Przepowiedziano jej wielką miłość. Kilka miesięcy później na jej drodze stanął Marek Koterski
Małgorzata Bogdańska i Marek Koterski tworzą związek od ponad dwóch dekad. Ich miłość została przepowiedziana przez astrologa, co nadaje ich historii wyjątkowego charakteru. Poznaj kulisy ich relacji. Co mówią o swoim uczuciu?
Nieudane małżeństwo, życiowe zakręty, uzależnienie, które potrafiło zatopić każdy dzień w mroku. Marek Koterski nie krył, że życie go poraniło. Reżyser „Dnia świra” przez lata szukał czegoś więcej niż tylko zawodowego spełnienia. I wtedy, w 2004 roku, los postawił na jego drodze Małgorzatę Bogdańską. Ona – silna, doświadczona przez życie kobieta, on – mężczyzna po przejściach. Od początku połączyło ich zaufanie, ale też coś trudniejszego do uchwycenia – głębokie pragnienie, by spróbować jeszcze raz. Marek Koterski i Małgorzata Bogdańska: miłość z przepowiedni Kiedy się spotkali, oboje nieśli na barkach bagaż przeszłości. Marek Koterski miał już za sobą jedno małżeństwo. Jego pierwszą żoną była Iwona Ciesielska – nie była związana z filmowym światem, pracowała między innymi w Urzędzie Miasta Łodzi, pełniąc funkcję asystentki wiceprezydenta. Ich drogi przecięły się w recepcji Hotelu Mazowiecki – on tam mieszkał, ona pracowała. Dla niej to było jak piorun z jasnego nieba. On miał 34 lata, ona zaledwie 18. Owocem ich związku był Michał, który przyszedł na świat w 1979 roku i dziś sam jest znanym aktorem, a także ojcem. Choć początek zapowiadał się jak z romantycznego filmu, rzeczywistość okazała się znacznie trudniejsza. Marek Koterski przyznał kiedyś szczerze, że jego pierwszą prawdziwą miłością był syn – tylko że wtedy nie potrafił jeszcze kochać. Z Iwoną rozstali się w połowie lat 80. Małgorzata Bogdańska wierzy, że to, co najważniejsze, było jej zapisane w gwiazdach. Astrolog, do którego trafiła w jednym z życiowych zakrętów, powiedział jej wtedy, że spotka miłość – mężczyznę z filmowego świata. Była już po rozwodzie, samotnie wychowywała dziecko, z trudem godząc obowiązki z codzienną ciszą, która zapada po zgaszeniu świateł. I nagle przyszedł ten moment – cichy, ale stanowczy – w którym poczuła, że tęskni. Za bliskością, za miłością, za kimś, kto nada jej dniom sens. „Jak się ma powodzenie w życiu zawodowym, a pustkę w domu, to nawet największy sukces nie daje radości”, mówiła aktorka w jednej z rozmów. Poszła do astrologa, który wywróżył jej partnera z branży filmowej, tyle że… charakteryzatora. Niedługo potem poznała jednak reżysera Marka Koterskiego. Marek Koterski: podobała mi się jako aktorka i kobieta Ich pierwsze spotkanie miało miejsce na próbach do spektaklu „Nas troje” w 2004 roku. Marek Koterski – nazwisko, które w polskim kinie znaczy wiele – musiał robić wrażenie. Urodzony 3 czerwca 1942 roku w Krakowie, artysta z krwi i kości. Dramaturg, pisarz, scenarzysta, reżyser. Studiował polonistykę na Uniwersytecie Wrocławskim, specjalizując się w teorii literatury, próbował swoich sił w malarstwie i historii sztuki. Choć do Akademii Teatralnej w Warszawie się nie dostał – oceniono go wtedy bezlitośnie: „poniżej średniej inteligencji” i „brak umiejętności formułowania myśli” – dziś trudno uwierzyć, że ktokolwiek mógł tak się pomylić. W 1971 roku ukończył reżyserię w łódzkiej filmówce. I od tamtej pory tworzy kino, które trafia w samo sedno polskiej duszy. Jego „Nic śmiesznego”, kultowy „Dzień świra”, „Baby są jakieś inne”, „Wszyscy jesteśmy Chrystusami” czy „7 uczuć” – to filmy, które pokochali widzowie kilku pokoleń. A w trzech ostatnich na ekranie pojawiła się również Małgorzata Bogdańska. Nie tylko partnerka w życiu prywatnym, ale też ważna towarzyszka jego filmowej drogi. ZOBACZ TEŻ: Najpierw kampania, potem ślub i lot w kosmos, teraz… narodziny dziecka. Ich historia miłości to gotowy scenariusz na film Małgorzata Bogdańska: Ale Pan ma bajer! Gdy się poznali, ona nie miała takiego dorobku. Była aktorką teatru Ochota. Pracowała w Teatrze Ochota, miała w sobie dojrzałość i klasę. Urodziła się w 1962 roku w Otwocku, a aktorstwo studiowała w łódzkiej Filmówce – tej samej, którą kończyli najwięksi. Dla niej Marek Koterski był mistrzem – reżyserem, którego twórczość podziwiała. Dla niego – od pierwszego momentu – była kimś więcej. „Wszedłem na scenę i mówię: bardzo mi się pani podobała. A ona mówi: bardzo mnie to cieszy, że podobałam się panu jako aktorka. Odpowiedziałem: jako aktorka też, ale przede wszystkim jako kobieta. Po pierwszej randce powiedziała do niego: „Ale Pan ma bajer!”. I tak się zaczęło, coś między nimi zaiskrzyło. „Odwoziła mnie do domu i jak tym rozochocony mówię: „może pani zajrzy do mnie, bo pożyczyłbym pani książkę »Twórcza moc miłości«, ale powiedziała: „nie!” I to mnie bardzo ujęło”, wspominał początki związku Marek Koterski. Małgorzata Bogdańska: piszemy do siebie sms-y i przesyłamy cmoki W teatrze żartowano, że „świr spotkał świrka”. Marek Koterski – mistrz opowiadania o absurdzie codzienności – i Małgorzata Bogdańska – roztrzepana, serdeczna, wiecznie czegoś szukająca w przepastnej torbie. Była w niej energia, która idealnie współgrała z jego wrażliwością. I choć z pozoru tak różni, w rzeczywistości idealnie się dopełniali. W rozmowie z Magdaleną Żakowską przyznała, że ich dom nie przypomina tradycyjnego gospodarstwa. Zamiast gotować obiady – wolą porozmawiać. Zamiast brylować na salonach – przytulić się na kanapie i zanurzyć w rozmowie. Po kilku latach znajomości postanowili się pobrać. I choć ten związek był daleki od konwencjonalnych ram, to dał Markowi coś wyjątkowego – spokój. Michał Koterski, syn reżysera, nie miał wątpliwości: drugie małżeństwo ojca wpłynęło na niego zbawiennie. „To jest piękne, tak popatrzeć na nich, jak są szczęśliwi”, powiedział w jednym z wywiadów. Z kolei Małgorzata Bogdańska opowiadała: „Nie staramy się jakoś szczególnie o nasz związek. Ale wystarczy, żebyśmy się chwilę nie widzieli, a już piszemy do siebie sms-y i przesyłamy cmoki. Bardzo chcieliśmy, żeby nam się udało”. Para w życiu i na scenie Małgorzata Bogdańska i Marek Koterski to duet nie tylko w życiu, ale i na scenie. Ich relacja przenika do sztuki – i odwrotnie. Wspólnie stworzyli „Teatr na Walizce” – kameralną przestrzeń, w której wszystko może się wydarzyć, a jedynymi stałymi elementami są: on, ona i walizka pełna teatralnych rekwizytów. To ich osobisty teatr życia – intymny, szczery i całkowicie ich. „Moja żona ma ze mną troszeczkę gorzej niż inni aktorzy. Szczególnie mocno odczuła to we [Wszyscy jesteśmy Chrystusami” — mówił Marek Koterski w TVN. „Zazwyczaj robię po trzy duble. Z Małgosią zrobiłem trzynaście. Do montażu wziąłem drugi dubel i sobie pomyślałem: Boże, co ja robiłem?”, dodał. Andrzej Woronowicz opowiadał: „Ona się bardzo stara, a Marek bardzo dużo od niej wymaga”. Nie prowadzi to jednak do awantur. Małgorzata Bogdańska i Marek Koterski są wyjątkowo zgodną parą. „Aktora trzeba kochać, a tutaj mam to, jak znalazł" — stwierdził reżyser. Żyją spokojnie. Jak mówiła Małgorzata Bogdańska w rozmowie z Magdaleną Żakowską nie są identyczni. „Marek może mieć pudełko czekoladek i jeść jedną dziennie. Ja zjem natychmiast wszystkie. Jestem dużo głośniejsza od męża, bardziej żywiołowa. Twierdzi, że jestem w stanie tym wyrwać go z największego przybicia i smutku”. Są szczęśliwi. „Ja mam z kim dzielić świat – a to jest w życiu najważniejsze”, wspominała aktorka. SPRAWDŹ: „Straciłam kilka szans na normalne związki…”. W „VIVA! Bez Tabu" Doda o błędach w miłości i pierwszej relacji. Zakochała się w dziewczynie <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2025/06/akpa20250524frf18lt6320-b2692f2.jpg" width="1500" height="1000" alt="Małgorzata Bogdańska, Marek Koterski, Gala otwarcia 18. Festiwalu Reżyserii Filmowej i 14. Festiwalu Aktorstwa Filmowego, 2025" title="Małgorzata Bogdańska, Marek Koterski, Gala otwarcia 18. Festiwalu Reżyserii Filmowej i 14. Festiwalu Aktorstwa Filmowego, 2025" />
Wygląda jak Karaiby sprzed 50 lat. Polacy dopiero odkrywają ten niezwykły zakątek Meksyku
Jukatan to nie tylko karaibskie plaże, all inclusive i wygodne hotele ukryte za palmami Riwiery Majów. Wśród lagun, dżungli i dawnych szlaków Majów wciąż istnieje Meksyk znacznie spokojniejszy, bardziej surowy i autentyczny. To świat małych miasteczek, w których życie płynie wolniej, a natura nadal wyznacza rytm codzienności.
Bacalar to niewielkie miasteczko w stanie Quintana Roo, które jeszcze niedawno było niemal nieznane, nawet wśród samych Meksykanów. Dziś coraz częściej trafiają tu podróżnicy szukający alternatywy dla zatłoczonego Cancún czy modnego Tulum. I Bacalar staje się coraz modniejsze. Nie przypomina jednak typowego karaibskiego kurortu. To raczej prowincjonalne miasteczko, swojskie, nie zawsze ładne, ale z cudownym zapachem morza w powietrzu. Niebieski w siedmiu kolorach Największą atrakcją Bacalar jest laguna Bacalar, nazywana Laguną Siedmiu Kolorów. I nie jest to wcale przesadne, turystyczne hasło. Woda rzeczywiście zmienia odcienie – od niemal przezroczystego błękitu przez intensywny turkus aż po ciemny granat. Wszystko zależy od głębokości, światła i wapiennego dna. Są miejsca, gdzie łodzie wyglądają tak, jakby unosiły się w powietrzu. Choć często mówi się o niej „laguna”, w rzeczywistości to ogromne jezioro o długości niemal 50 kilometrów. Od wieków było ważnym miejscem dla Majów, którzy wykorzystywali naturalne kanały wodne do handlu i transportu. Później region stał się strategicznym punktem dla Hiszpanów i celem ataków piratów. Mimo że Bacalar leży daleko od otwartego morza, laguna umożliwiała przemieszczanie się w głąb półwyspu. Piraci docierali tu przede wszystkim po drewno campeche, zwane także modrzejcem. Pozyskiwano z niego niezwykle cenne czerwone i fioletowe barwniki wykorzystywane w Europie do farbowania luksusowych tkanin. To właśnie dla ochrony tych terenów zbudowano Fort San Felipe, XVIII-wieczną twierdzę, która do dziś góruje nad miasteczkiem. Z jej murów rozciąga się jeden z najpiękniejszych widoków na lagunę, szczególnie późnym popołudniem, kiedy woda zaczyna odbijać różowe światło zachodzącego słońca. Święte studnie Pod powierzchnią całego Jukatanu rozciąga się jeden z najbardziej niezwykłych systemów wodnych świata. Półwysep zbudowany jest niemal wyłącznie z wapienia, w którym przez tysiące lat przepływała woda, tworząc podziemne rzeki, jaskinie i naturalne studnie zwane cenotami. Dla Majów były one czymś znacznie więcej niż źródłem wody. Uważano je za przejścia do świata bogów i miejsca, w których stykają się światy żywych oraz zmarłych. W okolicach Bacalar cenoty znajdują się również pod powierzchnią laguny. Jedną z najbardziej znanych jest Cenote Negro, miejsce o niemal pionowym uskoku, gdzie głębokość gwałtownie zmienia się z kilku do kilkudziesięciu metrów. Woda staje się tam niemal czarna, co przez wieki budziło respekt miejscowych mieszkańców. Jeśli wypłyniemy na jezioro kajakiem, od razu zobaczymy cenoty po zmianach koloru wody. Pływanie w cenotach i podziemnych grotach należy dziś do największych atrakcji całego Jukatanu. Woda jest chłodniejsza niż w morzu, idealnie przejrzysta i ma zazwyczaj niezwykły turkusowy kolor. Lokalni przewodnicy zalecają jednak ostrożność oraz korzystanie z kamizelek wypornościowych – niektóre cenoty są bardzo głębokie, a pod powierzchnią znajdują się skomplikowane systemy jaskiń. CZYTAJ TEŻ: Ta włoska wyspa bardziej przypomina fortecę niż wakacyjny kurort. Nad Adriatykiem trudno o drugie takie miejsce Życie po asteroidzie Jednym z najbardziej niezwykłych miejsc nad laguną jest kanał Los Rápidos. To naturalny przesmyk, w którym nurt jest tak silny, że wystarczy położyć się na wodzie, by prąd sam nas niósł. Woda jest tu niewiarygodnie przejrzysta, a dno pokrywają wapienne formacje i podwodne rośliny falujące w rytmie nurtu. To właśnie tutaj najlepiej widać, jak delikatny jest cały ekosystem Bacalar. W płytkich partiach laguny znajdują się stromatolity – jedne z najstarszych form życia na Ziemi. Wyglądają jak kamienie, ale są żywymi organizmami produkującymi tlen od miliardów lat. Naukowcy uważają, że to właśnie podobne organizmy przyczyniły się do powstania atmosfery umożliwiającej rozwój życia na naszej planecie. Stromatolity przetrwały epoki lodowcowe i gigantyczne kataklizmy, w tym uderzenie asteroidy, która około 66 milionów lat temu spadła właśnie na Jukatan i doprowadziła do wyginięcia dinozaurów. Dziś jednak ich największym zagrożeniem okazuje się masowa turystyka. Nie wolno po nich chodzić ani opierać o nie kajaków, choć wielu odwiedzających nadal ignoruje zakazy. Mieszkańcy Bacalar coraz częściej mówią o konieczności ochrony laguny przed losem, który spotkał Tulum czy Cancún. Jeszcze w latach 70. Cancún było niewielką rybacką osadą zamieszkaną głównie przez Majów. Dziś to jedna z największych turystycznych metropolii świata. Bacalar wciąż znajduje się kilka kroków przed tą granicą – i właśnie dlatego warto zobaczyć je teraz. W Sian Ka’an rodzi się niebo Podróżując po Jukatanie, trudno pominąć gigantyczny, dziewiczy Rezerwat Biosfery Sian Ka’an – ogromny obszar chroniony, wpisany na listę UNESCO. Jego nazwa w języku Majów oznacza „miejsce, gdzie rodzi się niebo”. I rzeczywiście, krajobraz doskonale to oddaje, łącząc turkusowe laguny z błękitem nieba. Sian Ka’an to jeden z najcenniejszych przyrodniczo regionów Meksyku. Rozciągają się tu lasy namorzynowe, laguny, dzikie plaże, tropikalna dżungla i rafy koralowe. Na wolności żyją manaty, delfiny, krokodyle, żółwie morskie oraz setki gatunków ptaków. Wiele miejsc nadal pozostaje niemal nietkniętych przez człowieka. Najbardziej niezwykłe jest jednak poczucie przestrzeni i ciszy. W przeciwieństwie do głośnych plaż Riwiery Majów, tutaj można godzinami nie spotkać nikogo. Można unosić się z prądem w krystalicznej wodzie. Łodzie płyną powoli przez wąskie kanały otoczone namorzynami, a nad wodą unoszą się pelikany i fregaty. To jeden z ostatnich fragmentów karaibskiego wybrzeża Meksyku, który nadal wygląda tak, jak przed dziesiątkami lat. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Zamki na klifach, winnice nad rzeką i miasteczka jak z bajki braci Grimm. To Austria, o której Polacy nie mają pojęcia Uxmal – cud Majów Jeśli istnieje na Jukatanie miejsce, które naprawdę potrafi zachwycić nawet osoby zmęczone zwiedzaniem ruin Majów, jest nim Uxmal. To jedna z najważniejszych i jednocześnie najbardziej niezwykłych stref archeologicznych półwyspu. Choć wpisana na listę UNESCO i doskonale znana archeologom, nadal odwiedza ją znacznie mniej turystów niż słynne Chichén Itzá. I być może właśnie dlatego Uxmal robi tak ogromne wrażenie. Nie ma tu tłumów, hałasu ani kolejek do zdjęć. Jest za to przestrzeń, cisza i monumentalna architektura wynurzająca się z zieleni dżungli. Najbardziej charakterystyczną budowlą miasta jest Piramida Czarownika, wysoka na około 40 metrów. Według legendy miała zostać zbudowana w jedną noc przez karła obdarzonego magicznymi mocami. Piramida wyróżnia się nietypowym, zaokrąglonym kształtem, rzadko spotykanym w architekturze Majów. W rzeczywistości budowla powstawała etapami przez setki lat – kolejne świątynie wznoszono jedna na drugiej, tworząc imponującą konstrukcję widoczną do dziś. To jednak nie wielkość Uxmal zapisała się najmocniej w jego historii, lecz styl architektoniczny. Miasto jest najdoskonalszym przykładem stylu Puuc, charakterystycznego dla zachodniej części Jukatanu. Budowle zdobią tu tysiące kamiennych mozaik, geometrycznych ornamentów oraz wizerunków boga deszczu Chaaka. Fasady wyglądają niemal jak misterne koronki wykute w kamieniu. Archeolodzy do dziś podkreślają niezwykłą precyzję wykonania tych dekoracji. Majowie nie używali metalowych narzędzi ani zwierząt pociągowych, a mimo to stworzyli architekturę o zadziwiającej symetrii i skali. W Uxmal szczególnie imponują Pałac Gubernatora oraz Czworokąt Mniszek – kompleks budynków uznawany za jedno z największych osiągnięć sztuki Majów. Spacer po Uxmal późnym popołudniem robi ogromne wrażenie. Kamień przybiera wtedy ciepły, pomarańczowy kolor, a nad ruinami zaczynają krążyć ptaki ukrywające się wcześniej w dżungli. Pueblos Mágicos Mniejsze miasta, takie jak choćby urokliwe Valladolid, nadal żyją rytmem wyznaczanym przez lokalne tradycje. Na targach sprzedaje się przyprawy, owoce i ręcznie haftowane stroje, a język majański wciąż słychać równie często jak hiszpański. Valladolid to nie tylko klimatyczne uliczki, kolorowe budynki i zabytki. Miasto jest też świetną bazą wypadową do zwiedzania Jukatanu. Tak jak Bacalar, należy do 135 meksykańskich Pueblos Mágicos, objętych rządowym programem pomocy mniejszym miastom, które zachowały swoje unikalne dziedzictwo, tradycje, walory kulturowe i przyrodnicze. Kuchnia Jukatanu różni się od tej znanej z innych regionów Meksyku. Dominuje sos achiote, kwaśna pomarańcza i powolnie gotowane mięso zawijane w liście bananowca. Cochinita pibil, król jukatańskich dań, to długo pieczona wieprzowina marynowana w paście achiote. Popularna pozostaje także sopa de lima, aromatyczna zupa limonkowa, oraz świeże tortille przygotowywane w rodzinnych knajpkach. Jukatan poza Riwierą Majów nie próbuje za wszelką cenę imponować. Nie jest krzykliwy ani spektakularny jak folderowe Karaiby. Jest tu jednak mnóstwo miejsc do odwiedzenia, choćby Los Coloradas, różowe jezioro, które wygląda bardziej jak komputerowa grafika niż prawdziwy krajobraz. A swój kolor zawdzięcza wysokiemu zasoleniu oraz mikroorganizmom produkującym czerwony pigment. Jeszcze kilka lat temu było niemal nieznane, dziś coraz częściej pojawia się na zdjęciach z Meksyku. Ten mniej oblegany Jukatan pozostaje na długo w pamięci – dzięki porannym mgłom nad laguną Bacalar, dzięki chłodowi cenot po upalnym dniu, dzięki krzykowi ptaków wracających nad wodę o zachodzie słońca, a także dzięki dżungli, która nagle odsłania kamienne ślady cywilizacji starszej niż większość świata. To Meksyk bardziej cichy, mniej oczywisty i prawdziwszy. Właśnie dlatego tak trudno o nim zapomnieć. CZYTAJ TEŻ: Ta włoska wyspa to ukryta perełka Sycylii. Idealna na romantyczne wakacje
Mafia, FBI, a może nieszczęśliwy wypadek? Ten wątek z burzliwego życia Marilyn Monroe wciąż jest zagadką. Prawdy nie poznamy nigdy
O jej karierze i burzliwym życiu prywatnym powstało wiele książek i filmów. Ale choć życiorys Marilyn Monroe prześwietlono bardzo dokładnie, to okoliczności jej śmierci wciąż są owiane tajemnicą. Jak wyglądały ostatnie dni życia gwiazdy, która urodziła się równo sto lat temu? Teorii na ten temat jest kilka.
Wydawała się pełna witalności i seksapilu. Ale tak naprawdę urodzona sto lat temu gwiazda kina była krucha, niepewna siebie, depresyjna. Jej śmierć zaszokowała świat. Do tej pory budzi wiele pytań i emocji. Co właściwie wiemy o ostatnich godzinach Marilyn Monroe, co wydarzyło się w jej domu przy Helena Drive w Los Angeles 4 sierpnia 1962 roku? Kto zabił Marilyn Monroe? Teoria o braciach Kennedy Rozchwiana emocjonalnie, histeryczna Marilyn nie była na pewno mile widziana u boku braci Kennedych, z których jeden był prezydentem, a drugi prokuratorem generalnym. Uciszono ją? To jedna z teorii spiskowych. Gdyby żyła, dobiegałaby setki. Zmarła blisko 60 lat temu – 4 sierpnia 1962 roku. Ta śmierć jest do dzisiaj przedmiotem wielu domysłów i ciągle budzi emocje. Ujawniane są nowe fakty, krążą pytania, czy było to samobójstwo, przypadkowe przedawkowanie leków, czy zabójstwo. A jeśli tak, to kto miałby ją zabić? Psychiatra, doktor Ralph Greenson? Miał na punkcie Marilyn obsesję, mówił: „Jest moim dzieckiem, cierpieniem, obłędem”. Mafia? Bawiła się z mafiosami na imprezach u Franka Sinatry, może coś wiedziała… Bracia Kennedy? To najpopularniejsza z teorii spiskowych. Aktorka znała ówczesnego prezydenta Johna F. Kennedy’ego i jego brata Roberta – prokuratora generalnego. Podobno słynną piosenkę „Happy Birthday, Mr. President” zaśpiewała prowokacyjnie czy też „lubieżnie wyszeptała”, tak by wszyscy zorientowali się, że coś ich łączy. Może bracia przestraszyli się skandalu obyczajowego i postanowili ją uciszyć. W tym roku, gdy zbliża się okrągła rocznica śmierci Marilyn, te pytania wracają ze zdwojoną siłą. Co wiemy o ostatnich godzinach i śmierci królowej Hollywood? Czytaj także: Jak dziś wygląda ostatni dom Marilyn Monroe? To w nim umarła... Marilyn Monroe śpiewa słynne „Happy birthday” dla prezydenta Kennedy'ego, 20 maja 1962 roku Śmierć Marilyn: wersja oficjalna Według raportu koronera z 1962 roku Marilyn Monroe zmarła o 3.40 nad ranem w swoim domu przy Helena Drive w Los Angeles. Leżała nago na łóżku z twarzą do dołu, w ręku trzymała słuchawkę telefonu. Obok rozrzucone były puste butelki po tabletkach nasennych, tak zwanych barbituranach. Około trzeciej nad ranem gosposia i pielęgniarka Marilyn – Eunice Murray zobaczyła w jej pokoju zapalone światło. Zaniepokoiła się, że Marilyn nie odpowiada na wołanie. Nie mogła wejść, bo drzwi były zaryglowane od wewnątrz. Wezwała doktora Ralpha Greensona. To on wybił szybę w oknie, wszedł do pokoju aktorki, zbadał ją i powiedział: „Odeszła”. W raporcie określono jej śmierć jako „prawdopodobne samobójstwo”. Po 20 latach, w 1982 roku, sprawę badała jeszcze raz prokuratura okręgowa w Los Angeles. Śledczy zwrócili wtedy uwagę, że materiały FBI na temat Marilyn są skompilowane i mocno ocenzurowane. Nie zmieniono jednak rozpoznania, podtrzymując wersję o prawdopodobnym samobójstwie gwiazdy. Czy Marilyn Monroe, ikona seksu, uwielbiana i pożądana przez cały świat, mogła popełnić samobójstwo? Czytaj także: Tajemnicza śmierć Marilyn Monroe. Ujawniono dowody, że była ofiarą klanu Kennedych Służby wywożą ciało aktorki z jej domu, sierpień 1962 roku Biedna Norma, biedna Marilyn Każdy kryminolog powie, że tak. Była niestabilna emocjonalnie, cierpiała na lęki i depresję. Brała środki pobudzające i uspokajające. Piła, wcześniej już próbowała się zabić, podjęła przynajmniej cztery próby samobójcze. Mimo sławy i uwielbienia czuła się nieszczęśliwa. Na jej życiu ciążyło traumatyczne dzieciństwo. Zwrócili na nie uwagę także śledczy badający przyczyny jej śmierci. Urodziła się w 1926 roku jako Norma Jeane Mortenson. Ojca nie znała, matka nie mogła jej samodzielnie wychowywać, chorowała na schizofrenię, była hospitalizowana. Marilyn przenoszono do kolejnych rodzin zastępczych, była w 10 domach i nigdzie nie znalazła przystani. Oddano ją do sierocińca, co było dla niej horrorem. Broniła się, krzyczała, że nie jest sierotą, do każdej napotkanej kobiety mówiła „mamo”, a do mężczyzny „tato”. Wystarczy, by stracić poczucie bezpieczeństwa i własnej wartości. W wieku 16 lat wyszła za mąż, żeby uniknąć kolejnej rodziny zastępczej. Zawsze miała kompleks, że jest niechciana, niekochana, odrzucona. Była już słynną Marilyn Monroe, gdy mówiła: „Jestem przybłędą, której nikt nie chce”. Do tego dołożyły się kolejne nieudane małżeństwa. Sławny baseballista Joe DiMaggio (wyszła za niego w 1954 roku) nie tyle ją kochał, ile był o nią obsesyjnie zazdrosny. Bił ją, a ona próbowała to ukryć pod makijażem, robiąc dobrą minę do złej gry. Chciał z niej zrobić kurę domową, co znaczyło, że nie miał pojęcia, z kim się ożenił. I nawet nie próbował jej zrozumieć. Wytrzymali razem dziewięć miesięcy. Trzeci mąż – słynny dramaturg i intelektualista – Arthur Miller miał być spełnieniem jej snów, wzięli ślub w 1956 roku. Ale już po paru miesiącach Marilyn znalazła notatki męża, w których pisał, że go rozczarowała i że wstydzi się jej w towarzystwie. A ona go kochała. Desperacko marzyła o dziecku, ale dwa razy poroniła. Jeśli szukała miłości i akceptacji, to nigdy ich nie dostała. W środowisku filmowym znane były jej histerie, zawalanie dni zdjęciowych, obsesyjne powtarzanie jednej sceny. Z drugiej strony protekcjonalnie traktowano ją jako aktorkę… John Huston powiedział jej: „Jesteś ku*wą, nie aktorką. Tak jak prawdziwe dziw*i, te najlepsze, niczego nie udajesz. Dajesz siebie całą, ciało i duszę”. Niby komplement, ale jaki zatruty! Tajemnicą poliszynela były jej pobyty w klinikach psychiatrycznych i niedojrzałość emocjonalna. Mogła popełnić samobójstwo. Dlaczego w takim razie ta teza budziła wątpliwości? Czytaj także: Marilyn Monroe popełniła samobójstwo, czy jej tragiczna śmierć nie była przypadkiem? <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/img5Sz8Nw-89c7c01.jpg" width="1955" height="1600" alt="Arthur Miller with Marilyn Monroe in 1956. Arthur Miller, an American playwright born in 1915, was known for his works Death of a Salesman (1949) and The Crucible (1953). He married actress Marilyn Monroe (1926-1962), who performed in Bus Stop (1956) and The Misfits (1961) which Miller wrote for her. They divorced later in 1961. (Photo by © Hulton-Deutsch Collection/CORBIS/Corbis via Getty Images)" title="Marilyn Monroe and Arthur Miller" /> Arthur Miller, Marilyn Monroe, 1956 rok Śledztwo za pięć groszy Dziennikarze, którzy pisali o sprawie Marilyn, szybko zauważyli, że śledczy zachowywali się tak, jakby założyli, że chciała się zabić. Nie zabezpieczono śladów – w czasie oględzin gospodyni Eunice Murray prała bieliznę Marilyn, prześcieradło wyglądało jak nowe, chociaż powinno być pobrudzone. Śledczy uznali, że Marilyn musiała wziąć około 60–70 tabletek. Powinna wymiotować, to naturalna reakcja organizmu na truciznę, a nic takiego nie było widać. Nie miała śladów leku w żołądku. Zresztą pobrane próbki szybko zaginęły. Wszystko wskazywało na to, że zrobiono jej lewatywę. Kto ją zrobił, Eunice Murray? Marilyn nie miała na ciele śladów po igle, ale miała siniaki, może z kimś walczyła albo była przenoszona, tego wątku nie podjęto. Nie przesłuchano wszystkich świadków, raport opierał się głównie na zeznaniach pani Murray i doktora Greensona. Ale w domu był jeszcze niejaki Norman Jefferies, pracujący tam jako tak zwana złota rączka. Dlaczego policjanci z nim nie rozmawiali? W tym śledztwie było wiele zaniedbań, które mogły budzić wątpliwości. Jak się okazało, uzasadnionych. Dowiódł tego wybitny dziennikarz śledczy Anthony Summers, który zajął się sprawą śmierci Marilyn Monroe w 1982 roku, tuż po zakończeniu drugiego procesu. Myślał, że będzie nad nią pracował dwa, trzy tygodnie, zajęło mu to trzy lata. Pokój Marilyn Monroe po śmierci, sierpień 1962 roku W jaskini lwa Musiał przebić się przez mur niechęci i strachu. Początkowo nikt mu nie ufał, ludzie bali się, nie chcieli wracać do historii sprzed lat. Summers wspomina, że zajmowanie się sprawą Marilyn było jak wejście do jaskini lwa. Nagrał jednak 600 godzin rozmów, koncentrował się na ludziach, którzy znali aktorkę lub – jak mówił – dotknęli jej życia. Byli wśród nich reżyser John Huston, aktorka Jane Russell, agenci FBI, rodzina doktora Ralpha Greensona. Powstała z tego książka, a niedawno film „Tajemnice Marilyn Monroe: Nieznane nagrania” (do obejrzenia na Netflixie). Te rozmowy rzucają nowe światło na ostatnie godziny gwiazdy. Wynika z nich, że Marilyn Monroe nie mogła umrzeć o 3.40. Musiało to nastąpić wcześniej. Już bowiem o 11 wieczorem z meczu baseballowego wywołany został jej rzecznik prasowy Arthur Jacobs. Powiedziano mu, że w domu aktorki zdarzyło się coś strasznego. Jego żona Natalie Jacobs wspomina, że mąż miał jedno zadanie: „Tuszować sprawę i trzymać dziennikarzy z daleka”. Z kolei właściciel prywatnego pogotowia ratunkowego Walter Schaefer opowiada, że do willi Marilyn wezwana została karetka. Aktorka była nieprzytomna, ale żyła. Wieziono ją do szpitala w Santa Monica. Kiedy zmarła w karetce, zapadła decyzja, by zawrócić do domu. Postanowili tak ratownicy w porozumieniu z prokuratorem okręgowym. W karetce był też doktor Greenson. W jej domu byli już urzędnicy federalni, którzy przybyli tam długo przed policją, czyli przed godziną czwartą nad ranem. „Było tam kilka osób z Biura, których normalnie być nie powinno”, tłumaczy agent Jim Doyle. „Przyszli natychmiast, zanim ktokolwiek zorientował się, co się stało. To musiały być instrukcje od kogoś wysoko postawionego, wyższego niż Edgar Hoover (ówczesny dyrektor FBI). To mógł być prokurator generalny lub prezydent”. Zdaniem rozmówców Summersa ludzie z FBI mieli jedno zadanie – usunąć wszystkie ślady, które mogły łączyć Marilyn Monroe z rodziną Kennedych. Czy bracia Kennedy mieli coś wspólnego ze śmiercią Marilyn? Czytaj także: Biografia ujawnia szokujące informacje. Marilyn Monroe była w ciąży z Kennedym?! <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/img1H14Pc-52059ff.jpg" width="1280" height="929" alt="(Original Caption) The body of Marilyn Monroe was released by the coroner this afternoon 8/6, and taken back to the mortuary in preparation for burial. Marilyn's body was at the county morgue for an autopsey and subsequant toxicological test." title="Removing Body of Marilyn Monroe" /> Igranie z ogniem Poznała ich w drugiej połowie lat 50. Chodziła na imprezy organizowane w LA przez szwagra Kennedych, marnego aktora Petera Lawforda. Jego posiadłość zwana była gniazdem rozpusty. W filmie „Tajemnice Marilyn Monroe…” ktoś mówi, że Lawford stręczył Marilyn Kennedym. Zawsze podejrzewano ją o związek z Johnem, to była stała pożywka dla plotek. Jej występ na urodziny prezydenta w maju 1962 roku w Madison Square Garden jeszcze podsycił te podejrzenia. Jeden z agentów FBI twierdzi, że w domu aktorki był podsłuch. Nagrane zostały jej intymne schadzki z Johnem, seks, ich rozmowy. Mówiła do niego Prez albo Jack, on do niej Marilyn. Trzeba jednak dodać, że tych taśm nikt nigdy nie słyszał. Romansowała też z Robertem „Bobbym” Kennedym, była w nim podobno szaleńczo zakochana. Jak wynika z rozmów Summersa, aktorkę ostrzegano przed tymi znajomościami. Znajomi radzili jej, żeby nie „igrała z ogniem”. Bracia Kennedy byli bezwzględni, potrafili rozprawić się z każdym, kto stawał im na drodze. Znajomość z pierwszą seksbombą Ameryki mogła ich skompromitować obyczajowo, już to wystarczyło, by ją uciszyć. W dodatku Marilyn była świadkiem wielu rozmów, między innymi o broni jądrowej i etycznym aspekcie jej użycia. Świat stał wtedy na krawędzi wojny, toczył się konflikt o Kubę, sprawa romansu z Marilyn mogła być użyta do szantażowania prezydenta i próby wymuszenia na nim pewnych politycznych działań. Wydaje się oczywiste, że aktorką interesowało się FBI. Niestabilna emocjonalnie, histeryczna Marilyn nie była z pewnością najlepszą znajomą dla prezydenta i prokuratora generalnego. Ludzie ze służb zasugerowali zerwanie kontaktu. To Bobby miał do niej zadzwonić i powiedzieć: koniec. Ani on, ani jego brat nie chcą jej więcej widywać. Wiadomość o śmierci Marilyn Monroe na budynku New York Times, sierpień 1962 roku Śmiertelnie odrzucona Czy to była kropla, która przelała czarę i popchnęła ją do samobójstwa? Albo próby samobójczej, która miała być wołaniem o pomoc? Szantażem? Marilyn zależało na braciach Kennedy, musiała wyjątkowo mocno przeżyć odrzucenie z ich strony, musiała czuć się wykorzystana, oszukana. Potraktowana jak dziw*a. Podobno 4 sierpnia rozmawiała z Robertem, krzyczała, żeby więcej do niej nie dzwonił. Żeby przyjechał, jak ma ochotę, ale ona do niego nie wyjdzie. Już nigdy! Wydzwaniała do prezydenta do Białego Domu i skarżyła się na Roberta. Podobno zagroziła, że zwoła konferencję prasową i opowie o swoich związkach z braćmi Kennedy. Miała to zrobić w poniedziałek, w niedzielę zmarła. Wspomniany już Norman Jefferies powiedział w jednym z wywiadów, że Robert Kennedy był tego dnia w jej domu. Ale nie ma na to dowodów, to nie było zeznanie pod przysięgą. Robert Kennedy na pewno był tego dnia w Los Angeles, choć sam twierdził, że nie. Odleciał w nocy, ten lot odnotowano w rejestracji lotów w LA. Marilyn miała prowadzić dziennik („Red diary”), w którym zapisywała swoje rozmowy z braćmi. Ten dziennik zaginął, a na pewno wiele by wyjaśnił. O zabójstwo Marilyn oskarżył Roberta Kennedy’ego wprost były policjant Mike Rothmiller. Twierdził, że prokurator w czasie wizyty u Marilyn Monroe dosypał jej truciznę do drinka. Nikt jednak nie potraktował tych rewelacji podawanych bez dowodów poważnie. Chory doktor? A doktor Ralph Greenson? Był jednym z najsłynniejszych terapeutów w Hollywood. Profesorem psychiatrii klinicznej w jednym ze szpitali w LA. Do jego pacjentów należeli między innymi Frank Sinatra i Vivien Leigh. Marilyn poznał, gdy grała w swoim ostatnim filmie „Skłóceni z życiem”. I doprowadził do tego, że była w stanie go ukończyć. Niektórzy oskarżają go, że uzależnił ją od środków nasennych i uspokajających, które przepisywał jej w zbyt dużych ilościach. Sam miał mieć zaburzenia psychiczne i chorą narcystyczną osobowość. Chciał ją uzależnić od siebie. Poradził jej, by kupiła dom i znalazła jakieś miejsce zakorzenienia. Niby słusznie. Ale ten dom miał być blisko niego. Marilyn zrobiła to. Twierdził, że potrzeba jej rodziny, wprowadził ją do własnej, miał żonę i dwoje dzieci. W pewnym sensie zafundował jej kolejny dom zastępczy. Była często gościem w tym domu. Według niektórych relacji manipulował nią. A ona chciała już przerwać terapię i usamodzielnić się, znowu zaczęła spotykać się z Joe DiMaggio. Zastanawiała się, czy nie spróbować jeszcze raz tego związku. Może doktor Greenson nie wyobrażał sobie, że może go opuścić… Sam twierdził, że jej samobójstwo było przypadkowe, że przedawkowała. Był u niej tego dnia, wydawała mu się zdenerwowana i zdezorientowana, prosił panią Murray, by z nią została. Żałował, że nie zadzwoniła do niego, nawet w środku nocy, jak robiła to wiele razy. „Tragedią jest to, że osiągnięcia artystyczne Marilyn jako aktorki, całe bogactwo i sława nie przyniosły jej spokoju i szczęścia”, powiedział w jednej z rozmów. Gdyby to on ją zabił albo doprowadził do samobójstwa, pewnie zostałoby to ujawnione. Marilyn Monroe przeżyła 36 lat. Słynny aktor Lee Strasberg powiedział na pogrzebie aktorki, że zamieniła swoje życie w mit. Elementem tego mitu jest także jej śmierć. Niejasna, tragiczna, „ekscytująca”. I chyba nie do wyjaśnienia. Czytaj także: Po śmierci Marilyn Monroe nie przypominała siebie z plakatów. Potwierdza to jej ostatnie zdjęcie Tekst AGNIESZKA DAJBOR Nagrobek Marilyn Monroe. Grudzień 1973
Zachwyca od pierwszej sekundy choć nie jest tak piękny jak Paryż i czarujący jak Rzym. W czym tkwi jego sekret? Trudno znaleźć drugie takie miasto
Amsterdam zachwyca od pierwszej sekundy, chociaż nie jest tak piękny jak Paryż, nie olśniewa historią jak Rzym. To miasto stworzone przez ludzi, którzy od wieków walczyli z naturą, ale zamiast ją pokonać, nauczyli się z nią żyć. Miasto klimatyczne, wolne, osobliwe.
W Amsterdamie można zakochać się od razu. Jego kameralny klimat, dziesiątki kanałów z pływającymi barkami, zabytki, ogrody i parki z pięknymi, zielonymi papugami sprawiają, że chce się tu wracać. Każdy ma swoje ukochane miejsca i bliskich sercu artystów. Tym najsłynniejszym jest Rembrandt, tym mniej znanym, a fascynującym Cornelis Anthonisz. Malarz, drzeworytnik i kartograf, który w XVI wieku stworzył dokładną mapę Amsterdamu „z lotu ptaka”. Długo się nią posługiwano, a dzisiaj można obejrzeć ją w Rijksmuseum, czyli Muzeum Narodowym. Na liście miejsc do odwiedzenia będzie na pewno Muzeum Vincenta van Gogha czy dom Anny Frank. Ale w Amsterdamie najlepiej poczuć się niebieskim ptakiem. Po prostu spacerować po mieście albo usiąść z kawą na schodkach przy jednym z kanałów i poczuć wyjątkowość chwili. Miasto na palach Trudno uwierzyć, ale Amsterdam właściwie nie powinien istnieć. Powstał przecież na podmokłych terenach, które przez wieki trzeba było wydzierać morzu i rzekom. Sama nazwa miasta pochodzi od tamy – Amstel-dam zbudowanej na rzece Amstel pod koniec XIII wieku. Chyba dlatego Amsterdam od początku był miejscem ludzi upartych, przedsiębiorczych i trochę bezczelnych wobec natury. Miasto znajduje się dwa metry poniżej poziomu morza i jest zbudowane na miękkim, bagnistym gruncie. Tak naprawdę stoi na 11 milionach drewnianych belek, które chronią jego budynki, ulice i parki przed osuwaniem się w miękką ziemię. Kiedy patrzy się na ogromny Pałac Królewski na Placu Dam czy strzelisty kościół Westerkerk, trudno uwierzyć, że mogą trwać dzięki genialnemu inżynieryjnemu pomysłowi z czasów średniowiecza. Mówi się nawet, że Amsterdam jest bardziej „zawieszony” niż zbudowany. Złoty wiek W XVII wieku Amsterdam przeżył swój złoty wiek. Holendrzy opanowali wtedy szlaki morskie z Ameryki, Azji i Afryki, królowali na rynku przypraw. Do portu w Amsterdamie wpływały statki pełne jedwabiu, porcelany i opowieści z końca świata. Amsterdam stał się najbogatszym miastem Europy. To tutaj działała giełda, rozwijały się banki, kwitła sztuka, a mieszczanie zamawiali portrety u największych malarzy epoki. To wtedy powstały słynne kanały wpisane dziś na listę UNESCO. Nie budowano ich jednak wyłącznie dla urody. Miały być funkcjonalne – transportować towary, regulować poziom wody i organizować przestrzeń miasta. Dopiero później okazało się, że przy okazji stworzono jeden z najbardziej romantycznych miejskich pejzaży świata. I chyba właśnie w tym tkwi fenomen Amsterdamu: wszystko, co dzisiaj zachwyca turystów, najpierw było po prostu praktyczne. I jeszcze jedno: do herbu miasta obok trzech krzyży dopisano po II wojnie światowej trzy słowa o jego mieszkańcach: „Odważni. Zdecydowani. Miłosierni”. Kanały zamiast ulic Miasto ma kilometry kanałów. Najbardziej malownicze są Herengracht, Keizersgracht i Prinsengracht, tworzące koncentryczne półkola wokół Starego Miasta. Oglądanie miasta od strony wody to jedna z największych atrakcji. Najlepiej wynająć starą drewnianą barkę, z przekąskami i napojami, które umilą wycieczkę. Można to zrobić zdalnie, jeszcze przed podróżą. Amsterdam z perspektywy wody wydaje się bardziej intymny. Widać wnętrza mieszkań, półki pełne książek, koty śpiące na parapetach i ludzi, którzy nie zasłaniają okien. Holendrzy od wieków powtarzają, że żyją tak, jakby całe miasto było jednym wielkim salonem. Wąskie domy, krzywe fasady Kamienice wydają się tutaj absurdalnie wąskie, lekko krzywe, czasem przechylone do przodu tak mocno, że wyglądają, jakby za chwilę miały runąć do kanału. Ale za tą architektoniczną ekstrawagancją stoi bardzo pragmatyczne wyjaśnienie. W XVII wieku wysokość podatków zależała od szerokości fasady domu. Mieszkańcy zaczęli więc budować kamienice możliwie najwęższe, za to wysokie i głębokie. Najwęższy dom w Amsterdamie ma podobno niewiele ponad metr szerokości. Przechylone fasady też nie są przypadkiem. Domy specjalnie budowano z lekkim pochyleniem do przodu, żeby łatwiej było wciągać towary na wyższe piętra za pomocą haków umieszczonych pod dachami. Dzięki temu fortepiany, skrzynie czy meble nie obijały się o ściany budynku podczas transportu. Klatki schodowe były na nie zbyt wąskie. Jednym z najbardziej niezwykłych obrazków Amsterdamu są houseboaty – barki mieszkalne zacumowane przy kanałach. Dla turystów wyglądają jak romantyczny kaprys, ale dla wielu mieszkańców są normalnym domem. Historia życia na wodzie przyspieszyła po II wojnie światowej, kiedy w mieście brakowało mieszkań. Stare barki towarowe zaczęto przerabiać na lokale mieszkalne. Dziś wiele z nich przypomina luksusowe apartamenty z designerskimi wnętrzami i tarasami pełnymi kwiatów. Są barki z miniogrodami, kotami spacerującymi po dachach i rowerami przypiętymi do relingów. Co ciekawe, adres na wodzie wcale nie oznacza taniego życia. Wręcz przeciwnie, wiele houseboatów kosztuje fortunę, a lista oczekujących na miejsce przy najlepszych kanałach jest bardzo długa. Dzisiaj to synonim prestiżu i unikalnego trybu życia. Amsterdamczycy traktują wodę jak przedłużenie własnego domu. Latem kanały zamieniają się w miejskie plaże, miejsca odpoczynku i spotkań, odbywają się pikniki na wodzie. To miasto nie odwraca się od natury, ale ją kocha. Jest tu dużo zieleni, a na południowym brzegu najstarszego kanału Singel znajduje się jedyny na świecie pływający targ kwiatowy, gdzie można kupić między innymi tulipany we wszystkich odmianach i kolorach. Plac Muzeów Museumplein, słynny Plac Muzeów, wygląda bardziej jak nowoczesny, rodzinny park niż zacna dzielnica kultury. Ludzie siedzą na trawie, dzieci jeżdżą na deskorolkach, ktoś gra na saksofonie, a obok stoją jedne z najważniejszych muzeów świata. To właśnie tu znajduje się monumentalne Rijksmuseum i zawsze oblegane Muzeum Vincenta van Gogha. Dwa miejsca, które opowiadają historię Holandii lepiej niż jakikolwiek podręcznik. Budynek z 1885 roku przypomina gotycko-renesansowy zamek i już sam spacer przez jego korytarze robi wrażenie. Największą gwiazdą muzeum pozostaje oczywiście Rembrandt, najcenniejszym i najsłynniejszym obrazem jego „Straż nocna”. Ale znajdziemy tu także obrazy Johannesa Vermeera, Fransa Halsa, Jana Steena i setki innych dzieł pokazujących codzienność holenderskiego złotego wieku. Muzeum ma też fascynującą kolekcję przedmiotów użytkowych: modeli statków, porcelany z Delft, mebli, biżuterii, a także zrobione z prawdziwych materiałów domki dla lalek z XVII i XVIII wieku. Są jednym z najciekawszych, choć mniej znanych skarbów muzeum. Kilka kroków dalej stoi Muzeum Vincenta van Gogha. Zwiedzanie go jest jak intymna podróż przez historię człowieka, który za życia sprzedał zaledwie kilka obrazów, a dziś jest jednym z najdroższych artystów świata. Muzeum posiada największą na świecie kolekcję prac artysty, zwiedzający stoją w ciszy i skupieniu nie tylko przed „Słonecznikami”. Miasto wolności Amsterdam od dekad fascynuje swoją liberalną reputacją. Coffee shopy, dzielnica czerwonych latarni, swobodne podejście do wielu tematów – wszystko to przyciąga turystów szukających „miasta bez zasad”. Ale prawdziwy sekret Amsterdamu polega na czymś innym. Holendrzy wierzą, że możesz żyć, jak chcesz, dopóki nie przeszkadzasz innym. To filozofia widoczna wszędzie – w otwartości wobec różnych stylów życia, w miejskiej architekturze i w sposobie organizacji przestrzeni. Amsterdam od wieków był schronieniem dla outsiderów, artystów, kupców i buntowników. Przyjeżdżali tu ci, którzy gdzie indziej nie mogli znaleźć miejsca dla siebie. Jak wiele portowych miast – a port w Amsterdamie rozbudził nawet wyobraźnię słynnego barda Jacques’a Brela – ma w sobie gen wolności, otwartości, swobody. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2026/05/AdobeStock755999507EditorialUseOnlyKOLOR-fdc2b0c.jpg" width="2000" height="3000" alt="Największe na świecie międzynarodowe muzeum graffiti i street artu w dawnej stoczni w północnej dzielnicy Amsterdamu" title="Największe na świecie międzynarodowe muzeum graffiti i street artu w dawnej stoczni w północnej dzielnicy Amsterdamu" /> Sztuka i zakupy Miasto można zwiedzać pieszo, na rowerze albo łodzią. Każdy sam ułoży sobie ciekawą trasę. Warto jednak zajrzeć na urokliwy Plac Spui, który znajduje się w centrum miasta. Jest tu mnóstwo księgarni, w piątki odbywają się targi książek, a w weekendy targi sztuki. W mieście jest w ogóle wiele targów ulicznych, na których znajdziemy wszystko – od serów po piękne materiały. Warto wspomnieć, że w Amsterdamie pierwsze kawiarnie znajdowały się w prywatnych mieszkaniach usytuowanych na parterze. Najstarsza tutejsza kawiarnia Café Hoppe pochodzi z końca XVII wieku i warto do niej zajrzeć. Można w niej zresztą zjeść bardzo nowoczesne śniadania. I napić się naprawdę dobrej kawy. Przy placu znajduje się wejście na ukryty w centrum miasta cichy dziedziniec Begijnhof. Otaczają go zabytkowe domy, w tym najstarszy w mieście drewniany dom z XVI wieku. Kiedyś w tym miejscu znajdował się beginaż, czyli wspólnota beginek – niezamężnych kobiet, prowadzących właściwie zakonne życie, choć bez żadnych formalnych ślubów. Kościół zawsze patrzył na nie podejrzliwie i uważał za heretyczki. Do centrum miasta, na Plac Dam, dojdziemy słynną ulicą Kalverstraat – najdroższą ulicą handlową w Holandii. Kto lubi zakupy, może zajrzeć do słynnego domu towarowego De Bijenkorf już na samym placu. Warto także zobaczyć dzielnicę Jordaan i De Negen Straatjes, czyli Dziewięć Uliczek, miejsce pełne mostów, alejek i kwiatów. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2026/05/GettyImages-166637546KOLOR-bd830d9.jpg" width="2953" height="4429" alt="Widok na Bazylikę Świętego Mikołaja z jej charakterystyczną kopułą i wieżami. Jest jednym z punktów orientacyjnych miasta." title="Widok na Bazylikę Świętego Mikołaja z jej charakterystyczną kopułą i wieżami. Jest jednym z punktów orientacyjnych miasta." /> Amsterdam nie jest miejscem jedynie do zaliczania atrakcji. Owszem, można zrobić zdjęcie przy kanałach, odwiedzić muzeum, a także odhaczyć listę zabytków. Na pewno warto zajrzeć do najstarszego kościoła w Amsterdamie Oude Kerk, z początku XIV wieku, który położony jest w samym sercu dawnej części miasta. Zresztą to tutaj Rembrandt wziął ślub z ukochaną Saskią van Uylenburgh w 1634 roku. Dziś świątynia jest jednym z najważniejszych zabytków miasta i niezwykłym miejscem spotkania historii ze współczesną sztuką. Warto zobaczyć także wspaniałą XVII-wieczną synagogę, zbudowaną przez żyjących w Amsterdamie sefardyjskich Żydów, zwaną portugalską. To jedna z najpiękniejszych i najlepiej zachowanych synagog w Europie, która nadal jest domem modlitwy. Każdy z tych zabytków odpowiada inną historię, tak jest także z domem Anny Frank, gdzie mieszkała, a potem ukrywała się w latach 1942–1944. Bez pośpiechu Ale prawdziwe miasto zaczyna się dopiero wtedy, gdy zwalniasz. Kiedy rano niespiesznie jesz śniadanie w małej kawiarni na Jordaanie. Kiedy przypadkiem trafiasz do księgarni pachnącej starym papierem. Kiedy obserwujesz ludzi siedzących na brzegu kanału z lampką wina i nikomu nie przeszkadza, że jest środek tygodnia. Amsterdam ma w sobie coś uzależniającego. Uwodzi klimatem, malowniczymi zaułkami, mnóstwem kanałów, mostków i mostów, krzywymi kamienicami, które stoją tu od 400 lat. I może właśnie dlatego tak łatwo wyobrazić sobie tutaj inne życie. Wolniejsze. Lżejsze. Bardziej swoje. Tekst Agnieszka Dajbor
Marzyła o powrocie na scenę, ale los odebrał jej tę szansę. Historia Łucji Prus porusza, a jej ostatnia prośba wyciska łzy
Łucja Prus była jedną z najbardziej charakterystycznych polskich wokalistek lat 70. Zachwycała subtelnym głosem i wyjątkową interpretacją piosenek. Historia jej życia i przedwczesnej śmierci wciąż porusza fanów.
Łucja Prus była cenioną i popularną piosenkarką, przede wszystkim w latach 70. Na YouTube można obejrzeć opolski koncert z 1977 roku. Łucja Prus śpiewa z Bogusławem Mecem słynny przebój „Jej portret”. Oboje są fragile - delikatni, śpiewają subtelnie, Mec ma ciepły głos, Łucja Prus śpiewa tę piosenkę genialnie. Gwiazdy, które siedzą koło niej, klaszczą. Dzisiaj oboje już nie żyją. Łucja Prus zmarła w 2002 roku na raka piersi. Jak wyglądało jej życie i kariera? Łucja Prus: szczęśliwe dzieciństwo w trudnych czasach Piosenkarka urodziła się w 1942 roku w Białymstoku. Pochodziła z bardzo szczęśliwej rodziny, której trafiło się życie w trudny czasach. Jej rodzice mieli piekarnię, w Białymstoku wszyscy znali wypieki „od Prusa”, pyszne drożdżówki. Ale po wojnie prywatna inicjatywa była niemile widziana. A nawet ją zwalczano. Prusom odebrano sklep, zaczęły się kłopoty finansowe. I nie wiadomo, co by się stało, gdyby nie mama przyszłej piosenkarki. Zrobiła prawo jazdy (jako druga kobieta w Białymstoku), kupiła auto i to nie byle jakie — ciężarówkę, Jelcz. I zaczęła prowadzić obwoźny bar. Po bazarkach sprzedawali bułeczki, kiełbaski. Ludzie bardzo ich lubili, a oni myśleli, że córki przejmą rodzinny interes. Ale Łucja – uczennica szkoły muzycznej, miała inne plany na życie. Zobacz też: Śpiewała "Szeptem", "Liliowy wrzos" czy "Żyje się raz". Regina Bielska była jedną z najpopularniejszych polskich wokalistek lat 50. Łucja Prus: droga do kariery piosenkarki Na estradę przebijała się drogą różnych konkursów muzycznych. Uczyła się gry na skrzypcach, za czym nie przepadała. Miała za sobą średnią szkołę muzyczną, w klasie wokalu. „Śpiew był dla mnie wszystkim”, opowiadała swojej córce Julii w dokumencie „Gwiazdy tamtych lat”. Skończyła też studio piosenki pod patronatem Jeremiego Przybory. „Miałam straszliwą chęć zaistnienia na scenie. Chyba każde dziecko tak ma. Chęć pokazania się. A potem, kiedy masz już odwagę i decydujesz się pokazać, to są trudniejsze momenty. I rzeczywiście, takim momentem, był dla mnie konkurs radiowy. Kiedy stanęłam do niego, jako bardzo młoda dziewczyna, było 7 tys. kandydatów, szczęśliwie okazało się, że dostałam drugą nagrodę i telewizor marki Szmaragd. Trzecią nagrodę dostała Ula Dudziak, a pierwszą Zofia Gładyszewska. Piosenkarka z Łodzi”, wspominała. Zobacz też: Agnieszka Osiecka do końca ukrywała przed przyjaciółmi, że zmaga się z chorobą. Tak wyglądały jej ostatnie chwile Łucja Prus: była artystką niszową Pierwszy raz zwróciła na siebie uwagę szerszej publiczności, gdy zaśpiewała wiersz Wisławy Szymborskiej „Nic dwa razy się nie zdarza”. Poezja śpiewana była jeszcze wtedy nowością. Łucja Prus śpiewała wiersz Szymborskiej przy akompaniamencie big-bandu, bardzo nowocześnie. Zrobiła wrażenie. Dostała nagrodę na Festiwalu w Opolu, w 1965 roku. W latach 70. zaśpiewała z popularnym zespołem „Skaldowie” wielki przebój „W żółtych płomieniach liści”. Wszyscy ją znali, ale nigdy nie była typem gwiazdy ani idolki. Nie miała takiej urody, takich kreacji, temperamentu estradowego. Dzisiaj pewnie powiedziano by, że jest niszowa, kameralna. Może najbliżej byłoby jej do Magdy Umer, Wandy Warskiej. Ludzie doceniali jej ciekawy głos, dobre teksty, muzykę, często akompaniował jej świetny jazzman Włodzimierz Nahorny albo Jan Ptaszyn-Wróblewski. Wylansowała takie piosenki jak „Dookoła noc się stała”, „Tango z różą w zębach”, śpiewała Szekspira w tłumaczeniu Czesława Miłosza. Z Andrzejem Zauchą u boku śpiewała piosenkę „Umówmy się na stare lata”. Czytaj też: Synowa Marty Lipińskiej to znana i ceniona aktorka. Nie każdy wiedział, że są rodziną Łucja Prus: życie prywatne, rodzina Łucja Prus była żoną muzyka, kompozytora Andrzeja Mundkowskiego. Ale w trakcie pracy ze „Skaldami” spotkała menedżera Ryszarda Kozicza i zakochała się. Byli przez lata szczęśliwi, stworzyli ciepły dom na Zaciszu w Warszawie, doczekali się córki Julii, która nie poszła w ślady mamy, została graficzką. Łucja Prus przyjaźniła się z Marylą Rodowicz, Alicją Majewską, Haliną Frąckowiak, spotykały się czasem w domu piosenkarki, była świetną panią domu, podobno przyrządzała wspaniałą pieczeń jagnięcą. Uwielbiała ogród. Po urodzeniu córki w latach 80. wycofała się na pewien czas ze śpiewania, zajęła domem. Dziwiło to Agnieszkę Osiecką, która uważała, że Łucja Prus marnuje swój talent, namawiała ją do powrotu. Mówiła jej, że zachowuje się tak, jakby dostała skrzypce Stradivariusa i zrobiła z nich podstawkę do nogi od stołu. „Myślę, że Bóg mi wybaczy”, tłumaczyła swoje wybory wokalistka. Ale za namową córki wróciła, wydała dwie płyty. Zobacz też: Pierwszy mąż Ewy Lemańskiej był gejem. O jego śmierci dowiedziała się dekadę później Jej dalszą karierę przerwała choroba, postępujący szybko rak piersi. Nie dokończyła ostatniego albumu, który nagrywała z Alicją Majewską. Wokalistka zmarła 3 lipca 2002 roku. Prosiła, by na jej pogrzebie zagrano standard „What A Wonderful World” Louisa Armstronga. A jej rodzina i przyjaciele uczcili ją, organizując piknik na łące. Cenił ją za kunszt wokalny Czesław Niemen. Zbigniew Wodecki wspominał, że poznał Łucję Prus, mając 21 lat. Był w pierwszej trasie koncertowej, jego mama poprosiła piosenkarkę, by miała na niego oko. Traktowała go prawie jak syna.
Dzicy, młodzi, niebezpieczni, ich ucieczki przed policją przeszły do legendy. Kim naprawdę byli Bonnie i Clyde?
Bonnie i Clyde – jak para zakochanych przestępców stała się legendą kina?
W historii amerykańskiej przestępczości niewiele duetów obrosło tak wielkim mitem jak Bonnie Parker i Clyde Barrow. Ich nazwiska od niemal stu lat funkcjonują gdzieś pomiędzy policyjnymi raportami, romantyczną legendą i popkulturową fascynacją. Słynny film „Bonnie and Clyde” z 1967 roku w którym tytułowe role zagrali piękna Faye Dunaway i hollywoodzki amant Warren Beatty, zmienił parę przestępców w bohaterów masowej wyobraźni. W rzeczywistości Bonnie i Clyde byli złodziejami i mordercami odpowiedzialnymi za serię napadów i śmierć wielu ludzi. Kino jednak zamieniło ich w symbole młodzieńczego buntu, wolności i desperackiej miłości. Do dzisiaj ludzie po odwiedzają ich groby, zostawiają kwiaty, monety, łuski. O legendzie Bonnie i Clyde'a śpiewali w 1968 roku Serge Gainsbourg i Brigitte Bardot. U nas piosenkę "Jak Bonnie i Clyde" wykonywali Anita Lipnicka i Tomek Makowiecki. Bonnie&Clyde, jak zaczęła się ta historia? Prawdziwa historia Bonnie i Clyde'a zaczęła się w czasie Wielkiego Kryzysu. Ameryka początku lat 30. była krajem biedy, bezrobocia i ogromnej frustracji społecznej. W takim świecie łatwo rodziły się antysystemowe legendy. Clyde Barrow wychowywał się w ubogiej rodzinie w Teksasie. Od młodości miał konflikty z prawem, rabował sklepy, kradł samochody. Pobyty w więzieniu, a siedział m.in. w miejscu znanym jako Burning Hell – Płonące piekło, sprawiły, że stał się jeszcze bardziej brutalny i zdeterminowany. Bonnie Parker była z kolei ambitną dziewczyną marzącą o innym życiu. W liceum była wzorową uczennicą, wygrała nawet literacki konkurs. Pisała poezję, interesowała się aktorstwem i chciała wyrwać się z biedy. Wspominano ją jako inteligentną dziewczynę o silnej osobowości. Ładną, bardzo drobną. Miała 1,5 metra wzrostu, ważyła 41 kilogramów. Z Clydem poznali się prawdopodobnie w 1930 roku i od razu się w sobie zakochali. Stworzyli toksyczny, ale niezwykle silny duet. Z czasem dołączyły do nich jeszcze trzy osoby tworząc gang Clyde’a Barrowa. Bonnie i Clyde nie byli eleganckimi gangsterami z hollywoodzkich obrazów. Większość ich napadów kończyła się zdobyciem niewielkich sum pieniędzy, a ich życie przypominało bardziej ciągłą ucieczkę niż romantyczną przygodę. Spali w samochodach, żyli w ciągłym strachu przed policją. Ich gang był chaotyczny, a kolejne rabunki coraz bardziej desperackie. Bonnie i Clyde stali się sławni, ale wcale ich to nie cieszyło. Utrudniało ucieczkę. Z czasem Clyde stawał się coraz brutalniejszy, szczególnie wobec funkcjonariuszy prawa. To właśnie zabójstwa policjantów uczyniły z nich wrogów publicznych numer jeden. Mimo to społeczeństwo długo patrzyło na nich z pewną sympatią. W epoce, gdy banki były symbolem kryzysu i upokorzenia zwykłych ludzi, przestępcy walczący z systemem mogli wydawać się kimś w rodzaju buntowników. Gazety podsycały tę legendę, publikując zdjęcia Bonnie z papierosem i bronią w dłoni. Te fotografie stały się ikonami popkultury jeszcze zanim powstał film. „Byli młodzi, dzicy i bez wątpienia ze sobą sypiali” , napisał historyk Jeff Guinn w książce „Go down together. The True, Untold Story Bonnie& Clyde. Zwrot "Go down together" spopularyzował wiersz Bonnie, która przedstawiła ich oboje jako bohaterów, a nie przesteępców. Pojawia się w nim fraza: „Pewnego dnia. Pewnego dnia razem pójdą na dno”. W kulturze popularnej to wyrażenie zaczęło oznaczać parę lub ludzi związanych ze sobą tak silnie, że wspólnie ponoszą konsekwencje swoich działań — niezależnie, czy chodzi o miłość, przestępstwo, bunt czy katastrofę. W prawdziwym życiu sława nie służyła specjalnie parze ukrywających się przestępców. Zaczęli być rozpoznawalni w motelach i restauracjach. Musieli gotować przy ognisku, myć się w strumieniach, spali w aucie. Ciągła obecność kilku ludzi prowadziła do konfliktów. Do tego Bonnie poparzyła się płynem z akumulatora. Nie mogła chodzić. Skakała na jednej nodze, albo Clyde nosił ją na rękach. Ich ucieczki wydawały się nieprawdopodobne, w końcu wpadli w zasadzkę, ludzie rozkradali łuski i fragmenty ubrań Próbowano ich dorwać podczas pobytu grupy w jednym z moteli w Missouri. Trzeba powiedzieć, że zgromadzono ogromne siły, bowiem para wymykała się kilku obławom. A zabijali każdego, kto stanął im na drodze, bez skrupułów. Byli już wtedy poszukiwani w Teksasie, Oklahomie i Arkansas. Policja z Missouri wezwała na pomoc posiłki z Kansas, pojawił się nawet wóz pancerny. Policjanci mieli karabiny maszynowe. Jednak auto kierowane przez Clyde’a Barrowa kolejny raz wymknęło się obławie. Clyde i jego grupa rozbili obóz w stanie Iowa. Musieli jednak znowu z niego uciekać. Wokół ich obozowiska zbierały się tłumy ludzi, którzy chcieli zobaczyć sławną parę. Kolejna obława i kolejna strzelanina, którą Bonnie i Clyde znowu przeżyli. W sierpniu 1933 roku Clyde i jego przyjaciel Jones obrabowali jeszcze zbrojownie, i był to brawurowy napad w kolejnym stanie. I kolejna brawurowa ucieczka. Nieprawdopodobne jakie ściągnięto siły do trojga ludzi - przeżyli bowiem Bonnie i Clyde i ich przyjaciel Jones. Brat Clyde'a i jego żona zginęli. Koniec tej historii był brutalny i pozbawiony romantyzmu. 23 maja 1934 roku policyjna przygotowała zasadzkę wzdłuż jednego z odcinków autostrady w Luizjanie. Do samochodu Clyde’a policjanci strzelali z broni automatycznej, strzelb i pistoletów. Był dosłownie podziurawiony kulami. Bonnie i Clyde zginęli na miejscu, a ich śmierć natychmiast zamieniła się w medialne widowisko. Tłumy przychodziły oglądać wrak auta i i robić zdjęcia z miejsca egzekucji. Gapie kradli łuski z kul, fragmenty ubrań, nawet zakrawawione. Ktoś próbował uciąć ucho Clyde'a. Media pisały o "atmosferze cyrku". W kryjówce pary znaleziono prawdziwy arsenał broni i kilkadziesiąt tablic rejestracyjnych z różnych stanów. Jak narodziła się filmowa legenda pary przestępców Legenda Bonnie i Clyde’a zaczęła żyć własnym życiem w 1967 roku, kiedy Arthur Penn nakręcił film "Bonnie and Clyde" z Faye Dunaway i Warren Beatty. Ten obraz był czymś znacznie większym niż klasycznym kinem gangsterskim. Penn pokazał przemoc w sposób nowoczesny i szokujący jak na swoje czasy. Finałowa scena śmierci bohaterów stała się jedną z najbardziej znanych sekwencji w historii kina. Dynamiczny montaż, brutalność i jednoczesna poetyckość otworzyły drogę dla nowego Hollywood lat 70. Film zadziałał dlatego, że trafił w ducha epoki. Ameryka końca lat 60. była krajem buntu przeciw autorytetom, wojnie i konserwatywnym wartościom. Bonnie i Clyde zostali pokazani jako młodzi outsiderzy uciekający przed światem, który nie dawał im szans. Widzowie nie oglądali już zwykłych przestępców, ale symbole wolności i sprzeciwu wobec systemu. To właśnie ten romantyczny filtr sprawił, że obraz Penna stał się legenda. Dzisiaj mit Bonnie i Clyde’a powraca czasem, w piosenkach, również w Polsce. Wystarczy przypomnieć utwór Anity Lipnickiej i Tomka Makowieckiego „Jak Bonnie i Clyde”. Ale kino nie wraca już do tych bohaterów. Każda nowa wersja byłaby automatycznie porównywana do dzieła z 1967 roku, a to niezwykle trudne zadanie. Zmieniła się również wrażliwość widzów. Dziś kino znacznie ostrożniej romantyzuje przestępców. Znalazło nowych bohaterów. Serialowi antybohaterowie, narkotykowe imperia i mafijne opowieści przejęły miejsce dawnych legend Dzikiego Zachodu i epoki gangsterów. Jednak w Ameryce do dzisiaj krążą legendy o Bonnie i Clydzie, o tym że zostawiali mnóstwo zrabowanych pieniędzy ludziom, rabowali bogatych, dawali biednym, jak Robon Hood. Siostrzenica Bonnie walczyła przez pewien czas by para mogła spocząć koło siebie, co było ich marzeniem. " Jeśli była gotowa oddać życie za mężczyznę, którego kochała, to z pewnością powinna być pochowana obok niego", mówiła o swojej ciotce. Ale do ekshumacji nie doszło, Bonnie Parker i Clyde Barrow leżą na różnych cmentarzach w Dallas.
Twórca Sherlocka Holmesa wierzył we wróżki i duchy. Nawet przyjaciele pukali się w czoło
Twórca Sherlocka Holmesa ostatnie słowa wypowiedział do żony, brzmiały: Jesteś cudowna
Wszyscy wiedzą, że stworzył postać Sherlocka Holmesa. A przecież nie tylko jego. Inny bohater Arthura Conan Doyle’a — profesor Challenger, odkrywca krainy dinozaurów — stał się inspiracją dla filmu „Park Jurajski”. Arthur Conan Doyle był bardzo barwną postacią: nie tylko pisarzem i lekarzem. W młodości zaciągnął się na statek wielorybniczy, a na starość został spirytystą, wierzącym, że duchy mają nam coś do powiedzenia i mogą się z nami komunikować. Wyśmiewany przez wielu przyjaciół za zajmowanie się ektoplazmą, chciał wierzyć, że w świecie istnieje jakaś tajemnica. Po jego śmierci do sali Albert Hall w Londynie przyszły tysiące ludzi z nadzieją, że pisarz przemówi zza światów. Tak wyglądało życie Arthura Conan Doyle’a, pisarza dziś nieco zapomnianego, choć jego bohater wciąż pojawia się w nowych filmach i serialach, grany przez gwiazdy — od Roberta Downeya Jr. po Benedicta Cumberbatcha. Arthur Conan Doyle, jego marzycielska matka i człowiek, który zainspirował postać Holmesa Urodził się 22 maja 1859 roku w Edynburgu. Ojciec był utalentowanym ilustratorem, ale przegrał życie z alkoholem. Matka — marzycielka o ogromnej wyobraźni — opowiadała synowi historie o rycerzach, honorze i wielkich przygodach. To właśnie ona zaszczepiła w nim miłość do opowieści. Doyle pisał do niej listy przez całe życie i konsultował z nią swoje decyzje. Mówił, że wszystko, co napisał, zaczęło się od wieczorów spędzanych przy matczynych opowieściach. Łączyła ich wyjątkowo silna więź. Młody Arthur studiował medycynę, lecz bardziej niż akademickie wykłady fascynowali go ludzie. Podczas studiów spotkał doktora Josepha Bella — błyskotliwego diagnostę, który potrafił po wyglądzie pacjenta odgadnąć jego zawód, przeszłość i przyzwyczajenia. Studenci patrzyli na niego jak na maga. Conan Doyle patrzył na niego jak pisarz. To właśnie Bell miał stać się pierwowzorem Sherlocka Holmesa — człowieka chłodnego, logicznego i niemal nieludzko inteligentnego. Przyszły pisarz został wielorybnikiem i popłynął na Arktykę Zanim jednak Holmes pojawił się na papierze, Doyle jako młody lekarz okrętowy wypłynął na Arktykę statkiem wielorybniczym. Miał zaledwie dwadzieścia lat. Dzisiaj polowanie na wieloryby budzi sprzeciw, choć niestety nadal się zdarza. Wówczas było czymś powszechnym. Na morzu Doyle nauczył się brutalności natury i samotności. Widział śmierć wielorybów, lód rozrywający kadłuby statków oraz ludzi, którzy potrafili tygodniami milczeć, patrząc w czarne, skute lodem morze. Później wspominał, że ten rejs uczynił go mężczyzną. Był zachwycony przygodą, ale też na zawsze nasiąkł melancholią ludzi morza. W jego późniejszych historiach często czuć chłód mgły, pustkę nocy i obsesję śmierci. Sherlock Holmes nie od razu się spodobał. Doyle słyszał, że to tania fikcja Po powrocie próbował prowadzić praktykę lekarską w Portsmouth. Pacjentów miał niewielu, więc pisał. Początkowo bez większych sukcesów. Marzył o tworzeniu wielkich powieści historycznych. Jednak sławę przyniosły mu — jak wiadomo — opowiadania i powieści o Sherlocku Holmesie. Na początku nie mógł ich wydać. Chodził od wydawcy do wydawcy, słysząc, że to „tania fikcja”. Wydana po raz pierwszy powieść „Studium w szkarłacie” przeszła właściwie bez echa. Wszystko zmieniło się w 1891 roku, gdy opowiadania o Holmesie zaczęły ukazywać się w „The Strand Magazine”. Był to prawdziwy przełom. Czytelnicy oszaleli na punkcie detektywa, który dzięki sile rozumu potrafił dostrzec więcej niż policja i zwykli ludzie. Holmes był nowoczesny, chłodny i błyskotliwy. W epoce gwałtownych zmian technologicznych oraz rozwoju nauki wydawał się bohaterem idealnym. Jego historia zasługuje zresztą na osobną opowieść. Wróćmy jednak do Doyle’a — pisarz początkowo był zachwycony sukcesem, lecz sława bohatera zaczęła go uwierać. Marzył o wielkiej literaturze historycznej, chciał być nowym Walterem Scottem. Tymczasem świat domagał się wyłącznie kolejnych zagadek Holmesa. ZOBACZ TEŻ: Hańcza kochał ją do szaleństwa, ale nie potrafił być wierny. Ona też miała romans, a jednak byli razem do końca Jak zabić i wskrzesić własnego bohatera Arthur Conan Doyle miał poczucie, że jego literackie dziecko zamienia go w więźnia. W listach narzekał, że Sherlock odciąga go od „prawdziwej literatury”. W końcu postanowił zrobić coś radykalnego — zabić Holmesa. Dokonał tego w opowiadaniu „Ostatnia zagadka” z 1893 roku. Szybko jednak go wskrzesił — nie tylko dlatego, że pogrążeni w żałobie czytelnicy zasypywali go pełnymi gniewu i żalu listami. Pisarz miał otrzymać od jednego z wydawców ponad milion dolarów za przywrócenie do życia fenomenalnego detektywa, który — jak się okazało — jedynie sfingował własną śmierć. Szczupła sylwetka, kraciasty płaszcz, czapka, fajka i skrzypce — to atrybuty Holmesa, który od dekad żyje własnym życiem w popkulturze. Do drugiej żony, Jean, pisał: „Och, dziewczyno, dobrze będzie objąć cię ramionami” W wieku 26 lat ożenił się z Louisą Hawkins. Para doczekała się dwójki dzieci. Byli razem przez 20 trudnych lat, ponieważ Louisa ciężko chorowała na gruźlicę. Zmarła w 1906 roku. Doyle był już wtedy nieformalnie związany z inną kobietą, która okazała się miłością jego życia. Jean Leckie poznała Doyle’a około 1897 roku. Według jego wspomnień ich relacja przez wiele lat miała charakter platoniczny, ponieważ nie chciał zdradzić chorej żony. Po śmierci Louisy Doyle ożenił się z Jean w 1907 roku. Małżeństwo trwało aż do śmierci pisarza w 1930 roku. Doczekali się trojga dzieci. Pisał do niej czułe listy, wspólnie podróżowali, a ona wspierała jego fascynację spirytyzmem nawet wtedy, gdy świat zaczął się z niego podśmiewać. Doyle ją uwielbiał. Gdy wyjeżdżał, potrafił pisać do żony nawet dwa listy dziennie. Podczas rejsu do USA niemłody już, bo 64-letni Conan Doyle pisał: „Kochanie, dobrze będzie zobaczyć twoją słodką, słodką twarz” albo „Nie zapominaj, moje ukochane serce, że jesteś najlepszą rzeczą, jaka kiedykolwiek mnie spotkała”. Chwilami jego listy mogły przyprawić ówczesne panny o rumieńce. Wyznawał: „To będzie zmęczony stary skoczek, który wraca do ciebie. Jego pierwszy skok będzie w twoje ramiona. Jego następny — do łóżka. Żegnaj, moja słodka. Pragnę twojego pocałunku...”. Gotów był poświęcić sławę literacką dla spirytyzmu, który nazywał najważniejszą rzeczą na świecie Trudno powiedzieć, by Doyle miał szczęśliwe życie. Katastrofą była dla niego I wojna światowa, która zabrała mu wielu krewnych i przyjaciół. Jego brat i syn — Kingsley — zmarli na powikłania po hiszpance. Jednak nie to skłoniło pisarza do zainteresowania spirytyzmem. Na seanse chodził już w latach 80. XIX wieku, interesował się fotografią parapsychiczną. Szukał kontaktu z duchami, fascynował się mesmeryzmem oraz przenoszeniem myśli. Po wojnie jego zainteresowanie zmieniło się jednak w obsesję. Pisarz, który stworzył najbardziej logiczny umysł literatury, zaczął wierzyć w media spirytystyczne, seanse i fotografie wróżek. Najgłośniejszą historią była sprawa z Cottingley. Dwie dziewczynki — szesnasto- i dziewięcioletnia — pokazały zdjęcia, na których tańczyły wśród maleńkich wróżek. Dla większości była to naiwna mistyfikacja. Conan Doyle uwierzył w tę historię, a może po prostu nie chciał wyśmiewać dzieci. W każdym razie publicznie ręczył za autentyczność fotografii. Wielu znajomych nie mogło zrozumieć, jak twórca Sherlocka Holmesa może wierzyć w coś tak absurdalnego. Przez wiele lat prowadził spirytystyczną krucjatę, bronił idei komunikacji z duchami i pisał o tym książki. Doprowadziło to między innymi do konfliktu z wielkim przyjacielem Doyle’a — słynnym iluzjonistą Harrym Houdinim, który potrafił sprawić, że ze sceny znikał słoń. Gdy Houdini zaczął demaskować sztuczki osób podających się za media, ich drogi z Arthurem Conan Doyle’em ostatecznie się rozeszły. Arthur Conan Doyle i jego ostatnie słowa Holmes był tym, kim pisarz chciał być — doskonałym rozumem, człowiekiem odpornym na emocje, chłodnym obserwatorem świata. Sam Doyle był zupełnie inny: impulsywny, romantyczny, łatwowierny i głęboko emocjonalny. Potrzebował rodziny oraz ciepła. Przedstawiał się jako agnostyk, ale szukał wiary w rzeczy większe niż logika. Gdy życie zaczęło odbierać mu ludzi, których kochał, dedukcja przestała wystarczać. Był również człowiekiem ogromnej energii. Angażował się w politykę, walczył o niesłusznie skazanych, prowadził prywatne śledztwa i naprawdę pomagał ludziom uznanym przez państwo za winnych. W pewnym sensie sam próbował być Sherlockiem Holmesem — tyle że bardziej ludzkim i mniej cynicznym. Kiedy wierzył, robił to całym sobą. Pod koniec życia objeżdżał świat z wykładami o spirytyzmie. Tłumy przychodziły zobaczyć twórcę Sherlocka Holmesa, a on opowiadał im o duchach, życiu po śmierci i kontaktach z zaświatami. Dla jednych był wizjonerem, dla innych — starszym człowiekiem, który nie potrafił pogodzić się ze stratą. W 1902 roku otrzymał od króla Edwarda VII tytuł szlachecki, jednak nie za osiągnięcia literackie, lecz za zasługi dla Korony podczas II wojny burskiej. Pisarz sfinansował i prowadził szpital polowy w Południowej Afryce. Conan Doyle napisał cztery powieści z Holmesem i doktorem Watsonem, w tym słynnego „Psa Baskerville’ów”, a także kilkadziesiąt opowiadań. Tworzył również powieści science fiction z profesorem Challengerem — jego ulubionym bohaterem. Najbardziej znaną z nich pozostaje „Zaginiony świat”. Pisał też powieści historyczne. Zmarł w 1930 roku. Według relacji jego ostatnie słowa skierowane do żony brzmiały: „Jesteś cudowna”. SPRAWDŹ TEŻ: Ikona literatury uchodziła za skandalistkę, nawet ksiądz odmówił jej pogrzebu. Jej życie prywatne szokowało bardziej niż książki
Słyszą, że wyglądają jak "babcia z wnuczkiem”. Cher nie zamierza przepraszać za miłość z młodszym o 40 lat partnerem
Cher od dekad udowadnia, że nie zamierza żyć według cudzych zasad. Nigdy nie przejmowała się opiniami innych i nie robi tego także dziś, gdy internauci komentują jej związek z młodszym o 40 lat partnerem. U boku legendy od kilku lat pojawia się Alexander Edwards, producent muzyczny.
Wielu fanów gwiazdy pisze: „Cher, żyj jak chcesz. Bądź szczęśliwa”. Ludzie podkreślają, że kochają ją za prostolinijność i niezależność. Chwalą jej energię i świetną figurę. Inni zżymają się, że z młodszym partnerem wyglądają jak babcia z wnuczkiem. Śmieją się, gdy Cher opowiada, że z Alexandrem „migdalą się jak nastolatki”. Powątpiewają w szczerość ich uczuć. „Mam to gdzieś” — odpowiada gwiazda i trudno jej się dziwić. Poza tym para wciąż jest razem, już od czterech lat. A Cher dostała od ukochanego pierścionek z diamentem. Cher: „Miłość nie zna matematyki” W mediach społecznościowych napisała, że miłość nie zna matematyki, odpowiadając na komentarze dotyczące ogromnej różnicy wieku. Gwiazda kończy właśnie 80 lat i jest w znakomitej formie, choć formalnie zakończyła karierę. O swoim wieku mówi z typowym dla siebie dystansem. „Jestem teraz stara jak świat, okej? W niemal każdym pomieszczeniu jestem najstarszą osobą, chyba że jestem w domu spokojnej starości” — żartowała w jednym z wywiadów. W innym przyznała: „Oddałabym wszystko, by znów mieć 60 lat. Byłam świetną laską. (...) Zawsze czułam się tak, jak się czuję, i nie wiem, jak to zmienić, mimo że zbliżam się do osiemdziesiątki”. Od Cherilyn Sarkisian do światowej gwiazdy Przypomnijmy, że Cher, właściwie Cherilyn Sarkisian, urodziła się 20 maja 1946 roku w El Centro w Kalifornii. Dzieciństwo przyszłej gwiazdy nie należało do łatwych — rodzina często zmagała się z problemami finansowymi. Sławę zdobyła w latach 60. dzięki duetowi Sonny & Cher, który stworzyła z pierwszym mężem, Sonnym Bono. Wyszła za niego, mając zaledwie 18 lat. Ich przebój „I Got You Babe” stał się pokoleniowym hymnem dzieci kwiatów, zawojował listy przebojów i uczynił z Cher jedną z największych gwiazd muzyki pop. Później wielokrotnie udowadniała, że potrafi odnaleźć się w każdej muzycznej epoce — od popu i disco po dance. Jej hit „Believe” z 1998 roku przeszedł do historii muzyki i do dziś pozostaje jednym z najbardziej rozpoznawalnych utworów popowych. Karierę aktorską rozpoczęła na poważnie w latach 80. i szybko udowodniła, że jest kimś więcej niż tylko wokalistką. Niewielu wierzyło w jej talent aktorski — na początku ludzie z branży wybuchali śmiechem, widząc jej nazwisko w obsadzie. Płakała, bo sprawiało jej to ogromną przykrość. Ostatecznie jednak udowodniła, że ma talent. Za rolę w filmie „Wpływ księżyca” zdobyła Oscara dla najlepszej aktorki pierwszoplanowej. Wystąpiła także w takich produkcjach jak „Syreny” czy „Maska”. Zdobyła praktycznie wszystkie najważniejsze nagrody, jakie może otrzymać amerykańska wokalistka i aktorka, a za rolę w „Masce” otrzymała również Złotą Palmę w Cannes w 1985 roku. ZOBACZ TEŻ: Za uśmiechem skrywała mroczne tajemnice. Marcela Leszczak przerwała milczenie i ujawniła prawdę. „Ostatnie lata były dla mnie cichą walką" Cher: dwa małżeństwa, dwie rany Pierwszym mężem Cher był Sonny Bono. Wyszła za niego, mając zaledwie 18 lat. Ich związek trwał 11 lat i miał zarówno wymiar prywatny, jak i zawodowy. Po latach gwiazda mówiła jednak, że czuła się przez męża kontrolowana. Twierdziła, że żyła jak w niewoli, a Sonny pozbawiał ją środków do życia i zabierał należne jej honoraria. Nie pozwalał jej dorosnąć ani podejmować samodzielnych decyzji. Para doczekała się dziecka — Chaza Bono, który po latach przeszedł tranzycję. Cher wielokrotnie podkreślała, że choć potrzebowała czasu, by wszystko zrozumieć, zawsze wspierała swoje dziecko. Drugim mężem artystki był Gregg Allman z zespołu The Allman Brothers Band. Ich burzliwy związek trwał kilka lat. Cher próbowała wyciągnąć go z uzależnienia od narkotyków, ale bez skutku. Z tego małżeństwa urodził się syn Elijah Blue Allman, który dziś również zmaga się z problemami narkotykowymi. „Gdyby nie młodsi mężczyźni, nie miałabym randek” Jej związek z Alexandrem Edwardsem nie powinien dziwić, bo Cher zawsze lubiła młodszych mężczyzn. W przeszłości była związana m.in. z Tomem Cruise’em, Valem Kilmerem czy cukiernikiem Robem Camillettim, młodszym od niej o 18 lat. Media pisały o nim dość protekcjonalnie jako o „chłopaku Cher”. „Gdyby nie młodsi mężczyźni, nigdy nie chodziłabym na randki” — opowiadała w jednej z rozmów. „Młodsi mężczyźni nie byli onieśmieleni starszymi kobietami. Za to starsi faceci w moim wieku często bali się mojej pozycji i osobowości”. Jednak wcześniej różnica wieku nie była aż tak duża jak w przypadku Alexandra Edwardsa. Para poznała się w 2022 roku podczas Paris Fashion Week i bardzo szybko stała się nierozłączna. Edwards jest amerykańskim producentem muzycznym i menedżerem związanym z branżą hip-hopową oraz muzyką mainstreamową. Przez lata współpracował z dużymi wytwórniami i artystami ze sceny rapowej. W branży funkcjonuje pod pseudonimem „AE”. Specjalizuje się w wyszukiwaniu potencjalnych gwiazd i rozwijaniu talentów młodych muzyków. Wcześniej był związany z modelką Amber Rose, z którą ma 7-letniego syna, Slasha Electrica. Cher podobno go uwielbia. „Nauczyłam się, że nigdy nie jest za późno na miłość” — mówi Cher „Na papierze jest to trochę śmieszne” — przyznawała Cher kilka lat temu w programie „The Kelly Clarkson Show”. „Ale w prawdziwym życiu świetnie się dogadujemy. Jest wspaniały”. Artystka nie kryje, że przy Edwardsie czuje się szczęśliwa i swobodna. Wszystkim, którzy podważają sens i przyszłość tego związku, odpowiada: „Nie żyją moim życiem. Nikt nie wie, co się między nami dzieje, ale po prostu świetnie się bawimy. Kocham go”. Miłość po 70.? „Nauczyłam się, że nigdy nie jest za późno” — tłumaczy gwiazda. „Gdyby spojrzeć tylko na statystyki, wszyscy powiedzieliby, że ten związek jest skazany na porażkę. Ale nawet gdyby trwał tylko rok, i tak byłby tego wart”. Z okazji 80. urodzin Cher magazyn „People” wydał specjalny numer z podtytułem „A Diva For All Time”. SPRAWDŹ TEŻ: Te pary powiedziały "NIE"! Finał "Love is Blind" zaskoczył, takich zwrotów akcji nikt się nie spodziewał
Pocałunki, uściski i niezręczne gesty. Te zachowania światowych liderów przeszły do historii dyplomatycznych wpadek
Protokół dyplomatyczny potrafi być bezlitosny nawet dla najważniejszych polityków świata. Wystarczy jeden zbyt poufały gest, by wywołać międzynarodową burzę i trafić na nagłówki mediów.
Protokół dyplomatyczny wielu osobom kojarzy się z przesadną elegancją, sztywnymi zasadami i ceremonialnym światem politycznych elit. W rzeczywistości jest jednak czymś znacznie ważniejszym niż zbiorem „dobrych manier”. To system reguł, który ma chronić godność państw i zapobiegać niezręcznym sytuacjom w relacjach międzynarodowych. Dlatego nawet pozornie niewinny gest – jak pocałunek, zbyt poufałe przywitanie czy objęcie podczas oficjalnej ceremonii – może wywołać polityczną burzę. Dyskusja wokół zachowania polskiego prezydenta podczas powitania z premier Włoch Giorgią Meloni pokazuje, że granica między serdecznością a naruszeniem zasad dyplomacji bywa bardzo cienka. Pocałunki i familiarny uścisk dłoni uznano za błąd dyplomatyczny i wizerunkowy. Na czym polega protokół dyplomatyczny? Protokół dyplomatyczny to zbiór zasad regulujących kontakty między przedstawicielami państw. Określa między innymi sposób powitania, kolejność wystąpień, miejsca siedzenia podczas spotkań, ubiór, formy zwracania się do polityków oraz zachowanie podczas oficjalnych uroczystości. Na przykład w obecności królowej Elżbiety II, a dziś króla Karola III, nie wolno stawać tyłem do monarchy, dotykać go ani obejmować. Nie powinno się także zaczynać jedzenia przed monarchą ani kontynuować posiłku, gdy król odłoży sztućce. Jedną z tych zasad złamała Michelle Obama, która objęła królową Elżbietę II, wywołując oburzenie części brytyjskich mediów. Celem protokołu dyplomatycznego nie jest tworzenie dystansu, lecz unikanie sytuacji, które mogłyby zostać odebrane jako brak szacunku lub próba dominacji. W dyplomacji ogromne znaczenie mają symbole i mowa ciała. Uścisk dłoni, długość kontaktu fizycznego czy spontaniczny pocałunek mogą zostać odczytane nie jako prywatny gest, lecz jako komunikat polityczny. Co wolno, a czego nie? Dlaczego prezydent Bush mrugał okiem do królowej Elżbiety? W oficjalnym protokole dopuszczalne są uprzejme formy powitania – najczęściej uścisk dłoni, lekki ukłon lub neutralny kontakt fizyczny. Znacznie bardziej ryzykowne są jednak gesty zbyt osobiste. Za przekroczenie granic uznaje się między innymi nadmierną poufałość, dotykanie twarzy lub ramion rozmówcy bez wyraźnej inicjatywy z jego strony, pocałunki podczas oficjalnych ceremonii, ignorowanie hierarchii czy publiczne żarty mogące ośmieszyć drugą stronę. W praktyce wiele zależy od kultury danego kraju. To, co w Europie Południowej może zostać odebrane jako naturalna serdeczność, w krajach północnych lub anglosaskich bywa uznawane za naruszenie granic. Czasem łamanie protokołu zamienia się jednak w anegdotę lub swoisty teatr polityczny. Do historii przeszła scena z sesji ONZ, podczas której przywódca ZSRR Nikita Chruszczow uderzał butem w pulpit w trakcie przemówienia delegata Filipin, co miało być wyrazem jego oburzenia. Głośnym echem odbiło się również mrugnięcie okiem George’a W. Busha do królowej Elżbiety II podczas wizyty w 2007 roku. Wcześniej amerykański prezydent omyłkowo zasugerował, że monarchini świętowała rocznicę niepodległości USA w 1776 roku, co wywołało konsternację. ZOBACZ TEŻ: Świat zazdrościł jej luksusu, była pierwsza dama USA gasła w samotności. Ostatnie lata życia Jackie Kennedy łamią serce Dlaczego pocałunki polityków budzą tyle emocji? Kontrowersje wokół zachowania polskiego prezydenta wobec Giorgii Meloni wynikają głównie z napięcia między prywatnym gestem a oficjalnym charakterem spotkania. Dodatkową uwagę zwróciła niezręczność wynikająca z różnicy wzrostu między Karolem Nawrockim a Giorgią Meloni. Eksperci od dyplomacji często podkreślają, że polityk nie występuje wyłącznie jako osoba prywatna – reprezentuje urząd i państwo. Dlatego gest, który w relacjach towarzyskich byłby całkowicie naturalny, podczas oficjalnej ceremonii może zostać uznany za nieprofesjonalny. Współczesna polityka jest też nieustannie obserwowana przez kamery i media społecznościowe. Każdy gest zostaje natychmiast przeanalizowany, spowolniony i oceniony przez opinię publiczną. W przypadku kobiet pełniących najwyższe funkcje państwowe dodatkowo pojawia się pytanie o równe traktowanie. Kto łamał protokół dyplomatyczny? Historia dyplomacji pełna jest sytuacji, w których politycy świadomie lub przypadkowo przekraczali granice protokołu. Obecnie za osobę szczególnie często łamiącą dyplomatyczne zasady uchodzi prezydent Donald Trump. W ostatnim czasie szeroko komentowano zdjęcie z powitania króla Karola III i królowej Camilli, na którym prezydent USA próbował klepnąć swoją żonę Melanię w pośladek. Fotografia natychmiast obiegła światowe media. Donald Trump wielokrotnie zwracał też uwagę niestandardowym sposobem witania się z innymi przywódcami, między innymi bardzo mocnymi i przeciąganymi uściskami dłoni. Duże emocje wywoływały również zachowania Silvia Berlusconiego, znanego z bardzo swobodnego stylu bycia wobec kobiet i zagranicznych liderów. Wielu komentatorów uznawało jego zachowanie za balansujące na granicy dyplomatycznej poprawności. Z kolei prezydent Francji Emmanuel Macron często wykorzystuje bardzo bezpośredni styl kontaktu – obejmuje rozmówców i skraca dystans, co jedni interpretują jako przejaw charyzmy, a inni jako świadome naruszanie formalnych reguł. Głośnym echem odbił się również pocałunek, którym Macron przywitał Melanię Trump podczas wizyty w USA. W Stanach Zjednoczonych część komentatorów uznała to za przekroczenie granic. Czy protokół nadal ma znaczenie? Kogo nie rozpoznał premier Wielkiej Brytanii? W świecie mediów społecznościowych i polityki opartej na emocjach wielu liderów próbuje pokazać się jako osoby „bliższe ludziom”. Stąd coraz częstsze spontaniczne gesty, żarty czy skracanie oficjalnego dystansu. Mimo to protokół dyplomatyczny nadal pozostaje ważnym elementem relacji międzynarodowych. To właśnie on pozwala oddzielić prywatne sympatie od państwowych obowiązków. Politycy najwyższego szczebla muszą pilnować się niemal w każdej chwili. Premier Wielkiej Brytanii Tony Blair podczas jednego ze spotkań nie rozpoznał królowej Holandii Beatrycze. Podczas powitania miał zapytać ją, jak ma na imię i czym się zajmuje. Odpowiedziała krótko: „Jestem królową”. Na usprawiedliwienie Blaira można dodać, że nie pełnił jeszcze wtedy funkcji premiera, choć był już rozpoznawalnym politykiem. SPRAWDŹ TEŻ: Kilka lat temu rzuciła pracę w TVN i wyjechała w niekończącą się podróż z ukochanym. Dziś ogłasza, że nie wraca do Polski
Ikona literatury uchodziła za skandalistkę, nawet ksiądz odmówił jej pogrzebu. Jej życie prywatne szokowało bardziej niż książki
Dziś mija 116. rocznica śmierci Elizy Orzeszkowej — pisarki, którą większość pamięta przede wszystkim jako autorkę „Nad Niemnem”. Tymczasem jej życie prywatne dalekie było od spokojnej i przewidywalnej historii. Małżeństwo z Piotrem Orzeszką, zawarte bardzo wcześnie, okazało się dla obojga trudnym doświadczeniem i na zawsze zmieniło losy pisarki.
Eliza Orzeszkowa kojarzy się dziś przede wszystkim z „Nad Niemnem” — szkolną lekturą, przy której kolejne pokolenia uczniów uczą się cierpliwości do opisów przyrody. Sama pisarka przez lata miała opinię statecznej pozytywistki, tymczasem była kobietą odważną, niezależną i wyprzedzającą swoje czasy. Nie bała się żyć po swojemu, nawet jeśli oznaczało to skandal obyczajowy i społeczne potępienie. W 116. rocznicę śmierci Orzeszkowej warto przypomnieć jej dramatyczne małżeństwo z Piotrem Orzeszko — relację pełną rozczarowań, wyrzutów sumienia i decyzji, których długo jej nie wybaczano. Elżbieta Orzeszkowa i Piotr Orzeszko: historia miłości Elżbieta Pawłowska - bo tak naprawdę nazywała się przyszła pisarka, urodziła się w 1841 roku w zamożnej rodzinie szlacheckiej w Miłkowszczyźnie koło Grodna. Ojciec Benedykt Pawłowski – adwokat i intelektualista, który miał w domu bibliotekę liczącą kilka tysięcy tomów, zmarł gdy Elżbieta miała 3 lata. Dziewczynkę wychowywały same kobiety, przede wszystkim chłodna, pozbawiona czułości matka, która zwała ją z francuska Lisą – stąd późniejsza Eliza. Zmuszona przez matkę dziewczynka pojechała na pensję do Sakramentek do Warszawy, gdzie całymi nocami płakała. Miała potem uraz do szkół dla kobiet, uważała, że powinny być zmienione. Gdy tylko skończyła szkołę i wróciła do domu, matka od razu postanowiła wydać ją za mąż. Kandydatem był starszy o 17 lat Piotr Orzeszko, kuzyn ojczyma pisarki. Zobacz też: Piękny tort, list od prezydenta, koncert jazzowy oraz łzy wzruszenia. Tak Zofia Kucówna obchodziła 90. urodziny Kiedy się poznali Piotr 35 miał lat, był wysokim, przystojnym blondynem, o kręcących się włosach. Miał uroczy sposób bycia, był elegancki i obyty. Eliza nie była klasyczną pięknością, niewysoka, miała ok. 1,5 m. wzrostu, z czarnymi włosami, wydatnym nosem i wydatnymi ustami nie budziła zachwytów. Wiedziała, że pan Piotr to jest jej „starający się”. Młodzi spotkali się kilka razy na balu i na obiadach. Matka spytała nawet Elizę, czy chce wyjść za pana Orzeszkę, ale było to w gruncie rzeczy pytanie formalne – małżeństwo, jak wiele wówczas należało do aranżowanych. Eliza chciała wyjść za mąż, bo myślała już o uniezależnieniu się od matki, a pan Orzeszko podobał jej się „bardziej niż inni”. Z kolei przyszły pan młody liczył na pokaźny posag poślubionej dziewczyny. Majątek liczył się często bardziej niż miłość. Przed ślubem Piotr wyjechał do Warszawy. Kupował tu powozy i meble oraz przygotowywał wyprawę dla narzeczonej, kupując jej futra, suknie i bieliznę. „Piotr powrócił z dwoma powozami, karetą i koczem z jedenastu końmi, z 4 służącymi, z których dwaj to stangreci a dwaj - lokaje”. Wszyscy byli ubrani w bogate liberie „pełne blach i galonów z wyrytym na nich herbem Leliwy”. Poza tym również herb ten widniał na drzwiach karocy. Obdarował też narzeczoną mnóstwem kwiatów świeżych i sztucznych, kupił ładne drobiazgi i garnitur złota: broszę, kolczyki i bransoletę osypaną szafirami. Wszystko to stanowiło ślubny podarek. Wraz z powrotem narzeczonego do Grodna zjechało się mnóstwo jego krewnych (cytuję za tekstem Wiktora i Macieja Orzeszko w radzima.org) Zobacz też: Pasja odebrała mu życie, miał tylko 38 lat. Tak kochali się Justyna Kowalczyk-Tekieli i Kacper Tekieli Eliza Orzeszkowa: Nie pojechałam za mężem, bo go nie kochałam Ślub odbył się 21 stycznia 1858 roku w kościele bernardyńskim w Grodnie. Był wystawny i huczny, tańczono do białego dnia. Przez parę tygodni po ślubie państwo młodzi mieszkali w Grodnie, oddając i przyjmując wizyty, potem wyjechali do Ludwinowa, posiadłości pana młodego. Przez pierwsze dwa lata małżeństwa Eliza bawiła się doskonale. Były ciągłe wizyty, kuligi, polowania, wystawne przyjęcia. „Stosunek mój z mężem był koleżeński i przyjacielski, bez sentymentów, ale i bez niezgody, owszem z chęcią wzajemnego dopomagania sobie w upiększaniu i rozweselaniu domu i życia”, wspominała w pamiętniku młoda mężatka. Szybko jednak dały o sobie znać różnice wartości. Eliza Orzeszkowa angażowała się bardzo w dyskusję na temat uwłaszczenia chłopów. Wymusiła na Orzeszce zgodę na prowadzenie w Ludwinowie szkoły dla dzieci wiejskich, czego on nie chciał. Ona zaangażowała się bardzo w Powstanie Styczniowe, on był jego przeciwnikiem. Uważał, że przyniesie niepotrzebny rozlew krwi i represje. Że nie jest dobrze przygotowane. Orzeszkowa włączyła się do Powstania całą sobą, ukrywała i przewiozła przez granice Romualda Traugutta, dowódcę Powstania. Była łączniczką partyzantów, zaopatrywała ich w żywność. Paradoks polegał na tym, że konsekwencje za patriotyczną działalność pisarki poniósł jej mąż. Po klęsce powstania, to on został zesłany na Syberię, do guberni permskiej, a jego majątek w Ludwinowie został skonfiskowany. Zwykle żona jechała na wygnanie z mężem. Ale Orzeszkowa tego nie zrobiła. Wróciła do majątku rodziców na Miłkowszczyźnie. To wywołało zaskoczenie i niemal skandal w szlacheckim towarzystwie Warszawy i Grodna. Nie dość na tym, z czasem zaczęła zabiegać o unieważnienie małżeństwa, czym jeszcze bardziej naraziła się opinii społecznej. Była zresztą przeciwniczką „ożenków majątków" i zachęcała kobiety do późniejszego wychodzenia za mąż. Po latach pisała: „Małżeństwo moje zawarte było zbyt wcześnie, nie przyniosło mi szczęścia, a nie przyszła była jeszcze pora przekonania, że bez szczęścia obejść się nie można. Spieszę dodać, że brak szczęścia, o którym mówię, nie pochodził z winy tamtej strony, owszem, był raczej winą moją, nieustalonego charakteru mego, marzycielskich i źle wówczas skierowanych moich usposobień. Jakkolwiek nie pojechałam z mężem moim na Syberię, a dlatego, że go nie kochałam. Wówczas nie rozumiałam dobrze tego, co czynię; potem stało się to dla mnie wyrzutem sumienia...”. Zachowania, których nie wybaczano „Takich zachowań nie wybaczano w eleganckim świecie polskich ziemian, gdzie żony trwały przy mężach w ich niedoli (...). Pani Eliza nie zamierzała jednak marnować sobie życia w dalekiej Rosji u boku niekochanego męża. Miała zaledwie 24 lata, a do tego wielkie plany literackie. I zamierzała je zrealizować”, pisał Sławomir Koper w książce „Sekretne życie autorów lektur szkolnych”. I dalej: „W ciągu paru lat autorka »Nad Niemnem« złamała kilka podstawowych zakazów obyczajowych: porzuciła męża zesłanego za udział w powstaniu styczniowym, zdecydowała się również żyć i pracować na własny rachunek. A to, że jej kolejnym partnerem został żonaty mężczyzna, w ogóle nie mieściło się w normach epoki. Takie rzeczy zdarzały się wyłącznie w środowiskach artystycznych, natomiast Orzeszkowa z racji urodzenia należała do eleganckiego towarzystwa”, pisał Koper w swojej książce. Rozwód, inni mężczyźni, skandal z Nahorskim Batalia o unieważnienie małżeństwa z Piotrem Orzeszko trwała dwa lata. Eliza Orzeszkowa otrzymała je w 1969 roku, dwa lata po powrocie męża z zesłania. Piotr Orzeszko powrócił do kraju w 1867 roku. Tak jak inni zesłańcy był pod ścisłym nadzorem policji. Przeżył w Warszawie jeszcze 7 lat od uwolnienia, żyjąc w ubóstwie i zarabiając na skromne utrzymanie jako nauczyciel muzyki. Zmarł 1874 roku, jego była żona nie przyszła nawet na jego pogrzeb. Romansowała już wtedy z lekarzem Zygmuntem Święcickim, znowu wywołując skandal. Wreszcie w jej życiu pojawił się Stanisław Nahorski – żonaty mężczyzna, którego kochanką była przez wiele lat, aż do śmierci jego żony. To jemu powierzyła prowadzenie spraw majątku Miłkowszczyzna, który ostatecznie musiała sprzedać. Stanisław Nahorski opiekował się bardzo skrupulatnie chorą żoną, a jednak w Grodnie nie potrafiono Orzeszkowej wybaczyć związku z żonatym mężczyzną, uchodziła za rozpustnicę. Mówiono, że łamie moralne zasady. Cichy ślub wzięli 1894 roku, po śmierci żony Nahorskiego. Razem byli 30 lat, jako małżenstwo przeżyli tylko trzy lata, ukochany, dużo starszy od Orzeszkowej zmarł na serce. Eliza Orzeszkowa przeżyła go o 16 lat, zmarła, także na serce o 9 rano, 18 maja 1910 roku, jej ostatnie słowo to był jęk: „konam”. Ponieważ nie była praktykująca i nie chodziła do kościoła, ksiądz odmówił katolickiego pogrzebu, zmienił zdanie dopiero po interwencji biskupa. Eliza Orzeszkowa w latach 70. i 80. XIX wieku napisała swoje najlepsze powieści. Była bardzo ceniona jako pisarka, dwa razy w 1905 i 1908 roku kandydowała do Nobla, konkurując z Henrykiem Sienkiewiczem. Na jej pogrzeb, na cmentarzu w Grodnie przyszło 15 tysięcy osób
Hańcza kochał ją do szaleństwa, ale nie potrafił być wierny. Ona też miała romans, a jednak byli razem do końca
Władysław Hańcza i Barbara Ludwiżanka byli charakterystyczną parą. Ona drobna, niska, delikatna, on wielki, prawie dwumetrowy z tubalnym głosem. Byli bardzo popularnym duetem. Dzisiaj w Warszawie na Mokotowie jest ulica Barbary Ludwiżanki, która krzyżuje się z ulicą Władysława Hańczy. Oboje byli świetnymi aktorami, ale to Władysław Hańcza zdobył wielką popularność jako Kargul w „Samych swoich” - milkliwy, patrzący spode łba, trochę jak Rejent Milczek z „Zemsty". Mało kto wie, że w tym filmie nie mówił swoim głosem, bał się bowiem kresowego zaśpiewu. Dubbingował go inny aktor Bolesław Płotnicki. Hańcza przemówił dopiero w „Nie ma mocnych”. Władysław Hańcza zapisał się w pamięci widzów także jako Maciej Boryna w „Chłopach”. Mówiono, że potrafi zagrać każdego: i chłopa i księcia, bo był też doskonały w roli księcia zdrajcy Janusza Radziwiłła w „Potopie”. Władysław Hańcza i Barbara Ludwiżanka byli małżeństwem do końca życia, które nie zawsze układało im się, tak jakby chcieli. Artykuł aktualizowany 19.11.2023 Ostatnia publikacja na VUŻ-u i Viva Historie 19.11.2024 r. Barbara Ludwiżanka i Władysław Hańcza: historia miłości. Jak się poznali? Barbara Ludwiżanka i Władysław Hańcza poznali się jeszcze przed wojną, w 1934 roku, w Poznaniu. Aktor nie był już wtedy wolnym mężczyzną. W 1929 roku ożenił się z Heleną Chaniecką, trzy lata później urodził im się syn Władysław. Był pewien, że to kobieta jego życia, tym bardziej że miała takie samo nazwisko, jak jego mama. Dlatego Ludwiżanka na początku ich znajomości nawet nie brała Władysława Hańczy pod uwagę, jako partnera. „Wtedy Hańcza ani mi się śnił!”, wspominała. Ale wspólne występy na poznańskiej scenie bardzo ich zbliżyły. „Byłam jego sceniczną amantką, aż doszło do prawdziwych oświadczyn. Władek twierdził, że z pierwszą żoną stanowili niedobraną parę”. Byli w podobnym wieku. Barbara Ludwiżanka urodziła się w styczniu w 1908 w Stanisławowie. Pochodziła z artystycznej rodziny, jej rodzice byli śpiewakami operowymi, rodzina mamy od pokoleń związana była z teatrem, dziadek napisał słynną sztukę „Żołnierz królowej Madagaskaru”. Mówiła, że wszyscy w rodzinie zdziwiliby się, gdyby nie została aktorką. Jako młoda dziewczyna zaczęła występować w teatrze w Poznaniu, na początku oznaczano ją na afiszu gwiazdkami, bo nie można było wymieniać z nazwiska ludzi, którzy nie mieli aktorskich uprawnień. Ale ona zdała egzamin i dostała się do Szkoły Aktorskiej przy poznańskim konserwatorium. Zobacz też: Mówiono na nią Lena, Lenuszka. W teatrze była potworem, ale wszystko jej wybaczano. Historia Ireny Eichlerówny Władysław Hańcza: jak został aktorem? O trzy lata starszy Władysław Hańcza naprawdę nazywał się Władysław Tosik. Początkowo miał być inżynierem włókiennikiem i przejąć rodzinny biznes. W planach był nawet wyjazd do Belgii, na studia w tym kierunku. Ale wyjazd się nie udał, a młody Władek postanowił jednak pójść własną drogą, podjął studia filozoficzne i polonistyczne na Uniwersytecie w Poznaniu. Studiował też w Szkole Dramatycznej przy Teatrze Polskim, statystował na scenie. W 1927 roku zadebiutował jako aktor rolą Hermesa w przedstawieniu „Noc Listopadowa” Wyspiańskiego. W latach 20. przyjął pseudonim Hańcza, być może jego rodzina nie chciała, by występował na scenie pod rodowym nazwiskiem. Kiedy poznali się z Barbarą, małżeństwo aktora istniało głównie na papierze. Z Heleną pobrali się jako bardzo młodzi ludzie, w gruncie rzeczy nie dorośli do poważnych zobowiązań. Z Barbarą przysięgli sobie, że będą zawsze razem. Losy pary podczas wojny Na pewien czas rozdzieliła ich wojna. Jak wielu aktorów nie grali wtedy w teatrach, Barbara była kasjerką w kinie, Władysław pracował jako magazynier. Po Powstaniu Warszawskim oboje trafili do obozu w Pruszkowie, skąd jego skierowano do układania szyn w Cottbus, a ją — do pakowania ziół w Solingen. „Nie zapomnę tej podróży. Byłam ciężko chora, brudna. Spódnicę miałam sztywną od krwi, dostałam krwotoku. Gdy przyjechaliśmy na miejsce, stary Niemiec na powitanie trzasnął mnie po rękach za to, że takie delikatne”, wspominała. Ledwo przeżyła, pobyt na robotach nadszarpnął jej zdrowie. Z Władysławem Hańczą odnaleźli się ponownie dopiero w 1948 roku, rok później, gdy on dostał rozwód, wzięli ślub. "Wyglądali zabawnie, kiedy szli razem. Hańcza, słusznego wzrostu, kroczył zazwyczaj pierwszy, za nim szła pani Barbara. On co pewien czas się zatrzymywał, odwracał i grzmiał na całą ulicę: ". Zobacz też: Jerzy Turek na ekranie bawił i rozśmieszał miliony, ale rodzinny dramat zmienił go na zawsze Władysław Hańcza: romanse Władysław Hańcza zawsze miał powodzenie. „Słuszny wzrost i ładna budowa ciała, po drugie charakterystyczny, łatwo wpadający w ucho tembr głosu, po trzecie wyrazista dykcja i wreszcie fluid męskości, zdrowej, zadowolonej ze świata i siebie”, opisywała go królowa sceny Nina Andrycz. On sam mówił, że lubi kobiety „mając pełną świadomość ich wad. Ich psychika, z całym balastem typowo niewieścich ułomności, wzrusza mnie oraz jednocześnie czyni bardziej wrażliwym i tym samym chyba lepszym”. W małżeństwie nie zawsze był wierny. Głośno było o romansie Władysława Hańczy ze słynną aktorką Elżbietą Barszczewską, na początku lat 50. w Teatrze Polskim w Warszawie. W tym samym teatrze był mąż Barszczewskiej, a dobry znajomy Hańczy – reżyser Michał Wyrzykowski i Barbara Ludwiżanka. Dziwny to był czworokąt, do którego dochodził jeszcze reżyser Jerzy Kreczmar, z którym romansowała… Ludwiżanka. Nawet zastanawiała się, czy to on nie jest mężczyzną jej życia i czy nie powinna zostawić dla niego męża. Te romanse nie trwały na szczęście długo, a po wszystkim wszyscy sobie wszystko wybaczyli i nadal ze sobą pracowali. Podobno na planie „Chłopów” Władysław Hańcza podrywał z kolei Emilię Krakowską, wchodząc całkiem nago do łóżka, w którym mieli odegrać scenę miłosną. Ale to można już zaliczyć do anegdot z planu filmowego. Zobacz też: Była więziona i poddawana torturom, mąż zostawił ją dla innej... Tragiczne losy Zofii Rysiówny <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/img7yakFA-5231ed9.jpg" width="2387" height="1600" alt="1973. Kadr z filmu "Chlopi" w rezyserii Jana Rybkowskiego, n/z Emilia Krakowska, Wladyslaw Hancza.,Image: 429117400, License: Rights-managed, Restrictions: *** Uwaga! Zakaz uzycia w reklamie. Zakaz przetwarzania i fotomontazu. Cena minimalna na publikacje online 50,00 PLN ***, Model Release: no, Credit line: archiwum Filmu / Forum" title="Kadr z filmu "Chlopi"" /> Barbara Ludwiżanka i Władysław Hańcza: strata syna Barbara Ludwiżanka i Władysław Hańcza nie mieli dzieci, choć on bardzo tego chciał. Jedyny syn aktora Władysław, który także był aktorem, zmarł nagle w 1966 roku w wieku zaledwie 34 lat. To był ogromny cios dla wszystkich bliskich. Władysław Hańcza czuł się załamany, winny, że nie miał kontaktu z synem, i nie zdążył naprawić ich relacji. Winił siebie za to, że był złym ojcem. Nigdy sobie tego nie wybaczył. Jego najbardziej znane filmowe role i wielka popularność przyszły po tej tragedii, ale on nie potrafił się już z nich do końca cieszyć. Oboje z Barbarą Ludwiżanką w trudnych chwilach wspierali się, ale zapomnienia szukali także w pracy. Dużo grali w teatrze i filmie, bywały takie czasy, że mijali się w ciągu dnia, kiedy on wracał z planu filmowego, ona wychodziła do teatru. Wspólnym, świętym czasem były dla nich wakacje, zwiedzili pół świata. Zobacz także: Wydawali się dla siebie stworzeni. Historia miłości Danuty Kowalskiej i Czesława Langa Władysław Hańcza: wróżka przepowiedziała mu, kiedy umrze Byli na Sycylii, kiedy Władysław Hańcza źle się poczuł, po przyjeździe od razu trafił do szpitala. Wiedział, że już z niego nie wyjdzie. W młodości wróżka przepowiedziała mu, że będzie żył 72 lata. Pamiętał o tym przez całe życie. „Moja zachłanność wynika z pośpiechu. Kto wie, co komu pisane? Przepowiedziano mi, że umrę w siedemdziesiątym drugim roku życia, niewiele czasu zostało, by cieszyć się uśmiechami losu”, mówił w jednej z rozmów. Przepowiednia się sprawdziła. Zmarł, mając 72 lata. Żona opiekowała się nim do końca, ale wychodziła do teatru na spektakle. Tego wieczoru gdy zmarł, Barbarze Ludwiżance powiedziano o tym dopiero po przedstawieniu. „Gdy wchodziłam na scenę, koledzy już wiedzieli, że mąż nie żyje. Następnego dnia też grałam. Tak było mi lżej”, mówiła”. Po śmierci męża czuła się bardzo samotna. Ale niczego nie żałowała, mówiła, że miała wspaniałe życie. Widzowie na pewno zapamiętali ją z wielu teatralnych ról i kreacji w „Sublokatorze”, „Nocach i dniach”, czy „Seksmisji” gdzie uczyła Lamię, do czego służyli mężczyźni. Zmarła w 1990 roku. Została pochowana obok męża.
Mało kto wiedział, że żoną Szpakowskiego jest znana aktorka. Są razem od ponad 30 lat
Dariusz Szpakowski i Grażyna Strachota od lat tworzą jedno z najbardziej zgodnych małżeństw w polskim show-biznesie. Ona wspierała go zarówno w chwilach największych sukcesów, jak i wtedy, gdy po Euro 2020 musiał zmierzyć się z falą komentarzy po odsunięciu od finału. Dziś, gdy legendarny komentator świętuje 75. urodziny, wracamy do historii ich wielkiej miłości.
Dziś Dariusz Szpakowski obchodzi 75. urodziny. Kiedy niespodziewanie odsunięto go od komentowania finału Euro 2020, ona stała u jego boku i wspierała go w trudnej sytuacji. 18 grudnia 2022 roku po raz ostatni skomentował mecz na Mistrzostwach Świata, gdzie we wzruszający sposób pożegnał się z fanami futbolu. „Żegnam i powiem krótko – to mój ostatni finał mistrzostw świata, ale jeszcze nie odkładam mikrofonu. Dziękuję za dwanaście finałów mistrzostw!”, mówił. Jedni nieustannie go kochali, drudzy wytykali błędy. Pewne jest jednak to, że Dariusz Szpakowski pozostaje jednym z najpopularniejszych, ale i najbardziej kontrowersyjnych komentatorów piłkarskich w Polsce. Z okazji jego jubileuszu przypominamy historię miłości jego i Grażyny Strachoty. Dariusz Szpakowski i Grażyna Strachota — historia miłości Jednych irytują jego lapsusy w stylu „bramka trafiła w słupek”. Inni lubią jego emocjonalny sposób komentowania i pełne bólu okrzyki, szczególnie po przegranych meczach Polaków: „Aj, Jezus Maria! Co myśmy zrobili! Szkoda”. 71-letni Dariusz Szpakowski to jeden z najbardziej znanych głosów w polskiej telewizji i od wielu lat legenda. Dlatego mnóstwo ludzi uważało, że odsunięcie go z komentowania Euro 2020 jest bezpodstawne, a brak pożegnania się z widzami było nie w porządku. On sam nie skomentował wydarzenia, zrobiła to za niego żona. Zaznaczyła, że „W tej sprawie nie chodzi o brak możliwości czy sił Dariusza. On jest w dobrej formie”. Podziękowała wówczas za słowa wsparcia. „Są bardzo miłe, docierają do nas i dodają siły”. Powiedziała, że to dla nich obojga było zaskakujące. Grażyna Strachota jest aktorką znaną z wielu filmów i seriali m.in. z „M jak miłość” czy „Złotopolskich”, ale wiele osób dopiero teraz skojarzyło ją ze znanym komentatorem sportowym. Może dlatego, że oboje zawsze starali się chronić swoją prywatność. Zobacz też: Rzadko pokazują się razem, łączy wielka miłość. Niezwykła historia Olgi i Łukasza Nowickich Grażyna Strachota i Dariusz Szpakowski: jak się poznali? Dariusz Szpakowski zobaczył swoją przyszłą żonę po raz pierwszy w telewizyjnej charakteryzatorni w latach 80. Zapamiętał ją, choć minęli się w przelocie. Zagadnęła go, jak poszło łyżwiarce Kartherinie Witt, którą bardzo lubiła. Spieszył się, więc zdawkowo rzucił, że dobrze. Potem wybrał się do warszawskiego teatru „Ateneum” na głośny w 1985 roku spektakl „Brel” – wybór piosenek słynnego barda w tłumaczeniu Wojciecha Młynarskiego. Spektakl był wydarzeniem, tłumy stały, żeby się dostać na przedstawienie do małej salki „Ateneum”. Zobacz też: Barbara Brylska była wielką gwiazdą, ale tragedia, jaką była śmierć córki, zmieniła jej życie Śpiewała w nim młodziutka Grażyna Strachota, zbierając dobre recenzje. Popularna dziennikarka Krystyna Gucewicz napisała, że Grażyna Strachota ma „urok Krafftówny”, co było absolutnym komplementem. I wielkie możliwości charakterystycznej aktorki. Śpiewała m.in. znaną piosenkę Jacquesa Brela „Flamandowie”. Dariusz Szpakowski wspominał: „Zobaczyłem ją na scenie i pomyślałem, że jest piękna, ale pewnie jest mężatką, ma już dzieci i nie ma co zawracać sobie głowy”. Nie miała, łączono ją wtedy ze znanym aktorem Krzysztofem Kowalewskim, byli razem kilka lat. Z Dariuszem Szpakowskim spotkali się następnym razem, znowu przypadkiem w… kolejce do wyciągu narciarskiego na Kasprowy Wierch. „Darek bardzo chciał mnie poderwać, ale dałam mu kosza, żeby nie myślał, że jak pracuje w telewizji, to absolutnie wszystko mu wolno”, opowiadała Grażyna Strachota. Aktorka pojechała w góry nauczyć się jeździć na nartach. Gdy Szpakowski zauważył, że niespecjalnie jej idzie, zaproponował, że udzieli jej paru lekcji. Później poszli razem do restauracji, gdzie bardzo długo rozmawiali. I tak zaczęła się ich miłość. Grażyna Strachota: zakochałam się w Darku na śmierć i życie Dariusz Szpakowski podobał się jej jako mężczyzna, ceniła go jako komentatora sportowego, imponował jej jako inteligentny i wrażliwy człowiek. „Zakochałam się w Darku na śmierć i życie”, wspominała aktorka w „Świecie seriali”. „Cztery lata później byliśmy już małżeństwem”. Grażyna Strachota jest o dziewięć lat młodsza od swojego męża — urodziła się 8 września 1960 roku w Warszawie. W 1984 r. ukończyła Państwową Wyższą Szkołę Teatralną. Zagrała w wielu spektaklach, m.in. w musicalach „Romeo i Julia" i „Taniec Wampirów". Była przebiegłą Maritą w „Złotopolskich”, na dużym ekranie zadebiutowała w filmie „Śmierć Johna L" w reżyserii Tomasza Zygadło. Grała też m.in. w „Porno" Marka Koterskiego, „Historii niemoralnej” Barbary Sass, „Życie za życie. Maksymilian Kolbe" Krzysztofa Zanussiego. Darek Szpakowski: początki kariery Dariusz Szpakowski urodził się w 1951 roku w Warszawie, zawsze interesował się sportem, sam grał w koszykówkę w Legii Warszawa. Ukończył też warszawski AWF. W 1976 roku zaczął pracować w polskim radio, jego nauczycielem byli m.in. legendarny komentator i dziennikarz sportowy Bohdan Tomaszewski, wymowy uczył go natomiast Gustaw Holoubek. Podobno mentorzy pytali pół żartem: „Panie Darku, czy Pan jest Anglikiem, bo mówi Pan jes zamiast jest”. W swoim debiucie jako prowadzącego Studio S-13 podał, że w zakończonym meczu padł wynik zero zero, do przerwy zero zero. „Popełniłem logiczny błąd, pech jednak chciał, że na jachcie słuchał mnie szef Radiokomitetu Maciej Szczepański, który zaprosił też znajomych. Zobacz też: Księżna Monako przeszła diametralną metamorfozę. Nie jest już blondynką Jeden z nich zapytał: „Co to za ludzie u ciebie pracują?” „Pracują? Już nie pracują”, odparł prezes, nazywany Krwawym Maćkiem. Zanosiło się na zwolnienie, ale skończyło się zawieszeniem na 57 dni”, wspominał w „Gazecie Pomorskiej". W radio podobał się, jednak chcieli go zatrzymać, jego przełożony pytał, czego Ci trzeba „mieszkania, talonu na samochód?”. Ale jego skusiła telewizja, do której przyszedł w początku lat 80. Musiał się w niej oduczyć radiowych nawyków, zwracano mu np. uwagę, że za dużo mówi. Przez lata był królem redakcji sportowej na Woronicza. Komentował setki mety i ważnych sportowych imprez. Nawet jego wpadki tworzyły jego legendę. W internecie można znaleźć całe strony z pomyłkami Szpakowskiego (tzw. szpakami), z których jedne z zabawne, a inne jak np. mylenie Messiego z Maradoną pewnie trudniejsze do wybaczenia przez kibiców. Ale dziś Szpakowski to instytucja, czy jak ktoś powiedział „biało-czerwona legenda mikrofonu”. Dariusz Szpakowski i Grażyna Strachota: dzieci Po ślubie ustalili, że Dariusz będzie zarabiał na dom, a Grażyna poświęci się rodzinie. Tym bardziej że niedługo na świat przyszła ich pierwsza córka — Julia, bardzo przez ojca rozpieszczana. Sześć lat później urodziła się jej siostra – Gabrysia. Praca sprawiła, że Szpakowskiego ominęły emocje związane z narodzinami dzieci. „Gdy rodziła się pierwsza córka Julka, pojechałem komentować mecz. Prowadząca ciążę znajoma ginekolog zapewniała mnie, że zdążę wrócić. Okazało się, że nie zdążyłem i po meczu kolega podszedł do mnie i powiedział: »Szpaku, gratuluję. Masz córkę!«. Wróciłem do Polski i od razu pojechałem na kolejny mecz. Nie odebrałem nawet żony ze szpitala”, mówił w Super Expressie Dariusz Szpakowski. Podobnie było w przypadku narodzin Gabrysi. Zadzwonił do żony, by zapytać, jak się czuje, a ona powiedziała mu, że właśnie został ojcem. Obie córki są już dorosłe, starsza – Julia jest specjalistką w dziedzinie PR i fanką gotowania, młodsza Gabriela próbuje swoich sił jako aktorka i producentka. Grażyna Strachota po odchowaniu dzieci wróciła do pracy, widzowie bardzo lubili m.in. jej rolę w „BrzydUli”, gdzie zagrała matkę Marka Dobrzańskiego - Helenę. Popularne stały się jej męsko-damskie porady w rodzaju: „Musisz go zaskakiwać każdego dnia od nowa”, „Mężczyznę trzeba stale uwodzić tajemniczością, wyrafinowaniem”. Grażyna Strachota i Dariusz Szpakowski, są szczęśliwym, spokojnym małżeństwem. Lubią aktywny wypoczynek, wycieczki, rowery. W czasie wakacji można ich spotkać na Helu, w Juracie. Kariera Dariusza Szpakowskiego Niestety, wszystko wskazuje na to, że Dariusz Szpakowski nie skomentuje już kolejnego mundialu. Legendarny dziennikarz, który relacjonował aż dwanaście mistrzostw świata, nie znalazł się w gronie komentatorów TVP na Mundial 2026. Jak wyjaśnił w rozmowie z WP Sportowe Fakty, sam podjął taką decyzję, choć otrzymał propozycję komentowania turnieju. „Biłem się z myślami. Miałem wybór, ale podjąłem taką decyzję. (...) Z mundialem pożegnałem się cztery lata wcześniej w Katarze, staram się być konsekwentny”, tłumaczył. Dodał jednak, że nie zamierza jeszcze kończyć kariery. „15 maja obchodzę 75. urodziny i nie kończę z komentowaniem, jest wiele meczów, usiądę jeszcze na stanowisku” — zapewnił. Podczas Mundialu 2026 będzie natomiast ekspertem w studiu TVP Sport i poprowadzi autorski cykl rozmów z byłymi selekcjonerami reprezentacji Polski. Panu Dariuszowi życzymy wszystkiego najlepszego!
Zostawił ciężarną żonę dla znanej aktorki, później gorzko żałował. Tym romansem w latach 90. żyła cała Polska
Z tajemniczą Iwoną założył rodzinę. Doczekali się czwórki dzieci. Ale gdy pierwsza żona Stanisława Sojki była w ciąży bliźniaczej, on odszedł do znanej aktorki. Jego romans z Grażyną Trelą w latach 90. wywołał prawdziwą sensację.
Stanisław Sojka i Grażyna Trela poznali się na jednej z muzycznych imprez w Krakowie, w 1991 roku. Sojka był już wtedy znanym wokalista, śpiewał m.in. piosenkę „Tak, jak w kinie”. Kiedy jej się dzisiaj słucha, wydaje się, że muzyk przepowiedział sobie ten romans. Jest jak wyznanie mężczyzny, którego dopadł kryzys wieku średniego albo znużyła małżeńska codzienność, stabilizacja. „Mam cichy dom, mam dobry dom/ Mam życie tak jak w kinie/I żonę mam i dzieci mam/Ale bez pani ginę/Tak jak w kinie, tak jak w kinie/Żona nie cieszy, dzieci też, /Gdy pani tak na stoku/Chociaż nie umiem bez nich żyć/ Tak jakoś pusto wokół/I pani o tym dobrze wie….” to fragment piosenki. Grażyna Trela była zdolną krakowską aktorką, miała dorobek, ale prawdziwy rozgłos przyniósł jej dopiero związek ze Stanisławem Sojką. To była wyklęta, zakazana miłość i bodaj największy skandal towarzyski drugiej połowy lat 90. Stanisław Sojka, który uchodził za szczęśliwego męża i ojca, porzucił dla aktorki ciężarną żonę i dwoje małych dzieci. Jakby naprawdę stracił głowę! Z żoną długo szli razem przez życie, znali się jeszcze od liceum. „Moja żona jest wyjątkowa”, mówił muzyk w tamtym czasie. „Nie wyobrażam sobie, żebym mógł być z kimś innym!”. Dlatego ich romans z Grażyną Trelą tak wszystkich zaskoczył. Jaka była historia bohaterów tego związku? <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgWkYhCm-100e634.jpg" width="2383" height="1600" alt="Lagow, 28.06.1995. Lubuskie Lato Filmowe, n/z Grazyna Trela i Stanislaw Sojka (1L).,Image: 429744376, License: Rights-managed, Restrictions: ### UWAGA!!! Cena minimalna dla publikacji w prasie i ksiazkach - 200 PLN ###, Model Release: no, Credit line: Tomasz Gawalkiewicz / Forum" title="Lubuskie Lato Filmowe, 1995" /> Stanisław Sojka: artysta od dziecka Stanisław Sojka urodził się w 1959 roku w Żorach. Jego dziadek był organistą, ojciec budowlańcem, mama gospodynią domową. Swoją karierę wokalisty zaczął jako dzieciak — sopran w chórze katedralnym w Gliwicach. Studiował na Akademii Muzycznej w Katowicach aranżacje i kompozycje. Zadebiutował w 1978 roku jako muzyk jazzowy koncertem w Filharmonii Warszawskiej. Grywał m.in. z triem Wojciecha Karolaka, z Michałem Urbaniakiem. Jego płyta „Blublula" z 1981 roku, została okrzyknięta przez dziennikarzy najlepszym jazzowym albumem roku. Jeździł po Europie i z powodzeniem śpiewał klasykę amerykańskiego jazzu. Z czasem uświadomił sobie, że nie pochodzi z delty Missisipi i że powinien też komponować i śpiewać polskie piosenki. Nie od razu został w tym zaakceptowany, wielu słuchaczy lubiło go jako jazzowego muzyka, a nie popowego wokalistę. Ale pod koniec lat 80 wielkim hitem stała się piosenka „Absolutnie nic”, a potem „Tak jak w kinie” i oczywiście „Tolerancja” („Na miły Bóg, życie nie tylko po to jest, by brać”) - chyba największy przebój Stanisława Sojki. Jako muzyk był zawsze nie do podrobienia, świetnie komponował, znakomicie grał na pianinie, które w naturalny sposób towarzyszyło jego piosenkom. Był kameralny, a jednocześnie przebojowy. Czytaj także: W domu Sojków muzyka była jak oddech. Czterech synów podążyło za pasją taty. Jeden z nich był w talent show Stanisław Sojka: poznanie żony Zawsze miał wzięcie u kobiet, umiał czarować, także swoją muzyką. W młodości dorobił się nawet ksywki „całusik”. Był kobieciarzem, zakochiwał się na zabój. Swoją żonę poznał jeszcze w liceum, potem studiowali razem w Akademii Muzycznej, ona grała na skrzypcach. Ślub z Iwoną wzięli jeszcze jako studenci, kiedy miał się urodzić najstarszy syn, Kubuś. Różnie im się wiodło finansowi, ale układ był taki, że Iwona rezygnuje z własnych ambicji muzycznych i zostaje w domu z dziećmi. Kiedy była w ciąży z bliźniakami: Marcinem i Jankiem, Stanisław Sojka odszedł już do Grażyny Treli. Pytany o wychowanie swoje i synów powiedział w jednej z rozmów: „Przed popełnieniem błędów nie ustrzegły mnie ani rady rodziców, ani innych doświadczonych ludzi. Najpierw uważałem, że mnie nie dotyczą, później w ogóle nie orientowałem się, że ich potrzebuję.” Czytaj także: Legendarny artysta zostawił żonę dla znanej femme fatale. Gorzko tego pożałował i po rozstaniu zwątpił w miłość Grażyna Trela: nazywano ją "pięknością" z Krakowa Grażyna Trela urodziła się w 1958 roku, skończyła krakowską szkołę teatralną, szybko zrobiła karierę. Występowała w „Piwnicy pod Baranami”, grała w popularnych filmach „Wielkim Szu”, „To tylko rock”, „CK Dezerterzy”. Przełomem był film „Łuk Erosa”, z 1987 roku, oparty na powieści Juliusza Kadena-Bandrowskiego, Grażyna Trela zagrała w nim świetną rolę, która i dzisiaj może się podobać. Ale okrzyknięto ją wtedy nową seksbombą polskiego kina. Wrażenie robił plakat z roznegliżowaną aktorką i przytulonym do niej Jerzym Stuhrem. A także erotyczne sceny w samym filmie, dosyć odważnym jak na tamte czasy. Grażyna Trela była bardzo ładna, wyrazista, trudno ją było przeoczyć na ekranie, nawet w niewielkiej roli. Krążyła fama, że aktorka jest pożeraczką męskich serc, że nikt jej się nie potrafi oprzeć. Historia ze Stanisławem Sojką zdawała się potwierdzać ten wizerunek. Stanisław Sojka i Grażyna Trela: historia głośnego romansu W latach 90. Grażyna Trela stała się muzą Stanisława Sojki. „Oddałem serce Pani z Krakowa”, mówił po latach Stanisław Sojka. I dodawał: „Po tym szaleństwie, niezwykle poraniony przez trzy lata byłem sam”. Zanim to jednak nastąpiło, wydał bardzo dobrą płytę „Radical Graża”. Pochodzi z niej przebój „Fa na na na”, w którym Sojka śpiewał dla ukochanej swój wielki hit: „Jesteś moją kokainą”. Oraz piosenka „Jakby nie było jutra”. Muzyk wydał też płytę z sonetami Szekspira. To był dla jego twórczości na pewno dobry czas, przynajmniej na początku. Ich związek nie został dobrze przyjęty w środowisku, ale oni nie zwracali na to uwagi. Wydawali się szaleńczo w sobie zakochani i nierozłączni. Z czasem jednak miłość zaczęła przygasać, pojawiły się konflikty. Grażyna Trela wymagała od muzyka, by odciął się od dzieci. Była zaborcza: „Nie mogła unieść faktu, że nie zamierzam opuścić dzieci, że chcę być dla nich ojcem i mieć dobre stosunki z ich matką”, wspominał Stanisław Sojka. Byli razem 6 lat. Podobno Grażyna Trela odeszła do krytyka muzycznego Roberta Leszczyńskiego. Po latach wokalista wyznał: „Ta miłość spowodowała niewyobrażalne turbulencje w moim życiu. Odszedłem od żony i synów. Ale dzięki temu dostałem bolesną naukę. Po tym związku wiem: nie ma miłości bez dialogu. Hamowanie złości, „kiszenie” żalu, to droga do katastrofy. Narozrabiałem, choć nie było warto” (cytuję za Interia.pl). Mówił też, że był to toksyczny i groźny dla niego związek. Nigdy jednak nie przeczył, że „piękna kobieta z Krakowa” była jego miłością, a gdy wymieniał ważne w swoim życiu relacje, zawsze wracał i do tego uczucia. ZOBACZ: Ich miłość zaczęła się na planie „Czterech Pancernych”. Gdy brali ślub, postawił jeden warunek Stanisław Sojka i Grażyna Trela: jak potoczyło się ich życie? Grażyna Trela nigdy nie skomentowała swojego związku z muzykiem. Porzuciła aktorstwo, spełnia się w inny sposób: wykłada w Krakowskiej Szkole Filmowej, pisze powieści i scenariusze, prowadzi warsztaty, była współscenarzystką filmów Marcina Wrony, m.in. głośnego „Chrztu”. Stanisław Sojka po rozstaniu z „Grażą” długo nie mógł się pozbierać, nie miał ochoty na żaden związek z kobietą, nawet nie wyobrażał sobie, że kiedyś jeszcze odnajdzie się w czyichś ramionach. Odbudował relację z żoną i synami, już od lat byli w bardzo dobrej komitywie. Jego pierwsza żona ułożyła sobie życie z innym mężczyzną. A on spotkał kobietę, którą pokochał. Ewa Żmijewska-Sojka była nie tylko jego partnerką życiową, ale też menedżerką. Pięć lat temu Stanisław Sojka wydał swój pierwszy od 15 lat album „Muzyka i słowa”. Żył spokojniej niż wcześniej. Ćwiczył się w niespieszności, bo przez całe życie gonił. Nie był już takim „hedonem” i sybarytą. Jadł zdrowiej, rzucił palenie. Stał się zadeklarowanym monogamistą.
Ich miłość zaczęła się na planie „Czterech Pancernych”. Gdy brali ślub, postawił jeden warunek
Dziś 86. urodziny obchodzi Włodzimierz Press, niezapomniany Grigorij Saakaszwili z serialu „Czterej pancerni i pies”. Choć widzowie pokochali go za charakterystyczną rolę przystojnego Gruzina, największe szczęście odnalazł poza ekranem. Z żoną Renatą jest już od niemal sześciu dekad, a ich miłość narodziła się właśnie na planie kultowego serialu.
Sławę zdobył dzięki roli Grigorija Saakaszwilego, przystojnego Gruzina, który był kierowcą czołgu Rudy w serialu „Czterej pancerni i pies”. Zwracał na siebie uwagę charakterystycznymi wąsami oraz – jak na tamte czasy - dosyć egzotycznym wyglądem. Osoby postronne brały go za Gruzina i przy spotkaniu dziwiły się, że jednak jest Polakiem. W kultowej produkcji był związany w Lidką, zaś swoją prawdziwą miłość, żonę Renatę, poznał... właśnie na planie! To była miłość od pierwszego wejrzenia. Są razem do tej pory, szczęśliwi i zakochani. Dziś aktor świętuje 86. urodziny, a fani wciąż z sentymentem wspominają jego kultową rolę. Włodzimierz i Renata Press: historia miłości Rola w „Czterech Pancernych” była dla Włodzimierza Pressa szczęśliwym zrządzeniem losu. Na planie poznał przyszłą żonę. Była wtedy jeszcze studentką Akademii Sztuk Pięknych, zaangażowała się do tego serialu w 1966 roku, by trochę dorobić. W każdym razie taka jest wersja oficjalna, bo podobno tak naprawdę już wtedy podobał jej się bardzo Włodzimierz Press i chciała go poznać. Pracowała jako pomocnica kostiumolożki, Barbary Węgorek. Włodzimierz Press trafił do „Pancernych” przypadkowo. Po latach tak to wspominał: „Szukali bruneta o południowej urodzie i mnie widzieli w tej roli. Nie wierzyłem, że coś z tego wyjdzie. Poszedłem raczej dla paru groszy, gdyż wówczas cienko prządłem. Poza tym to był obraz wojenny, a ja wcześniej nie miałem żadnego kontaktu z wojskiem, nawet na studiach” (cytuję za tygodnikiem „Angora”). Aktor marzył wtedy o roli faraona w filmie Jerzego Kawalerowicza, fizycznie bardzo dobrze do niej pasował. Ale reżyser nie wybrał go, co aktor bardzo przeżył, to był pierwszy duży zawód w jego karierze. Długo czekał na telefon od producenta, dopiero po jakimś czasie dowiedział się, że film już jest realizowany, a główną rolę gra Jerzy Zelnik, jak się okazało, jego młodszy kolega z podwórka. Zobacz też: Przed śmiercią żona Marka Frąckowiaka nie odstępowała go na krok: „Bez Ewy moje życie miałoby inny smak, inny zapach i inną wartość” <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgdkgEeQ-de99fe8.jpg" width="1600" height="1603" alt="1966. Kadr z serialu "Czterej pancerni i pies", n/z od lewej: Malgorzata Niemirska, Wlodzimierz Press.,Image: 429732377, License: Rights-managed, Restrictions: UWAGA!!! Cena minimalna dla publikacji w prasie i ksiazkach - 200 PLN xxxx, Model Release: no, Credit line: Romuald Kropat / Forum" title="plan serialu "Czterej pancerni i pies"" /> Włodzimierz Press: dorastanie, rodzina Urodził się w 1939 roku we Lwowie w rodzinie żydowskiej. Jego ojciec zginął w obozie, w Treblince, mama, komunistka – Janina Planer, uciekła do Lwowa po upadku Polski i tu urodziła syna. Wojenne losy mamy i dziecka były niezwykłe. Gdy w 1941 roku do miasta zbliżali się Niemcy, wielu ludzi postanowiło wyjechać. Janina Planer znalazła się z dzieckiem na dworcu, w rozgardiaszu, wśród tysięcy mieszkańców Lwowa i okolic. Tłum rozdzielił ją z dwuletnim synem, wepchnięta do pociągu, zaczęła szukać Włodzimierza. Była przerażona, zrozpaczona. Gdy zorientowała się, że syna nie ma, wysiadła na pierwszej możliwej stacji i pieszo, torami, przez bombardowane transporty i stacje kolejowe wróciła na dworzec. Znalazła dziecko, choć graniczyło to z cudem. Nie mogła wykrztusić słowa, to on do niej podbiegł, wołając: mamo! Chwila radości nie trwała długo, oboje przez wojenne zawirowania znaleźli się na Syberii, gdzie Janina Planer pracowała jako pielęgniarka. Heroicznie zdobywała jedzenie i leki dla syna, który bardzo chorował. Uratowała mu życie. Zobacz też: Krzysztof Janczar na czwartym roku studiów rozkochał w sobie profesorkę baletu. Ten związek wywołał skandal <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgiddMnK-932e583.jpg" width="1600" height="1677" alt="PRL. Spotkanie pionierow radzieckich z Grigorijem ( Wlodzimierz Press ) jednym z bohaterow filmu " Czterej pancerni i pies ".,Image: 431134251, License: Rights-managed, Restrictions: UWAGA!!! Cena minimalna dla publikacji w prasie i ksiazkach - 200 PLN xxxx, Model Release: no, Credit line: Romuald Broniarek / Forum" title="Spotkanie pionierow radzieckich z Grigorijem" /> Po wojnie wrócili do Polski, mieszkali w Krakowie, a potem osiedlili się w Warszawie. Matka aktora wyszła za mąż, urodziła córkę Lenę, która była znaną warszawską pięknością. Sama pracowała w TVP, była redaktorem programów młodzieżowych i dziecięcych. Została zapamiętana na lata, jako barwna, choć nie najłatwiejsza we współpracy osoba. W 1968 roku w obliczu antysemickiej nagonki wyemigrowała najpierw do Izraela, a potem zamieszkała we Francji. Włodzimierz Press był bardzo związany z mamą, gdy poznał przyszłą żonę, od razu powiedział jej, że w ich życiu będzie jeszcze jedna kobieta. Chodziło właśnie o jego mamę. Gdy się rozchorowała, opiekował się nią przez kilka lat. Włodzimierz Press i jego żona są razem 59 lat, nadal zakochani Włodzimierzowi Pressowi kariera aktorska pewnie nie potoczyła się tak, jak tego oczekiwał. Zagrał dużo ról, w teatrze, w filmie, m.in w „Rozwodów nie będzie”, serialach „Czarne chmury” i „Zwyczajne życie”, w „Korczaku”. Ale chyba żadna z nich nie stała się tak znana, jak ta z „Czterech Pancernych”. Ludzie pamiętają go do tej pory, cieszą, że „Grigorij zawsze w formie”. Za to życie osobiste naprawdę mu się udało. „Zakochałem się jak wariat” - wspominał aktor. Ślub z Renatą wzięli w 1967 roku. Ich syn Grzegorz (imię dostał po dziadku) urodził się jeszcze na planie „Czterech Pancernych”, niedługo po zakończeniu serialu przyszła na świat córka Tania, która mieszka we Francji. Za zarobione dzięki serialowi pieniądze kupili mieszkanie. W stanie wojennym, kiedy jako aktor Włodzimierz Press nie miał co robić, wyjechali do Francji w odwiedziny do mamy aktora. To miały być wakacje, ale mama Włodzimierza Pressa rozchorowała się i zostali tam kilka lat. We Francji ich dzieci skończyły szkoły. W 1987 roku na stałe wrócili do Polski, mieszkają w zwykłym M4 w bloku na warszawskich Stegnach i są ze sobą szczęśliwi. Wiedzą, że mogą na sobie polegać i bezgranicznie sobie ufać. Czasem grają ze znajomymi w brydża, czasem chodzą na długie spacery. „Pomimo bruzd na twarzy i utraty połowy włosów, pomimo upływu (…) lat, wciąż jestem rozpoznawalny. Ludzie uśmiechają się do mnie na ulicy, mówią mi „dzień dobry". To bardzo sympatyczne”, opowiadał 84-letni dzisiaj aktor w „Tele Magazynie". Czytaj także: Los nie był dla niej łaskawy. Hanna Mikuć podniosła się po rodzinnej tragedii
Wzięła rozwód, ale długo o nim milczała. Prawda o małżeństwie Stanisławy Celińskiej i Andrzeja Mrowca wyszła na jaw po latach.
Ich miłość miała być spełnieniem marzeń, jednak rzeczywistość brutalnie zweryfikowała te nadzieje. Stanisława Celińska i Andrzej Mrowiec, choć połączyło ich uczucie, nie potrafili pokonać demonów codzienności. Rywalizacja, kłótnie i alkohol doprowadziły ich jedyne małżeństwo do bolesnego końca. Dziś media obiegła informacja o śmierci uwielbianej artystki.
Stanisława Celińska nie przestawała zachwycać swoim talentem. Obdarzona niezwykłą muzykalnością, wrażliwością oraz charakterystycznym, mocnym głosem, była również wszechstronną aktorką. Jej twórczość, zwłaszcza autorskie utwory, które sama pisała, zyskała uznanie wśród kolejnych pokoleń słuchaczy. Artystka miała na koncie prestiżowe nagrody, w tym Fryderyki, a w 2020 roku, za sprawą piosenki „Niech minie złość”, zwyciężyła koncert premier podczas festiwalu w Opolu — dzięki głosom publiczności. Mimo licznych sukcesów na scenie, w życiu prywatnym nie wszystko układało się równie pomyślnie. Celińska była osobą głęboko wierzącą; w jednym z wywiadów wspominała, że w warszawskim Kościele Zbawiciela modliła się o męża i dzieci. Niestety jej jedyne małżeństwo nie przetrwało długo. Stanisława Celińska i Andrzej Mrowiec: historia miłości Stanisława Celińska była jedną z najwybitniejszych i najpopularniejszych polskich aktorek. Ludzie kochali ją za talent, prawdę, ciepło, jakie ma w sobie. Potrafiła zagrać wszystko, od ról dramatycznych, jak ta w „Krajobrazie po bitwie”, po charakterystyczne, komediowe role, jakie grała w komediach Stanisława Barei. Wystarczy przypomnieć „Nie ma róży bez ognia”, czy serial „Alternatywy 4”. Stanisława Celińska-Mrowiec urodziła się w 1947 roku w Warszawie, jej dzieciństwo nie było łatwe, bo przypadło na lata powojennej biedy, toczyło się w zrujnowanym mieście, gdzie wszystkim ciężko się żyło. Aktorka wspominała, że życie było czarne, tak jak podwórka studnie na warszawskiej Pradze, brakowało w nim kolorów, radości. Jej tata był pianistą koncertowym, ale rozchorował się w młodym wieku. Kiedy zmarł, miała 3 lata. Mama – skrzypaczka musiała utrzymać rodzinę, grała na ulicy, zbierając pieniądze do kapelusza. Mała Stasia była dzieckiem bardzo żywym, domagającym się uwagi, czasem trudnym, bo skorym do złości, przekory. „Ona jest dzika i zła. To czarna owca! Mały diabeł!”, mówili najbliżsi. I gdyby nie macocha jej mamy – ukochana babcia Janeczka, nie wiadomo, jak dziewczynka dałaby się ułożyć. Rodzina marzyła, że ukochana jedynaczka, która pomimo kłopotów wychowawczych była zawsze dobrą uczennicą, zostanie lekarzem. Ale ona od małego wyobrażała sobie, że będzie aktorką. Wyobraźnie rozbudzały w niej teatralne jasełka, na które chodziła z babcią do kościoła. Występowała m.in. w teatrzyku parafialnym. Kiedy przeczytała książkę o Helenie Modrzejewskiej, zapisała sobie w pamiętniku: „Chcę być aktorką. Ale czy podołam?”. Zobacz też: Upadła nisko, nigdy nie straciła wiary. Wzruszające świadectwo Stanisławy Celińskiej: "Trudno mówić o cudach, ale tak się stało w moim przypadku" <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgjMMc8W-44ad3e0.jpg" width="1600" height="1600" alt="Warszawa, 07.1971. Stanislawa Celinska, aktorka, piosenkarka.,Image: 427781328, License: Rights-managed, Restrictions: UWAGA!!! Cena minimalna dla publikacji w prasie i ksiazkach - 200 PLN xxxx, Model Release: no, Credit line: Jerzy Plonski / RSW / Forum" title="Stanislawa Celinska, aktorka, piosenkarka" /> Stanisława Celińska: kariera aktorska Do Szkoły Teatralnej zdała bez trudu, jej profesorem i opiekunką była Ryszarda Hanin. Jak wspominała Stanisława Celińska w rozmowie dla Polskiego Radia, to ona ją „osadziła”, sprowadziła na ziemię, bo Stanisława jako młoda dziewczyna „latała bez składu i ładu”. W szkole na wszystko zwracano uwagę, nawet na to, że miała małe stopy. Kiedyś przyszedł Tadeusz Łomnicki i widząc ją, zapytał: „Na czym ta mała stoi?”. Naukę aktorstwa traktowała bardzo poważnie, przyswoiła sobie wtedy wiele ważnych aktorskich wskazówek, np. żeby nie udawać, tylko każdą z ról filtrować przez siebie, poczuć w sobie postać, którą się gra. Dostała wiele ważnych ról, ale na dyplomowe przedstawienie obsadzono ją w roli 8-letniego chłopca, syna Anny Nehrebeckiej. Po studiach szybko została zauważona, w 1969 roku zagrała w głośnym filmie Andrzeja Wajdy - „Krajobraz po bitwie”. To był chyba jeden z najbardziej zauważonych debiutów tamtych lat. Nie tylko w Polsce, także na festiwalu filmowym w Cannes. Sama wspominała: „Po projekcji „Krajobrazu po bitwie" w Cannes niektórzy krytycy pisali, że należy mnie uhonorować obok Moniki Vitti. Dlaczego - myślałam w popłochu - przecież ja jeszcze nic nie umiem. A zaraz potem dostałam nagrodę w Opolu za piosenkę „Ptakom podobni". Zobacz także: Stanisława Celińska nie żyje. Legendarna aktorka miała 79 lat. „Odeszła Nasza Stasia” Stanisława Celińska i Andrzej Seweryn: młodzieńcza miłość Jeszcze jako młoda dziewczyna zakochała się w Andrzeju Sewerynie. Znali się ze szkoły z warszawskiego Żoliborza. „Była uzdolniona, śliczna, cudowna. Poznałem ją w szkole na Żoliborzu. Kiedy wychodziło się po lekcjach, to skręcało się w prawo, potem druga, może trzecia klatka i już było się u Stasi. Z tego okresu pamiętam jej surową babcię, która ją krótko trzymała i stanowiła postrach dla gości, także dla mnie”, wspominał aktor w książce „Ja prowadzę!". To była wielka młodzieńcza miłość z obu stron. Stanisława Celińska zaciągnęła młodego Andrzeja Seweryna na zajęcie aktorskie w Pałacu Młodzieży, choć jak wspominała, on wtedy nie myślał o aktorstwie, był po prostu świetnym uczniem. Bardzo się wspierali w różnych życiowych sytuacjach przeżywanych intensywnie przez nastolatków, on był o nią zazdrosny. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgxNBAQQ-b364a45.jpg" width="1600" height="1602" alt="1970. Kadr z filmu "Krajobraz po bitwie" w rezyserii Andrzeja Wajdy, n/z Daniel Olbrychski, Stanislawa Celinska.,Image: 429101122, License: Rights-managed, Restrictions: *** Uwaga! Zakaz uzycia w reklamie. Zakaz przetwarzania i fotomontazu. Cena minimalna na publikacje online 50,00 PLN ***, Model Release: no, Credit line: archiwum Filmu / Forum" title="Kadr z filmu "Krajobraz po bitwie"" /> Stanisława Celińska: początki przygody aktorskiej Dla Stanisławy Celińskiej to był trudny czas. Z jednej strony próbowała już występować i to z powodzeniem. W programie telewizyjnym zaśpiewała przebój Karin Stanek „Malowana lala” i spodobała się. W szpilkach, koralach i w modnej sukience przedstawiała się jako Magda. Imię Stasia wtedy jej się nie podobało. Ale poza tymi sukcesami, w życiu rodzinnym pojawiły się poważne kłopoty. Jej mama zachorowała na raka piersi, przeszła operację, naświetlania. Córka bardzo to przeżywała, wspominała, że chorowała razem z mamą. Wtedy bodaj po raz pierwszy u bardzo wrażliwej, delikatnej nastolatki, tak mocno dały o sobie znać skłonności autodestrukcyjne: Stanisława Celińska zaczęła palić, pić, imprezować, awanturować się. Koniec końców wyrzucono ją z warszawskiego liceum, pojechała do internatu, do Makowa Mazowieckiego. Andrzej Seweryn tęsknił, odwiedzał ją tam, pocieszał, chodzili na długie spacery. Na szczęście rozłąka trwała tylko kilka miesięcy i Stanisława wróciła do domu. Seweryn o rok starszy, pierwszy dostał się do warszawskiej Szkoły Teatralnej. Stanisława Celińska kibicowała mu. Postanowiła, że skoro on tam jest, to ona także musi się dostać. Ale już na uczelni ich drogi się rozeszły. Dopiero po latach Andrzej Seweryn opowiedział, że Stanisława Celińska była dziewczyną, w której kochał się przez wiele lat. „Wiem, że jesteśmy związani duchowo”, mówił w wywiadzie rzece. Jak Stanisława Celińska poznała swojego męża? Swojego przyszłego męża, aktora Andrzeja Mrowca, poznała w 1971 roku podczas realizacji spektaklu „Wesele”. Grał Jaśka, ona Rachelę. Był od niej o cztery lata starszy, pochodził z Krakowa, tam ukończył Szkołę Teatralną. Aktorka opowiadała, że cierpiała wtedy po rozstaniu z chłopakiem. Na początku trzymała Andrzeja Mrowca na dystans. Wzruszał ją jednak, że tyle czasu czekał, aż ona skończy próby. Któregoś razu mieli pójść do kina, ale okazało się, że wszystkie są już zamknięte. Wtedy postanowił ją odprowadzić. I tak spacerkiem z Woronicza, z Mokotowa przeszli na… Żoliborz. Po rocznym okresie narzeczeństwa wzięli ślub w kościele Św. Zbawiciela w Warszawie. Stanisława Celińska, jak zawsze w życiu, zaangażowała się w ten związek bez reszty, wkładając w niego całe swoje serce i energię. Na początku wszystko układało się pomyślnie. Wspólnie z mężem występowali na scenie i razem wyreżyserowali spektakl w teatrze STS. Gdy w połowie lat 70. przyszło na świat ich pierwsze dziecko, syn Mikołaj, aktorka zapytała lekarza o najlepszy odstęp wiekowy między rodzeństwem. Usłyszała, że powinny to być dwa lub trzy lata, dlatego po ponad dwóch latach urodziła ich drugie dziecko — córeczkę Aleksandrę. Zobacz też: Wychowała je samotnie, ocaliły ją przed gehenną. Dziś dzieci proszą Celińską o jedno <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/img7273Et-f6e6c58.jpg" width="2254" height="1600" alt="1974. Kadr z filmu "Nie ma rozy bez ognia" w rezyserii Stanislawa Barei, n/z Bohdan Lazuka, Stanislawa Celinska.,Image: 429138838, License: Rights-managed, Restrictions: *** Uwaga! Zakaz uzycia w reklamie. Zakaz przetwarzania i fotomontazu. Cena minimalna na publikacje online 50,00 PLN ***, Model Release: no, Credit line: Jerzy Troszczynski / Forum" title="kadr z filmu "Nie ma rozy bez ognia"" /> Stanisława Celińska: nie potrafiła być spolegliwa Stanisława Celińska była wtedy u szczytu sławy, to były lata, kiedy grała m.in Agnisię - alter ego Marii Dąbrowskiej w „Nocach i dniach”, w „Zaklętych rewirach”, w „Nie ma róży bez ognia”. Była bardzo uznaną i lubianą aktorką. Grała też w teatrze, więcej czasu spędzała na planie niż w domu. Choć starała się ze wszystkim sobie poradzić, sprzątała, gotowała. Jak sama mówiła, mąż zaczął mieć pretensje o to, że jest w domu gościem. Zaczęły się konflikty. Potęgował je charakter aktorki, „Chciałam być głową rodziny. Nie potrafiłam być spolegliwa, ciepła, łagodna. A może nie umiałam przy takim mężczyźnie jak Andrzej. Zauważyłam, że kiedy mam do czynienia z niewielkim, delikatnym mężczyzną, wtedy nie chcę dominować. A mój mąż awanturował się ze mną, a ja wtedy jestem jeszcze gorsza”, przyznawała w książce „Niejedno przeszłam”. Zobacz też: Była jego pierwszą wielką miłością. Stanisława Celińska zmieniła bieg życia Andrzeja Seweryna Pogodzeni po latach Rodzinne konflikty nawarstwiły się, a dodatkowo przyszło bolesne doświadczenie — śmierć matki. Te trudne wydarzenia sprawiły, że na początku lat 80. Stanisława Celińska zaczęła zmagać się z chorobą alkoholową. Obwiniała siebie za rozpad małżeństwa i rozbicie rodziny. Andrzej Mrowiec nie potrafił znieść napiętej atmosfery w domu — spakował rzeczy i wrócił do rodzinnego Krakowa. Przez długie lata ich relacje pozostawały napięte, co negatywnie odbijało się również na kontaktach dzieci z ojcem. Dopiero w latach 2000. aktorka zdecydowała się zrobić pierwszy krok w stronę pojednania — i udało się. Pogodzili się, a podczas wesela ich córki wspólnie tańczyli. Jak informują niektóre źródła, do samego końca razem cieszyli się wnukami, Czarkiem i Filipem, synami Mikołaja Mrowca. Stanisława Celińska nie zdecydowała się na ponowne zamążpójście. Krążyły pogłoski, że kiedyś rozważała skorzystanie z biura matrymonialnego, ale ostatecznie zrezygnowała z tego pomysłu. Korzystałam z książki Stanisławy Celińskiej „Niejedno przeszłam" , rozmowa i opracowanie Karoliny Prewęckiej, wyd. Prószyńska i s-ka.
Zofia Kucówna oddała dla niego wszystko. Gdy zachorowała, jej mąż po prostu zniknął. Mówiła: nie wiem, gdzie go szukać
Zofia Kucówna i Adam Hanuszkiewicz stworzyli jeden z najbardziej niezwykłych związków w historii polskiego teatru. Połączyło ich uczucie, które kosztowało oboje wiele – rozwody, burzliwe emocje i życie w cieniu wielkiej pasji. Ich miłość trwała prawie trzy dekady, ale zakończyła się boleśnie.
Zofia Kucówna nigdy nie była postrzegana jako typowa piękność, ale przyciągała uwagę wyjątkową charyzmą i niezwykłą osobowością. W polskiej kinematografii osiągnęła szczyty – zachwycała w wybitnych kreacjach teatralnych, takich jak Nora w dramacie Ibsena, Sonia w „Zbrodni i karze” Dostojewskiego czy Natalia Pietrowna w „Miesiącu na wsi” Turgieniewa. To również ona jako pierwsza wykonała kultową piosenkę „Okularnicy” Agnieszki Osieckiej. A co z życiem prywatnym? W latach 70. tworzyła związek z Adamem Hanuszkiewiczem – dziś nazwalibyśmy ich parą z okładek. Choć łączyło ich silne uczucie, ich małżeństwo nie przetrwało. Co się wydarzyło i dlaczego ich drogi się rozeszły? Ostatnia publikacja na FB 15.11.2025 r. Zofia Kucówna i Adam Hanuszkiewicz: historia miłości Gdy się poznali, Zofia Kucówna była początkującą aktorką, a Adam Hanuszkiewicz przymierzał się do reżyserii. Dzieliło ich jedenaście lat różnicy. Zofia Kucówna urodziła się 12 maja 1933 roku w Warszawie, dzieciństwo spędziła w podwarszawskim Komorowie, w domu z ogrodem. Chodziła do liceum plastycznego, zastanawiała się, czy nie iść na Akademię Sztuk Pięknych. Ale pod wpływem swojej polonistki zdecydowała się na egzamin do krakowskiej Szkoły Teatralnej. Nauczycielka powiedziała jej, że jako malarka będzie przeciętna, a jako aktorka może odnieść sukcesy. Szkołę Teatralną skończyła w 1955 roku, była bardzo zdolna, od razu została zaangażowana do jednego z krakowskich teatrów. Adam Hanuszkiewicz (ur. 1924) pochodził ze Lwowa, jego rodzice prowadzili tam sklep. Przed wojną chodził do lwowskiego gimnazjum im. Stefana Batorego. W lipcu 1944 roku wstąpił do zespołu teatralnego Wojska Polskiego. Z czasem stał się jednym z najpopularniejszych reżyserów teatralnych, choć zaczynał karierę jako aktor. Nie ukończył żadnej artystycznej uczelni. Egzaminy aktorskie zdał eksternistycznie, w Łodzi, w 1946 roku. Zobacz też: Tadeusz Woźniak: przed pięćdziesiątką znalazł miłość życia, w tym samym roku został ojcem i dziadkiem Zofia Kucówna i Adam Hanuszkiewicz: początek ich relacji, zerwanie poprzednich związków Oboje byli w poważnych związkach. Adam Hanuszkiewicz mawiał, że właściwie nigdy nie był kawalerem. Miał 17 lat, gdy ciotka nakryła go w łóżku z koleżanką Marią Stachiewiczówną, rodzina stwierdziła, że zaradzeniem na taki grzech może być tylko ślub. W tym związku urodziło się jego pierwsze dziecko – córka Teresa. Drugą żoną Adama Hanuszkiewicz została wielka aktorka i niezwykła kobieta Zofia Rysiówna. Ale ich małżeństwo nie było idyllą. Zofia Rysiówna była starsza i dojrzalsza od Adama Hanuszkiewicza, dużo przeżyła — w trakcie wojny odbiła m.in. z rąk Gestapo kuriera Jana Karskiego, miała wielką osobowość jako aktorka. Na pewno wpłynęła na rozwój Hanuszkiewicza, a jednocześnie była podobno bardzo zaborcza, histeryczna, obłędnie o niego zazdrosna. Nie pozwalała mu na przykład grać z inną, wielką heroiną Niną Andrycz. Groziła, że jeśli on to zrobi, ona zabije dwójkę ich wspólnych dzieci. Zofia Kucówna wyszła za mąż jeszcze na studiach za swojego kolegę ze Szkoły Teatralnej Jana Mayzela. Po szkole pracowali w różnych teatrach. Było to więc trochę małżeństwo na odległość. Ale w końcu w 1959 roku, Jan Mayzel ściągnął żonę do Warszawy, do Teatru Powszechnego, gdzie sam grał. Niestety, jak się okazało, życiowo nie był to dobry pomysł. Czytaj także: Kazimierz Marcinkiewicz czule wspomina swoją pierwszą żonę. "Jest idealną matką dla naszych dzieci" Zofia Kucówna i Adam Hanuszkiewicz: tworzyli bardzo dobraną parę To w tym teatrze Zofia Kucówna spotkała Adama Hanuszkiewicza i zakochała się w nim bez pamięci. Z wzajemnością. Zofia Kucówna była dla Hanuszkiewicza idealną partnerką: zdolną, świadomą siebie aktorką. Na tyle młodą, że to on był jej mentorem, a nie na odwrót. Relacje między nimi były na pewno bardziej partnerskie niż w wypadku apodyktycznej Zofii Rysiówny. W teatrze aż huczało od plotek, bo obie panie spotykały się w bufecie. Zofia Rysiówna była wtedy aktorką-instytucją, Kucówna dopiero startowała. Obie o niego walczyły, wydawało się, że Hanuszkiewicz nie zostawi żony, z którą miał dwoje dzieci. A jednak zdecydował się odejść. Mąż Zofii Kucówny nie przeżywał aż tak ich rozstania, być może byli raczej studenckim małżeństwem niż parą na życie. Po latach Jan Mayzel został mężem Zofii Merle, byli ze sobą bardzo szczęśliwi. Czytaj też: Przyjaciel wyprawił im wesele w pociągu... Oto tajemnice relacji Edyty Wojtczak i Stanisława Mikulskiego Dyrektor i dyrektorowa „Jestem z rozbitej rodziny. Sam rozbiłem niejedną" – mówił reżyser. I dodawał: „Nie wszyscy są zdolni do miłości. Pytanie, czy jak się uczucie kończy, rozejść się, czy na siłę utrzymywać fikcję, dla dobra dzieci? Ja chyba nie nadaję się na ojca”. Z Zofią Kucówną byli razem niemal 30 lat, choć małżeństwem tylko 13, pobrali się w 1976 roku, rozwiedli w 1989. Wydawali się idealną parą, w życiu i na scenie. Zrobili wiele wspaniałych spektakli, na przykład serię telewizyjnych nowel „Opowieści mojej żony”. Na podstawie krótkich opowiadań Mirosława Żuławskiego powstały kameralne, rodzinne historie, wydawało się, że Zofia Kucówna występuje w nich prywatnie, naprawdę jako żona. Zofia Kucówna mówiła, że nigdy nie wykorzystywała swojej roli jako dyrektorowej, gdy Adam Hanuszkiewicz został dyrektorem Teatru Narodowego i jego filii Teatru Małego w Domach Centrum w Warszawie. Tylko raz poprosiła męża o rolę, w 1967 roku w spektaklu Pan Wokulski według „Lalki”. „Zawsze mnie widziano w rolach subretek albo lirycznych panienek. A ja miałam już 32 lata i marzyłam o zagraniu dojrzałej kobiety. Adam gdzieś wyjechał, usiadłam przed lustrem i popracowałam nad sobą. Zlikwidowałam dziewczęcą grzywkę, dolepiłam rzęsy. - I jak wrócił, otworzyłam drzwi i zapytałam: „Mogę grać Wąsowską?”. A on: „Możesz”. I zagrałam, wspominała aktorka w „Wysokich Obcasach”. Pracowali, podróżowali, byli we dwoje, nie mieli dzieci. Zobacz też: Są nierozłączni od ponad 40 lat. Jacek Cygan wiele zawdzięcza ukochanej żonie Ewie Zofia Kucówna i Adam Hanuszkiewicz: dlaczego się rozstali? Z czasem jednak uczucie zaczęło się wypalać, przynajmniej ze strony Adama Hanuszkiewicza. „Coraz mniej Adama w moim życiu. Znika na wiele tygodni. Nawet nie wiem, gdzie go szukać. Jestem sobie sama żeglarzem..." - pisała aktorka w swojej książce „Zatrzymać czas”. Wkrótce lekarze wykryli u niej chorobę nowotworową. Została z nią i walczyła sama, bo jej mąż zaangażował się już w inne uczucie. Zofia Kucówna była zwolenniczką dyskrecji, także w związku. Jeśli zdradzasz, oszczędź zdradzanemu tej wiadomości. Bo zdradzonego powinno się oszczędzić, tak uważała. „Dla mnie ważne jest to, co zdarza się między nami. Reszta mnie nie interesuje", mówiła w jednej z rozmów. Kiedyś sama nie przyznała się, że poszła do łóżka z nieznajomym, poznanym w kinie mężczyzną, tak ogromne poczuli do siebie pożądanie. Czy wiedziała, że sama jest zdradzana? Nie ma co wchodzić w takie rzeczy. W każdym razie z Adamem Hanuszkiewiczem rozwiedli się w 1989 roku. W 1990 on poślubił swoją kolejną muzę, aktorkę Magdalenę Cwenównę. Zobacz też: Rola Scarlett O'Hary uczyniła z niej legendę. Miała świat u stóp, choroba zabrała jej wszystko Zofia Kucówna: jak potoczyło się życie aktorki? Zofia Kucówna już nigdy nie zbudowała stałego związku. Samotność była dla niej trudnym doświadczeniem, a rozpad małżeństwa z Adamem Hanuszkiewiczem – jej największą miłością – odcisnął głębokie piętno. Mimo wszystko zawsze mówiła o nim z szacunkiem i ciepłem. Broniła go publicznie, zwłaszcza gdy krytykowano go za objęcie stanowiska dyrektora Teatru Narodowego po Kazimierzu Dejmk’u, zwolnionym po głośnych „Dziadach” w 1968 roku. Czuła wdzięczność, że dane jej było spędzić tyle lat u boku tak niezwykłego człowieka. Rozstanie bardzo przeżyła – szczególnie że rozwód przypadł na czas, gdy zmagała się z chorobą nowotworową. Wówczas jej życie toczyło się od Bożego Narodzenia do Wielkanocy, od świąt do wakacji – wyznaczała sobie kolejne małe cele, które dawały jej siłę, by iść dalej. W rozmowie z „Wysokimi Obcasami" mówiła: „Rozstanie zawsze jest klęską. Ale nie mogłam mieć i nie mam do nikogo pretensji. Bo ja sama dokonywałam wyborów, ja sama umieściłam swoje uczucia. I sama odpowiedzialna jestem za całe moje życie". Gdy Adam Hanuszkiewicz zmarł 12 lat temu, w 2011 roku, nie poszła jednak na jego pogrzeb na warszawskie Powązki. W ostatnich latach życia mieszkała w domu Artystów Weteranów Scen w Skolimowie, choć nigdy wcześniej nie przyszło jej do głowy, że tam trafi. Aktorka zmarła 6 kwietnia 2024 roku, niedługo przed 91. urodzinami. O swoim życiu mówiła: „Popełniałam rzeczy rozkoszne i okropne. Jednych i drugich nie żałuję. Dowodzą mi dziś, że byłam do nich zdolna i dają głupią, bo głupią, ale satysfakcję”. Czytaj też: Zerwane zaręczyny, złamane serca i wielka, szczęśliwa miłość. Życie miłosne Andrzeja Strzeleckiego to gotowy scenariusz na film
Klimat jak w słynnym Carcassonne, ale to Polska. To niewielkie miasto zachwyci fanów widoków rodem z "Gry o tron"
Nie trzeba jechać do Francji, by poczuć się jak w najpiękniejszej fortecy Westeros. Klimaty rodem z filmów osadzonych w klimacie średniowiecza można znaleźć w Paczkowie. W tym niewielkim mieście na Opolszczyźnie istnieje twierdza, której mury skrywają wiele tajemnic.
Na mapie Europy istnieją miejsca, które przenoszą nas wprost do średniowiecza. Jednym z najbardziej znanych jest Carcassonne - miasto leżące w południowej Francji w regionie Oksytania. Znajdujący się tu średniowieczny zespół architektoniczny, odrestaurowany w XIX wieku, nazywany jest Cite de Carcassonne, czyli Fortyfikacje Carcassonne. To monumentalne miasto-twierdza, które stało się warownią na początku XIII wieku. Ma podwójne mury, baszty i 52. zamkowe wieże. Zabytek przyciąga ponad 3 miliony turystów rocznie. Spopularyzowała go dodatkowo słynna gra Carcassonne, jedna z najbardziej znanych planszówek na świecie. Jednak niewielu wie, że w Polsce istnieje jego zaskakująco bliski odpowiednik. Paczków, niewielkie miasteczko na Opolszczyźnie, bywa nazywane „polskim Carcassonne” – i nie jest to przesada. Polskie cudo wprost ze średniowiecza Miasto może poszczycić się jednym z najlepiej zachowanych systemów murów obronnych w Polsce. Założone w XIII wieku przez biskupów wrocławskich od początku pełniło funkcję twierdzy granicznej. W XIV wieku zostało otoczone niemal kompletnym pierścieniem murów, z dziewiętnastoma basztami i czterema bramami miejskimi: najwyższą Wrocławską, Kłodzką (zwana także głodową, bo więziono w niej ludzi skazanych na śmierć), Ząbkowicką i zbudowaną później Nyską. Na bramie Wrocławskiej jest taras widokowy, skąd rozciąga się wspaniała panorama miasta. Czytaj także: Mieszkańcy tego miasta deklarują się, jako najszczęśliwsi w Polsce. To fenomen na skalę Europy Paczków zachował swój średniowieczny układ ulic - z kościołem, który też miał funkcję obronną, rynkiem i ratuszem w niemal nienaruszonej formie. Kościół warowny jest unikalnym zabytkiem w skali europejskiej i ma rangę pomnika historii. To właśnie ten zabytki sprawiają, że Paczków tak często porównywany jest do swojego francuskiego odpowiednika. Mury obronne sięgają tu 7 metrów, a ich grubość dochodzi do ponad półtora metra. Dla turystów zbudowana została specjalna trasa widokowa - z pomostami widokowymi. Trasa prowadzi na wysokości ponad 7 metrów, ma niecałe 80 metrów, ale robi wrażenie. Podobieństwa między miastami nie ograniczają się jedynie do murów. Zarówno Carcassonne, jak i Paczków powstały jako ośrodki o strategicznym znaczeniu, chroniące ważne szlaki handlowe i granice. Oba miasta były świadkami licznych konfliktów i oblężeń, które odcisnęły swoje piętno na ich architekturze. W obu przypadkach mury nie są jedynie reliktem przeszłości, ale integralną częścią współczesnego krajobrazu. Zobacz również: Nie musisz jechać do Wenecji. To miasto 60 km od Warszawy ma kanały i gondole Raj dla miłośników zabytków i historii Carcassonne to dziś miejsce bardzo turystyczne, pełne hoteli, restauracji, odbywa się tutaj wiele wydarzeń kulturalnych. Paczków pozostaje spokojniejszy, bardziej kameralny, co dla wielu podróżników stanowi jego największy atut. Brak tłumów pozwala lepiej poczuć autentyczność miejsca i wyobrazić sobie, jak wyglądało życie w średniowiecznym mieście. Trzeba jeszcze dodać, że w Carcassonne jest nie tylko tłumnie, ale bywa też bardzo upalnie latem. Mimo tej temperatury, zawsze w restauracjach chętnie proponują tutaj regionalną potrawę cassoulet - czyli białą fasolę z mięsem, trochę przypominającą naszą fasolkę po bretońsku. Nie bez znaczenia jest także skala. Carcassonne imponuje rozmachem i monumentalnością, podczas gdy Paczków zachwyca harmonią i spójnością. To przykład mniejszego, ale niezwykle konsekwentnie zaplanowanego miasta obronnego, w którym każdy element miał swoje miejsce i funkcję. W jego centrum znajduje się rynek z ratuszem oraz wspomnianym już kościołem św. Jana Ewangelisty, który sam w sobie przypomina warownię. Porównanie Paczkowa do Carcassonne to nie tylko chwyt marketingowy, ale przede wszystkim uznanie dla wyjątkowego dziedzictwa architektonicznego polskiego miasta. To dowód na to, że także w Polsce można znaleźć miejsca o światowym znaczeniu, które zasługują na większą uwagę turystów i miłośników historii. Legendy o damie Carcas i śląskim skarbie Carcassonne ma wiele legend o białej damie i smoku. Niezwykła jest też opowieść o jego nazwie. Przed wiekami miasto, będące wtedy w rękach Saracenów, mieli oblegać Frankowie pod wodzą Karola Wielkiego. Po wielu tygodniach byli przekonani, że mieszkańcy wkrótce się poddadzą, ponieważ zajrzy im w oczy głód. Wtedy legendarna heroina i wojowniczka Lady Carcas wpadła na pewien pomysł. Ponieważ w całym zamku została tylko pszenica i jedna chuda świnia, kazała ją utuczyć, a następnie wypuścić poza mury miasta. Gdy tylko Frankowie zobaczyli tłuste zwierzę, odstąpili od oblężenia, przekonani, że mieszkańcy muszą mieć jeszcze wielkie zapasy jedzenia. Lady Carcas rozkazała ogłosić zwycięstwo, bijąc we wszystkie dzwony w mieście. Od wyrażenia "Lady Carcas sonne les cloches" (Lady Carcas bije w dzwony), postanowiono nadać miastu nazwę Carcassonne. Wizerunek Damy Carcas wita turystów przy wejściu do miasta. Do dzisiaj jest uosobieniem oporu i inteligencji. Zobacz także: Wszyscy lecą do Wiednia. Tymczasem dwie godziny od Krakowa czeka miasto, które wygląda tak samo i kosztuje trzy razy mniej! Z kolei nasza rodzima legenda wiąże się z tym, że nieopodal Paczkowa stał kiedyś zamek zbudowany przez księcia Bolko Wysokiego z dynastii świdnicko-ziębickiej. Budowla nie przetrwała do dziś, zburzono ją w XV wieku, najprawdopodobniej z rozkazu biskupów, którzy widzieli w tej twierdzy zagrożenie dla miasta. Jednak po okolicy rozeszła się wieść o ukrytym na wzgórzu zamkowym „Bolkowym” skarbie. Dostępu do niego miały strzec złe moce oraz zaklęcia – skarb można było wydobyć tylko o północy, nie mówiąc przy tym ani słowa. I nawet pojawiło się dwóch śmiałków, którzy chcieli zdobyć tajemnicze bogactwa. Gdy je znaleźli, ukazały im się dwie zjawy budujące szubienice. Gdy wskazały, którego z mężczyzn najpierw powieszą, ten zapomniał o nakazie milczenia i spytał: „Dlaczego mnie?”. Wtedy wszystko wniknęło bez śladu, łącznie ze skarbem. Dla tych, którzy marzą o podróży do Carcassonne, ale szukają czegoś bliższego i mniej oczywistego, Paczków może być idealną alternatywą. To miejsce, gdzie historia nie jest zamknięta w muzeach, lecz wciąż żyje w murach, ulicach i atmosferze miasta. I choć skala obu miejsc jest różna, ich wspólny mianownik pozostaje ten sam – niezwykła zdolność przenoszenia nas w czasie.
Miranda Priestly wraca po 20 latach! Jedno spojrzenie już nie wystarczy, by rządzić światem mody. Czy sequel kultowego filmu dorównał oryginałowi?
Powrót, na który czekali wszyscy fani mody i kina. „Diabeł ubiera się u Prady 2” znów przenosi widzów do bezwzględnego świata Mirandy Priestly, ale tym razem stawka jest jeszcze większa. Po niemal 20 latach Meryl Streep i Anne Hathaway wracają do historii o ambicji, władzy i kulisach branży, która dziś rządzi się zupełnie innymi zasadami.
Do kin trafiła długo wyczekiwana druga część „Diabeł ubiera się u Prady”. Miranda Priestly i Andy Sachs znów spotykają się w świecie, który nie przypomina już tego sprzed dwóch dekad. Kulisy powstawania filmu, napięcia wokół jego legendy i pytanie, czy sequel dorówna oryginałowi, rozpalają emocje. Jedno jest pewne – to nie jest nostalgiczny powrót. Czy sequel kultowego filmu „Diabeł ubiera się u Prady” dorównał oryginałowi? To starcie starej i nowej władzy. Kiedy Anna Wintour usłyszała plotki o sequelu „Diabeł ubiera się u Prady”, nie czekała na oficjalne komunikaty. Zadzwoniła bezpośrednio do Meryl Streep. Dwadzieścia lat wcześniej zobaczyła na ekranie swoje filmowe odbicie – Mirandę Priestly, kobietę, która jednym spojrzeniem potrafiła zamrozić cały pokój. Teraz chciała wiedzieć, czy powinna się obawiać. Odpowiedź była lakoniczna: „Anna, wszystko będzie dobrze”. W świecie mody takie zapewnienie znaczy wiele, ale dla fanów zabrzmiało jak zapowiedź zmiany tonu. Czy Miranda, dotąd bezlitosna, miała złagodnieć? Czy nie będzie już tak diabelska? To napięcie wokół wizerunku bohaterki towarzyszyło produkcji od samego początku. Reżyser David Frankel już przy pierwszej części pilnował, by historia nie straciła pazura. „To ma być diabeł, a nie niezbyt sympatyczna szefowa”, przypominał scenarzystce Aline Brosh McKenna. Jedno nie ulega wątpliwości, „Diabeł ubiera się u Prady 2” był jednym z najbardziej wyczekiwanych filmów roku. Skala zainteresowania zaskoczyła nawet samą obsadę. Plan zdjęciowy w Nowym Jorku przypominał oblężoną twierdzę. „Potrzebowaliśmy policyjnych barier”, przyznała Meryl Streep. Fani przyjeżdżali autobusami, śledzili ekipę po całym mieście, a paparazzi nie odpuszczali ani na chwilę. Anne Hathaway zachowywała spokój, ale dla bardziej doświadczonej koleżanki była to nowa skala presji. Pozostaje pytanie, czy dla młodego pokolenia boomerka Miranda będzie mimo swojego podłego charakteru fascynująca, czy już tylko karykaturalna…? Czytaj też: Oscar miał być spełnieniem marzeń. Dla gwiazdy "Diabeł ubiera się u Prady" stał się koszmarem <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2026/05/GettyImages-2270426473KOLOR-877864a.jpg" width="7943" height="5298" alt="Meryl Streep w stroju domu mody Celine i Anne Hathaway w kreacji od Balenciagi, pokaz „Diabeł ubiera się u Prady 2”, Seul, 2026 rok." title="Meryl Streep w stroju domu mody Celine i Anne Hathaway w kreacji od Balenciagi, pokaz „Diabeł ubiera się u Prady 2”, Seul, 2026 rok." /> To był fenomen Kiedy w 2006 roku „Diabeł ubiera się u Prady” trafił do kin, od razu było jasne, że nie jest to kolejna lekka opowieść o modzie. Film zarobił ponad 300 milionów dolarów i błyskawicznie stał się fenomenem. Zachwycał światem luksusu, ale pod powierzchnią opowiadał historię o ambicji, władzy i kosztach sukcesu. Pisarka Lauren Weisberger stworzyła opowieść, która dla całego pokolenia młodych kobiet stała się punktem odniesienia. Andy Sachs nie była tylko jedną z wielu bohaterek fajnych filmów. Jej historia rezonowała z doświadczeniem „pierwszego dnia w pracy”, kiedy entuzjazm zderza się z brutalną rzeczywistością. Miranda natomiast stała się ikoną kobiecej władzy – chłodnej, zdystansowanej, ale absolutnej. Sprawdź też: Stanley Tucci znów błyszczy w filmie "Diabeł ubiera się u Prady 2", ale na koncie ma wiele fenomenalnych filmów. Oto 5 najlepszych ról w jego karierze Streep zbudowała tę postać z detali: pauzy, spojrzenia, sposobu mówienia. „Nie podnosi głosu i właśnie dlatego jest groźniejsza”, opowiadała o swojej bohaterce. To właśnie ta powściągliwość uczyniła Mirandę jedną z najważniejszych postaci w pejzażu współczesnego kina. Film idealnie wpisał się w moment kulturowy. W czasach, gdy kariera była często stawiana ponad wszystko, „Diabeł…” zadawał niewygodne pytania o granice poświęcenia. Dziś, w erze pokolenia Z i dyskusji o work-life balance, jego przekaz brzmi jeszcze mocniej. Dziewiąty wybór Droga do sukcesu nie była oczywista. Miranda mogła mieć zupełnie inną twarz, rozważano między innymi Helen Mirren czy Kim Basinger. Trudno dziś wyobrazić sobie kogoś innego niż Meryl Streep. Jeszcze bardziej zaskakująca była historia Andy. Hathaway była… dziewiątym wyborem. Reżyser widział w tej roli Rachel McAdams, ale ta odmówiła. Na liście były też Scarlett Johansson, Natalie Portman czy Kirsten Dunst. Dziś trudno uwierzyć, że Hathaway musiała o tę rolę walczyć. To właśnie ten nieoczywisty casting stworzył ekranową chemię, która napędzała film. Andy była wystarczająco „zwyczajna”, by widzowie mogli się z nią utożsamić, i wystarczająco silna, by przejść prawdziwą transformację. I wreszcie, by zadać sobie pytanie: Ile mogę poświęcić dla kariery, czy na pewno tego chcę…? Powrót „gangu »Runwaya«” Decyzja o sequelu uruchomiła lawinę powrotów. Meryl Streep, Anne Hathaway, Emily Blunt i Stanley Tucci ponownie spotkali się na planie. „Wszyscy, którzy mogli wrócić, wrócili”, mówiła Hathaway. Towarzyszyło im poczucie, że wracają nie tylko do filmu, ale też do ważnego momentu w swoim życiu i karierach. Do obsady dołączyli też nowi gracze: Kenneth Branagh, Lucy Liu czy Justin Theroux. To nie jest już zamknięty świat redakcji „Runwaya”, to szersza panorama branży, która zmieniła się nie do poznania. Symbolicznym momentem był pokaz Dolce & Gabbana w Mediolanie, na którym Streep i Tucci pojawili się w stylizacjach nawiązujących do swoich postaci. Jeszcze większe znaczenie miały zdjęcia Streep z Wintour, potwierdzające to, co od lat było tajemnicą poliszynela: Miranda miała swój bardzo realny pierwowzór. Sprawdź też: Anne Hathaway wywołała burzę przed premierą "Diabeł ubiera się u Prady 2". Prawda wyszła na jaw w ostatniej chwili Nowe reguły gry Trzeba jeszcze dodać, że Meryl Streep i Anne Hathaway podchodziły do kontynuacji „Diabła…” z dużą rezerwą, podkreślając, że pierwszy film jest zamkniętą całością i nie wymaga dalszego ciągu. Przełom nastąpił dopiero wtedy, gdy pojawił się pomysł osadzenia historii w zupełnie nowych realiach – współczesnego świata mediów i mody. Sequel nie mógł przecież opierać się na tej samej dynamice co oryginał, bo rzeczywistość się zmieniła. Tradycyjne media tracą wpływy, a moda przestała być hierarchiczna. Władza redaktora naczelnego nie jest już absolutna. Miranda musi zmierzyć się z rzeczywistością, w której influencerzy wyznaczają trendy, a budżety reklamowe decydują o wszystkim. W centrum konfliktu pojawia się Emily Charlton, grana przez magnetyczną Emily Blunt. Dawna asystentka, dziś kobieta kontrolująca pieniądze i wpływy. Układ sił się odwraca. Andy również nie jest już outsiderką. Wchodzi do gry jako pełnoprawna uczestniczka systemu, który kiedyś odrzuciła. To rodzi fundamentalne pytanie: Czy można pozostać sobą, będąc częścią świata, który wymaga kompromisów? <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2026/05/DWP454312e80ba83af6cea7f01c233d98a717fe683e32KOLOR-b641f1e.jpg" width="3072" height="2028" alt="Meryl Streep i słynna kostiumografka Patricia Field, obie po filmie „Diabeł ubiera się u Prady” były nominowane do Oscara, 2006 rok." title="Meryl Streep i słynna kostiumografka Patricia Field, obie po filmie „Diabeł ubiera się u Prady” były nominowane do Oscara, 2006 rok." /> W „Diable…” ubrania nigdy nie były tylko dekoracją. Były komunikatem o pozycji, aspiracjach, tożsamości. W sequelu ten aspekt zostaje jeszcze mocniej podkreślony. Jak zauważa sama Anna Wintour w rozmowie dla „Vogue’a”, moda przestała być elitarnym klubem. Stała się demokratyczna, wszechobecna i wpływowa. Teraz o trendach decyduje nie jeden głos, ale setki, tysiące opinii. Styl nie jest narzucony – jest negocjowany. Meryl Streep idzie jeszcze dalej, wskazując na polityczny wymiar ubioru. Kobiety u władzy nadal funkcjonują w podwójnych standardach – muszą jednocześnie wyglądać profesjonalnie i „niezagrażająco”. To napięcie ma być jednym z najciekawszych tematów filmu. Presja legendy Twórcy sequela stanęli przed trudnym zadaniem: Jak wrócić do historii, która dla wielu jest niemal święta? Zdecydowali się nie kopiować oryginału, ale go reinterpretować. Zachowali styl i bohaterów, ale zmienili kontekst. Warto przypomnieć, że „Diabeł ubiera się u Prady 2” powstał niemal dwie dekady po premierze oryginału i z udziałem tej samej kluczowej ekipy twórczej. Za reżyserię ponownie odpowiada David Frankel, a scenariusz napisała Aline Brosh McKenna, czyli autorka pierwszej części. To właśnie jej powrót był jednym z warunków, które przekonały aktorów do udziału w projekcie – przez lata powtarzano bowiem, że sequel nie powstanie bez odpowiednio mocnej historii. A przecież o kontynuacji zaczęto mówić już w pierwszej dekadzie tego wieku, zwłaszcza po publikacji nowej książki Lauren Weisberger „Revenge Wears Prada: The Devil Returns” (Zemsta ubiera się u Prady: Powrót diabła). To historia, która opowiada dalszy ciąg losów Andy Sachs. Akcja toczy się 10 lat po jej odejściu z pisma „Runway”. Dawna asystentka jest teraz redaktorką naczelną magazynu ślubnego „The Plunge”, który stworzyła z dawną rywalką Emily. Jednak w jej życiu pojawia się Miranda… Nowy film bardzo luźno nawiązuje do tej historii, skupiając się znowu przede wszystkim na losach Mirandy i jej walce o utrzymanie magazynu „Runway”. Wielbiciele książki i filmu „Diabeł ubiera się u Prady” wiedzą zapewne, że miał on jeszcze jedno wcielenie, tym razem teatralne. Cztery lata temu w jednym z teatrów w Chicago odbyła się premiera musicalu opartego na kultowej książce, z piosenkami Eltona Johna. Od dwóch lat spektakl grany jest z dużym powodzeniem na West Endzie w Londynie. W rolę Mirandy Priestly wcieliła się Vanessa Williams, która zebrała bardzo dobre recenzje. Wróćmy jednak do nowego filmu. Za kostiumy odpowiada tym razem Molly Rogers znana z pracy przy serialu „Seks w wielkim mieście 2”. Była prawą ręką słynnej Patricii Field, która dbała o kostiumy do pierwszej części i została za to nominowana do Oscara. Dzięki jej znajomościom swoje kolekcje udostępnili tacy giganci, jak: Chanel, Prada, Valentino, Dolce & Gabbana. W nowym filmie też mamy luksusowe marki – Miranda nosi suknię Yves’a Saint Laurenta. Andy wybiera sukienki projektowane przez zwolenniczkę zrównoważonego rozwoju Gabrielę Hearst, sandały Chloé. Molly Rogers postawiła na ponadczasowość zamiast chwilowych trendów. To świadoma decyzja – film ma być aktualny nie tylko dziś, ale i w kolejnych latach. Czytaj też: Była najważniejszą osobą w jego życiu, gdy odeszła, stracił część siebie. Tylko w VIVIE! słynny pisarz: „Wciąż jestem w żałobie” Dlaczego to działa? Fenomen „Diabeł ubiera się u Prady” polega na tym, że pod warstwą błyszczącej mody kryje się uniwersalna opowieść. O ambicji, która potrafi zdominować życie. O pracy, która definiuje tożsamość. O wyborach, które nigdy nie są czarno-białe. Sequel nie próbuje powtórzyć sukcesu. Zadaje inne pytanie niż 20 lat temu. Nie, czy warto wejść do tego świata, ale czy warto w nim zostać i na jakich zasadach? We wspólnym wywiadzie dla „Vogue’a” Meryl Streep mówiła: „Zawsze interesowała mnie nie tylko sama Miranda, ale system, który reprezentuje – odpowiedzialność za ogromną organizację i ludzi, którzy od niej zależą. W sequelu fascynujące było pytanie, co się dzieje z taką władzą, kiedy świat wokół zaczyna się chwiać?”. Z kolei Anna Wintour podkreślała: „To, co najbardziej podobało mi się w pierwszym filmie, to fakt, że pokazał modę jako realną siłę – biznesową i kulturową. Dziś ten świat wygląda inaczej, ale jego wpływ jest jeszcze większy. Docieramy do ludzi na wiele sposobów i to jest w tym wszystkim najbardziej ekscytujące”. I właśnie dlatego ten powrót ma sens. Nie jako nostalgiczna podróż, ale jako komentarz do rzeczywistości, w której władza, moda i ambicja znaczą jednak coś trochę innego niż kiedyś. Tekst Agnieszka Dajbor
Tego nie wiecie o serialu „Czterej pancerni i pies”. Nieznana historia kultowej produkcji, która ma już 60 lat
Było ciepłe popołudnie 9 maja 1966 roku. Wtedy na ekranach telewizorów w całej Polsce po raz pierwszy pojawili się oni - dzielna załoga czołgu "Rudy 102". Ten dzień na zawsze zmienił polską kulturę. Bo choć od premiery „Czterech pancernych i psa” minęło właśnie 60 lat, to serial do dziś cieszy się ogromną popularnością. Z okazji rocznicy premiery przypominamy fakty, które znają tylko nieliczni fani Szarika i jego kompanów.
Ktoś napisał, że Amerykanie mają Rambo i RoboCopa, a my niezniszczalną załogę czołgu Rudy 102, dzielnych "czterech pancernych i Szarika". Porównanie jest trafione, bo Rudy 102 rozwala w pojedynkę niemieckie maszyny jak jakiś transformers. I choć wielu zgrzytało zębami na te nieprawdopodobne wyczyny, a historycy grzmieli, że serial mija się z prawdą o II wojnie światowej, to Polacy od 60 lat kochają tę kultową produkcję. Nikt rozsądny nie traktował tego serialu jak lekcji historii. Liczyła się przygoda, zgrana paczka chłopaków, Marusia i oczywiście pies Szarik. Nic więc dziwnego, że gdy w maju 1966 roku serial pojawił się na antenie Telewizji Polskiej, niemal natychmiast podbił serca widzów. Który dzieciak nie chciał być Jankiem Kosem? Bojowe okrzyki „Na Berlin!” niosły się po podwórkach i trzepakach w całej Polsce. Produkcja z 1966 roku, oparta na powieści Janusza Przymanowskiego, łączyła przygodę, humor, historię miłości i przyjaźni w sposób, który podobał się dzieciakom i dorosłym. Choć ze względu na wojenno-przygodowy charakter i bohaterów był właściwie "chłopacki", to piękna Pola Raksa sprawiła, że wiele dziewczynek widziało się w roli Marusi. Zobacz także: Z „Marusią” chciał być każdy, ale ona wybrała jego. Zdradził ją z hotelową pokojówką Popularny był nie tylko serial. Aktorzy, którzy zagrali główne role, z miejsca stali się idolami. Gwałtownie wzrosła też popularność owczarków niemieckich i imienia Szarik, czyli kuleczka. Serial stał się jednym z fenomenów popkultury PRL-u, wychowało się na nim przynajmniej kilka pokoleń i dziś ma już miano kultowego. Dlaczego „Pancerni” podbili serca widzów? Fenomen serialu nie był przypadkiem. W czasach PRL-u, szczególnie w latach 60., telewizja stanowiła jeszcze nowość i miała ogromną siłę oddziaływania. Produkcje serialowe były nieliczne, te udane oglądała często cała Polska. W czasie emisji „Czterech pancernych” ulice się wyludniały. Serial dawał widzom dokładnie to, co zawsze przynosi sukces: wyrazistych bohaterów, z którymi można się utożsamić, przygodę, wartką akcję. Nie należy zapominać, że w zamierzeniu był to także serial propagandowy (choć była to tak zwana soft propaganda) – miał popularyzować szlak bojowy Armii Berlinga i idealizować żołnierzy radzieckich jako naszych braci i przyjaciół. Nie ma w nim jednej wzmianki o gwałtach i rabunkach, jakich dokonywali na naszych ziemiach. Dlatego m.in. do tej pory trwają w sieci dyskusje, czy powinno się go kultywować i przypominać ze względu na "komuszy charakter". Czytaj również: Pola Raksa miała przed sobą wielką karierę, ale nagle zniknęła. Czym zajmuje się dziś? "Powrócimy wierni, My czterej pancerni..." Każdy z członków załogi "Rudego 102" miał inne cechy – od romantycznego Janka, przez zaradnego Gustlika, który „godoł po Śląsku”, po spokojnego, sumiennego Gruzina Grigorija. Był też zabawny, sprytny Czereśniak. To sprawiało, że każdy widz mógł odnaleźć „swojego” bohatera. Serial unikał brutalności wojny, stawiając na przygodę i koleżeństwo, co czyniło go przystępnym nawet dla młodszych widzów. Nie bez znaczenia była też muzyka – piosenka „Deszcze niespokojne” weszła do kanonu filmowych i serialowych przebojów PRL-u. Dzisiaj śpiewają ją wspólnie i dziadkowie i wnuki. Zobacz także: Ta rola przyniosła mu niemal taką samą popularność jak „Pancerni”! Przyjął ją w zastępstwie za innego aktora Aktorzy grający w serialu błyskawicznie zdobyli popularność, ale nie wszystkim przyniosło to długofalową karierę. Największą gwiazdą został Janusz Gajos, czyli serialowy Janek. Choć rola przyniosła mu ogromną rozpoznawalność, przez lata zmagał się z łatką pancerniaka, zanim udowodnił swój dramatyczny talent w późniejszych rolach. „Widziałem, jak na tym czołgu oddalają się ode mnie wszystkie "Hamlety" i poważny repertuar. Musiałem o wiele dłużej i mozolniej czołgać się do świata teatru, na którym mi naprawdę zależało” - wspominał ponad pół wieku później Janusz Gajos. Martwił się, że spotka go los Stanisława Mikulskiego kojarzonego nieodmiennie z J-23 ze „Stawki większej niż życie” i zgodnie z tym wizerunkiem obsadzanego potem w filmach. „Nie szanowało się człowieka, który jedną serialową rolą zdobywa taki rozgłos. W tym zawodzie nie o to chodzi. Zdawałem sobie z tego sprawę, ale nie mogłem się cofnąć. Na zmianę zawodu było już za późno. Musiałem w to brnąć. Ile razy słyszałem o sobie: może i zdolny, ale czy ktoś to może potwierdzić? Czy jestem coś w ogóle wart? To było życie w ciągłej niepewności", opowiadał Gajos w rozmowie z "Newsweekiem". <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgSK2Q0N-3a54365.jpg" width="2117" height="1572" alt="1966. Kadr z serialu "Czterej pancerni i pies", n/z na pierwszym planie Franciszek Pieczka, w glebi od lewej: Wlodzimierz Press, Roman Wilhelmi, Janusz Gajos.,Image: 429733168, License: Rights-managed, Restrictions: Cena minimalna dla publikacji drukowanych 250 zł, Model Release: no, Credit line: Romuald Kropat / Forum" title="plan serialu "Czterej pancerni i pies"" /> Kto skąd przychodził? Różny był status aktorów, którzy zostali załogą „Rudego 102”. Janusz Gajos był praktycznie nieznany, podobnie jak Włodzimierz Press, rozczarowany w tamtym czasie, że nie dostał tytułowej roli w filmie „Faraon”, o czym marzył. Franciszek Pieczka miał już na swoim koncie role w „Pokoleniu”, „Matce Joannie od Aniołów”, „Rękopisie znalezionym w Saragossie”. Wiesław Gołas był znanym „Kapitanem Sową na tropie” z pierwszego milicyjnego serialu polskiej telewizji. W przypadku Poli Raksy można wymienić wiele filmów od młodzieżowego „Szatana z siódmej klasy” po epickie „Popioły” , faktem jest, że aktorka miała już status gwiazdy. Różne też były motywacje aktorów. Na przykład Roman Wilhelmi, który grał Olgierda, pierwszego dowódcę „Rudego 102”, chciał zarobić na samochód. "Spodziewałem się też większej forsy, marzyłem o kupnie samochodu. Niestety, życie w hotelach było kosztowne, a płynąc na fali euforii o zdobyciu fortuny, przepuściłem forsę i przepiłem ją w restauracji hotelowej. Gdy po dwóch latach wytężonej pracy otrzeźwiałem wreszcie, trzymałem w rękach mój jedyny łup z tej przygody: marynarkę z niepasującym do niej krawatem", wspominał Roman Wilhelmi. Nie chciał wrócić do serialu, choć był na to namawiany - twórcy mieli go"ożywić", bo przypomnijmy, że grana przez niego postać zginęła w pierwszej serii. Ale Wilhelmi dostał intratną rolę w enerdowskim filmie, wybrał te drogę i wreszcie zarobił na wymarzone auto. Po latach koledzy jego syna Rafała nie chcieli uwierzyć, że to jego ojciec grał legendarnego dowódcę Olgierda. Rafał Wilhelmi musiał zaprosić ich do domu i pokazać na ojca palcem: „To on!”. Janek i Marusia – serialowa miłość przeszła do legendy Relacja między polskim dowódcą czołgu Jankiem a radziecką sanitariuszką Marusią zwaną „Ogoniok” była jednym z najważniejszych wątków serialu. Widzowie angażowali się emocjonalnie w ich historie i kibicowali jej, jak prawdziwej miłości. Ten wątek także miał swój wymiar indoktrynacji – chodziło o podkreślenie braterstwa broni polskich żołnierzy z Armią Czerwoną. Niektórzy widzowie uważali, że Janek nie powinien żenić się z "Ruską", ale z Polką Lidką, graną przez młodziutką Małgorzatę Niemirską. Ale on kochał się w Marusi i z nią chciał spędzić życie. Na cześć płomiennych włosów Marusi nazwany był czołg - Rudy. Mimo ogromnej popularności Janka Kosa, jakoś tak się stało, że to Marusia została w popkulturze. W latach 90. Maryla Rodowicz śpiewała nawet piosenkę „Marusia”. Warto jej posłuchać na YouTubie. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/img2gfcvz-bb15b75.jpg" width="1551" height="2154" alt="1968. Kadr z serialu "Czterej pancerni i pies", n/z Janusz Gajos i Pola Raksa.,Image: 429689842, License: Rights-managed, Restrictions: Cena minimalna dla publikacji drukowanych 250 zł, Model Release: no, Credit line: Romuald Kropat / Forum" title="plan serialu "Czterej pancerni i pies"" /> Casting do roli Janka i Marusi był staranny – twórcy szukali nie tylko talentów, ale i „chemii” między aktorami. Okazało się, że wybór był strzałem w dziesiątkę. Co ciekawe, choć ekranowa miłość wyglądała bardzo autentycznie, prywatnie aktorzy nie stworzyli pary. Oboje jednak darzyli swoje role sympatią, choć – jak wspominał Gajos – z czasem chciał się od niej uwolnić, by rozwijać się artystycznie. Pola Raksa bardzo rzadko wracała do roli Marusi. Zobacz też: Rola w "Czterech pancernych" na lata zrujnowała jego karierę. "Nic z tej mojej popularności nie wynikało" Miała świadomość ogromnej popularności, jaką przyniósł jej serial. W latach 60. była jedną z najbardziej rozpoznawalnych kobiet w Polsce – Marusia stała się symbolem dziewczęcości, urody i delikatności. Aktorka wspominała, że skala zainteresowania widzów była ogromna: dostawała setki listów, a jej wizerunek funkcjonował niemal jak ikona. Z drugiej strony nie chciała być utożsamiana wyłącznie z tą rolą. W jednym z wywiadów mówiła wprost, że nie jest to rola, którą uważa za swoje najważniejsze osiągnięcie artystyczne. Szarik – czworonożna gwiazda, która na początku była jamnikiem Nie można mówić o fenomenie serialu bez Szarika. Pies był pełnoprawnym bohaterem i często kradł sceny aktorom. Rolę Szarika grały przede wszystkim dwa owczarki niemieckie – Trymer i Atak, zatrudniany głównie w rolach kaskaderskich. Najczęściej wymienia się jednak milicyjnego Trymera. Zwierzęta przechodziły intensywny trening, aby wykonywać skomplikowane komendy na planie. Według filmowych anegdot psiaki często improwizowały, a ich naturalne reakcje dodawały scenom autentyczności. Szarik stał się jednym z najbardziej rozpoznawalnych psów w historii polskiej telewizji – do dziś jego imię jest synonimem wiernego towarzysza. Niewielu wie, że małego Szarika grał jamnik szorstkowłosy, potem był owczarek niemiecki, ale suka. Psy, jak to psy, nie zawsze się słuchały, czasem nęcił je zapach, ekipa śmiała się wtedy, że Szarik ma własny scenariusz. Wiadomo było też, że Trymer nie przepadał za Januszem Gajosem. Dlatego w niektórych scenach trzeba było podstawiać innego psiego aktora. Ciekawostki i anegdoty z planu Produkcja serialu obfitowała w historie, które dziś brzmią niemal legendarnie. Czołg „Rudy 102” był w rzeczywistości kilkoma różnymi pojazdami, zależnie od potrzeb sceny. Aktorzy często sami wykonywali sceny kaskaderskie, co w tamtych czasach było normą. Zdarzało się, że plan zdjęciowy bardziej przypominał wojskowe ćwiczenia niż produkcję filmową. Jak na każdym planie było wiele wpadek, które tworzą legendę serialu. A to nieoczekiwanie widać było samochód dostawczy - Nyskę. A to gdzieś, w tle pojawiał się pracownik z ekipy technicznej. Serial był też emitowany wielokrotnie – do tego stopnia, że kolejne pokolenia znały dialogi na pamięć. Czytaj także: Miała 16 lat, gdy zagrała w Czterech pancernych i psie. Jak dziś wygląda życie Małgorzaty Niemirskiej? Dlaczego „Czterej pancerni i pies” pozostają nadal popularni ? Bo oferują coś uniwersalnego – opowieść o przyjaźni, lojalności i odwadze. Choć realia historyczne są dziś oceniane mocno krytycznie, sam serial funkcjonuje jako klasyk przygodowy, dla wielu z nas jest wspomnieniem z dzieciństwa. Wiele gadżetów z tamtych lat, na przykład modele czołgu Rudy , pocztówki, plakaty, to dzisiaj przedmioty kolekcjonerskie. Do dzisiaj istnieją też fankluby oraz społeczności fanów serialu „Czterej pancerni i pies". <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgym4Fqv-3696c8d.jpg" width="1600" height="1847" alt="Polska, 1969. Serial: Czterej pancerni i pies zrealizowany na podstawie ksi¹¿ki i scenariusza Janusza Przymanowskiego przedstawia³ wojenne losy za³ogi czo³gu Rudy i psa Szarika. Serial by³ krêcony w latach 1966-1970 w trzech seriach. Wszystkie 21 odcinków serialu wyre¿yserowa³ Konrad Na³êcki. W mêskich rolach g³ównych (za³oga) wyst¹pili: Roman Wilhelmi (Olgierd Jarosz), Franciszek Pieczka (Gustaw Jeleñ  Gustlik), Janusz Gajos (Jan Kos - Janek), W³odzimierz Press (Gregorij Saakaszwili - Grze), Wies³aw Go³as (Tomasz Czereniak  Tomu). G³ówne role kobiece interpretowa³y: Pola Raksa (Marusia) i Ma³gorzata Niemirska (Lidka). Nz. Janusz Gajos (C), Ma³gorzata Niemirska i W³odzimierz Press (L).uu CAF/PAP Dok³adny miesi¹c i dzieñ wydarzenia nieustalone. Dok³adny dzieñ wydarzenia nieustalony. Poland, 1969. A movie series entitled "Four Tankmen And The Dog" based on a novel under the same title written by Janusz Przymanowski, who also authored the script. It presented the war-time adventures of the "Rudy" (Red) tank crew and their dog named Szarik (Sharik). The series was shot between 1966 and 1970. All 21 episodes were directed by Konrad Nalecki with leading actors Roman Wilhelmi as Olgierd Jarosz, Franciszek Pieczka as Gustaw Jelen  Gustlik, Janusz Gajos as Jan Kos - Janek, Wlodzimierz Press as Grigory Saakashvili - Grzes, Wieslaw Golas as Tomasz Czeresniak  Tomus. Leading actresses were Pola Raksa as Marusia and Ma³gorzata Niemirska as Lidka. Pictured: Janusz Gajos (C), Ma³gorzata Niemirska i W³odzimierz Press (L). uu" title="Aktorzy graj¹cy w "Czterech pancernych" />
Niwiński wybaczył jej romans, ale los miał inny plan. Jeden wieczór zmienił wszystko
Anna Ciepielewska była jedną z największych gwiazd polskiego kina lat 60., ale jej życie prywatne skrywało historię pełną wielkiej miłości, dramatów i bolesnych rozstań. Los napisał dla niej poruszający scenariusz.
Niewiele widzów pamięta, że to głosem Anny Ciepielewskiej mówiła Jolanta Umecka w „Nożu w wodzie”. Ponieważ Umecka – studentka Akademii Muzycznej nie radziła sobie z dykcją, poproszono o pomoc profesjonalną aktorkę. Ale Anna Ciepielewska znana jest przede wszystkim z obrazu „Pasażerka”. Rola byłej więźniarki obozu Auschwitz - Marty, zapewniła jej miejsce w historii polskiego filmu. Zagrała też w „Matce Joannie od Aniołów”, innym wielkim filmie lat 60. Można ją było zobaczyć w wielu spektaklach teatralnych i telewizyjnych. Widzowie kojarzą ją na pewno jako Martę Lawinową w serialu „Dom”, czy Janeczkę Ziętecką w „Klanie”. Anna Ciepielewska była mężatką, gdy zakochała się w słynnym reżyserze Andrzeju Munku, ta miłość nie miała happy-endu. Jak potoczyło się życie aktorki? Anna Ciepielewska i Stanisław Niwiński: aktorskie małżeństwo z wielkiej miłości Anna Ciepielewska urodziła się w na Ukrainie, w Ostrodze pod Horyniem w 1936 roku. Rodzice zdołali ją uchronić przed tragedią rzezi wołyńskiej. Ukończyła Państwową Wyższą Szkołę Teatralną w Warszawie w roku 1956. Jeszcze jako studentka Wydziału Aktorskiego debiutowała w filmie „Godziny nadziei". Film był kręcony w Łagowie, tam poznała na planie swojego przyszłego męża, starszego o cztery lata Stanisława Niwińskiego. Był już wtedy studentem krakowskiej PWST. Wcześniej szukał swojej drogi, skończył szkołę zegarmistrzowską, potem liceum dentystyczne. Poszedł na medycynę, ale w pewnym momencie zrozumiał, że jego powołaniem jest jednak aktorstwo. Z Anną – Anką Ciepielewską zakochali się w sobie bez pamięci. W połowie lat 50. wzięli ślub. Przez jakiś czas żyli na walizkach, on studiował w Krakowie, ona w Warszawie, „spotykaliśmy się w połowie drogi, w Kielcach”, śmiała się Anna Ciepielewska. Po studiach oboje trafili też do Teatru w Kielcach, który prowadziła wspaniała para reżyserów i pedagogów, Irena i Tadeusz Byrscy. Pod ich okiem młodziutka Anna Ciepielewska i jej mąż Stanisław Niwiński uczyli się w praktyce aktorskiej sztuki. Podobno tworzyli uroczą parę w życiu i na scenie, sporo razem grali, m.in. w „Weselu”, ona Pannę Młodą, on Pana Młodego. Potem przenieśli się do Poznania, Katowic. „Rodzice zmieniali miasta, teatry, żyli na walizkach. Wczesne dzieciństwo spędziłem w Częstochowie u dziadków. Pierwsze wspomnienia? Tęsknota i czekanie na przyjazd mamy i taty" — opowiadał po latach ich syn Grzegorz Niwiński. Anna Ciepielewska, zwana przez przyjaciół Anką, bardzo się podobała. Nie była może pięknością, ale miała masę wdzięku, była ciepła, życzliwa, i bardzo utalentowana. W 1960 roku zagrała w głośnej „Matce Joannie od Aniołów” Jerzego Kawalerowicza, a w 1961 roku trafiła na plan „Pasażerki” Andrzeja Munka. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgxtvNrZ-0684f86.jpg" width="1987" height="1600" alt="1963. Kadr z filmu "Pasazerka" w rezyserii Andrzeja Munka i Witolda Lesiewicza, n/z Anna Ciepielewska.,Image: 429053189, License: Rights-managed, Restrictions: *** Uwaga! Zakaz uzycia w reklamie. Zakaz przetwarzania i fotomontazu. Cena minimalna na publikacje online 50,00 PLN ***, Model Release: no, Credit line: archiwum Filmu / Forum" title="Kadr z filmu "Pasazerka"" /> Anna Ciepielewska: spotkanie z Andrzejem Munkiem, miłosny trójkąt kobiet Andrzej Munk uchodził za drugiego, obok Andrzeja Wajdy najzdolniejszego młodego reżysera. Był 30-latkiem, gdy miał już swoim koncie takie filmy, jak „Zezowate szczęście”, czy „Eroicę”. Jako młody chłopak brał udział w Powstaniu Warszawskim. Zanim został reżyserem, był robotnikiem w zakładach tytoniowych, pracował w kotłowni i jako dozorca kolejki na Kasprowy. Brał udział w odbudowie Warszawy. Po wojnie ciężko chorował na gruźlicę, przez rok się leczył. W 1948 roku poszedł na reżyserię do łódzkiej Filmówki. „Pasażerka” oparta na słuchowisku Zofii Posmysz była jego trzecim filmem fabularnym. Opowiada o relacji dwóch kobiet – Niemki Lisy, strażniczki w obozie Auschwitz-Birkenau (w tej roli Aleksandra Śląska) i polskiej więźniarki Marty (grała ją Anna Ciepielewska). Obie spotykają się po latach na statku, dla Lisy widok Marty jest szokiem, zmusza ją do powrotu do przeszłości, o której nie chce pamiętać. „Pasażerka” jest jednym z pierwszych filmów wojennych opowiedzianych z perspektywy kata (Lisy), a nie ofiary. Nadal wciąga i robi niesamowite wrażenie. Zobacz też: Zagrał w serialu Siedem życzeń, porzucił karierę. Daniel Kozakiewicz za oceanem poznał swoją żonę, nie myśli o powrocie do telewizji Anna Ciepielewska dostała nie tylko rolę w "Pasażerce". W 25-letniej aktorce zakochał się 39-letni wówczas Andrzej Munk. Oboje starali się ukryć swój romans, ale i tak wszyscy o nim wiedzieli. W środowisku huczało, tym bardziej, że i Anna Ciepielewska i Andrzej Munk nie byli wolni. Andrzej Munk był znanym podrywaczem, ale w tamtym czasie uwikłał się w relacje z aż trzema kobietami. Miał żonę, Halszkę Joannę Próchnik, którą na swój sposób chyba kochał każdym, w razie nie zamierzał się z nią rozwodzić. Romansował z innymi, a jednocześnie pisał do żony czułe listy, wyznawał jej miłość, nazywał ją czule Syneczkiem. I przysięgał, że będą zawsze razem, bo łączy ich harmonia dusz. W 1960 roku na planie filmu „Eroica” zaczął romansować z piosenkarką Sławą Przybylską, która była w nim bardzo zakochana. Czy Anna Ciepielewska wiedziała o tym romansie? Pewnie tak, bo też było o nim głośno. Nie wiadomo, jak potoczyłyby się losy samej Anny Ciepielewskiej i Andrzeja Munka. Nigdy nie mieli szans, by to sprawdzić. Podczas realizacji filmu Andrzej Munk zginał tragicznie w wypadku samochodowym pod Łowiczem, we wrześniu 1961 roku. Nie miał jeszcze 40 lat. Zobacz także: Andrzej Munk był jednym z najlepszych polskich reżyserów. Gdy zginął, miał 39 lat Anna Ciepielewska: myśleliśmy, że jesteśmy nieśmiertelni Niektórzy m.in. Andrzej Wajda, uważali, że było to samob*jstwo, że Andrzej Munk celowo wjechał pod ciężarówkę. Nikt już nie dojdzie, jak było naprawdę. Znajomi wiedzieli, że Munk przeżywał kryzys emocjonalny, ale akurat tamtego dnia był podobno szczęśliwy, chciał nawet zabrać na przejażdżkę dzieci swojego przyjaciela. Oficjalnie uznano jego śmierć za wypadek młodego stażem kierowcy, którego na skrzyżowaniu oślepiło słońce. Dla ekipy filmu „Pasażerka” to był szok. Dla Anny Ciepielewskiej tragedia. „Byliśmy młodzi, wydawało nam się, że jesteśmy nieśmiertelni. I nagle dotknęło nas takie bezpośrednie, straszne, bezsensowne zetknięcie ze śmiercią. Żył i już do nas nie wrócił”, opowiadała w książce „Prywatna historia kina”. Mimo szoku postanowili dokończyć film, z innym już reżyserem – Witoldem Lisiewiczem. Zobacz też: Mówi, że mężem jest do kitu. Mało kto wie, z kim związany jest Krzysztof Hanke <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/img2Vxyz8-f195846.jpg" width="1918" height="1600" alt="PHOTO: EAST NEWS/POLFILM DOM; SERIAL TV; TV-SERIES; PRODUKCJA: ZESPOL FILMOWY ILUZJON; 198O (SERIA 1 - ODCINKI 1-7); ZESPOL FILMOWY KADR; 1982 (SERA 2 - ODCINKI 8-11) REZYSERIA: JAN LOMNICKI; SCENARIUSZ: JERZY JANICKI, ANDRZEJ MULARCZYK; ZDJECIA: BOGUSLAW LAMBACH" title="Dom" /> Małżeństwo ze Stanisławem Niwińskim udało się skleić, ale nie na zawsze Anna Ciepielewska przeżyła dramat. Ale postanowiła wrócić do męża i prosić, by darował jej "chwilę słabości". Stanisław Niwiński wybaczył żonie, nie wyobrażał sobie wtedy życia bez Anki. Ich związek udało się jakoś skleić, przez kilkanaście lat byli parą, lubianą i znaną w środowisku. W latach 70. Stanisław Niwiński był już chyba popularniejszym aktorem od żony, sympatię widzów przyniosła mu m.in. rola rotmistrza Zaremby w „Czarnych chmurach”, serialu z 1973 roku. Ale zagrał mnóstwo ról teatralnych i filmowych, m.in. „Stawce większej niż życie”, w serialu „Karino”. Wydawało się, że wszystko świetnie się układa. I poważny kryzys małżonkowie mają daleko za sobą. Ale w 1978 roku Stanisław Niwiński na bankiecie festiwalowym, na statku Batory poznał młodszą o osiemnaście lat Annę Majewską, zakochał się w niej i odszedł od żony. Z Anną Majewską-Niwińską stworzyli szczęśliwą rodzinę, byli razem do śmierci aktora w 2002 roku. Czytaj również: Grażyna Staniszewska: kultowa rola Danusi w "Krzyżakach" zmieniła jej los na zawsze <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgvhAw7t-38aef80.jpg" width="1600" height="1600" alt="Lagow, 28.06.1984. Lubuskie Lato Filmowe LLF 84 Temat wiodacy Sztuka Polskich Operatorow Filmowych; n/z Aktorka Anna Ciepielewska.,Image: 436282277, License: Rights-managed, Restrictions: , Model Release: no, Credit line: Tomasz Gawalkiewicz / Forum" title="Lubuskie Lato Filmowe LLF Lagow 84" /> Dla Anny Ciepielewskiej rozwód z mężem był ogromnym ciosem. Tym bardziej, że to on dążył do ślubu z Anną, szczególnie gdy pojawił się na świecie ich syn Sebastian. Aktorka z nikim nie chciała się już związać. Podczas rozmowy ze swoim wieloletnim znajomym, aktorem i dziennikarzem Witoldem Sadowym mówiła, że nie wie, co to jest samotność. Ma mnóstwo zainteresowań, są też znajomi, przyjaciele. Przez długi czas nikt nie wiedział, że zmaga się z ciężką chorobą, walczyła z rakiem, miała nadzieję, że go pokona. Nie była wylewna, niechętnie mówiła o kłopotach. Nie chciała swoimi zmartwieniami nikogo obarczać. Niemal do końca grała Panią Janeczkę w "Klanie". Zmarła w 2006 roku, miała 70 lat
Był królem komedii, jego rola w filmie "Sami swoi" do dziś jest kultowa. Ale Wacława Kowalskiego sława nie cieszyła, bo marzył o innej karierze
Jego twarz znają wszyscy Polacy. I nawet jeśli nie pamiętają jego nazwiska, to bezbłędnie wskazują, że zagrał Kazimierz Pawlaka w filmie „Sami swoi” i dwóch jego kolejnych częściach. Ta postać zapewniła mu gigantyczną popularność, której Wacław Kowalski nie lubił. Także dlatego, że wcale nie chciał zostać aktorem i przez całe lata żałował, że nie wybrał swojego wymarzonego zawodu.
2 maja mija 110 rocznica urodzin Wacława Kowalskiego – aktora, który kojarzy się od razu z rolą krewkiego przesiedleńca Kazimierza Pawlaka w „Samych swoich”. Zagrał ją genialnie i dzięki niej stał się legendą. Wacław Kowalski grał komediowe role, ale w życiu prywatnym nie był wesołym człowiekiem. Męczyła go ogromna popularność, zdarzało się, że ludzie na jego widok wołali: „Pawlak, podejdź no do płota!”, co czasem go irytowało. Marzył o innej karierze, przeżył ogromną tragedię. Jak potoczyło się życie Wacława Kowalskiego? Wacław Kowalski - dzieciństwo naznaczone stratą Urodził się w 1916 roku w miejscowości Gżatsko (obecnie Gagarin), na terenie Rosji. Dzieciństwo i młodość spędził w Gnojnie, na Lubelszczyźnie. Mieszkał tam z rodzicami i trzema siostrami. Już jako młody chłopak, Wacław Kowalski przeżył stratę bliskiej osoby. W wyniku nieszczęśliwego wypadku zmarł jego ojciec, kowal. "Podczas pracy w kuźni odłamek metalu wpadł dziadkowi do oka. Niedługo po przeprowadzonej w Warszawie operacji zachorował na zapalenie opon mózgowych i organizm poddał się", wspominał syn aktora, Jan Bartłomiej Kowalski. Kolejnym potężnym ciosem była śmierć jednej z trzech sióstr. 12-letnia Józia utopiła się w Bugu. "Wracając z koleżankami z odpustu w kościele w Niemirowie, postanowiła się wykąpać. Mówiłam jej wówczas: "Chodź do domu", ale nie posłuchała. Wróciłam do Gnojna, a niedługo po tym dowiedziałam się, że porwał ją nurt rzeki. Ciało znaleziono kilkaset metrów dalej, koło skarpy", wspominała jedna z mieszkanek Gnojna. Wacław Kowalski – jak niedoszły śpiewak został aktorem, a po drodze nauczycielem Te tragedie bardzo przeżył, ale nie załamały go. Był młody, zdolny, marzył, by ruszyć w świat. Śpiewał barytonem i myślał o występach w operze. Jednak rzeczywistość zmusiła go do wyboru innej drogi. W 1937 roku skończył Seminarium Nauczycielskie i rozpoczął pracę w Instytucie Pedagogiki Specjalnej oraz jako nauczyciel w szkole na Polesiu. Potem przyszła wojna, Kowalski brał udział w Kampanii Wrześniowej, 1939 roku. Po wojnie zaczął studia w wymarzonym Konserwatorium w Łodzi. I być może zrobiłby karierę jako śpiewak, zaczął jednak statystować w tamtejszym teatrze Wojska Polskiego. Tam wypatrzył go słynny reżyser Leon Schiller. Wacław Kowalski zagrał rólkę "Krakowiakach i góralach" w teatrze, oraz epizod w „Zakazanych piosenkach”, filmie z 1946 roku. Tak zaczęła się jego aktorska kariera. W 1951 roku zdał, jako aktor egzamin eksternistyczny w Szkole Teatralnej w Warszawie. Zagrał wiele ról, która zapadły w pamięć widzom. Na jego dorobek artystyczny składały się role w produkcjach takich jak "Przygoda na Mariensztacie", "Ewa chce spać", "Stawka większa niż życie" czy "Wojna domowa". Był bardzo lubiany jako dozorca, Ryszard Popiołek w serialu „Dom”. I oczywiście Kazimierz Pawlak w kultowej serii filmów, którą rozpoczęli "Sami swoi" Sylwestra Chęcińskiego, w 1967 roku. To nie on miał zagrać Pawlaka, a jeden z mistrzów aktorstwa Początkowo nie był brany pod uwagę do roli Pawlaka. Sylwester Chęciński myślał o wielkim Jacku Woszczerowiczu, już wtedy legendzie wśród polskich aktorów. Ale mistrz był schorowany, nie ruszał się z Warszawy i trzeba było szukać innego kandydata. Sama produkcja też nie budziła entuzjazmu. „Stary, po co ty się bierzesz za wiochę?”, pytali znajomi Sylwestra Chęcińskiego. Tematyka wiejska nie była wtedy w modzie. Ale on wiedział, że chce robić ten film. O Wacławie Kowalskim pomyślał, bo pracował z nim już wcześniej. Po latach wspominał że ten wybór był, jak uśmiech losu. „Mały zadziora, wulkan energii, choleryk”, mówił o Wacławie Kowalskim w roli Pawlaka. Wydawało się, że aktor, znany wtedy głównie z ról drugoplanowych nie ma podejścia do wspaniałego Władysława Hańczy – Kargula. A jednak stworzyli razem duet-legendę. Potem obaj zrobili jeszcze „Nie ma mocnych”( 1974) i „Kochaj albo rzuć”( 1977). Żonę, Stasię kochał ponad wszystko Wacław Kowalski miał 27 lat, kiedy założył rodzinę. Z przyszłą żoną, Stanisławą, wpadli sobie w oko, już na pierwszym spotkaniu. W 1943 roku para pobrała się w kościele Św. Anny w Białej Podlaskiej. Żeby zarobić na rodzinę, Wacław Kowalski rozpoczął pracę przy kolczykowaniu zwierząt. Zaledwie 3 lata później na świecie pojawił się ich pierworodny syn Jan, a po dziesięciu latach urodził się kolejny syn, Maciej. Synowie byli dumą ojca, obaj poszli na medycynę. Ale początki nie były łatwe, młody Wacław Kowalski usiłował pogodzić obowiązki domowe, pracę i studia na Konserwatorium w Łodzi. Z czasem rodzina przeniosła się do Brwinowa koło Warszawy. Podobno poza planem filmowym był człowiekiem cichszym, bardziej wycofanym, niż można by się spodziewać. Dla Wacława Kowalskiego małżeństwo było jednym z najważniejszych punktów odniesienia – stabilnością w świecie, który rzadko ją oferuje. Żona była dla niego nie tylko partnerką, ale też oparciem, kimś, kto rozumiał, czym jest życie obok aktora. Nie był człowiekiem znanym ze skandali ani medialnych wyznań. Chronił swoją prywatność. Tragedia, która zmieniła wszystko Wszystko zmieniło się, gdy w 1982 roku młodszy z synów - Maciej, zginął w wypadku samochodowym. Miał wówczas 26 lat, był na ostatnim roku studiów medycznych. Aktor nie mógł sobie wybaczyć, że nie poświęcił mu wystarczająco dużo uwagi. Załamał się, wpadł w depresję i ostatecznie postanowił zakończyć aktorską karierę. „Pojechaliśmy z Jerzym Janickim, by zachęcić go do grania i wyrwać z depresji” , wspominał Andrzej Mularczyk, jeden z twórców serialu "Dom" w którym Kowalski grał tak lubianą rolę dozorcy Popiołka. On jednak nie chciał słyszeć o powrocie do pracy, deklarując stanowczo, że "to już go nie interesuje". Pokazał odwrócony do ściany telewizor. Zamknął się w domu, pracował w ogrodzie, hodował pszczoły, robił zakupy. Zmarł w 1990 roku w wieku zaledwie 74 lat. Umarł z powodu udaru, w drodze do szpitala. Został pochowany na cmentarzu w podwarszawskim Brwinowie. "Do tej pory brakuje mi bardzo ojca, tego wielkiego moralnego autorytetu. Podobnie jak i mamy (...) Bo moi rodzice bardzo się kochali, zawsze mogłem na nich liczyć i nigdy się na nich nie zawiodłem. To było wspaniałe małżeństwo", mówił starszy syn aktora, Jan Bartłomiej Kowalski (cytat za filmsamiswoi.wixite. com)
Była jego pierwszą wielką miłością. Stanisława Celińska zmieniła bieg życia Andrzeja Seweryna
Ich historia zaczęła się w liceum na warszawskim Żoliborzu i szybko przerodziła w pierwszą, młodzieńczą miłość. Stanisława Celińska i Andrzej Seweryn wspierali się w trudnych chwilach i razem odkrywali świat aktorstwa. Choć ich drogi ostatecznie się rozeszły, uczucie i więź z tamtych lat na długo pozostały w ich życiu.
Oboje podziwiani, lubiani, cieszący się szacunkiem. Stanisława Celińska i Andrzej Seweryn urodzili się w latach 40., dzieli ich jedynie rok. Należą do tego samego pokolenia – przyszli na świat tuż po wojnie. Mała Stasia od dziecka wiedziała, że chce być aktorką, mimo że jej rodzina marzyła, by została lekarką. Z kolei Andrzej Seweryn rozważał karierę naukową, ale to Stanisława Celińska zaciągnęła go na zajęcia aktorskie do Pałacu Młodzieży. Jak się wydaje, to właśnie dzięki niej połknął aktorskiego bakcyla. Jak wyglądał związek Stanisławy Celińskiej i Andrzeja Seweryna i dlaczego się rozpadł? Stanisława Celińska i Andrzej Seweryn: historia relacji Stanisława Celińska i Andrzej Seweryn poznali się, gdy byli nastolatkami, w liceum na warszawskim Żoliborzu, ona była niespokojnym duchem, buntowniczką, on raczej ułożony, świetny uczeń, któremu przepowiadano świetną przyszłość. Mała Stasia była dzieckiem bardzo żywym, domagającym się uwagi, czasem trudnym, bo skorym do złości, przekory. Od małego wyobrażała sobie, że będzie aktorką. Wyobraźnie rozbudzały w niej teatralne jasełka, na które chodziła z babcią do kościoła. Występowała m.in. w teatrzyku parafialnym. Kiedy przeczytała książkę o Helenie Modrzejewskiej, zapisała sobie w pamiętniku: „Chcę być aktorką. Ale czy podołam?”. „Była uzdolniona, śliczna, cudowna. Poznałem ją w szkole na Żoliborzu. Kiedy wychodziło się po lekcjach, to skręcało się w prawo, potem druga, może trzecia klatka i już było się u Stasi. Z tego okresu pamiętam jej surową babcię, która ją krótko trzymała i stanowiła postrach dla gości, także dla mnie”, wspominał aktor w książce „Ja prowadzę!". Zobacz też: Miał wszystko: urodę, talent, uznanie. Niezwykłe życie Gerarda Wilka Andrzej Seweryn i Stanisława Celińska: historia miłości Stanisława Celińska zaciągnęła młodego Andrzeja Seweryna na zajęcie aktorskie w Pałacu Młodzieży, choć jak wspominała, on wtedy nie myślał o aktorstwie, był po prostu świetnym uczniem. Bardzo się wspierali w różnych życiowych sytuacjach przeżywanych intensywnie przez nastolatków, on był o nią zazdrosny. Dla Stanisławy Celińskiej to był trudny czas. Z jednej strony próbowała już występować i to z powodzeniem. W programie telewizyjnym zaśpiewała przebój Karin Stanek „Malowana lala” i spodobała się. W szpilkach, koralach i w modnej sukience przedstawiała się jako Magda. Imię Stasia wtedy jej się nie podobało. Ale poza tymi sukcesami, w życiu rodzinnym pojawiły się poważne kłopoty, jej mama zachorowała na raka piersi, przeszła operację, naświetlania. Córka bardzo to przeżywała, wspominała, że chorowała razem z mamą. Wtedy bodaj po raz pierwszy u bardzo wrażliwej, delikatnej nastolatki, tak mocno dały o sobie znać skłonności autodestrukcyjne: Stanisława Celińska zaczęła palić, pić, imprezować, awanturować się. Koniec końców wyrzucono ją z warszawskiego liceum, pojechała do internatu, do Makowa Mazowieckiego. Andrzej Seweryn tęsknił, odwiedzał ją tam, pocieszał, chodzili na długie spacery. Na szczęście rozłąka trwała tylko kilka miesięcy i Stanisława wróciła do domu. Zobacz także: Nieznany romans Gabrieli Kownackiej i Krzysztofa Janczara. Przez cztery lata byli nierozłączni Stanisława Celińska była pierwszą, wielką miłością Andrzeja Seweryna Seweryn o rok starszy, pierwszy dostał się do warszawskiej Szkoły Teatralnej. Stanisława Celińska kibicowała mu. Postanowiła, że skoro on tam jest, to ona także musi się dostać. Ale już na uczelni ich drogi się rozeszły. Stanisława Celińska spotkała na swojej drodze aktora Andrzeja Mrowca, zakochała się w nim, mieli dwoje dzieci. Ten związek nie przetrwał, ale to było jej jedyne małżeństwo. Andrzej Seweryn na studiach zakochał się w Bogusławie Blajfer, razem wzięli udział w protestach przeciwko władzy w Marcu’68. Oboje siedzieli. Po kilku latach rozstali się jednak. Andrzej Seweryn był mężem początkującej wtedy aktorsko Krystyny Jandy, tworzyli parę w życiu i na ekranie, zagrali razem w głośnym filmie „Dyrygent” Andrzeja Wajdy. Doczekali się też córki, znanej dzisiaj aktorki Marii Seweryn. Aktor jest w szczęśliwym związku ze swoją piątą żoną Katarzyną Kubacką-Seweryn. Dopiero po latach Andrzej Seweryn opowiedział, że Stanisława Celińska była dziewczyną, w której kochał się przez wiele lat. Wspierał ją, gdy miała życiowe kłopoty. „Wiem, że jesteśmy związani duchowo”, mówił w książce "Ja prowadzę!" (wyd. „WAB – Grupa Foksal", 2019) Zobacz też: Tworzyli jedną z najpiękniejszych par. Niezwykła historia miłości Beaty Tyszkiewicz i Andrzeja Wajdy
Od przypadkowego spotkania do wielkiej miłości. Są razem od 19 lat. Penélope Cruz i Javier Bardem skrywają historię jak z filmu!
Penelope Cruz i Javier Bardem poznali się w 1992 roku, ale ich miłość wybuchła dopiero po 16 latach. Dziś, przy okazji urodzin aktorki wraca historia ich niezwykłego związku i wspólnej drogi.
Są najpopularniejszą hiszpańską parą aktorską na świecie. Gdy się poznali, byli bardzo młodzi. Penelope Cruz i Javier Bardem są charyzmatyczni i wszechstronni. Potrafią grać w komercyjnym hitach – wystarczy wymienić „Bonda” czy „Piratów z Karaibów”, gdzie grał Javier, a jednocześnie w trudnych, niezależnych produkcjach. Na przykład w dramacie „To nie jest kraj dla starych ludzi” braci Coen. Pochodzą z różnych światów, choć oboje od dziecka interesowali się sztuką. Ich miłość narodziła się na planie 16 lat po pierwszym spotkaniu... Z okazji urodzin Penélope Cruz, przypominamy, jak potoczyły się losy pary. Penelope Cruz i Javier Bardem: pierwsze spotkanie Poznali się w 1992 roku na planie ekscentrycznego filmu „Szynka, szynka”. Tytuł wziął się stąd, że jego bohater miał obsesję na punkcie seksu i jedzenia. A jedzenie kojarzyło mu się m.in. z sutkami Penelope Cruz. Młodziutka aktorka uwodziła w tym filmie kolejnych mężczyzn, wśród nich Javiera Bardema. Oboje byli młodzi – ona miała 19 lat, on 23. Bardzo mu się podobała i od razu zwrócił na nią uwagę. Ale poszli swoimi drogami, by spotkać się dopiero po 16 latach u Woody’ego Allena w „Vicky, Cristina, Barcelona”. Wtedy zaczęło się między nimi prawdziwe, gorące uczucie. Penelope Cruz urodziła się w 1974 roku, w Alcobendas, na przedmieściach Madrytu. Jej mama Encarna Sanchez – fryzjerka, marzyła, aby córka stała się sławna. Penelope jako 4-letnia dziewczynka zaczęła uczyć się baletu, właściwie całe jej dzieciństwo i młodość to lekcje tańca (pobierała nawet kursy w Hiszpańskim Balecie Narodowym). Jako nastolatka porzuciła jednak taniec na rzecz aktorstwa. Film „Szynka, szynka” był jej debiutem, od razu uznanym, bo dostała za tę rolę nagrodę Goya, czyli hiszpańskiego Oscara. W 1999 roku po raz pierwszy zagrała u Pedro Almodovara w filmie „Wszystko o mojej matce”. Z Almodovarem jest związana jako aktorka do dzisiaj. On uważa ją za swoją muzę. Oboje śmieją się, że ich relacja to mocny związek, tyle że bez seksu. W 2001 roku Penelope zaczęła karierę w Hollywood i to od bardzo mocnego uderzenia. W filmie „Vanilla sky” zagrała u boku Toma Cruisa. Szybko okazało się, że mają romans. Wprawdzie oficjalnie pokazali się razem dopiero gdy Tom był już w trakcie rozwodu z Nicole Kidman. Ale o Penelopie i tak mówiono, że rozbiła jego małżeństwo. Byli razem 3 lata, odeszła Penelopa, podobno dusiła się w tym związku, męczyło ją nieustające życie w świetle reflektorów. Przymus bycia uśmiechniętą panią Cruise. Po rozstaniu powiedziała: „Kocham Toma i jego dzieci, jego mamę. Jestem bardzo lojalna wobec ludzi, którzy byli dla mnie dobrzy. Tom jest dobrym człowiekiem. Ludzie, którzy byli dla mnie dobrzy, są dla mnie nietykalni” (cytuję za amerykańskim „In Style”). W Hollywood Penelope ze świetnej aktorki zmieniła się w seksbombę i łamaczkę męskich serc. Na planie filmu „Sahara” zakochała się w Matthew McConaughey. Byli razem rok, po czym ona stwierdziła (na szczęście!), że pora wracać do domu, do Hiszpanii. Zobacz też: Zaczęli od życiowych porażek. Tak wyglądało 30 lat Marty Dobromirskiej i Daniela Passenta <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgSHa2Zw-310775e.jpg" width="2400" height="1600" alt="CANNES, FRANCE - MAY 08: Penelope Cruz (R), wearing jewels by Atelier Swarovski Fine Jewelry, with Javier Bardem (L) attend the screening of "Everybody Knows (Todos Lo Saben)" and the opening gala during the 71st annual Cannes Film Festival at Palais des Festivals on May 8, 2018 in Cannes, France. (Photo by Emma McIntyre/Getty Images)" title=""Everybody Knows (Todos Lo Saben)" & Opening Gala Red Carpet Arrivals - The 71st Annual Cannes Film Festival" /> Javier Bardem: droga do sławy Javier Bardem pochodzi z Wysp Kanaryjskich. Jego rodzice szybko się rozwiedli, aktor był wychowywany przez mamę, cenioną w Hiszpanii aktorkę Pilar Bardem. Jego rodzina to właściwie wielki aktorski klan, dlatego jako dziecko spędzał mnóstwo czasu w teatrach i na planach filmowych. Zadebiutował jako 6-latek. Ale nie czuł się skazany na aktorstwo, grał w rugby, przez 4 lata studiował malarstwo, by w końcu uznać, że nie jest w nim dość dobry. Żeby zarobić pieniądze, imał się różnych prac, był m.in. ulicznym Supermanem, podobno ma nawet na swoim koncie epizod striptizera. Jego aktorski talent dostrzegł John Malkovich, który już w końcu lat 90. namawiał go na wyjazd do Hollywood, ale Bardem uważał, że ciągle za słabo mówi po angielsku. Międzynarodowe uznanie przyniosła mu rola w filmie Juliena Schnabla „Before Night falls” z 2000 roku. Został za nią nominowany do Oscara, jako pierwszy hiszpański aktor. A swoje pełne uznania słowa nagrał mu na sekretarce Al Pacino. Bardem twierdzi, że nie mógł dostać wspanialszego prezentu. Nie ma sensu wymieniać tu wszystkich wspaniałych ról, jakie zagrał. Dość powiedzieć, że Francis Ford Coppola uznał go za spadkobiercę takich wielkości, jak: Jack Nicholson, Robert de Niro, czy właśnie Al Pacino. Zobacz też: Mentor i jego muza: Pedro Alomodovar i Penelope Cruz. Nie istnieliby bez siebie Penelope Cruz i Javier Bardem: historia miłości, ślub, dzieci Kiedy więc Penelope i Javier spotkali się po raz drugi, na planie filmu „Vicky, Cristina, Barcelona” w 2007 roku, oboje byli już gwiazdami. Mieli wielkie pragnienie utrzymywania swojego związku z dala od mediów. Szczególnie Penelope, która sprawdziła na własnej skórze, co to znaczy być stale na celowniku paparazzi. Wszyscy widzieli, ile chemii było między nimi na planie „Vicky, Cristina, Barcelona", ale oficjalnie nikt o tym nie mówił. Penelope zagrała tam ekscentryczną i histeryczną żonę Javiera. On śmiał się, że gdy patrzył, jak rzucała talerzami na planie, zastanawiał się, czy naprawdę wchodzić w ten związek. Pobrali się w 2010 roku na Bahamas. Rok poźniej urodził się ich syn Leonard, w 2013 córka – Luna. Małżonkowie często grają razem w filmach, Javier Bardem pytany, jak to jest pracować z żoną, powiedział: „Ja nie mam z tym problemu. Wykonujemy swoją pracę, a potem wracamy do naszego codziennego życia, które jest o wiele bardziej interesujące niż jakakolwiek fikcja” (cytat za „Ikon London Magazine”). Gdy w 2007 roku odbierał Oscara za rolę w filmie „To nie jest kraj dla starych ludzi” wyznał Penelope: „Tak wiele Ci zawdzięczam i tak bardzo cię kocham”. Co, jak na ich standardy publicznego manifestowania uczuć, było jak miłosna epopeja. Penelope dostała Oscara rok później za „Vicky, Cristina, Barcelona" – byli pierwszymi hiszpańskimi aktorami nagrodzonymi tą statuetką. Penelope jest buddystką, Bardem wychował się w wierze katolickiej, ale odszedł od kościoła. Nigdy nie mieli problemów z różnicami światopoglądu. Na co dzień on jest dużo aktywniejszy w publicznym życiu, chodzi na manifestacje proklimatyczne, popierał małżeństwa jednopłciowe. Nie są o siebie zazdrośni, choć powodów nie brakowało. Na przykład, gdy Javier grał u boku Julii Roberts w głośnym hicie „Jedz, módl się i kochaj” (2011). Podobno gwiazda „Pretty woman” była nim zafascynowana, w dodatku przeżywała wtedy kryzys w swoim małżeństwie. Dla Penelope, która była wtedy w ostatnich tygodniach ciąży z pierwszym dzieckiem, to musiał być trudny czas. Wszystko skończyło się na szczęście na plotkach. Zobacz także: Antonio Banderas o swojej przemianie: „Już nie jestem Banderasem silnym, seksownym, walczącym” Penelope Cruz i Javier Bardem: jak dziś wygląda ich małżeństwo? Na co dzień żyją z dala od kamer, cenią dom, są świetnymi rodzicami „Bycie matką to patrzenie na życie z innej perspektywy, jakby się znów było dzieckiem. Nawet twój związek z naturą się zmienia”, mówiła Penelope dla brytyjskiego „Guardiana”. A w Marie Claire opowiadała: „Odkąd pamiętam, pragnęłam być mamą. Czekałam jedynie na właściwy moment i na właściwą osobę. Nic nie dało mi więcej szczęścia niż macierzyństwo. Ale nigdy nie zamieszczę zdjęć naszych dzieci na Instagramie. Nie będę też opowiadać o nich w wywiadach. Jestem strażniczką ich anonimowości. Prywatność moich dzieci to dla mnie świętość”. Przy okazji jednego ze wspólnych filmów „Wszyscy wiedzą” w 2018 roku, gdzie wcielili się w postaci Laury i Paco, znajomych, których kiedyś łączyła wielka namiętność, Penelope powiedziała, że oboje z Bardemem chcą trochę wyhamować, ona sama zagrała w ponad 60 filmach. Wprawdzie wspólna praca wiele ułatwia, to jednak nie chcą ciągle być parą na ekranie. Aktorka podkreśla, że to rzadkie pokazywanie się razem na ekranie wynika z zachowania higieny związku. "Mam wrażenie, że to nam służy. Nie chcielibyśmy, by pomieszały nam się te dwa światy – prywatny i zawodowy. A intuicja podpowiada mi, że mogłoby się tak zdarzyć". "Panują u nich bardzo jasne zasady. Ich rodzina funkcjonuje w prosty, harmonijny sposób. Są dla mnie symbolem szczęśliwej, kochającej się pary. Miło patrzeć na dwoje ludzi darzących się tak wielkim szacunkiem", mówił o związku Cruz i Bardema reżyser wyżej wspomnianego filmu. Czytaj także: Emily Blunt i John Krasinski: „Najlepsze dni w moim życiu zaczęły się, kiedy poznałem żonę” <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgkbijx7-37cec85.jpg" width="2400" height="1600" alt="VENICE, ITALY - SEPTEMBER 11: (EDITORS NOTE: This image has been converted in black and white) Javier Bardem and Penelope Cruz attend the closing ceremony during the 78th Venice International Film Festival on September 11, 2021 in Venice, Italy. (Photo by Vittorio Zunino Celotto/Getty Images)" title="Closing Ceremony - The 78th Venice International Film Festival" />
Plaże jak z pocztówki, ale bez tłumów. Coraz więcej osób odkrywa to miejsce
Gdy świat traci równowagę, a wiadomości przynoszą niepokój, człowiek instynktownie szuka miejsc, w których czas płynie wolniej, a codzienność odzyskuje sens. Jednym z takich zakątków jest Île de Ré – przestrzeń ciszy, światła i harmonii na Oceanie Atlantyckim.
Czwarta co do wielkości francuska wyspa, Île de Ré, od lat przyciąga ludzi, którzy wybierają spokój i prostotę. Piaszczyste plaże, ciągnące się przez niemal sto kilometrów, Atlantyk i klimat wyspiarskiej idylli stanowią niezwykłe zalety tego miejsca. Uchodzi ono za urocze i spokojne, idealne dla miłośników rodzinnego slow life. Nie ma tu ostentacyjnego luksusu, ale bez przesady, Île de Ré nie należy do najtańszych kierunków i ma swój charakterystyczny francuski szyk. Wyspa jest uwielbiana przez Paryżan i bywa nazywana „Hamptonami Francji”, choć określenie to najczęściej przypisuje się Saint-Tropez. To nawiązanie do ekskluzywnego kurortu Hamptons, ulubionego miejsca wypoczynku nowojorskiej elity. Na Île de Ré luksus ma jednak inną definicję – to piękne wybrzeże, pobielone wioski z zielonymi okiennicami, mariny pełne jachtów i wysoki standard życia blisko natury. Odbywa się tu wiele wydarzeń, w tym festiwale kulinarne i lokalne jarmarki. Popularne są także pchle targi, na których można znaleźć nie tylko antyki, ale i współczesne rękodzieło. Wyspę odwiedzają znane osoby, między innymi Vanessa Paradis czy Fabrice Luchini. Bywał tu regularnie także były premier Francji Lionel Jospin z żoną Sylviane Agacinski. Znani goście dobrze się tu czują, nikt nie robi wokół nich zamieszania. Nie wypada. Prosto z mostu Na Île de Ré najłatwiej dostać się z La Rochelle – samochodem, autobusem lub rowerem. To właśnie tam zaczyna się słynny, niemal trzykilometrowy most przerzucony nad oceanem. Sama podróż, oddalanie się od kontynentu i widok bezkresnej wody dają poczucie rozpoczęcia wyjątkowej przygody. Warto jednak zatrzymać się na chwilę w samym La Rochelle. To jedno z najstarszych miast Francji, które już w XII wieku było ważnym portem handlowym. Największą sławę przyniósł mu jednak XVII wiek, kiedy przez ponad rok broniło się przed oblężeniem wojsk królewskich, dowodzonych między innymi przez kardynała Richelieu. Miasto było twierdzą hugenotów (protestantów). Choć ostatecznie padło, zachowało ducha niezależności i tolerancji religijnej. Dziś La Rochelle łączy historię z nowoczesnością – średniowieczne zabytki sąsiadują tu z tętniącymi życiem ulicami, butikami i restauracjami, w których królują owoce morza. To także miejsce pięknych plaż i klimatycznych portów. Życie wyspy Przejazd na Île de Ré oznacza zmianę nie tylko krajobrazu, ale i rytmu życia. Wyspa jest pełna światła, zalana słońcem, a jej krajobraz tworzą proste elementy: piaszczyste plaże, lasy sosnowe, słone bagna i winnice. Ponad sto kilometrów ścieżek rowerowych sprawia, że samochód szybko przestaje być potrzebny. Najlepszy sposób na poznanie wyspy to jazda bez planu. Tutaj nie chodzi o zaliczanie atrakcji, ale o bycie blisko natury. Ulice jak alejki Pierwsze, co przyciąga uwagę, to światło. Białe domy z zielonymi lub niebieskimi okiennicami odbijają je w niemal hipnotyczny sposób. Ulice są wąskie, często przypominają alejki pełne kwiatów. Wszystko wydaje się uporządkowane, ale nie sztuczne. W miejscowościach takich jak Ars-en-Ré czy La Flotte można odnieść wrażenie, że czas zatrzymał się gdzieś pomiędzy średniowieczem a współczesnością. La Flotte, uznawana za jedną z piękniejszych wiosek Francji, zachwyca portem, targiem i kamienną zabudową, tworzącą niemal idealną scenografię. Stolica wyspy, Saint-Martin-de-Ré, otoczona jest imponującymi fortyfikacjami zaprojektowanymi w XVII wieku przez słynnego urbanistę i marszałka Francji Vaubana. To miejsce wpisane zostało na listę UNESCO. Historia nie stała się tu muzealnym eksponatem, jest częścią codziennego życia. Plaże – luksus przestrzeni Największym bogactwem Île de Ré są plaże – szerokie, piaszczyste i często niemal puste. Atlantyk żyje tu własnym rytmem, odsłaniając podczas odpływu ogromne połacie piasku. Na zachodzie wyspy, w okolicach plaży La Conche des Baleines, fale przyciągają surferów i miłośników sportów wodnych. W pobliżu znajduje się latarnia Phare des Baleines – jedna z najbardziej charakterystycznych budowli wyspy. Na jej szczyt prowadzi 257 schodów, rozciąga się stamtąd widok na ocean i geometryczne wzory solnisk. Wzdłuż wybrzeża biegną liczne ścieżki piesze i rowerowe. Znajdują się tu także miejsca do biwakowania oraz rozległe lasy, idealne na spacery. Na południu wyspy leży kurort Le Bois-Plage-en-Ré, gdzie cisza jest niemal namacalna. Nocą słychać tylko szum oceanu, a zapach sosnowych lasów działa niesamowicie kojąco. Rowerem przez sól i winnice Île de Ré najlepiej poznaje się w ruchu. Sieć tras rowerowych prowadzi przez winnice, lasy i słone bagna. Szczególnie malownicza jest okolica Loix, gdzie można jechać wzdłuż morza, a potem zagłębić się w krajobraz solnisk. To właśnie tutaj powstaje słynny fleur de sel – „kwiat soli” – zbierany ręcznie według tradycyjnych metod. Produkcja soli to nie tylko zawód, ale też element tożsamości wyspy. Charakterystycznym symbolem Île de Ré są także osiołki w pasiastych spodniach, zwanych też pantalonami. Dawniej chroniły je one przed owadami i ostrą roślinnością podczas pracy na bagnach solnych. Dziś osiołki są raczej sympatyczną atrakcją turystyczną i częścią lokalnego folkloru. Rytm dni Dni na wyspie mają swój własny rytm. Poranki zaczynają się na targach – każdy większy kurort ma swój własny. La Couarde-sur-Mer słynie z jednego z najbardziej różnorodnych targów, gdzie można kupić świeże ostrygi, sery, wina i lokalne przysmaki. Po południu życie zwalnia – to czas na plażę, rower lub odpoczynek. Wieczorem wszystko ożywa na nowo – restauracje, porty i małe place wypełniają się ludźmi. Kuchnia wyspy jest prosta, ale wyrafinowana. Atlantyk zapewnia ostrygi, małże, kraby i krewetki. Popularne są także ryby, w tym mniej znana w Polsce gładzica. Ciekawostką są amandes de mer, czyli „migdały morza” – delikatne, lekko słodkawe mule. Na północy wyspy działają hodowle ostryg, gdzie można je degustować niemal prosto z wody. Hodowcy mają małe, kolorowe domki, zwane kabinami ostryg, które służą zarówno do sprzedaży, jak i degustacji tych morskich żyjątek. Warto też spróbować lokalnych win – lekkich, świeżych, idealnie komponujących się z owocami morza. Region produkuje również koniak i Pineau des Charentes – słodki aperitif popularny w tej części Francji. Magia Île de Ré Île de Ré nie obiecuje spektakularnych atrakcji. Nie próbuje imponować. Jej siła tkwi w czymś innym – w spokoju, który nie jest nudą, lecz świadomym wyborem. Podróż przez most z La Rochelle to coś więcej niż zmiana miejsca To zmiana perspektywy. Są miejsca, które się zwiedza. I są takie, do których się wraca – nie po to, by zobaczyć coś nowego, ale by znów poczuć, jak to jest, gdy czas płynie wolniej. To właśnie oferuje Île de Ré – nie ucieczkę od świata, ale jego spokojniejszą, bardziej harmonijną wersję.
Nie miał domu ani pieniędzy, a znał go cały Kraków. Tego nie wiesz o legendzie "Piwnicy pod Baranami"
29 lat temu zmarł Piotr Skrzynecki – legenda Krakowa, twórca „Piwnicy pod Baranami” i człowiek, który uczynił z życia sztukę. Do dziś pozostaje jedną z najbardziej tajemniczych i fascynujących postaci polskiej kultury.
Przejście kilkudziesięciu metrów przez krakowski Rynek potrafiło zająć mu całe godziny – zaczepiali go wszyscy: kwiaciarki, preclarze, taksówkarze, profesorowie. Piotr Skrzynecki, w kapeluszu z piórkiem, czarnej pelerynie i z dzwonkiem w ręku, był żywą legendą miasta. To nim w „Piwnicy pod Baranami” ogłaszał kolejne punkty programu, witając publiczność swoim charakterystycznym tonem. W 29. rocznicę jego śmierci wraca pamięć o człowieku, którego nazywano magiem i czarodziejem – i który do dziś pozostaje symbolem niepowtarzalnego ducha Krakowa. Piotr Skrzynecki: tajemnice życia Był wolnym duchem, nie przywiązywał wagi do pieniędzy, niczego nie „posiadał”, a był jedną z najbardziej wpływowych postaci Krakowa. Nie miał mieszkania, przyjaciele kupowali mu w prezencie drogie ubrania, które przepalał papierosami, perfumy. Mówił: „nie nadaję się do niczego. W takim razie może do wszystkiego?”. Stworzył legendarny kabaret „Piwnica pod Baranami”, w którym występowali tacy artyści, jak Ewa Demarczyk, Marek Grechuta, Wiesław Dymny, Grzegorz Turnau, Zbigniew Preisner, Anna Szałapak. „Piwnica” nie znoszona przez władze PRL-u ukształtowała artystyczny gust wielu pokoleń. „Jeśli się sami nie zabawimy, to nikt nas nie zabawi”, powtarzał Piotr Skrzynecki za swoim ulubionym myślicielem Michelem Montaignem. Na czym polegał fenomen Skrzyneckiego, dlaczego choć wszyscy go znali, nikt nie wiedział, jak wygląda jego życie osobiste? Zobacz też: Już raz podbiła telewizję. Teraz wróciła i rozbiła bank w TTBZ. Nowa królowa sceny? Przeszła samą siebie! Piotr Skrzynecki: rodzina, dzieciństwo, życie prywatne Piotr Skrzynecki urodził się 12 września 1930 roku w Warszawie. Na chrzcie nadano mu imiona Piotr Cezary. Jego ojciec Marian Skrzynecki był wojskowym, odznaczonym orderem Virtuti Militari za udział w wojnie z bolszewikami w 1920 roku. Był adiutantem marszałka Józefa Piłsudskiego, potem pracował w kancelarii Prezydenta II RP. Mama Adela Endelman pochodziła z zasymilowanej rodziny żydowskiej. Trudno w to dzisiaj uwierzyć, ale Marian Skrzynecki - jako wysoki rangą wojskowy, musiał mieć pozwolenie na takie małżeństwo. Adela zaś musiała przyjąć chrzest – przybrała na nim imię Magdalena i zmienić wyznanie, by wziąć dla męża katolicki ślub. Było to bolesne, bo rodzina zerwała z nią relacje, za to że wyparła się swoich korzeni i tradycji. Pomijając te przeżycia można powiedzieć, że Piotr Skrzynecki pochodził z dobrze sytuowanej i tzw. porządnej rodziny. Spokojne dzieciństwo zabrała wojna. Ojciec zginął w początku października 1939 roku. Magdalena Skrzynecka została sama z dwójką synów. Wiedziała, co grozi jej i całej rodzinie. Postanowiła więc rozdzielić dzieci, oddając Piotra na wychowanie do ciotki, nauczycielki w Makowie Podhalańskim. Mały Piotr był wrażliwym, łagodnym dzieckiem, źle znosił rozłąkę, martwił się o to, co dzieje się z mamą i bratem, tęsknił. Piotr Skrzynecki: skomplikowane relacje z rodziną Po wojnie miał pojechać do mamy do Łodzi, ale termin tego spotkania był stale odwlekany. Piotr tego nie rozumiał i nie akceptował. Do tego jego mama i brat nie przyjechali – mimo obietnicy - na Boże Narodzenie 1945 roku. Jak pisze Monika Wąs w książce „Skrzynecki. Demiurg i wizjoner” „kontakty rodzine stawały się coraz chłodniejsze, a Piotr z grzecznego chłopca przemienił się w niesfornego młodzieńca, który zaczął sprawiać ciotce problemy wychowawcze, do czego pewnie doszły typowe zachowania dojrzewającego nastolatka”. Gdy w końcu pojechał do Łodzi do mamy i brata, czuł się tam kimś „dodatkowym”, niekoniecznym. Być może z tego doświadczenia utraty domu, rozłączenia z rodziną brała się jego późniejsza samotność. Bo „żył tak, żeby do niczego się nie przywiązywać i niczego nie stracić”. W jednym z wywiadów mówił: „nie mam odwagi, żeby posiadać cokolwiek”. Z rodziną utrzymywał kontakty, ale sporadyczne. Jan Nowicki, przyjaciel Piotra Skrzyneckiego, znał jego mamę i opowiadał, że do końca była piękną kobietą. Zobacz też: Ojciec jurora The Voice of Poland to nie tylko międzynarodowa gwiazda jazzu. Ich prywatna relacja zaskakuje <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgaqduIb-2d83f6d.jpg" width="2096" height="1600" alt="Piwnica pod Baranami, Krakow 1970. Piotr Skrzynecki dostarcza publicznosci materialow budowlanych do budowy lepszej przyszlosci. Sa to rozmaite rupiecie , jak stare deski , fragmenty mebli, itd. Z prawej Jerzy Kopczewski - "Buleczka",Image: 428206984, License: Rights-managed, Restrictions: UWAGA!!! Cena minimalna dla publikacji w prasie i ksiazkach - 200 PLN xxxx, Model Release: no, Credit line: Jan Morek / Forum" title="Piwnica pod Baranami" /> Piotr Skrzynecki: jak doszło do powstania "Piwnicy pod Baranami" Jako młody chłopak chciał studiować ekonomię, ale szybko zrezygnował. Mama poradziła mu, by poszedł do Szkoły Instruktorów Teatrów Ochotniczych, co potem bardzo mu się przydało. Podobno w Nowej Hucie prowadził nawet ochotniczy teatr zakładów kanalizacyjnych, ale nie wiadomo czy to prawda, czy jedna z wielu anegdot Skrzyneckiego o sobie samym. W początku lat 50. przyjechał do Krakowa studiować historię sztuki pod okiem słynnego profesora Karola Estreichera. Był dobry, znał się na sztuce, przez wiele lat pisał recenzję wystaw w „Echu Krakowa”, oprowadzał ludzi po wystawach. Podobno bardzo ciekawie. Estreicher chciał go zatrzymać na Uniwersytecie Jagiellońskim, ale Skrzynecki odszedł, nie zrobił nawet dyplomu. W 1956 roku stworzył z przyjaciółmi klub artystyczny w pałacu „Pod Baranami”, na Rynku w Krakowie. Na początku „Piwnica” to była totalna improwizacja: każdy śpiewał i wykonywał, co umiał. Skrzynecki przez przypadek zaczął prowadzić któryś z wieczorów i od razu zachwycił publiczność. Bawił, miał charyzmę, smak do literatury i sztuki, oryginalny gust. Gdy pojawiła się Ewa Demarczyk, „piwnica” stała się najsłynniejszą sceną kabaretową w Polsce. „Jesteśmy wysepką w morzu: bestialstwa, szarzyzny, głupoty, łajdactwa, cynizmu i nietolerancji”, mówił Skrzynecki. Zobacz też: Pisarz wizjoner nie przepadał za ludźmi, ale stworzył najczulszy związek. Najpierw zasnął na randce, potem podbił jej serce <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgveTaIm-138f377.jpg" width="1600" height="2358" alt="COTYGODNIOWY ZESTAW ZDJÊÆ REDAKCJI FOTOGRAFICZNEJ PAP/CAF 27.04.1997 zmar³ Piotr Skrzynecki - za³o¿yciel "Piwnicy pod Baranami". Nale¿a³ do najbardziej barwnych osobowoci Krakowa. "Bez niego Kraków by³by pusty i artystycznie niepe³ny" - powiedzia³ o Skrzyneckim fotograf Witold Górka. N/z: Piotr Skrzynecki sk³ada Annie Dymnej ¿yczenia z okazji jej lubu w 1982 roku. PAP/CAF Maciej Sochor k-403901/9" title="Skrzynecki Dymna" /> Piwnica pod Baranami - wyjątkowe miejsce „Piwnica pod Baranami” nigdy nie była publicystyczna i dosłowna. Ale w latach 80. wykonywali m.in. dekret o stanie wojennym, który wyśpiewywany na scenie brzmiał surrealistycznie. „Zakazane zostało/zakazane zostało/zwoływanie i odbywanie/wszelkiego rodzaju spotkań….” Warto to obejrzeć na YouTubie. W czasie jednej z piwnicznych imprez w Niepołomicach odsłonięto pomnik Barana, z napisem „Baranowi naród", co było aluzją do oddanego wcześniej w Nowej Hucie monumentu Lenina. Słynne „Dezyderata” to było wielkie piwniczne przesłanie: „przechodź spokojnie przez hałas i pośpiech/I pamiętaj, jaki spokój można znaleźć w ciszy/O ile to możliwe/bez wyrzekania się siebie/Bądź na dobrej stopie ze wszystkimi….” Krystyna Zachwatowicz, wspaniała scenografka, żona Andrzeja Wajdy śpiewała przezabawną piosenkę. „Bo taka głupia to ja już nie jestem/może głupia, ale taka to już nie”. Hanna Wyrodek mówiła afektowany monolog o obrazie „Szał” Podkowińskiego. A Wiesław Dymny słynny tekst „Na przykład Majewski”, który i dzisiaj byłby świetną parodią partyjnych przemówień. Tych hitów było bez liku. Nie starczyłoby miejsca, by wymienić wspaniałe piosenki Leszka Długosza, Grzegorza Turnaua, Anny Szałapak i Zbigniewa Preisnera m.in. w piosence o „Mrówce i słoniu”. A wszystko to spajał i animował Piotr Skrzynecki. Czytaj także: Dziś jest na szczycie, lecz kilka lat temu szurał po dnie. Tylko nieliczni wiedzieli, co działo się za zamkniętymi drzwiami Piotr Skrzynecki i Janina Garycka: historia ich relacji Wielki scenograf Kazimierz Wiśniak opowiadał, że Skrzynecki jako młody chłopak bardzo podobał się dziewczynom. Był brunetem z kręconymi włosami, wysokim, szczupłym, miał ujmujący uśmiech. Nigdy jednak nie łączono go wprost z żadną kobietą. Gdy miał pieniądze, kupował naręcza kwiatów na rynku i rozdawał różnym znajomym i nieznajomym damom. Kim byli dla siebie z Janiną Garycką? Na pewno parą przyjaciół, choć Garycka podobno kochała Piotra absolutnie. Przez wiele lat mieszkał z nią i jej dwoma ciotkami w słynnym mieszkaniu Na Groblach 12. Słynnym, bo po występie schodziła się tam cała „Piwnica” i jej przyjaciele. Wsród nich był także… Karol Wojtyła, przyjaciel Janiny Garyckiej z Wydziału Polonistyki, w latach 60. metropolita krakowski. Skrzynecki mówił o ciotkach Janiny Garyckiej „moje lokatorki” , choć to one były właścicielkami mieszkania. Groble to legenda. Jedyny w swoim rodzaju krakowski salon. W dymie papierosów, przy wódce, toczyły się tam długie rozmowy, rodziły niezwykłe pomysły. Wchodziło się tam przez okno. Zabawy były huczne. Janina Garycka wspominała: „Nocny szał od 11 do szóstej. Tłumy znane i nieznane, jemy sery, kiełbasę wiejską, filety śledziowe, ciastka, pijemy herbatę – wszystkiego w sumie zbyt mało – morze wódki! Jeden facet śpi na krześle, dwaj leżą w poprzek łóżka. Edzio Wrona erotyzuje, ja politykuję z Zygmuntem i Warchałem” (cytuję za Onet.pl). Kim była ona sama? Kierownikiem literackim Piwnicy, scenografem, „Piotrem w spódnicy”, jak mówił Jan Nowicki. Jak opowiadał artysta piwnicy, Mirosław Obłoński: „najprościej byłoby powiedzieć, że ze strony Janiny to była miłość. To nie takie proste. Ona dużo wcześniej niż my wszyscy dostrzegła, że Piotr jest człowiekiem niezwykłym. I tę niezwykłość postanowiła chronić. To była służba w najlepszym tego słowa znaczeniu”. Nigdy nie ożenił się z Janiną Garycką, choć błagała go o to matka. Ale przez wiele lat był niezbywalnym elementem tej dziwnej rodziny, wyprowadził się dopiero w połowie lat 80., gdy miasto przyznało mu kawalerkę przy ulicy Worcella. Czytaj także: Wylansowała hit dekady, zna go każdy Polak. Dziś jego autorka pisze piosenki dla Sanah Piotr Skrzynecki: zakochał się tylko raz O miłości mówił w jednej z rozmów „raz się zakochałem i to było nieprzyjemne. Miłość to jest zły sen, który spotyka się tylko w bajkach, dopóki czar nie pryśnie. To męcząca choroba psychiczna, więc nie bardzo mi odpowiada, żeby chorować, zazdrościć, tęsknić”. Nawet przyjaciele nie wiedzieli, czy jest człowiekiem rozwiedzionym czy kawalerem. Pojawiały się opowieści o jakiejś kobiecie, która kiedyś była dla niego ważna. Jest taka opowieść, jak po przedstawieniu „Biesów” w Londynie do Jana Nowickiego i Zygmunta Koniecznego podeszła kobieta z podwójnymi oczami - miała swoje i parę doklejonych. Ekscentryczka, Polka, ale i Hiszpanka. Zapytała: „Czy Panowie są z z Krakowa?”. „Tak”, powiedział Nowicki, zdziwiony, dlaczego pyta. „Bo ja tam mam męża. Zna Pan może mojego męża, nazywa się Piotr Skrzynecki”. Potem mówiła, że teraz jest żoną innego mężczyzny i razem hodują żaby. Po przyjeździe Jan Nowicki poleciał od razu do Skrzyneckiego, zaniósł mu w prezencie od byłej żony orchideę i zagadnął: „nic mi pan nie powiedział, pan mój przyjaciel, że przecież miał pan żonę”. Na co Skrzynecki żachnął się: „a tak, tak. Chodzi jakaś wariatka po Europie i tak opowiada. Niech jej Pan nie słucha”. Z kolei Zygmuntowi Koniecznemu wyjaśnił: „a nie, to Alina, to mitomanka jest. Janinka (Garycka) też ją znała” (cytuję za książką „Piotr Skrzynecki. Demiurg i wizjoner”). Niejasna jest też sprawa syna Piotra Skrzyneckiego, który jakoby ma mieszkać w Kanadzie, ale Józef Skrzynecki, brat Piotra, nigdy o nim nie słyszał. Czytaj także: Była miłością jego życia, chciał być z nią do końca. Okrutnie złamała mu serce Piotr Skrzynecki: choroba, ostatnie lata W latach 90. Skrzynecki zachorował na raka wątroby, pomagał mu wtedy, kto mógł. Nikt sobie nie wyobrażał pejzażu Krakowa bez Piotra. W jednej z rozmów mówił: „ja wolę nie myśleć, co będzie potem. Takie rozmyślania to bardzo niebezpieczna namiętność. No bo co tam jest? Obym tylko nie polazł do piekła. Piekło najbardziej mnie martwi, ale… tak się przecież staram. Czy jednak wyjdę z tego cało? Co tam w ogóle może być? Wolę marzyć o życiu tutaj. Nasze życie składa się głównie z marzeń”. Nie był łatwym pacjentem. Trzeba go było pilnować, żeby brał leki, jadł. Opiekowali się nim najbliżej Agnieszka Chrzanowska, Piotr Ferster i Jan Trybulski, który w „piwnicy” czuwał nad dźwiękiem i światłem. Kiedy choroba zaczęła na dobre postępować, coraz więcej czasu spędzał w klinice, ale lekarze wozili go z duszą na ramieniu na sobotnie spektakle kabaretu, wiedząc, że to dla niego najlepsza terapia. Mówił: „jakie ja mogę mieć życiowe przesłanie? Nie mieć mieszkania, nie mieć dzieci, nie mieć samochodu, nie mieć pieniędzy – wtedy człowiek czuje się zupełnie wyswobodzony, bierze torebeczkę i idzie, gdzie chce”. Zmarł w kwietniu 1997 roku, kilka miesięcy po nim zmarła Janina Garycka. Był człowiekiem nie do podrobienia, stworzonym w jednym egzemplarzu. Wybór wolności, życie bez zobowiązań rodzinnych, bez własności, pieniędzy na pewno miało swoją cenę. Samotność także ją miała. Skrzynecki był outsiderem zaprzyjaźnionym z tłumem ludzi. Podobno wszyscy znajomi mają o nim swoją opowieść. „Piotr był i znikał, i każdy miał wrażenie, że akurat jemu poświęcił dużo czasu i uwagi. To był błyskotliwy erudyta, który mógł zostać, kim chciał, a został Piotrem Skrzyneckim”, mówił o nim Grzegorz Turnau. Po jego śmierci w „Piwnicy pod Baranami” śpiewano: Dziś, Piotr, gdy Ciebie nie ma, Pieśń tę wznosimy do nieba, Trwaj tam i czuwaj nad nami, Noc w noc, usłaną gwiazdami… Pisząc tekst korzystałam z książki Moniki Wąs „Skrzynecki. Demiurg i wizjoner”, wyd. WAM, 2018 Czytaj także: O tym skandalu milczano przez długi czas. Po 25 latach książę Belgii uznał syna ze związku z piosenkarką