Chciała odejść, zmuszono ją do urodzenia. Na długo zerwała kontakt z dzieckiem
Dziś świat żegna prawdziwą ikonę i przypomina niezwykłe historie jej życia.
Brigitte Bardot uznaje się za jedną z najpiękniejszych blondynek w historii kina. Poza Marilyn Monroe nie miała żadnej konkurencji. Zachwycała i wywoływała skandale... Nigdy nie brakowało jej niczego z wyjątkiem miłości. Uważała, że jest mniej kochanym dzieckiem. Aktorka nigdy również nie ukrywała, że macierzyństwo ją przerasta. Została zmuszona przez bliskich do urodzenia syna, jednak po porodzie zrzekła się do niego praw. Była symbolem wyzwolonej kobiety, która za nic ma mieszczańskie normy. Z czasem usunęła się w cień i mówi się, że dzięki temu ocaliła swoje życie... Dlaczego? Poznaj niezwykłą historię Brigitte Bardot. Dlaczego nadal jest fascynująca, a ludzie wciąż marzą, by ją zobaczyć? Przypominamy tekst Agnieszki Dajbor, który ukazał się w VIVIE! w lipcu 2022 roku. [Ostatnia aktualiazacja: 28.09.2024 rok]. [Ostatnia publikacja na VUŻ-u 28.09.2024 r.] [Ostatnia aktualizacja: 28.12.2025] View Ediplayer on the source website Historia ikony. Brigitte Bardot kiedyś i dziś Brigitte Bardot ma dzisiaj 90 lat. Mieszka w Saint-Tropez, w domku przy swojej posiadłości La Madrague położonej nad brzegiem morza, na słynnym Lazurowym Wybrzeżu. Brigitte uwielbia ten kawałek Francji. Napisała kiedyś piosenkę „La Madrague”, śpiewała w niej, że tęskni za latem, słońcem, wiatrem, który czuła we włosach. W czasie wakacji płyną tędy statki wycieczkowe, a turyści spoglądają na wybrzeże i wypatrują słynnej B.B. Ona jednak od lat raczej chowa się przed światem, niż pokazuje. Miała obsesję, że jest stale obserwowana. Nie znosiła paparazzi. „Wyskakują z krzaków i z pojemników na śmieci”, mówiła z lekceważeniem. Nie lubiła wielbicieli biegających za nią na festiwalach. „Wiem, co to znaczy być ściganą”, żaliła się. Ostatnio jednak dała o sobie znać, zaskoczyła i wzruszyła świat swoim listem do Ukraińców. „Ze łzami w oczach podziwiam odwagę wszystkich tych wspaniałych ludzi, którzy z godnością i siłą walczą o swój kraj. Cóż za przykład dla tego tchórzliwego świata!”, pisała. Dziękowała także za ratowanie zwierząt: „Wzruszyłam się do łez, gdy zobaczyłam Ukraińców uciekających ze swoimi zwierzętami, byłam pod wrażeniem ich miłości do nich, to było jak cud, który pokazał, że ludzie wciąż mają współczucie i szacunek dla zwierzęcego życia, zwłaszcza w dramatycznych momentach! Dziękuję”. Obrona praw zwierząt wypełnia jej życie od niemal 40 lat. W latach 70., kiedy zaczynała swoje akcje, była traktowana przez media jak ekscentryczna gwiazda. Może dlatego zapomnieliśmy o prawdziwych dokonaniach B.B. w ekologii, na przykład zakazie importu foczych skór (kolejne państwa Europy wprowadzały go z oporami, we Francji został on uchwalony dopiero w 1992 roku!). To w dużej mierze dzięki B.B. nikomu już nie przychodzi do głowy popisywać się futrem z małych foczek. „Futro jest cmentarzem. Kobieta nie powinna nosić na sobie cmentarza”, mówi aktorka i dzisiaj wydaje się to oczywiste, chociaż przed laty wcale takie nie było. Czy wspomina czasy, kiedy świat kręcił się wokół niej? Kilka lat temu powiedziała w rozmowie dla brytyjskiego „Guardiana”, że jest szczęśliwsza niż dawniej. Przestała być gwiazdą, ale uratowała swoje życie. Nie przejmuje się nawet starością. Piękno było dla niej darem, ale nie przyniosło szczęścia. Posiadłość La Madrague pod Saint-Tropez to dzisiaj niemal muzeum, dom, w którym zapisana jest historia jej życia, długiego i pełnego dziwnych zakrętów. Czytaj też: Była wielką miłością Alaina Delona. Płakał, gdy odeszła Brigitte Bardot: dzieciństwo, rodzina Historia Brigitte Bardot to na pewno nie jest opowieść o biednej dziewczynie, która za ostatni grosz kupiła bilet do Hollywood. Bardot pochodzi z bogatej rodziny przemysłowców, do szkoły chodziła w „szesnastce” – najbogatszej dzielnicy Paryża. Nigdy niczego jej nie brakowało, może poza miłością. Uważała, że jest mniej kochanym dzieckiem, matka faworyzowała młodszą córkę Mijanou. To był katolicki, tradycyjny i restrykcyjny dom. Do dzieci nie mówiono po imieniu, tylko oficjalnie, per „vous”. Dziewczynki nieraz przywoływano do porządku szpicrutą. Brigitte zapamiętała jej świst i ból policzka po uderzeniu. Miała ukochanego króliczka Noirauda, kiedyś rodzice podali go jej na obiad. Może dlatego po latach powiedziała: „Odkąd poznałam ludzi, kocham tylko zwierzęta”. Wiele razy widziała, jak rodzice się kłócą, choć oficjalnie uchodzili za dobre małżeństwo. W domu oczekiwano, że będzie tancerką klasyczną, zresztą obie z siostrą brały lekcje baletu u byłego carskiego baletmistrza Borysa Kniaziewa. W wieku 15 lat trafiła na okładkę francuskiego „Elle”, zaproponowała to przyjaciółka jej rodziców, redaktorka młodzieżowych wydań pisma. Pośrednio dzięki temu została aktorką. Na okładce zobaczył ją Roger Vadim i zapragnął spotkać śliczną nastolatkę. Zobacz też: Plotkowano o ich gorącym romansie. Alain Delon zajmuje w jej sercu szczególne miejsce Brigitte Bardot i Roger Vadim: historia miłości Kiedy poznali się z Rogerem Vadimem, ona miała 16 lat, on 22. Rodzice kazali jej przerwać ten romans. Zareagowała radykalnie – włożyła głowę do pieca i odkręciła gaz. Na szczęście w porę zjawiła się matka. Żeby ożenić się z Brigitte, Roger Vadim musiał przejść na katolicyzm, bo tego zażądała rodzina przyszłej gwiazdy. Zrobił to i w 1952 roku poprowadził 18-letnią piękność do ołtarza. Potem on próbował reżyserii, ona grała jakieś małe rólki, oboje czekali na sukces. Przyszedł w 1956 roku. Film Vadima „I Bóg stworzył kobietę” niemal w ciągu jednego dnia wyniósł Brigitte Bardot na szczyty popularności. Krytycy pisali, że jest zjawiskiem, które trzeba zobaczyć, żeby w nie uwierzyć. Została okrzyknięta symbolem seksu, cudowną femme-enfant (kobietą dzieckiem), najpiękniejszą blondynką świata. Nie było chyba w europejskim kinie gwiazdy, która mogłaby z nią rywalizować. Sophia Loren, Gina Lollobrigida, Anouk Aimée były piękne, ale żadna nie budziła podobnych emocji. Kiedy Brigitte pojawiała się na bulwarze Croisette w Cannes, korkowały się ulice. Na festiwalu filmowym w Wenecji jej pojawienie się wywołało niemal zamieszki. „Brigitte Bardot włada tłumem”, podkręcali nastrój dziennikarze. „Ona chodzi tak lubieżnie, że święty sprzedałby duszę diabłu, by ją zobaczyć”, pisała Simone de Beauvoir, filozofka, feministka, partnerka Jeana-Paula Sartre’a. Jej dzikie, zmysłowe mambo, które tańczyła w filmie Vadima, stało się manifestem wolności. To były przecież czasy, kiedy kobiety obowiązywała zasada „Kinder, Küche, Kirche” (dziecko, kuchnia, kościół). A powszechnym strojem była garsonka. Brigitte bawiła się nagością, pokazywała nogi, ramiona, szokowała w bikini. Uwodziła, kogo chciała, żyła, jak chciała, mówiła: „Jestem, jaka jestem”. Była symbolem wyzwolonej kobiety, która za nic ma mieszczańskie normy. Uwielbiała ją młodzież, nie znosiła tradycyjna Francja. Kiedy po raz pierwszy pojawiły się inicjały B.B.? Po premierze filmu „I Bóg stworzył kobietę” przeciwnicy skandalizującego obrazu wieszali w Paryżu plakaty z napisem: „Bóg stworzył kobietę, ale diabeł wymyślił B.B.”. Deszcze róż w Saint-Tropez Brigitte triumfowała, a jej stolicą stało się Saint-Tropez. Na przełomie lat 50. i 60. mała rybacka wioska zmieniła się w najmodniejszy kurort na świecie. Do mariny zaczęły przypływać jachty milionerów, w klubach i dyskotekach pojawili się playboye, na plaży odpoczywały gwiazdy: amerykańska seksbomba Raquel Welch, piękna Romy Schneider i Alain Delon, przyjeżdżał Roman Polański, David Niven, Mick Jagger ze swoją pierwszą żona Biancą, David Bowie. Brigitte Bardot najlepiej bawiła się tu ze swoim trzecim mężem Gunterem Sachsem – miliarderem, spadkobiercą fortuny Opla, playboyem, który chwalił się, że nie przepracował ani jednego dnia. Miał za to fantastyczne pomysły na zabawę, na przykład podpalanie plaży. Ale miał też gest – któregoś dnia na posiadłość La Madrague spadł deszcz róż. Sachs kazał zrzucić kwiaty z helikoptera na dowód swoich uczuć. To wydarzenie przeszło do legendy miasta. Brigitte Bardot: kochankowie i romanse Lista mężów i kochanków Bardotki jest imponująca (podobno miała stu kochanków). Była żoną Rogera Vadima, gdy romansowała z aktorem Jeanem-Louisem Trintignantem, a przy okazji z piosenkarzem Gilbertem Bécaud. Była żoną Guntera Sachsa, kiedy przeżyła krótki, ale intensywny związek z wielkim bardem Serge’em Gainsbourgiem. Poprosiła go, by napisał dla niej najpiękniejszą piosenkę miłosną. Tak powstał wielki erotyczny przebój „Je t’aime, moi non plus”. Śpiewali go w duecie, a kiedy parę lat później usłyszała Serge’a w duecie z Jane Birkin, ogarnęła ją zazdrość: „Myślałam, że od tego umrę”, wspominała. Ale zostawiła go, choć on kochał ją do końca życia. „Świat jest mały i tak wszyscy spotkamy się w łóżku”, żartowała. Mówiła też, że miłość trwa tyle, na ile zasługuje. W czasach, gdy świat zachwycał się wolnością seksualną, miłosne podboje blond modliszki nikogo nie gorszyły. Brigitte Bardot o macierzyństwie Granicę przekroczyła dwa razy. Po raz pierwszy w latach 70., kiedy wydała swoje pamiętniki „Inicjały B.B.”. Zwierzyła się w nich ze swoich uczuć macierzyńskich. Nigdy nie kryła, że nie odnajduje się w roli matki. Nie chciała mieć dziecka, ale drugi mąż, aktor Jacques Charrier i rodzina zmusili ją, by urodziła. Wspominała, że gdy była w ciąży, myślała o swoim dziecku jako o nowotworowej narośli, biła się w brzuch i brała marihuanę, bo chciała spowodować poronienie. Niemal od razu po porodzie zrzekła się praw do dziecka, co jednak zbulwersowało nawet jej wielbicieli. Swoje uczucia macierzyńskie opisała w tak drastyczny sposób, że jej syn Nicolas-Jacques podał ją do sądu, żądając odszkodowania (dostał je), i zerwał wszelkie kontakty. Drugim szokiem było jej ostatnie, czwarte małżeństwo. W 1992 roku poślubiła Bernarda d’Ormale’a, prawicowego polityka, doradcę faszyzującego Frontu Narodowego. W wyborach głosowała na Marine Le Pen. Nagle zaczęła opowiadać, że we Francji jest za dużo muzułmanów, w 2004 roku została skazana na karę grzywny za podżeganie do nienawiści rasowej. Wielu Francuzów pytało: gdzie się podziała Brigitte? <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgJCJqkz-82dd588.jpg" width="1600" height="2389" alt="Brigitte Bardot presente son fils Nicolas Charrier en exclusivite a deux photographes de presse, en janvier 1960 --- Brigitte Bardot presented her son Nicolas Charrier in exclusivity to two photographer of press in january 1960,Image: 659337619, License: Rights-managed, Restrictions: Content within this photograph may require additional clearances (eg: trademark and personality rights) depending on Licensee's specific use of material, which may include book and magazine cover use.;Personality rights must be cleared for commercial use - Please contact us; Permission required for non-editorial use (inc book and magazine covers). Please contact us;, Tylko do edytorialu, Model Release: no, Credit line: Jerome Brierre / Bridgeman Images – RDA / Forum" title="Brigitte Bardot presented her son Nicolas Charrier in exclusivity to two photographer of press in january 1960" /> Brigitte Bardot z synem, styczeń 1960 rok Brigitte Bardot: z dala od sławy. Jak dziś wygląda jej życie? Brigitte Bardot zmieniała się, zmieniał się świat i Saint-Tropez. Pozostało wprawdzie luksusowym kurortem, ale w latach 90. zaczęli tam zjeżdżać tak zwani nowi ruscy, w marinie cumowały jachty oligarchów. Dom nieopodal La Madrague kupiła Tatiana Jelcyn, córka byłego prezydenta Rosji. Brigitte Bardot zrezygnowała z kariery w 1973 roku. Była wtedy ciągle boginią. Dlaczego odeszła? Zestarzała się, wypaliła… W wywiadach opowiadała, że sława ją zniszczyła, a życie gwiazdy okazało się puste. „Tylko grałam, śpiewałam, tańczyłam”, mówiła, jakby to było nic. „Nie wierzyłam, że życie mogło być tak bezsensowne”, powiedziała w jednej z rozmów. Biografowie B.B. uważają, że była trochę podobna do Marilyn Monroe, do której zresztą czuła nić sympatii. Obie czuły się w dzieciństwie odrzucone, obie mimo wielkiego powodzenia były niepewne swojej wartości. Bardotka mówiła, że czuła się brzydka. Obie były rozchwiane emocjonalnie, szukały miłości. Brigitte, podobnie jak Marilyn, miała próby samobójcze, jedną z nich w 1960 roku u szczytu powodzenia. „Kiedy przeżywasz tak intensywne chwile jak ja, zawsze trzeba zapłacić rachunek”, tłumaczyła. Nie miała jednak aż tak autodestrukcyjnych skłonności – nie brała garściami leków i nie zapijała ich szklankami wódki. Chyba naprawdę uratowała swoje życie, kończąc karierę. Może przypadek Marilyn był dla niej ostrzeżeniem. „Wielkie aktorki rzadko dożywają długich lat”, pisała. Wierna i pełna miłości okazała się tylko dla zwierząt. W 1986 roku założyła Foundation for the Welfare and Protection of Animals. Jej działania miały naprawdę duży wpływ na polepszenie warunków bytowych wielu gatunków. Brigitte Bardot nie żyje 28 grudnia 2025 roku świat obiegła smutna informacja. W wieku 91 lat odeszła Brigitte Bardot, ikona ina oraz wielka miłośniczka zwierząt. Aktorka zmarła w szpitalu, zmagała się od lat z problemami zdrowotnymi. CZYTAJ TAKŻE: Dla jednych symbol seksu, dla innych rasistka i skandalistka… Jaka jest Brigitte Bardot? View oEmbed on the source website
Dlaczego mężczyźni wracają z Lofotów odmienieni? Odpowiedź zaskakuje!
Męski wyjazd za koło podbiegunowe — na archipelag Lofoty w Norwegii — to coś więcej niż trekking. To doświadczenie, które zmienia perspektywę: od surowej natury, przez samotność w górach, po momenty, w których mężczyzna odnajduje inny sens podróży. Co sprawia, że wracają stamtąd inni? Oto sedno tej przemiany.
Kto tu przyjedzie, na pewno wróci. Lofoty – norweski archipelag za kołem podbiegunowym – to widoki tak piękne, że na zawsze zostają w pamięci. Wyspy są idealne do trekkingu i choć wymaga on niezłej kondycji, nagradza cudami natury. To jedno z najpiękniejszych miejsc w Norwegii. Archipelag słynie z malowniczych krajobrazów, fiordów, zatoczek, ma swoje długie rybackie tradycje. Pierwsze ślady osadnictwa pochodzą sprzed ośmiu tysięcy lat! Pozwalała na to zasobność zwierząt łownych i ryb. W średniowieczu było to królestwo wikingów, potem Lofoty zaczęły popadać z zależność od Norwegii. Dla wielu ludzi ten archipelag to przede wszystkim przyroda. Zaskoczenie, że widoki są tak niesamowite. Głównie dzięki temu, że cały region jest poprzecinany spektakularnymi masywami skalnymi o stromych ścianach. Położone na północy Norwegii Lofoty nie są duże – ciągną się na przestrzeni 112 kilometrów, ale każdy, kto je odwiedził, chce tu wracać. Krajobraz jest surowy, skalisty, powietrze bajecznie czyste. Wiele wysp to szkiery, małe skaliste formacje. Największe wyspy archipelagu mają obco brzmiące dla nas nazwy – Austvågøy i Vestvågøy. Leżą za kołem podbiegunowym, co jednak nie oznacza, że jest na nich bardzo zimno. Klimat jest łagodniejszy niż w podobnych szerokościach geograficznych, co stanowi pewnego rodzaju anomalię klimatyczną. Lofoty ogrzewa bowiem ciepły Prąd Zatokowy. Przynosi gorące prądy oceaniczne z południa aż na północne wybrzeże Norwegii, powodując, że zimą morze wokół archipelagu nie zamarza. Klimat jest dosyć łagodny, szczególnie latem. Archipelag pozwala na wiele aktywności, ale zanim o tym, trzeba jeszcze napisać o samych wyspach. Lofoty: moda z Hollywood Lofoty stały się modne dzięki filmom. Tę popularność rozpoczęła w 2013 roku „Kraina lodu” Disneya. W animowanym filmie pejzaże były wzorowane na tutejszej przyrodzie. Powodzenie filmu rozsławiło ten region i niezwykle zwiększyło liczbę odwiedzających go turystów. Aż o 20 proc.! W tym samym roku Lofoty trafiły na okładkę magazynu „National Geographic”. Słynny magazyn podróżniczy prezentował je jako wyspy „nie z tego świata”. W 2017 roku nakręcono tam jeszcze „Pomniejszenie” z Mattem Damonem. Film może mniej popularny, ale wystarczająco głośny, by na Lofoty po raz pierwszy przypłynął wielki turystyczny statek (to na potrzeby filmu) i nastąpił coraz większy napływ turystów. Potem była seria filmów i seriali o wikingach, więc to miejsce znowu stało się modne. Lofoty przestały być wyspami „gdzieś daleko, za kołem podbiegunowym”, a stały się turystyczną atrakcją. Tym bardziej gdy coraz powszechniejszy robi się trend coolcation, czyli poszukiwanie na urlop chłodnych miejsc. Wyspy nie były na to do końca przygotowane, a ich mieszkańcy przeżyli szok. Jak pisał dziennikarz „The Guardian”, wąskie drogi i mosty nie były w stanie sprostać ogromnemu napływowi wypożyczanych samochodów i kamperów, a górskie ścieżki i szlaki prowadzące do bardziej popularnych plaż ucierpiały z powodu silnej erozji. Niewielki lasek znajdujący się w pobliżu znanego górskiego szlaku został nazwany przez lokalnych mieszkańców „lasem gówna”, tak został zaśmiecony. Podniosły się głosy, że archipelag nie zasługuje na to, żeby stać się kolejną turystyczną zachcianką. Zrobiło się hałaśliwie i brudno, a turyści zachowywali się tak, jakby wyspy należały do nich. „Natura jest podatna na zranienie i wymaga, byśmy byli znacznie lepiej przygotowani”, podkreślały władze Norwegii. I tak się stało, choć trzeba przyznać, że baza turystyczna na Lofotach zawsze była dość dobra. Wyspy mają jednak tylko 24 tysiące mieszkańców, a przyjeżdża na nie nawet do miliona turystów rocznie. Dlatego w najbliższych miesiącach ma być wprowadzona opłata za pobyt. Pieniądze będą służyć lokalnej społeczności i ochronie tutejszej przyrody. Warto przy tej okazji wspomnieć, że w Norwegii obowiązuje prawo Allesmannsretten – prawo każdego. Oznacza, że każdy człowiek ma prawo korzystać z lasów, jezior i łąk niezależnie od tego, kto jest ich właścicielem, można nawet na czyjejś ziemi biwakować. Ale powstało ono w końcu lat 50. ubiegłego wieku w uznaniu dla wielkiej pasji Norwegów, którą jest przyroda. Średnio jednak wytrzymuje zderzenie z dzisiejszymi warunkami. Turystyka nieco zmieniła Lofoty. Stare wioski rybackie z typowymi dla północy domkami zwanymi rorbu są chętnie wynajmowane przez przyjezdnych. Lofoty słyną z tych rybackich chatek, częściowo osadzonych na palach na wodzie. Rorbu mają niezwykłe powodzenie, trzeba je rezerwować nawet na rok wcześniej. Baza turystyczna się rozrasta, ale na Lofotach nie da się budować wielu hoteli i pensjonatów. Po prostu nie ma na to miejsca. Jest stromo, z gór często schodzą lawiny, drogi są kręte. Na pastwiskach królują owce. Co jeść na Lofotach Svolvær na wyspie Austvågøy to stolica Lofotów i duży węzeł komunikacyjny. Nad niskimi czerwonymi domkami rybaków wznoszą się potężne góry. Galerie, sklepy, knajpki i kawiarnie mają tutaj swój niesamowity urok. Do wyboru są hotele, pensjonaty, można wynająć stary rybacki dom. Co zjeść? Oczywiście ryby. Jak ktoś napisał, Norwegię zbudowały połowy dorsza, a rozpoczęły się one na Lofotach. Największe na świecie połowy tej ryby odbywają się tutaj każdej wiosny, kiedy dorsze przybywają na tarło. Wikingowie z powodu braku soli do konserwacji ryb suszyli je wypatroszone na drewnianych, trójkątnych stojakach, zbudowanych na brzegu oceanu. Ryby leżakowały trzy miesiące na świeżym powietrzu, a potem jeszcze kolejne tygodnie w domach. Sztokfisz, czyli suszony dorsz, jest do dzisiaj kulinarną specjalnością Lofotów. Tradycyjnie Norwegowie jedzą sztokfisze raz do roku w Boże Narodzenie. Wśród specjałów Lofotów są jeszcze babeczki cynamonowe, krewetki z majonezem, burgery i kawa. Na pewno znajdą się chętni na utopiony w śmietanowym sosie stek z renifera albo plaster dziwnego mięsa z wieloryba, chociaż najlepiej byłoby, gdyby takie „specjalności” zniknęły z kart dań. Svolvær to także baza wypadowa na różne wycieczki. Można popłynąć łodzią na Trollfjord. Wycieczka jest nazywana eagle safari, bowiem żyje tu jedna z największych populacji orła bielika. Spotkamy tu także orły morskie. Płynąc łodzią RIB, czyli hybrydą motorówki i pontonu, będziemy podziwiać wyrastające wprost z morza wysokie góry. Dla wielbicieli wędkowania również są przygotowane specjalne wyprawy. Wielu turystów przyjeżdża tutaj właśnie dla wędkarskich przygód i zwiedzania rybackich wiosek. Nad miastem górują szczyty Fløya i Svolværgeita. Od przewodników dowiemy się, że Lofoty oznaczają w języku wikingów stopę rysia. I że nie warto martwić się tu pogodą. Styk oceanu i gór sprawia, że jest ona dosyć zmienna. Prognozy dłuższe niż na 24 godziny do przodu nie mają sensu. Latem temperatura sięga kilkunastu stopni. Zimą pada śnieg i zdarzają się potężne sztormy. Jeśli chcemy popływać wokół wysp kajakiem, możemy liczyć na spotkanie z fokami, wydrami oraz na latające nad głową orły morskie. Plaże na Lofotach Lofoty kojarzą się najbardziej z fiordami. Tymczasem jest tutaj sporo plaż. Jedną z najbardziej znanych jest Bunes. Żeby się do niej dostać, trzeba popłynąć promem, co sprawia, że wydaje się jeszcze dziksza. Z kolei plaża Yttersand jest uważana za jedną z najpiękniejszych na Lofotach. Urzeka jej biały piasek, można tu spacerować albo wejść na punkt widokowy Roren, czyli wzgórze o wysokości około 300 metrów n.p.m. Na plaży Haukland, która jest bardzo lubiana, niektórzy decydują się na kąpiel, ale to atrakcja tylko dla odważnych, którzy nie boją się wskoczyć do zimnej wody Morza Norweskiego. Ma turkusową albo zieloną wodę i biały piasek, na które można patrzeć z miejscowej kawiarni. Wielu ludzi wyrusza z niej na trekking wokół gór Uttakleiv. Z kolei plaża Skagsanden jest rajem dla surferów.
To nie plan filmowy, to prawdziwa magia! Najpiękniejsze miejsca w Szkocji, które musisz odwiedzić, nawet jeśli nie oglądałeś serialu "Outlander"
Szkocja zawsze fascynowała. Jednak serial „Outlander” sprawił, że stała się niemal miejscem pielgrzymek dla wielbicieli romansów, przygód i szkockich krajobrazów. Jest tu rzeczywiście pięknie, tajemniczo i magicznie.
Na początku przyszłego roku zobaczymy ostatnią cześć serialu „Outlander” (Obca). Pewnie trudno się z nim będzie rozstać. Serial nie tylko zdobył serca widzów na całym świecie, lecz także sprawił, że Szkocja stała się jeszcze bardziej modnym i pożądanym kierunkiem turystycznym. Mówi się nawet o efekcie „Outlandera”. Do popularności tego północnego, pięknego kraju przyczyniła się nawet serialowa ballada „The Skye Boat Song”, która zaczyna się od słów: „Zaśpiewaj mi o dziewczynie, która przeminęła. Powiedz, czy mogłabym być nią ja”. Śpiewa ją m.in. Sinéad O’Connor. Wielbiciele serialu pragną zobaczyć magiczny krąg kamieni w Craigh na Dun, gdzie bohaterka serii, Claire Randall (Caitriona Balfe), przeniosła się w czasie. Albo miejsce, gdzie Jamie Fraser (Sam Heughan) szepcze do Claire: „Kiedy jestem w tobie, czuje się jak Bóg”. Ta podróż jest nie tylko spełnieniem marzeń, lecz także fascynującym odkrywaniem szkockiej historii, kultury i krajobrazów. W niektórych miejscach Szkocji turystyka po tym serialu wzrosła aż o 200 proc. Tak stało się choćby w przypadku Doune, zamku, który w serialu był siedzibą klanu MacKenzie – należy do niego ukochany Claire. Boli, gdy turyści zabierają artefakty z historycznych miejsc, np. kamienie z pola bitwy pod Culloden. Choć trzeba przyznać, że wielu z nich odsyła albo oddaje zabrane nielegalnie pamiątki. Trzeba też pamiętać, że oglądamy nie plany filmowe, lecz autentyczne plenery i zabytki. Powodzenie wśród turystów działa tu jak miecz obosieczny. Daje splendor, ale i zagrożenia. Szkoci przyjmują turystów z otwartymi ramionami, chociaż czasami zauważają ze śmiechem, że przybysze chcą w nich widzieć bohaterów serialu z XVIII wieku, ubranych obowiązkowo w kilty – spódnice ze słynnej szkockiej kratki, czyli tartanu. Fenomen serialu „Outlander” Kiedy w 2014 roku „Outlander” debiutował, nikt nie sądził, że stanie się globalnym fenomenem. A jednak historia wojennej pielęgniarki Claire Randall, która przenosi się z 1945 roku do XVIII-wiecznej Szkocji, porwała miliony widzów. „Outlander” to przede wszystkim niezwykła historia miłosna między współczesną kobietą, którą jest Claire, a szkockim buntownikiem z czasów powstania jakobickiego, Jamiem Fraserem. To miłość pełna namiętności, seksu (Claire go lubi i nie jest w tym pruderyjna), poświęcenia i trudnych wyborów. Bohaterka przenosi się bowiem do przeszłości jako mężatka, ukochana przystojnego i łagodnego Franka Randalla (Tobias Menzies). Rzecz dzieje się więc w trójkącie i w gruncie rzeczy opowiada o miłości i przeznaczeniu. „Kim jestem?”, pyta siebie Claire. „Kim jestem, Claire Randall, Claire Fraser, czy po prostu Claire Beauchamp. W którym wcieleniu czuję się najlepiej?”. Serial powstał na podstawie powieściowej sagi amerykańskiej pisarki Diany Gabaldon, która – co ciekawe – nigdy nie była w Szkocji. Jest naukowcem, biologiem morskim, doktorem ekologii. Można sądzić, że choć inspiracje czerpała od szkockich pisarzy w rodzaju Waltera Scotta, autora „Rob Roya”. Ale nie, okazało się, że zainspirował ją angielski serial „Doktor Who”, którego bohater podróżuje przez czas i przestrzeń. Wrota miłości „Czasem życie skręca w nieoczekiwanym kierunku – i to właśnie te zakręty kształtują nas takimi, jakimi jesteśmy”, mówi Claire Randall. Od czego zacząć zwiedzanie Szkocji, by poczuć atmosferę serialu… Wielu widzów szuka na mapie Szkocji Craigh na Dun, kręgu kamieni, dzięki którym Claire cofa się w czasie albo wraca do współczesności. Nigdy go nie odnajdziemy, bo kamienie zostały zrobione ze styropianu. Ale miejsce, w którym kręcono te sceny, jest urocze i warte odwiedzenia. To Kinloch Rannoch w Perth, niedaleko wschodniego krańca jeziora Loch Rannoch. Znajduje się tu niewielkie wzgórze z zagajnikiem, malownicze i spokojne. Z Kinloch Rannoch prowadzi 18-kilometrowy szlak do Bridge of Gaur – mostu nad rzeką Gaur. Na trasie trafimy na miejsca idealne do biwakowania, wędkowania, a przede wszystkim obserwowania ptaków. Biegnie wzdłuż zachwycającego jeziora Loch Rannoch. Jeżeli zaś chodzi o krąg kamieni pokazywany w czołówce serialu, to prawdziwa magia. Te kamienie istnieją naprawdę w Callanish, na szkockiej wyspie Lewis. Zostały wzniesione w epoce późnego brązu i miały znaczenie rytualne. Ten starożytny krąg zawsze przyciągał i fascynował przybyszów, samo zobaczenie go jest jak podróż w czasie. Piękne Highlands Serial kręcono z rozmachem i wielką dbałością o scenografię, kostiumy (podobno nikt nie robi tak kostiumów historycznych jak Anglicy, choć sam serial jest produkcją amerykańską). Konkretne miejsca robią wrażenie. Nie ma jednak nic piękniejszego niż po prostu Highlands – szkockie wyżyny, na których toczy się akcja serialu. Highlands to niesamowite pejzaże, dzika przyroda, góry, jeziora, bezkresne niebo. To wciąż jeden z najrzadziej zaludnionych regionów w Europie. W serialu oglądamy m.in. ogromną i zjawiskową dolinę Glencoe, która sama w sobie ma sporo tras wycieczkowych o różnym stopniu trudności. Jest tutaj aż osiem szkockich Munro, czyli najwyższych szkockich szczytów, oraz tzw. Ukryta Dolina (Lost Valley). Przed wiekami w Glencoe ludzie jednego z klanów, przyjęci do domu, dokonali rzezi swoich gospodarzy, co było zbrodnią i pogwałceniem wszelkich góralskich kodeksów. Ta czarna legenda jest żywa do dzisiaj. Gdzie ci górale Przez wieki Highlands były miejscem zagorzałego oporu Szkotów przeciwko angielskiej dominacji. Do tej niepodległościowej historii należy powstanie jakobickie i tragiczna, przegrana bitwa pod Culloden. Była to ostatnia bitwa na brytyjskiej ziemi, a stoczono ją w 1746 roku. „Kto wygrał bitwę pod Culloden?”, dopytuje rozpaczliwie Claire przeniesiona niemal z pola walki do 1948 roku. I gdy dowiaduje się, że „My, Anglicy, pod wodzą Cumberlanda”, rozpacza. Myśli, że nigdy już nie odnajdzie Jamiego Frasera. Anglicy nie mieli litości – przymusowo wysiedlali szkockich górali, likwidowali szkockie klany, zabronili używania języka gaelickiego. Właściwie zniszczyli tutejszą góralską kulturę. Pole bitwy, zwane też wrzosowiskiem Culloden, jest dzisiaj chętnie odwiedzane, znajduje się tu kopiec z grobami 1500 zabitych jakobitów, centrum turystyczne. Culloden leży niedaleko miasta Inverness – stolicy Highlands. Warto tu spędzić trochę czasu, w końcu to w Inverness zaczyna się akcja „Outlandera”. Prowadzi stąd znany szlak pieszy, rowerowy albo wodny – zwany Great Glen Way. To jeden z Wielkich Szlaków Szkocji, biegnie m.in. wzdłuż historycznego Kanału Kaledońskiego, który łączy Morze Północne na wschodzie kraju z Oceanem Atlantyckim na zachodzie. Korzysta m.in. z wód jeziora Loch Ness. Trzeba dodać na koniec, że w serialu nie było prawdziwego Inverness. Zastępowało go urokliwe miasteczko Falkland. Claire i jej mąż Frank zatrzymali się w pensjonacie pani Baird. Dzisiaj znajduje się w tym miejscu hotel Covenanter, bardzo chwalony przez fanów serialu jako wygodne i klimatyczne miejsce. Falkland leży w hrabstwie Kingdom of Fife, u podnóża gór Lomond Hills. To tutaj powstał jeden z najpiękniejszych w Szkocji renesansowych pałaców – Falkland. Mieszkała w nim i uwielbiała go królowa Szkotów Maria Stuart. Na terenie rezydencji znajduje się najstarszy na świecie kort tenisowy Royal Tennis Court. Warto odwiedzić pałac, pochodzić po urokliwych uliczkach Falkland. Kraina zamków Szkocja to zamki, opactwa, ruiny pełne magii i tajemnic. Na pewno warto wybrać się do wspomnianego już zamku Doune lub – jak nazywają go w „Outlanderze” – Leoch. W serialu był on siedzibą klanu MacKenzie, do którego należał ukochany Claire. Niby w Szkocji takich obiektów jest wiele, ale to właśnie Doune zachwyca producentów filmowych. Pochodzącą z XIV wieku budowlę można było zobaczyć w filmie „Monty Python i Święty Graal” i w „Grze o tron”. Zamek był przede wszystkim twierdzą obronną, z 12-metrowymi murami. Do dzisiaj robi wrażenie. Warto także zobaczyć Blackness – zamek, który w serialu udawał Fort William. Blackness to pełna tajemnic forteca położona na brzegu zatoki Forth. Roztaczają się z niego niesamowite widoki, nawet na Edynburg. Często nazywa się go „statkiem, który nigdy nie wypłynął”. Architekt bajecznie bogatego sir George’a Crichtona obiecał mu, że wybuduje dla niego statek, w którym nigdy nie zazna choroby morskiej i którego nie zatopią Anglicy. Tak powstał Blackness, który rzeczywiście przypomina statek. To na dziedzińcu tego zamku Jamie jest biczowany przez Jacka Randalla, okrutnego przodka łagodnego męża Claire. We wschodniej części Highlands, ale nieco bliżej Edynburga, znajduje się jeden z najstarszych szkockich zamków – Aberdour, zbudowany w XII wieku. Warto go obejrzeć i przy okazji zajrzeć do położonego niedaleko jednego z najstarszych szkockich kościołów św. Fallona. Są jeszcze dziesiątki miejsc, które można zwiedzać, wspominając różne wątki i sceny z serialu „Outlander”. Choćby zamek Drummond z jego niesamowitymi ogrodami czy malowniczą wioskę Culross, która stała się znana właśnie dzięki serialowi. Jego historia sięga podobno VI wieku, kiedy żył tu jeszcze szkocki święty Serf. Wioska regularnie pojawiała się w „Outlanderze” jako Cranesmuir. Które miejsca będą popularne w nowej, ósmej części serialu, dopiero się przekonamy.
"Za cicho, za spokojnie" – hit PRL, którego na początku nikt nie chciał. Dziś to klasyk
Początkowo nikt nie chciał jej śpiewać – zbyt cicha, bez refrenu, zbyt skromna. A jednak to „Koncert jesienny na dwa świerszcze i wiatr w kominie” przyniósł Magdzie Umer sukces, artystyczną tożsamość i stał się ponadczasowym symbolem poetyckiej piosenki PRL. Jak ocaliła utwór, którego nikt nie chciał?
Początkowo nikt nie chciał jej śpiewać. Komisje festiwalowe ją odrzucały, a jednak „Koncert jesienny na dwa świerszcze i wiatr w kominie” przetrwał próbę czasu i stał się jednym z najbardziej lirycznych symboli polskiej estrady czasów PRLu. Jak Magda Umer ocaliła tę piosenkę od zapomnienia? Choć dziś to jedna z najbardziej rozpoznawalnych kompozycji w historii polskiej piosenki poetyckiej, jej droga do sławy wcale nie była prosta. Piosenka na stałe zapisała się w historii dzięki delikatnemu i nastrojowemu wykonaniu Magdy Umer. Ale została napisana dla innej wokalistki. Wielkiej gwiazdy polskiej sceny muzycznej Ewy Demarczyk. Gdy ta odmówiła, utwór został zaproponowany Zdzisławie Sośnickiej. Jak to możliwe, że tak subtelna muzyczna perełka, idealna na jesienne nastroje została uznana za zbyt skromna i nieciekawą? Muzyczne nieporozumienie – dlaczego nikt nie chciał śpiewać tego hitu lat 70.? Pierwszym wyborem twórców był głos Ewy Demarczyk – silny, dramatyczny, teatralny. Ale już na etapie propozycji, okazało się, że „Koncert jesienny na dwa świerszcze i wiatr w kominie” nie wpisuje się w jej sceniczny styl. Kolejną kandydatką była Zdzisława Sośnicka, jednak tu również coś „nie zagrało”. Piosenka została uznana za zbyt „cichą” i delikatną, aby mógł do niej pasować tak mocny wokal. Poza tym była to dziwna piosenka, przynajmniej jak na tamte czasy – nie miała refrenu, co było nietypowe. Sama Magda Umer tak wspominała, jak dostała tę piosenkę od kompozytora Krzysztofa Knittla. „(…) Komisja opolskiego festiwalu uznała tę piosenkę za niedostatecznie dobrą, więc Krzyś machnął ręką i dał mi ją na festiwal studencki Fama, z myślą, że kiedyś nagra ją jakaś prawdziwa wokalistka”, wspominała piosenkarka w Polskim Radio. Początkowo Magda Umer nie wchodziła w rachubę jako wykonawczyni, bo uznawano, że utwór wymaga dużego głosu, a jej styl był bardziej „szeptany”, delikatny. Jak Magda Umer uratowała jesienną, nastrojową piosenkę Magda Umer postanowiła dołączyć tę piosenkę do repertuaru kabaretu „Stodoła”, w którym występowała jako studentka. Jej charakterystyczna, niemal szeptana interpretacja – wcześniej uważana za niepasującą – okazała się idealna. Umer śpiewała ten utwór w nastrojowej ciszy, bez wielkiego instrumentarium, co tylko podkreślało jego jesienny nastrój. Publiczności bardzo się ten nastrój podobał. Wszystkim udzielała się atmosfera pełna lirycznego spokoju i poetyckiego obrazowania: „Za naszym oknem pada deszcz / Na piecu skrzypce stroi świerszcz” / Dziewczyny płaczą, bo skończyło się już lato…”, śpiewała delikatnie Magda Umer. Piosenkę skomponował Krzysztof Knittel, autor muzyki współczesnej, który rzadko pisał coś na estradę. Z Magdą Umer znali się jeszcze z Liceum. Gdy ona, jako uczennica śpiewała piosenki Bułata Okudżawy, on – o dwa lata starszy, akompaniował jej na gitarze. Autorem słów jest Wojciech Niżynski, który wiele lat później był znany jako scenarzysta serialu „W labiryncie”, a potem producent i scenarzysta „Klanu’. Zwycięstwo w Świnoujściu i narodziny legendy Prawdziwy przełom przyszedł na festiwalu studenckim Fama w Świnoujściu. Umer zaśpiewała tam „Koncert jesienny…” i zdobyła pierwszą nagrodę. Akurat tak się złożyło, że był nią występ na 9 Festiwalu w Opolu, w 1971 roku, gdzie piosenka bardzo się spodobała. Choć początkowo była odrzucana przez komisję, stała się przebojem i zdobyła nagrodę. A konkurencja była ostra. Na festiwalu zaśpiewano 800 piosenek, wygrał Marek Grechuta z przebojem „Korowód”, nagrodę dostała także Maryla Rodowicz za „Z Tobą w górach”. Urszula Sipińska czarowała piosenką „Nim zakwitnie tysiąc róż”. To właśnie na tym festiwalu rozpoczęła się wielka kariera Magdy Umer. Dzięki tej jednej kompozycji wokalistka zyskała tożsamość artystyczną. Była już nie tylko interpretatorką cudzych tekstów, ale osobowością, która potrafi nadać im charakter, śpiewała w sposób emocjonalny, osobisty, potrafiła wydobyć walory tekstu. Zaśpiewać we własnym stylu - autorskim, poetyckim, który dla wszystkich stał się rozpoznawalny. Nie bez znaczenia jest również kontekst historyczny. Lata 70. w Polsce to czas oficjalnego, gierkowskiego optymizmu, wielkich słów i jeszcze większych gestów. Tymczasem „Koncert jesienny na dwa świerszcze” był subtelny, melancholijny, niemal intymny. Śpiewany cicho, jakby wbrew wszystkiemu, był formą artystycznego sprzeciwu wobec dominującego stylu estrady. Z perspektywy czasu to właśnie ta subtelność sprawiła, że piosenka przetrwała dekady. Nie potrzebowała festiwalowych fanfar, bo miała coś o wiele trwalszego – prawdę emocji. Magda Umer o piosence, której nikt nie chciał W wywiadach Umer wielokrotnie wspominała ten utwór jako jeden z najważniejszych w jej karierze. Z rozbrajającą szczerością przyznaje: „To był koncert jesienny na dwa świerszcze i wiatr w kominie. Wszyscy mówili: „Za cicho”, „Za spokojnie”, „To nie przebój” Ale ja wiedziałam, że to moje.” Dziś trudno wyobrazić sobie polską piosenkę poetycką bez tej kompozycji. Stała się jedną z najbardziej nastrojowych jesiennych piosenek. „Koncert jesienny na dwa świerszcze” to nie tylko piosenka – to wspomnienie wrześniowego wieczoru , zapachu spadających liści, oczekiwania babiego lata. A przede wszystkim dowód na to, że czasem to, co wydaje się ciche i skromne może wybrzmieć jako wielki przebój pełnej poezji piosenki. Piosenka miła kilka coverów, z których najbardziej znane jest wykonanie Katarzyny Skrzyneckiej z 1998 roku.
Była jego studentką, stała się miłością życia. Żadne z nich nie spodziewało się tego uczucia
Ona – młoda studentka, on – legenda sceny, profesor z dorobkiem. Dzieliło ich niemal trzy dekady, ale połączyło uczucie, które zaskoczyło wszystkich. Związek Olgi Sawickiej i Zbigniewa Zapasiewicza to opowieść o miłości na przekór życiu, chorobie i przeszłości.
Poznali się na korytarzach Warszawskiej Szkoły Teatralnej. Ona była studentką, on profesorem, aktorem z imponującym dorobkiem, autorytetem. Dzieliło ich 27 lat, ale połączyło głębokie uczucie. Na pewno intensywne, ale czy szczere? Wątpliwości na ten temat wielokrotnie wyrażały osoby postronne. Zbigniew Zapasiewicz był jednym z najbardziej uznanych aktorów, ale jego prywatne życie było w rozsypce. Miał za sobą dwa nieudane małżeństwa i jakieś romanse. Zmagał się z demonem choroby alkoholowej. Ale Olga Sawicka odmieniła jego – wydawałoby się – tragiczny los... W rocznicę jego śmierci przypomnijmy tę poruszającą historię. [Ostatnia aktualizacja: 13.09.2025] Zobacz też: Rozstawali się i wracali do siebie. Historia miłości Roberta Rozmusa i Ewy Kwiatkowskiej Zbigniew Zapasiewicz i Olga Sawicka: historia miłości Gdy zaczął spotykać się z o 27 lat młodszą studentką wszyscy myśleli, że to kolejny przelotny romans. Warszawa huczała od plotek. Do niej, jak wspominała, dochodziły kąśliwe opinie. Mówiono o niej: „karierowiczka”, „beztalencie”, „spryciara”. Ale oni na przekór całemu światu byli razem i byli szczęśliwi. Jak wyglądało ich życie? Zbigniew Zapasiewicz to jeden z najwybitniejszych polskich aktorów. Stworzył kreacje, które weszły do historii polskiego teatru i kina. Takie filmy, jak „Za ścianą”, „Bez znieczulenia”, „Matka królów” sprawiły, że stał się aktorem uznanym i popularnym. W „Barwach ochronnych” zobaczył go amerykański gwiazdor Warren Beatty. Zachwycił się, miał dla Zapasiewicza rolę, ale aktora nie wypuszczono z kraju. Gdyby nie żelazna kurtyna, może byłby gwiazdą Hollywood. Był w środowisku autorytetem. „Zapasiewicz nawet, jak się pomyli, to ma rację - mówił o nim inny wybitny aktor Jerzy Radziwiłłowicz. Urodził się w 1934 roku jako Jan Zapasiewicz, Zbigniewem został później na cześć zmarłego ojca. Dorastał w inteligenckiej rodzinie na warszawskim Żoliborzu. Poprzez matkę spokrewniony był z wybitną rodziną Kreczmarów, Janem i Jerzym. Obaj opiekowali się nim po śmierci jego ojca w 1937 roku. W szkole nazywano go słoniem, bo chodził w za dużych wojskowych butach i tupał. Po maturze wybrał chemię na Politechnice Warszawskiej, ale po pierwszym roku zaryzykował i zdał do Szkoły Teatralnej. Kiedy powiedział o tym Janowi Kreczmarowi z prośbą o jakąś poradę, wuj odpowiedział: „Ale przecież ja nawet nie wiem, jak ty mówisz, bo ty nigdy nic nie mówisz”. Zbigniew Zapasiewicz był zamknięty w sobie, nieśmiały. Pierwszy rok Szkoły Teatralnej wspominał jako koszmar, ciągłe przełamywanie siebie i pokonywanie barier nieśmiałości. Olga Sawicka pochodziła z dobrej kochającej się rodziny. Nigdy niczego jej nie zabraniano ani nie narzucano. Gdy rodzice dowiedzieli się, że chce iść do Szkoły Teatralnej zgodzili się, choć przestrzegali ją, że będzie trudno. Czytaj także: Kiedy miała 12 lat, jej ojciec odszedł od rodziny. Anna Lewandowska ma za sobą bardzo trudne chwile... Zbigniew Zapasiewicz i Krystyna Maciejewska Gdy się spotkali z Olgą Sawicką mieli za sobą inne przeżycia. Ona była dziewczyną aktora Dariusza Jakubowskiego. Podobno uchodzili za fajną parę, której wróżono szczęśliwą przyszłość. Zbigniew Zapasiewicz miał za sobą jedno małżeństwo, drugie chyliło się ku upadkowi. Jeszcze na studiach zakochał się w aktorce Krystynie Maciejewskiej, była z tego samego pokolenia, o rok od niego starsza. W połowie lat 60 zdecydowali się na ślub. Ale ich drogi, przynajmniej te zawodowe, zaczęły się rozchodzić. Zbigniew Zapasiewicz szybko został dostrzeżony jako aktor, robił karierę. Jego żona nie miała takiego powodzenia, choć widzowie pamiętają ją może z epizodów w „Czterdziestolatku” czy serialu „Dom”. Niespełnienie zawodowe kładło się cieniem na małżeńskim życiu. Zaczęły się kłótnie, a czasem głośne awantury. To podobno wtedy aktor zaczął pić, by uciec od problemów. Z czasem alkohol coraz bardziej władał jego życiem, choć nigdy nie ucierpiała na tym praca. Małżeństwo z Krystyną Maciejewską-Zapasiewicz – bo aktorka zawsze używała podwójnego nazwiska – nie przetrwało codziennych trudów. Rozstali się, ona została w mieszkaniu na warszawskim Żoliborzu. Była tam do niedawna, bo zmarła w styczniu tego roku, bardzo lubianą osobą, popierała opozycję, KOD. Czytaj także: Jego walkę z chorobą śledziła cała Polska. Do końca wierzył, że wyzdrowieje Zbigniew Zapasiewicz do drugiej żony: niepotrzebnie Cię dręczę Zbigniew Zapasiewicz i Iwona Słoczyńska spotkali się na początku lat 70. w Teatrze Nowym w Łodzi. Aktorka wspomina, że miał „piękny stosunek do kobiet, wielki wdzięk i urok”. To dla niego przeniosła się do Warszawy, grali razem w Teatrze Dramatycznym. W pewnym momencie w teatrze były obie żony profesora Zapasiewicza, co musiało być trudne do zniesienia. Małżeństwo z Iwoną Słoczyńską także nie przetrwało. Zapasiewicz rzadko bywał w domu, dużo pracował, bankietował, pił. Czuł, że alkohol staje się coraz większym problemem w jego życiu. Z jednej strony tracił nad sobą kontrolę, z drugiej jako aktor był człowiekiem bardzo zdyscyplinowanym i obowiązkowym. Wspaniałym pedagogiem Warszawskiej Szkoły Teatralnej. Mówił, że jeśli aktora nie ma na spektaklu, to znaczy, że nie żyje. Grał nawet tego dnia, kiedy zmarła jego mama, z którą był bardzo związany. Iwona Słoczyńska (dzisiaj Iwona Sydor) była pierwszą kobietą, dla której próbował wyzwolić się z nałogu. „Kocham Cię i dziś uświadomiłem sobie, jak bardzo cierpisz i jak ja niepotrzebnie i okrutnie Cię dręczę. Tak dalej nie może być. Wziąłem lekarstwo, bo widocznie bez tego nie daję rady. Jestem naprawdę niesamowicie wyczerpany i wyjałowiony”, napisał do żony w jednym z listów. A jednak zdecydował się na rozstanie. To on odszedł, dla jego żony było to trudne i bolesne przeżycie. Ale ułożyła sobie życie na nowo, od lat mieszka w USA. Zobacz też: Jolanta Kwaśniewska w żałobie. Była pierwsza dama przekazała smutne wieści Zbigniew Zapasiewicz, plan filmu „Opowieści weekendowe: urok wszeteczny”, 1996-1998 rok Z Olgą Sawicką stworzył prawdziwy dom Zbigniew tak wspominał początki znajomości z Olgą Sawicką: „Po pewnych trudach udało mi się ją nakłonić do tego, żebyśmy byli razem. Bardzo się tego bała i wcale się nie dziwię. Byłem człowiekiem pięćdziesięcioletnim, a ona miała 23 lata. Ale zaryzykowała..”, pisał w książce „Zapasowe maski” (Prószyński- ska, 2003 rok). Na początku nie mieli gdzie mieszkać. Zbigniew Zapasiewicz nigdy nie dbał o dobra materialne, uchodził za niepraktycznego, niezaradnego życiowo człowieka. Być może też z powodu choroby alkoholowej nie radził sobie w życiu. Przez kilka lat on – wielki aktor – mieszkał w hotelu pracowniczym. „Nie mieliśmy gdzie mieszkać i miotaliśmy się po zupełnie przypadkowych miejscach. Pamiętam, jak wracaliśmy z jednego z pierwszych wspólnych urlopów w Krynicy Morskiej. Jadąc do Warszawy moją starą dacią, nie wiedzieliśmy, gdzie się w ogóle zatrzymamy”, wspominał. Ostatecznie zamieszkali na warszawskiej Starówce. Zbigniew Zapasiewicz bardzo zmienił się u boku Olgi Sawickiej, zaczęło go cieszyć życie rodzinne, polubił wakacje. Był w dobrej formie, z czasem przestał pić. Pozbył się tego „przymusu". Na początku nie myśleli o ślubie, ale żeby uregulować swoją sytuację pobrali się w 1991 roku. Uważał, że Olga Sawicka poświęciła się dla niego, bo ten związek zaważył na jej życiu zawodowym. Dawano jej do zrozumienia, że jest „tylko” żoną Zbigniewa Zapasiewicza, dyrektorzy teatrów nie chcieli jej angażować. Jak mówił, jego żona „obijała się o mur”. Grała głównie u boku męża, byli razem w Teatrze Dramatycznym, potem w Powszechnym. To na pewno nie było mile widziane. „Gdyby nasz związek nie opierał się na autentycznym uczuciu, skończyłby się ze sto razy”, mówiła Olga Sawicka. (cytuję za interia.pl) Olga Sawicka o Zapasiewiczu: nie miał wad tylko wadki „Rola konkubiny nie jest łatwa, szczególnie w kraju, gdzie mówi się o wolności i tolerancji, a często postępuje odwrotnie”, mówiła Olga Sawicka w „Życiu na gorąco". Ślub dawał jej poczucie bezpieczeństwa i porządkował różne rzeczy prawnie. W codziennym życiu to ona była od zadań specjalnych, jak remonty czy pilnowanie płatności, Zbigniew Zapasiewicz pomagał. Ale jak tłumaczyła: „Zbyszkowi zawdzięczam to, gdzie jestem i kim jestem. Wierzę, że jeśli przebywa się z wyjątkowym człowiekiem, to przejmuje się od niego choć trochę jego cech. Był inteligentny, mądry. Nie miał wad, tylko wadki: niezaradność, roztargnienie”. Ich szczęśliwe życie przerwała nieoczekiwana tragedia. Aktor odszedł nagle. Okazało się, że choruje na zaawansowanego raka wątroby, choroba długo nie dawała o sobie znać. Zbigniew Zapasiewicz umarł trzy dni po diagnozie – 14 lipca 2009 roku. Został pochowany na warszawskich Powązkach. Olga Sawicka długo nie mogła pozbierać się po śmierci męża. Była pewna, że już nie spotka mężczyzny, z którym będzie potrafiła stworzyć dom. Ale spotkała Krzysztofa, biznesmena, są dzisiaj szczęśliwą parą.
Ten hit lat 50. śpiewało 400 gwiazd: od Dawida Bowie po Edytę Górniak. Nie zgadniesz, jaka to piosenka
Chcesz wiedzieć, co łączy Dawida Bowie, Celine Dion i Edytę Górniak? Nie tylko talent i osobowość sceniczna. Oto piosenka, którą śpiewał cały świat. Poznaj tajemnice hitu lat 50., który do dziś porusza najczulsze struny.
Słynna wyśpiewana prośba „Ne me quitte pas” – „Nie opuszczaj mnie” to jedna z najważniejszych piosenek belgijskiego barda Jacquesa Brela i jedna z najbardziej znanych miłosnych ballad na świecie. Co sprawia, że miała aż takie powodzenie? Śpiewali ją między innymi Frank Sinatra, David Bowie, Marianne Faithfull, Celine Dion, Cindy Lauper, Barbara Streisand, zaś u nas - Edyta Górniak i Michał Bajor. Na czym polega jej fenomen? Za piosenką „Nie opuszczaj mnie” stoi osobisty dramat Piosenka została napisana po tym, jak kochanka Jacquesa Brela, francuska aktorka i piosenkarka „Zizou” – Suzanne Gabriello – wyrzuciła go ze swojego życia. Poznali się w połowie lat 50. ubiegłego wieku podczas wspólnego tournée. Oboje byli młodzi, ale Brel miał już żonę i dzieci – ożenił się wieku 21 lat. Brel był zachwycony Zizou, szybko zaczął się między nimi romans. Bard wyekspediował żonę i dzieci z powrotem z Francji do rodzinnej Belgii. Wynajął pokoik w Paryżu przy placu Clichy i zamieszkał z Zizou. Związek, ukrywany przed żoną Jacquesa Brela trwał do czasu, gdy piosenkarz dowiedział się, że jego dziewczyna jest w ciąży. Przyjął to jak najgorzej, urządził jej dziką awanturę i kazał zrobić aborcję. Wtedy Zizou odeszła, powiedziała, że nie chce go widzieć. Dziecka nie urodziła. Brel nagrał swoją piosenkę po raz pierwszy we wrześniu 1959 roku. Podobno została napisana pod wpływem szoku, jakim było dla niego rozstanie z Zizou, choć w gruncie rzeczy sam do niego doprowadził. Miał napisać ją w jednej z kafejek na Montmartre , gdzie przesiadywał i patrzył z daleka w okna mieszkania Zizou. Została wydana na jego czwartym albumie „La Valse a Mille Temps” – Walc na tysiąc razy. Czytaj także: Młodzi słuchają tego hitu lat 70. non stop, choć powstał, gdy nie było internetu View oEmbed on the source website Hymn o miłości, czy o tchórzostwie mężczyzn? Zrozpaczony mężczyzna błaga: „ Nie opuszczaj mnie / Każda moja łza szepcze, że co złe się zapomnieć da / Zapomnijmy ten utracony czas / Co oddalał nas / Co zabijał nas / I pytania złe i natrętne tak / Jak, dlaczego, jak / Zapomnijmy je / Nie opuszczaj mnie / Nie opuszczaj mnie…” To tylko fragment tej dramatycznej piosenki, w której zrozpaczony mężczyzna prosi, by ukochana mu wybaczyła i wyznaje, że jest gotowy na każde poświęcenie dla niej, nawet na upokorzenie. „Chcę, gdy słońca krąg wzejdzie / Być co dnia / Cieniem twoich rąk, cieniem twego psa”. Trudno powiedzieć, czy Brel rzeczywiście aż tak przeżywał to rozstanie, czy przetworzył tę sytuację w tak ekspresyjny, dramatyczny utwór. Jeden z biografów Brela twierdził nawet, że nie jest to piosenka, którą śpiewał dla Zizou, ale dla żony Thérese Michielsen, nazwanej Miche. Sam Jacques Brel powiedział, że „Ne me quitte pas” jest piosenką-hymnem na cześć tchórzostwa mężczyzn i stopnia, w jakim są oni skłonni do upokorzenia się. Czytaj także: To był wielki hit lat 70. Miał powstać przez zdradę. Prawda o najgłośniejszym przeboju The Rolling Stones zaskakuje Nie opuszczaj mnie zrobiło furorę na świecie Tak czy inaczej piosenka zaczęła żyć własnym życiem. Utwór, który ma ogromny ładunek emocjonalny, zrobił furorę na świecie. „Nie opuszczaj mnie” – tę prośbę powtarzało 400 wykonawców. Piosenka była tłumaczona nie tylko na angielski czy hiszpański, lecz także hebrajski, fryzyjski, fiński, macedoński, perski. Bez przesady można powiedzieć, że śpiewa ją cały świat. U nas znana jest najbardziej z interpretacji Edyty Górniak i Michała Bajora, tekst tłumaczył Wojciech Młynarski. Francuzi uznali „Nie opuszczaj mnie” za najlepszą piosenkę XX wieku w radiowym plebiscycie. Kim był Jacques Brel Jacques Brel urodził się w 1929 roku jako syn przemysłowca w małym belgijskim mieście Schaerbeek. Miał po ojcu przejąć fabrykę kartonów. Niepowodzenia w nauce rekompensował sobie w szkolnym teatrzyku. Miał talent do pisania piosenek, które potem z pasją wykonywał. Zaczynał karierę w Belgii, ale prawdziwą furorę zrobił w Paryżu – choć zajęło mu to trochę czasu. W połowie lat 50., w słynnej paryskiej sali koncertowej Olimpii, był zapchajdziurą, tłem dla innych gwiazd. W 1958 roku sam stał się uwielbianym wykonawcą. Jego najbardziej znane piosenki to „Port Amsterdam”, „Walc na tysiąc pas”, „Cukierki dla panienki mam”, „Flamandowie”, „Przybywam” - przejmująca piosenka o przemijaniu i odchodzeniu. Nigdy nie żył zdrowo, pił, palił, koncertował do zatracenia się. Potrafił być uroczy i prowokacyjny. Liryczny i brutalny. Był niesłychanym wykonawcą swoich piosenek. Podczas recitali wcielał się w zrozpaczonego, porzuconego kochanka, w bigota, burżuja, w staruszka, który czuje, że jego życie się kończy. Nikt nie sądził, że rak płuc zabije go w tak młodym wieku, miał zaledwie 49 lat. Ożenił się jako młody chłopak z Thérese Michielsen, z którą miał trzy córki. Nigdy formalnie się nie rozwiedli, choć Brel miał wiele kochanek. Ostatnie lata spędził z aktorką Madly Bamy na wyspach Markizach (część Polinezji Francuskiej), już wtedy chory. Zmarł w 1978 roku, we Francji, ale pochowany jest w Atuona, na tym samym cmentarzu, co słynny malarz Paul Gauguin. Chociaż wiele razy śmiał się ze swoich rodaków, w Belgii został okrzyknięty najważniejszą osobistością belgijską wszech czasów. Zizou przeszła do historii jako jedna z partnerek Jacquesa Brela i bohaterka piosenki, występowała w telewizji, śpiewała, ale wielkiej kariery nie zrobiła. Zmarła w 1992 roku... Czytaj także: Nie zgadniesz, dla kogo powstał hit lat 2000. Jacek Cygan pisał „Dumkę na dwa serca” z myślą o zupełnie innej parze
Nie zgadniesz, w kim kochała się legenda PRLu. To brat innej znanej aktorki. Myśleli nawet o ślubie
Zaczęło się od jednego spojrzenia. A później było już wielkie uczucie, ślubne plany i... rozstanie. Oto nieznana historia młodzieńczej miłości Grażyny Szapołowskiej i Eryka Fitkau'a. Dla legendarnej aktorki było to niezwykłe uczucie. Jego losy poruszają.
Grażyna Szapołowska i Eryk Fitkau – to namiętna historia z czasów studenckich, która na chwilę miała zmienić bieg ich życia. Przypadkowe spotkanie, spojrzenia pełne emocji i perspektywa ślubu – to wszystko trwało tylko rok, ale pozostawiło trwały ślad w sercu aktorki. Chłopak z diabelskimi oczami Spotkanie Grażyny Szapołowskiej i Eryka Fitkau'a miało miejsce, gdy oboje byli młodzi— ona studiowała w Szkole Teatralnej, on był niebieskim ptakiem, zajmował się trochę modelingiem, był młodszym bratem znanej aktorki Agnieszki Fitkau-Perepeczko. Spotkali się …na ulicy. Zwrócili na siebie uwagę. Obejrzeli się za sobą. Trudno zresztą było nie zwrócić uwagi na Grażynę Szapołowską. Ale to ona zagadała do niego pierwsza. „Skoro ma pan tak diabelskie oczy, to pewnie duszę ma pan anielską” - miała powiedzieć przyszła gwiazda, gdy Eryk zaproponował, że odprowadzi ją do akademika. Od tej chwili zaczęli się spotykać – spacerowali, rozmawiali godzinami i poznawali swoje światy. Relacja rozwijała się szybko. Dla młodej aktorki był to czas pierwszej wielkiej miłości – z pełnym zaangażowaniem i nadzieją na przyszłość. Eryk natomiast był człowiekiem wrażliwym, z artystyczną duszą, który rozumiał aktorkę, jak nikt wcześniej. Czytaj także: Zagrały parę w głośnym filmie, Szapołowska ujawniła sekret niezwykłej relacji. Tak pożegnała Jadwigę Jankowską-Cieślak Plany, marzenia i ...przeszkody Związek Grażyny Szapołowskiej i Eryka Fitkau'a trwał przez ponad rok. Choć wydawało się, że są sobie pisani, rzeczywistość zaczęła ich powoli rozdzielać. On marzył o karierze fotografa. Kiedy nadarzyła się okazja, by wyjechać do Australii i pracować jako fotoreporter, długo się nie zastanawiał. Dla niego to była szansa życia. Dla Grażyny Szapołowskiej – początek rozstania. W tym czasie stawiała pierwsze kroki na deskach teatrów i w filmie. Jej kariera nabierała tempa, a ona sama nie była gotowa na porzucenie swoich ambicji. Związek, który wydawał się pełen pasji i zrozumienia, nie przetrwał próby odległości. Oboje poszli swoimi drogami, choć – jak przyznała później aktorka – to była jedna z najbardziej emocjonalnych decyzji w jej życiu. Grażyna Szapołowska i Eryk Fitkau – bliskość, która mogła zakończyć się ślubem Związek Grażyny Szapołowskiej z Erykiem Fitkau'em nie był tylko prywatną sprawą dwojga młodych ludzi. Eryk Fitkau był bratem Agnieszki Fitkau – znanej aktorki, żony uwielbianego aktora „Janosika” Marka Perepeczki. Ich dom był częstym miejscem spotkań pary. Rodzina Eryka była życzliwa, wspierająca, a atmosfera, jaka tam panowała, dawała młodej Grażynie poczucie bezpieczeństwa. Dla dziewczyny, która przyjechała do Warszawy z pięknego, ale mniejszego, kameralnego Torunia, był to zupełnie inny świat – bardziej otwarty, artystyczny, pełen ekspresji. Nie brakowało więc rozmów o przyszłości. Szapołowska przyznała po latach, że myślała o ślubie. W tamtym czasie Eryk miał być jej przyszłością. Choć byli młodzi, poważnie traktowali swoje uczucia. Jednak wyjazd Eryka, a także odmienne wizje życia zawodowego, sprawiły, że zamiast planować wspólną przyszłość – podjęli decyzję o rozstaniu. Czytaj także: Daniel Olbrychski i Jadwiga Jankowska-Cieślak: duet, który rozświetlał scenę i serca. Ich ostatni wspólny spektakl był jak hołd dla przeszłości Rozstanie i dalsza droga – Grażyna Szapołowska wspomina Eryka z sentymentem Po rozstaniu z Erykiem Fitkau'em, Grażyna Szapołowska długo nie potrafiła zapomnieć o ich relacji. Choć szybko skupiła się na sprawach zawodowych, emocjonalna rana pozostała. Aktorka związała się z kolegą po fachu Markiem Lewandowskim, choć ich małżeństwo trwało krótko. Jej drugim mężem był biznesman Andrzej Jungowski, z którym ma dorosłą dzisiaj córkę Katarzynę, reżyserkę. Dopiero z urodzonym we Francji Erykiem Stępniewskim stworzyła szczęśliwy związek, który trwa już ponad 20 lat. Grażyna Szapołowska jest dzisiaj jedną z największych gwiazd polskiego kina, znaną także w Europie. Eryk Fitkau jest w Polsce niemal nieznany, w Australii zaczynał od pracy w restauracji, ale potem wszedł do zawodu, o którym marzył, zajmował się między innymi fotografią reklamową. Miał swoje studio w centrum Melbourne. W Australii miał dom, tam żył, podobno z rozmachem, był w swoim środowisku popularny, łatwo nawiązywał kontakty w ludźmi. Zmarł w 2010 roku w wieku zaledwie 58 lat...
Jedyna taka przyjaźń w świecie gwiazd. To ona od 30 lat wspiera Nicole Kidman
W świecie, gdzie rządzą konkurencja i rywalizacja, one zbudowały trwałą relację. Nicole Kidman i Naomi Watts poznały się jako nastolatki w Sydney i mimo sławy, trudnych chwil i osobistych tragedii – ich przyjaźń trwa już ponad 30 lat. Kulisy tej więzi poruszają i inspirują.
Nicole Kidman i Naomi Watts przyjaźnią się od lat 80. Choć jedna była w cieniu drugiej, ich więź przetrwała wszystko – od nieudanych castingów po śluby i sukcesy w Hollywood. Poznaj kulisy tej wyjątkowej relacji. W Hollywood przyjaźnie, jak wiadomo należą raczej do rzadkości. To świat nastawiony na rywalizację, a nie na wspieranie się. A one przyjaźnią się i to od 30 lat! Nicole Kidman i Naomii Watts – dwie gwiazdy z Australii Nicole Kidman i Naomi Watts to dwie australijskie aktorki, które odniosły sukces w Hollywood, do tego obie są blondynkami, obie dzisiaj już po 50-tce. Jak się poznały? Ich przyjaźń zaczęła się w latach 80. Nie były wtedy sławne. Naomi Watts wspominała, że poznały się jako nastolatki, obie mieszkały wtedy w Sydney, choć urodziły się gdzie indziej. Nicole w Honolulu, a Naomi w Shoreham w Wielkiej Brytanii. Miały takie same marzenia. Chciały być aktorkami. Poznały się…w poczekalni na casting. Oczekiwanie urozmaicały sobie rozmową. Jak wspominała Naomi omówiły wszystkie filmy, które lubiły, znajomych, rodziców, szkołę, chłopaków. A potem, po tym długim oczekiwaniu, podziękowano im. To był casting do reklamy kostiumów kąpielowych. Uznano, że są zbyt chude, za kościste. Zobacz też: Mało kto wie, że ma dwoje adoptowanych dzieci. O ich trudnej relacji do dziś mówi świat. Aż trudno uwierzyć Moja hojna przyjaciółka - Nic Kiedy wyszły z castingu było już ciemno. Nicole Kidman, zwana przez przyjaciółkę "Nic" zaproponowała, że podwiezie Naomi taksówką do domu, mimo że musiała za nią dodatkowo zapłacić. „Zawsze była hojna”, wspomina Naomi Watts. Zawsze były też wobec siebie lojalne. Kiedy Nicole Kidman grała w serialu „Idealna para”, z byłym partnerem Naomi Lievem Schreiberem zadzwoniła do niej i uprzedziła ją, że będzie grała intymne sceny z jej byłym. Jak mówią zawsze uprzedzają się i meldują sobie, o rzeczach, które mogą zranić. Zresztą samemu Lieve Schreiberowi bardzo się to zachowanie Nicole Kidman podobało. Obie przyjaciółki składają sobie życzenia na Instagramie. „Kocham Cię”, napisała Nicole do Naomi. Razem na ekranie wystąpiły raz , w australijskim filmie o nastolatkach z 1991 roku „Randka na przerwie”. Zobacz też: Mają bliskie relacje, są dla siebie ogromnym wsparciem. Nicole Kidman wspomniała, jaką jest mamą i czego żałuje Naomi w cieniu Nicole Ich życie potoczyło się inaczej. Nicole Kidman zrobiła wielką karierę w Hollywood i jest jedną z królowych kina. Naomi Watts miała trudny początek w Hollywood, była odrzucana. Mówiono, że tak bardzo zależy jej na pracy, tak się stara, że odpycha ludzi zamiast ich przyciągać. I gdyby nie David Lynch, który zaangażował ją do swojego słynnego filmu "Mulholland Drive", pewnie zrezygnowałaby z aktorstwa. Naomi Watts jest o rok młodsza od Nicole Kidman, ma 56 lat. Była dwa razy nominowana do Oscara, za filmy „21 gramów” i „Niemożliwe”. Jako dziecko krążyła między Anglią i Australia, rodziną ojca i matki. Była nastolatką, kiedy ojca znaleziono martwego, prawdopodobnie przedawkował heroinę. Bardzo to przeżywała, czemu trudno się dziwić. Debiutowała u boku Nicole Kidman w filmie „Randka na przerwie”. Była w jej cieniu, co nie naruszyło ich przyjaźni. Przez ponad dekadę był w związku z aktorem Lievem Schreiberem, z którym ma dwoje dzieci syna Aleksandra ( 2007) i córkę Kaię, która jest po tranzycji (urodziła się w 2008 jako chłopiec - Samuel). Nicole Kidman była w czerwcu świadkiem na ślubie Naomi W ubiegłym roku w czerwcu poślubiła aktora Billy’ego Crudupa. W tym roku także w czerwcu zrobili huczne wesele w Mexico City. Nie mogło na nim zabraknąć jej przyjaciółki Nicole Kidman. Gwiazda, która była świadkiem na ślubie mówiła, że uroczystość była piękna i niezapomniana. A dla niej to wielkie przeżycie. Kidman uczciła wesele pary zdjęciem na Instagramie pisząc, że był to „Najlepszy ślubny weekend pełen miłości i zabawy”. Sama Nicole Kidman po głośnym rozwodzie z Tomem Cruisem poślubiła w 2006 roku muzyka Keitha Urbana, z którym jest do dzisiaj. Ma czworo dzieci – dwoje dorosłych już, adoptowanych dzieci z Tomem Cruisem: Isabelle i Connora oraz dwie córki z Keitem Urbanem: Sunday Rose i Faith Margaret, która urodziła matka zastępcza. Zawsze wspierała też córkę Naomi — Kaię w jej drodze do tranzycji i leczenia. ZOBACZ TEŻ: Nicole Kidman zaszokowała wszystkich i ogłosiła zawieszenie kariery. Po trudnym roku ma dość
Czy ten film znów podzieli Polaków? Holland odkrywa nowe aktorskie objawienie
Agnieszka Holland zaprezentowała na 50. Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych w Gdyni długo wyczekiwany film „Franz Kafka”. Tym razem reżyserka sięga po biografię ikonicznego pisarza, pokazując go jako człowieka pełnego sprzeczności – kruchego, a zarazem silnego, melancholijnego, lecz dowcipnego. W roli głównej zadebiutował Idan Weiss, którego Holland określiła mianem „cudu castingowego”.
Agnieszka Holland wróciła z nowym filmem „Franz Kafka”. Tym razem o legendarnym pisarzu, autorze m.in. „Procesu” i „Przemiany”. Holland zapowiadała, że będzie to film nie tylko dla miłośników literatury, ale i dla tych, którzy chcą zrozumieć uniwersalne dylematy jednostki wobec systemu, presji, ludzkich relacji, samotności. Film ma wiele wątków, mozaikową narrację. Kafka został pokazany bez stereotypów, a film to nie pomnik wielkiego pisarza, tylko historia żywego, także zabawnego człowieka. Niemieckiego aktora, który zagrał Kafkę - Idana Weissa reżyserka nazwała cudem castingowym. Czy zostanie objawieniem, jak Leonardo di Caprio w „Całkowitym zaćmieniu”? Franz Kafka – chłopiec z pięknymi, smutnymi oczami Franz Kafka urodził się w 1883 roku w Pradze i spędził tam całe życie. Był niemieckojęzycznym Żydem, żyjącym w Austro-Węgrzech, a od 1918 roku w Czechosłowacji. Nie czuł się przynależny do żadnej tożsamości. Pod koniec życia uczył się hebrajskiego i chciał wyjechać do Palestyny, ale był już wtedy ciężko chory. Z wykształcenia był prawnikiem, pracował w firmie ubezpieczeniowej. Ma wizerunek drobnego chłopca o pięknych, smutnych oczach, niemal utopionego w za dużych garniturach. Uchodzi za człowieka ,który przez całe życie był nieszczęśliwy, nie znosił pracy, która zabierała mu czas na pisanie. Miał lęk wobec kobiet. I jeszcze do tego umarł przedwcześnie na nieuleczalną wówczas gruźlicę. Wbrew temu wizerunkowi nie był aż tak smutny. Jako młody człowiek uprawiał sport – pływał, jeździł na rowerze, uwielbiał piesze wędrówki. Był wegetarianinem – pewnie jednym z pierwszych w swoich czasach, w Pradze. Żył blisko natury. Dbał o zdrowie. Był towarzyski, wcześnie także, bo jako dwudziestolatek rozpoczął życie erotyczne. Jak wielu młodych mężczyzn chodził do domów publicznych albo do domów schadzek. Mówiło się, że ma nieślubnego syna, ale nigdy nie zostało to udowodnione. Miał kilka narzeczonych, jego ostatnią partnerką była Dory Diamant. Kochała go bezgranicznie i bezwarunkowo. Z nią gotów był się ożenić i spędzić resztę życia jako kelner w Jerozolimie. Do czego ostatecznie nie doszło. Franz Kafka uważany jest za jednego z najwybitniejszych pisarzy XX wieku, najbardziej znane jego dzieła to powieści „Proces” i „Zamek” i opowiadania „Przemiana”. Mówi się o tzw. sytuacji kafkowskiej tj. konflikcie samotnej jednostki z nadrzędnym wobec niej, niezrozumiałym systemem. Kafka opisuje sytuacje alienacji, degradacji, odhumanizowania człowieka. Czytaj też: Jako pierwsza Polka dostała Oscara. Mało kto wie, że jest bratanicą znanej skandalistki PRL. Odniosła gigantyczny sukces i jest dumą Polski Agnieszka Holland: Franz Kafka mój młodszy brat Agnieszka Holland prozą pisarza fascynowała się od lat. Zaczęła go czytać, jako 14-latka. „W jakiś sposób czułam, że jestem z nim związana, że jest jak mój brat, brat, którym muszę się opiekować… że jest wyjątkowy, ale kruchy. A potem pojechałam do Pragi, żeby studiować (w Szkole Filmowej), a jednym z powodów było to, że miałam wrażenie, jakbym żyła w tym samym świecie, co on”. Minęły lata nim reżyserka uznała, że to właśnie teraz przyszedł dla niej odpowiedni moment, aby zrobić film o Kafce. Jak powiedziała w Karlovych Varach w wywiadzie dla amerykańskiego pisma „Variety” ten film powinien mieć tytuł Szukając Kafki. I dodała „Nie podoba mi się stereotyp Kafki jako mrocznego, nastrojowego i przygnębionego. Uważam, że ma on wiele wspólnego ze współczesną młodzieżą, z jej lękiem przed komunikacją twarzą w twarz, a jednocześnie lękiem i pociągiem do płci przeciwnej… wieloma rzeczami, które psychologicznie i socjologicznie są dziś bardzo istotne. Dlatego staraliśmy się uczynić go przystępnym dla współczesnej publiczności”. Czytaj także: Ta ekranizacja powieści Sparksa jest hitem na Netflixie! Przypomina czym jest prawdziwa miłość Agnieszka Holland o aktorze grającym tytułową role: czekał na mnie Film koncentruje się na relacji Franza Kafki z jego despotycznym ojcem i na miłosnych związkach pisarza z Felicją Bauer i Mileną Jesenską. To dwie spośród ważnych dla niego kobiet. Pierwsza była jego narzeczoną, z którą zerwał. Kafka bał się wchodzenia w trwałe związki, że nie podoła roli męża i ojca. I że stanie to na przeszkodzie jego twórczości. Druga wieloletnią przyjaciółką. Film opowiada także o długoletniej przyjaźni Kafki z Maxem Brodem, przyjacielem, biografem i popularyzatorem jego twórczości. W roli tytułowej debiutuje 28-letni niemiecki aktor Idan Weiss, który według reżyserki jest „cudem castingowym” – naturalnie przypomina Kafkę i rezonuje z jego wrażliwością. Jak powiedziała Agnieszka Holland Idan po prostu był Kafką. W Niemczech nakręcono dwa filmy o Kafce, w ubiegłym roku przypadała 100. rocznica jego śmierci. Ale jak powiedziała Agnieszka Holland: "Idan Weiss czekał na mnie". Film miał premierę na zakończonym niedawno 50. Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych w Gdyni. Agnieszka Holland ma już kolejne plany – jej następny film będzie poświęcony także pisarzowi Jerzemu Kosińskiemu. Czytaj też: Gwiazdorskie życiorysy na ekranie. Wybraliśmy 7 najlepszych filmów biograficznych, które musisz zobaczyć!
Nie rozpoznacie słynnego czarodzieja. Kiedyś latał na miotle, dzisiaj pcha dziecięcy wózek
Daniele Radcliffe - dawny Harry Potter, dzisiaj jest zakochanym w swoim synku tatusiem
Daniel Radcliffe, znany z roli Harry’ego Pottera, przeszedł niezwykłą przemianę. Dziś skupia się na rodzinie, partnerce Erin Darke i ich synku, który stał się centrum jego świata. Nowe życie Daniela Radcliffe’a: od czarodzieja do ojca Daniel Radcliffe, urodzony 23 lipca 1989 roku w Londynie, zyskał światową sławę jako Harry Potter. Po zakończeniu serii filmów o młodym czarodzieju Radcliffe skupił się na różnorodnych projektach aktorskich, unikając zaszufladkowania. Jednak to nie kariera, a życie prywatne stało się jego priorytetem. W 2012 roku, na planie filmu „Kill Your Darlings” - "Na śmierć i życie" Radcliffe poznał amerykańską aktorkę Erin Darke. Starszą od niego o 6 lat i wyższą o 6 centymetrów. Szerszej publiczności dała się poznać dzięki roli Cindy Reston w popularnym serialu “Good Girls Revolt”, gdzie wcieliła się w młodą, ambitną reporterkę walczącą o swoje miejsce w świecie męskiej redakcji lat 60. Erin pojawiła się również w filmie “Still Alice” u boku Julianne Moore, gdzie zagrała opiekunkę wspierającą główną bohaterkę w walce z chorobą Alzheimera. Jej filmografia obejmuje także role w takich produkcjach jak “Dietland”, „Na cały głos”, oraz “Moonshine”, “Molli and Max in the Future” oraz „Na śmierć i życie”. To właśnie na planie tego ostatniego filmu poznała swojego obecnego partnera, Daniela Radcliffe'a. Ich relacja szybko przerodziła się w głębokie uczucie. Choć para nie zawarła formalnego małżeństwa, ich związek jest stabilny i pełen wzajemnego wsparcia. Mieszkają razem w Nowym Jorku i wspólnie wychowują syna, urodzonego w kwietniu 2023 roku. ZOBACZ TEŻ: 30 lat miłości, jeden moment prawdy. Co wydarzyło się za kulisami życia Walewskiej? Daniel Radcliffe: "Ojcostwo to najlepsza rzecz, jaka mi się przydarzyła” Narodziny syna były dla Radcliffe’a przełomowym momentem. Aktor nie kryje radości z bycia ojcem, nazywając to doświadczenie „najlepszą rzeczą, jaka mu się przydarzyła”. Podkreśla, że nie wstydzi się płakać ze wzruszenia obserwując synka. W wywiadach podkreśla, że jego syn jest „bardzo uroczy” i że obecnie przechodzi przez fazę „mniej krzyków, więcej uśmiechów i chichotów”. Oboje z Erin tak bardzo chronią prywatność, że do tej pory nie ujawnili imienia dwulatka. Długo czekali na dziecko. Gdy się urodziło, byli już ze sobą blisko 10 lat. „To wspaniałe. To szalone i intensywne, ale on jest cudowny, a Erin jest niesamowita – to prawdziwy zaszczyt móc spędzić z nim ten czas” – powiedział Radcliffe magazynowi People. „Zawsze miałem zamiar wziąć sobie trochę wolnego, na co nie każdy może sobie pozwolić. A ja mogę po prostu być tu z nim przez większość czasu, dla mnie to jest cud!". Zmiana priorytetów: kariera na drugim planie Gdybyście spotkali go na ulicy, nie przyszłoby wam do głowy, że to największa gwiazda serii filmowych przebojów o Harrym Potterze. Radcliffe najchętniej pokazuje się w rozciągniętych t-shirtach, szerokich spodniach, czapce. Widać, że bywa zmęczony. Często to on trzyma synka na rękach. Ostatnio można było zobaczyć aktora z rodziną na spacerze w Nowym Jorku. Aktor nie jest może dzisiaj tak bardzo popularny, ale wciąż towarzyszy mu sława czarodzieja Harry'ego Pottera. Radcliffe próbuje jakoś przełamać swój ikoniczny wizerunek, ale na razie nie zagrał jeszcze roli, która mogłaby konkurować z Potterem. Jest lubianą postacią, nie kryje swoich poglądów, oficjalnie wspiera społeczność LGBT. Jest jednym z najbogatszych brytyjskich aktorów — jego majątek wynosi ponad 110 milinów funtów. Zawdzięcza to głównie Harry'emu Potterowi, ale nie tylko — ma smykałkę do biznesu, inwestuje w nieruchomości. A przy tym nie jest rozrzutny, nie żyje w luksusach. Mówi, że stawia dzisiaj karierę na dalszym planie. Marzy jednak, by jego mały synek wychowywał się na planach filmowych, uważa, że jest to bardzo atrakcyjne dla dziecka i że rozwija wyobraźnię. On sam miał takie dzieciństwo, bo rodzice związani byli z branżą filmową. Podczas ceremonii wręczenia nagród Tony w czerwcu 2024 roku, Radcliffe zdobył swoją pierwszą statuetkę za rolę w musicalu „Merrily We Roll Along”. W emocjonalnym przemówieniu podziękował Erin i ich synowi, mówiąc: „Erin, ty i nasz syn jesteście najlepszym, co mi się przydarzyło. Kocham was bardzo”. Obecnie aktor prowadzi spokojne życie rodzinne, unikając medialnego zgiełku. Często widywany jest na spacerach z partnerką i synkiem, prezentując się jako zarośnięty, zrelaksowany ojciec, daleki od wizerunku młodego czarodzieja. Daniel Radcliffe przeszedł niezwykłą przemianę – od dziecięcej gwiazdy do dojrzałego, oddanego ojca. Jego historia pokazuje, że prawdziwa magia tkwi chyba w codziennych chwilach spędzanych z najbliższymi. SPRAWDŹ TEŻ: Gene Hackman zostawił po sobie aż 80 mln dolarów. Ale to nie dzieci odziedziczą fortunę
To miała być rola życia, a skończyło się załamaniem. Po latach wyszło na jaw, jak Żuławski traktował gwiazdę "Opętania"
Isabelle Adjani i Andrzej Żuławski – ta relacja zostawiła jej blizny na całe życie
Andrzej Żuławski pracował z wieloma wybitnymi aktorkami. Jedną z nich była wielka francuska gwiazda Isabelle Adjani uchodząca za piękność wszech czasów. Kiedy ją poznał Adjani zrobiła już międzynarodową karierę, ale mieszkała w małym mieszkanku na paryskim poddaszu z mężem i małym synkiem. Miała przerwę w karierze, nikt jej nie chciał ze względu na trudny charakter. Rola u Żuławskiego w filmie „Opętanie” – „Possession” przywróciła ją do aktorskiej pierwszej ligi. Ale aktorka o mało nie przypłaciła jej utratą życia. Andrzej Żuławski — znajomość z Isabelle Poznali się w 1981 roku, Adjani była już wtedy wielką gwiazdą. Jako 17-latka zaczęła grać na scenie paryskiego narodowego teatru La Comedie Francaise. Wystąpiła w słynnym filmie „Miłość Adeli H”, za tę rolę otrzymała nominacje do Oscara. Zagrała w genialnym „Lokatorze” Polańskiego, byłą miłością wampira w „Nosferatu” z Klausem Kinskim. Jest jedyną francuską gwiazdą, która zdobyła pięć Cezarów dla najlepszej aktorki. "Opętanie" to psychologiczny horror o rozpadzie małżeństwa, w atmosferze zdrady, nieufności, kłótni, emocjonalnego rozchwiania, szaleństwa. Parę grają Isabelle Adjani i gwiazdor późniejszego "Jurrasic Park", Sam Neill. Andrzej Żuławski tworzył scenariusz filmu w czasie osobistego kryzysu po rozwodzie z Małgorzatą Braunek. Ktoś napisał, że film jest taki, jakby reżyser przelał na niego całą złość po własnym nieudanym małżeństwie. Scenariusz, inspirowany jego doświadczeniami, opowiada o małżeńskim rozpadzie i emocjonalnym chaosie. Isabelle Adjani, będąca już uznaną aktorką, początkowo odrzuciła rolę, obawiając się intensywności postaci. Żuławski nie chciał, żeby grała, ale naprawdę wchodziła w emocjonalne stany postaci, którą grała — Anny. Dzięki namowom operatora Bruno Nuyttena, jej ówczesnego partnera, zgodziła się na udział w projekcie. Burzliwy związek odcisnął piętno na jej życiu Praca nad "Opętaniem" była dla Adjani niezwykle wymagająca. Jej relacja zawodowa z Żuławskim szybko przerodziła się w burzliwy związek, który odcisnął piętno na ich życiu osobistym i zawodowym. Żuławski, dążąc do autentyczności, wymagał od aktorów pełnego zaangażowania emocjonalnego. Adjani, wcielając się w postać Anny, przeżywała na planie skrajne emocje, co doprowadziło ją do załamania nerwowego. Po latach przyznała, że rola ta była dla niej traumatyczna i potrzebowała czasu, by się z niej otrząsnąć. Sam Żuławski wspominał spotkanie z Isabelle Adjani tak: "Mieszkała na strychu kamienicy w Paryżu ze swoim małym synkiem i mężem. Mieszkanko jej pożyczył, tak zwane służbowe, w jakich gosposie domowe mieszkały we Francji pod dachami, aktor Donald Sutherland. I ona tkwiła w tym mieszkaniu, nikt jej nie chciał. Zagrała za związkowe minimum w filmie "Opętanie", za grosze, i była bardzo szczęśliwa, że ją chcą, przez co była zdyscyplinowana i chciała dobrze wypaść — tłumaczył reżyser. "Opętanie" uchodzi dziś za jeden z największych filmowych skandali lat 80. A zarazem za film niezwykły i kultowy. Scena zbliżenia między kobietą a potworem mieszkającym w pustym domu małżonków do dziś uważana jest za jedną z najbardziej szokujących w historii kina. A to zagrała Adjani. ZOBACZ TEŻ: Wielka ikona PRLu miała żal do wybitnej prawniczki. O ich konflikcie huczała cała Polska. Poznaj jego kulisy Isabelle Adjani uwielbiała Żuławskiego i nie mogła go znieść Relacja Andrzeja Żuławskiego i Isabelle Adjani nie ograniczała się tylko do pracy zawodowej. Ich związek był pełen namiętności, ale także konfliktów. Adjani, mimo trudności, była zafascynowana reżyserem i jego wizją artystyczną. Jednak intensywność ich relacji prowadziła do emocjonalnego wyczerpania aktorki. Adjani rzeczywiście godziła się na wszystko, czego chciał od niej polski reżyser. Sam Neill w rozmowie z "The Independent" opowiadał, że Żuławski kazał mu naprawdę spoliczkować Adjani podczas jednej ze scen. Neill mocno oponował. "Adjani podeszła do mnie. Powiedziała: Sam, musisz to zrobić. Musisz. Więc musiałem to zrobić. To była najbardziej przygnębiająca rzecz, jaką kiedykolwiek zrobiłem na planie filmowym", wspominał aktor. Adjani myślała, że to koniec jej kariery W jednym z wywiadów aktorka przyznała, że praca z Żuławskim była dla niej tak obciążająca, że przez długi czas nie mogła wrócić do równowagi psychicznej. Żuławski podczas komentarza do wydania DVD "Opętania" wyjawił, że aktorka próbowała nawet odebrać sobie życie. Ona sama myślała, że ten film zakończy jej karierę. Tak powiedziała Andrzejowi Żuławskiemu: „To koniec mojej kariery. Nie masz prawa tak głęboko zaglądać w ludzką duszę”. Mówiła, że Żuławski znęcał się nad nią i manipulował nią. A jednak go doceniała. Zresztą jej rola przeszła do historii, jak i sam film. I nie był to żaden koniec kariery, zagrała potem choćby w "Królowej Margot", chyba najbardziej znanym filmie z jej udziałem. Ale na tym planie musiało się dziać coś niesamowitego, bo nawet twardziel Sam Neill ujawnił, że praca nad tym filmem była dla niego wyjątkowo trudna. "Kręciliśmy w Berlinie Zachodnim" u szczytu zimnej wojny. To był porąbany, ku*****o surrealistyczny czas. Żądał od nas o wiele więcej, niż mogliśmy dać. Prosił o więcej, niż powinien prosić reżyser". Isabelle Adjani, chociaż dzisiaj uchodzi za wielką legendę i divę francuskiego kina nigdy nie miała szczęścia w miłości. Na jej życiu i karierze chyba najbardziej zaważył nieudany związek z brytyjskim aktorem Danielem Day- Lewisem, który ją porzucił i nie chciał uznać ich syna za swoje dziecko. Rozstali się w gniewie, ona powiedziała, że wielkie namiętności nie przeradzają się na ogół w wielkie przyjaźnie. Potem związała się z muzykiem Jeanem Michelem Jarrem, rozstali się w 2004 roku po dwóch latach związku. W 2017 roku wyznała, że jest samotniczką, a szczęście przychodzi do niej z wnętrza. Od końca lat 80. była podejrzewana o to, że jest chora na AIDS i wiele lat zajęło jej zdementowanie tej plotki. Chociaż mówiła, że takie urojone diagnozy są bardziej filmowe niż niejeden jej film. SPRAWDŹ TEŻ: Była wielką gwiazdą lat 80. i ikoną Hollywood. Dzisiaj ma 71 lat i jest nie do poznania
Był najważniejszym mężczyzną jej życia. Profesor Ewa Łętowska o miłości, która nigdy się nie kończy
To opowieść o miłości, która przetrwała wszystko – od studenckich lat bez grosza, przez wspólne sukcesy naukowe, aż po samotność po nagłej stracie. Profesor Ewa Łętowska i jej mąż Janusz Łętowski stworzyli niezwykły związek, oparty na partnerstwie, wspólnych pasjach i bezgranicznym zaufaniu.
To była miłość, która nie potrzebowała wielkich gestów, ale trwała przez dekady. Profesor Ewa Łętowska, wybitna prawniczka, nie mówiła nigdy o odejściu męża jedynie w kategoriach straty. Mówiła o życiu bez drugiej osoby – tej, z którą przez lata dzieliła każdy dzień, każde zdanie, każdy wyjazd. Ewa Łętowska męża poznała jeszcze na studiach, był miłością jej życia Ewa Łętowska jest wybitnym profesorem prawa, kobietą-instytucją. W latach 80. była pierwszym w Polsce Rzecznikiem Praw Obywatelskich. Jest autorytetem prawniczym, ale niewielu z nas kojarzy się z gorącymi uczuciami, miłością , rodziną. Tymczasem jej historia jest niezwykła. Z mężem Januszem Łętowskim poznali się na studiach prawniczych. Podobnie, jak ona został profesorem prawa. Ich pierwsze spotkanie? Siedzieli razem na wykładzie i on rozlał atrament na jej notatki. Ewa, wtedy Ołtarzewska wiedziała, że wyjdzie za mąż za kolegę z roku. Jej rodzina odnosiła się do tego bez entuzjazmu, obawiając się, że mąż może przeszkadzać w karierze naukowej młodej studentki. Ale ona wiedziała doskonale, że jest odwrotnie, że wraz z gronem kilkorga jeszcze kolegów stanowią „pakiet” wzajemnie się utwierdzający w ambicjach i aspiracjach intelektualnych. Kontynuacji tego klimatu oczekiwała w małżeństwie. Z Januszem Łętowskim pobrali się na początku lat 60. rok po zakończeniu studiów. Czytaj też: Wielka ikona PRLu miała żal do wybitnej prawniczki. O ich konflikcie huczała cała Polska. Poznaj jego kulisy Ewa i Janusz Łętowscy: Zaczynali od zera, żyli biednie Jako młodzi ludzie zaczynali wszystko wspólnie, żyli biednie, brakowało im pieniędzy. Długo nie mieli własnego mieszkania. W latach 60. nie można było nawet wziąć kredytu na mieszkanie, nie było takich kredytów. Jak wspominała profesor Ewa Łętowska pierwszego skromnego M3 na warszawskim osiedlu „Za Żelazną Bramą” doczekali się w 1969 roku, „miałam prawie 30 lat, byłam już po doktoracie. Wciąż tam mieszkałam, obejmując funkcję Rzecznika Praw Obywatelskich w 1987 roku. Wiele osób myślało, że to żart, bo wiedzieli, że tam są naprawdę marne mieszkania. Nauka życia. To były również czasy ubogie w możliwości. Nie kusił wielki świat, nie było szans na studiowanie za granicą", mówiła w rozmowie dla "Vivy". Janusz Łętowski był od żony o rok starszy, urodził się w 1939 roku w Warszawie. Jego ojciec był oficerem AK, walczył w Powstaniu warszawskim. Po wojnie siedział kilka lat w więzieniu, a gdy go wypuścili, szybko zmarł. Janusza Łętowskiego wychowywała matka. Jak mówiła profesor Ewa Łętowska „Teściowa była mądrą kobietą, wychowała syna tak, że absolutnie nie miał żadnych maczystowskich ciągot”. Stworzyli partnerski związek, znany w środowisku równo ciągnący tandem prywatny i zawodowy. "Byliśmy dosyć popularną parą, więc ulubioną zabawą kolegów było zastanawianie się, kto kogo ciągnie do góry, kto komu coś napisał. Co było o tyle prawdziwe, że faktycznie, jak pracowaliśmy w tandemie, bywało tak, że jakąś rzecz, w której byłam lepsza, ja mu napisałam. I vice versa. Bardzo uczciwie zbudowaliśmy partnerski związek", opowiadała profesor Łętowska w "Vivie". To mąż namówił ją, by przyjęła funkcję Rzecznika Praw Obywatelskich. Powiedział: spróbuj, a ja zdejmę ci z głowy dom. I tak zrobił. „Nie wiedziałam, ile kosztuje bułka, to był zresztą okres reformy Balcerowicza, ceny szalały, a ja nie miałam o niczym pojęcia. Jak skończyłam kadencję, usłyszałam: „A teraz czas zejść z obłoków” (śmiech), mówiła profesor Łętowska w jednej z rozmów. Nie tylko pisali wspólnie artykuły prawnicze. Mieli też wspólne zainteresowania – ich pasją była opera. Muzyka klasyczna związała ich równie silnie, jak prawo, pisali teksty, robili audycje, programy. Byli znani jako Łętowscy - para prawników, humanistów, znawców muzyki. Czytaj także: Kultowa gwiazda PRL-u i miłość, o której plotkował cały kraj. Tak to się naprawdę skończyło Prof. Ewa Łętowska o małżeńskich relacjach: Kłócić się? To strata czasu. Upierać się? Bez sensu Jak wspominała ich relacje? W przejmującym wywiadzie z Teresą Torańską mówiła: „Kłócić się? To strata czasu. Upierać się? Bez sensu. Upierać to się mogę w pracy, ale w domu nie ma o co. Co będzie na obiad? Przecież to nieważne. Mnie zresztą nie zależało, czyje będzie na wierzchu. (…) My podobnie myśleliśmy. Tak, zdecydowanie podobnie. To efekt strasznie długiego czasu, jaki spędziło się razem, i rozmów. Myśmy dużo ze sobą gadali. Całymi dniami, całe życie”. Jak wspominała w morzu nieszczęść, które ich otaczało byli dziećmi szczęścia. Magdalena Bajer pisała, że pod wpływem męża, który był pragmatykiem profesor Ewa Łętowska stała się, jak sama mówiła: „stałocieplna, poniżej temperatury wrzenia”. Ich najdłuższe rozstanie? Trwało 3 miesiące na 40 lat związku. Profesor Ewa Łętowska wyjechała do Berlina, uważała że traci czas zawodowo. A, że była tam bez męża nic ją nie cieszyło. „Nie dobrze ten Berlin wspominam, bo byłam sama”, wspominała. Ich życie prywatne i zawodowe przeplatało się. Gdy Janusz Łętowski odszedł nagle, na serce, pozostawił po sobie pustkę, której nie da się wypełnić słowami. Czytaj także: Villas nie chciała jej znać, Dowbor miała do niej żal. Liczne konflikty i kosmiczne długi zrujnowały Irenę Dziedzic Pejzaż bez niego Profesor Łętowski odszedł przedwcześnie w wieku 59 lat. Zdiagnozowano u niego chorobę Parkinsona. Oboje wiedzieli, co to oznacza. Ale zanim choroba zdążyła się rozwinąć, dało o sobie znać serce. Profesor Ewa Łętowska musiała nauczyć się żyć na nowo, sama. W książce „Są” z 2007 roku Ewa Łętowska opowiadała Teresie Torańskiej, że o swoim mężu – Januszu - po jego śmierci myśli nieustannie. Że już nie poprowadzi audycji o operze, bo zawsze robili to razem. Że w żałobie sięgnęła po antydepresanty. Że na powrót Łętowskiego wciąż czekają ich psy - Klucher i Hawaj. Że długo nie mogła słuchać płyt, które wspólnie kolekcjonowali 40 lat. Że wszystko straciło sens, bo zabrakło celu. Że nie samotność jest najgorsza, tylko poczucie beznadziei. Jak mówiła w pierwszych miesiącach była tylko ściana albo sufit, zależnie od tego gdzie patrzyła. Długo zajęło jej znalezienie rytmu życia, który nie będzie tylko przeżywaniem pustki. Przez czterdzieści lat zbierali płyty –katalogowanie tego zbioru stało się dla niej czymś więcej niż archiwizacją. To forma kontaktu, echo rozmów, których już nie ma. „Popatrz, Łętowski, jakie to fajne” – mówiła do siebie. Małżeństwo jako teatr – scena, na której gra się razem Dla Ewy Łętowskiej małżeństwo to nie mit ani instytucja. To teatr – ale nie dramatyczny, tylko pełen życzliwości, autoironii, dialogu. „Byliśmy dla siebie i aktorami, i publicznością” – mówi. On był bardzo towarzyski, lubił błyszczeć, opowiadał anegdoty, ona go w tym wspierała, bo ceniła jego towarzyskość, choć sama nie znosiła wieczornych imprez i koktajli. Ich wspólne życie nie było jednak bajką – to była codzienna, solidna praca nad relacją. „Zawsze uważałam, że tyle mam od życia, ile włożę”. Kiedyś wyjeżdżali nawet na konferencje razem, byle być obok. Ich największym wspólnym odkryciem był święty Nektariusz, odnaleziony przypadkiem w Grecji, w Koryncie na ikonie w cerkwi. Teraz jego ikona wisi nad jej łóżkiem. "A tłumy na via Appia są zawsze młode", cytowała Bernarda Shaw. I mówiła: Świat trwa. Pomimo. "Bardzo się pilnuję, by na plecy innych nie ładować swoich problemów. Bo ludzie są kochani, okazali mi wiele sympatii, mają dużo cierpliwości. Ale nie lubią nieszczęść. Mają prawo ich nie lubić. I są zajęci. Trzeba ich brak czasu uszanować. Nikt nie ma prawa oczekiwać od świata, że świat będzie się nim zajmował. Świat ma swoje sprawy", tłumaczyła w rozmowie dla "Wysokich Obcasów" Praca dawała jej odskocznie, pozwalała „odfajkować dzień, tydzień, miesiąc”. Ale też tworzyła poczucie celu. „Najgorsze to brak horyzontu”. Teraz sama sobie stawia zadania, sama się mobilizuje. Profesor Ewa Łętowska ma 85 lat. Nadal jest cenioną i znaną prawniczką, komentatorką naszej rzeczywistości. Czytaj także: Niewinne spojrzenia na korytarzach TVP przerodziły się w burzliwy romans. A potem przyszła zemsta
Uczynił ten przebój nieśmiertelnym. Tytułowa Jolka tego hymnu lat 80. istniała naprawdę
To jeden z najbardziej poruszających utworów polskiej muzyki lat 80. – nostalgiczny, pełen emocji i bardzo osobisty. Choć zna go niemal każdy, mało kto zna prawdziwą historię stojącą za słowami „Jolka, Jolka pamiętasz…”. Jak powstał ten kultowy hit Budki Suflera i co naprawdę zainspirowało jego autora?
Ostatnia publikacja na FB: 10.01.2026r. W środę 18 września 2024 roku media obiegła smutna informacja o śmierci Felicjana Andrzejczaka. Miał 76 lat. Od dłuższego czasu miał zmagać się z chorobą, zaś bezpośrednią przyczyną jego zgonu był wylew. W odejście legendarnego wokalisty Budki Suflera wprost trudno uwierzyć: wydawał się człowiekiem wręcz niepokonanym. Zawsze uśmiechnięty, pogodny, wspierający. Scena była jego żywiołem. Ale już więcej na niej nie zaśpiewa... Przypominamy historię największego przeboju kultowej formacji z Lublina, którą głos Felicjana Andrzejczaka uczynił nieśmiertelną. Kim była słynna Jolka? Hymn lat 80., wyjątkowy tekst Marka Dutkiewicza Zacznijmy od początku. To były lata 80. Czasy, kiedy „Budka suflera” szukała drugiego wokalisty, obok Krzysztofa Cugowskiego; kiedy grał w niej jeszcze na gitarze Jan Borysewicz, a teksty pisał znakomity Andrzej Mogielnicki. Ale tym razem Romuald Lipko postanowił zamówić tekst do swojej kompozycji u Marka Dutkiewicza. „Jolka, Jolka pamiętasz…” jest cały czas tak popularną piosenką, że nawet nie warto przytaczać jej słów, więc tylko fragment: „Jolka, Jolka, pamiętasz lato ze snu, Gdy pisałaś: "tak mi źle, Urwij się choćby zaraz, coś ze mną zrób, Nie zostawiaj tu samej, o nie". Żebrząc wciąż o benzynę, gnałem przez noc, Silnik rzęził ostatkiem sił, Aby być znowu w Tobie, śmiać się i kląć, Wszystko było tak proste w te dni. Dziecko spało za ścianą, czujne jak ptak, Niechaj Bóg wyprostuje mu sny! Powiedziałaś, że nigdy, że nigdy aż tak słodkie były, jak krew Twoje łzy Emigrowałem z objęć Twych nad ranem, Dzień mnie wyganiał, nocą znów wracałem, Dane nam było, słońca zaćmienie, Następne będzie, może za sto lat. Piosenka po raz pierwszy została wykonana w warszawskim klubie „Park” w 1982 roku. Potem zaczęła ją grać „Trójka". Szybko stała się przebojem. Miała świetny szlagwort: „Jolka, Jolka pamiętasz...". Od razu wprowadzał słuchaczy w bardzo osobistą historię będącą trochę wspomnieniem, a trochę rozrachunkiem z dawną miłością. Było w niej też sporo odniesień do ówczesnej rzeczywistości, choćby to żebranie o benzynę, której w latach 80. zawsze brakowało. Zobacz też: Nieplanowany hit PRL-u. Jak kawiarniana sprzeczka dała początek legendzie? Wielbiciele Osieckiej będą w szoku Prawdziwa Jolka, prawdziwy hit W dodatku, jak się okazało Marek Dutkiewicz opisał w piosence swoją historię. Naprawdę przez jakiś czas spotykał się z pewną Jolką R. którą poznał nad morzem w Karwi, latem 1982 roku. Przyjechała tam na wakacje z synem, jej mąż pracował wtedy na budowie w Anglii, by zarobić pieniądze. Marek Dutkiewicz spędzał wakacje w Dębkach. Para spotykała się pod osłoną nocy. Kiedy ich znajomość się skończyła, postanowił utrwalić ją i zapisać w notatkach. Cała historia opowiedziana w piosence jest więc prawdziwa. A stało się tak dzięki Jolce, która dała Dutkiewiczowi swoją zgodę na opisanie ich miłosnej przygody w piosence. Nie było to takie oczywiste, bo w utworze rozpoznał się szybko jej mąż. Gdy po kilku latach wrócił z Anglii, spotkali się z Dutkiewiczem. Mąż Jolki był wściekły, ale jednocześnie czuł się wyróżniony, że jest bohaterem takiego przeboju. Piosenka o romansie i o zdradzie nie przysłużyła się tej parze, małżeństwo się rozpadło. Jolka nadal mieszka w Warszawie, ale z Markiem Dutkiewiczem nie ma już kontaktu. Romuald Lipko zaniemówił Romuald Lipko wspominał w jednej z rozmów, że chciał zrobić z tej piosenki polskie „Sailing”, bo był pod wrażeniem przeboju Roda Stewarta. „W pewnym sensie to się udało” – mówił. Podobno, gdy po raz pierwszy usłyszał wykonanie „Jolki” i zawodzący, płaczliwy głos Felicjana Andrzejczaka, zaniemówił. Ale dał się przekonać do tego wykonania. I było to trafienie w dziesiątkę. Poza tym piosenka miała początkowo szybsze tempo. Do spowolnienia jej namówił grupę Marek Dutkiewicz, który chciał, by historia dobrze wybrzmiała. Ekipa Budki Suflera bała się, że piosenka będzie niemiłosiernie długa. Że zrobi się z tego antyprzebój. Zmienili zdanie dopiero wtedy, gdy zobaczyli, jakie wrażenie zrobił jej tekst na dziewczynie z recepcji hotelu „Polonez” w Poznaniu. Zatrzymali się tam podczas koncertów i postanowili zrobić test. Zobacz też: Kultowa czołówka „Klanu” i tajemnica wersu o oczach. Jacek Cygan w końcu ujawnił, o kogo chodzi! Ucieczka w erotykę Marek Dutkiewicz mówił po latach: „To taka bardziej romantyczna wersja „Luz-blues, w niebie same dziury”, czyli ucieczka z klimatu stanu wojennego w erotykę. Zapis wyłącznie autentycznych wydarzeń, nie ma żadnej fikcji. Udało się „powąchać czas”. To dlatego, że utwór jest pełen autentycznych detali, przetrwał tak długo. Ale kluczem był Andrzejczak z takim jego „dziadowskim” zaśpiewem” (cytuję za blogiem mójtopwszechczasów.blogspot.com). Zobacz też: Był hitem końca PRLu. Mało kto wie, że mógł w ogóle się nie ukazać. Oto nieznana historia Początkowo słuchacze nie rozpoznawali wykonawcy. Dopiero Piotr Kaczkowski, który grał piosenkę w „Trójce" powiedział, że to Budka Suflera. Próbowali ją śpiewać różni wokaliści, z Krzysztofem Cugowskim włącznie, ale sprawdzała się tylko w wykonaniu Felicjana Andrzejczaka. Na Polskim Woodstocku w 2014 roku odśpiewało ją słowo po słowie z wokalistą ponad 500 tysięcy młodych ludzi. Jerzy Owsiak był na początku zdziwiony, bo dla niego „Jolka..." to był „fajansowy numer”. „Kiedy usłyszałem ją po raz pierwszy, uznałem za żart, tekst wydawał mi się durny – o autobusie Arabów, o kobiecie, która się z nimi puściła, o paliwie, którego brakowało”. Powodzenie piosenki zrobiło wtedy na nim wrażenie. Okazało się, że obok „Autobiografii" Perfectu, to na pewno jeden spoza pokoleniowych klasyków muzyki pop lat 80. Wielka szkoda, że nie usłyszymy go już na żywo w wykonaniu nieodżałowanego, wspaniałego Felicjana Andrzejczaka...
Kultowy serial PRLu znów w telewizji! Prawdziwy Kloss i inne tajemnice „Stawki większej niż życie”
Czy pierwowzorem agenta Hansa Klossa był prawdziwy szpieg Kazimierz Leski?
Serial „Stawka większa niż życie” od lat fascynuje, obejrzało go ponad miliard widzów. Wystąpiło w nim 700 aktorów, wielu przeszło do legendy. Postać Hansa Klossa, agenta J-23, polskiego szpiega w niemieckim wywiadzie — Abwehrze stała się symbolem sprytu i odwagi. Wielu zastanawia się, czy taka postać mogła istnieć naprawdę. W kontekście tych rozważań często pojawiają się dwa nazwiska. Czy Kazimierz Leski to Hans Kloss? Kazimierz Leski, pseudonim „Bradl”, był polskim inżynierem, żołnierzem i szpiegiem, który podczas II wojny światowej wykazywał się niezwykłą odwagą i sprytem. Przebrany za – uwaga! - niemieckiego generała, podróżował po okupowanej Europie, przekazując cenne informacje aliantom. Jego działalność szpiegowska była tak skuteczna, że przez długi czas pozostawał nieuchwytny dla niemieckiego wywiadu. Po wojnie został aresztowany przez komunistyczne władze i spędził kilka lat w więzieniu. Zawodowo był specjalistą od budowy okrętów. Przed II wojną uczestniczył m.in. w projektowaniu okrętów podwodnych "ORP Sęp" i "ORP Orzeł", które budowano na zamówienie polskiej marynarki wojennej. Po wojnie, gdy wyszedł z więzienia także pracował m.in. w stoczniach. Zmarł w 2000 roku. Życie dopisało do jego bohaterskich, burzliwych losów tragiczny epizod. Jego syn Krzysztof Leski — znany dziennikarz został w 2019 roku brutalnie zamordowany przez współlokatora Łukasza B., któremu pozwolił u siebie pomieszkać. Postać Stanisława Kalickiego, który wciela się w agenta Abwehry Hansa Klossa, choć fikcyjna, wykazuje wiele podobieństw do Kazimierza Leskiego. Obaj działali jako podwójni agenci, posługiwali się fałszywymi tożsamościami i przemieszczali się po okupowanej Europie, wykonując niebezpieczne misje. Choć twórcy serialu nigdy oficjalnie nie potwierdzili, że Kazimierz Leski był pierwowzorem Klossa, wiele wskazuje na to, że także jego historia mogła wpłynąć na kształtowanie postaci agenta J-23. Ale też inny niezwykły człowiek mógł inspirować historię o słynnym agencie J-23. Zresztą kogo ciekawią kulisy i różne tropy "Stawki..." może sięgnąć po książkę Macieja Replewicza "Stawka większa niż kłamstwo", wyd. Fronda, Warszawa, 2015 rok. ZOBACZ TEŻ: Polacy śpiewają ją od lat, ale nie znają jej prawdziwej nazwy. Ten hit PRL-u ma drugie oblicze W czasie wojny bohater, potem trener, pierwszy dyrektor Stadionu Śląskiego Mikołaj Beljung udawał dwóch niemieckich oficerów, zdobywał dla AK dokumenty, pieniądze i broń. Nigdy nie wpadł. Był polskim szpiegiem w niemieckim mundurze, po wojnie trenerem i pierwszym dyrektorem Stadionu Śląskiego, właścicielem węgierskiej restauracji na Mariackiej w Katowicach. Według wspomnień wielu osób był jedną z ważnych postaci dla tworzenia wizerunku Hansa Klossa. Nazywano go zresztą śląskim kapitanem Klossem. Ojciec Mikołaja był z pochodzenia Francuzem, matka – siedmiogrodzką Niemką. On sam formalnie był siedmiogrodzkim Węgrem i posiadał obywatelstwo węgierskie. Naprawdę nazywał się Miklós Beljung. W konspiracji odgrywał role dwóch niemieckich osobistości: SS-Obersturmführera Karla Heimbacha i Petera Androna, wiedeńskiego przemysłowca. Zdobyte pieniądze trafiały do kasy AK, kupowano za nie między innymi broń. Zmarł w Katowicach w 1974 roku. Wzorem dla postaci Hansa Klossa mógł być także słynny agent Jej Królewskiej Mości James Bond, w PRL-u filmy z Bondem było co prawda zakazane, ale scenarzyści "Stawki..." znali je. Wśród inspiracji przy tworzeniu postaci wymieniany jest także radziecki agent w niemieckim mundurze Nikołaj Kuzniecow. Jednym z pierwowzorów miał być też komunista Artur Albert Ritter Jastrzębski, który pracował dla radzieckiego wywiadu. Jako szpieg przeniknął m.in. do niemieckiej policji i wojska. Przeprowadził wiele brawurowych akcji, ale był jednym z tych, którzy zwalczali Armię Krajową, przekazał archiwum AK w ręce Gestapo. Fenomen „Stawki większej niż życie” Serial „Stawka większa niż życie” zyskał ogromną popularność w Polsce i za granicą. Stanisław Mikulski, który grał Hansa Klosa stał się idolem, jednym z najpopularniejszych aktorów. Postać Hansa Klossa stała się ikoną popkultury. Ludzie tak go pokochali, a wraz z nim Stanisława Mikulskiego, że chcieli, by to ten aktora wcielił się w innego polskiego bohatera Andrzeja Kmicica w "Potopie". Twarz Stanisława Mikulskiego została wykorzystana także w komiksie Kapitan Kloss i w podobiźnie agenta w dawnym Muzeum Hansa Klossa, w Katowicach. Słynne dialogi i słynne piękności Stawki… Początkowo do roli Hansa Klossa brano pod uwagę Ignacego Gogolewskiego i Andrzeja Maya. Ale ostatecznie powierzono ją Stanisławowi Mikulskiemu, a zdecydował o tym reżyser „Stawki większej niż życie” Janusz Morgenstern. Aktor świetnie prezentował się w mundurze, był "nieograny". Innym aktorem, któremu serial przyniósł ogromną sławę był Emil Karewicz. Grał on gestapowca SS- Sturmbannführera Hermanna Brunnera. Powtarzano dialogi między nim i Klossem. Słynne: „Rączki, rączki, Kloss” - mówił Brunner, któremu zdawało się, że już, już nakrył szpiega. „Nie ze mną te numery Brunner”, odpowiadał Hans (w serialu słowa te brzmiały dosłownie: „Takie sztuczki nie ze mną”). Poza tym każdy wie, że „Najlepsze kasztany są na placu Pigalle” i że „Zuzanna lubi je tylko jesienią”. W „Stawce większej niż życie” debiutowało wielu aktorów, m.in. Jerzy Trela czy Marian Dziędziel. W epizodach wystąpili reżyser Krzysztof Kieślowski — był partyzantem z oddziału Bartka. Zagrał także operator Sławomir Idziak – był partyzantem w odcinku „Wielka wsypa”. U boku Klossa pokazały się najpiękniejsze aktorki: Irena Karel, Iga Cembrzyńska, Wanda Koczeska, Beata Tyszkiewicz, Aleksandra Zawieruszanka, Barbara Brylska. „Stawka większa niż życie” — zanim stała się serialem, była pokazywana jako teatr telewizji „Stawka większa niż życie” odniosła niebywały sukces. Serial ukazywał realia okupowanej Europy, działania wywiadu i złożoność wojennych losów. Dzięki charyzmatycznym postaciom i wciągającej fabule, a także świetnej reżyserii Janusza "Kuby" Morgensterna i Andrzeja Konica ( każdy z nich miał swoje odcinki) serial zyskał status kultowego i do dziś cieszy się popularnością wśród widzów. Nie można też zapomnieć o znakomitej muzyce Jerzego Matuszkiewicza, scenarzystami byli Andrzej Szypulski i Zbigniew Safjan. "Stawka..." zadebiutowała jesienią 1968 roku. Serial, który powstał w PRL-u miał swoje ograniczenia. Hans Kloss to agent związany z komunistycznym podziemiem. Jeśli inspiracją dla jego losów był Kazimierz Leski to w zawoalowany sposób, bo oficjalnie Kloss nie mógł mieć nic wspólnego z AK. Nie pada słowa o Powstaniu warszawskim, Amerykanie są oczywiście okropni, zgodnie z wymogami ówczesnej propagandy. Serial miał mieć wydźwięk antyniemiecki i antyamerykański i tak się stało. Mało kto też dzisiaj pamięta, że "Stawka większa niż życie" zanim stała się telewizyjnym serialem była pokazywana jako teatr telewizji grany na żywo, w 1965 roku. Teraz "Stawka większa niż życie" emitowana będzie od 12 czerwca w Kino Polska i w TVP2 - tu od poniedziałku do czwartku, o godzinie 21.05. Jak mówiono w serialu, agent J-23 znowu nadaje. SPRAWDŹ TAKŻE: Zmienili zakończenie, bo było za prawdziwe. Ten film z PRL-u ukryto na lata
Wielka ikona PRLu miała żal do wybitnej prawniczki. O ich konflikcie huczała cała Polska. Poznaj jego kulisy
Wybitne jednostki. Silne kobiety. I... konflikt, o którym huczało na Woronicza. Irena Dziedzic formułowała pod adresem profesor Ewy Łętowskiej poważne oskarżenia. Poznaj kulisy tej relacji, która zaskoczyła wszystkich. O tym, jak było naprawdę, pamięta niewielu.
Irena Dziedzic przez dekady uchodziła za niedościgniony wzór profesjonalizmu w polskiej telewizji. Jej programy, takie jak „Tele-Echo”, gromadziły przed odbiornikami miliony widzów. W latach 90., w nowej rzeczywistości politycznej i medialnej, zdecydowała się na współpracę z prof. Ewą Łętowską – pierwszym w Polsce Rzecznikiem Praw Obywatelskich. Projekt, który miał łączyć dziennikarskie doświadczenie Ireny Dziedzic i autorytet prawniczy Ewy Łętowskiej, szybko przerodził się jednak w medialny rozłam. Zdaniem Ireny Dziedzic, ta relacja zawodowa zakończyła się bolesnym odejściem... jej samej. Irena Dziedzic i Ewa Łętowska - historia znajomości Irena Dziedzic nazywana jest Żelazną Damą polskiej telewizji. Krążą o niej do tej pory legendy. Była bardzo profesjonalna, prowadziła pierwszy polski talk show „Tele-Echo”, ale miała trudny charakter. Każdy, kto stanął jej na drodze, musiał zniknąć z telewizji. Jeśli kogoś nie lubiła, niszczyła go. Tak było między innymi z Katarzyną Dowbor, która – gdyby nie trafiła pod skrzydła innej legendy telewizji – Edyty Wojtczak – nie miałaby szans na Woronicza. Młoda, piękna kobieta budziła zazdrość Ireny Dziedzic, jej rosnąca popularność – wywoływała niechęć. Z Ewą Łętowską spotkały się w 1988 roku. Władze TVP zaproponowały wtedy Irenie Dziedzic – uznanej dziennikarce - prowadzenie rozmów z prawniczką. Wydawało się, że obie kobiety stworzą silny duet. Ich wspólna audycja miała ambitny cel – edukować widzów z zakresu prawa obywatelskiego w przystępny sposób. Dla Dziedzic była to próba redefinicji swojej roli w nowej epoce medialnej. Czytaj także: Kultowa gwiazda PRL-u i miłość, o której plotkował cały kraj. Tak to się naprawdę skończyło „Rozmowy z prof. Ewą Łętowską” – ambitny projekt czy pole minowe? Program miał być nowoczesny, oparty na partnerskim dialogu, jednak Irena Dziedzic, przyzwyczajona do pełnej kontroli nad produkcją i treścią, szybko zaczęła odczuwać napięcia. Z jej późniejszych relacji wynikało, że prof. Ewa Łętowska – choć bezpośrednio nie zaatakowała prowadzącej – miała stwarzać atmosferę nieufności. Wbrew pozorom chyba nie były dobrze dobrane. Dla Ireny Dziedzic zagadnienia prawnicze, na przykład tajniki reprywatyzacji, na pewno nie były łatwe. Musiała się do każdego odcinka bardzo przygotowywać, prosić o pomoc innych prawników. Z kolei Ewa Łętowska była nieobyta przed kamerą, co zresztą w nowych czasach mogło być jej atutem. Irena Dziedzic zwracała jednak uwagę na każdy szczegół: tembr głosu, układ ciała, ubranie, że powinno być stonowane. Pilnowała długości wypowiedzi, zżymała się, nie bez racji, że prawnicy mówią 15 minut, zamiast 15 sekund. Wypominała prof. Ewie Łętowskiej, że nie tyle mówiła, co krzyczała, kładła się na stole, wyrzucała ramiona poza kadr. „Musiałam ją nauczyć, że przy siedzeniu plecy z podudziem powinny tworzyć kąt prosty. Mnie tego uczono, od kiedy zaczynałam siadać”, wspominała. „Pani profesor z trudem, bo z trudem, ale przyznaję że jednak czegoś ją nauczyłam”, pisała w swojej książce „Teraz Ja. 99 pytań do mistrzyni telewizyjnego wywiadu”. Ewa Łętowska przyznała po latach, że nauczyła się, by na wizyty w studiu telewizyjnym zawsze zakładać ciemne pończochy. Noga lepiej wygląda. Czytaj także: Villas nie chciała jej znać, Dowbor miała do niej żal. Liczne konflikty i kosmiczne długi zrujnowały Irenę Dziedzic Irena Dziedzic uważała, że przez Ewę Łętowską musiała odejść z telewizji Wytrzymały ze sobą nie tak krótko. Rozmawiały na wizji przez 3 lata – od 1988 roku do 19991. Któregoś dnia Irenie Dziedzic podziękowano. Ona uważała, że stała za tym Ewa Łętowska, choć nigdy nie miała na to żadnego dowodu. Uważała, że profesor Łętowska wolała innego rozmówcę - Marka Markiewicza, który ją w końcu zastąpił. Dziedzic, niezwykle wrażliwa na ocenę swojego dorobku, odeszła wtedy definitywnie z telewizji. Do końca zachowała zadrę do Ewy Łętowskiej i …Lecha Wałęsy, którego także oskarżała o swoje rozstanie z telewizją – jako jedyny odmówił jej udziału w programie „Wywiady Ireny Dziedzic”. Pisała ironicznie, że kiedy odeszła z telewizji, jej rozmowy z Ewą Łętowską oddano rzeczywiście Markowi Markiewiczowi. „Nikt nie przeszkadzał jednej stronie krzyczeć, drugiej szeleścić, a obojgu robić to równocześnie. Nikt nie przeszkadzał im też leżeć na stole, równocześnie wyrzucać ramiona poza kadr. A za światło w studio powinni oboje podać sprawę do sądu. Za naruszenie dóbr osobistych”, kpiła dziennikarka. Czytaj także: Niewinne spojrzenia na korytarzach TVP przerodziły się w burzliwy romans. A potem przyszła zemsta Irena Dziedzic i Ewa Łętowska dwie kobiety, dwa życiorysy Dzieliło je 15 lat – Irena Dziedzic urodziła się w 1925 roku w Kołomyi. Ewa Łętowska, z domu Ołtarzewska, urodziła się w 1940 roku w Warszawie. Irena Dziedzic maturę zdawała eksternistycznie. Nie miała czasu na studia, dziennikarstwa uczyła się w biegu. Najpierw pisała do gazet. W latach 50. zaczęła robić karierę w radio, potem szybko sprawdziła się w telewizji. Była jedną z najbardziej rozpoznawalnych twarzy PRLu, ikoną TVP. Głośne były jej romanse, m.in. z aktorem Ignacym Gogolewskim i kolegą po fachu Janem Suzinem. Miała jednego męża, dziennikarza radiowego Janusza Bałabana. Rozwiodła się w latach 50. i nigdy potem nie wyszła za mąż. Wychowano ją tak, by była dobrą matką i żoną, ale nigdy tego nie zrealizowała, nie chciała takiego życia dla siebie. Irena Dziedzic pilnie strzegła swojej prywatności – także wieku, który traktowała niemal jak tajemnicę służbową. Gdy jeden z kolegów zapytał ją o metrykę, odpowiedziała, że ma trzydzieści lat. Zdziwiony przypomniał, że taką samą odpowiedź usłyszał kilka lat wcześniej. „Nie zmieniam zdania” – odparła bez cienia wahania. W latach 2000 toczyła bój o swoje dobre imię – sąd uznał ją za kłamcę lustracyjnego. Miała być współpracownikiem SB w latach 1958-1966. Zmarła samotnie w 2018 roku. Ewa Łętowska jest profesorem nauk prawnych, wielkim prawniczym autorytetem. Była pierwszym w Polsce Rzecznikiem Praw Obywatelskich, sędzią Sądu Najwyższego i Trybunału Konstytucyjnego. Jej pasją jest nie tylko prawo, ale także opera. Rozważania prawnicze zaczynała często od librett operowych. Miłością jej życia był mąż Janusz Łętowski, którego poznała jeszcze na studiach. Nie ma dzieci. Od lat jest wdową. Ma 85 lat, mieszka w Warszawie. Ewa Łętowska nigdy publicznie nie komentowała zarzutów Ireny Dziedzic, jej kariera biegła jednak innym torem. Trudno powiedzieć, by mogła mieć wpływ na losy dziennikarki. Decydowały o tym władze TVP i sama Irena Dziedzic - jeszcze wtedy instytucja, wielka gwiazda telewizji na Woronicza... Czytaj także: Próbowano zniszczyć jej karierę, wyrzucono ją z TVP. Irena Dziedzic przez lata walczyła o swoje dobre imię
Była „Bondem w spódnicy” i superszpiegiem wszech czasów. Córka znanego reżysera zagra polską bohaterkę
Legenda. Bohaterka. Superszpieg. Kobieta, której losy wciąż nie są powszechnie znane. A teraz powstanie o niej film. Krystyna Skarbek była nazywana „Bondem w spódnicy”. Na dużym ekranie wcieli się w nią Morgane Polański, córka legendarnego reżysera. Poznaj niezwykłą historię tej agentki wywiadu.
Morgane Polański, córka Romana Polańskiego i Emmanuelle Seigner, wcieli się w postać Krystyny Skarbek w „The Partisan”. Film opowiada historię jednej z najbardziej odważnych agentek II wojny światowej, znanej również jako Christine Granville. Krystyna Skarbek była pierwszą kobietą-agentką brytyjskiego wywiadu podczas II wojny światowej. Niezwykła odwaga i poświęcenie uczyniły z niej legendę. Morgane Polański: relacja z ojcem i droga do roli Krystyny Skarbek Morgane Polański urodziła się w 1993 roku, była długo oczekiwanym, upragnionym dzieckiem Romana Polańskiego i aktorki Emmanuelle Seigner. Gdy przyszła na świat, jej ojciec był dojrzałym człowiekiem, miał 60 lat. Od najmłodszych lat była związana z kinem, występując w filmach swojego ojca, takich jak „Pianista”, „Oliver Twist”, „Autor widmo”. Nie ukrywała, jak dużo dali jej rodzice, ale też mówiła, że nie mogłaby spojrzeć w lustro, gdyby tylko na nich opierała swoją karierę. Chciała iść własną drogą, także jako aktorka. Dlatego wyjechała z Paryża do Londynu, ukończyła tu prestiżową szkołę aktorską Central School of Speech and Drama. Znana jest między innymi z roli księżniczki Giseli w serialu „Wikingowie”. Reżyseruje filmy krótkometrażowe, założyła firmę producencką. Trzy lata temu odważnie pisała na swoim Instagramie o zmaganiach z uzależnieniem. Mówi, że ma to już za sobą. „Kiedy to piszę, odbiera mi mowę, to dla mnie bardzo emocjonalne. Dotychczas nie opisywałam tutaj tej podróży, ale wydaje mi się, że warto to zrobić dzisiaj. Aby podzielić się nadzieją, gdy ktoś może czuć się bezradny. Aby przypomnieć, że na końcu tunelu zawsze jest światełko (…) że możliwe jest życie w wolności, dzień po dniu”. Dziękowała wszystkim, którzy przez cały ten trudny czas okazywali jej wsparcie. Czytaj także: Prasa huczała od plotek. Co naprawdę łączyło Barbarę Kwiatkowską-Lass i Alaina Delona? Morgane Polański i jej związki z Polską 32-letnia dzisiaj Morgane nie mówi płynnie po polsku, ale odwiedzała rodzinny kraj swojego ojca i chętnie podkreśla swoje polskie korzenie. Przedstawiana jest zresztą jako aktorka francusko-polska, choć od lat mieszka w Londynie. W jednym z wywiadów wyznała, że… kocha pierogi. „Uwielbiam Polskę. Dorastałam z bigosem na Boże Narodzenie i innymi polskimi potrawami. Mój tata gotuje często polskie jedzenie. Jestem w połowie Polką, to jest w mojej krwi”. Z ojcem zawsze miała bardzo mocną relacje, opowiadała, jak czytał jej i bratu książki. Jako czterolatkę zabrał ją do Wiednia, gdzie reżyserował „Bal wampirów”. Morgan była zafascynowana, od tego zaczęła się jej miłość do aktorstwa, gry, teatru. „Bal wampirów” widziała w różnych inscenizacjach tysiące razy, „z każdego miejsca na widowni”, jak wspominała. Aż Roman Polański się z niej śmiał. Przygotowania do roli w „The Partisan” Rola Krystyny Skarbek w filmie „The Partisan” jest dla Morgane Polański wyjątkowym wyzwaniem. To jej pierwsza główna rola filmowa. Aby wiernie oddać postać legendarnej agentki, aktorka przestudiowała dokładnie biografie Skarbek, rozmawiała z historykami. W wywiadach podkreślała, jak bardzo zainspirowała ją odwaga i determinacja Skarbek, co starała się oddać w swojej grze aktorskiej. „Przeczytałam scenariusz i zachwyciłam się tą historią. Krystyna Skarbek jest absolutnie fascynująca. Bardzo mnie to poruszyło, bo jest to prawdziwa historia i nie mogłam uwierzyć, że nigdy wcześniej o niej nie słyszałam. Jak to w ogóle jest możliwe? Pytałam o nią kilka osób w Polsce i też jej historia nie jest powszechnie znana”, mówiła w jednej z rozmów Morgane Polański. Czytaj także: Krystyna Kołodziejczyk odrzuciła zaloty Romana Polańskiego. Nigdy nie żałowała swojej decyzji View oEmbed on the source website Kim była Krystyna Skarbek, bohaterka filmu? Urodziła się 1 maja 1908 roku jako Maria Krystyna Janina Skarbek herbu Awdaniec. Pochodziła z rodziny hrabiego Jerzego Skarbka i jego żony Stefanii z Goldfederów. To dzięki ojcu uwielbiała jazdę konną, wspinaczkę górską, po nim odziedziczyła fantazję i brawurę. Beztroskie życie Krystyny skończyło się wraz z bankructwem i śmiercią ojca. Jako młoda kobieta przeniosła się do Warszawy, żyła życiem artystycznej bohemy, była piękna – miała duże powodzenie. Uroda przeszkadzała jej potem czasami w pracy szpiega – mężczyźni zapamiętywali jej twarz. Poczynania Skarbek wymykały się ogólnie przyjętym normom – jeszcze w latach 30. XX wieku szmuglowała papierosy przez granicę polsko-słowacką. Jednocześnie prowadziła dość bujne życie uczuciowe. Z pierwszym mężem przemysłowcem Gustawem Gettlichem rozwiodła się zaledwie po pół roku. Niedługo później spotkała podróżnika i autora powieści dla młodzieży Jerzego Giżyckiego, który został jej drugim mężem. Wybuch wojny w 1939 roku zastał ich w Kenii. Wyjechali stamtąd do Francji, gdzie doszło do separacji małżonków, a Krystyna przedostała się dalej sama do Wielkiej Brytanii. Czytaj także: Ich romans wstrząsnął środowiskiem artystycznym. On po wszystkim wrócił do rodziny, ona leczyła złamane serce Krążyły legendy o jej brawurze. Gestapo dawało bajońskie sumy za jej głowę Skarbek zgłosiła się do brytyjskiego wywiadu, stając się pierwszą kobietą-agentką SOE (Special Operations Executive). Przyjmując nową tożsamość jako agentka, Krystyna odjęła sobie siedem lat i podawała odtąd za rok urodzenia 1915. Została skierowana na Węgry z zadaniem podjęcia pracy konspiracyjnej, którą wykonywała wspólnie z Andrzejem Kowerskim - przyjacielem jeszcze sprzed wojny. Z Budapesztu trzykrotnie przedostawała się do okupowanej Polski konspiracyjnym szlakiem przez Słowację jako kurierka tatrzańska. Zbierała informacje wywiadowcze, które m.in. pomogły Churchillowi w uściśleniu przewidywanego terminu niemieckiej inwazji na ZSRR. W czerwcu 1940 roku Krystynie udało się odwiedzić w Warszawie matkę, ale nie przekonała jej do ucieczki z okupowanej Polski. Stefania Skarbek zginęła w warszawskim getcie. W lipcu 1944 r. Krystynę zrzucono na spadochronie do francuskich partyzantów w południowej Francji, gdzie m.in. zorganizowała wykupienie z rąk gestapo kilku aresztowanych szefów siatki dywersyjnej „Jockey”. Weszła do siedziby Gestapo i oświadczyła, że jest siostrzenicą brytyjskiego generała Montgomery'ego i że za uwolnienie aresztowanych gwarantuje gestapowcowi życie po wkroczeniu aliantów. Niemiec uwierzył w jej słowa, uwolnił więźniów, a nawet dał pistolet i samochód, którym przejechali na drugą stronę frontu, do aliantów. Podczas wojny krążyły legendy o jej fantazji i brawurze. Potrafiła wiarygodnie opowiadać przeróżne historyjki, wywijała się z najtrudniejszych sytuacji. Działała na terenach okupowanej Polski i Francji, przeprowadzając liczne misje sabotażowe i wywiadowcze. W czasie wojny miała wielu kochanków, działała pod wieloma pseudonimami, Gestapo wyznaczyło za jej głowę ogromną sumę pieniędzy. Czytaj także: Wybrakowana tapeta i fikcyjne małżeństwo. To ona była pierwszą damą matematyki, przyćmić ją mogła jedynie Skłodowska Wychodziła z każdej opresji, zginęła z zazdrości Po wojnie Skarbek została w Londynie. Podobno miała romans z Ianem Flemingiem i to ona jest pierwowzorem postaci Vesper Lynd w powieści o Jamesie Bondzie „Casino Royale”. Nie bardzo potrafiła odnaleźć się w codziennym życiu. Słynna jako szpieg, po wojnie pracowała jako kelnerka, ekspedientka, stewardesa. 15 czerwca 1952 roku została zamordowana przez odrzuconego adoratora, Dennisa Muldowneya, który ugodził ją nożem w hotelu Shelbourne. Została pochowana na cmentarzu St. Mary's w Kensal Green. Krystyna Skarbek nie była do tej pory bohaterką filmową. Miała taki projekt Agnieszka Holland, ale ostatecznie film „Christine: war my love" nie został zrealizowany. „The Partisan” to film biograficzny w reżyserii Jamesa Marquanda, który również napisał scenariusz. Produkcja jest wspólnym przedsięwzięciem polsko-brytyjskim. Oprócz Morgane Polański w filmie występują m.in. Agata Kulesza jako Stefania Skarbek, Piotr Adamczyk, Malcolm McDowell. Polska premiera kinowa zaplanowana jest na 26 września 2025 roku. Czy film spopularyzuje losy niezwykłej Krystyny Skarbek, czy Morgane Polański zagrała ją tak, że rozpali emocje i wyobraźnię widzów? O tym dopiero się przekonamy...
Ten wielki hit to hołd złożony córce. Nie zgadniesz, co dziś robi dziecko legendy Czerwonych Gitar
Krzysztof Klenczon i jego muzyczny list do córki Natalii - historia, która chwyta za serce
Krzysztof Klenczon jest wielką legendą polskiej muzyki. To on skomponował poruszającą piosenkę „Natalie – piękniejszy świat” dla swojej córki. Wzruszająca ballada jest wyrazem ojcowskiej miłości i tęsknoty. Jej historia związana jest z losami artysty i jego rodziny. A sama Natalie jest już dorosła i żyje na własnych warunkach. Ostatnia publikacja na FB 6.01.2026 r. Krzysztof Klenczon początki kariery i sukcesy z Czerwonymi Gitarami, jego przeboje Krzysztof Klenczon urodził się 14 stycznia 1942 roku w Pułtusku. Jego talent muzyczny rozkwitł w latach 60., kiedy stał się jednym z filarów Czerwonych Gitar – zespołu, który zrewolucjonizował polską scenę muzyczną. Krzysztof Klenczon był nie tylko gitarzystą, ale również kompozytorem i wokalistą. Wśród jego najbardziej znanych kompozycji znajdują się „Biały krzyż”, „Kwiaty we włosach” i „Historia jednej znajomości”. W latach 60 i 70 był wielkim idolem. Był na szczycie. Nazywano go polskim Johnem Lenonem. Wielu ludzi zastanawia się do dzisiaj, jak potoczyłaby się jego kariera, gdyby nie wyjechał z Polski… Krzysztof Klenczon zwany Niuńkiem i jego ukochana żona Z żoną Alicja poznali się na wybrzeżu, w sopockim klubie Non Stop. Chodzili na spacery po molo, do kina na Monciaku. Krzysztof romantycznie odwoził Alicję do domu kolejką, a potem wracał na piechotę kilometrami, bo nie miał forsy na taksówki. On nazywał ją pieszczotliwie Bibi, ona mówiła do niego Pysiu, ale nie spodobało się to kolegom z „Czerwonych gitar” i został Niuńkiem. Chodzili ze sobą dwa lata, w końcu Krzysztof postanowił się oświadczyć. Ich ślub odbył się 25 grudnia 1967 roku w Katedrze Oliwskiej i był wielkim wydarzeniem. Na weselu było 120 gości. Kucharze i kelnerzy byli zamówieni z luksusowego statku „MS Batory”. Wielbicielki rozpaczały, że ich idol się żeni. Krzyczały pod katedrą „Nie rób tego”. A oni byli już po ślubie cywilnym. W 1969 roku urodziła się starsza córka Klenczonów – Karolina. CZYTAJ TEŻ: Jako pierwsza Polka dostała Oscara. Mało kto wie, że jest bratanicą znanej skandalistki PRL. Odniosła gigantyczny sukces i jest dumą Polski Emigracja do USA i proza życia zamiast ziemi obiecanej W 1972 roku Krzysztof Klenczon z żoną i córką wyemigrował do Stanów Zjednoczonych. Zamieszkali w Chicago. To tutaj w 1973 roku urodziła się młodsza córka oficjalnie nazwana Jackie Nathalie. Ameryka nie była ziemią obiecaną. Codzienność okazała się trudna. Początkowo artysta imał się różnych zajęć, m.in. pracował jako taksówkarz i introligator. Jednak nie porzucił muzyki. Występował w lokalnych klubach, z czasem założył zespół, z którym nagrał solowy album. To w tym okresie, w 1978 roku powstała liryczna, nostalgiczna piosenka – „Natalie – piękniejszy świat”. Utwór jest muzycznym listem do córki. Słowa napisane przez przyjaciela muzyka Janusza Kondratowicza opowiadają o miłości ojca i jego wierze w przyszłość swojego dziecka. Klenczon śpiewa o tym, że zawsze będzie przy Natalie, gotów pomóc i wspierać ją w każdej chwili. To obietnica bliskości, nawet jeśli dzielić ich będą tysiące kilometrów. Warto tej piosenki posłuchać na Youtubie. Klenczon śpiewa swoim charakterystycznym, niezapomnianym głosem, chwyta za serce: „O Natalie/ Masz przed sobą świat piękniejszy, lepsze dni/ O Natalie/ To twój czas i twoje miejsce, Natalie/O Natalie/Jeszcze się nauczysz żyć, Natalie/O Natalie/Jeszcze drogą swą wybierzesz, Natalie/Leczy, gdy otrzesz pierwsze łzy/Tak jak teraz będę blisko, Natalie… Myślał, że wróci do kraju, wypadek przerwał te plany „Natalie – piękniejszy świat” szybko stała się jednym z najbardziej emocjonalnych utworów w dorobku Klenczona. Wyróżnia ją subtelna aranżacja i tekst pełen ciepła. Dla fanów muzyka to również dowód jego głębokiej więzi z rodziną, mimo życia na emigracji i wyzwań związanych z rozłąką z krajem. Krzysztof Klenczon i jego żona Alicja rozważali nawet powrót do kraju. Ale plany te przerwał tragiczny wypadek. To była chwila. Ostre światła, huk, ciemność. Krzysztof Klenczon wracał z żoną Alicją z koncertu dla Polonii w klubie Milford w Chicago. Wjechał w nich pijany kierowca ciężarówki. Alicja Klenczon nie doznała większych obrażeń, ale Niuniek, jak mówiła o Krzysztofie, był ciężko ranny. Szpital, operacja, trochę nadziei, ostatecznie Krzysztof odszedł - 7 kwietnia 1981 roku. Jak mówiła Alicja Klenczon „Nasze małżeństwo trwało zaledwie 15 lat. Nie chciało mi się więcej żyć, ale miałam dla kogo żyć były dwie córki..” CZYTAJ TEŻ: Zmienili zakończenie, bo było za prawdziwe. Ten film z PRL-u ukryto na lata Natalie jest dzisiaj kierowcą trucków, mieszka w Ameryce Starsza córka Klenczonów Karolina założyła rodzinę, ma 6 dzieci. Nieraz przyjeżdżała do Polski. Studiowała stomatologię, później informatykę. Alicja Klenczon wspominała, że Karolina doskonale radziła sobie na uczelni, a życie zawodowe związała z branżą technologiczną. Sama Karolina tak mówiła o ojcu: "Gdy byłyśmy małe, ja i moja siostra Jackie, ojciec często nam śpiewał. Jestem szczęśliwa, wiedząc, że mój tata był i jest bardzo popularny w Polsce. Lubię muzykę ojca. Nie znam słów, ale znam melodie. Bardzo mi się podobają. Płyty Czerwonych Gitar wożę ze sobą. Słucham jego piosenek, gdy jestem w domu. I właśnie wtedy czasami marzę, by czas się cofnął. Żebym mogła go jeszcze zobaczyć i usłyszeć". Obecnie nie występuje publicznie i unika rozgłosu. Młodsza Jackie Natalie — bohaterka wzruszającej piosenki, przyszła na świat niedługo przed tragicznym wypadkiem ojca. Kiedy wracał do domu, zawsze czekała na progu, a potem wchodziła ojcu na kolana. Choć to jej imię nosi najczulszy utwór Krzysztofa, niewiele wiadomo o jej dorosłych losach. Natalie, podobnie jak siostra unika mediów, wiadomo, że nie założyła rodziny. Jest kierowcą trucków, ogromnych ciężarówek i to jest życie, które jej odpowiada. Alicja Klenczon-Corona wyszła po raz drugi za mąż, wyjechała z Chicago, mieszka w Arizonie. Bardzo dba o pamięć o Krzysztofie Klenczonie. Piosenki "Natalie" można też posłuchać w coverach, śpiewał ją m.in. Ryszard Rynkowski, to wykonanie ma wielu wielbicieli.
Jako pierwsza Polka dostała Oscara. Mało kto wie, że jest bratanicą znanej skandalistki PRL. Odniosła gigantyczny sukces i jest dumą Polski
Wyjątkowa, piekielnie uzdolniona i... tajemnicza. Ewa Braun to ktoś znacznie więcej niż wybitnie uzdolniona scenografka i kostiumolog. To pierwsza Polka w Oscarem. Poznaj tajemnice jej życia i drogę na szczyt za kulisami wielkiego kina. Życiorys Ewy Braun to gotowy scenariusz na... porywający film!
Ewa Braun jest pierwszą Polką, która dostała Oscara. Wyróżnienie otrzymała za wystrój wnętrz do filmu „Lista Schindlera” Stevena Spielberga z 1994 roku. Teraz przed nią kolejne prestiżowe wyróżnienie. W tym roku zostanie uhonorowana nagrodą Platynowych Lwów za całokształt twórczości na Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych w Gdyni. A będzie to 50., jubileuszowy festiwal! Ewa Braun pochodzi ze znanej rodziny, odnosi wielkie sukcesy, ale zapłaciła za to swoją cenę. Jak ułożyło się życie tej wybitnej polskiej artystki? Ewa Braun, córka pisarza, bratanica słynnej w PRLu skandalistki Ewa Braun urodziła się 2 sierpnia 1944 roku w Krakowie, w rodzinie o silnych tradycjach intelektualnych. Jej ojcem był Andrzej Braun – ceniony pisarz, eseista i działacz społeczny. Niewielu wie, że nasza słynna scenografka jest bratanicą Michaliny Wisłockiej, najsłynniejszej polskiej seksuolożki, autorki wielu książek, która w PRL przełamywała tabu związane z seksem. Dlatego nazywana była skandalistką. Ewa Braun pracowała zresztą jako kostiumolog i scenograf przy filmie o Wisłockiej „Sztuka kochania”. Jako dziecko interesowała się filmem, tym bardziej, że jej ojciec – Andrzej Braun – był nie tylko znanym pisarzem i scenarzystą, lecz także kierownikiem literackim jednego z ówczesnych zespołów filmowych. Czasem w dorosłym życiu prowadziło to do zabawnych sytuacji. Kiedy miała pracować przy filmie „Lawa” z Tadeuszem Konwickim, pisarzem i reżyserem, którego bardzo ceniła, powiedziała mu, że czuje się stremowana. „A wiesz jaki ja jestem skrępowany. Pamiętam Ciebie, jak siedziałaś na nocniku!”, odpowiedział mistrz Konwicki. Czytaj także: Tak rodził się Festiwal Polskich Filmów Fabularnych. Dziś odbywa się w Gdyni, ale wszystko zaczęło się od Gdańska Wybitny operator podrywał ją i radził : nie idź do szkoły filmowej, to jest męski świat Szukała swojej drogi, myślała o dziennikarstwie, fotografii. Ale też operatorce w Łódzkiej Szkole Filmowej. Wtedy jednak słynny operator Mieczysłw Jahoda, który emablował ją jako 18-latkę, bardzo jej to odradzał. „Co ty wymyśliłaś?!”, żachnął się, gdy poprosiła go o poradę. „To nie jest praca dla kobiet, staniesz się babochłopem, kamera jest ciężka, waży kilkanaście kilogramów!” Do tej pory mało jest kobiet operatorów. Ewa Braun posłuchała Jahody i poszła na historię sztuki... Była na czwartym roku, kiedy zadebiutowała w filmie. Sama sobie tę pracę wychodziła. Jako debiutantka została wrzucona na głęboką wodę. Była asystentką scenografa przy głośnym filmie „Album Polski” w reżyserii Jana Rybkowskiego. Nocami sprawdzała, jak wyglądają oznaczenia armii niemieckiej, policji, służby kolejowej. Była dumna, że ubrała kolumnę 1000 jeńców niemieckich. To był nie tylko sprawdzian z talentu, ale też z umiejętności organizacyjnych. Do dzisiaj ceniony jest nie tylko jej talent, ale też skrupulatność i doskonałe oko do detali. Czytaj także: Jest ikoną PRLu, mało kto wie, że jej brat też jest aktorem. Życie tej uwielbianej gwiazdy owiane jest tajemnicą Ewa Braun: kariera filmowa – od polskich produkcji do Hollywood Zaczynała, jak wiele kobiet w polskim filmie, od projektowania kostiumów. Ale ta praca zaczęła ją nużyć. Jako historyczka sztuki interesowała się zawsze przedmiotami. Dlatego ciekawym wyzwaniem stała się dla Ewy Braun dekoracja wnętrz, robiła scenografię m.in. do serialu historycznego „Królowa Bona” i „Epitafium dla Barbary Radziwiłłówny” i całej masy innych filmów i seriali. Jak wspominała, w PRLu nie wystarczyło to, że się miało pomysł artystyczny. Trzeba było zdobyć wszystkie rzeczy, i pamiętać np. o tym, żeby Barbara Radziwiłłówna nie miała sukni z tego samego materiału, z którego szyto obicia na fotele. A brakowało wszystkiego. Ewa Braun współpracowała z wieloma wybitnymi reżyserami polskiego kina, m.in. z Krzysztofem Zanussim, Andrzejem Wajdą, Agnieszką Holland, z Januszem Majewskim, z którym zrobili wiele filmów, m.in. „Zazdrość i medycynę”, „Zaklęte rewiry”, „CK Dezerterów”, „Sprawę Gorgonowej". Ona sama mówiła, że lubiła „filmy z epoki”, w których można było oddać smak danych czasów. Jej styl scenograficzny cechuje realizm, głęboka znajomość epoki, w której osadzona jest akcja filmu, oraz niezwykłe wyczucie koloru i przestrzeni. Pracowała zarówno przy filmach fabularnych, jak i dokumentalnych, wykazując się niebywałą wszechstronnością. Czytaj także: Doskonale znasz ją z ekranu, dziś ma 61 lat. Mało kto wie, że jest związana z byłym partnerem ikony PRLu Na Oscarach zapowiadał ją Tom Hanks Największym osiągnięciem Ewy Braun była współpraca z Allanem Starskim przy tworzeniu scenografii do „Listy Schindlera” w reżyserii Stevena Spielberga. Film zdobył aż siedem Oscarów w 1994 roku, w tym dla Ewy Braun i Allana Starskiego za najlepszą scenografię. To wyróżnienie uczyniło z niej na lata jedyną polską artystkę nagrodzoną Oscarem. Po latach dostała tę nagrodę w 2024 roku Ewa Puszczyńska, jako współproducentka filmu „Strefa Interesów”. Mimo międzynarodowego sukcesu, pozostała osobą skromną, unikającą medialnego rozgłosu. Jak wspominała tamten oscarowy wieczór? „Wyszedł Tom Hanks, przedstawił nominacje. Następnie powiedział sakramentalne: „and the Oscar goes to...” i wymienił Allana Starskiego i „Iłłę” Braun. W pierwszym momencie nie do końca się zorientowałam, że to chodzi o mnie”, mówiła w rozmowie z Polskim Radiem. „Kiedy odbierałam mojego Oscara, żadna z naszych telewizji nie transmitowała tej uroczystości.”, wspominała. „Lista Schindlera” była robiona z wielkim rozmachem. Powstawało kilka scenografii dziennie, pracował nad tym sztab ludzi. My, widzowie, rzadko zdajemy sobie sprawę, ile czasu pochłania praca scenografa, trzeba sprawdzić każdy przedmiot, każdy element ubioru, oznaczenia wojskowego itp. Oscar – ważąca prawie 4 kilogramy figurka, pokryta czternastokaratowym złotem – to najbardziej pożądane, profesjonalne wyróżnienie w dziedzinie filmu, przyznawane przez członków Amerykańskiej Akademii Sztuki Filmowej. Jak zauważył fotograf Janusz Czapiński, statuetka Oscara stała u Ewy Braun w sypialni, na stoliku z kosmetykami, scenografka powiesiła na niej perły. Poprosił wtedy, by się ubrała w szlafrok i zrobił super zdjęcie. Ewa Braun mówiła, że Oscar jest jak zawód, jest wizytówką na całe życie. Bardzo ceni tę nagrodę, choćby dlatego, że przyznają ją profesjonaliści. Czytaj także: Syn Toma Hanksa runął na dno, wszyscy drżeli o jego życie. Tylko rodzina ocaliła go przed najgorszym Ewa Braun: Platynowe Lwy to bardzo radosna wiadomość Poza pracą w branży filmowej, Ewa Braun poświęciła się działalności edukacyjnej. Przez wiele lat była wykładowczynią Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie, gdzie wychowała pokolenia scenografów i dekoratorów wnętrz. Jej studenci podkreślają, że była wymagająca, ale sprawiedliwa – potrafiła zauważyć potencjał i go pielęgnować. Mimo licznych obowiązków zawodowych, Braun znalazła czas na swoje pasje. Interesowała się sztuką współczesną, architekturą oraz historią kultury. Ceniła życie rodzinne i prywatność, unikając show-biznesowego blichtru. Czas wolny spędzała w gronie najbliższych i przyjaciół, pielęgnując więzi z dawnych lat. Nigdy nie mówiła o swoim życiu osobistym. Uważana jest za kobietę z wielką klasą i stylem. Zawsze jest elegancka, świetnie ubrana. Cieszy się z nagrody, którą otrzyma w Gdyni, z Platynowych Lwów. „To niezwykle radosna wiadomość dla mnie! Jestem zaszczycona decyzją przyznania mi Platynowych Lwów za całokształt dokonań twórczych. Tradycyjnie tą nagrodą wyróżniano przede wszystkim reżyserów, jestem dumna, że decyzją Komitetu Organizacyjnego Festiwalu z rekomendacji Stowarzyszenia Filmowców Polskich i Rady Programowej Festiwalu otrzymam tę niezwykle prestiżową nagrodę”, mówiła w portalu Filmweb. I dodawała .„Jestem miło usatysfakcjonowana, że po raz drugi po Agnieszce Holland, reżyserce, zostanie wyróżniona twórczyni kobieta”.
Mało kto wie, że Hubert Urbański ma bułgarskie korzenie. Nie zgadniesz, jakie imię dostał po dziadku
Wszyscy znają go z teleturnieju „Milionerzy”, który już niebawem będzie można oglądać w Polsacie. Ale jego życie prywatne wciąż owiane jest tajemnicą. Mało kto wie, że rodzina Huberta Urbańskiego od strony matki pochodzi z Bułgarii. Ma drugie imię, o którym niemal nikt nie wiedział. Poznaj jego niezwykłą historię!
Dla widzów w Polsce jest po prostu Hubertem – charyzmatycznym prowadzącym, który od lat zadaje pytania warte miliony złotych. Jednak mało kto wie, że jego pełne imię brzmi Hubert Kirił Urbański. Drugie imię zdradza fascynującą historię jego pochodzenia – historię, która prowadzi daleko poza granice Polski, aż na Bałkany. Hubert Urbański: mama Ałła pochodzi z Sofii Hubert Urbański urodził się w 1966 roku w Warszawie. Zanim poszedł do Szkoły Teatralnej, studiował na Wydziale Orientalistyki na Uniwersytecie Warszawskim. Jego tatą jest Jerzy Urbański, zaś mama nazywa się Ałła „Ala” Lekarska i pochodzi z Bułgarii. Jak poznali się jego rodzice? „Tato pojechał na zakładową wycieczkę i zakochał się w koleżance tłumaczki, a tą koleżanką była moja mama. Ojciec pracował wtedy chyba w biurze kartograficznym w stolicy, a mama była niedokończoną archeolożką, czyli nie skończyła tych studiów”, opowiadał w rozmowie z „Gazetą Wyborczą”. Czytaj także: Z miliona już prawie nic nie zostało. Maria Romanek opowiedziała, na co przeznaczyła pieniądze z „Milionerów” Hubert Urbański - bułgarskie smaki dzieciństwa Hubert Urbański nie chodził do bułgarskiej szkoły. Ale jako dzieciak często odwiedzał ten kraj, spędzał tam nawet dwa, trzy miesiące, zna język. Jako dorosły człowiek jeździł, ale już nie tak często. Na wakacje wybierał inne kraje, na przykład Portugalię, którą bardzo lubi. Jego kontakty z ojczyzną mamy „trochę się wykruszyły”. Ale jeździł tam ze swoimi dziećmi, chciał pokazać im kraj przodków ze strony matki. Sam jedynak, ma cztery dorosłe już córki. W programie „Dzień Dobry TVN” pokazywał blok w Sofii, w którym mieszkali jego babcia i dziadek, huśtawkę, na której jako dziecko się bawił. Jego babcia wróciła z USA i za dolary, które tam zarobiła, kupiła mieszkanie na ładnym osiedlu w stolicy Bułgarii, które dzisiaj wygląda jak trochę lepsze blokowisko. W rozmowie z raperem Wieniem, Hubert Urbański wspominał też bułgarskie smaki zapamiętane z dzieciństwa - kiełbaski, pleskawice z sosem lutenica i kebabczetę. Wspominał, że nie było nic lepszego niż kromka świeżego chleba posmarowana przyprawą czubrica. To typowo bułgarska przyprawa, której głównym składnikiem jest cząber. Czytaj także: Hubert Urbański przed laty pojawił się w towarzystwie Joanny Majstrak. Oto kulisy tej relacji Hubert Kirił – tajemnice drugiego imienia Po dziadku Hubert Urbański dostał na drugie imię Kirił. Do dzisiaj popularne w Bułgarii, gdzie jest na czwartym miejscu wśród imion nadawanych chłopcom. Imię to ma greckie korzenie i oznacza „pana” albo „władcę”, kogoś o szlachetnym pochodzeniu – greckie Kyrios. Kirił jest formą łacińskiego imienia Cyryl. Jest ono znane w tej wersji dzięki Cyrylowi i Metodemu, świętym patronom Europy. Ale w zapisie cyrylicą w Rosji jest Kyrill, w Bułgarii Kiril (spolszczone Kirił), w Serbii Kirilo. Osoby noszące to imię są uważane za ambitne, pewne siebie i zdecydowanie idące do obranego celu. W Polsce imię Cyryl jest nadawane bardzo rzadko. Mimo że na ekranie i w mediach funkcjonuje jako Hubert, imię Kirił nie zniknęło – towarzyszy mu w dokumentach, prywatnych historiach i rodzinnych wspomnieniach. Jest cichym, lecz znaczącym elementem jego biografii – takim, który przypomina o korzeniach, z których się wyrasta, i o styku kultur, który wzbogaca życie. Być może właśnie to głęboko zakorzenione dziedzictwo – łączące polskość z bułgarską tradycją – uczyniło z Huberta Urbańskiego nie tylko doskonałego prowadzącego, ale też człowieka o wyrazistej osobowości. Takiego, który potrafi słuchać, zaskakiwać i zadawać najtrudniejsze pytania... Czytaj także: Publiczne pranie brudów następstwem wielkiego uczucia… Tak wyglądał związek Huberta Urbańskiego i Julii Chmielnik
Zakazany hymn PRLu był wielkim hitem lat 70. Nie spodziewasz się, o jaką piosenkę chodzi
Hit PRL, piosenka „Julia i Ja”, dla niektórych ma ukryte znaczenie. A dla wielu wieloznaczny tekst, który określany bywa jako dziwny. A jaka jest prawda? Autor słów mówił wprost o kosmicznej inspiracji i ukrytym znaczeniu. Oto niezwykła historia przeboju Zdzisławy Sośnickiej...
To był wielki hit PRL, sam autor tekstu, Bogdan Olewicz, nazwał piosenkę „darem kosmitów”. Przebój „Julia i Ja” od lat fascynuje słuchaczy swoim klimatem i tajemniczym tekstem. Piosenka wykonana przez Zdzisławę Sośnicką stała się jednym z najbardziej rozpoznawalnych utworów artystki. W PRL-u nie wolno było jej grać w Polskim Radio. Nie zgadniesz, dlaczego! Ostatnia publikacja na FB 1.01.2026 r. „Julia i Ja” - dwie zakazane kobiety w kosmosie Piosenka „Julia i Ja” powstała w końcu lat 70. Tekst napisał znany autor Bogdan Olewicz, muzykę Marcel Trojan z popularnego wówczas zespołu Partita. „Gdy odjechał Wielki Wóz, zrobiło mi się żal / Wszyscy pojechali już / na Mleczną Drogę, na bal / A Julia i Ja przez całą noc szykujemy cudów moc…”, śpiewała Zdzisława Sośnicka, która miała już w swoim dorobku dużo przebojów. Była wielką gwiazdą, nosiła wspaniałe kreacje, wszyscy fascynowali się zmianami jej fryzur i koloru włosów – z ciemnego na blond, makijażem. Piosenka miała dziwny, tajemniczy tekst, który opowiadał o dwóch kobietach żyjących w kosmosie. Na odległej planecie spełniają one życzenia ludzi w zamian za „kropelkę krwi”. Może to dwie wampirzyce, a może kosmiczne wróżki. W utworze pojawiają się odniesienia do elementów magicznych i kosmicznych, takich jak „dom ze złota na jednej z gwiazd” czy „klamka ze szkła, co sama gra”. Niektórzy interpretują te metafory jako odniesienia do ukrytych pragnień i emocji, które w czasach PRL-u nie mogły być wyrażane wprost. Sam autor nazywał tę piosenkę „bajką dla dorosłych”. Jedni widzieli w tym poetycki opis dwóch przyjaciółek, inni kosmiczną planetę Lesbos i opowieść o dwóch kochankach. Czytaj także: Po długim czasie przerwała milczenie, tak dziś wygląda Zdzisława Sośnicka. Zmieniła się nie do poznania View oEmbed on the source website Przebój z (nie)dwuznacznym podtekstem Jak pisał Krzysztof Tomasik na portalu queer.pl: „To nie tylko jeden z największych przebojów Sośnickiej, ale też piosenka szczególnie dobrze poddająca się erotycznym interpretacjom. Może być zarówno opowieścią o parze lesbijek (już sam tytuł jest znaczący), albo lesbijek-wampirek („zapłatą będzie nam kropelka twojej krwi...”), ale także zachętą do trójkąta. Każdy może sam uznać, czym są szykowane przez całą noc „cuda”, a także o co chodzi w zdaniu: „jaki byłby jutro świat, gdyby nie Julia i ja”. Przed laty, w PRL, taki odbiór nie byłby mile widziany. Tematyka homoseksualna była silnym tabu. Mąż Zdzisławy Sośnickiej i jej menedżer Jerzy Bajer usłyszał, że piosenka nie będzie grana w Polskim Radio. To było jak wyrok, tym bardziej, że wtedy nie istniało wiele stacji radiowych. Tylko kilka programów Polskiego Radia. Sama Zdzisława Sośnicka wspominała to tak: „Ja uważam, że to była recenzja, której mi nie powiedziano wprost. Dopiero po pewnym czasie powiedziano to mojemu menadżerowi, że ta piosenka nie będzie w Polskim Radiu nadawana, ponieważ to jest piosenka o lesbijkach. Konsternacja moja i mojego menadżera, czyli mojego męża [Jerzego Bajera], była nieprawdopodobna. Wtedy obudziło się coś takiego we mnie, że ja postanowiłam walczyć: jak można tak powiedzieć o tej piosence, skoro nic o tym nie świadczy, a nawet gdyby, to co! (...). W ten sposób znalazłam się w Studio 2 w Telewizji Polskiej, bardzo znanym w tamtym czasie (...). Pokazałam tę piosenkę Mariuszowi Walterowi i on się zapalił, żeby zrobić cały recital”, opowiadała piosenkarka w programie „Kultowe rozmowy”. Sośnicka, chociaż była zaskoczona takim odbiorem piosenki, nie ukrywała, że cieszy ją uznanie, jakim darzy ją społeczność LGBT. Czytaj także: Zdzisława Sośnicka poznała Jerzego Bajera, gdy miała 18 lat. „Mąż mnie ukształtował i nauczył życia” Bogdan Olewicz: to był dar od kosmitów Sam Bogdan Olewicz nazywał piosenkę darem kosmitów. Jak opowiadał, inspiracja pojawiła się podczas jego spotkania z kompozytorem Wojciechem Trzcińskim. Obaj zobaczyli na niebie grę złocistych kul „(...)bardzo wysoko, może w stratosferze, odbywał się zadziwiający taniec złotych kul, z tej odległości - punkcików. Przybliżały się do siebie i oddalały, wymijały. Nie były meteorytami, bo nie spadały. Wreszcie zniknęły. Wróciłem do domu, a kiedy obudziłem się nazajutrz, <przyszedł> do mnie tekst. Napisałem go w pół godziny i uważam, że jest to dar kosmitów”. Zdaniem samego autora, piosenka opowiada o tym, że na jakiejś planecie mieszka Julia i jej koleżanki, które są dobrymi wróżkami, spełniają ludziom dobre życzenia. [...]” „Julia i Ja” wzrusza do dzisiaj Tak czy inaczej, „Julia i Ja” stała się wielkim przebojem. Do dzisiaj – a minęło ponad 40 lat - to jedna z najbardziej lubianych piosenek Zdzisławy Sośnickiej. Nastrojowa, pełna uroku, klimatyczna. Jej tajemniczy tekst, który pozwala domyślać się różnych rzeczy i otwiera pole dla wyobraźni, jest jej ogromnym atutem. Gdy piosenkarka zaśpiewała ją na festiwalu w Opolu w końcu lat 90., ubrana w złotą kreację, po pierwszych taktach muzyki rozległy się ogromne brawa. Zdzisława Sośnicka pozostała także jedną z ulubionych gwiazd środowiska LGBT, miedzy innymi na portalu queer.pl jest kultywowana pamięć o piosenkarce, która dzisiaj bardzo rzadko występuje i jest przede wszystkim legendą naszej estrady. Czytaj także: Wyśpiewali wielki hit, łączyła ich wyjątkowa relacja. Zdzisława Sośnicka wspomina przyjaciela
Swatała ją z Krajewskim, dziś są nierozłączne. Sekret przyjaźni Rodowicz i Vondráčkovej ujrzał światło dzienne
Maryla Rodowicz i Helena Vondráčková to legendy polskiej i czeskiej sceny muzycznej, których niezwykła przyjaźń trwa od niemal 50 lat. Wszystko zaczęło się w 1977 roku podczas Festiwalu w Sopocie – od rywalizacji na scenie, przez wspólne wieczory na plaży, aż po wzajemne wsparcie w najtrudniejszych momentach życia. Ich relacja to dowód na to, że prawdziwa przyjaźń potrafi przetrwać wszystko – nawet zawiedzione serca i burzliwe rozwody.
Maryla Rodowicz i Helena Vondráčková to dwie ikony muzyki, których przyjaźń trwa od blisko 50 lat! Ich relacja rozpoczęła się od rywalizacji, a z czasem przerodziła się w głęboką więź, w której nie zabrakło szalonych, wspólnych chwil, muzycznych projektów i... Seweryna Krajewskiego. Ostatnia publikacja na FB 1.01.2026 r. Maryla Rodowicz i Helena Vondráčková – dwie blondynki, dwie wielki gwiazdy, jak zaczęła się ich przyjaźń? W 1977 roku podczas Festiwalu w Sopocie Maryla Rodowicz i Helena Vondráčková stanęły na jednej scenie, rywalizując o główną nagrodę. Maryla śpiewała genialnie „Kolorowe jarmarki”, Helena Vondráčková zachwycała piosenką „Malovany dzbanku”. Obie piosenkarki były już wtedy wielkimi gwiazdami. Choć ostatecznie to czeska artystka zdobyła Grand Prix, obie panie szybko znalazły wspólny język. Po zakończeniu festiwalu wspólnie świętowały sukces, co zapoczątkowało ich wieloletnią przyjaźń. Czytaj też: Helena Vondráčková była szaleńczo zakochana w Sewerynie Krajewskim, a ich swatką była Maryla Rodowicz Wieczory na plaży i rozmowy od serca Noc przed finałowym koncertem w Sopocie, Maryla i Helena spędziły razem na plaży, pijąc wino i rozmawiając o życiu i o facetach. Szybko znalazły wspólny język, są z tego samego pokolenia, Helena Vondráčková jest młodsza od Maryli Rodowicz o niecałe dwa lata ( urodziła się w 1947 roku). Obie debiutowały w latach 60. Choć tu pierwsza była Vondráčková. Maryla Rodowicz zadebiutowała w 1987 roku na Festiwalu Piosenki Studenckiej w Krakowie. Helena Vondráčková miała już wtedy na koncie wielki przebój „Dolina czerwonej rzeki” - czeską wersję amerykańskiego przeboju "Red River Valley". Mało kto wie, że czeska gwiazda w latach 70. bardzo się starała o występ na Festiwalu Eurowizji. Ponieważ nie mogła reprezentować Czechosłowacji, która nie była wtedy w Unii Europejskiej ani w unii nadawców, próbowała wystąpić jako reprezentantka Niemiec Zachodnich. Ale jej piosenka nie została wybrana w eliminacjach. I ostatecznie do występu nie doszło. Nowa przyjaźń, wielkie uczucie. Vondráčková zwierzała się: Utonęłam w jego oczach Na festiwalu w Sopocie przyznała się Maryli Rodowicz, że jest zauroczona Sewerynem Krajewskim, liderem Czerwonych Gitar. „Utonęłam w jego oczach”, wyznała Maryli Rodowicz. Maryla, jako dobra przyjaciółka, postanowiła pomóc koleżance w nawiązaniu kontaktu z muzykiem. Podobno chciała ją nawet wyswatać z Sewerynem Krajewskim, do którego wzdychała niejedna gwiazda, wystarczy tu wspomnieć Urszulę Sipińską. Helena Vondráčková była oczarowana Sewerynem Krajewskim i poprosiła Marylę o pomoc w zaaranżowaniu spotkania. Choć artyści się poznali, Krajewski miał wówczas żonę Elżbietę i małego synka Sebastiana. Nie myślał, o żadnych romansach. I oczywiście nie odwzajemnił uczuć pięknej Czeszki. Mimo tego rozczarowania, Helena Vondráčková z szacunkiem wspominała tamto spotkanie, a ich relacje pozostały serdeczne. Na tym samym festiwalu Vondráčková spotkała muzyka Helmuta Sicklema, za którego wkrótce wyszła za mąż. Zobacz też: Prawda o jej rodzinie wyszła na jaw. Helena Vondrackova od lat nie ma kontaktu z bliskimi Przyjaźń ponad wszystko Pomimo niepowodzenia w miłości, przyjaźń między Marylą Rodowicz a Heleną Vondráčkovą tylko się umocniła. „Maryla to kobieta demoniczna. Spontaniczna i zarazem eteryczna”, napisała czeska gwiazda w swojej biografii. „Podejrzewam, że najchętniej zagłębia się w marzeniach, których nikt nie zna. [...] Dużo w życiu przeszła, ale żaden karambol nie zdołał zgasić jej wewnętrznego ognia ani naruszyć wyniosłego spokoju, jaki ją charakteryzuje”, wyznała Vondráčková. „[...] jest ponad sprawy przyziemne. Nie zastanawia się długo, co ma na siebie włożyć, czy nie ma kilka kilo za dużo, albo ile i co kosztuje”, dodała [cytat za Onet.pl]. Obie artystki wielokrotnie występowały razem, śpiewały wspólnie na scenie, m.in. podczas koncertu „Roztańczona Polska” w 2023 roku. Wspierały się w trudnych chwilach i dzieliły radościami życia. Helena Vondráčková była obecna przy Maryli Rodowicz podczas jej rozwodu w 2016 roku, oferując wsparcie i otuchę. Vondráčková sama przeszła przez piekło rozwodu, więc dobrze rozumiała uczucia przyjaciółki. W 2001 roku rozwiodła się ze wspomnianym już wschodnioniemieckim gitarzystą Helmutem Sicklem. Nie była długo sama, znalazła pocieszenie w ramionach Martina Michala, biznesmena młodszego o 12 lat, z którym jest do dzisiaj. Gwiazda zapewnia Marylę Rodowicz że i ona odnajdzie miłość, na którą nigdy nie jest za późno. Czytaj też: Feministyczny hit PRL-u? W latach 80. Rodowicz i Osiecka stworzyły hymn dla kobiet
Mało kto wie, kim jest siostra Mai Ostaszewskiej. Jej mąż był gwiazdą wielkiego telewizyjnego hitu
Siostra Mai Ostaszewskiej i jej mąż terapeuta: Tatiana i Piotr Mosakowie – historia miłości i pasji zawodowej
Maja Ostaszewska córka słynnego muzyka, jednego z założycieli kultowej grupy Osjan Jacka Ostaszewskiego pochodzi z domu, gdzie było zawsze pełno dzieci. Aktorka ma dwie siostry Tatianę i Matyldę i brata, Jakuba. Jej siostra Tatiana zwana w rodzinie Tanią nie jest aktorką, trudno powiedzieć jednak, że żyje w cieniu sławnej siostry. Jest cenionym psychologiem, a jej mąż był gwiazdą telewizyjnego hitu, to psycholog par Piotr Mosak, który poznaliście jako eksperta w programie „Ślub od pierwszego wejrzenia”. Jaką historie mają Tatiana i Piotr Mosakowie? Ostatnia publikacja na FB 31.12.2025 r. Tatiana Ostaszewska- Mosak i Piotr Mosak - historia miłości Tatiana Ostaszewska-Mosak i z jej mąż, psychoterapeuta Piotr Mosak, tworzą zgrany duet zarówno w życiu prywatnym, jak i zawodowym. Ich wspólna pasja do psychologii oraz ponad 30-letnie małżeństwo to dowód na to, że miłość i praca mogą iść w parze. Tatiana Ostaszewska-Mosak i Piotr Mosak poznali się podczas studiów na Uniwersytecie Warszawskim. Oboje są doświadczonymi psychologami i psychoterapeutami, specjalizującymi się w terapii par oraz problematyce zdrowia psychicznego. ZOBACZ TEŻ: Najlepsza komedia dekady wraca z hukiem! Tu wszystko wymyka się spod kontroli. Szykuje się murowany hit Tatiana ukończyła Wydział Psychologii Uniwersytetu Warszawskiego, specjalizując się w psychologii klinicznej zdrowia. Jej zainteresowania skupiają się na problematyce stresu, niepłodności oraz depresji poporodowej. Jest współautorką książki "Droga ku płodności" oraz aktywnie działa w Polskim Towarzystwie Psychologów Niepłodności. Piotr Mosak to znany psychoterapeuta par, trener psychologii biznesu, coach i mentor. Popularność zyskał jako ekspert w programie "Ślub od pierwszego wejrzenia", gdzie przez sześć sezonów pomagał parom w budowaniu trwałych relacji. Jego podejście opierało się na empatii i zrozumieniu, co zyskało mu sympatię wielu widzów. Jest również wykładowcą na Uniwersytecie Warszawskim oraz członkiem Rady Naukowej Ogólnopolskiego Programu Zdrowia Seksualnego. Piotr Mosak o żonie: razem dojrzewaliśmy do tej miłości Tatiana i Piotr Mosakowie są małżeństwem od ponad 30 lat. W 2022 roku obchodzili swoją 30. rocznicę ślubu. Piotr Mosak podkreśla, że kluczem do ich udanego związku jest ciągła chęć rozmowy, wzajemne zrozumienie i akceptacja różnic. A przede wszystkim pragnienie bliskości. "Różnimy się pięknie i to nas wzbogaca, ciekawi, intryguje, wyzwala i zobowiązuje" – napisał w jednym z postów na Instagramie. Pisał też „Co nas trzyma? Myślę, że wspólna definicja związku i miłości, do której razem dochodziliśmy i dojrzewaliśmy. Po pierwsze ciągła chęć rozmawiania, wyjaśniania, pytania. I totalne zainteresowanie odpowiedziami na pytania, czyli zdaniem drugiej strony. Nie zawsze idzie to w parze ze zrozumieniem, ale zawsze z akceptacją. "Aha, to ty tak masz. To ty tak to rozumiesz. To takie jest dla ciebie, aha." Czyli czasem nie kumam, ale akceptuję”. Podkreślał także role tęsknoty i bliskości. Różnice między ludźmi wzbogacają , ciekawią, intrygują, wyzwalają. Tęsknota przyciąga do siebie. "No z kim, jak nie z tobą? No kto, jak nie ty?" - pisał na Instagramie Piotr Mosak. I dodawał: "A to wyzwala otwartość na wyciąganie ręki, przepraszanie, dogadywanie się. Ciągła potrzeba bycia razem, doświadczania, przeżywania, pokazywania sobie piękna świata, wracania do siebie”. Tatiana i Piotr Mosakowie mają trójkę dzieci, dwa psy i kota w domu więc nie ma nudy. CZYTAJ TEŻ: Dzieliła je przepaść, pożegnała ją z czułością. Maja Ostaszewska mierzy się z bolesną stratą Rodzina-legenda Ostaszewscy to rodzina-legenda. Nie tylko ze względu na wspaniałego muzyka, jakim jest Jacek Ostaszewski. Byli buddystami, co w PRL wiele osób kłuło w oczy. Żyli na własnych warunkach. Jacek Ostaszewski i jego żona Małgorzata uczyli dzieci tolerancji, poszanowania dla odmiennych wartości i wyborów. Rozwijali je artystycznie. Brat aktorki jest muzykiem, druga siostra kostiumografem. Na Instagramie Mai Ostaszewskiej widać, że jako rodzina lubią ze sobą być.
Jest ikoną PRLu, mało kto wie, że jej brat też jest aktorem. Życie tej uwielbianej gwiazdy owiane jest tajemnicą
Maja Komorowska to jedna z najwybitniejszych polskich aktorek, będziecie zaskoczeni kto jest jej bratem bliźniakiem
Maja Komorowska jest jedną z najwybitniejszych polskich aktorek. Nigdy nie mówiła za wiele o swoim życiu prywatnym. Łatwiej wymienić filmy z jej udziałem takie, jak „Wesele” Andrzeja Wajdy, w którym zagrała ikoniczną Rachelę, czy „Cwał” Krzysztofa Zanussiego niż opowiedzieć o życiu aktorki. W nowej wersji „Lalki” w reżyserii Macieja Kawalskiego zgodziła się zagrać panią Zasławską. To ważna postać w powieści, jedna z niewielu pozytywnie przedstawionych w niej arystokratek. Prezesowa mieszka w majątku Zasławek, jest niemłodą, schorowaną, samotną kobietą. I bardzo mądrą. Jest krytyczna wobec arystokratów żyjących w zbytku i luksusie, nie wierzy w niczyją wyższość z powodu pochodzenia, co próbuje wytłumaczyć Izabeli Łęckiej. Całym sercem sprzyja Wokulskiemu. Ostatnia publikacja na FB 26.12.2025 r. Rodzina Mai Komorowskiej, brat bliźniak aktorki zagrał w hicie PRL Maja Komorowska sama pochodzi z arystokratycznej hrabiowskiej rodziny. Choć nigdy nie epatowała swoim pochodzeniem. Maria Janina Maja Komorowska-Tyszkiewicz ma dzisiaj 87 lat i każdy, kto ją widział, musi powiedzieć, że jest w doskonałej formie. Urodziła się w 1937 roku w Warszawie. Jej ojciec to hrabia Leon Komorowski herbu Korczak. Szlacheckie korzenie ojca sięgały czasów Kazimierza Jagiellończyka. Mama Irena pochodziła z rodziny bogatych przemysłowców. Niewielu wie, że aktorka miała brata bliźniaka, młodszego o 20 minut Piotra, którego pożegnała w 2017 roku. Piotr Komorowski był człowiekiem o wielu talentach, prawnikiem, reportażystą i niezawodowym aktorem. Grał w takich hitach jak "Brunet wieczorową porą", "Tato", "Sukces", "Ekstradycja" , „Quo Vadis” i „Ogniem i mieczem”. Na pewno kojarzycie jego postać z kultowego serialu PRL „Czterdziestolatka”, gdzie zagrał pana Waldka, instruktora narciarskiego. ZOBACZ TEŻ: Maja Komorowska zachwyca werwą i formą! 85-letnia aktorka pojawiła się na premierze wyjątkowej produkcji Przyjście na świat Mai i Piotra było wielkim wydarzeniem, bo w rodzinie nikt nie spodziewał się od razu dwójki dzieci. Aktorka miała z bratem bardzo dobry kontakt, jako dzieci wspólnie robili spektakle teatralne. Maja Komorowska miała też młodszą o sześć lat siostrę Magdalenę. Maja Komorowska jako dziecko szła na spacer idąc na rękach Jako dziecko żyła w dostatnim domu, w Komorowie. Ojciec był przed wojną dyrektorem ekskluzywnego hotelu Bristol w Warszawie. Mama zajmowała się domem. Maja Komorowska była bardzo żywym dzieckiem, wspominała ogród, zabawy, gimnastykę na trawie. Barbara Osterloff, autorka wywiadu rzeki z Mają Komorowska znalazła jej zdjęcie, z dzieciństwa, na spacerze z mamą, kiedy mała Maja spacerowała idąc na rękach. „Chodziłam na rękach, robiłam mostki, stawałam na głowie. W domu, wspólnie z rodzeństwem, przygotowywałyśmy przedstawienia teatralne. Mam poczucie, że do dziś czerpię z tamtego szczęśliwego czasu, choć nasze dzieciństwo nie było wolne od trosk”. Miała 6,5 roku, kiedy jej mama będąc w ciąży z Magdaleną zachorowała na gruźlicę. Ale udało się ją zaleczyć. W czasie wojny Komorowscy stracili majątki, m.in. na Litwie. Ciągle brakowało pieniędzy. Ale, jak wspomina aktorka rodzice potrafili zachować godność. Swoim życiem pisali testament. W biedzie umieli pielęgnować tradycje. „Pamiętam przygotowania do świąt Bożego Narodzenia. Starania rodziców, żeby każdy dostał jakiś prezent. Podziwiałam pracowitość mojego ojca, który codziennie rano z ciężką teczką jechał kolejką do pracy do Warszawy, potem robił zakupy i wracał do nas. I tak dzień za dniem”. W jednym z wywiadów Maja Komorowska mówiła, że ten mozół jej ojca jest jej bliski. Kochała bardzo ojca, który zmarł przedwcześnie w wieku 58 lat. „Na pewno mogę powiedzieć, że jestem pracowita i (posłużę się moim ulubionym sformułowaniem) że się staram. Im człowiek jest starszy, tym lepiej rozumie, ile trudu trzeba włożyć w przeżycie każdego dnia”, mówiła w rozmowie dla "Polityki". ZOBACZ TEŻ: Maja Komorowska przez 55 lat była żoną hrabiego Jerzego Huberta Tyszkiewicza Chciała zabawiać dzieci, występować z pacynką Jaśkiem Maja Komorowska długo nie wiedziała, co będzie robiła w życiu. Jako osiemnastolatka wyobrażała sobie jednak, że będzie zabawiała chore dzieci występując z laleczką - Jaśkiem. Wypożyczyła ją z domu kultury, w którym należała do kółka recytatorskiego. Dobrze odnajdywała się w tej roli. Pracowała w szpitalu dziecięcym , m.in. na Litewskiej w Warszawie, była kimś między niewykwalifikowaną pielęgniarką a salową, opiekowała się dziećmi. Nawet do Szkoły Teatralnej w Krakowie poszła na wydział lalkarski. Ale potem wciągnęło ją sceniczne aktorstwo. Trafiła do bardzo nowatorskiego, eksperymentalnego teatru Jerzego Grotowskiego. To było dla niej formacyjne przeżycie. Jak mówiła Jerzy Grotowski „wyprawił ją w świat”. Nauczył stawiania pytań, szukanie na siebie sposobu. Nauczył ją także posługiwania się ciałem, mówił o pamięci, jaką mają nasze ciała. Maja Komorowska podkreśla, że ciało ma być wygimnastykowane, „gotowe do skoku”, skłonne do wysiłku. Może jeszcze z tamtych czasów bierze się jej fantastyczna forma. Dla Teatru Laboratorium Grotowskiego, który był zresztą słynny w całym świecie, porzuciła Kraków i przeniosła się do Wrocławia. Zagrała tam wiele wspaniałych ról, między innymi w słynnym spektaklu „Akropolis”. Potem przyjechała do Warszawy, grała w teatrze Współczesnym u słynnego Erwina Axera. Zagrała kilkadziesiąt ról teatralnych i drugie tyle filmowych. Była też profesorem w warszawskiej Szkole Teatralnej. Czasem dość surowym. „Po co nam Pan w Szkole. Janosika już mamy” – zapytała Wojciecha Karolaka, wtedy młodego chłopaka z długimi włosami. Maja Komorowska: jesteśmy wojownikami Maja Komorowska od 9 lat jest wdową. Przez ponad pół wieku była żoną hrabiego Jerzego Huberta Tyszkiewicza, prawnika, starszego od niej o rok. Przez lata było to głównie małżeństwo na papierze. Nie mieszkali ze sobą , ale gdy mąż rozchorował się , Maja Komorowska opiekowała się nim z oddaniem do końca. Umarli jej rodzice i rodzeństwo, wielu przyjaciół. W „Polityce” pytana jako aktorka o przemijanie powiedziała: ” Każdego dnia wytaczamy bój, w którym walczymy o siebie. Jesteśmy wojownikami. Ludzie, których kochamy, wydarzenia, emocje, odchodzą w przeszłość. Wiele rzeczy chcemy zapamiętać, utrwalić, przechować. Być może w tym tkwi źródło twórczości? Jest w nas coś z Don Kichota. Kiedy byłam dzieckiem i ktoś dawał mi lalkę, pytałam, czy na zawsze, bo jeśli na chwilę, to nie chciałam jej wziąć. A z życiem wiemy, że jest na chwilę, i mimo to staramy się nie poddawać”. Maja Komorowska ma syna Pawła i czwórkę dorosłych już wnuków, z którymi ma bardzo dobry kontakt. Korzystałam z książki Barbary Osterloff „Pejzaż. Rozmowy z Mają Komorowską dawne i nowe, wyd. Instytut Teatralny, 2023.
Gwiazda „Ojca Mateusza” nazywa partnera nieślubnym mężem. Nie zgadniecie, dlaczego nie chcą się pobrać
Ona – uwielbiana aktorka, którą pokochano zwłaszcza za rolę w hicie TVP. On – wzięty operator filmowy. Doczekali się syna, ale o ślubie nawet nie chcą myśleć. Po prostu: miłość bez obrączki. Uwielbiana aktorka Kinga Preis tłumaczy, dlaczego. Jej słowa zaskakują!
Kinga Preis to jedna z najbardziej cenionych polskich aktorek, znana nie tylko z serialu „Ojciec Mateusz”, ale też z „Bożej Podszewki”, z filmów „Pod mocnym Aniołem”, „Róża” i wielu innych ról. Aktorka od blisko 30 lat żyje w szczęśliwym związku z operatorem i reżyserem Piotrem Borowcem. Choć są razem tak długo, nie zdecydowali się na formalizację swojego związku. Aktorka z humorem i dystansem mówi o swoim partnerze „nieślubny mąż” – co z jednej strony oddaje ich bliskość, a z drugiej podkreśla świadomą decyzję o nieformalizowaniu związku. Kinga Preis żartuje: każda potwora znajdzie swojego… operatora Kinga Preis i Piotr Borowiec poznali się w 1996 roku na planie spektaklu, który był dyplomem studentów wrocławskiej Szkoły Teatralnej. On jako operator rejestrował spektakl dla Teatru Telewizji. Grana przez nią bohaterka wymagała w charakteryzacji doczepienia piersi i pośladków, co zwróciło uwagę Piotra Borowca. „Gorzej było, gdy zdjęłam kostium i wraz z nim połowę wdzięków. Okazało się jednak, że każda potwora znajdzie swojego …operatora”, opowiadała ze śmiechem aktorka w rozmowie z „VIVĄ!”. Piotr Borowiec jest starszy od Kingi Preis o 10 lat, gdy się poznali miał żonę i dziecko. Nie jest to nigdy łatwa sytuacja. Ona też zdawała sobie z tego sprawę. Wiedziała, że boli to jej mamę, choć nie dawała jej tego odczuć. Ale byli z Piotrem naprawdę zakochani. Postawili wszystko na jedną kartę i zdecydowali, że będą budować wspólne życie. I nie pomylili się. Stworzyli związek, który trwa do dziś — oparty na zaufaniu, przyjaźni i wspólnych wartościach. Jak się okazało bez potrzeby małżeńskiej formalizacji. Kinga Preis ceni w partnerze spokój, cierpliwość i to, że niczego na niej nie wymusza. Para doczekała się syna Antoniego, który poszedł w ślady swojego ojca i jest operatorem. Czytaj także: W młodości straciła tatę, macierzyństwo ją przerosło. Kingę Preis wspierała jedna osoba Ślub im niepotrzebny, żyją poza schematem W wielu wywiadach Preis zaznacza, że dla niej papierek nie ma znaczenia. Miłość, codzienność i wzajemny szacunek są ważniejsze niż obrączka czy ceremonia. Dla niej to akt woli i wolności, który chroni autonomię każdego z partnerów. Ślub – jak mówi – nie gwarantuje trwałości ani szczęścia. Wręcz przeciwnie, może być dla niektórych niepotrzebnym obciążeniem lub społecznym przymusem. Aktorka podkreśla również, że ich relacja oparta jest na partnerstwie i wieloletnim zaufaniu, a brak ślubu nigdy nie był źródłem nieporozumień. Dla Kingi Preis najważniejsze jest to, że oboje są razem z wyboru, a nie z przywiązania do konwencji. „Nieślubny mąż” to jej sposób na pokazanie, że szczęście w związku nie musi mieć metryki w Urzędzie Stanu Cywilnego. Czasem mówią o sobie „mój konkubent”, „moja konkubentka”. Albo „ojciec/matka mojego syna”. Kinga Preis lubi mówić o ukochanym mój mąż, choć formalnie nim nie jest. Ale, jak widać, dla miłości nie ma to większego znaczenia. Oboje łamią schemat, pokazują, że życie bez tzw. papierka nie oznacza życia bez zobowiązań... Czytaj także: Kiedy się poznali, od razu wywołali skandal... Kinga Preis i Piotr Borowiec są razem od 29 lat
Największy wakacyjny hit PRL-u. Nie uwierzysz, kto miał go śpiewać. To prawdziwa dama polskiej sceny
Wakacje, muzyka i PRL. I hit, który nucą kolejne pokolenia. „Chałupy welcome to” to piosenka ponadczasowa, zachwycająca swoją finezją i polotem. Zabawny tekst, odwołujący się polskich realiów, uwiódł słuchaczy. I trudno się temu dziwić. Poznaj zaskakującą historię piosenki Zbigniewa Wodeckiego.
„Jak co roku w Chałupach, gdy zaczyna się upał, słychać wielki szum….” Kto z nas nie zna tego przeboju, potrafimy go zaśpiewać obudzeni o północy. To jedna z najbardziej udanych polskich piosenek. W pruderyjnym PRL-u piosenka o nagości i plaży golasów była czymś nowym, niemal kontrowersyjnym. Nagość była tematem tabu. Jej historia jest zaskakująca i wcale nie miał jej śpiewać Zbigniew Wodecki. A kto? Poznaj tę niezwykłą historię. Ostatnia publikacja na FB 26.12.2025 r. Chałupy Welcome to - to miał być żart na smutne czasy Piosenka powstała w 1985 roku na zamówienie Polskiego Radia jako przebój na wakacje. Została napisana jako muzyczny żart, żeby trochę rozbawić ludzi w smutnych i szarych latach 80. Muzykę skomponował Ryszard Poznakowski, który miała niesamowitą rękę do przebojów. Napisał takie piosenki, jak „Mały książę”, „Znamy się tylko z widzenia”, „Trzynastego”. Tak opowiadał o powstaniu Chałup: „Ponieważ czasy były <przaśne>, wpadłem na pomysł, żeby napisać utwór, który będzie w kontrze do otaczającej nas, niewesołej rzeczywistości. Zespoły rockowe kontestowały, Olewicz pisał ponure teksty, Mogielnicki wieścił „Mniej niż zero”, a ja pomyślałem sobie, że przydałby się „Bahama Mama luz i jesteśmy w Acapulco”. Czytaj także: Mógł być to hit Wodeckiego. Gąssowski przejął go przypadkiem i zrobił z niego legendę PRL-u View oEmbed on the source website Autorka tekstu spojrzała, jakby to jej kazał się rozbierać Słowa napisała mniej znana poetka i autorka tekstów Grażyna Orlińska. Jak wspominał Poznakowski, dopiero się wtedy poznali. Pokazała mu swoje wiersze, ale on nie był zachwycony. Zauważył jednak, że ma ważne wyczucie. W piosence, jak opowiadał, „każdy wers musi być zamkniętą całością, musi zawierać zamknięty ładunek emocjonalny. A ona umiała tak pisać. „Powiedziałem jej wprost: <Napisze pani utwór o plaży nudystów w Chałupach, proszę pani>”. Ona spojrzała na niego, jakby to jej kazał się rozebrać, ale na drugi dzień zadzwoniła, że wymyśliła tytuł: „Chałupy, Welcome to”. – „Ale to jest niegramatyczne” - zaprotestował Poznakowski. „Nie szkodzi”, odparła już pewniejsza siebie Orlińska. Melodia, jak wiele innych, ułożyła się Poznakowskiemu podczas brydża. A zapisał ją o czwartej nad ranem. Czytaj także: Ten przebój to legenda PRL-u. Hit lat 70. narodził się przez przypadek. Rosiewicz nie mógł uwierzyć Przebój miała śpiewać wielka dama polskiej piosenki. Spłoniła się, gdy go posłuchała Ryszard Poznakowski zaniósł swój utwór Irenie Santor. To o niej myślał, kiedy pisał tę piosenkę. Ale pani Irena stwierdziła, że choć piosenka jest dobra, to jednak nie w jej stylu. I jak wspominał Ryszard Poznakowski, lekko się spłoniła. Wtedy Zbigniew Wodecki zaproponował: „ja to chętnie zaśpiewam”. Obaj panowie byli na tournée w Stanach Zjednoczonych, kiedy dowiedzieli się, że w Polsce ich piosenka stała się totalnym przebojem. Ludzie prosili Zbigniewa Wodeckiego, żeby ją śpiewał, nawet jeśli nie miał tego w planach. Chałupy były kiedyś wioską, w której „nikogo nie ma”. W latach 60 „runęła” tam warszawska śmietanka towarzyska, bywali Andrzej Łapicki, Tadeusz Konwicki, Gustaw Holoubek. Plażowali Kurylewiczowie, Trzaskowscy, Dejmek, Dygat i Kalina Jędrusik. Plaża nudystów powstała w latach 70. i zawsze była sensacją. Dla Chałup zaczęła się wtedy nowa epoka. W 1977 roku w miejscowości tej miał miejsce pierwszy zlot naturystów, podczas którego zorganizowano wybory Miss Natura. Do czego zresztą nawiązuje piosenka. „Znów się będą rozbierać/ Miss Natura wybierać / Przez wieś przebiegł dreszcz / W krzakach siedzą tekstylni / Gryzą palce bezsilni / Zaklinają deszcz”. I chociaż dzisiaj wioska na Półwyspie Helskim kojarzy się głównie ze sportami wodnymi, to przebój upamiętnił ją na zawsze jako nieformalną stolicę naturystów. Piosenka „Chałupy welcome to” stała się nie tylko symbolem lata, ale również kulturowym fenomenem. Miejscowość Chałupy zyskała na znaczeniu dzięki tej piosence, a jej plaże stały się popularnym miejscem wypoczynku. Po śmierci Wodeckiego w 2017 roku, w Chałupach powstały różne formy upamiętnienia artysty, takie jak mural oraz multimedialna ławka. Dzisiaj ta piosenka to klasyka i wspomnień czar. A jednocześnie cały czas można się przy niej świetnie bawić, szczególnie w wakacje. Czytaj także: „Tata zamierzał wyjść ze szpitala tydzień po operacji [...] Byłam z nim do końca”. Córka Wodeckiego o ostatnich chwilach ojca