nie została aktorką. Jako młoda dziewczyna zaczęła występować w teatrze w Poznaniu, na początku oznaczano ją na afiszu gwiazdkami, bo nie można było wymieniać z nazwiska ludzi, którzy nie mieli aktorskich uprawnień. Ale ona zdała egzamin i dostała się do Szkoły Aktorskiej przy poznańskim konserwatorium. Zobacz też: Mówiono na nią Lena, Lenuszka. W teatrze była potworem, ale wszystko jej wybaczano. Historia Ireny Eichlerówny Władysław Hańcza: jak został aktorem? O trzy lata starszy Władysław Hańcza naprawdę nazywał się Władysław Tosik. Początkowo miał być inżynierem włókiennikiem i przejąć rodzinny biznes. W planach był nawet wyjazd do Belgii, na studia w tym kierunku. Ale wyjazd się nie udał, a młody Władek postanowił jednak pójść własną drogą, podjął studia filozoficzne i polonistyczne na Uniwersytecie w Poznaniu. Studiował też w Szkole Dramatycznej przy Teatrze Polskim, statystował na scenie. W 1927 roku zadebiutował jako aktor rolą Hermesa w przedstawieniu „Noc Listopadowa” Wyspiańskiego. W latach 20. przyjął pseudonim Hańcza, być może jego rodzina nie chciała, by występował na scenie pod rodowym nazwiskiem. Kiedy poznali się z Barbarą, małżeństwo aktora istniało głównie na papierze. Z Heleną pobrali się jako bardzo młodzi ludzie, w gruncie rzeczy nie dorośli do poważnych zobowiązań. Z Barbarą przysięgli sobie, że będą zawsze razem. Losy pary podczas wojny Na pewien czas rozdzieliła ich wojna. Jak wielu aktorów nie grali wtedy w teatrach, Barbara była kasjerką w kinie, Władysław pracował jako magazynier. Po Powstaniu Warszawskim oboje trafili do obozu w Pruszkowie, skąd jego skierowano do układania szyn w Cottbus, a ją — do pakowania ziół w Solingen. „Nie zapomnę tej podróży. Byłam ciężko chora, brudna. Spódnicę miałam sztywną od krwi, dostałam krwotoku. Gdy przyjechaliśmy na miejsce, stary Niemiec na powitanie trzasnął mnie po rękach za to, że takie delikatne”, wspominała. Ledwo przeżyła, pobyt na robotach nadszarpnął jej zdrowie. Z Władysławem Hańczą odnaleźli się ponownie dopiero w 1948 roku, rok później, gdy on dostał rozwód, wzięli ślub. "Wyglądali zabawnie, kiedy szli razem. Hańcza, słusznego wzrostu, kroczył zazwyczaj pierwszy, za nim szła pani Barbara. On co pewien czas się zatrzymywał, odwracał i grzmiał na całą ulicę: ". Zobacz też: Jerzy Turek na ekranie bawił i rozśmieszał miliony, ale rodzinny dramat zmienił go na zawsze Władysław Hańcza: romanse Władysław Hańcza zawsze miał powodzenie. „Słuszny wzrost i ładna budowa ciała, po drugie charakterystyczny, łatwo wpadający w ucho tembr głosu, po trzecie wyrazista dykcja i wreszcie fluid męskości, zdrowej, zadowolonej ze świata i siebie”, opisywała go królowa sceny Nina Andrycz. On sam mówił, że lubi kobiety „mając pełną świadomość ich wad. Ich psychika, z całym balastem typowo niewieścich ułomności, wzrusza mnie oraz jednocześnie czyni bardziej wrażliwym i tym samym chyba lepszym”. W małżeństwie nie zawsze był wierny. Głośno było o romansie Władysława Hańczy ze słynną aktorką Elżbietą Barszczewską, na początku lat 50. w Teatrze Polskim w Warszawie. W tym samym teatrze był mąż Barszczewskiej, a dobry znajomy Hańczy – reżyser Michał Wyrzykowski i Barbara Ludwiżanka. Dziwny to był czworokąt, do którego dochodził jeszcze reżyser Jerzy Kreczmar, z którym romansowała… Ludwiżanka. Nawet zastanawiała się, czy to on nie jest mężczyzną jej życia i czy nie powinna zostawić dla niego męża. Te romanse nie trwały na szczęście długo, a po wszystkim wszyscy sobie wszystko wybaczyli i nadal ze sobą pracowali. Podobno na planie „Chłopów” Władysław Hańcza podrywał z kolei Emilię Krakowską, wchodząc całkiem nago do łóżka, w którym mieli odegrać scenę miłosną. Ale to można już zaliczyć do anegdot z planu filmowego. Zobacz też: Była więziona i poddawana torturom, mąż zostawił ją dla innej... Tragiczne losy Zofii Rysiówny <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/img7yakFA-5231ed9.jpg" width="2387" height="1600" alt="1973. Kadr z filmu "Chlopi" w rezyserii Jana Rybkowskiego, n/z Emilia Krakowska, Wladyslaw Hancza.,Image: 429117400, License: Rights-managed, Restrictions: *** Uwaga! Zakaz uzycia w reklamie. Zakaz przetwarzania i fotomontazu. Cena minimalna na publikacje online 50,00 PLN ***, Model Release: no, Credit line: archiwum Filmu / Forum" title="Kadr z filmu "Chlopi"" /> Barbara Ludwiżanka i Władysław Hańcza: strata syna Barbara Ludwiżanka i Władysław Hańcza nie mieli dzieci, choć on bardzo tego chciał. Jedyny syn aktora Władysław, który także był aktorem, zmarł nagle w 1966 roku w wieku zaledwie 34 lat. To był ogromny cios dla wszystkich bliskich. Władysław Hańcza czuł się załamany, winny, że nie miał kontaktu z synem, i nie zdążył naprawić ich relacji. Winił siebie za to, że był złym ojcem. Nigdy sobie tego nie wybaczył. Jego najbardziej znane filmowe role i wielka popularność przyszły po tej tragedii, ale on nie potrafił się już z nich do końca cieszyć. Oboje z Barbarą Ludwiżanką w trudnych chwilach wspierali się, ale zapomnienia szukali także w pracy. Dużo grali w teatrze i filmie, bywały takie czasy, że mijali się w ciągu dnia, kiedy on wracał z planu filmowego, ona wychodziła do teatru. Wspólnym, świętym czasem były dla nich wakacje, zwiedzili pół świata. Zobacz także: Wydawali się dla siebie stworzeni. Historia miłości Danuty Kowalskiej i Czesława Langa Władysław Hańcza: wróżka przepowiedziała mu, kiedy umrze Byli na Sycylii, kiedy Władysław Hańcza źle się poczuł, po przyjeździe od razu trafił do szpitala. Wiedział, że już z niego nie wyjdzie. W młodości wróżka przepowiedziała mu, że będzie żył 72 lata. Pamiętał o tym przez całe życie. „Moja zachłanność wynika z pośpiechu. Kto wie, co komu pisane? Przepowiedziano mi, że umrę w siedemdziesiątym drugim roku życia, niewiele czasu zostało, by cieszyć się uśmiechami losu”, mówił w jednej z rozmów. Przepowiednia się sprawdziła. Zmarł, mając 72 lata. Żona opiekowała się nim do końca, ale wychodziła do teatru na spektakle. Tego wieczoru gdy zmarł, Barbarze Ludwiżance powiedziano o tym dopiero po przedstawieniu. „Gdy wchodziłam na scenę, koledzy już wiedzieli, że mąż nie żyje. Następnego dnia też grałam. Tak było mi lżej”, mówiła”. Po śmierci męża czuła się bardzo samotna. Ale niczego nie żałowała, mówiła, że miała wspaniałe życie. Widzowie na pewno zapamiętali ją z wielu teatralnych ról i kreacji w „Sublokatorze”, „Nocach i dniach”, czy „Seksmisji” gdzie uczyła Lamię, do czego służyli mężczyźni. Zmarła w 1990 roku. Została pochowana obok męża.
Mało kto wiedział, że żoną Szpakowskiego jest znana aktorka. Są razem od ponad 30 lat
Dariusz Szpakowski i Grażyna Strachota od lat tworzą jedno z najbardziej zgodnych małżeństw w polskim show-biznesie. Ona wspierała go zarówno w chwilach największych sukcesów, jak i wtedy, gdy po Euro 2020 musiał zmierzyć się z falą komentarzy po odsunięciu od finału. Dziś, gdy legendarny komentator świętuje 75. urodziny, wracamy do historii ich wielkiej miłości.
Dziś Dariusz Szpakowski obchodzi 75. urodziny. Kiedy niespodziewanie odsunięto go od komentowania finału Euro 2020, ona stała u jego boku i wspierała go w trudnej sytuacji. 18 grudnia 2022 roku po raz ostatni skomentował mecz na Mistrzostwach Świata, gdzie we wzruszający sposób pożegnał się z fanami futbolu. „Żegnam i powiem krótko – to mój ostatni finał mistrzostw świata, ale jeszcze nie odkładam mikrofonu. Dziękuję za dwanaście finałów mistrzostw!”, mówił. Jedni nieustannie go kochali, drudzy wytykali błędy. Pewne jest jednak to, że Dariusz Szpakowski pozostaje jednym z najpopularniejszych, ale i najbardziej kontrowersyjnych komentatorów piłkarskich w Polsce. Z okazji jego jubileuszu przypominamy historię miłości jego i Grażyny Strachoty. Dariusz Szpakowski i Grażyna Strachota — historia miłości Jednych irytują jego lapsusy w stylu „bramka trafiła w słupek”. Inni lubią jego emocjonalny sposób komentowania i pełne bólu okrzyki, szczególnie po przegranych meczach Polaków: „Aj, Jezus Maria! Co myśmy zrobili! Szkoda”. 71-letni Dariusz Szpakowski to jeden z najbardziej znanych głosów w polskiej telewizji i od wielu lat legenda. Dlatego mnóstwo ludzi uważało, że odsunięcie go z komentowania Euro 2020 jest bezpodstawne, a brak pożegnania się z widzami było nie w porządku. On sam nie skomentował wydarzenia, zrobiła to za niego żona. Zaznaczyła, że „W tej sprawie nie chodzi o brak możliwości czy sił Dariusza. On jest w dobrej formie”. Podziękowała wówczas za słowa wsparcia. „Są bardzo miłe, docierają do nas i dodają siły”. Powiedziała, że to dla nich obojga było zaskakujące. Grażyna Strachota jest aktorką znaną z wielu filmów i seriali m.in. z „M jak miłość” czy „Złotopolskich”, ale wiele osób dopiero teraz skojarzyło ją ze znanym komentatorem sportowym. Może dlatego, że oboje zawsze starali się chronić swoją prywatność. Zobacz też: Rzadko pokazują się razem, łączy wielka miłość. Niezwykła historia Olgi i Łukasza Nowickich Grażyna Strachota i Dariusz Szpakowski: jak się poznali? Dariusz Szpakowski zobaczył swoją przyszłą żonę po raz pierwszy w telewizyjnej charakteryzatorni w latach 80. Zapamiętał ją, choć minęli się w przelocie. Zagadnęła go, jak poszło łyżwiarce Kartherinie Witt, którą bardzo lubiła. Spieszył się, więc zdawkowo rzucił, że dobrze. Potem wybrał się do warszawskiego teatru „Ateneum” na głośny w 1985 roku spektakl „Brel” – wybór piosenek słynnego barda w tłumaczeniu Wojciecha Młynarskiego. Spektakl był wydarzeniem, tłumy stały, żeby się dostać na przedstawienie do małej salki „Ateneum”. Zobacz też: Barbara Brylska była wielką gwiazdą, ale tragedia, jaką była śmierć córki, zmieniła jej życie Śpiewała w nim młodziutka Grażyna Strachota, zbierając dobre recenzje. Popularna dziennikarka Krystyna Gucewicz napisała, że Grażyna Strachota ma „urok Krafftówny”, co było absolutnym komplementem. I wielkie możliwości charakterystycznej aktorki. Śpiewała m.in. znaną piosenkę Jacquesa Brela „Flamandowie”. Dariusz Szpakowski wspominał: „Zobaczyłem ją na scenie i pomyślałem, że jest piękna, ale pewnie jest mężatką, ma już dzieci i nie ma co zawracać sobie głowy”. Nie miała, łączono ją wtedy ze znanym aktorem Krzysztofem Kowalewskim, byli razem kilka lat. Z Dariuszem Szpakowskim spotkali się następnym razem, znowu przypadkiem w… kolejce do wyciągu narciarskiego na Kasprowy Wierch. „Darek bardzo chciał mnie poderwać, ale dałam mu kosza, żeby nie myślał, że jak pracuje w telewizji, to absolutnie wszystko mu wolno”, opowiadała Grażyna Strachota. Aktorka pojechała w góry nauczyć się jeździć na nartach. Gdy Szpakowski zauważył, że niespecjalnie jej idzie, zaproponował, że udzieli jej paru lekcji. Później poszli razem do restauracji, gdzie bardzo długo rozmawiali. I tak zaczęła się ich miłość. Grażyna Strachota: zakochałam się w Darku na śmierć i życie Dariusz Szpakowski podobał się jej jako mężczyzna, ceniła go jako komentatora sportowego, imponował jej jako inteligentny i wrażliwy człowiek. „Zakochałam się w Darku na śmierć i życie”, wspominała aktorka w „Świecie seriali”. „Cztery lata później byliśmy już małżeństwem”. Grażyna Strachota jest o dziewięć lat młodsza od swojego męża — urodziła się 8 września 1960 roku w Warszawie. W 1984 r. ukończyła Państwową Wyższą Szkołę Teatralną. Zagrała w wielu spektaklach, m.in. w musicalach „Romeo i Julia" i „Taniec Wampirów". Była przebiegłą Maritą w „Złotopolskich”, na dużym ekranie zadebiutowała w filmie „Śmierć Johna L" w reżyserii Tomasza Zygadło. Grała też m.in. w „Porno" Marka Koterskiego, „Historii niemoralnej” Barbary Sass, „Życie za życie. Maksymilian Kolbe" Krzysztofa Zanussiego. Darek Szpakowski: początki kariery Dariusz Szpakowski urodził się w 1951 roku w Warszawie, zawsze interesował się sportem, sam grał w koszykówkę w Legii Warszawa. Ukończył też warszawski AWF. W 1976 roku zaczął pracować w polskim radio, jego nauczycielem byli m.in. legendarny komentator i dziennikarz sportowy Bohdan Tomaszewski, wymowy uczył go natomiast Gustaw Holoubek. Podobno mentorzy pytali pół żartem: „Panie Darku, czy Pan jest Anglikiem, bo mówi Pan jes zamiast jest”. W swoim debiucie jako prowadzącego Studio S-13 podał, że w zakończonym meczu padł wynik zero zero, do przerwy zero zero. „Popełniłem logiczny błąd, pech jednak chciał, że na jachcie słuchał mnie szef Radiokomitetu Maciej Szczepański, który zaprosił też znajomych. Zobacz też: Księżna Monako przeszła diametralną metamorfozę. Nie jest już blondynką Jeden z nich zapytał: „Co to za ludzie u ciebie pracują?” „Pracują? Już nie pracują”, odparł prezes, nazywany Krwawym Maćkiem. Zanosiło się na zwolnienie, ale skończyło się zawieszeniem na 57 dni”, wspominał w „Gazecie Pomorskiej". W radio podobał się, jednak chcieli go zatrzymać, jego przełożony pytał, czego Ci trzeba „mieszkania, talonu na samochód?”. Ale jego skusiła telewizja, do której przyszedł w początku lat 80. Musiał się w niej oduczyć radiowych nawyków, zwracano mu np. uwagę, że za dużo mówi. Przez lata był królem redakcji sportowej na Woronicza. Komentował setki mety i ważnych sportowych imprez. Nawet jego wpadki tworzyły jego legendę. W internecie można znaleźć całe strony z pomyłkami Szpakowskiego (tzw. szpakami), z których jedne z zabawne, a inne jak np. mylenie Messiego z Maradoną pewnie trudniejsze do wybaczenia przez kibiców. Ale dziś Szpakowski to instytucja, czy jak ktoś powiedział „biało-czerwona legenda mikrofonu”. Dariusz Szpakowski i Grażyna Strachota: dzieci Po ślubie ustalili, że Dariusz będzie zarabiał na dom, a Grażyna poświęci się rodzinie. Tym bardziej że niedługo na świat przyszła ich pierwsza córka — Julia, bardzo przez ojca rozpieszczana. Sześć lat później urodziła się jej siostra – Gabrysia. Praca sprawiła, że Szpakowskiego ominęły emocje związane z narodzinami dzieci. „Gdy rodziła się pierwsza córka Julka, pojechałem komentować mecz. Prowadząca ciążę znajoma ginekolog zapewniała mnie, że zdążę wrócić. Okazało się, że nie zdążyłem i po meczu kolega podszedł do mnie i powiedział: »Szpaku, gratuluję. Masz córkę!«. Wróciłem do Polski i od razu pojechałem na kolejny mecz. Nie odebrałem nawet żony ze szpitala”, mówił w Super Expressie Dariusz Szpakowski. Podobnie było w przypadku narodzin Gabrysi. Zadzwonił do żony, by zapytać, jak się czuje, a ona powiedziała mu, że właśnie został ojcem. Obie córki są już dorosłe, starsza – Julia jest specjalistką w dziedzinie PR i fanką gotowania, młodsza Gabriela próbuje swoich sił jako aktorka i producentka. Grażyna Strachota po odchowaniu dzieci wróciła do pracy, widzowie bardzo lubili m.in. jej rolę w „BrzydUli”, gdzie zagrała matkę Marka Dobrzańskiego - Helenę. Popularne stały się jej męsko-damskie porady w rodzaju: „Musisz go zaskakiwać każdego dnia od nowa”, „Mężczyznę trzeba stale uwodzić tajemniczością, wyrafinowaniem”. Grażyna Strachota i Dariusz Szpakowski, są szczęśliwym, spokojnym małżeństwem. Lubią aktywny wypoczynek, wycieczki, rowery. W czasie wakacji można ich spotkać na Helu, w Juracie. Kariera Dariusza Szpakowskiego Niestety, wszystko wskazuje na to, że Dariusz Szpakowski nie skomentuje już kolejnego mundialu. Legendarny dziennikarz, który relacjonował aż dwanaście mistrzostw świata, nie znalazł się w gronie komentatorów TVP na Mundial 2026. Jak wyjaśnił w rozmowie z WP Sportowe Fakty, sam podjął taką decyzję, choć otrzymał propozycję komentowania turnieju. „Biłem się z myślami. Miałem wybór, ale podjąłem taką decyzję. (...) Z mundialem pożegnałem się cztery lata wcześniej w Katarze, staram się być konsekwentny”, tłumaczył. Dodał jednak, że nie zamierza jeszcze kończyć kariery. „15 maja obchodzę 75. urodziny i nie kończę z komentowaniem, jest wiele meczów, usiądę jeszcze na stanowisku” — zapewnił. Podczas Mundialu 2026 będzie natomiast ekspertem w studiu TVP Sport i poprowadzi autorski cykl rozmów z byłymi selekcjonerami reprezentacji Polski. Panu Dariuszowi życzymy wszystkiego najlepszego!