Zostawił ciężarną żonę dla znanej aktorki, później gorzko żałował. Tym romansem w latach 90. żyła cała Polska
Z tajemniczą Iwoną założył rodzinę. Doczekali się czwórki dzieci. Ale gdy pierwsza żona Stanisława Sojki była w ciąży bliźniaczej, on odszedł do znanej aktorki. Jego romans z Grażyną Trelą w latach 90. wywołał prawdziwą sensację.
Stanisław Sojka i Grażyna Trela poznali się na jednej z muzycznych imprez w Krakowie, w 1991 roku. Sojka był już wtedy znanym wokalista, śpiewał m.in. piosenkę „Tak, jak w kinie”. Kiedy jej się dzisiaj słucha, wydaje się, że muzyk przepowiedział sobie ten romans. Jest jak wyznanie mężczyzny, którego dopadł kryzys wieku średniego albo znużyła małżeńska codzienność, stabilizacja. „Mam cichy dom, mam dobry dom/ Mam życie tak jak w kinie/I żonę mam i dzieci mam/Ale bez pani ginę/Tak jak w kinie, tak jak w kinie/Żona nie cieszy, dzieci też, /Gdy pani tak na stoku/Chociaż nie umiem bez nich żyć/ Tak jakoś pusto wokół/I pani o tym dobrze wie….” to fragment piosenki. Grażyna Trela była zdolną krakowską aktorką, miała dorobek, ale prawdziwy rozgłos przyniósł jej dopiero związek ze Stanisławem Sojką. To była wyklęta, zakazana miłość i bodaj największy skandal towarzyski drugiej połowy lat 90. Stanisław Sojka, który uchodził za szczęśliwego męża i ojca, porzucił dla aktorki ciężarną żonę i dwoje małych dzieci. Jakby naprawdę stracił głowę! Z żoną długo szli razem przez życie, znali się jeszcze od liceum. „Moja żona jest wyjątkowa”, mówił muzyk w tamtym czasie. „Nie wyobrażam sobie, żebym mógł być z kimś innym!”. Dlatego ich romans z Grażyną Trelą tak wszystkich zaskoczył. Jaka była historia bohaterów tego związku? <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgWkYhCm-100e634.jpg" width="2383" height="1600" alt="Lagow, 28.06.1995. Lubuskie Lato Filmowe, n/z Grazyna Trela i Stanislaw Sojka (1L).,Image: 429744376, License: Rights-managed, Restrictions: ### UWAGA!!! Cena minimalna dla publikacji w prasie i ksiazkach - 200 PLN ###, Model Release: no, Credit line: Tomasz Gawalkiewicz / Forum" title="Lubuskie Lato Filmowe, 1995" /> Stanisław Sojka: artysta od dziecka Stanisław Sojka urodził się w 1959 roku w Żorach. Jego dziadek był organistą, ojciec budowlańcem, mama gospodynią domową. Swoją karierę wokalisty zaczął jako dzieciak — sopran w chórze katedralnym w Gliwicach. Studiował na Akademii Muzycznej w Katowicach aranżacje i kompozycje. Zadebiutował w 1978 roku jako muzyk jazzowy koncertem w Filharmonii Warszawskiej. Grywał m.in. z triem Wojciecha Karolaka, z Michałem Urbaniakiem. Jego płyta „Blublula" z 1981 roku, została okrzyknięta przez dziennikarzy najlepszym jazzowym albumem roku. Jeździł po Europie i z powodzeniem śpiewał klasykę amerykańskiego jazzu. Z czasem uświadomił sobie, że nie pochodzi z delty Missisipi i że powinien też komponować i śpiewać polskie piosenki. Nie od razu został w tym zaakceptowany, wielu słuchaczy lubiło go jako jazzowego muzyka, a nie popowego wokalistę. Ale pod koniec lat 80 wielkim hitem stała się piosenka „Absolutnie nic”, a potem „Tak jak w kinie” i oczywiście „Tolerancja” („Na miły Bóg, życie nie tylko po to jest, by brać”) - chyba największy przebój Stanisława Sojki. Jako muzyk był zawsze nie do podrobienia, świetnie komponował, znakomicie grał na pianinie, które w naturalny sposób towarzyszyło jego piosenkom. Był kameralny, a jednocześnie przebojowy. Czytaj także: W domu Sojków muzyka była jak oddech. Czterech synów podążyło za pasją taty. Jeden z nich był w talent show Stanisław Sojka: poznanie żony Zawsze miał wzięcie u kobiet, umiał czarować, także swoją muzyką. W młodości dorobił się nawet ksywki „całusik”. Był kobieciarzem, zakochiwał się na zabój. Swoją żonę poznał jeszcze w liceum, potem studiowali razem w Akademii Muzycznej, ona grała na skrzypcach. Ślub z Iwoną wzięli jeszcze jako studenci, kiedy miał się urodzić najstarszy syn, Kubuś. Różnie im się wiodło finansowi, ale układ był taki, że Iwona rezygnuje z własnych ambicji muzycznych i zostaje w domu z dziećmi. Kiedy była w ciąży z bliźniakami: Marcinem i Jankiem, Stanisław Sojka odszedł już do Grażyny Treli. Pytany o wychowanie swoje i synów powiedział w jednej z rozmów: „Przed popełnieniem błędów nie ustrzegły mnie ani rady rodziców, ani innych doświadczonych ludzi. Najpierw uważałem, że mnie nie dotyczą, później w ogóle nie orientowałem się, że ich potrzebuję.” Czytaj także: Legendarny artysta zostawił żonę dla znanej femme fatale. Gorzko tego pożałował i po rozstaniu zwątpił w miłość Grażyna Trela: nazywano ją "pięknością" z Krakowa Grażyna Trela urodziła się w 1958 roku, skończyła krakowską szkołę teatralną, szybko zrobiła karierę. Występowała w „Piwnicy pod Baranami”, grała w popularnych filmach „Wielkim Szu”, „To tylko rock”, „CK Dezerterzy”. Przełomem był film „Łuk Erosa”, z 1987 roku, oparty na powieści Juliusza Kadena-Bandrowskiego, Grażyna Trela zagrała w nim świetną rolę, która i dzisiaj może się podobać. Ale okrzyknięto ją wtedy nową seksbombą polskiego kina. Wrażenie robił plakat z roznegliżowaną aktorką i przytulonym do niej Jerzym Stuhrem. A także erotyczne sceny w samym filmie, dosyć odważnym jak na tamte czasy. Grażyna Trela była bardzo ładna, wyrazista, trudno ją było przeoczyć na ekranie, nawet w niewielkiej roli. Krążyła fama, że aktorka jest pożeraczką męskich serc, że nikt jej się nie potrafi oprzeć. Historia ze Stanisławem Sojką zdawała się potwierdzać ten wizerunek. Stanisław Sojka i Grażyna Trela: historia głośnego romansu W latach 90. Grażyna Trela stała się muzą Stanisława Sojki. „Oddałem serce Pani z Krakowa”, mówił po latach Stanisław Sojka. I dodawał: „Po tym szaleństwie, niezwykle poraniony przez trzy lata byłem sam”. Zanim to jednak nastąpiło, wydał bardzo dobrą płytę „Radical Graża”. Pochodzi z niej przebój „Fa na na na”, w którym Sojka śpiewał dla ukochanej swój wielki hit: „Jesteś moją kokainą”. Oraz piosenka „Jakby nie było jutra”. Muzyk wydał też płytę z sonetami Szekspira. To był dla jego twórczości na pewno dobry czas, przynajmniej na początku. Ich związek nie został dobrze przyjęty w środowisku, ale oni nie zwracali na to uwagi. Wydawali się szaleńczo w sobie zakochani i nierozłączni. Z czasem jednak miłość zaczęła przygasać, pojawiły się konflikty. Grażyna Trela wymagała od muzyka, by odciął się od dzieci. Była zaborcza: „Nie mogła unieść faktu, że nie zamierzam opuścić dzieci, że chcę być dla nich ojcem i mieć dobre stosunki z ich matką”, wspominał Stanisław Sojka. Byli razem 6 lat. Podobno Grażyna Trela odeszła do krytyka muzycznego Roberta Leszczyńskiego. Po latach wokalista wyznał: „Ta miłość spowodowała niewyobrażalne turbulencje w moim życiu. Odszedłem od żony i synów. Ale dzięki temu dostałem bolesną naukę. Po tym związku wiem: nie ma miłości bez dialogu. Hamowanie złości, „kiszenie” żalu, to droga do katastrofy. Narozrabiałem, choć nie było warto” (cytuję za Interia.pl). Mówił też, że był to toksyczny i groźny dla niego związek. Nigdy jednak nie przeczył, że „piękna kobieta z Krakowa” była jego miłością, a gdy wymieniał ważne w swoim życiu relacje, zawsze wracał i do tego uczucia. ZOBACZ: Ich miłość zaczęła się na planie „Czterech Pancernych”. Gdy brali ślub, postawił jeden warunek Stanisław Sojka i Grażyna Trela: jak potoczyło się ich życie? Grażyna Trela nigdy nie skomentowała swojego związku z muzykiem. Porzuciła aktorstwo, spełnia się w inny sposób: wykłada w Krakowskiej Szkole Filmowej, pisze powieści i scenariusze, prowadzi warsztaty, była współscenarzystką filmów Marcina Wrony, m.in. głośnego „Chrztu”. Stanisław Sojka po rozstaniu z „Grażą” długo nie mógł się pozbierać, nie miał ochoty na żaden związek z kobietą, nawet nie wyobrażał sobie, że kiedyś jeszcze odnajdzie się w czyichś ramionach. Odbudował relację z żoną i synami, już od lat byli w bardzo dobrej komitywie. Jego pierwsza żona ułożyła sobie życie z innym mężczyzną. A on spotkał kobietę, którą pokochał. Ewa Żmijewska-Sojka była nie tylko jego partnerką życiową, ale też menedżerką. Pięć lat temu Stanisław Sojka wydał swój pierwszy od 15 lat album „Muzyka i słowa”. Żył spokojniej niż wcześniej. Ćwiczył się w niespieszności, bo przez całe życie gonił. Nie był już takim „hedonem” i sybarytą. Jadł zdrowiej, rzucił palenie. Stał się zadeklarowanym monogamistą.
Ich miłość zaczęła się na planie „Czterech Pancernych”. Gdy brali ślub, postawił jeden warunek
Dziś 86. urodziny obchodzi Włodzimierz Press, niezapomniany Grigorij Saakaszwili z serialu „Czterej pancerni i pies”. Choć widzowie pokochali go za charakterystyczną rolę przystojnego Gruzina, największe szczęście odnalazł poza ekranem. Z żoną Renatą jest już od niemal sześciu dekad, a ich miłość narodziła się właśnie na planie kultowego serialu.
Sławę zdobył dzięki roli Grigorija Saakaszwilego, przystojnego Gruzina, który był kierowcą czołgu Rudy w serialu „Czterej pancerni i pies”. Zwracał na siebie uwagę charakterystycznymi wąsami oraz – jak na tamte czasy - dosyć egzotycznym wyglądem. Osoby postronne brały go za Gruzina i przy spotkaniu dziwiły się, że jednak jest Polakiem. W kultowej produkcji był związany w Lidką, zaś swoją prawdziwą miłość, żonę Renatę, poznał... właśnie na planie! To była miłość od pierwszego wejrzenia. Są razem do tej pory, szczęśliwi i zakochani. Dziś aktor świętuje 86. urodziny, a fani wciąż z sentymentem wspominają jego kultową rolę. Włodzimierz i Renata Press: historia miłości Rola w „Czterech Pancernych” była dla Włodzimierza Pressa szczęśliwym zrządzeniem losu. Na planie poznał przyszłą żonę. Była wtedy jeszcze studentką Akademii Sztuk Pięknych, zaangażowała się do tego serialu w 1966 roku, by trochę dorobić. W każdym razie taka jest wersja oficjalna, bo podobno tak naprawdę już wtedy podobał jej się bardzo Włodzimierz Press i chciała go poznać. Pracowała jako pomocnica kostiumolożki, Barbary Węgorek. Włodzimierz Press trafił do „Pancernych” przypadkowo. Po latach tak to wspominał: „Szukali bruneta o południowej urodzie i mnie widzieli w tej roli. Nie wierzyłem, że coś z tego wyjdzie. Poszedłem raczej dla paru groszy, gdyż wówczas cienko prządłem. Poza tym to był obraz wojenny, a ja wcześniej nie miałem żadnego kontaktu z wojskiem, nawet na studiach” (cytuję za tygodnikiem „Angora”). Aktor marzył wtedy o roli faraona w filmie Jerzego Kawalerowicza, fizycznie bardzo dobrze do niej pasował. Ale reżyser nie wybrał go, co aktor bardzo przeżył, to był pierwszy duży zawód w jego karierze. Długo czekał na telefon od producenta, dopiero po jakimś czasie dowiedział się, że film już jest realizowany, a główną rolę gra Jerzy Zelnik, jak się okazało, jego młodszy kolega z podwórka. Zobacz też: Przed śmiercią żona Marka Frąckowiaka nie odstępowała go na krok: „Bez Ewy moje życie miałoby inny smak, inny zapach i inną wartość” <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgdkgEeQ-de99fe8.jpg" width="1600" height="1603" alt="1966. Kadr z serialu "Czterej pancerni i pies", n/z od lewej: Malgorzata Niemirska, Wlodzimierz Press.,Image: 429732377, License: Rights-managed, Restrictions: UWAGA!!! Cena minimalna dla publikacji w prasie i ksiazkach - 200 PLN xxxx, Model Release: no, Credit line: Romuald Kropat / Forum" title="plan serialu "Czterej pancerni i pies"" /> Włodzimierz Press: dorastanie, rodzina Urodził się w 1939 roku we Lwowie w rodzinie żydowskiej. Jego ojciec zginął w obozie, w Treblince, mama, komunistka – Janina Planer, uciekła do Lwowa po upadku Polski i tu urodziła syna. Wojenne losy mamy i dziecka były niezwykłe. Gdy w 1941 roku do miasta zbliżali się Niemcy, wielu ludzi postanowiło wyjechać. Janina Planer znalazła się z dzieckiem na dworcu, w rozgardiaszu, wśród tysięcy mieszkańców Lwowa i okolic. Tłum rozdzielił ją z dwuletnim synem, wepchnięta do pociągu, zaczęła szukać Włodzimierza. Była przerażona, zrozpaczona. Gdy zorientowała się, że syna nie ma, wysiadła na pierwszej możliwej stacji i pieszo, torami, przez bombardowane transporty i stacje kolejowe wróciła na dworzec. Znalazła dziecko, choć graniczyło to z cudem. Nie mogła wykrztusić słowa, to on do niej podbiegł, wołając: mamo! Chwila radości nie trwała długo, oboje przez wojenne zawirowania znaleźli się na Syberii, gdzie Janina Planer pracowała jako pielęgniarka. Heroicznie zdobywała jedzenie i leki dla syna, który bardzo chorował. Uratowała mu życie. Zobacz też: Krzysztof Janczar na czwartym roku studiów rozkochał w sobie profesorkę baletu. Ten związek wywołał skandal <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgiddMnK-932e583.jpg" width="1600" height="1677" alt="PRL. Spotkanie pionierow radzieckich z Grigorijem ( Wlodzimierz Press ) jednym z bohaterow filmu " Czterej pancerni i pies ".,Image: 431134251, License: Rights-managed, Restrictions: UWAGA!!! Cena minimalna dla publikacji w prasie i ksiazkach - 200 PLN xxxx, Model Release: no, Credit line: Romuald Broniarek / Forum" title="Spotkanie pionierow radzieckich z Grigorijem" /> Po wojnie wrócili do Polski, mieszkali w Krakowie, a potem osiedlili się w Warszawie. Matka aktora wyszła za mąż, urodziła córkę Lenę, która była znaną warszawską pięknością. Sama pracowała w TVP, była redaktorem programów młodzieżowych i dziecięcych. Została zapamiętana na lata, jako barwna, choć nie najłatwiejsza we współpracy osoba. W 1968 roku w obliczu antysemickiej nagonki wyemigrowała najpierw do Izraela, a potem zamieszkała we Francji. Włodzimierz Press był bardzo związany z mamą, gdy poznał przyszłą żonę, od razu powiedział jej, że w ich życiu będzie jeszcze jedna kobieta. Chodziło właśnie o jego mamę. Gdy się rozchorowała, opiekował się nią przez kilka lat. Włodzimierz Press i jego żona są razem 59 lat, nadal zakochani Włodzimierzowi Pressowi kariera aktorska pewnie nie potoczyła się tak, jak tego oczekiwał. Zagrał dużo ról, w teatrze, w filmie, m.in w „Rozwodów nie będzie”, serialach „Czarne chmury” i „Zwyczajne życie”, w „Korczaku”. Ale chyba żadna z nich nie stała się tak znana, jak ta z „Czterech Pancernych”. Ludzie pamiętają go do tej pory, cieszą, że „Grigorij zawsze w formie”. Za to życie osobiste naprawdę mu się udało. „Zakochałem się jak wariat” - wspominał aktor. Ślub z Renatą wzięli w 1967 roku. Ich syn Grzegorz (imię dostał po dziadku) urodził się jeszcze na planie „Czterech Pancernych”, niedługo po zakończeniu serialu przyszła na świat córka Tania, która mieszka we Francji. Za zarobione dzięki serialowi pieniądze kupili mieszkanie. W stanie wojennym, kiedy jako aktor Włodzimierz Press nie miał co robić, wyjechali do Francji w odwiedziny do mamy aktora. To miały być wakacje, ale mama Włodzimierza Pressa rozchorowała się i zostali tam kilka lat. We Francji ich dzieci skończyły szkoły. W 1987 roku na stałe wrócili do Polski, mieszkają w zwykłym M4 w bloku na warszawskich Stegnach i są ze sobą szczęśliwi. Wiedzą, że mogą na sobie polegać i bezgranicznie sobie ufać. Czasem grają ze znajomymi w brydża, czasem chodzą na długie spacery. „Pomimo bruzd na twarzy i utraty połowy włosów, pomimo upływu (…) lat, wciąż jestem rozpoznawalny. Ludzie uśmiechają się do mnie na ulicy, mówią mi „dzień dobry". To bardzo sympatyczne”, opowiadał 84-letni dzisiaj aktor w „Tele Magazynie". Czytaj także: Los nie był dla niej łaskawy. Hanna Mikuć podniosła się po rodzinnej tragedii
Wzięła rozwód, ale długo o nim milczała. Prawda o małżeństwie Stanisławy Celińskiej i Andrzeja Mrowca wyszła na jaw po latach.
Ich miłość miała być spełnieniem marzeń, jednak rzeczywistość brutalnie zweryfikowała te nadzieje. Stanisława Celińska i Andrzej Mrowiec, choć połączyło ich uczucie, nie potrafili pokonać demonów codzienności. Rywalizacja, kłótnie i alkohol doprowadziły ich jedyne małżeństwo do bolesnego końca. Dziś media obiegła informacja o śmierci uwielbianej artystki.
Stanisława Celińska nie przestawała zachwycać swoim talentem. Obdarzona niezwykłą muzykalnością, wrażliwością oraz charakterystycznym, mocnym głosem, była również wszechstronną aktorką. Jej twórczość, zwłaszcza autorskie utwory, które sama pisała, zyskała uznanie wśród kolejnych pokoleń słuchaczy. Artystka miała na koncie prestiżowe nagrody, w tym Fryderyki, a w 2020 roku, za sprawą piosenki „Niech minie złość”, zwyciężyła koncert premier podczas festiwalu w Opolu — dzięki głosom publiczności. Mimo licznych sukcesów na scenie, w życiu prywatnym nie wszystko układało się równie pomyślnie. Celińska była osobą głęboko wierzącą; w jednym z wywiadów wspominała, że w warszawskim Kościele Zbawiciela modliła się o męża i dzieci. Niestety jej jedyne małżeństwo nie przetrwało długo. Stanisława Celińska i Andrzej Mrowiec: historia miłości Stanisława Celińska była jedną z najwybitniejszych i najpopularniejszych polskich aktorek. Ludzie kochali ją za talent, prawdę, ciepło, jakie ma w sobie. Potrafiła zagrać wszystko, od ról dramatycznych, jak ta w „Krajobrazie po bitwie”, po charakterystyczne, komediowe role, jakie grała w komediach Stanisława Barei. Wystarczy przypomnieć „Nie ma róży bez ognia”, czy serial „Alternatywy 4”. Stanisława Celińska-Mrowiec urodziła się w 1947 roku w Warszawie, jej dzieciństwo nie było łatwe, bo przypadło na lata powojennej biedy, toczyło się w zrujnowanym mieście, gdzie wszystkim ciężko się żyło. Aktorka wspominała, że życie było czarne, tak jak podwórka studnie na warszawskiej Pradze, brakowało w nim kolorów, radości. Jej tata był pianistą koncertowym, ale rozchorował się w młodym wieku. Kiedy zmarł, miała 3 lata. Mama – skrzypaczka musiała utrzymać rodzinę, grała na ulicy, zbierając pieniądze do kapelusza. Mała Stasia była dzieckiem bardzo żywym, domagającym się uwagi, czasem trudnym, bo skorym do złości, przekory. „Ona jest dzika i zła. To czarna owca! Mały diabeł!”, mówili najbliżsi. I gdyby nie macocha jej mamy – ukochana babcia Janeczka, nie wiadomo, jak dziewczynka dałaby się ułożyć. Rodzina marzyła, że ukochana jedynaczka, która pomimo kłopotów wychowawczych była zawsze dobrą uczennicą, zostanie lekarzem. Ale ona od małego wyobrażała sobie, że będzie aktorką. Wyobraźnie rozbudzały w niej teatralne jasełka, na które chodziła z babcią do kościoła. Występowała m.in. w teatrzyku parafialnym. Kiedy przeczytała książkę o Helenie Modrzejewskiej, zapisała sobie w pamiętniku: „Chcę być aktorką. Ale czy podołam?”. Zobacz też: Upadła nisko, nigdy nie straciła wiary. Wzruszające świadectwo Stanisławy Celińskiej: "Trudno mówić o cudach, ale tak się stało w moim przypadku" <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgjMMc8W-44ad3e0.jpg" width="1600" height="1600" alt="Warszawa, 07.1971. Stanislawa Celinska, aktorka, piosenkarka.,Image: 427781328, License: Rights-managed, Restrictions: UWAGA!!! Cena minimalna dla publikacji w prasie i ksiazkach - 200 PLN xxxx, Model Release: no, Credit line: Jerzy Plonski / RSW / Forum" title="Stanislawa Celinska, aktorka, piosenkarka" /> Stanisława Celińska: kariera aktorska Do Szkoły Teatralnej zdała bez trudu, jej profesorem i opiekunką była Ryszarda Hanin. Jak wspominała Stanisława Celińska w rozmowie dla Polskiego Radia, to ona ją „osadziła”, sprowadziła na ziemię, bo Stanisława jako młoda dziewczyna „latała bez składu i ładu”. W szkole na wszystko zwracano uwagę, nawet na to, że miała małe stopy. Kiedyś przyszedł Tadeusz Łomnicki i widząc ją, zapytał: „Na czym ta mała stoi?”. Naukę aktorstwa traktowała bardzo poważnie, przyswoiła sobie wtedy wiele ważnych aktorskich wskazówek, np. żeby nie udawać, tylko każdą z ról filtrować przez siebie, poczuć w sobie postać, którą się gra. Dostała wiele ważnych ról, ale na dyplomowe przedstawienie obsadzono ją w roli 8-letniego chłopca, syna Anny Nehrebeckiej. Po studiach szybko została zauważona, w 1969 roku zagrała w głośnym filmie Andrzeja Wajdy - „Krajobraz po bitwie”. To był chyba jeden z najbardziej zauważonych debiutów tamtych lat. Nie tylko w Polsce, także na festiwalu filmowym w Cannes. Sama wspominała: „Po projekcji „Krajobrazu po bitwie" w Cannes niektórzy krytycy pisali, że należy mnie uhonorować obok Moniki Vitti. Dlaczego - myślałam w popłochu - przecież ja jeszcze nic nie umiem. A zaraz potem dostałam nagrodę w Opolu za piosenkę „Ptakom podobni". Zobacz także: Stanisława Celińska nie żyje. Legendarna aktorka miała 79 lat. „Odeszła Nasza Stasia” Stanisława Celińska i Andrzej Seweryn: młodzieńcza miłość Jeszcze jako młoda dziewczyna zakochała się w Andrzeju Sewerynie. Znali się ze szkoły z warszawskiego Żoliborza. „Była uzdolniona, śliczna, cudowna. Poznałem ją w szkole na Żoliborzu. Kiedy wychodziło się po lekcjach, to skręcało się w prawo, potem druga, może trzecia klatka i już było się u Stasi. Z tego okresu pamiętam jej surową babcię, która ją krótko trzymała i stanowiła postrach dla gości, także dla mnie”, wspominał aktor w książce „Ja prowadzę!". To była wielka młodzieńcza miłość z obu stron. Stanisława Celińska zaciągnęła młodego Andrzeja Seweryna na zajęcie aktorskie w Pałacu Młodzieży, choć jak wspominała, on wtedy nie myślał o aktorstwie, był po prostu świetnym uczniem. Bardzo się wspierali w różnych życiowych sytuacjach przeżywanych intensywnie przez nastolatków, on był o nią zazdrosny. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgxNBAQQ-b364a45.jpg" width="1600" height="1602" alt="1970. Kadr z filmu "Krajobraz po bitwie" w rezyserii Andrzeja Wajdy, n/z Daniel Olbrychski, Stanislawa Celinska.,Image: 429101122, License: Rights-managed, Restrictions: *** Uwaga! Zakaz uzycia w reklamie. Zakaz przetwarzania i fotomontazu. Cena minimalna na publikacje online 50,00 PLN ***, Model Release: no, Credit line: archiwum Filmu / Forum" title="Kadr z filmu "Krajobraz po bitwie"" /> Stanisława Celińska: początki przygody aktorskiej Dla Stanisławy Celińskiej to był trudny czas. Z jednej strony próbowała już występować i to z powodzeniem. W programie telewizyjnym zaśpiewała przebój Karin Stanek „Malowana lala” i spodobała się. W szpilkach, koralach i w modnej sukience przedstawiała się jako Magda. Imię Stasia wtedy jej się nie podobało. Ale poza tymi sukcesami, w życiu rodzinnym pojawiły się poważne kłopoty. Jej mama zachorowała na raka piersi, przeszła operację, naświetlania. Córka bardzo to przeżywała, wspominała, że chorowała razem z mamą. Wtedy bodaj po raz pierwszy u bardzo wrażliwej, delikatnej nastolatki, tak mocno dały o sobie znać skłonności autodestrukcyjne: Stanisława Celińska zaczęła palić, pić, imprezować, awanturować się. Koniec końców wyrzucono ją z warszawskiego liceum, pojechała do internatu, do Makowa Mazowieckiego. Andrzej Seweryn tęsknił, odwiedzał ją tam, pocieszał, chodzili na długie spacery. Na szczęście rozłąka trwała tylko kilka miesięcy i Stanisława wróciła do domu. Seweryn o rok starszy, pierwszy dostał się do warszawskiej Szkoły Teatralnej. Stanisława Celińska kibicowała mu. Postanowiła, że skoro on tam jest, to ona także musi się dostać. Ale już na uczelni ich drogi się rozeszły. Dopiero po latach Andrzej Seweryn opowiedział, że Stanisława Celińska była dziewczyną, w której kochał się przez wiele lat. „Wiem, że jesteśmy związani duchowo”, mówił w wywiadzie rzece. Jak Stanisława Celińska poznała swojego męża? Swojego przyszłego męża, aktora Andrzeja Mrowca, poznała w 1971 roku podczas realizacji spektaklu „Wesele”. Grał Jaśka, ona Rachelę. Był od niej o cztery lata starszy, pochodził z Krakowa, tam ukończył Szkołę Teatralną. Aktorka opowiadała, że cierpiała wtedy po rozstaniu z chłopakiem. Na początku trzymała Andrzeja Mrowca na dystans. Wzruszał ją jednak, że tyle czasu czekał, aż ona skończy próby. Któregoś razu mieli pójść do kina, ale okazało się, że wszystkie są już zamknięte. Wtedy postanowił ją odprowadzić. I tak spacerkiem z Woronicza, z Mokotowa przeszli na… Żoliborz. Po rocznym okresie narzeczeństwa wzięli ślub w kościele Św. Zbawiciela w Warszawie. Stanisława Celińska, jak zawsze w życiu, zaangażowała się w ten związek bez reszty, wkładając w niego całe swoje serce i energię. Na początku wszystko układało się pomyślnie. Wspólnie z mężem występowali na scenie i razem wyreżyserowali spektakl w teatrze STS. Gdy w połowie lat 70. przyszło na świat ich pierwsze dziecko, syn Mikołaj, aktorka zapytała lekarza o najlepszy odstęp wiekowy między rodzeństwem. Usłyszała, że powinny to być dwa lub trzy lata, dlatego po ponad dwóch latach urodziła ich drugie dziecko — córeczkę Aleksandrę. Zobacz też: Wychowała je samotnie, ocaliły ją przed gehenną. Dziś dzieci proszą Celińską o jedno <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/img7273Et-f6e6c58.jpg" width="2254" height="1600" alt="1974. Kadr z filmu "Nie ma rozy bez ognia" w rezyserii Stanislawa Barei, n/z Bohdan Lazuka, Stanislawa Celinska.,Image: 429138838, License: Rights-managed, Restrictions: *** Uwaga! Zakaz uzycia w reklamie. Zakaz przetwarzania i fotomontazu. Cena minimalna na publikacje online 50,00 PLN ***, Model Release: no, Credit line: Jerzy Troszczynski / Forum" title="kadr z filmu "Nie ma rozy bez ognia"" /> Stanisława Celińska: nie potrafiła być spolegliwa Stanisława Celińska była wtedy u szczytu sławy, to były lata, kiedy grała m.in Agnisię - alter ego Marii Dąbrowskiej w „Nocach i dniach”, w „Zaklętych rewirach”, w „Nie ma róży bez ognia”. Była bardzo uznaną i lubianą aktorką. Grała też w teatrze, więcej czasu spędzała na planie niż w domu. Choć starała się ze wszystkim sobie poradzić, sprzątała, gotowała. Jak sama mówiła, mąż zaczął mieć pretensje o to, że jest w domu gościem. Zaczęły się konflikty. Potęgował je charakter aktorki, „Chciałam być głową rodziny. Nie potrafiłam być spolegliwa, ciepła, łagodna. A może nie umiałam przy takim mężczyźnie jak Andrzej. Zauważyłam, że kiedy mam do czynienia z niewielkim, delikatnym mężczyzną, wtedy nie chcę dominować. A mój mąż awanturował się ze mną, a ja wtedy jestem jeszcze gorsza”, przyznawała w książce „Niejedno przeszłam”. Zobacz też: Była jego pierwszą wielką miłością. Stanisława Celińska zmieniła bieg życia Andrzeja Seweryna Pogodzeni po latach Rodzinne konflikty nawarstwiły się, a dodatkowo przyszło bolesne doświadczenie — śmierć matki. Te trudne wydarzenia sprawiły, że na początku lat 80. Stanisława Celińska zaczęła zmagać się z chorobą alkoholową. Obwiniała siebie za rozpad małżeństwa i rozbicie rodziny. Andrzej Mrowiec nie potrafił znieść napiętej atmosfery w domu — spakował rzeczy i wrócił do rodzinnego Krakowa. Przez długie lata ich relacje pozostawały napięte, co negatywnie odbijało się również na kontaktach dzieci z ojcem. Dopiero w latach 2000. aktorka zdecydowała się zrobić pierwszy krok w stronę pojednania — i udało się. Pogodzili się, a podczas wesela ich córki wspólnie tańczyli. Jak informują niektóre źródła, do samego końca razem cieszyli się wnukami, Czarkiem i Filipem, synami Mikołaja Mrowca. Stanisława Celińska nie zdecydowała się na ponowne zamążpójście. Krążyły pogłoski, że kiedyś rozważała skorzystanie z biura matrymonialnego, ale ostatecznie zrezygnowała z tego pomysłu. Korzystałam z książki Stanisławy Celińskiej „Niejedno przeszłam" , rozmowa i opracowanie Karoliny Prewęckiej, wyd. Prószyńska i s-ka.
Zofia Kucówna oddała dla niego wszystko. Gdy zachorowała, jej mąż po prostu zniknął. Mówiła: nie wiem, gdzie go szukać
Zofia Kucówna i Adam Hanuszkiewicz stworzyli jeden z najbardziej niezwykłych związków w historii polskiego teatru. Połączyło ich uczucie, które kosztowało oboje wiele – rozwody, burzliwe emocje i życie w cieniu wielkiej pasji. Ich miłość trwała prawie trzy dekady, ale zakończyła się boleśnie.
Zofia Kucówna nigdy nie była postrzegana jako typowa piękność, ale przyciągała uwagę wyjątkową charyzmą i niezwykłą osobowością. W polskiej kinematografii osiągnęła szczyty – zachwycała w wybitnych kreacjach teatralnych, takich jak Nora w dramacie Ibsena, Sonia w „Zbrodni i karze” Dostojewskiego czy Natalia Pietrowna w „Miesiącu na wsi” Turgieniewa. To również ona jako pierwsza wykonała kultową piosenkę „Okularnicy” Agnieszki Osieckiej. A co z życiem prywatnym? W latach 70. tworzyła związek z Adamem Hanuszkiewiczem – dziś nazwalibyśmy ich parą z okładek. Choć łączyło ich silne uczucie, ich małżeństwo nie przetrwało. Co się wydarzyło i dlaczego ich drogi się rozeszły? Ostatnia publikacja na FB 15.11.2025 r. Zofia Kucówna i Adam Hanuszkiewicz: historia miłości Gdy się poznali, Zofia Kucówna była początkującą aktorką, a Adam Hanuszkiewicz przymierzał się do reżyserii. Dzieliło ich jedenaście lat różnicy. Zofia Kucówna urodziła się 12 maja 1933 roku w Warszawie, dzieciństwo spędziła w podwarszawskim Komorowie, w domu z ogrodem. Chodziła do liceum plastycznego, zastanawiała się, czy nie iść na Akademię Sztuk Pięknych. Ale pod wpływem swojej polonistki zdecydowała się na egzamin do krakowskiej Szkoły Teatralnej. Nauczycielka powiedziała jej, że jako malarka będzie przeciętna, a jako aktorka może odnieść sukcesy. Szkołę Teatralną skończyła w 1955 roku, była bardzo zdolna, od razu została zaangażowana do jednego z krakowskich teatrów. Adam Hanuszkiewicz (ur. 1924) pochodził ze Lwowa, jego rodzice prowadzili tam sklep. Przed wojną chodził do lwowskiego gimnazjum im. Stefana Batorego. W lipcu 1944 roku wstąpił do zespołu teatralnego Wojska Polskiego. Z czasem stał się jednym z najpopularniejszych reżyserów teatralnych, choć zaczynał karierę jako aktor. Nie ukończył żadnej artystycznej uczelni. Egzaminy aktorskie zdał eksternistycznie, w Łodzi, w 1946 roku. Zobacz też: Tadeusz Woźniak: przed pięćdziesiątką znalazł miłość życia, w tym samym roku został ojcem i dziadkiem Zofia Kucówna i Adam Hanuszkiewicz: początek ich relacji, zerwanie poprzednich związków Oboje byli w poważnych związkach. Adam Hanuszkiewicz mawiał, że właściwie nigdy nie był kawalerem. Miał 17 lat, gdy ciotka nakryła go w łóżku z koleżanką Marią Stachiewiczówną, rodzina stwierdziła, że zaradzeniem na taki grzech może być tylko ślub. W tym związku urodziło się jego pierwsze dziecko – córka Teresa. Drugą żoną Adama Hanuszkiewicz została wielka aktorka i niezwykła kobieta Zofia Rysiówna. Ale ich małżeństwo nie było idyllą. Zofia Rysiówna była starsza i dojrzalsza od Adama Hanuszkiewicza, dużo przeżyła — w trakcie wojny odbiła m.in. z rąk Gestapo kuriera Jana Karskiego, miała wielką osobowość jako aktorka. Na pewno wpłynęła na rozwój Hanuszkiewicza, a jednocześnie była podobno bardzo zaborcza, histeryczna, obłędnie o niego zazdrosna. Nie pozwalała mu na przykład grać z inną, wielką heroiną Niną Andrycz. Groziła, że jeśli on to zrobi, ona zabije dwójkę ich wspólnych dzieci. Zofia Kucówna wyszła za mąż jeszcze na studiach za swojego kolegę ze Szkoły Teatralnej Jana Mayzela. Po szkole pracowali w różnych teatrach. Było to więc trochę małżeństwo na odległość. Ale w końcu w 1959 roku, Jan Mayzel ściągnął żonę do Warszawy, do Teatru Powszechnego, gdzie sam grał. Niestety, jak się okazało, życiowo nie był to dobry pomysł. Czytaj także: Kazimierz Marcinkiewicz czule wspomina swoją pierwszą żonę. "Jest idealną matką dla naszych dzieci" Zofia Kucówna i Adam Hanuszkiewicz: tworzyli bardzo dobraną parę To w tym teatrze Zofia Kucówna spotkała Adama Hanuszkiewicza i zakochała się w nim bez pamięci. Z wzajemnością. Zofia Kucówna była dla Hanuszkiewicza idealną partnerką: zdolną, świadomą siebie aktorką. Na tyle młodą, że to on był jej mentorem, a nie na odwrót. Relacje między nimi były na pewno bardziej partnerskie niż w wypadku apodyktycznej Zofii Rysiówny. W teatrze aż huczało od plotek, bo obie panie spotykały się w bufecie. Zofia Rysiówna była wtedy aktorką-instytucją, Kucówna dopiero startowała. Obie o niego walczyły, wydawało się, że Hanuszkiewicz nie zostawi żony, z którą miał dwoje dzieci. A jednak zdecydował się odejść. Mąż Zofii Kucówny nie przeżywał aż tak ich rozstania, być może byli raczej studenckim małżeństwem niż parą na życie. Po latach Jan Mayzel został mężem Zofii Merle, byli ze sobą bardzo szczęśliwi. Czytaj też: Przyjaciel wyprawił im wesele w pociągu... Oto tajemnice relacji Edyty Wojtczak i Stanisława Mikulskiego Dyrektor i dyrektorowa „Jestem z rozbitej rodziny. Sam rozbiłem niejedną" – mówił reżyser. I dodawał: „Nie wszyscy są zdolni do miłości. Pytanie, czy jak się uczucie kończy, rozejść się, czy na siłę utrzymywać fikcję, dla dobra dzieci? Ja chyba nie nadaję się na ojca”. Z Zofią Kucówną byli razem niemal 30 lat, choć małżeństwem tylko 13, pobrali się w 1976 roku, rozwiedli w 1989. Wydawali się idealną parą, w życiu i na scenie. Zrobili wiele wspaniałych spektakli, na przykład serię telewizyjnych nowel „Opowieści mojej żony”. Na podstawie krótkich opowiadań Mirosława Żuławskiego powstały kameralne, rodzinne historie, wydawało się, że Zofia Kucówna występuje w nich prywatnie, naprawdę jako żona. Zofia Kucówna mówiła, że nigdy nie wykorzystywała swojej roli jako dyrektorowej, gdy Adam Hanuszkiewicz został dyrektorem Teatru Narodowego i jego filii Teatru Małego w Domach Centrum w Warszawie. Tylko raz poprosiła męża o rolę, w 1967 roku w spektaklu Pan Wokulski według „Lalki”. „Zawsze mnie widziano w rolach subretek albo lirycznych panienek. A ja miałam już 32 lata i marzyłam o zagraniu dojrzałej kobiety. Adam gdzieś wyjechał, usiadłam przed lustrem i popracowałam nad sobą. Zlikwidowałam dziewczęcą grzywkę, dolepiłam rzęsy. - I jak wrócił, otworzyłam drzwi i zapytałam: „Mogę grać Wąsowską?”. A on: „Możesz”. I zagrałam, wspominała aktorka w „Wysokich Obcasach”. Pracowali, podróżowali, byli we dwoje, nie mieli dzieci. Zobacz też: Są nierozłączni od ponad 40 lat. Jacek Cygan wiele zawdzięcza ukochanej żonie Ewie Zofia Kucówna i Adam Hanuszkiewicz: dlaczego się rozstali? Z czasem jednak uczucie zaczęło się wypalać, przynajmniej ze strony Adama Hanuszkiewicza. „Coraz mniej Adama w moim życiu. Znika na wiele tygodni. Nawet nie wiem, gdzie go szukać. Jestem sobie sama żeglarzem..." - pisała aktorka w swojej książce „Zatrzymać czas”. Wkrótce lekarze wykryli u niej chorobę nowotworową. Została z nią i walczyła sama, bo jej mąż zaangażował się już w inne uczucie. Zofia Kucówna była zwolenniczką dyskrecji, także w związku. Jeśli zdradzasz, oszczędź zdradzanemu tej wiadomości. Bo zdradzonego powinno się oszczędzić, tak uważała. „Dla mnie ważne jest to, co zdarza się między nami. Reszta mnie nie interesuje", mówiła w jednej z rozmów. Kiedyś sama nie przyznała się, że poszła do łóżka z nieznajomym, poznanym w kinie mężczyzną, tak ogromne poczuli do siebie pożądanie. Czy wiedziała, że sama jest zdradzana? Nie ma co wchodzić w takie rzeczy. W każdym razie z Adamem Hanuszkiewiczem rozwiedli się w 1989 roku. W 1990 on poślubił swoją kolejną muzę, aktorkę Magdalenę Cwenównę. Zobacz też: Rola Scarlett O'Hary uczyniła z niej legendę. Miała świat u stóp, choroba zabrała jej wszystko Zofia Kucówna: jak potoczyło się życie aktorki? Zofia Kucówna już nigdy nie zbudowała stałego związku. Samotność była dla niej trudnym doświadczeniem, a rozpad małżeństwa z Adamem Hanuszkiewiczem – jej największą miłością – odcisnął głębokie piętno. Mimo wszystko zawsze mówiła o nim z szacunkiem i ciepłem. Broniła go publicznie, zwłaszcza gdy krytykowano go za objęcie stanowiska dyrektora Teatru Narodowego po Kazimierzu Dejmk’u, zwolnionym po głośnych „Dziadach” w 1968 roku. Czuła wdzięczność, że dane jej było spędzić tyle lat u boku tak niezwykłego człowieka. Rozstanie bardzo przeżyła – szczególnie że rozwód przypadł na czas, gdy zmagała się z chorobą nowotworową. Wówczas jej życie toczyło się od Bożego Narodzenia do Wielkanocy, od świąt do wakacji – wyznaczała sobie kolejne małe cele, które dawały jej siłę, by iść dalej. W rozmowie z „Wysokimi Obcasami" mówiła: „Rozstanie zawsze jest klęską. Ale nie mogłam mieć i nie mam do nikogo pretensji. Bo ja sama dokonywałam wyborów, ja sama umieściłam swoje uczucia. I sama odpowiedzialna jestem za całe moje życie". Gdy Adam Hanuszkiewicz zmarł 12 lat temu, w 2011 roku, nie poszła jednak na jego pogrzeb na warszawskie Powązki. W ostatnich latach życia mieszkała w domu Artystów Weteranów Scen w Skolimowie, choć nigdy wcześniej nie przyszło jej do głowy, że tam trafi. Aktorka zmarła 6 kwietnia 2024 roku, niedługo przed 91. urodzinami. O swoim życiu mówiła: „Popełniałam rzeczy rozkoszne i okropne. Jednych i drugich nie żałuję. Dowodzą mi dziś, że byłam do nich zdolna i dają głupią, bo głupią, ale satysfakcję”. Czytaj też: Zerwane zaręczyny, złamane serca i wielka, szczęśliwa miłość. Życie miłosne Andrzeja Strzeleckiego to gotowy scenariusz na film
Klimat jak w słynnym Carcassonne, ale to Polska. To niewielkie miasto zachwyci fanów widoków rodem z "Gry o tron"
Nie trzeba jechać do Francji, by poczuć się jak w najpiękniejszej fortecy Westeros. Klimaty rodem z filmów osadzonych w klimacie średniowiecza można znaleźć w Paczkowie. W tym niewielkim mieście na Opolszczyźnie istnieje twierdza, której mury skrywają wiele tajemnic.
Na mapie Europy istnieją miejsca, które przenoszą nas wprost do średniowiecza. Jednym z najbardziej znanych jest Carcassonne - miasto leżące w południowej Francji w regionie Oksytania. Znajdujący się tu średniowieczny zespół architektoniczny, odrestaurowany w XIX wieku, nazywany jest Cite de Carcassonne, czyli Fortyfikacje Carcassonne. To monumentalne miasto-twierdza, które stało się warownią na początku XIII wieku. Ma podwójne mury, baszty i 52. zamkowe wieże. Zabytek przyciąga ponad 3 miliony turystów rocznie. Spopularyzowała go dodatkowo słynna gra Carcassonne, jedna z najbardziej znanych planszówek na świecie. Jednak niewielu wie, że w Polsce istnieje jego zaskakująco bliski odpowiednik. Paczków, niewielkie miasteczko na Opolszczyźnie, bywa nazywane „polskim Carcassonne” – i nie jest to przesada. Polskie cudo wprost ze średniowiecza Miasto może poszczycić się jednym z najlepiej zachowanych systemów murów obronnych w Polsce. Założone w XIII wieku przez biskupów wrocławskich od początku pełniło funkcję twierdzy granicznej. W XIV wieku zostało otoczone niemal kompletnym pierścieniem murów, z dziewiętnastoma basztami i czterema bramami miejskimi: najwyższą Wrocławską, Kłodzką (zwana także głodową, bo więziono w niej ludzi skazanych na śmierć), Ząbkowicką i zbudowaną później Nyską. Na bramie Wrocławskiej jest taras widokowy, skąd rozciąga się wspaniała panorama miasta. Czytaj także: Mieszkańcy tego miasta deklarują się, jako najszczęśliwsi w Polsce. To fenomen na skalę Europy Paczków zachował swój średniowieczny układ ulic - z kościołem, który też miał funkcję obronną, rynkiem i ratuszem w niemal nienaruszonej formie. Kościół warowny jest unikalnym zabytkiem w skali europejskiej i ma rangę pomnika historii. To właśnie ten zabytki sprawiają, że Paczków tak często porównywany jest do swojego francuskiego odpowiednika. Mury obronne sięgają tu 7 metrów, a ich grubość dochodzi do ponad półtora metra. Dla turystów zbudowana została specjalna trasa widokowa - z pomostami widokowymi. Trasa prowadzi na wysokości ponad 7 metrów, ma niecałe 80 metrów, ale robi wrażenie. Podobieństwa między miastami nie ograniczają się jedynie do murów. Zarówno Carcassonne, jak i Paczków powstały jako ośrodki o strategicznym znaczeniu, chroniące ważne szlaki handlowe i granice. Oba miasta były świadkami licznych konfliktów i oblężeń, które odcisnęły swoje piętno na ich architekturze. W obu przypadkach mury nie są jedynie reliktem przeszłości, ale integralną częścią współczesnego krajobrazu. Zobacz również: Nie musisz jechać do Wenecji. To miasto 60 km od Warszawy ma kanały i gondole Raj dla miłośników zabytków i historii Carcassonne to dziś miejsce bardzo turystyczne, pełne hoteli, restauracji, odbywa się tutaj wiele wydarzeń kulturalnych. Paczków pozostaje spokojniejszy, bardziej kameralny, co dla wielu podróżników stanowi jego największy atut. Brak tłumów pozwala lepiej poczuć autentyczność miejsca i wyobrazić sobie, jak wyglądało życie w średniowiecznym mieście. Trzeba jeszcze dodać, że w Carcassonne jest nie tylko tłumnie, ale bywa też bardzo upalnie latem. Mimo tej temperatury, zawsze w restauracjach chętnie proponują tutaj regionalną potrawę cassoulet - czyli białą fasolę z mięsem, trochę przypominającą naszą fasolkę po bretońsku. Nie bez znaczenia jest także skala. Carcassonne imponuje rozmachem i monumentalnością, podczas gdy Paczków zachwyca harmonią i spójnością. To przykład mniejszego, ale niezwykle konsekwentnie zaplanowanego miasta obronnego, w którym każdy element miał swoje miejsce i funkcję. W jego centrum znajduje się rynek z ratuszem oraz wspomnianym już kościołem św. Jana Ewangelisty, który sam w sobie przypomina warownię. Porównanie Paczkowa do Carcassonne to nie tylko chwyt marketingowy, ale przede wszystkim uznanie dla wyjątkowego dziedzictwa architektonicznego polskiego miasta. To dowód na to, że także w Polsce można znaleźć miejsca o światowym znaczeniu, które zasługują na większą uwagę turystów i miłośników historii. Legendy o damie Carcas i śląskim skarbie Carcassonne ma wiele legend o białej damie i smoku. Niezwykła jest też opowieść o jego nazwie. Przed wiekami miasto, będące wtedy w rękach Saracenów, mieli oblegać Frankowie pod wodzą Karola Wielkiego. Po wielu tygodniach byli przekonani, że mieszkańcy wkrótce się poddadzą, ponieważ zajrzy im w oczy głód. Wtedy legendarna heroina i wojowniczka Lady Carcas wpadła na pewien pomysł. Ponieważ w całym zamku została tylko pszenica i jedna chuda świnia, kazała ją utuczyć, a następnie wypuścić poza mury miasta. Gdy tylko Frankowie zobaczyli tłuste zwierzę, odstąpili od oblężenia, przekonani, że mieszkańcy muszą mieć jeszcze wielkie zapasy jedzenia. Lady Carcas rozkazała ogłosić zwycięstwo, bijąc we wszystkie dzwony w mieście. Od wyrażenia "Lady Carcas sonne les cloches" (Lady Carcas bije w dzwony), postanowiono nadać miastu nazwę Carcassonne. Wizerunek Damy Carcas wita turystów przy wejściu do miasta. Do dzisiaj jest uosobieniem oporu i inteligencji. Zobacz także: Wszyscy lecą do Wiednia. Tymczasem dwie godziny od Krakowa czeka miasto, które wygląda tak samo i kosztuje trzy razy mniej! Z kolei nasza rodzima legenda wiąże się z tym, że nieopodal Paczkowa stał kiedyś zamek zbudowany przez księcia Bolko Wysokiego z dynastii świdnicko-ziębickiej. Budowla nie przetrwała do dziś, zburzono ją w XV wieku, najprawdopodobniej z rozkazu biskupów, którzy widzieli w tej twierdzy zagrożenie dla miasta. Jednak po okolicy rozeszła się wieść o ukrytym na wzgórzu zamkowym „Bolkowym” skarbie. Dostępu do niego miały strzec złe moce oraz zaklęcia – skarb można było wydobyć tylko o północy, nie mówiąc przy tym ani słowa. I nawet pojawiło się dwóch śmiałków, którzy chcieli zdobyć tajemnicze bogactwa. Gdy je znaleźli, ukazały im się dwie zjawy budujące szubienice. Gdy wskazały, którego z mężczyzn najpierw powieszą, ten zapomniał o nakazie milczenia i spytał: „Dlaczego mnie?”. Wtedy wszystko wniknęło bez śladu, łącznie ze skarbem. Dla tych, którzy marzą o podróży do Carcassonne, ale szukają czegoś bliższego i mniej oczywistego, Paczków może być idealną alternatywą. To miejsce, gdzie historia nie jest zamknięta w muzeach, lecz wciąż żyje w murach, ulicach i atmosferze miasta. I choć skala obu miejsc jest różna, ich wspólny mianownik pozostaje ten sam – niezwykła zdolność przenoszenia nas w czasie.
Miranda Priestly wraca po 20 latach! Jedno spojrzenie już nie wystarczy, by rządzić światem mody. Czy sequel kultowego filmu dorównał oryginałowi?
Powrót, na który czekali wszyscy fani mody i kina. „Diabeł ubiera się u Prady 2” znów przenosi widzów do bezwzględnego świata Mirandy Priestly, ale tym razem stawka jest jeszcze większa. Po niemal 20 latach Meryl Streep i Anne Hathaway wracają do historii o ambicji, władzy i kulisach branży, która dziś rządzi się zupełnie innymi zasadami.
Do kin trafiła długo wyczekiwana druga część „Diabeł ubiera się u Prady”. Miranda Priestly i Andy Sachs znów spotykają się w świecie, który nie przypomina już tego sprzed dwóch dekad. Kulisy powstawania filmu, napięcia wokół jego legendy i pytanie, czy sequel dorówna oryginałowi, rozpalają emocje. Jedno jest pewne – to nie jest nostalgiczny powrót. Czy sequel kultowego filmu „Diabeł ubiera się u Prady” dorównał oryginałowi? To starcie starej i nowej władzy. Kiedy Anna Wintour usłyszała plotki o sequelu „Diabeł ubiera się u Prady”, nie czekała na oficjalne komunikaty. Zadzwoniła bezpośrednio do Meryl Streep. Dwadzieścia lat wcześniej zobaczyła na ekranie swoje filmowe odbicie – Mirandę Priestly, kobietę, która jednym spojrzeniem potrafiła zamrozić cały pokój. Teraz chciała wiedzieć, czy powinna się obawiać. Odpowiedź była lakoniczna: „Anna, wszystko będzie dobrze”. W świecie mody takie zapewnienie znaczy wiele, ale dla fanów zabrzmiało jak zapowiedź zmiany tonu. Czy Miranda, dotąd bezlitosna, miała złagodnieć? Czy nie będzie już tak diabelska? To napięcie wokół wizerunku bohaterki towarzyszyło produkcji od samego początku. Reżyser David Frankel już przy pierwszej części pilnował, by historia nie straciła pazura. „To ma być diabeł, a nie niezbyt sympatyczna szefowa”, przypominał scenarzystce Aline Brosh McKenna. Jedno nie ulega wątpliwości, „Diabeł ubiera się u Prady 2” był jednym z najbardziej wyczekiwanych filmów roku. Skala zainteresowania zaskoczyła nawet samą obsadę. Plan zdjęciowy w Nowym Jorku przypominał oblężoną twierdzę. „Potrzebowaliśmy policyjnych barier”, przyznała Meryl Streep. Fani przyjeżdżali autobusami, śledzili ekipę po całym mieście, a paparazzi nie odpuszczali ani na chwilę. Anne Hathaway zachowywała spokój, ale dla bardziej doświadczonej koleżanki była to nowa skala presji. Pozostaje pytanie, czy dla młodego pokolenia boomerka Miranda będzie mimo swojego podłego charakteru fascynująca, czy już tylko karykaturalna…? Czytaj też: Oscar miał być spełnieniem marzeń. Dla gwiazdy "Diabeł ubiera się u Prady" stał się koszmarem <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2026/05/GettyImages-2270426473KOLOR-877864a.jpg" width="7943" height="5298" alt="Meryl Streep w stroju domu mody Celine i Anne Hathaway w kreacji od Balenciagi, pokaz „Diabeł ubiera się u Prady 2”, Seul, 2026 rok." title="Meryl Streep w stroju domu mody Celine i Anne Hathaway w kreacji od Balenciagi, pokaz „Diabeł ubiera się u Prady 2”, Seul, 2026 rok." /> To był fenomen Kiedy w 2006 roku „Diabeł ubiera się u Prady” trafił do kin, od razu było jasne, że nie jest to kolejna lekka opowieść o modzie. Film zarobił ponad 300 milionów dolarów i błyskawicznie stał się fenomenem. Zachwycał światem luksusu, ale pod powierzchnią opowiadał historię o ambicji, władzy i kosztach sukcesu. Pisarka Lauren Weisberger stworzyła opowieść, która dla całego pokolenia młodych kobiet stała się punktem odniesienia. Andy Sachs nie była tylko jedną z wielu bohaterek fajnych filmów. Jej historia rezonowała z doświadczeniem „pierwszego dnia w pracy”, kiedy entuzjazm zderza się z brutalną rzeczywistością. Miranda natomiast stała się ikoną kobiecej władzy – chłodnej, zdystansowanej, ale absolutnej. Sprawdź też: Stanley Tucci znów błyszczy w filmie "Diabeł ubiera się u Prady 2", ale na koncie ma wiele fenomenalnych filmów. Oto 5 najlepszych ról w jego karierze Streep zbudowała tę postać z detali: pauzy, spojrzenia, sposobu mówienia. „Nie podnosi głosu i właśnie dlatego jest groźniejsza”, opowiadała o swojej bohaterce. To właśnie ta powściągliwość uczyniła Mirandę jedną z najważniejszych postaci w pejzażu współczesnego kina. Film idealnie wpisał się w moment kulturowy. W czasach, gdy kariera była często stawiana ponad wszystko, „Diabeł…” zadawał niewygodne pytania o granice poświęcenia. Dziś, w erze pokolenia Z i dyskusji o work-life balance, jego przekaz brzmi jeszcze mocniej. Dziewiąty wybór Droga do sukcesu nie była oczywista. Miranda mogła mieć zupełnie inną twarz, rozważano między innymi Helen Mirren czy Kim Basinger. Trudno dziś wyobrazić sobie kogoś innego niż Meryl Streep. Jeszcze bardziej zaskakująca była historia Andy. Hathaway była… dziewiątym wyborem. Reżyser widział w tej roli Rachel McAdams, ale ta odmówiła. Na liście były też Scarlett Johansson, Natalie Portman czy Kirsten Dunst. Dziś trudno uwierzyć, że Hathaway musiała o tę rolę walczyć. To właśnie ten nieoczywisty casting stworzył ekranową chemię, która napędzała film. Andy była wystarczająco „zwyczajna”, by widzowie mogli się z nią utożsamić, i wystarczająco silna, by przejść prawdziwą transformację. I wreszcie, by zadać sobie pytanie: Ile mogę poświęcić dla kariery, czy na pewno tego chcę…? Powrót „gangu »Runwaya«” Decyzja o sequelu uruchomiła lawinę powrotów. Meryl Streep, Anne Hathaway, Emily Blunt i Stanley Tucci ponownie spotkali się na planie. „Wszyscy, którzy mogli wrócić, wrócili”, mówiła Hathaway. Towarzyszyło im poczucie, że wracają nie tylko do filmu, ale też do ważnego momentu w swoim życiu i karierach. Do obsady dołączyli też nowi gracze: Kenneth Branagh, Lucy Liu czy Justin Theroux. To nie jest już zamknięty świat redakcji „Runwaya”, to szersza panorama branży, która zmieniła się nie do poznania. Symbolicznym momentem był pokaz Dolce & Gabbana w Mediolanie, na którym Streep i Tucci pojawili się w stylizacjach nawiązujących do swoich postaci. Jeszcze większe znaczenie miały zdjęcia Streep z Wintour, potwierdzające to, co od lat było tajemnicą poliszynela: Miranda miała swój bardzo realny pierwowzór. Sprawdź też: Anne Hathaway wywołała burzę przed premierą "Diabeł ubiera się u Prady 2". Prawda wyszła na jaw w ostatniej chwili Nowe reguły gry Trzeba jeszcze dodać, że Meryl Streep i Anne Hathaway podchodziły do kontynuacji „Diabła…” z dużą rezerwą, podkreślając, że pierwszy film jest zamkniętą całością i nie wymaga dalszego ciągu. Przełom nastąpił dopiero wtedy, gdy pojawił się pomysł osadzenia historii w zupełnie nowych realiach – współczesnego świata mediów i mody. Sequel nie mógł przecież opierać się na tej samej dynamice co oryginał, bo rzeczywistość się zmieniła. Tradycyjne media tracą wpływy, a moda przestała być hierarchiczna. Władza redaktora naczelnego nie jest już absolutna. Miranda musi zmierzyć się z rzeczywistością, w której influencerzy wyznaczają trendy, a budżety reklamowe decydują o wszystkim. W centrum konfliktu pojawia się Emily Charlton, grana przez magnetyczną Emily Blunt. Dawna asystentka, dziś kobieta kontrolująca pieniądze i wpływy. Układ sił się odwraca. Andy również nie jest już outsiderką. Wchodzi do gry jako pełnoprawna uczestniczka systemu, który kiedyś odrzuciła. To rodzi fundamentalne pytanie: Czy można pozostać sobą, będąc częścią świata, który wymaga kompromisów? <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2026/05/DWP454312e80ba83af6cea7f01c233d98a717fe683e32KOLOR-b641f1e.jpg" width="3072" height="2028" alt="Meryl Streep i słynna kostiumografka Patricia Field, obie po filmie „Diabeł ubiera się u Prady” były nominowane do Oscara, 2006 rok." title="Meryl Streep i słynna kostiumografka Patricia Field, obie po filmie „Diabeł ubiera się u Prady” były nominowane do Oscara, 2006 rok." /> W „Diable…” ubrania nigdy nie były tylko dekoracją. Były komunikatem o pozycji, aspiracjach, tożsamości. W sequelu ten aspekt zostaje jeszcze mocniej podkreślony. Jak zauważa sama Anna Wintour w rozmowie dla „Vogue’a”, moda przestała być elitarnym klubem. Stała się demokratyczna, wszechobecna i wpływowa. Teraz o trendach decyduje nie jeden głos, ale setki, tysiące opinii. Styl nie jest narzucony – jest negocjowany. Meryl Streep idzie jeszcze dalej, wskazując na polityczny wymiar ubioru. Kobiety u władzy nadal funkcjonują w podwójnych standardach – muszą jednocześnie wyglądać profesjonalnie i „niezagrażająco”. To napięcie ma być jednym z najciekawszych tematów filmu. Presja legendy Twórcy sequela stanęli przed trudnym zadaniem: Jak wrócić do historii, która dla wielu jest niemal święta? Zdecydowali się nie kopiować oryginału, ale go reinterpretować. Zachowali styl i bohaterów, ale zmienili kontekst. Warto przypomnieć, że „Diabeł ubiera się u Prady 2” powstał niemal dwie dekady po premierze oryginału i z udziałem tej samej kluczowej ekipy twórczej. Za reżyserię ponownie odpowiada David Frankel, a scenariusz napisała Aline Brosh McKenna, czyli autorka pierwszej części. To właśnie jej powrót był jednym z warunków, które przekonały aktorów do udziału w projekcie – przez lata powtarzano bowiem, że sequel nie powstanie bez odpowiednio mocnej historii. A przecież o kontynuacji zaczęto mówić już w pierwszej dekadzie tego wieku, zwłaszcza po publikacji nowej książki Lauren Weisberger „Revenge Wears Prada: The Devil Returns” (Zemsta ubiera się u Prady: Powrót diabła). To historia, która opowiada dalszy ciąg losów Andy Sachs. Akcja toczy się 10 lat po jej odejściu z pisma „Runway”. Dawna asystentka jest teraz redaktorką naczelną magazynu ślubnego „The Plunge”, który stworzyła z dawną rywalką Emily. Jednak w jej życiu pojawia się Miranda… Nowy film bardzo luźno nawiązuje do tej historii, skupiając się znowu przede wszystkim na losach Mirandy i jej walce o utrzymanie magazynu „Runway”. Wielbiciele książki i filmu „Diabeł ubiera się u Prady” wiedzą zapewne, że miał on jeszcze jedno wcielenie, tym razem teatralne. Cztery lata temu w jednym z teatrów w Chicago odbyła się premiera musicalu opartego na kultowej książce, z piosenkami Eltona Johna. Od dwóch lat spektakl grany jest z dużym powodzeniem na West Endzie w Londynie. W rolę Mirandy Priestly wcieliła się Vanessa Williams, która zebrała bardzo dobre recenzje. Wróćmy jednak do nowego filmu. Za kostiumy odpowiada tym razem Molly Rogers znana z pracy przy serialu „Seks w wielkim mieście 2”. Była prawą ręką słynnej Patricii Field, która dbała o kostiumy do pierwszej części i została za to nominowana do Oscara. Dzięki jej znajomościom swoje kolekcje udostępnili tacy giganci, jak: Chanel, Prada, Valentino, Dolce & Gabbana. W nowym filmie też mamy luksusowe marki – Miranda nosi suknię Yves’a Saint Laurenta. Andy wybiera sukienki projektowane przez zwolenniczkę zrównoważonego rozwoju Gabrielę Hearst, sandały Chloé. Molly Rogers postawiła na ponadczasowość zamiast chwilowych trendów. To świadoma decyzja – film ma być aktualny nie tylko dziś, ale i w kolejnych latach. Czytaj też: Była najważniejszą osobą w jego życiu, gdy odeszła, stracił część siebie. Tylko w VIVIE! słynny pisarz: „Wciąż jestem w żałobie” Dlaczego to działa? Fenomen „Diabeł ubiera się u Prady” polega na tym, że pod warstwą błyszczącej mody kryje się uniwersalna opowieść. O ambicji, która potrafi zdominować życie. O pracy, która definiuje tożsamość. O wyborach, które nigdy nie są czarno-białe. Sequel nie próbuje powtórzyć sukcesu. Zadaje inne pytanie niż 20 lat temu. Nie, czy warto wejść do tego świata, ale czy warto w nim zostać i na jakich zasadach? We wspólnym wywiadzie dla „Vogue’a” Meryl Streep mówiła: „Zawsze interesowała mnie nie tylko sama Miranda, ale system, który reprezentuje – odpowiedzialność za ogromną organizację i ludzi, którzy od niej zależą. W sequelu fascynujące było pytanie, co się dzieje z taką władzą, kiedy świat wokół zaczyna się chwiać?”. Z kolei Anna Wintour podkreślała: „To, co najbardziej podobało mi się w pierwszym filmie, to fakt, że pokazał modę jako realną siłę – biznesową i kulturową. Dziś ten świat wygląda inaczej, ale jego wpływ jest jeszcze większy. Docieramy do ludzi na wiele sposobów i to jest w tym wszystkim najbardziej ekscytujące”. I właśnie dlatego ten powrót ma sens. Nie jako nostalgiczna podróż, ale jako komentarz do rzeczywistości, w której władza, moda i ambicja znaczą jednak coś trochę innego niż kiedyś. Tekst Agnieszka Dajbor
Tego nie wiecie o serialu „Czterej pancerni i pies”. Nieznana historia kultowej produkcji, która ma już 60 lat
Było ciepłe popołudnie 9 maja 1966 roku. Wtedy na ekranach telewizorów w całej Polsce po raz pierwszy pojawili się oni - dzielna załoga czołgu "Rudy 102". Ten dzień na zawsze zmienił polską kulturę. Bo choć od premiery „Czterech pancernych i psa” minęło właśnie 60 lat, to serial do dziś cieszy się ogromną popularnością. Z okazji rocznicy premiery przypominamy fakty, które znają tylko nieliczni fani Szarika i jego kompanów.
Ktoś napisał, że Amerykanie mają Rambo i RoboCopa, a my niezniszczalną załogę czołgu Rudy 102, dzielnych "czterech pancernych i Szarika". Porównanie jest trafione, bo Rudy 102 rozwala w pojedynkę niemieckie maszyny jak jakiś transformers. I choć wielu zgrzytało zębami na te nieprawdopodobne wyczyny, a historycy grzmieli, że serial mija się z prawdą o II wojnie światowej, to Polacy od 60 lat kochają tę kultową produkcję. Nikt rozsądny nie traktował tego serialu jak lekcji historii. Liczyła się przygoda, zgrana paczka chłopaków, Marusia i oczywiście pies Szarik. Nic więc dziwnego, że gdy w maju 1966 roku serial pojawił się na antenie Telewizji Polskiej, niemal natychmiast podbił serca widzów. Który dzieciak nie chciał być Jankiem Kosem? Bojowe okrzyki „Na Berlin!” niosły się po podwórkach i trzepakach w całej Polsce. Produkcja z 1966 roku, oparta na powieści Janusza Przymanowskiego, łączyła przygodę, humor, historię miłości i przyjaźni w sposób, który podobał się dzieciakom i dorosłym. Choć ze względu na wojenno-przygodowy charakter i bohaterów był właściwie "chłopacki", to piękna Pola Raksa sprawiła, że wiele dziewczynek widziało się w roli Marusi. Zobacz także: Z „Marusią” chciał być każdy, ale ona wybrała jego. Zdradził ją z hotelową pokojówką Popularny był nie tylko serial. Aktorzy, którzy zagrali główne role, z miejsca stali się idolami. Gwałtownie wzrosła też popularność owczarków niemieckich i imienia Szarik, czyli kuleczka. Serial stał się jednym z fenomenów popkultury PRL-u, wychowało się na nim przynajmniej kilka pokoleń i dziś ma już miano kultowego. Dlaczego „Pancerni” podbili serca widzów? Fenomen serialu nie był przypadkiem. W czasach PRL-u, szczególnie w latach 60., telewizja stanowiła jeszcze nowość i miała ogromną siłę oddziaływania. Produkcje serialowe były nieliczne, te udane oglądała często cała Polska. W czasie emisji „Czterech pancernych” ulice się wyludniały. Serial dawał widzom dokładnie to, co zawsze przynosi sukces: wyrazistych bohaterów, z którymi można się utożsamić, przygodę, wartką akcję. Nie należy zapominać, że w zamierzeniu był to także serial propagandowy (choć była to tak zwana soft propaganda) – miał popularyzować szlak bojowy Armii Berlinga i idealizować żołnierzy radzieckich jako naszych braci i przyjaciół. Nie ma w nim jednej wzmianki o gwałtach i rabunkach, jakich dokonywali na naszych ziemiach. Dlatego m.in. do tej pory trwają w sieci dyskusje, czy powinno się go kultywować i przypominać ze względu na "komuszy charakter". Czytaj również: Pola Raksa miała przed sobą wielką karierę, ale nagle zniknęła. Czym zajmuje się dziś? "Powrócimy wierni, My czterej pancerni..." Każdy z członków załogi "Rudego 102" miał inne cechy – od romantycznego Janka, przez zaradnego Gustlika, który „godoł po Śląsku”, po spokojnego, sumiennego Gruzina Grigorija. Był też zabawny, sprytny Czereśniak. To sprawiało, że każdy widz mógł odnaleźć „swojego” bohatera. Serial unikał brutalności wojny, stawiając na przygodę i koleżeństwo, co czyniło go przystępnym nawet dla młodszych widzów. Nie bez znaczenia była też muzyka – piosenka „Deszcze niespokojne” weszła do kanonu filmowych i serialowych przebojów PRL-u. Dzisiaj śpiewają ją wspólnie i dziadkowie i wnuki. Zobacz także: Ta rola przyniosła mu niemal taką samą popularność jak „Pancerni”! Przyjął ją w zastępstwie za innego aktora Aktorzy grający w serialu błyskawicznie zdobyli popularność, ale nie wszystkim przyniosło to długofalową karierę. Największą gwiazdą został Janusz Gajos, czyli serialowy Janek. Choć rola przyniosła mu ogromną rozpoznawalność, przez lata zmagał się z łatką pancerniaka, zanim udowodnił swój dramatyczny talent w późniejszych rolach. „Widziałem, jak na tym czołgu oddalają się ode mnie wszystkie "Hamlety" i poważny repertuar. Musiałem o wiele dłużej i mozolniej czołgać się do świata teatru, na którym mi naprawdę zależało” - wspominał ponad pół wieku później Janusz Gajos. Martwił się, że spotka go los Stanisława Mikulskiego kojarzonego nieodmiennie z J-23 ze „Stawki większej niż życie” i zgodnie z tym wizerunkiem obsadzanego potem w filmach. „Nie szanowało się człowieka, który jedną serialową rolą zdobywa taki rozgłos. W tym zawodzie nie o to chodzi. Zdawałem sobie z tego sprawę, ale nie mogłem się cofnąć. Na zmianę zawodu było już za późno. Musiałem w to brnąć. Ile razy słyszałem o sobie: może i zdolny, ale czy ktoś to może potwierdzić? Czy jestem coś w ogóle wart? To było życie w ciągłej niepewności", opowiadał Gajos w rozmowie z "Newsweekiem". <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgSK2Q0N-3a54365.jpg" width="2117" height="1572" alt="1966. Kadr z serialu "Czterej pancerni i pies", n/z na pierwszym planie Franciszek Pieczka, w glebi od lewej: Wlodzimierz Press, Roman Wilhelmi, Janusz Gajos.,Image: 429733168, License: Rights-managed, Restrictions: Cena minimalna dla publikacji drukowanych 250 zł, Model Release: no, Credit line: Romuald Kropat / Forum" title="plan serialu "Czterej pancerni i pies"" /> Kto skąd przychodził? Różny był status aktorów, którzy zostali załogą „Rudego 102”. Janusz Gajos był praktycznie nieznany, podobnie jak Włodzimierz Press, rozczarowany w tamtym czasie, że nie dostał tytułowej roli w filmie „Faraon”, o czym marzył. Franciszek Pieczka miał już na swoim koncie role w „Pokoleniu”, „Matce Joannie od Aniołów”, „Rękopisie znalezionym w Saragossie”. Wiesław Gołas był znanym „Kapitanem Sową na tropie” z pierwszego milicyjnego serialu polskiej telewizji. W przypadku Poli Raksy można wymienić wiele filmów od młodzieżowego „Szatana z siódmej klasy” po epickie „Popioły” , faktem jest, że aktorka miała już status gwiazdy. Różne też były motywacje aktorów. Na przykład Roman Wilhelmi, który grał Olgierda, pierwszego dowódcę „Rudego 102”, chciał zarobić na samochód. "Spodziewałem się też większej forsy, marzyłem o kupnie samochodu. Niestety, życie w hotelach było kosztowne, a płynąc na fali euforii o zdobyciu fortuny, przepuściłem forsę i przepiłem ją w restauracji hotelowej. Gdy po dwóch latach wytężonej pracy otrzeźwiałem wreszcie, trzymałem w rękach mój jedyny łup z tej przygody: marynarkę z niepasującym do niej krawatem", wspominał Roman Wilhelmi. Nie chciał wrócić do serialu, choć był na to namawiany - twórcy mieli go"ożywić", bo przypomnijmy, że grana przez niego postać zginęła w pierwszej serii. Ale Wilhelmi dostał intratną rolę w enerdowskim filmie, wybrał te drogę i wreszcie zarobił na wymarzone auto. Po latach koledzy jego syna Rafała nie chcieli uwierzyć, że to jego ojciec grał legendarnego dowódcę Olgierda. Rafał Wilhelmi musiał zaprosić ich do domu i pokazać na ojca palcem: „To on!”. Janek i Marusia – serialowa miłość przeszła do legendy Relacja między polskim dowódcą czołgu Jankiem a radziecką sanitariuszką Marusią zwaną „Ogoniok” była jednym z najważniejszych wątków serialu. Widzowie angażowali się emocjonalnie w ich historie i kibicowali jej, jak prawdziwej miłości. Ten wątek także miał swój wymiar indoktrynacji – chodziło o podkreślenie braterstwa broni polskich żołnierzy z Armią Czerwoną. Niektórzy widzowie uważali, że Janek nie powinien żenić się z "Ruską", ale z Polką Lidką, graną przez młodziutką Małgorzatę Niemirską. Ale on kochał się w Marusi i z nią chciał spędzić życie. Na cześć płomiennych włosów Marusi nazwany był czołg - Rudy. Mimo ogromnej popularności Janka Kosa, jakoś tak się stało, że to Marusia została w popkulturze. W latach 90. Maryla Rodowicz śpiewała nawet piosenkę „Marusia”. Warto jej posłuchać na YouTubie. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/img2gfcvz-bb15b75.jpg" width="1551" height="2154" alt="1968. Kadr z serialu "Czterej pancerni i pies", n/z Janusz Gajos i Pola Raksa.,Image: 429689842, License: Rights-managed, Restrictions: Cena minimalna dla publikacji drukowanych 250 zł, Model Release: no, Credit line: Romuald Kropat / Forum" title="plan serialu "Czterej pancerni i pies"" /> Casting do roli Janka i Marusi był staranny – twórcy szukali nie tylko talentów, ale i „chemii” między aktorami. Okazało się, że wybór był strzałem w dziesiątkę. Co ciekawe, choć ekranowa miłość wyglądała bardzo autentycznie, prywatnie aktorzy nie stworzyli pary. Oboje jednak darzyli swoje role sympatią, choć – jak wspominał Gajos – z czasem chciał się od niej uwolnić, by rozwijać się artystycznie. Pola Raksa bardzo rzadko wracała do roli Marusi. Zobacz też: Rola w "Czterech pancernych" na lata zrujnowała jego karierę. "Nic z tej mojej popularności nie wynikało" Miała świadomość ogromnej popularności, jaką przyniósł jej serial. W latach 60. była jedną z najbardziej rozpoznawalnych kobiet w Polsce – Marusia stała się symbolem dziewczęcości, urody i delikatności. Aktorka wspominała, że skala zainteresowania widzów była ogromna: dostawała setki listów, a jej wizerunek funkcjonował niemal jak ikona. Z drugiej strony nie chciała być utożsamiana wyłącznie z tą rolą. W jednym z wywiadów mówiła wprost, że nie jest to rola, którą uważa za swoje najważniejsze osiągnięcie artystyczne. Szarik – czworonożna gwiazda, która na początku była jamnikiem Nie można mówić o fenomenie serialu bez Szarika. Pies był pełnoprawnym bohaterem i często kradł sceny aktorom. Rolę Szarika grały przede wszystkim dwa owczarki niemieckie – Trymer i Atak, zatrudniany głównie w rolach kaskaderskich. Najczęściej wymienia się jednak milicyjnego Trymera. Zwierzęta przechodziły intensywny trening, aby wykonywać skomplikowane komendy na planie. Według filmowych anegdot psiaki często improwizowały, a ich naturalne reakcje dodawały scenom autentyczności. Szarik stał się jednym z najbardziej rozpoznawalnych psów w historii polskiej telewizji – do dziś jego imię jest synonimem wiernego towarzysza. Niewielu wie, że małego Szarika grał jamnik szorstkowłosy, potem był owczarek niemiecki, ale suka. Psy, jak to psy, nie zawsze się słuchały, czasem nęcił je zapach, ekipa śmiała się wtedy, że Szarik ma własny scenariusz. Wiadomo było też, że Trymer nie przepadał za Januszem Gajosem. Dlatego w niektórych scenach trzeba było podstawiać innego psiego aktora. Ciekawostki i anegdoty z planu Produkcja serialu obfitowała w historie, które dziś brzmią niemal legendarnie. Czołg „Rudy 102” był w rzeczywistości kilkoma różnymi pojazdami, zależnie od potrzeb sceny. Aktorzy często sami wykonywali sceny kaskaderskie, co w tamtych czasach było normą. Zdarzało się, że plan zdjęciowy bardziej przypominał wojskowe ćwiczenia niż produkcję filmową. Jak na każdym planie było wiele wpadek, które tworzą legendę serialu. A to nieoczekiwanie widać było samochód dostawczy - Nyskę. A to gdzieś, w tle pojawiał się pracownik z ekipy technicznej. Serial był też emitowany wielokrotnie – do tego stopnia, że kolejne pokolenia znały dialogi na pamięć. Czytaj także: Miała 16 lat, gdy zagrała w Czterech pancernych i psie. Jak dziś wygląda życie Małgorzaty Niemirskiej? Dlaczego „Czterej pancerni i pies” pozostają nadal popularni ? Bo oferują coś uniwersalnego – opowieść o przyjaźni, lojalności i odwadze. Choć realia historyczne są dziś oceniane mocno krytycznie, sam serial funkcjonuje jako klasyk przygodowy, dla wielu z nas jest wspomnieniem z dzieciństwa. Wiele gadżetów z tamtych lat, na przykład modele czołgu Rudy , pocztówki, plakaty, to dzisiaj przedmioty kolekcjonerskie. Do dzisiaj istnieją też fankluby oraz społeczności fanów serialu „Czterej pancerni i pies". <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgym4Fqv-3696c8d.jpg" width="1600" height="1847" alt="Polska, 1969. Serial: Czterej pancerni i pies zrealizowany na podstawie ksi¹¿ki i scenariusza Janusza Przymanowskiego przedstawia³ wojenne losy za³ogi czo³gu Rudy i psa Szarika. Serial by³ krêcony w latach 1966-1970 w trzech seriach. Wszystkie 21 odcinków serialu wyre¿yserowa³ Konrad Na³êcki. W mêskich rolach g³ównych (za³oga) wyst¹pili: Roman Wilhelmi (Olgierd Jarosz), Franciszek Pieczka (Gustaw Jeleñ  Gustlik), Janusz Gajos (Jan Kos - Janek), W³odzimierz Press (Gregorij Saakaszwili - Grze), Wies³aw Go³as (Tomasz Czereniak  Tomu). G³ówne role kobiece interpretowa³y: Pola Raksa (Marusia) i Ma³gorzata Niemirska (Lidka). Nz. Janusz Gajos (C), Ma³gorzata Niemirska i W³odzimierz Press (L).uu CAF/PAP Dok³adny miesi¹c i dzieñ wydarzenia nieustalone. Dok³adny dzieñ wydarzenia nieustalony. Poland, 1969. A movie series entitled "Four Tankmen And The Dog" based on a novel under the same title written by Janusz Przymanowski, who also authored the script. It presented the war-time adventures of the "Rudy" (Red) tank crew and their dog named Szarik (Sharik). The series was shot between 1966 and 1970. All 21 episodes were directed by Konrad Nalecki with leading actors Roman Wilhelmi as Olgierd Jarosz, Franciszek Pieczka as Gustaw Jelen  Gustlik, Janusz Gajos as Jan Kos - Janek, Wlodzimierz Press as Grigory Saakashvili - Grzes, Wieslaw Golas as Tomasz Czeresniak  Tomus. Leading actresses were Pola Raksa as Marusia and Ma³gorzata Niemirska as Lidka. Pictured: Janusz Gajos (C), Ma³gorzata Niemirska i W³odzimierz Press (L). uu" title="Aktorzy graj¹cy w "Czterech pancernych" />
Niwiński wybaczył jej romans, ale los miał inny plan. Jeden wieczór zmienił wszystko
Anna Ciepielewska była jedną z największych gwiazd polskiego kina lat 60., ale jej życie prywatne skrywało historię pełną wielkiej miłości, dramatów i bolesnych rozstań. Los napisał dla niej poruszający scenariusz.
Niewiele widzów pamięta, że to głosem Anny Ciepielewskiej mówiła Jolanta Umecka w „Nożu w wodzie”. Ponieważ Umecka – studentka Akademii Muzycznej nie radziła sobie z dykcją, poproszono o pomoc profesjonalną aktorkę. Ale Anna Ciepielewska znana jest przede wszystkim z obrazu „Pasażerka”. Rola byłej więźniarki obozu Auschwitz - Marty, zapewniła jej miejsce w historii polskiego filmu. Zagrała też w „Matce Joannie od Aniołów”, innym wielkim filmie lat 60. Można ją było zobaczyć w wielu spektaklach teatralnych i telewizyjnych. Widzowie kojarzą ją na pewno jako Martę Lawinową w serialu „Dom”, czy Janeczkę Ziętecką w „Klanie”. Anna Ciepielewska była mężatką, gdy zakochała się w słynnym reżyserze Andrzeju Munku, ta miłość nie miała happy-endu. Jak potoczyło się życie aktorki? Anna Ciepielewska i Stanisław Niwiński: aktorskie małżeństwo z wielkiej miłości Anna Ciepielewska urodziła się w na Ukrainie, w Ostrodze pod Horyniem w 1936 roku. Rodzice zdołali ją uchronić przed tragedią rzezi wołyńskiej. Ukończyła Państwową Wyższą Szkołę Teatralną w Warszawie w roku 1956. Jeszcze jako studentka Wydziału Aktorskiego debiutowała w filmie „Godziny nadziei". Film był kręcony w Łagowie, tam poznała na planie swojego przyszłego męża, starszego o cztery lata Stanisława Niwińskiego. Był już wtedy studentem krakowskiej PWST. Wcześniej szukał swojej drogi, skończył szkołę zegarmistrzowską, potem liceum dentystyczne. Poszedł na medycynę, ale w pewnym momencie zrozumiał, że jego powołaniem jest jednak aktorstwo. Z Anną – Anką Ciepielewską zakochali się w sobie bez pamięci. W połowie lat 50. wzięli ślub. Przez jakiś czas żyli na walizkach, on studiował w Krakowie, ona w Warszawie, „spotykaliśmy się w połowie drogi, w Kielcach”, śmiała się Anna Ciepielewska. Po studiach oboje trafili też do Teatru w Kielcach, który prowadziła wspaniała para reżyserów i pedagogów, Irena i Tadeusz Byrscy. Pod ich okiem młodziutka Anna Ciepielewska i jej mąż Stanisław Niwiński uczyli się w praktyce aktorskiej sztuki. Podobno tworzyli uroczą parę w życiu i na scenie, sporo razem grali, m.in. w „Weselu”, ona Pannę Młodą, on Pana Młodego. Potem przenieśli się do Poznania, Katowic. „Rodzice zmieniali miasta, teatry, żyli na walizkach. Wczesne dzieciństwo spędziłem w Częstochowie u dziadków. Pierwsze wspomnienia? Tęsknota i czekanie na przyjazd mamy i taty" — opowiadał po latach ich syn Grzegorz Niwiński. Anna Ciepielewska, zwana przez przyjaciół Anką, bardzo się podobała. Nie była może pięknością, ale miała masę wdzięku, była ciepła, życzliwa, i bardzo utalentowana. W 1960 roku zagrała w głośnej „Matce Joannie od Aniołów” Jerzego Kawalerowicza, a w 1961 roku trafiła na plan „Pasażerki” Andrzeja Munka. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgxtvNrZ-0684f86.jpg" width="1987" height="1600" alt="1963. Kadr z filmu "Pasazerka" w rezyserii Andrzeja Munka i Witolda Lesiewicza, n/z Anna Ciepielewska.,Image: 429053189, License: Rights-managed, Restrictions: *** Uwaga! Zakaz uzycia w reklamie. Zakaz przetwarzania i fotomontazu. Cena minimalna na publikacje online 50,00 PLN ***, Model Release: no, Credit line: archiwum Filmu / Forum" title="Kadr z filmu "Pasazerka"" /> Anna Ciepielewska: spotkanie z Andrzejem Munkiem, miłosny trójkąt kobiet Andrzej Munk uchodził za drugiego, obok Andrzeja Wajdy najzdolniejszego młodego reżysera. Był 30-latkiem, gdy miał już swoim koncie takie filmy, jak „Zezowate szczęście”, czy „Eroicę”. Jako młody chłopak brał udział w Powstaniu Warszawskim. Zanim został reżyserem, był robotnikiem w zakładach tytoniowych, pracował w kotłowni i jako dozorca kolejki na Kasprowy. Brał udział w odbudowie Warszawy. Po wojnie ciężko chorował na gruźlicę, przez rok się leczył. W 1948 roku poszedł na reżyserię do łódzkiej Filmówki. „Pasażerka” oparta na słuchowisku Zofii Posmysz była jego trzecim filmem fabularnym. Opowiada o relacji dwóch kobiet – Niemki Lisy, strażniczki w obozie Auschwitz-Birkenau (w tej roli Aleksandra Śląska) i polskiej więźniarki Marty (grała ją Anna Ciepielewska). Obie spotykają się po latach na statku, dla Lisy widok Marty jest szokiem, zmusza ją do powrotu do przeszłości, o której nie chce pamiętać. „Pasażerka” jest jednym z pierwszych filmów wojennych opowiedzianych z perspektywy kata (Lisy), a nie ofiary. Nadal wciąga i robi niesamowite wrażenie. Zobacz też: Zagrał w serialu Siedem życzeń, porzucił karierę. Daniel Kozakiewicz za oceanem poznał swoją żonę, nie myśli o powrocie do telewizji Anna Ciepielewska dostała nie tylko rolę w "Pasażerce". W 25-letniej aktorce zakochał się 39-letni wówczas Andrzej Munk. Oboje starali się ukryć swój romans, ale i tak wszyscy o nim wiedzieli. W środowisku huczało, tym bardziej, że i Anna Ciepielewska i Andrzej Munk nie byli wolni. Andrzej Munk był znanym podrywaczem, ale w tamtym czasie uwikłał się w relacje z aż trzema kobietami. Miał żonę, Halszkę Joannę Próchnik, którą na swój sposób chyba kochał każdym, w razie nie zamierzał się z nią rozwodzić. Romansował z innymi, a jednocześnie pisał do żony czułe listy, wyznawał jej miłość, nazywał ją czule Syneczkiem. I przysięgał, że będą zawsze razem, bo łączy ich harmonia dusz. W 1960 roku na planie filmu „Eroica” zaczął romansować z piosenkarką Sławą Przybylską, która była w nim bardzo zakochana. Czy Anna Ciepielewska wiedziała o tym romansie? Pewnie tak, bo też było o nim głośno. Nie wiadomo, jak potoczyłyby się losy samej Anny Ciepielewskiej i Andrzeja Munka. Nigdy nie mieli szans, by to sprawdzić. Podczas realizacji filmu Andrzej Munk zginał tragicznie w wypadku samochodowym pod Łowiczem, we wrześniu 1961 roku. Nie miał jeszcze 40 lat. Zobacz także: Andrzej Munk był jednym z najlepszych polskich reżyserów. Gdy zginął, miał 39 lat Anna Ciepielewska: myśleliśmy, że jesteśmy nieśmiertelni Niektórzy m.in. Andrzej Wajda, uważali, że było to samob*jstwo, że Andrzej Munk celowo wjechał pod ciężarówkę. Nikt już nie dojdzie, jak było naprawdę. Znajomi wiedzieli, że Munk przeżywał kryzys emocjonalny, ale akurat tamtego dnia był podobno szczęśliwy, chciał nawet zabrać na przejażdżkę dzieci swojego przyjaciela. Oficjalnie uznano jego śmierć za wypadek młodego stażem kierowcy, którego na skrzyżowaniu oślepiło słońce. Dla ekipy filmu „Pasażerka” to był szok. Dla Anny Ciepielewskiej tragedia. „Byliśmy młodzi, wydawało nam się, że jesteśmy nieśmiertelni. I nagle dotknęło nas takie bezpośrednie, straszne, bezsensowne zetknięcie ze śmiercią. Żył i już do nas nie wrócił”, opowiadała w książce „Prywatna historia kina”. Mimo szoku postanowili dokończyć film, z innym już reżyserem – Witoldem Lisiewiczem. Zobacz też: Mówi, że mężem jest do kitu. Mało kto wie, z kim związany jest Krzysztof Hanke <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/img2Vxyz8-f195846.jpg" width="1918" height="1600" alt="PHOTO: EAST NEWS/POLFILM DOM; SERIAL TV; TV-SERIES; PRODUKCJA: ZESPOL FILMOWY ILUZJON; 198O (SERIA 1 - ODCINKI 1-7); ZESPOL FILMOWY KADR; 1982 (SERA 2 - ODCINKI 8-11) REZYSERIA: JAN LOMNICKI; SCENARIUSZ: JERZY JANICKI, ANDRZEJ MULARCZYK; ZDJECIA: BOGUSLAW LAMBACH" title="Dom" /> Małżeństwo ze Stanisławem Niwińskim udało się skleić, ale nie na zawsze Anna Ciepielewska przeżyła dramat. Ale postanowiła wrócić do męża i prosić, by darował jej "chwilę słabości". Stanisław Niwiński wybaczył żonie, nie wyobrażał sobie wtedy życia bez Anki. Ich związek udało się jakoś skleić, przez kilkanaście lat byli parą, lubianą i znaną w środowisku. W latach 70. Stanisław Niwiński był już chyba popularniejszym aktorem od żony, sympatię widzów przyniosła mu m.in. rola rotmistrza Zaremby w „Czarnych chmurach”, serialu z 1973 roku. Ale zagrał mnóstwo ról teatralnych i filmowych, m.in. „Stawce większej niż życie”, w serialu „Karino”. Wydawało się, że wszystko świetnie się układa. I poważny kryzys małżonkowie mają daleko za sobą. Ale w 1978 roku Stanisław Niwiński na bankiecie festiwalowym, na statku Batory poznał młodszą o osiemnaście lat Annę Majewską, zakochał się w niej i odszedł od żony. Z Anną Majewską-Niwińską stworzyli szczęśliwą rodzinę, byli razem do śmierci aktora w 2002 roku. Czytaj również: Grażyna Staniszewska: kultowa rola Danusi w "Krzyżakach" zmieniła jej los na zawsze <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgvhAw7t-38aef80.jpg" width="1600" height="1600" alt="Lagow, 28.06.1984. Lubuskie Lato Filmowe LLF 84 Temat wiodacy Sztuka Polskich Operatorow Filmowych; n/z Aktorka Anna Ciepielewska.,Image: 436282277, License: Rights-managed, Restrictions: , Model Release: no, Credit line: Tomasz Gawalkiewicz / Forum" title="Lubuskie Lato Filmowe LLF Lagow 84" /> Dla Anny Ciepielewskiej rozwód z mężem był ogromnym ciosem. Tym bardziej, że to on dążył do ślubu z Anną, szczególnie gdy pojawił się na świecie ich syn Sebastian. Aktorka z nikim nie chciała się już związać. Podczas rozmowy ze swoim wieloletnim znajomym, aktorem i dziennikarzem Witoldem Sadowym mówiła, że nie wie, co to jest samotność. Ma mnóstwo zainteresowań, są też znajomi, przyjaciele. Przez długi czas nikt nie wiedział, że zmaga się z ciężką chorobą, walczyła z rakiem, miała nadzieję, że go pokona. Nie była wylewna, niechętnie mówiła o kłopotach. Nie chciała swoimi zmartwieniami nikogo obarczać. Niemal do końca grała Panią Janeczkę w "Klanie". Zmarła w 2006 roku, miała 70 lat
Był królem komedii, jego rola w filmie "Sami swoi" do dziś jest kultowa. Ale Wacława Kowalskiego sława nie cieszyła, bo marzył o innej karierze
Jego twarz znają wszyscy Polacy. I nawet jeśli nie pamiętają jego nazwiska, to bezbłędnie wskazują, że zagrał Kazimierz Pawlaka w filmie „Sami swoi” i dwóch jego kolejnych częściach. Ta postać zapewniła mu gigantyczną popularność, której Wacław Kowalski nie lubił. Także dlatego, że wcale nie chciał zostać aktorem i przez całe lata żałował, że nie wybrał swojego wymarzonego zawodu.
2 maja mija 110 rocznica urodzin Wacława Kowalskiego – aktora, który kojarzy się od razu z rolą krewkiego przesiedleńca Kazimierza Pawlaka w „Samych swoich”. Zagrał ją genialnie i dzięki niej stał się legendą. Wacław Kowalski grał komediowe role, ale w życiu prywatnym nie był wesołym człowiekiem. Męczyła go ogromna popularność, zdarzało się, że ludzie na jego widok wołali: „Pawlak, podejdź no do płota!”, co czasem go irytowało. Marzył o innej karierze, przeżył ogromną tragedię. Jak potoczyło się życie Wacława Kowalskiego? Wacław Kowalski - dzieciństwo naznaczone stratą Urodził się w 1916 roku w miejscowości Gżatsko (obecnie Gagarin), na terenie Rosji. Dzieciństwo i młodość spędził w Gnojnie, na Lubelszczyźnie. Mieszkał tam z rodzicami i trzema siostrami. Już jako młody chłopak, Wacław Kowalski przeżył stratę bliskiej osoby. W wyniku nieszczęśliwego wypadku zmarł jego ojciec, kowal. "Podczas pracy w kuźni odłamek metalu wpadł dziadkowi do oka. Niedługo po przeprowadzonej w Warszawie operacji zachorował na zapalenie opon mózgowych i organizm poddał się", wspominał syn aktora, Jan Bartłomiej Kowalski. Kolejnym potężnym ciosem była śmierć jednej z trzech sióstr. 12-letnia Józia utopiła się w Bugu. "Wracając z koleżankami z odpustu w kościele w Niemirowie, postanowiła się wykąpać. Mówiłam jej wówczas: "Chodź do domu", ale nie posłuchała. Wróciłam do Gnojna, a niedługo po tym dowiedziałam się, że porwał ją nurt rzeki. Ciało znaleziono kilkaset metrów dalej, koło skarpy", wspominała jedna z mieszkanek Gnojna. Wacław Kowalski – jak niedoszły śpiewak został aktorem, a po drodze nauczycielem Te tragedie bardzo przeżył, ale nie załamały go. Był młody, zdolny, marzył, by ruszyć w świat. Śpiewał barytonem i myślał o występach w operze. Jednak rzeczywistość zmusiła go do wyboru innej drogi. W 1937 roku skończył Seminarium Nauczycielskie i rozpoczął pracę w Instytucie Pedagogiki Specjalnej oraz jako nauczyciel w szkole na Polesiu. Potem przyszła wojna, Kowalski brał udział w Kampanii Wrześniowej, 1939 roku. Po wojnie zaczął studia w wymarzonym Konserwatorium w Łodzi. I być może zrobiłby karierę jako śpiewak, zaczął jednak statystować w tamtejszym teatrze Wojska Polskiego. Tam wypatrzył go słynny reżyser Leon Schiller. Wacław Kowalski zagrał rólkę "Krakowiakach i góralach" w teatrze, oraz epizod w „Zakazanych piosenkach”, filmie z 1946 roku. Tak zaczęła się jego aktorska kariera. W 1951 roku zdał, jako aktor egzamin eksternistyczny w Szkole Teatralnej w Warszawie. Zagrał wiele ról, która zapadły w pamięć widzom. Na jego dorobek artystyczny składały się role w produkcjach takich jak "Przygoda na Mariensztacie", "Ewa chce spać", "Stawka większa niż życie" czy "Wojna domowa". Był bardzo lubiany jako dozorca, Ryszard Popiołek w serialu „Dom”. I oczywiście Kazimierz Pawlak w kultowej serii filmów, którą rozpoczęli "Sami swoi" Sylwestra Chęcińskiego, w 1967 roku. To nie on miał zagrać Pawlaka, a jeden z mistrzów aktorstwa Początkowo nie był brany pod uwagę do roli Pawlaka. Sylwester Chęciński myślał o wielkim Jacku Woszczerowiczu, już wtedy legendzie wśród polskich aktorów. Ale mistrz był schorowany, nie ruszał się z Warszawy i trzeba było szukać innego kandydata. Sama produkcja też nie budziła entuzjazmu. „Stary, po co ty się bierzesz za wiochę?”, pytali znajomi Sylwestra Chęcińskiego. Tematyka wiejska nie była wtedy w modzie. Ale on wiedział, że chce robić ten film. O Wacławie Kowalskim pomyślał, bo pracował z nim już wcześniej. Po latach wspominał że ten wybór był, jak uśmiech losu. „Mały zadziora, wulkan energii, choleryk”, mówił o Wacławie Kowalskim w roli Pawlaka. Wydawało się, że aktor, znany wtedy głównie z ról drugoplanowych nie ma podejścia do wspaniałego Władysława Hańczy – Kargula. A jednak stworzyli razem duet-legendę. Potem obaj zrobili jeszcze „Nie ma mocnych”( 1974) i „Kochaj albo rzuć”( 1977). Żonę, Stasię kochał ponad wszystko Wacław Kowalski miał 27 lat, kiedy założył rodzinę. Z przyszłą żoną, Stanisławą, wpadli sobie w oko, już na pierwszym spotkaniu. W 1943 roku para pobrała się w kościele Św. Anny w Białej Podlaskiej. Żeby zarobić na rodzinę, Wacław Kowalski rozpoczął pracę przy kolczykowaniu zwierząt. Zaledwie 3 lata później na świecie pojawił się ich pierworodny syn Jan, a po dziesięciu latach urodził się kolejny syn, Maciej. Synowie byli dumą ojca, obaj poszli na medycynę. Ale początki nie były łatwe, młody Wacław Kowalski usiłował pogodzić obowiązki domowe, pracę i studia na Konserwatorium w Łodzi. Z czasem rodzina przeniosła się do Brwinowa koło Warszawy. Podobno poza planem filmowym był człowiekiem cichszym, bardziej wycofanym, niż można by się spodziewać. Dla Wacława Kowalskiego małżeństwo było jednym z najważniejszych punktów odniesienia – stabilnością w świecie, który rzadko ją oferuje. Żona była dla niego nie tylko partnerką, ale też oparciem, kimś, kto rozumiał, czym jest życie obok aktora. Nie był człowiekiem znanym ze skandali ani medialnych wyznań. Chronił swoją prywatność. Tragedia, która zmieniła wszystko Wszystko zmieniło się, gdy w 1982 roku młodszy z synów - Maciej, zginął w wypadku samochodowym. Miał wówczas 26 lat, był na ostatnim roku studiów medycznych. Aktor nie mógł sobie wybaczyć, że nie poświęcił mu wystarczająco dużo uwagi. Załamał się, wpadł w depresję i ostatecznie postanowił zakończyć aktorską karierę. „Pojechaliśmy z Jerzym Janickim, by zachęcić go do grania i wyrwać z depresji” , wspominał Andrzej Mularczyk, jeden z twórców serialu "Dom" w którym Kowalski grał tak lubianą rolę dozorcy Popiołka. On jednak nie chciał słyszeć o powrocie do pracy, deklarując stanowczo, że "to już go nie interesuje". Pokazał odwrócony do ściany telewizor. Zamknął się w domu, pracował w ogrodzie, hodował pszczoły, robił zakupy. Zmarł w 1990 roku w wieku zaledwie 74 lat. Umarł z powodu udaru, w drodze do szpitala. Został pochowany na cmentarzu w podwarszawskim Brwinowie. "Do tej pory brakuje mi bardzo ojca, tego wielkiego moralnego autorytetu. Podobnie jak i mamy (...) Bo moi rodzice bardzo się kochali, zawsze mogłem na nich liczyć i nigdy się na nich nie zawiodłem. To było wspaniałe małżeństwo", mówił starszy syn aktora, Jan Bartłomiej Kowalski (cytat za filmsamiswoi.wixite. com)
Była jego pierwszą wielką miłością. Stanisława Celińska zmieniła bieg życia Andrzeja Seweryna
Ich historia zaczęła się w liceum na warszawskim Żoliborzu i szybko przerodziła w pierwszą, młodzieńczą miłość. Stanisława Celińska i Andrzej Seweryn wspierali się w trudnych chwilach i razem odkrywali świat aktorstwa. Choć ich drogi ostatecznie się rozeszły, uczucie i więź z tamtych lat na długo pozostały w ich życiu.
Oboje podziwiani, lubiani, cieszący się szacunkiem. Stanisława Celińska i Andrzej Seweryn urodzili się w latach 40., dzieli ich jedynie rok. Należą do tego samego pokolenia – przyszli na świat tuż po wojnie. Mała Stasia od dziecka wiedziała, że chce być aktorką, mimo że jej rodzina marzyła, by została lekarką. Z kolei Andrzej Seweryn rozważał karierę naukową, ale to Stanisława Celińska zaciągnęła go na zajęcia aktorskie do Pałacu Młodzieży. Jak się wydaje, to właśnie dzięki niej połknął aktorskiego bakcyla. Jak wyglądał związek Stanisławy Celińskiej i Andrzeja Seweryna i dlaczego się rozpadł? Stanisława Celińska i Andrzej Seweryn: historia relacji Stanisława Celińska i Andrzej Seweryn poznali się, gdy byli nastolatkami, w liceum na warszawskim Żoliborzu, ona była niespokojnym duchem, buntowniczką, on raczej ułożony, świetny uczeń, któremu przepowiadano świetną przyszłość. Mała Stasia była dzieckiem bardzo żywym, domagającym się uwagi, czasem trudnym, bo skorym do złości, przekory. Od małego wyobrażała sobie, że będzie aktorką. Wyobraźnie rozbudzały w niej teatralne jasełka, na które chodziła z babcią do kościoła. Występowała m.in. w teatrzyku parafialnym. Kiedy przeczytała książkę o Helenie Modrzejewskiej, zapisała sobie w pamiętniku: „Chcę być aktorką. Ale czy podołam?”. „Była uzdolniona, śliczna, cudowna. Poznałem ją w szkole na Żoliborzu. Kiedy wychodziło się po lekcjach, to skręcało się w prawo, potem druga, może trzecia klatka i już było się u Stasi. Z tego okresu pamiętam jej surową babcię, która ją krótko trzymała i stanowiła postrach dla gości, także dla mnie”, wspominał aktor w książce „Ja prowadzę!". Zobacz też: Miał wszystko: urodę, talent, uznanie. Niezwykłe życie Gerarda Wilka Andrzej Seweryn i Stanisława Celińska: historia miłości Stanisława Celińska zaciągnęła młodego Andrzeja Seweryna na zajęcie aktorskie w Pałacu Młodzieży, choć jak wspominała, on wtedy nie myślał o aktorstwie, był po prostu świetnym uczniem. Bardzo się wspierali w różnych życiowych sytuacjach przeżywanych intensywnie przez nastolatków, on był o nią zazdrosny. Dla Stanisławy Celińskiej to był trudny czas. Z jednej strony próbowała już występować i to z powodzeniem. W programie telewizyjnym zaśpiewała przebój Karin Stanek „Malowana lala” i spodobała się. W szpilkach, koralach i w modnej sukience przedstawiała się jako Magda. Imię Stasia wtedy jej się nie podobało. Ale poza tymi sukcesami, w życiu rodzinnym pojawiły się poważne kłopoty, jej mama zachorowała na raka piersi, przeszła operację, naświetlania. Córka bardzo to przeżywała, wspominała, że chorowała razem z mamą. Wtedy bodaj po raz pierwszy u bardzo wrażliwej, delikatnej nastolatki, tak mocno dały o sobie znać skłonności autodestrukcyjne: Stanisława Celińska zaczęła palić, pić, imprezować, awanturować się. Koniec końców wyrzucono ją z warszawskiego liceum, pojechała do internatu, do Makowa Mazowieckiego. Andrzej Seweryn tęsknił, odwiedzał ją tam, pocieszał, chodzili na długie spacery. Na szczęście rozłąka trwała tylko kilka miesięcy i Stanisława wróciła do domu. Zobacz także: Nieznany romans Gabrieli Kownackiej i Krzysztofa Janczara. Przez cztery lata byli nierozłączni Stanisława Celińska była pierwszą, wielką miłością Andrzeja Seweryna Seweryn o rok starszy, pierwszy dostał się do warszawskiej Szkoły Teatralnej. Stanisława Celińska kibicowała mu. Postanowiła, że skoro on tam jest, to ona także musi się dostać. Ale już na uczelni ich drogi się rozeszły. Stanisława Celińska spotkała na swojej drodze aktora Andrzeja Mrowca, zakochała się w nim, mieli dwoje dzieci. Ten związek nie przetrwał, ale to było jej jedyne małżeństwo. Andrzej Seweryn na studiach zakochał się w Bogusławie Blajfer, razem wzięli udział w protestach przeciwko władzy w Marcu’68. Oboje siedzieli. Po kilku latach rozstali się jednak. Andrzej Seweryn był mężem początkującej wtedy aktorsko Krystyny Jandy, tworzyli parę w życiu i na ekranie, zagrali razem w głośnym filmie „Dyrygent” Andrzeja Wajdy. Doczekali się też córki, znanej dzisiaj aktorki Marii Seweryn. Aktor jest w szczęśliwym związku ze swoją piątą żoną Katarzyną Kubacką-Seweryn. Dopiero po latach Andrzej Seweryn opowiedział, że Stanisława Celińska była dziewczyną, w której kochał się przez wiele lat. Wspierał ją, gdy miała życiowe kłopoty. „Wiem, że jesteśmy związani duchowo”, mówił w książce "Ja prowadzę!" (wyd. „WAB – Grupa Foksal", 2019) Zobacz też: Tworzyli jedną z najpiękniejszych par. Niezwykła historia miłości Beaty Tyszkiewicz i Andrzeja Wajdy
Od przypadkowego spotkania do wielkiej miłości. Są razem od 19 lat. Penélope Cruz i Javier Bardem skrywają historię jak z filmu!
Penelope Cruz i Javier Bardem poznali się w 1992 roku, ale ich miłość wybuchła dopiero po 16 latach. Dziś, przy okazji urodzin aktorki wraca historia ich niezwykłego związku i wspólnej drogi.
Są najpopularniejszą hiszpańską parą aktorską na świecie. Gdy się poznali, byli bardzo młodzi. Penelope Cruz i Javier Bardem są charyzmatyczni i wszechstronni. Potrafią grać w komercyjnym hitach – wystarczy wymienić „Bonda” czy „Piratów z Karaibów”, gdzie grał Javier, a jednocześnie w trudnych, niezależnych produkcjach. Na przykład w dramacie „To nie jest kraj dla starych ludzi” braci Coen. Pochodzą z różnych światów, choć oboje od dziecka interesowali się sztuką. Ich miłość narodziła się na planie 16 lat po pierwszym spotkaniu... Z okazji urodzin Penélope Cruz, przypominamy, jak potoczyły się losy pary. Penelope Cruz i Javier Bardem: pierwsze spotkanie Poznali się w 1992 roku na planie ekscentrycznego filmu „Szynka, szynka”. Tytuł wziął się stąd, że jego bohater miał obsesję na punkcie seksu i jedzenia. A jedzenie kojarzyło mu się m.in. z sutkami Penelope Cruz. Młodziutka aktorka uwodziła w tym filmie kolejnych mężczyzn, wśród nich Javiera Bardema. Oboje byli młodzi – ona miała 19 lat, on 23. Bardzo mu się podobała i od razu zwrócił na nią uwagę. Ale poszli swoimi drogami, by spotkać się dopiero po 16 latach u Woody’ego Allena w „Vicky, Cristina, Barcelona”. Wtedy zaczęło się między nimi prawdziwe, gorące uczucie. Penelope Cruz urodziła się w 1974 roku, w Alcobendas, na przedmieściach Madrytu. Jej mama Encarna Sanchez – fryzjerka, marzyła, aby córka stała się sławna. Penelope jako 4-letnia dziewczynka zaczęła uczyć się baletu, właściwie całe jej dzieciństwo i młodość to lekcje tańca (pobierała nawet kursy w Hiszpańskim Balecie Narodowym). Jako nastolatka porzuciła jednak taniec na rzecz aktorstwa. Film „Szynka, szynka” był jej debiutem, od razu uznanym, bo dostała za tę rolę nagrodę Goya, czyli hiszpańskiego Oscara. W 1999 roku po raz pierwszy zagrała u Pedro Almodovara w filmie „Wszystko o mojej matce”. Z Almodovarem jest związana jako aktorka do dzisiaj. On uważa ją za swoją muzę. Oboje śmieją się, że ich relacja to mocny związek, tyle że bez seksu. W 2001 roku Penelope zaczęła karierę w Hollywood i to od bardzo mocnego uderzenia. W filmie „Vanilla sky” zagrała u boku Toma Cruisa. Szybko okazało się, że mają romans. Wprawdzie oficjalnie pokazali się razem dopiero gdy Tom był już w trakcie rozwodu z Nicole Kidman. Ale o Penelopie i tak mówiono, że rozbiła jego małżeństwo. Byli razem 3 lata, odeszła Penelopa, podobno dusiła się w tym związku, męczyło ją nieustające życie w świetle reflektorów. Przymus bycia uśmiechniętą panią Cruise. Po rozstaniu powiedziała: „Kocham Toma i jego dzieci, jego mamę. Jestem bardzo lojalna wobec ludzi, którzy byli dla mnie dobrzy. Tom jest dobrym człowiekiem. Ludzie, którzy byli dla mnie dobrzy, są dla mnie nietykalni” (cytuję za amerykańskim „In Style”). W Hollywood Penelope ze świetnej aktorki zmieniła się w seksbombę i łamaczkę męskich serc. Na planie filmu „Sahara” zakochała się w Matthew McConaughey. Byli razem rok, po czym ona stwierdziła (na szczęście!), że pora wracać do domu, do Hiszpanii. Zobacz też: Zaczęli od życiowych porażek. Tak wyglądało 30 lat Marty Dobromirskiej i Daniela Passenta <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgSHa2Zw-310775e.jpg" width="2400" height="1600" alt="CANNES, FRANCE - MAY 08: Penelope Cruz (R), wearing jewels by Atelier Swarovski Fine Jewelry, with Javier Bardem (L) attend the screening of "Everybody Knows (Todos Lo Saben)" and the opening gala during the 71st annual Cannes Film Festival at Palais des Festivals on May 8, 2018 in Cannes, France. (Photo by Emma McIntyre/Getty Images)" title=""Everybody Knows (Todos Lo Saben)" & Opening Gala Red Carpet Arrivals - The 71st Annual Cannes Film Festival" /> Javier Bardem: droga do sławy Javier Bardem pochodzi z Wysp Kanaryjskich. Jego rodzice szybko się rozwiedli, aktor był wychowywany przez mamę, cenioną w Hiszpanii aktorkę Pilar Bardem. Jego rodzina to właściwie wielki aktorski klan, dlatego jako dziecko spędzał mnóstwo czasu w teatrach i na planach filmowych. Zadebiutował jako 6-latek. Ale nie czuł się skazany na aktorstwo, grał w rugby, przez 4 lata studiował malarstwo, by w końcu uznać, że nie jest w nim dość dobry. Żeby zarobić pieniądze, imał się różnych prac, był m.in. ulicznym Supermanem, podobno ma nawet na swoim koncie epizod striptizera. Jego aktorski talent dostrzegł John Malkovich, który już w końcu lat 90. namawiał go na wyjazd do Hollywood, ale Bardem uważał, że ciągle za słabo mówi po angielsku. Międzynarodowe uznanie przyniosła mu rola w filmie Juliena Schnabla „Before Night falls” z 2000 roku. Został za nią nominowany do Oscara, jako pierwszy hiszpański aktor. A swoje pełne uznania słowa nagrał mu na sekretarce Al Pacino. Bardem twierdzi, że nie mógł dostać wspanialszego prezentu. Nie ma sensu wymieniać tu wszystkich wspaniałych ról, jakie zagrał. Dość powiedzieć, że Francis Ford Coppola uznał go za spadkobiercę takich wielkości, jak: Jack Nicholson, Robert de Niro, czy właśnie Al Pacino. Zobacz też: Mentor i jego muza: Pedro Alomodovar i Penelope Cruz. Nie istnieliby bez siebie Penelope Cruz i Javier Bardem: historia miłości, ślub, dzieci Kiedy więc Penelope i Javier spotkali się po raz drugi, na planie filmu „Vicky, Cristina, Barcelona” w 2007 roku, oboje byli już gwiazdami. Mieli wielkie pragnienie utrzymywania swojego związku z dala od mediów. Szczególnie Penelope, która sprawdziła na własnej skórze, co to znaczy być stale na celowniku paparazzi. Wszyscy widzieli, ile chemii było między nimi na planie „Vicky, Cristina, Barcelona", ale oficjalnie nikt o tym nie mówił. Penelope zagrała tam ekscentryczną i histeryczną żonę Javiera. On śmiał się, że gdy patrzył, jak rzucała talerzami na planie, zastanawiał się, czy naprawdę wchodzić w ten związek. Pobrali się w 2010 roku na Bahamas. Rok poźniej urodził się ich syn Leonard, w 2013 córka – Luna. Małżonkowie często grają razem w filmach, Javier Bardem pytany, jak to jest pracować z żoną, powiedział: „Ja nie mam z tym problemu. Wykonujemy swoją pracę, a potem wracamy do naszego codziennego życia, które jest o wiele bardziej interesujące niż jakakolwiek fikcja” (cytat za „Ikon London Magazine”). Gdy w 2007 roku odbierał Oscara za rolę w filmie „To nie jest kraj dla starych ludzi” wyznał Penelope: „Tak wiele Ci zawdzięczam i tak bardzo cię kocham”. Co, jak na ich standardy publicznego manifestowania uczuć, było jak miłosna epopeja. Penelope dostała Oscara rok później za „Vicky, Cristina, Barcelona" – byli pierwszymi hiszpańskimi aktorami nagrodzonymi tą statuetką. Penelope jest buddystką, Bardem wychował się w wierze katolickiej, ale odszedł od kościoła. Nigdy nie mieli problemów z różnicami światopoglądu. Na co dzień on jest dużo aktywniejszy w publicznym życiu, chodzi na manifestacje proklimatyczne, popierał małżeństwa jednopłciowe. Nie są o siebie zazdrośni, choć powodów nie brakowało. Na przykład, gdy Javier grał u boku Julii Roberts w głośnym hicie „Jedz, módl się i kochaj” (2011). Podobno gwiazda „Pretty woman” była nim zafascynowana, w dodatku przeżywała wtedy kryzys w swoim małżeństwie. Dla Penelope, która była wtedy w ostatnich tygodniach ciąży z pierwszym dzieckiem, to musiał być trudny czas. Wszystko skończyło się na szczęście na plotkach. Zobacz także: Antonio Banderas o swojej przemianie: „Już nie jestem Banderasem silnym, seksownym, walczącym” Penelope Cruz i Javier Bardem: jak dziś wygląda ich małżeństwo? Na co dzień żyją z dala od kamer, cenią dom, są świetnymi rodzicami „Bycie matką to patrzenie na życie z innej perspektywy, jakby się znów było dzieckiem. Nawet twój związek z naturą się zmienia”, mówiła Penelope dla brytyjskiego „Guardiana”. A w Marie Claire opowiadała: „Odkąd pamiętam, pragnęłam być mamą. Czekałam jedynie na właściwy moment i na właściwą osobę. Nic nie dało mi więcej szczęścia niż macierzyństwo. Ale nigdy nie zamieszczę zdjęć naszych dzieci na Instagramie. Nie będę też opowiadać o nich w wywiadach. Jestem strażniczką ich anonimowości. Prywatność moich dzieci to dla mnie świętość”. Przy okazji jednego ze wspólnych filmów „Wszyscy wiedzą” w 2018 roku, gdzie wcielili się w postaci Laury i Paco, znajomych, których kiedyś łączyła wielka namiętność, Penelope powiedziała, że oboje z Bardemem chcą trochę wyhamować, ona sama zagrała w ponad 60 filmach. Wprawdzie wspólna praca wiele ułatwia, to jednak nie chcą ciągle być parą na ekranie. Aktorka podkreśla, że to rzadkie pokazywanie się razem na ekranie wynika z zachowania higieny związku. "Mam wrażenie, że to nam służy. Nie chcielibyśmy, by pomieszały nam się te dwa światy – prywatny i zawodowy. A intuicja podpowiada mi, że mogłoby się tak zdarzyć". "Panują u nich bardzo jasne zasady. Ich rodzina funkcjonuje w prosty, harmonijny sposób. Są dla mnie symbolem szczęśliwej, kochającej się pary. Miło patrzeć na dwoje ludzi darzących się tak wielkim szacunkiem", mówił o związku Cruz i Bardema reżyser wyżej wspomnianego filmu. Czytaj także: Emily Blunt i John Krasinski: „Najlepsze dni w moim życiu zaczęły się, kiedy poznałem żonę” <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgkbijx7-37cec85.jpg" width="2400" height="1600" alt="VENICE, ITALY - SEPTEMBER 11: (EDITORS NOTE: This image has been converted in black and white) Javier Bardem and Penelope Cruz attend the closing ceremony during the 78th Venice International Film Festival on September 11, 2021 in Venice, Italy. (Photo by Vittorio Zunino Celotto/Getty Images)" title="Closing Ceremony - The 78th Venice International Film Festival" />
Plaże jak z pocztówki, ale bez tłumów. Coraz więcej osób odkrywa to miejsce
Gdy świat traci równowagę, a wiadomości przynoszą niepokój, człowiek instynktownie szuka miejsc, w których czas płynie wolniej, a codzienność odzyskuje sens. Jednym z takich zakątków jest Île de Ré – przestrzeń ciszy, światła i harmonii na Oceanie Atlantyckim.
Czwarta co do wielkości francuska wyspa, Île de Ré, od lat przyciąga ludzi, którzy wybierają spokój i prostotę. Piaszczyste plaże, ciągnące się przez niemal sto kilometrów, Atlantyk i klimat wyspiarskiej idylli stanowią niezwykłe zalety tego miejsca. Uchodzi ono za urocze i spokojne, idealne dla miłośników rodzinnego slow life. Nie ma tu ostentacyjnego luksusu, ale bez przesady, Île de Ré nie należy do najtańszych kierunków i ma swój charakterystyczny francuski szyk. Wyspa jest uwielbiana przez Paryżan i bywa nazywana „Hamptonami Francji”, choć określenie to najczęściej przypisuje się Saint-Tropez. To nawiązanie do ekskluzywnego kurortu Hamptons, ulubionego miejsca wypoczynku nowojorskiej elity. Na Île de Ré luksus ma jednak inną definicję – to piękne wybrzeże, pobielone wioski z zielonymi okiennicami, mariny pełne jachtów i wysoki standard życia blisko natury. Odbywa się tu wiele wydarzeń, w tym festiwale kulinarne i lokalne jarmarki. Popularne są także pchle targi, na których można znaleźć nie tylko antyki, ale i współczesne rękodzieło. Wyspę odwiedzają znane osoby, między innymi Vanessa Paradis czy Fabrice Luchini. Bywał tu regularnie także były premier Francji Lionel Jospin z żoną Sylviane Agacinski. Znani goście dobrze się tu czują, nikt nie robi wokół nich zamieszania. Nie wypada. Prosto z mostu Na Île de Ré najłatwiej dostać się z La Rochelle – samochodem, autobusem lub rowerem. To właśnie tam zaczyna się słynny, niemal trzykilometrowy most przerzucony nad oceanem. Sama podróż, oddalanie się od kontynentu i widok bezkresnej wody dają poczucie rozpoczęcia wyjątkowej przygody. Warto jednak zatrzymać się na chwilę w samym La Rochelle. To jedno z najstarszych miast Francji, które już w XII wieku było ważnym portem handlowym. Największą sławę przyniósł mu jednak XVII wiek, kiedy przez ponad rok broniło się przed oblężeniem wojsk królewskich, dowodzonych między innymi przez kardynała Richelieu. Miasto było twierdzą hugenotów (protestantów). Choć ostatecznie padło, zachowało ducha niezależności i tolerancji religijnej. Dziś La Rochelle łączy historię z nowoczesnością – średniowieczne zabytki sąsiadują tu z tętniącymi życiem ulicami, butikami i restauracjami, w których królują owoce morza. To także miejsce pięknych plaż i klimatycznych portów. Życie wyspy Przejazd na Île de Ré oznacza zmianę nie tylko krajobrazu, ale i rytmu życia. Wyspa jest pełna światła, zalana słońcem, a jej krajobraz tworzą proste elementy: piaszczyste plaże, lasy sosnowe, słone bagna i winnice. Ponad sto kilometrów ścieżek rowerowych sprawia, że samochód szybko przestaje być potrzebny. Najlepszy sposób na poznanie wyspy to jazda bez planu. Tutaj nie chodzi o zaliczanie atrakcji, ale o bycie blisko natury. Ulice jak alejki Pierwsze, co przyciąga uwagę, to światło. Białe domy z zielonymi lub niebieskimi okiennicami odbijają je w niemal hipnotyczny sposób. Ulice są wąskie, często przypominają alejki pełne kwiatów. Wszystko wydaje się uporządkowane, ale nie sztuczne. W miejscowościach takich jak Ars-en-Ré czy La Flotte można odnieść wrażenie, że czas zatrzymał się gdzieś pomiędzy średniowieczem a współczesnością. La Flotte, uznawana za jedną z piękniejszych wiosek Francji, zachwyca portem, targiem i kamienną zabudową, tworzącą niemal idealną scenografię. Stolica wyspy, Saint-Martin-de-Ré, otoczona jest imponującymi fortyfikacjami zaprojektowanymi w XVII wieku przez słynnego urbanistę i marszałka Francji Vaubana. To miejsce wpisane zostało na listę UNESCO. Historia nie stała się tu muzealnym eksponatem, jest częścią codziennego życia. Plaże – luksus przestrzeni Największym bogactwem Île de Ré są plaże – szerokie, piaszczyste i często niemal puste. Atlantyk żyje tu własnym rytmem, odsłaniając podczas odpływu ogromne połacie piasku. Na zachodzie wyspy, w okolicach plaży La Conche des Baleines, fale przyciągają surferów i miłośników sportów wodnych. W pobliżu znajduje się latarnia Phare des Baleines – jedna z najbardziej charakterystycznych budowli wyspy. Na jej szczyt prowadzi 257 schodów, rozciąga się stamtąd widok na ocean i geometryczne wzory solnisk. Wzdłuż wybrzeża biegną liczne ścieżki piesze i rowerowe. Znajdują się tu także miejsca do biwakowania oraz rozległe lasy, idealne na spacery. Na południu wyspy leży kurort Le Bois-Plage-en-Ré, gdzie cisza jest niemal namacalna. Nocą słychać tylko szum oceanu, a zapach sosnowych lasów działa niesamowicie kojąco. Rowerem przez sól i winnice Île de Ré najlepiej poznaje się w ruchu. Sieć tras rowerowych prowadzi przez winnice, lasy i słone bagna. Szczególnie malownicza jest okolica Loix, gdzie można jechać wzdłuż morza, a potem zagłębić się w krajobraz solnisk. To właśnie tutaj powstaje słynny fleur de sel – „kwiat soli” – zbierany ręcznie według tradycyjnych metod. Produkcja soli to nie tylko zawód, ale też element tożsamości wyspy. Charakterystycznym symbolem Île de Ré są także osiołki w pasiastych spodniach, zwanych też pantalonami. Dawniej chroniły je one przed owadami i ostrą roślinnością podczas pracy na bagnach solnych. Dziś osiołki są raczej sympatyczną atrakcją turystyczną i częścią lokalnego folkloru. Rytm dni Dni na wyspie mają swój własny rytm. Poranki zaczynają się na targach – każdy większy kurort ma swój własny. La Couarde-sur-Mer słynie z jednego z najbardziej różnorodnych targów, gdzie można kupić świeże ostrygi, sery, wina i lokalne przysmaki. Po południu życie zwalnia – to czas na plażę, rower lub odpoczynek. Wieczorem wszystko ożywa na nowo – restauracje, porty i małe place wypełniają się ludźmi. Kuchnia wyspy jest prosta, ale wyrafinowana. Atlantyk zapewnia ostrygi, małże, kraby i krewetki. Popularne są także ryby, w tym mniej znana w Polsce gładzica. Ciekawostką są amandes de mer, czyli „migdały morza” – delikatne, lekko słodkawe mule. Na północy wyspy działają hodowle ostryg, gdzie można je degustować niemal prosto z wody. Hodowcy mają małe, kolorowe domki, zwane kabinami ostryg, które służą zarówno do sprzedaży, jak i degustacji tych morskich żyjątek. Warto też spróbować lokalnych win – lekkich, świeżych, idealnie komponujących się z owocami morza. Region produkuje również koniak i Pineau des Charentes – słodki aperitif popularny w tej części Francji. Magia Île de Ré Île de Ré nie obiecuje spektakularnych atrakcji. Nie próbuje imponować. Jej siła tkwi w czymś innym – w spokoju, który nie jest nudą, lecz świadomym wyborem. Podróż przez most z La Rochelle to coś więcej niż zmiana miejsca To zmiana perspektywy. Są miejsca, które się zwiedza. I są takie, do których się wraca – nie po to, by zobaczyć coś nowego, ale by znów poczuć, jak to jest, gdy czas płynie wolniej. To właśnie oferuje Île de Ré – nie ucieczkę od świata, ale jego spokojniejszą, bardziej harmonijną wersję.
Nie miał domu ani pieniędzy, a znał go cały Kraków. Tego nie wiesz o legendzie "Piwnicy pod Baranami"
29 lat temu zmarł Piotr Skrzynecki – legenda Krakowa, twórca „Piwnicy pod Baranami” i człowiek, który uczynił z życia sztukę. Do dziś pozostaje jedną z najbardziej tajemniczych i fascynujących postaci polskiej kultury.
Przejście kilkudziesięciu metrów przez krakowski Rynek potrafiło zająć mu całe godziny – zaczepiali go wszyscy: kwiaciarki, preclarze, taksówkarze, profesorowie. Piotr Skrzynecki, w kapeluszu z piórkiem, czarnej pelerynie i z dzwonkiem w ręku, był żywą legendą miasta. To nim w „Piwnicy pod Baranami” ogłaszał kolejne punkty programu, witając publiczność swoim charakterystycznym tonem. W 29. rocznicę jego śmierci wraca pamięć o człowieku, którego nazywano magiem i czarodziejem – i który do dziś pozostaje symbolem niepowtarzalnego ducha Krakowa. Piotr Skrzynecki: tajemnice życia Był wolnym duchem, nie przywiązywał wagi do pieniędzy, niczego nie „posiadał”, a był jedną z najbardziej wpływowych postaci Krakowa. Nie miał mieszkania, przyjaciele kupowali mu w prezencie drogie ubrania, które przepalał papierosami, perfumy. Mówił: „nie nadaję się do niczego. W takim razie może do wszystkiego?”. Stworzył legendarny kabaret „Piwnica pod Baranami”, w którym występowali tacy artyści, jak Ewa Demarczyk, Marek Grechuta, Wiesław Dymny, Grzegorz Turnau, Zbigniew Preisner, Anna Szałapak. „Piwnica” nie znoszona przez władze PRL-u ukształtowała artystyczny gust wielu pokoleń. „Jeśli się sami nie zabawimy, to nikt nas nie zabawi”, powtarzał Piotr Skrzynecki za swoim ulubionym myślicielem Michelem Montaignem. Na czym polegał fenomen Skrzyneckiego, dlaczego choć wszyscy go znali, nikt nie wiedział, jak wygląda jego życie osobiste? Zobacz też: Już raz podbiła telewizję. Teraz wróciła i rozbiła bank w TTBZ. Nowa królowa sceny? Przeszła samą siebie! Piotr Skrzynecki: rodzina, dzieciństwo, życie prywatne Piotr Skrzynecki urodził się 12 września 1930 roku w Warszawie. Na chrzcie nadano mu imiona Piotr Cezary. Jego ojciec Marian Skrzynecki był wojskowym, odznaczonym orderem Virtuti Militari za udział w wojnie z bolszewikami w 1920 roku. Był adiutantem marszałka Józefa Piłsudskiego, potem pracował w kancelarii Prezydenta II RP. Mama Adela Endelman pochodziła z zasymilowanej rodziny żydowskiej. Trudno w to dzisiaj uwierzyć, ale Marian Skrzynecki - jako wysoki rangą wojskowy, musiał mieć pozwolenie na takie małżeństwo. Adela zaś musiała przyjąć chrzest – przybrała na nim imię Magdalena i zmienić wyznanie, by wziąć dla męża katolicki ślub. Było to bolesne, bo rodzina zerwała z nią relacje, za to że wyparła się swoich korzeni i tradycji. Pomijając te przeżycia można powiedzieć, że Piotr Skrzynecki pochodził z dobrze sytuowanej i tzw. porządnej rodziny. Spokojne dzieciństwo zabrała wojna. Ojciec zginął w początku października 1939 roku. Magdalena Skrzynecka została sama z dwójką synów. Wiedziała, co grozi jej i całej rodzinie. Postanowiła więc rozdzielić dzieci, oddając Piotra na wychowanie do ciotki, nauczycielki w Makowie Podhalańskim. Mały Piotr był wrażliwym, łagodnym dzieckiem, źle znosił rozłąkę, martwił się o to, co dzieje się z mamą i bratem, tęsknił. Piotr Skrzynecki: skomplikowane relacje z rodziną Po wojnie miał pojechać do mamy do Łodzi, ale termin tego spotkania był stale odwlekany. Piotr tego nie rozumiał i nie akceptował. Do tego jego mama i brat nie przyjechali – mimo obietnicy - na Boże Narodzenie 1945 roku. Jak pisze Monika Wąs w książce „Skrzynecki. Demiurg i wizjoner” „kontakty rodzine stawały się coraz chłodniejsze, a Piotr z grzecznego chłopca przemienił się w niesfornego młodzieńca, który zaczął sprawiać ciotce problemy wychowawcze, do czego pewnie doszły typowe zachowania dojrzewającego nastolatka”. Gdy w końcu pojechał do Łodzi do mamy i brata, czuł się tam kimś „dodatkowym”, niekoniecznym. Być może z tego doświadczenia utraty domu, rozłączenia z rodziną brała się jego późniejsza samotność. Bo „żył tak, żeby do niczego się nie przywiązywać i niczego nie stracić”. W jednym z wywiadów mówił: „nie mam odwagi, żeby posiadać cokolwiek”. Z rodziną utrzymywał kontakty, ale sporadyczne. Jan Nowicki, przyjaciel Piotra Skrzyneckiego, znał jego mamę i opowiadał, że do końca była piękną kobietą. Zobacz też: Ojciec jurora The Voice of Poland to nie tylko międzynarodowa gwiazda jazzu. Ich prywatna relacja zaskakuje <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgaqduIb-2d83f6d.jpg" width="2096" height="1600" alt="Piwnica pod Baranami, Krakow 1970. Piotr Skrzynecki dostarcza publicznosci materialow budowlanych do budowy lepszej przyszlosci. Sa to rozmaite rupiecie , jak stare deski , fragmenty mebli, itd. Z prawej Jerzy Kopczewski - "Buleczka",Image: 428206984, License: Rights-managed, Restrictions: UWAGA!!! Cena minimalna dla publikacji w prasie i ksiazkach - 200 PLN xxxx, Model Release: no, Credit line: Jan Morek / Forum" title="Piwnica pod Baranami" /> Piotr Skrzynecki: jak doszło do powstania "Piwnicy pod Baranami" Jako młody chłopak chciał studiować ekonomię, ale szybko zrezygnował. Mama poradziła mu, by poszedł do Szkoły Instruktorów Teatrów Ochotniczych, co potem bardzo mu się przydało. Podobno w Nowej Hucie prowadził nawet ochotniczy teatr zakładów kanalizacyjnych, ale nie wiadomo czy to prawda, czy jedna z wielu anegdot Skrzyneckiego o sobie samym. W początku lat 50. przyjechał do Krakowa studiować historię sztuki pod okiem słynnego profesora Karola Estreichera. Był dobry, znał się na sztuce, przez wiele lat pisał recenzję wystaw w „Echu Krakowa”, oprowadzał ludzi po wystawach. Podobno bardzo ciekawie. Estreicher chciał go zatrzymać na Uniwersytecie Jagiellońskim, ale Skrzynecki odszedł, nie zrobił nawet dyplomu. W 1956 roku stworzył z przyjaciółmi klub artystyczny w pałacu „Pod Baranami”, na Rynku w Krakowie. Na początku „Piwnica” to była totalna improwizacja: każdy śpiewał i wykonywał, co umiał. Skrzynecki przez przypadek zaczął prowadzić któryś z wieczorów i od razu zachwycił publiczność. Bawił, miał charyzmę, smak do literatury i sztuki, oryginalny gust. Gdy pojawiła się Ewa Demarczyk, „piwnica” stała się najsłynniejszą sceną kabaretową w Polsce. „Jesteśmy wysepką w morzu: bestialstwa, szarzyzny, głupoty, łajdactwa, cynizmu i nietolerancji”, mówił Skrzynecki. Zobacz też: Pisarz wizjoner nie przepadał za ludźmi, ale stworzył najczulszy związek. Najpierw zasnął na randce, potem podbił jej serce <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgveTaIm-138f377.jpg" width="1600" height="2358" alt="COTYGODNIOWY ZESTAW ZDJÊÆ REDAKCJI FOTOGRAFICZNEJ PAP/CAF 27.04.1997 zmar³ Piotr Skrzynecki - za³o¿yciel "Piwnicy pod Baranami". Nale¿a³ do najbardziej barwnych osobowoci Krakowa. "Bez niego Kraków by³by pusty i artystycznie niepe³ny" - powiedzia³ o Skrzyneckim fotograf Witold Górka. N/z: Piotr Skrzynecki sk³ada Annie Dymnej ¿yczenia z okazji jej lubu w 1982 roku. PAP/CAF Maciej Sochor k-403901/9" title="Skrzynecki Dymna" /> Piwnica pod Baranami - wyjątkowe miejsce „Piwnica pod Baranami” nigdy nie była publicystyczna i dosłowna. Ale w latach 80. wykonywali m.in. dekret o stanie wojennym, który wyśpiewywany na scenie brzmiał surrealistycznie. „Zakazane zostało/zakazane zostało/zwoływanie i odbywanie/wszelkiego rodzaju spotkań….” Warto to obejrzeć na YouTubie. W czasie jednej z piwnicznych imprez w Niepołomicach odsłonięto pomnik Barana, z napisem „Baranowi naród", co było aluzją do oddanego wcześniej w Nowej Hucie monumentu Lenina. Słynne „Dezyderata” to było wielkie piwniczne przesłanie: „przechodź spokojnie przez hałas i pośpiech/I pamiętaj, jaki spokój można znaleźć w ciszy/O ile to możliwe/bez wyrzekania się siebie/Bądź na dobrej stopie ze wszystkimi….” Krystyna Zachwatowicz, wspaniała scenografka, żona Andrzeja Wajdy śpiewała przezabawną piosenkę. „Bo taka głupia to ja już nie jestem/może głupia, ale taka to już nie”. Hanna Wyrodek mówiła afektowany monolog o obrazie „Szał” Podkowińskiego. A Wiesław Dymny słynny tekst „Na przykład Majewski”, który i dzisiaj byłby świetną parodią partyjnych przemówień. Tych hitów było bez liku. Nie starczyłoby miejsca, by wymienić wspaniałe piosenki Leszka Długosza, Grzegorza Turnaua, Anny Szałapak i Zbigniewa Preisnera m.in. w piosence o „Mrówce i słoniu”. A wszystko to spajał i animował Piotr Skrzynecki. Czytaj także: Dziś jest na szczycie, lecz kilka lat temu szurał po dnie. Tylko nieliczni wiedzieli, co działo się za zamkniętymi drzwiami Piotr Skrzynecki i Janina Garycka: historia ich relacji Wielki scenograf Kazimierz Wiśniak opowiadał, że Skrzynecki jako młody chłopak bardzo podobał się dziewczynom. Był brunetem z kręconymi włosami, wysokim, szczupłym, miał ujmujący uśmiech. Nigdy jednak nie łączono go wprost z żadną kobietą. Gdy miał pieniądze, kupował naręcza kwiatów na rynku i rozdawał różnym znajomym i nieznajomym damom. Kim byli dla siebie z Janiną Garycką? Na pewno parą przyjaciół, choć Garycka podobno kochała Piotra absolutnie. Przez wiele lat mieszkał z nią i jej dwoma ciotkami w słynnym mieszkaniu Na Groblach 12. Słynnym, bo po występie schodziła się tam cała „Piwnica” i jej przyjaciele. Wsród nich był także… Karol Wojtyła, przyjaciel Janiny Garyckiej z Wydziału Polonistyki, w latach 60. metropolita krakowski. Skrzynecki mówił o ciotkach Janiny Garyckiej „moje lokatorki” , choć to one były właścicielkami mieszkania. Groble to legenda. Jedyny w swoim rodzaju krakowski salon. W dymie papierosów, przy wódce, toczyły się tam długie rozmowy, rodziły niezwykłe pomysły. Wchodziło się tam przez okno. Zabawy były huczne. Janina Garycka wspominała: „Nocny szał od 11 do szóstej. Tłumy znane i nieznane, jemy sery, kiełbasę wiejską, filety śledziowe, ciastka, pijemy herbatę – wszystkiego w sumie zbyt mało – morze wódki! Jeden facet śpi na krześle, dwaj leżą w poprzek łóżka. Edzio Wrona erotyzuje, ja politykuję z Zygmuntem i Warchałem” (cytuję za Onet.pl). Kim była ona sama? Kierownikiem literackim Piwnicy, scenografem, „Piotrem w spódnicy”, jak mówił Jan Nowicki. Jak opowiadał artysta piwnicy, Mirosław Obłoński: „najprościej byłoby powiedzieć, że ze strony Janiny to była miłość. To nie takie proste. Ona dużo wcześniej niż my wszyscy dostrzegła, że Piotr jest człowiekiem niezwykłym. I tę niezwykłość postanowiła chronić. To była służba w najlepszym tego słowa znaczeniu”. Nigdy nie ożenił się z Janiną Garycką, choć błagała go o to matka. Ale przez wiele lat był niezbywalnym elementem tej dziwnej rodziny, wyprowadził się dopiero w połowie lat 80., gdy miasto przyznało mu kawalerkę przy ulicy Worcella. Czytaj także: Wylansowała hit dekady, zna go każdy Polak. Dziś jego autorka pisze piosenki dla Sanah Piotr Skrzynecki: zakochał się tylko raz O miłości mówił w jednej z rozmów „raz się zakochałem i to było nieprzyjemne. Miłość to jest zły sen, który spotyka się tylko w bajkach, dopóki czar nie pryśnie. To męcząca choroba psychiczna, więc nie bardzo mi odpowiada, żeby chorować, zazdrościć, tęsknić”. Nawet przyjaciele nie wiedzieli, czy jest człowiekiem rozwiedzionym czy kawalerem. Pojawiały się opowieści o jakiejś kobiecie, która kiedyś była dla niego ważna. Jest taka opowieść, jak po przedstawieniu „Biesów” w Londynie do Jana Nowickiego i Zygmunta Koniecznego podeszła kobieta z podwójnymi oczami - miała swoje i parę doklejonych. Ekscentryczka, Polka, ale i Hiszpanka. Zapytała: „Czy Panowie są z z Krakowa?”. „Tak”, powiedział Nowicki, zdziwiony, dlaczego pyta. „Bo ja tam mam męża. Zna Pan może mojego męża, nazywa się Piotr Skrzynecki”. Potem mówiła, że teraz jest żoną innego mężczyzny i razem hodują żaby. Po przyjeździe Jan Nowicki poleciał od razu do Skrzyneckiego, zaniósł mu w prezencie od byłej żony orchideę i zagadnął: „nic mi pan nie powiedział, pan mój przyjaciel, że przecież miał pan żonę”. Na co Skrzynecki żachnął się: „a tak, tak. Chodzi jakaś wariatka po Europie i tak opowiada. Niech jej Pan nie słucha”. Z kolei Zygmuntowi Koniecznemu wyjaśnił: „a nie, to Alina, to mitomanka jest. Janinka (Garycka) też ją znała” (cytuję za książką „Piotr Skrzynecki. Demiurg i wizjoner”). Niejasna jest też sprawa syna Piotra Skrzyneckiego, który jakoby ma mieszkać w Kanadzie, ale Józef Skrzynecki, brat Piotra, nigdy o nim nie słyszał. Czytaj także: Była miłością jego życia, chciał być z nią do końca. Okrutnie złamała mu serce Piotr Skrzynecki: choroba, ostatnie lata W latach 90. Skrzynecki zachorował na raka wątroby, pomagał mu wtedy, kto mógł. Nikt sobie nie wyobrażał pejzażu Krakowa bez Piotra. W jednej z rozmów mówił: „ja wolę nie myśleć, co będzie potem. Takie rozmyślania to bardzo niebezpieczna namiętność. No bo co tam jest? Obym tylko nie polazł do piekła. Piekło najbardziej mnie martwi, ale… tak się przecież staram. Czy jednak wyjdę z tego cało? Co tam w ogóle może być? Wolę marzyć o życiu tutaj. Nasze życie składa się głównie z marzeń”. Nie był łatwym pacjentem. Trzeba go było pilnować, żeby brał leki, jadł. Opiekowali się nim najbliżej Agnieszka Chrzanowska, Piotr Ferster i Jan Trybulski, który w „piwnicy” czuwał nad dźwiękiem i światłem. Kiedy choroba zaczęła na dobre postępować, coraz więcej czasu spędzał w klinice, ale lekarze wozili go z duszą na ramieniu na sobotnie spektakle kabaretu, wiedząc, że to dla niego najlepsza terapia. Mówił: „jakie ja mogę mieć życiowe przesłanie? Nie mieć mieszkania, nie mieć dzieci, nie mieć samochodu, nie mieć pieniędzy – wtedy człowiek czuje się zupełnie wyswobodzony, bierze torebeczkę i idzie, gdzie chce”. Zmarł w kwietniu 1997 roku, kilka miesięcy po nim zmarła Janina Garycka. Był człowiekiem nie do podrobienia, stworzonym w jednym egzemplarzu. Wybór wolności, życie bez zobowiązań rodzinnych, bez własności, pieniędzy na pewno miało swoją cenę. Samotność także ją miała. Skrzynecki był outsiderem zaprzyjaźnionym z tłumem ludzi. Podobno wszyscy znajomi mają o nim swoją opowieść. „Piotr był i znikał, i każdy miał wrażenie, że akurat jemu poświęcił dużo czasu i uwagi. To był błyskotliwy erudyta, który mógł zostać, kim chciał, a został Piotrem Skrzyneckim”, mówił o nim Grzegorz Turnau. Po jego śmierci w „Piwnicy pod Baranami” śpiewano: Dziś, Piotr, gdy Ciebie nie ma, Pieśń tę wznosimy do nieba, Trwaj tam i czuwaj nad nami, Noc w noc, usłaną gwiazdami… Pisząc tekst korzystałam z książki Moniki Wąs „Skrzynecki. Demiurg i wizjoner”, wyd. WAM, 2018 Czytaj także: O tym skandalu milczano przez długi czas. Po 25 latach książę Belgii uznał syna ze związku z piosenkarką
Polacy pokochali ją dzięki jednej piosence. Gdy ten przebój zaśpiewał potem Fogg, ona w furii rzuciła się na niego z nożem. Utwór jest znany do dziś, o Marcie Mirskiej mało kto pamięta
Nie chciała śpiewać tej piosenki. Uważała, że tekst pasuje do starszej pani, a ona była dopiero po trzydziestce. W końcu Hanka Bielicka przekonała ją, że to będzie przebój. I miała rację. Jedno wykonanie sprawiło, że Martę Mirską pokochała cała Polska. Ale później zaczął się dramat, który na zawsze zmienił jej życie.
Historia piosenki „Pierwszy siwy włos” - dzisiaj niemal archiwalnej, to opowieść nie tylko o wielkim przeboju, ale też o emocjach, ambicjach i niesprawiedliwości, które często towarzyszą artystycznym sukcesom. W centrum tej historii stoi Marta Mirska – dziś nieco zapomniana, ale w swoim czasie jedna z najbardziej znanych piosenkarek powojennej Polski. Jej głos, niski, ciepły alt dobrze oddawał nostalgię i subtelną kobiecą wrażliwość, której tak bardzo potrzebowali słuchacze w kraju podnoszącym się po wojnie. Piosenka, wyciągnięta z szuflady, była zapisana na pakowym papierze Sam utwór narodził się w dość niepozornych okolicznościach. Jego autorem był Henryk Jabłoński, który stworzył melodię jeszcze w czasie wojny, zapisując nuty na szarym pakowym papierze, który chował do szuflady w kuchni. Kiedy żona zaczęła narzekać, że brakuje jej miejsca na sztućce, powiedział: "Spal te kompozycje, napiszę w przyszłości lepsze". Spaliła , ale na szczęście nie wszystkie. I gdy już po wojnie trzeba było szybko wysłać kompozycje na konkurs piosenki, to wyciągnęła z szuflady zapis tanga pod tytułem "Dziewczyna z tramwaju". Władysławowi Szpilmanowi kompozycja przypadła do gustu, ale zamówił nowy tekst u Kazimierza Winklera. I tak powstał utwór "Pierwszy siwy włos". Początkowo nic nie zapowiadało, że stanie się czymś więcej niż jedną z wielu piosenek prezentowanych w radiu. Mirska mówiła, że to piosenka dla starszej pani, a potem bisowała na koncercie 14 razy! Najbardziej niezwykły moment tej historii wydarzył się jednak w chwili pierwszego wykonania. Marta Mirska, której Szpilman zaproponował tę piosenkę, nie była do niej przekonana. Kręciła nosem, uważała, że jej tekst jest zbyt „dojrzały”, bo opisuje emocje kobiety starszej, bardziej doświadczonej. Bała się, że piosenka ją postarzy, nie podobała jej się fraza o dzieciach. Bo chciała uchodzić za kobietę, która dopiero wchodzi w życie. Jej koleżanka, Hanka Bielicka, od razu wyczuła, jakim szlagierem może być ta kompozycja. „Bierz głupia tę piosenkę!", radziła. Zżymał się też sam Szpilman. "Mówi, że to piosenka dla starszej piosenkarki. A ona co, młoda? Ma już dobrze po trzydziestce. Poza tym musi zaśpiewać, bo program koncertu jest już wydrukowany", wspominał. W końcu gwiazda stanęła przed mikrofonem podczas koncertu transmitowanego na żywo w Hali Gwardii w Warszawie, w końcu lat 50. I właśnie wtedy wydarzyło się coś, czego nie sposób zaplanować ani wyreżyserować. Już po pierwszych frazach na sali zapadła cisza, a potem wybuchły brawa. Publiczność nie puszczała Marty Mirskiej ze sceny. Domagała się bisów – i to nie jednego czy dwóch, lecz aż czternastu! Cała Polska, słuchająca tego koncertu przez radio, wielokrotnie słyszała tę samą piosenkę, za każdym razem przeżywając ją na nowo. To właśnie wtedy „Pierwszy siwy włos” stał się czymś więcej niż utworem – stał się legendą . Jego siła tkwiła w prostocie i uniwersalności. Opowiadał o przemijaniu, o pierwszym sygnale starości, ale robił to bez dramatyzmu, raczej z czułością i akceptacją. W tej historii która dzieje się podczas babiego lata i jest wspomnieniem pierwszego spotkania dwojga zakochanych ludzi i drogi, którą razem przeszli jest mnóstwo sentymentu. W powojennej rzeczywistości, naznaczonej stratą i niepewnością, taka opowieść trafiała do serc słuchaczy. Ludzie odnajdywali w niej własne historie. Mieczysław Fogg zrobił z niej wielki przebój, Mirska umierała z zazdrości, szarżowała na kolegę z widelczykiem do ciasta Władysław Szpilman, który był podobno pamiętliwy, nie wybaczył kaprysów zadziornej Marcie Mirskiej. Polecił nagrać, co nie było wtedy w zwyczaju, tę samą piosenkę Mieczysławowi Foggowi. A Fogg był wielką gwiazdą i szybko to jego wykonanie stało się bardziej popularne od oryginału. Dziennikarz muzyczny i radiowiec Adam Halber wspominał, jak opowiadano, że "w pewnej restauracji, podczas zakrapianej kolacji, Marta Mirska miała się rzucić na Mieczysława Fogga z nożem w ręce, przewracając stoły, krzesła, zrywając obrusy i tłukąc zastawę, ze słowami: Ty (tu proszę sobie wstawić, co tam komu wyobraźnia podpowiada) ukradłeś mi piosenkę. Może i ukradł, ale ta kobieca wersja wydaje się być jakaś cieplejsza, bardziej romantyczna. No i gdyby nie te czternaście bisów nie wiadomo, czy byłoby co kraść". Trzeba jednak dodać, że w innych wspomnieniach Mirska miała ranić koledze ręce widelczykiem do ciasta, a jeszcze winnych widelcem. Faktem jest, że Fogg miał poranione dłonie, które trzeba było opatrzeć. A Marta Mirska chwaliła się, że "spuściła mu łomot". Podobno on chciał ją przeprosić i pojednać się. Jak pisze Emilia Padoł w książce "Piosenkarki PRL-u. Spotkanie I". Faktem jest, że Mirska od Fogga się nie mogła uwolnić – nie tylko wspólnie koncertowali, ale też przez lata mieszkali naprzeciwko siebie przy Alei Wyzwolenia w Warszawie. Marta Mirska dramatyczne losy piosenkarki Los Mirskiej potoczył się później w sposób dramatyczny. Z czasem jej popularność malała, a ona sama stopniowo znikała z życia artystycznego. Ostatecznie zmarła w 1991 roku w biedzie, w warunkach skrajnego niedostatku, co często bywa opisywane jako śmierć z głodu. To szczególnie przejmujące, gdy zestawi się ten koniec z chwilą jej największego triumfu – momentem, w którym publiczność nie chciała pozwolić jej zejść ze sceny. Historia „Pierwszego siwego włosa” pozostaje więc historią paradoksu. To opowieść o piosence, która poruszyła tysiące ludzi, o wykonawczyni, która nadała jej emocjonalną głębię, i o tym, jak łatwo pamięć o prawdziwych źródłach sukcesu może zostać zatarta. Bo choć to Mieczysław Fogg utrwalił ten utwór w zbiorowej świadomości, to właśnie Marta Mirska sprawiła, że stał się on czymś więcej niż tylko piosenką – stał się przeżyciem.
Nie jada czekolady, kawy unika jak ognia, nie może żyć bez marchewek. Oto tajemnice diety króla Karola III
Jego ukochanym daniem jest bażant w cieście z galaretką z kasztanów. Ale ten frykas brytyjski monarcha jada bardzo rzadko. Na co dzień jego menu jest zaskakująco skromne. Zdradzamy tajemnice zaskakującej diety Karola III.
Zwykle wyobrażamy sobie, że królewskie stoły są pełne przepychu, smakołyków, wyrafinowanych dań. Ale to już nie te czasy. Przynajmniej w wypadku króla Karola III. Brytyjski monarcha je skromnie, świadomie wybiera produkty – jajka tylko od szczęśliwych kurek, warzywa z własnego ogródka, ekologiczne. „Od lat nie jem mięsa i ryb dwa razy w tygodniu, a raz w tygodniu nie jem produktów mlecznych” – powiedział Karol w wywiadzie dla BBC w 2021 roku. Król ma oczywiście pokusy - jego ukochaną potrawą jest bażant w cieście z galaretką z kasztanów. Ale pozwala sobie na ten luksus tylko od wielkiego dzwonu, na przykład w swoje 70. urodziny. Co jada na co dzień brytyjski monarcha? Król Karol III - na siadanie jajka, musli, owoce Jego śniadania odbiegają od brytyjskiego wzorca porannych posiłków z tostami, boczkiem i fasolką. Król wybiera jajka, które pochodzą z własnej hodowli dworu w Highgrove House, gdzie natura i tradycja idą ręka w rękę. Do tego dochodzi musli pełne ziaren, orzechów i suszonych owoców, często przygotowywane wieczorem, by rano było idealnie miękkie i gotowe do podania. Z kolei jajka podawane są na bardzo miękko – gotowane 2 minuty. Czasem Karol III zamawia jajko sadzone, wkłada je do zielonej sałaty i rozgniata tworząc coś w rodzaju sosu. Czasem jajko może być zapieczone pod serem - brie i chedarem. Na stole przygotowanym w formie zimnego bufetu jest dużo orzechów, siemienia lnianego ,nasion. Kiedyś książę William zażartował ze swojego kuzyna , trochę rozczarowanego na widok ziaren i siemienia lnianego : „Nie zbliżasz się do karmnika dla ptaków, to jedzenie mojego taty”, śmiał się William. Król uwielbia risotto z grzybami i marchewki wielkości małego palca Co ciekawe, przez lata Karol III traktował lunch niemal jak zbędny luksus. Uważał, że ten posiłek tylko kradnie mu czas. Dopiero dwa lata temu – pod wpływem lekarzy i żony, Camilli Parker Bowles – zdecydował się na zmianę. Choć trudno mówić o pełnoprawnym posiłku. Połowa awokado to raczej symbol niż obiad. Ale nawet ten drobny gest pokazuje, że królewska dyscyplina musi czasem ustąpić zdrowemu rozsądkowi. Najwięcej dzieje się jednak wieczorem. To wtedy pojawia się przestrzeń na prawdziwe jedzenie – choć wciąż dalekie od stereotypowego „królewskiego feastu”. Kolacje Karola III są w dużej mierze roślinne. Na talerzu królują warzywa, często z własnego ogrodu, oraz dania inspirowane kuchnią śródziemnomorską. Król lubi marchewki, sałatę zieloną, szparagi, oraz szpinak, cebulę i fenkuł. Na królewskim stole nie pojawia się natomiast, tak powszechnie lubiana cukinia. Jednym z ulubionych dań Karola III pozostaje risotto z grzybami, ryżem arborio, masłem i parmezanem. Karol ze swoją matką, Królową Elżbietą wybierał się często na grzybobranie podczas pobytów w zamku Balmoral. Risotto ma więc też sentymentalny charakter. Do tego risotto czasem dodawana jest jagnięcina. Ale Karol III przede wszystkim uwielbiał dziczyznę, kiedyś polował, podobno dzisiaj już zakończył tę okropną aktywność. Od dłuższego czasu charakter jego diety określają : bliskość natury, sezonowość i szacunek do produktu. Jak mówi królewski kucharz, jeśli w styczniu podasz królowi truskawki, odrzuci je. Innym lubianym daniem jest kisz z bobem, serem, szpinakiem, zapieczony z rozmieszanymi jajkami i posypany serem, z dodatkiem takich przypraw, jak estragon. Chleb pieczony jest w pałacu, w internecie można też znaleźć przepis na ulubione przez króla bułęczki z bakaliami. Woda do herbaty podgrzana do 70 stopni A herbata? Tu zaczyna się prawdziwy rytuał. Liście zamiast torebek, dokładnie odmierzona ilość i temperatura wody dopasowana do rodzaju naparu. Król Karol jest bardzo wybredny, jeśli chodzi o herbatę Earl Grey. Jak pisał „Sunday Times”, Karol III lubi pić wyłącznie herbatę z liści zaparzoną w czajniczku. Receptura jest taka: sypiesz jedną łyżeczkę liści na filiżankę herbaty plus jedną łyżeczkę na czajniczek. Syn Elżbiety II pijąc zieloną herbatę, przestrzega zasady podgrzania wody do 70°C, podczas gdy herbata Earl Grey musi być bardzo gorąca i mieć temperaturę 100°C. W tym świecie nie ma miejsca na przypadek. Nawet miód dodawany do herbaty jest organiczny i – jak głoszą plotki – trafia prosto do czajnika w hojnych ilościach i zbiera go z pasieki sam król. To właśnie tutaj objawia się paradoks tej diety: z jednej strony minimalizm, z drugiej – ogromna dbałość o detale. Zaskakiwać może także lista produktów, których Karol III unika. Czekolada, kawa, czosnek – dla wielu nie do pomyślenia, dla niego całkowicie zbędne. Smak nie musi być intensywny, by był satysfakcjonujący. Wystarczy, że jest prawdziwy. I może właśnie w tym tkwi sekret. Król, który mógłby mieć wszystko, wybiera niewiele. Jego dieta nie jest pokazem luksusu, lecz lekcją umiaru. Tym bardziej, gdy od rarytasów ważniejsze jest zdrowie i dobra kondycja. Karol III jest też bardzo przywiązany do swojej diety. W podróże zabiera ze sobą specjalnie przygotowane pudełko śniadaniowe. Ma w nim 6 różnych rodzajów miodu, specjalne musli, suszone owoce.
Po rozstaniu z Jandą długo leczył złamane serce, szczęście odnalazł dopiero u boku piątej żony. Andrzej Seweryn kończy 80 lat
Jest jednym z najwybitniejszych aktorów w historii Polski. Grał u najlepszych reżyserów i to nie tylko w Polsce, ale też we Francji, którą nazywa swoją drugą ojczyzną. Jego znajomi mówią, że jest tytanem pracy i perfekcjonistą. Te cechy sprawiły, że kariera Andrzeja Seweryna zawsze układała się fenomenalnie. Mniej szczęścia miał w życiu prywatnym. Z okazji 80. urodzin aktora przypominamy historię jego małżeństw.
Andrzej Seweryn powiedział kiedyś o sobie, że jest facetem opętanym przez pracę. Zdarzało mu się nawet zemdleć na scenie z przepracowania. A jednak najlepiej czuł się w teatrze albo na planie filmowym. Dopiero niedawno trochę się zmienił, wyhamował, docenił uroki domu i bliskość rodzinnych relacji, chociaż nadal pozostaje aktywny zawodowo. Aktor ma za sobą barwne i bogate życie osobiste, był kilkakrotnie żonaty, ma troje dzieci – córkę, znaną aktorkę Marię Seweryn i dwóch dorosłych już synów: Yanna i Maximiliena. Ale szczęście znalazł dopiero u boku Katarzyny Kubackiej-Seweryn, propagatorki kultury, organizatorki Festiwalu Filmowego – „Spotkania Niezwykłe”, autorki wielu projektów artystycznych. To jest jego małżeństwo na dobre i złe, na całe życie. Oto historia miłości pary. [Ostatnia aktualizacja tekstu na viva.pl 04.05.2024] Andrzej Seweryn: cztery małżeństwa Wcześniej aktor był żonaty cztery razy. Po raz pierwszy ożenił się w 1970 roku z Bogusławą Blajfer, to była studencka miłość, której pomogła...polityka. Oboje uczestniczyli w studenckich protestach ’68 roku, drukowali ulotki wykorzystując do tego wyżymaczkę kultowej pralki „Frania". Potem oboje siedzieli w więzieniu, choć Bogusława znacznie dłużej, bo została oskarżona z poważnego paragrafu, o próbę obalenie siłą ustroju PRL. Młodzieńczy związek przetrwał 3 lata. Poszli swoimi drogami, zakładając nowe rodziny. Po latach Andrzej Seweryn powiedział w rozmowie dla „Playboya”: „Oglądałem zdjęcia z mojego pierwszego ślubu – z całym szacunkiem dla urody Brada Pitta i Angeliny Jolie, zobaczyłem na nich porównywalną parę". W 1974 roku zrobiło się głośno o jego ślubie z Krystyną Jandą. Był już uznanym aktorem. Ona dopiero zaczynała karierę, więc ich relacja opierała się na układzie mistrz i uczennica. Jandzie szybko zaczęło to doskwierać. Mieli tak różne charaktery i oczekiwania, że ten związek był chyba z góry spisany na straty. I dzisiaj pewnie lepiej rozumieją się jako przyjaciele i rodzice Marii Seweryn. W 1980 roku, niedługo po rozwodzie z Krystyną Jandą, Andrzej Seweryn wyjechał do Francji, gdzie zastał go stan wojenny. Pozostał na emigracji, podczas której miał wielkie sukcesy, był m.in. aktorem francuskiej sceny narodowej „Comédie Française”. We Francji ożenił się z Laurence Bourdil, a następnie z piękną libańską aktorką Mireille Maalouf. Byli razem 15 lat. Podobno dla niego odłożyła karierę aktorską, zajęła się domem i wychowaniem ich syna Maximiliena. Ale Seweryn wrócił po latach do Polski, a Mireille postanowiła pozostać we Francji. Ich relacje zaczęły się rozluźniać. Zobacz też: Krystyna Janda i Andrzej Seweryn byli małżeństwem przez pięć lat. Oto historia ich miłości Katarzyna Kubacka-Seweryn i Andrzej Seweryn: historia miłości Wchodzenie w nowe związki, jest jak zaczynanie życia na nowo. Andrzej Seweryn robił to wiele razy. Ale wreszcie znalazł kobietę, u której boku zamierza spędzić resztę życia. Poznali na festiwalu filmowym w Maroku. Katarzyna napisała na zaproszeniu: „Ciepło pozdrawiam”. Jego to zainteresowało. „Może dla innych osób nie ma w tym nic nadzwyczajnego, ale do mnie nikt wcześniej tak nie pisał. Byłem ciekaw, kto to jest. Potem zobaczyłem wysoką, piękną kobietę w długiej sukni i stało się. Po prostu się zakochałem”, opowiadał w "Twoim Stylu". Ona spodziewała się spotkania z chłodnym, wyniosłym aktorem. A okazał się ujmujący, otwarty, dowcipny. Zaimponowało jej, że jest zawsze ciekawy nowych wyzwań i różnorodnych aktorskich przeżyć. Grał w kabarecie „Pożar w burdelu", wystąpił w teledysku „Otsochodzi". Szybko znaleźli porozumienie. Przegadali całą noc. „Następnego dnia - mówiła Katarzyna Kubacka-Seweryn w rozmowie z Magdaleną Żakowską w „Urodzie Życia” – na pożegnalnej kawie nad horyzontem pokazała się tęcza. Nasza tęcza. Teraz o tym wiem. Andrzej wpisał mi w książce proroczą dedykację: „W oczekiwaniu na obiecaną tęczę…” Odjechał, ale niebawem znów mieli się spotkać. Zobacz też: Andrzej Seweryn w młodości przebywał w więzieniu. Teraz opowiedział o „jednym z pierwszych męskich doświadczeń” w jego życiu Katarzyna Kubacka-Seweryn i Andrzej Seweryn: na dobre i na złe Kiedy się poznali, oboje nie byli już młodzi. Mieli za sobą wystarczający bagaż doświadczeń i przeżyć. Katarzyna Kubacka-Seweryn przeżyła miłosny zawód i nie myślała o tym, żeby jeszcze raz wiązać się z kimś na stałe. Zakładać rodzinę. Andrzeja Seweryna poznała wtedy, gdy godziła się już z życiem „szczęśliwej singielki", która przynajmniej sama o sobie decyduje. Jest niezależna, ma swoją przestrzeń i spędza życie na pracy i podróżach. Stało się jednak inaczej. Zakochali się w sobie, wiedzieli, że grzechem byłoby odrzucać szansę, jaką daje im los. Pewnego razu Andrzej Seweryn zaprosił ją do Rzymu i tam podczas uroczystej kolacji oświadczył się. Pobrali się w 2015 roku, w polskiej ambasadzie. Czytaj też: Stara się ją chronić. Kilka lat temu ukochany Iwony Pavlović zabronił jej jednej rzeczy Nie myślą o przeszłości. Katarzyna Kubacka-Seweryn mówiła w rozmowie z „Urodą życia", że nigdy nie obawiała się tego, że jej ukochany był kilkakrotnie żonaty. Wiedziała, że ich uczucie jest wyjątkowe. I że spotkali się w najlepszym dla siebie czasie, jako w pełni dojrzali ludzie, Andrzej Seweryn ma dzisiaj 78 lat, Katarzyna Kubacka-Seweryn jest o 18 lat młodsza, oboje mają już wnuki. Potrafią docenić wagę kompromisu, wiedzą, jakie to ważne, by wszystko przegadać – to, co cieszy i to, co boli, przeszkadza. Być razem, a jednocześnie nie rezygnować z siebie i swoich pasji. Czasem zdarzały im się nieżyczliwe spojrzenia i komentarze. Uwagi o artyście z bogatą przeszłością. Ale oni pokazali, że mają rację, są ze sobą już 13 lat i więź między nimi jest coraz silniejsza. Andrzej Seweryn i Katarzyna Kubacka-Seweryn na premierze serialu "Królowa", Warszawa, 20.06.2022 r. Ciepły, rodzinny dom Dzisiaj mieszkają razem w apartamencie niedaleko warszawskich Łazienek. Stworzyli swój własny dom, chociaż musieli nauczyć się swoich nawyków, przyzwyczajeń, charakterów. Andrzej Seweryn miał czasem żal do żony, że traktuje go jak nauczycielka i próbuje wychować. Ona zauważała, że mąż trzyma nierozpakowane kartony z rzeczami od kilku lat. „Andrzej o zgrozo, do dziś nie wie, że szuflady i szafki same się nie zamykają", śmiała się w rozmowie z „Urodą życia". Ale jego uwagi brała za komplementy – przez wiele lat pracowała jako polonistka i uwielbiała prace w szkole. Poza tym, jak mówiła Magdalenie Żakowskiej: „Andrzej wie, że jest osobą bardzo przeze mnie kochaną. Że ufam mu i choć czasem się sprzeciwiam, traktuję go jak autorytet”. On na swoim Instagramie, pod jednym ze zdjęć napisał: „...I powiedziałem Kasi, jak ją kocham, nawet gdy gubi parasolki... A gubi! Oj gubi!". Andrzej Seweryn niedawno udzielił wywiadu VIVIE!, w którym otworzył się na temat relacji z żoną. Mówi, że od lat jest wielbicielem jednej kobiety. „W tej chwili jestem wielbicielem jednej kobiety. I to od 12 lat", tłumaczył. Czy ta późniejsza miłość jest inna? „Pewnie tak. W każdym razie w moim przypadku była inna, jak widać. Zawsze mówiłem moim synom, żeby wiązali się z kobietami, które mają poczucie humoru. No i tak się stało z ich ojcem, czyli mną”, opowiadał Krystynie Pytlakowskiej. W ich relacji nie ma nudy. To ukochana pomaga zatrzymać Andrzejowi Sewerynowi w sobie młodzieńca. Katarzyna Kubacka-Seweryn przychodzi na premiery męża i zawsze jest szczera w ocenach. „Jest surowym sędzią. To bardzo dobrze mi robi. […] Oczywiście, że jesteśmy wrażliwi na nasze słabości i wolimy, żeby nas chwalono, ale tylko idiota wierzy wszystkim, którzy go chwalą”, zwierzał się aktor. Zakochani podarowali sobie nawzajem nowe światy. Przede wszystkim dom – ciepły, rodzinny, wielopokoleniowy. Dzieci ich obojga są tu kochane, a wnuki bardzo lubią bawić się z dziadkiem. Katarzyna sprawiła, że życie rodzinne nabrało intensywnych barw. I stało się tak bardzo ważne. Życzymy wszystkiego, co najpiękniejsze! Zobacz też: Andrzej Chyra i Magdalena Cielecka byli najgorętszą parą show-biznesu. Poznała ich... żona aktora Katarzyna Kubacka-Seweryn, Andrzej Seweryn, Premiera filmu Niebezpieczni dżentelmeni, 19 stycznia 2023
Partenon to dopiero początek. Ten jeden spacer po Atenach zmienia wszystko
Ateny to jedno z najstarszych, nieprzerwanie zamieszkanych miast świata i jednocześnie jeden z najważniejszych kierunków turystycznych w Europie. Ich fenomen polega na wyjątkowym połączeniu historii, kultury, klimatu i współczesnego stylu życia.
Ateny należą do tych nielicznych miast na świecie, których znaczenie wykracza daleko poza współczesną funkcję stolicy państwa. Miasto stanowi symbol narodzin cywilizacji europejskiej – tutaj kształtowały się podstawy demokracji, filozofii, teatru i sztuki, które do dziś pozostają fundamentem kultury Zachodu. W Atenach nauczali wielcy starożytni filozofowie: Sokrates, Platon, założyciel Akademii Ateńskiej, pierwszej wyższej uczelni, Arystoteles. Można przejść się na Agorę Ateńską i wyobrazić sobie, jak swoje filozoficzne rozmowy prowadził tutaj Sokrates. Świątynie z V wieku przed naszą erą, takie jak Partenon, istnieją w mieście, w którym toczy się jednocześnie intensywne, współczesne życie. Miasto jest znacznie starsze choćby od Rzymu, historia Aten jako państwa-miasta sięga 1400–1200 lat przed naszą erą. Wydaje się to cudem. Fenomen kulturowy Aten polega przede wszystkim na ich ciągłości. W przeciwieństwie do wielu dawnych centrów cywilizacyjnych, które przestały istnieć lub zostały zamienione w stanowiska archeologiczne, Ateny nigdy nie utraciły swojej funkcji miejskiej. Dlatego spacer po nich nie jest jedynie wycieczką do czasów starożytnych, lecz doświadczeniem wielu epok. W jednej chwili można znajdować się na ruchliwej ulicy, w centrum miasta, by po kilku krokach zagubić się w ogromnej Świątyni Zeusa Olimpijskiego. Jej budowa rozpoczęła się w VI wieku przed naszą erą, ale została ukończona w II wieku, za czasów cesarza Hadriana. Trwała ponad 600 lat. Na Akropol! Centralnym punktem stolicy jest Akropol – skaliste wzgórze górujące nad miastem, widoczne niemal z każdego miejsca w centrum. Stanowi on nie tylko najważniejszą atrakcję turystyczną Aten, lecz przede wszystkim ich serce w sensie kulturowym i historycznym. Sama nazwa oznacza „górne miasto” i w starożytności odnosiła się do ufortyfikowanej części polis, pełniącej funkcje obronne i religijne. W przypadku Aten Akropol stał się przede wszystkim przestrzenią sakralną, poświęconą bogini Atenie, patronce miasta. Miała ona podarować mieszkańcom drzewo oliwne, które uznali za cenniejszy dar niż źródło słonej wody utworzone przez boga Posejdona. Najbardziej rozpoznawalnym elementem Akropolu jest Partenon – świątynia wzniesiona w V wieku przed naszą erą w okresie największego rozkwitu Aten, za czasów Peryklesa. Budowla ta uchodzi za arcydzieło architektury klasycznej. Partenon był miejscem kultu, a także symbolem potęgi politycznej i kulturowej Aten. Obok Partenonu znajdują się inne ważne budowle, takie jak Erechtejon, świątynia poświęcona Posejdonowi i Atenie, znana przede wszystkim z pięknego portyku kariatyd, czyli kolumn w formie kobiecych postaci. To właśnie ten element architektoniczny stał się jednym z najbardziej rozpoznawalnych motywów sztuki antycznej. Wejście na Akropol prowadzi przez monumentalne Propyleje, które już w starożytności miały robić wrażenie na przybywających, podkreślając rangę miejsca. Słodka przerwa Na Akropolu zawsze jest tłok, w upalne dni wspinaczka na wzgórze kosztuje trochę siły, dlatego najlepiej wybrać się tam wcześnie rano lub późnym popołudniem, kiedy temperatura jest niższa, a liczba odwiedzających mniejsza. Kamieniste podłoże i śliskie fragmenty skał sprawiają, że konieczne jest wygodne obuwie. Warto przysiąść w tutejszej kawiarni, w muzeum, by napić się kawy, zjeść coś słodkiego. Ateny to bowiem raj dla miłośników słodyczy – od ravani, pysznego ciasta z kaszy manny, po galaktoboureko, smakołyk z chrupiącego ciasta filo i aksamitnego kremu budyniowego. U podnóża Akropolu znajduje się knajpka Yiasemi, z bardzo dobrymi wegetariańskimi przekąskami. Do kawy dostaniemy tu pyszne konfitury. Po zejściu z Akropolu naturalnym krokiem jest odwiedzenie wspomnianej już Agory Ateńskiej, czyli dawnego centrum życia publicznego. To tutaj obywatele Aten spotykali się, by dyskutować, handlować i uczestniczyć w życiu politycznym. Agora była przestrzenią, w której rodziła się demokracja. To w Atenach, które były wtedy państwem-miastem, wolni obywatele (co prawda tylko płci męskiej) po raz pierwszy mieli prawo i obowiązek decydować o losach polis. Ten system do dziś pozostaje jednym z najważniejszych osiągnięć naszej cywilizacji. Na terenie Agory znajduje się Świątynia Hefajstosa, jeden z najlepiej zachowanych obiektów sakralnych starożytnej Grecji. CZYTAJ TEŻ: Wygląda jak Kostaryka, ale to Europa. Dolecisz tu w kilka godzin Złota maska Ateny to jednak nie tylko zabytkowe budowle, ale też bogata oferta muzealna. Muzeum Akropolu stanowi doskonałe uzupełnienie wizyty na wzgórzu, prezentując oryginalne rzeźby i detale architektoniczne, które nie mogły pozostać na miejscu ze względów konserwatorskich. Nowoczesna architektura muzeum kontrastuje z antycznymi eksponatami, tworząc niezwykły dialog między przeszłością a teraźniejszością. Z kolei Narodowe Muzeum Archeologiczne w Atenach, jedno z największych na świecie, oferuje szeroki przegląd historii starożytnej Grecji, od cywilizacji mykeńskiej po okres hellenistyczny. Koniecznie trzeba tam zobaczyć zrobioną ze złota maskę Agamemnona. Pochodzi ona z około XVI wieku przed naszą erą, z epoki brązu, i została odkryta w Mykenach przez archeologa amatora Heinricha Schliemanna. Pośmiertna maska jest zwyczajowo utożsamiana z odbiciem mitycznego wodza spod Troi. Stąd jej myląca nazwa maska Agamemnona. To jeden z najważniejszych artefaktów wczesnej cywilizacji greckiej. W muzeum jest zresztą mnóstwo niezwykłych zabytków, wartych obejrzenia. Gdzie tętni życie… Spacerując w stronę Łuku Hadriana, łatwo poczuć, jak współczesność miesza się tu z historią. Monumentalny łuk, zbudowany na część rzymskiego cesarza Hadriana w II wieku naszej ery, to brama między Atenami greckimi i rzymskimi. Miasto znalazło się bowiem pod panowaniem Rzymu, nie straciło jednak swojej ambicji i prestiżu. Po jednej stronie mamy przed oczami dziedzictwo starożytnej Grecji, po drugiej tętniącą życiem dzielnicę Plaka. Wąskie uliczki, balkony obsypane kwiatami, stoiska z rękodziełem, mnóstwo knajpek. W dzielnicy Monastiraki Ateny pokazują swoje bardziej swojskie oblicze. Na ulicy Euripidou pachnie przyprawami, mydłem i drewnem. Znajdziemy tutaj sklepy z narzędziami, stragany z oliwkami, są starzy sprzedawcy, którzy prowadzą sklepy z pokolenia na pokolenie. Jeśli starożytni filozofowie prowadzili swoje dysputy na Agorze, dziś ich współcześni spadkobiercy zostawiają ślady na murach dzielnicy Psirri, jednej z najbardziej klimatycznych dzielnic miasta. Legendarne stało się graffiti przedstawiające słynnego, bezpańskiego psa Loukanikosa. Zwierzak stał się symbolem protestów przeciwko polityce oszczędności z lat 2010–2012. Loukanikos wsławił się tym, że zjawiał się na demonstracjach i szczekał na policję. Ateńczycy go pokochali i postanowili upamiętnić. W Psirri życie rozkręca się na dobre wieczorem i nocą. Wąskie, brukowane uliczki pełne są knajpek i barów. Z kolei na Placu Avissinias czas zwalnia. Na pchlim targu znajdziemy wszystko – są tutaj stare winyle, porcelana, wojskowe guziki, książki, których nikt już nie czyta. A jednak każdy przedmiot ma swoją opowieść. Łatwo tam dojść, bo plac znajduje się niedaleko Psirri. Szczególnie tłoczno i targowo jest tutaj w niedzielę. Warto też zajrzeć do modnej dzisiaj dzielnicy Pangrati. W Muzeum Fundacji Basil & Elise Goulandris znajduje się bardzo bogata kolekcja sztuki. Zobaczymy tam obrazy Moneta, Renoira, van Gogha, Picassa, Légera. Naprawdę warto tam zajść. Miasto jak teatr Odeon Heroda Attyka to dowód na to, że Ateny nigdy nie przestały być sceną. Ten rzymski teatr, wciąż używany, łączy przeszłość z teraźniejszością w najbardziej dosłowny sposób. Dzięki wyjątkowej akustyce i atmosferze miejsce to jest uznawane za jedną z najbardziej prestiżowych scen plenerowych na świecie. Koncert pod gołym niebem z widokiem na Akropol? Trudno o bardziej symboliczne doświadczenie. Występowało tu wielu słynnych artystów, od Marii Callas po Eltona Johna. Od Luciano Pavarottiego po zespół Coldplay. Do tego oczywiście spektakle teatralne i inauguracje sezonu Greckiej Opery Narodowej. W Atenach zabytki nie są jedynie reliktami przeszłości. One żyją, rezonują, uczestniczą we współczesnym życiu miasta. Ateny to kolebka filozofii, ale dziś najwięcej dyskusji toczy się nie na Agorze, lecz przy stolikach kawiarni. W dzielnicach, takich jak zamożna, nawet ekskluzywna Kolonaki czy bardziej anarchistyczna, alternatywna Exarcheia, zawsze odbywają się jakieś spotkania. Warto pochodzić ateńskimi uliczkami, posiedzieć przy kawie, popatrzeć, jak toczy się tutaj życie. Ateny bywają hałaśliwe, zatłoczone, w lecie naprawdę gorące. Liczba turystów sięga około ośmiu milionów rocznie, co jest nie tylko wielkim sukcesem miasta, ale też obciążeniem. O stolicy Grecji mówi się często, że jest miejscem kontrastów. Są tu luksusowe tarasy z pięknymi widokami i opuszczone, zaniedbane budynki pokryte graffiti. Ale właśnie w tej sprzeczności tkwi także siła Aten. Na Riwierze Atrakcji nie brakuje. Wystarczy pół godziny drogi od centrum, by znaleźć się w miejscu zwanym umownie Riwierą Ateńską. Tutejsze wybrzeże ciągnie się przez 50 kilometrów wzdłuż Morza Egejskiego. Jego częścią jest Zatoka Sarońska, nad którą położona jest grecka stolica. Nadmorskie dzielnice, miejscowości i plaże rozciągają się od portu w Pireusie aż po okolice Przylądka Sunion. Otoczona sosnowym lasem Glifada to jedna z najbardziej prestiżowych nadmorskich dzielnic Aten, choć leży około 20 kilometrów od centrum. Znajdziemy tu piaszczyste plaże, z barami i restauracjami. W pobliżu Glifady znajduje się jezioro Vouliagmeni otoczone malowniczymi klifami. Zasilane jest przez morze, ale też przez źródła termalne. Woda jest tutaj ciepła i podobno ma lecznicze właściwości. Wstęp jest jednak płatny. Varkiza to plaża z leżakami, barami, można tu uprawiać sporty wodne. Z kolei Kavouri położona jest w zielonej okolicy i pełno tu urokliwych zatoczek. Jest w czym wybierać! Tekst: Agnieszka Dajbor. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Te glampingi w Europie mają widoki jak z pocztówki. Zapomnisz o 5-gwiazdkowych hotelach!
Przez lata żyli w toksycznym związku, ale nie umieli od siebie odejść. Historia miłości legendy kina i Anjelici Huston to uczuciowy rollercoaster
Jesienią 1989 roku jedno wyznanie Jacka Nicholsona zburzyło 17-letni związek z Anjelicą Huston. Choć przez lata znosiła jego zdrady i wierzyła, że ich relacja przetrwa, wiadomość o dziecku z inną kobietą stała się punktem bez powrotu. To historia wielkiej miłości, pełnej namiętności, bólu i rozczarowań, która zakończyła się w dramatycznych okolicznościach.
Tego dnia, a było to jakoś jesienią 1989 roku, Jack Nicholson zaprosił Anjelicę Huston na kolację. Formalnie byli jeszcze parą, wszędzie pokazywali się razem, ale czuła, że oddalają się od siebie. Przygotował tę kolację specjalnie dla niej. Był słodki, uwodzicielski. Kiedy powiedział, że będzie miał dziecko z inną kobietą, przyjęła to spokojnie. Poradziła mu: „To chyba będziesz musiał się tą kobietą zaopiekować”. Zdobyła się jeszcze na to, żeby wyjść bez słowa, nawet się uściskali. Choć ona w głowie miała burzę i czuła, że ziemia ucieka jej spod nóg. Anjelica Huston i Jack Nicholson: historia miłości Na drugi dzień pojechała do Nicholsona i rzuciła się na niego z pięściami. „Biłam go na oślep, jak bokser, a on zasłaniał się i uchylał, miał mnóstwo siniaków”, pisze w swoim wspomnieniach. Przez tyle lat wierzyła, że ich związek wreszcie się ułoży, znosiła jego zdrady i wybryki, a wszystko po to, by na końcu dowiedzieć się, że oczekuje dziecka z inną, młodszą kobietą. „To była dziewczyna - blondynka, seksowna z pełnymi ustami i sennymi oczami, którą widziałam w klubie tanecznym w Silver Lake. Jack spędzał tam czas po meczach koszykówki. Poprzedniej zimy pojawiła się w Aspen, jako przyjaciółka jego córki Jennifer”, wspominała. To była modelka Rebecca Broussard. Nicholson miał mieć z nią dwoje dzieci – córkę Lorrain i młodszego syna Ray’a. Ale wtedy, gdy przyznawał się do tego Anjelice, sam był w szoku. Próbował wmawiać jej, że dziecko niczego między nimi nie zmieni. Nie chciał, czy nie potrafił się z nią rozstać. Byli razem 17 lat! Nicholson z żadną kobietą nie był tak długo. O żadnej nie mówił, że jest wyjątkowa. „Kocham Cię Anjelica”, szeptał jej do ucha miliony razy. Była u jego boku, gdy zagrał w swoich najwspanialszych filmach, takich jak „Chinatown”,czy „Lśnienie”. Stała przy nim gdy odbierał Oscara za „Lot na kukułczym gniazdem”. Czytaj też: Melissa Joan Hart grała Sabrinę, nastoletnią czarownicę. Jak dzisiaj wygląda jej życie? Jack Nicholson i Anjelica Huston: jak się poznali? Poznali się w 1973 roku na przyjęciu w domu Nicholsona. Mieszkał wtedy przy Mulholland Drive, zwanej w latach 70. „ulicą złych chłopców”. Mieli tam swoje domy Warren Beatty, Marlon Brando i Jack Nicholson. Hollywoodzcy uwodziciele, którzy podrywali i porzucali kolejne kobiety. Jack Nicholson nie ukrywał, że jest hedonistą, swego czasu chwalił się że miał dwa tysiące partnerek. Kiedy poznał Anjelicę, miał już za sobą trzy oficjalne związki i troje dzieci. Jego trochę bezczelny, a trochę szelmowski uśmiech rozbrajał kobiety. Po filmie „Easy Rider” stał się gwiazdą (Anjelica zakochała się w nim po raz pierwszy, kiedy zobaczyła ten film, kupiła bilety na trzy seanse z rzędu). Zawsze wiedział, że chce być aktorem, choć droga do tego była długa. Urodził się w 1937 roku w miasteczku Neptune w New Jersey. Zawsze był zdolny, dobrze się uczył. Wychował się w zakładzie fryzjerskim, który prowadziła jego matka, spędzał tam mnóstwo czasu jak dzieciak. Po latach okazało się, że był oszukiwany. Kobieta, którą uważał za matkę, była tak naprawdę jego babcią, siostra – matką. June miała 17 lat, gdy urodziła syna i oddała go na wychowanie swojej mamie Ethel. Kobiety przysięgły zachować to w tajemnicy. Dopiero w połowie lat 70. sprawę odkryli dziennikarze, którzy pisali o Nicholsonie biograficzny artykuł. To był szok, choć aktor starał się nie robić z tej sprawy sensacji. Mówił, że to i tak przeszłość, że obie kobiety już nie żyją. „Przez tyle lat wszyscy w rodzinie okłamywali go w sprawie narodzin, nic dziwnego że jest dość cyniczny”, tłumaczyła go po latach Anjelica. Długo grał w filmach, które przechodziły bez echa. Pił, imprezował, romansował. Ale „Easy rider” z 1969 roku wreszcie przyniósł mu popularność i uznanie, a następny film „Pięć łatwych utworów” z 1970 roku nominację do Oscara. Zobacz też: Catherine Deneuve: naznaczyła ją tragiczna śmierć siostry. Nigdy się z nią nie pogodziła Kim jest Anjelica Huston, długoletnia partnerka Jacka Nicholsona? Anjelica Huston była przede wszystkim córką sławnego ojca, wielkiego reżysera Johna Hustona, twórcy m.in. „Sokoła maltańskiego”. Podziwiała go i nienawidziła za to, że ją zostawił i zdradzał jej matkę. Wychowała się z bratem w Irlandii, ojciec był w ich domu gościem. Zresztą kiedy się urodziła w 1951 roku, ojca powiadomiono o tym telegramem. Kręcił wtedy w RPA „Afrykańską królową”, rzucił okiem na depeszę i schował ją do kieszeni. Aż Katherine Hepburn krzyknęła: Johny, powiedz kto? „Córka, Anjelica”, burknął i wrócił do pracy. Gdy jej matka zginęła w wypadku samochodowym, Anjelica przyjechała do Ameryki i stanęła pod drzwiami jego rezydencji. Grała małe rólki, uczyła się aktorstwa. Robiła karierę jako modelka. Chodziła na wybiegu u znanego projektanta Halstoma, który ubierał amerykańską elitę, m.in. Jackie Kennedy, Cher, Biankę Jagger. Podobała się, była oryginalna, mówiono że jest egzotyczna, ale ona nie była pewna swojej urody, pragnęła być jedną z tych roześmianych opalonych blondynek, które stale widziała w Kalifornii. Anjelica Huston i Jack Nicholson: zdradzał ją, ona mu wybaczała Na przyjęcie u Nicholsona pożyczyła wieczorową sukienkę: czarną, długą, z dużym dekoltem z tyłu. „Dobry wieczór, drogie panie. Mam na imię Jack i cieszę się, że was widzę” – powiedział z zabójczym uśmiechem, kiedy weszła do jego willi ze swoją macochą Cici. Anjelica poczuła się, jak w raju, „jak na wierzchołku świata”, zakochała się jeszcze raz, bez pamięci. Miała 22 lata, on 36, przetańczyli długie godziny, zaproponował by została na noc. Niepewna, jak zareagować spytała Cici, ale ta powiedziała tylko: „Żartujesz?! Oczywiście!”. Spędzili więc upojną noc, ale rano przebudzenie było brutalne. Nicholson zapakował Anjelicę w wieczorowej sukni do taksówki i powiedział żeby wracała do domu, bo on… spieszy się na mecz. Poczuła się okropnie. Przez następne tygodnie namawiał ją na randki i je odwoływał, przyciągał ją i odsuwał. Gdy wreszcie spytał, czy chciałaby z nimi zamieszkać, zjawiła się natychmiast. Mówił, że jest Jego kobietą, że jest jedyna, znajdował dla niej różne przezwiska, nazywał ją np. Toots. Podróżowali, chodzili na mecze koszykówki albo na boks, ostro imprezowali. To w końcu na imprezie w domu Nickolsona Roman Polański spotkał 13-letnią Samanthę Geimer. Zobacz też: Jako Stephanie Forrester podbiła serca fanów. Tak wygląda dziś życie Susan Flannery Anjelica Huston i Jack Nicholson: na każdym kroku odkrywała jego romanse Angelica chciała być z Jackiem tylko we dwoje, ale uwielbiał otaczać się przyjaciółmi i współpracownikami, miał sekretarkę, szofera, szefa kuchni i wielu innych pomocników. „Po ojcowsku nazywał nas swoim ludem”, wspominała. Gdy chciała, żeby wyszli gdzieś we dwoje pytał: „A gdzie drużyna? Zwołaj ludzi”. Musiała pogodzić się, że jest królową, ale na jego dworze. Chciała urządzać dom, gotować, ale nikt od niej tego nie oczekiwał. To, że ją zdradza odkryła nieco później, co była właściwie dziwne, bo zdradzał ją od początku. Odwoływał randkę mówiąc, że jest zajęty, a spotykała go z atrakcyjną wokalistką popularnej wtedy grupy „Mamas and papas”. Potem zaczęła znajdować w domu damskie kosmetyki, na jednej z dziewczyn na ulicy zobaczyła swoja kurtkę. Znajdowała też biżuterię, zakładała ją i czekała, czy ktoś się zgłosi. Zdrady ją bolały, wypłakiwała się ojcu, który mówił: „To bzdura bez znaczenia kochanie. Mężczyźni to robią - to nic nie znaczy”. Którego dnia jednak nie wytrzymała i krzyknęła ojcu prosto w twarz: „Nie wiesz, jak to jest być wzgardzonym, tak się czuję! Jack nie znosił, kiedy płakała, zawsze znajdował jakieś wytłumaczenie. „Daj spokój, przecież ona jest beznadziejna. Ten seks to był z mojej strony akt miłosierdzia” – usłyszała, kiedy wyszło na jaw, że spędził noc z jej przyjaciółką. Rozpaczała, ale nie była w stanie odejść. Nie naciskała na ślub, sama mówiła o sobie, że czuła się dzieckiem rewolucji obyczajowej lat 60. i uważała sformalizowany związek za opresję. Ale potem tego żałowała. Kiedy wreszcie odważyła się zapytać, czy mogli by się pobrać, zbył ją w idiotyczny, bezczelny sposób: „Chyba śnisz?”. Anjelica Huston i Jack Nicholson: rozstanie Podobno, gdy nie byli ze sobą, rozmawiali godzinami przez telefon. Kiedy od niego odchodziła, zabiegał by znów zamieszkali razem. W 1985 roku Anjelica Huston zdobyła Oscara za film Honnor Prizzich, który wyreżyserował jej ojciec, z jej ukochanym w roli głównej. Na planie słyszała: „Ma utalentowanego ojca, utalentowanego kochanka, a sama talentu nie ma”. Oskar dodał jej pewności siebie, poczuła, że jest aktorką, a nie córką swojego ojca. Zaczęła gorzej znosić wybryki Nicholsona, ale nadal gotowa była na wiele. I może gdyby tak brutalnie nie zareagował na jej pytanie o ślub, rozstanie nie przyszło by jej do głowy. Dlaczego tyle czasu w ogóle z nim wytrzymała? Chyba naprawdę go kochała, mówiła wprost, że jest miłością jej życia. Być może miała słabość do tzw. złych chłopców. Widziała w nim swojego ojca, którego podziwiała za talent wielkość, fantazję. A zarazem znała go jako kobieciarza, widziała rozpacz matki, gdy ojciec ją zdradzał. Można powiedzieć, że przerabiała pewien wzór w dzieciństwa. „Ludzie myślą Jack the joker, Jack to przede wszystkim zabawa. Ale to uproszczona ocena. Jest emocjonalny. Życie go dotyka, porusza go i denerwuje. Jest osobą głęboką i poważną”, tłumaczyła. Kiedy poczuła, że ich związek nigdy nie będzie inny, bo Jack się nie zmieni, odeszła. Przybiła ją wiadomość, że nigdy nie będzie mogła mieć dzieci. Czuła, że tkwi w beznadziei. Długo nie mogła się po tym rozstaniu podnieść. Zobacz też: Los nie oszczędzał Christiny Applegate. Walka z rakiem piersi, stwardnienie rozsiane... Perły od świni Dla niego związek z Anjelicą też był wyjątkowy. Może dlatego, że tak go dobrze rozumiała. Po latach mówił, że nie potrafił jej zostawić, ale ona zdecydowała za oboje. „Mój związek z Anjelicą był cudowny”, wspominał. Kilka miesięcy po zerwaniu Jack Nicholson kupił bransoletkę, którą Frank Sinatra podarował kiedyś miłości swojego życia, Avie Gardner. To była piękna bransoletka wysadzana brylantami i diamentami. Wysłał ją Anjelice z dedykacją: „Perły od twojej świni. Z najszczęśliwszymi życzeniami z okazji świąt – Baw się – Yr Jack”. Korzystałam z książki Anjelica Huston „Watch me. A memoir", 2014 rok, tekstów w „Vanity Fair" i „In Style".
Po dramatach znalazła szczęście. U boku uwielbianego spikera przeżyła najpiękniejsze lata
Dziś mija 14. rocznica śmierci Jana Suzina – legendarnego spikera Telewizji Polskiej, którego głos i nienaganne maniery znała cała Polska. U jego boku przez niemal pół wieku trwała Alicja Pawlicka – wybitna aktorka i miłość jego życia. Ich historia to opowieść o wielkim uczuciu, które narodziło się w cieniu trudnych doświadczeń i przetrwało wszystko – aż do końca.
Miłość Alicji Pawlickiej i Jana Suzina przerwała dopiero śmierć. Dziś, w 14. rocznicę odejścia legendarnego spikera TVP, wracają wspomnienia o ich niezwykłym związku, który trwał blisko pół wieku. Ona – ceniona aktorka, on – najbardziej rozpoznawalny głos telewizji czasów PRL. Choć ich wspólna historia była pełna czułości i oddania, jej początki wcale nie należały do łatwych. Alicja Pawlicka odeszła w marcu 2024 roku, pozostawiając po sobie nie tylko dorobek artystyczny, ale i piękną historię miłości. Jan Suzin i Alicja Pawlicka: historia miłości Alicja Pawlicka była żoną aktora Mieczysława Gajdy, który zdradził ją z Jerzym Nasierowskim, aktorem i bohaterem jednego z największych skandali w historii PRL. W tamtych latach to musiał być niesamowity szok. O związkach gejowskich nie mówiło się wtedy głośno, same w sobie uchodziły niemal za skandal. Jak wyglądało małżeństwo spikera i aktorki? Jan Suzin i Alicja Pawlicka poznali się w 1958 roku w telewizji. On był już spikerem, ona grała w spektaklu nadawanym na żywo. Po emisji odbyła się impreza w charakteryzatorni. Alicję, jako jedyną osobę niepijącą, wysłano po alkohol do pobliskich delikatesów. Wróciła z butelką wiśniówki. "Zaprosiłam Janka... Bo jak wszyscy, to wszyscy! Były rozmowy, śmiechy, zabawa. A potem, gdy wszyscy zaczęli się rozchodzić, Janek mówi: "No to ja odprowadzę panią". Ale najpierw zaprosił mnie jeszcze do Kameralnej, na Foksal. To był bardzo miły wieczór", wspominała w posłowiu do książki Jana Suzina "Nieźle się zapowiadało". Jan i Alicja od pierwszego wejrzenia poczuli do siebie ogromną sympatię, która szybko przerodziła się w miłość. Uznali, że nie ma sensu się przed nią bronić i zaczęli się spotykać, trzymali to jednak w tajemnicy, nawet przed przyjaciółmi. On spłacał kredyty porzuconej Irenie Dziedzic, ona rozwodziła się z pierwszym mężem Mieczysławem Gajdą — znanym m.in. jako głos Smerfa Ważniaka, którego dubbingował. Zobacz też: Magda Mołek wychowuje synów zgodnie z własną intuicją. Tak wygląda jej życie po rozstaniu Alicja Pawlicka była słynną Heloizą Jana Suzina nie trzeba przedstawiać. Wiadomo, że skończył architekturę na Politechnice Warszawskiej. Nie pracował jednak w zawodzie, był legendarnym spikerem w Telewizji Polskiej. Podziwiano jego sylwetkę angielskiego lorda, maniery, głos. Alicja Pawlicka urodziła się 1933 roku w Warszawie, była trzy lata młodsza od swojego męża. Długo wahała się, czy iść do Szkoły Teatralnej, ale w końcu zdecydowała się na to pod wpływem swojej nauczycielki. Dostała się za pierwszym podejściem, skończyła ją w 1955 roku. Po szkole chciała iść do Teatru Śląskiego w Katowicach, który nowocześnie prowadził wtedy młody Gustaw Holoubek. Ale dostała przydział pracy w Teatrze Polskim w Warszawie. Nie było wtedy od tego odwołania. W latach 60. była uważana za jedną z najbardziej obiecujących aktorek. Pojawiała się na okładkach „Filmu”, „Przekroju”, pisano o jej mistrzowskim warsztacie. W 1957 roku w słynnym premierowym przedstawieniu Teatru Telewizji zagrała Heloizę w sztuce „Abelard i Heloiza”. Grała Eurydykę w „Orfeuszu” z Adamem Hanuszkiewiczem i w wielu innych spektaklach teatralnych. Zobacz też: Dawid Czupryński poznał żonę w nietypowym miejscu. Długo nie wiedzieli, czy chcą być razem Mąż porzucił ją dla Jerzego Nasierowskiego, była wtedy w ciąży Jeszcze na studiach poznała Mieczysława Gajdę. Pokochali się, wzięli ślub. Alicja Pawlicka była w ciąży, gdy dowiedziała się, że ukochany Mietek zakochał się w ich wspólnym koledze ze studiów na PWST w Warszawie, Jerzym Nasierowskim. Mieczysław Gajda mówił, że bronił się przed tym uczuciem, ale ono zwyciężyło. Podobno chodzili we troje na terapie, żeby pomóc przejść przez to Alicji Pawlickiej. "Zdobyłem Gajdę, ale zanim się rozwiódł, to trochę trwało. Przez psychoanalityka się rozwodzili. Dziewczynie, która zresztą już była w ciąży, trudno było uwierzyć, że mąż ją rzuca, i to jeszcze dla faceta. We troje chodziliśmy na te rozmowy. Chodziło o to, żeby Alicja zrozumiała, żeby nie cierpiała", mówił po latach Jerzy Nasierowski. Mieczysław Gajda był zaślepiony, mówił, że jest gotów zrobić wszystko dla ukochanego. Ten romans potoczył się w dramatycznym kierunku. Nasierowski wciągnął Mieczysława Gajdę w kryminalne afery. W 1972 roku Jerzy Nasierowski i Mieczysław Gajda zasiedli na ławie oskarżonych. „Kochałem go, chciałem mu poświęcić życie”, mówił Mieczysław Gajda o swoim związku z Jerzym Nasierowskim w mowie obrończej. Aktor wyszedł z więzienia po dwóch latach, i chociaż w czasie tych wydarzeń nie był już mężem Alicji Pawlickiej, to te zdarzenia musiały boleśnie ją dotykać. Jan Suzin: mam u boku cudowną kobietę Jan Suzin i Alicja Pawlicka pobrali się w 1965 roku. Ich świadkami na ślubie byli spikerka Edyta Wojtczak i tłumacz Jerzy Lisowski. Byli ze sobą bardzo szczęśliwi. Spędzili razem — jako małżeństwo - 47 lat. Rozdzieliła ich dopiero śmierć Jana Suzina w kwietniu 2012 roku. Alicja Pawlicka do ostatnich dni czuwała przy łóżku chorego na raka męża, o którym mówiła, że jest mężczyzną i miłością jej życia. To właśnie u boku Jana Suzina zapomniała o koszmarze, jaki zafundował jej pierwszy mąż, Mieczysław Gajda. Opowiadała, że z Janem Suzinem prawie nigdy się nie rozstawali, chyba że mąż wyjeżdżał prowadzić jakiś koncert. Nie żałowała, że po latach była bardziej znana jako żona Jana Suzina niż aktorka. Rola żony swojego męża bardzo jej odpowiadała. Jan Suzin nigdy nie rozgadywał się w wywiadach o żonie. Pytany o Alicję, ograniczał się do stwierdzenia, że jest szczęściarzem, bo ma u boku cudowną kobietę. Suzinowie nie mieli własnych dzieci. We dwoje byli ze sobą bardzo szczęśliwi i nie wyobrażali sobie życia bez siebie. "Mąż był wspaniałym człowiekiem — bardzo szlachetnym, wrażliwym na sprawy wyższe niż codzienność", mówiła w jednej z rozmów. Zobacz też: Grażyna Barszczewska poznała drugiego męża, gdy cierpiała po osobistej tragedii. Pomógł jej wychować synka Gdy w 2003 roku emerytowany już wtedy spiker zaczął chorować, Alicja Pawlicka nawet na krok go nie odstępowała. Niewiele osób wiedziało, że Suzin choruje na raka. On sam długo udawał, że wszystko jest w porządku. „Świetnie się maskował. Długo był jeszcze wyprostowany, dobrze się trzymał, chodził uśmiechnięty. A potem... jakby się zapadł w sobie. Nie chciał już do szpitali, był w domu”, mówiła w książce „Nieźle się zapowiadało”. Jan Suzin odszedł 22 kwietnia 2012 roku. Pierwszy mąż Alicji Pawlickiej – Mieczysław Gajda – zmarł w 2017 roku. Aktorka odeszła 7 marca 2024 roku. Alicja Pawlicka-Suzin zmarła 7 marca 2024 roku w wieku 90 lat.
Na jej występy przychodziły kiedyś tłumy, na pogrzebie było 13 osób. Piętno zdrady naznaczyło ją na całe życie
Była gwiazdą warszawskich kawiarni i występów w getcie, a po wojnie stała się bohaterką jednego z najbardziej gorzkich sporów o rzekomą kolaborację. W 110. rocznicę jej urodzin przypominamy kluczowe fakty z życia Wiery Gran.
W wieku dwudziestu lat rzuciła na kolana Warszawę. To ona wylansowała takie przeboje, jak „Bo to się zwykle tak zaczyna”, „Tango noturno”, „Bez śladu Twa wielka miłość minie”. Później wykonywali je inni artyści. Wiera Gran miała wszystko, by odnieść sukces: talent, urodę i zmysłowy głos. Fascynowała ludzi i przykuwała uwagę. Występowała m.in. w znanej kawiarni „Paradise” w „IPSI-e”, w kawiarni „Vogue”. Ale jej losy do dziś budzą ogromne emocje... Dlaczego to właśnie ona została posądzona o kolaborację z Niemcami? Choć oficjalnie została uniewinniona i to przez różne sądy i komisje, piętno zdrady szło za nią jak cień. W 110. rocznicę jej urodzin wraca nie sensacja, lecz pamięć o sylwetce artystki, której biografia została naznaczona wojną: dobrowolnym wejściem do getta warszawskiego, występami w kawiarni „Sztuka” na Lesznie i powojennym sporem o rzekomą kolaborację z Niemcami. Kim była Wiera Gran? Droga do kariery Opinie o jej kolaboracji powtarzał m.in. słynny pianista Władysław Szpilman. „Słyszałem, że współpracowałaś z Gestapo?”, powiedział, gdy spotkali się po raz pierwszy po wojnie. I zdziwił się: „To ty żyjesz?” Po latach ona pod jego adresem wysunęła takie same oskarżenia. Byli dla siebie największymi wrogami. A przecież w najmroczniejszych czasach, podczas wojny, razem występowali w getcie warszawskim. Władysław Szpilman akompaniował Wierze Gran na fortepianie, napisał dla niej piękną piosenkę „Jej pierwszy bal”. Ludzie w getcie płakali, gdy jej słuchali. Po wojnie nie wspomniał o Wierze słowem, w żadnej ze swoich książek. W żadnym ze wspomnień, nawet gdy opowiadał o tej piosence. Jak naprawdę wyglądało życie Wiery Gran, dlaczego do dzisiaj jej losy tak fascynują? Wiera Gran, a właściwie Dwojra Grynberg urodziła się w 1916 roku w Białymstoku. Miała dwie starsze siostry: Helenę i Marylę. Rodzina była biedna, Wiera chodziła do szkoły, ale już jako dziewczyna pracowała przy repasacji pończoch, potem jako manikiurzystka. Poznała w ten sposób Irenę Prusicką, dzięki niej zaczęła się uczyć tańca. Jej koleżanką ze szkoły tańca, a potem najbliższą przyjaciółką była Stefania Grodzieńska. Karierę zrobiła w 1934 roku. Zaczęła wtedy występować w Cafe Paradise, przy Nowym Świecie 3/5 w Warszawie (tuż za placem Trzech Krzyży). Najpierw tańczyła, potem śpiewała zza kulis – właściciele bali się występów niepełnoletniej panienki. Zadebiutowała na dobre piosenką „Tango brazylijskie”. Szybko podbiła serce widzów. Miała aksamitny, melancholijny głos, nosiła się zwykle na czarno, włosy czesała gładko, upinała w kok. Przed wojną nagrała 60 piosenek na 28 płytach. Wystąpiła w „Rewii gwiazd” z ówczesnymi idolami: Lodą Halamą, Mirą Zimińską, Ludwikiem Sempolińskim. Jeden z recenzentów napisał, że jest „diseuse”, wróżką. Jest magiczna. Zaczęła grać w filmach, m.in. ze wspaniałą aktorką Idą Kamińską. Jej gaża wzrosła z 25 złotych za wstęp do nawet 300. Nie było to mało, bo mniej więcej tyle wynosiła bardzo dobra miesięczna pensja nauczyciela. Przeniosła się z mamą do mieszkania na Hożej, w Warszawie. Wydawało się, że los jej sprzyja... Wiera Gran: co działo się z nią w czasie wojny? Wszystko zmieniła wojna. Wiera Gran była z pokolenia, na które czekała apokalipsa. Na początku wojny występowała jeszcze we Lwowie i Krakowie. W 1941 roku weszła dobrowolnie do warszawskiego getta, chciała być blisko mamy i sióstr. Chciała im pomóc, a mogła to zrobić w jeden sposób: śpiewając, bo tylko to umiała. W getcie – w cieniu śmierci, głodu, tyfusu, wszy – toczyło się jeszcze niby normalnie życie. Wiera Gran występowała w kawiarni „Sztuka” przy ulicy Leszno. Była gwiazdą, ludzie przychodzili na jej występy, miała przydomek Magnes, bo ściągała tłumy. „To piosenki o miłości, o szumiących w rytm walca drzewach. Kiedy ludzie przychodzą do kawiarni, chcą mieć właśnie takie piosenki. Chcą przymknąć oczy i myśleć, że są znów w czy w ”, wspominała ocalała z getta pisarka Mina Tomkiewicz. CZYTAJ TAKŻE: Szukała go cała Ameryka. Co stało się z synkiem znanego pilota, Charlesa Lindbergha? Na fortepianie akompaniowali jej Władysław Szpilman i Adolf Goldfeder. Największym przebojem Wiery Gran była 15-minutowa piosenka „Jej pierwszy walc” napisana dla niej przez Szpilmana. Piosenkarka wspominała w niej 5 adoratorów i tańce w 5 różnych rytmach, od fokstrota po mazurka. O popularności Wiery może świadczyć wierszyk napisany przez aktora i tekściarza Władysława Szlengela do znanej melodii: „Motyka, piłka, spodnie w rzucik/ Przeminęło i nie wróci/A po roku wspomni pan..., /Znowu „Sztuka”. Wiera Gran...” Nie była jedyną znaną artystką występującą w getcie, w rewiach grali Michał Znicz, Stefania Grodzieńska, Diana Blumenfeld. Wiera Gran starała się pomagać nie tylko rodzinie. Wspomagała izbę zatrzymań dla bezdomnych dzieci, uczestniczyła w zbiórkach na ich rzecz. Wiera Gran i Kazimierz Jezierski: formalnie była jego żoną W 1942 roku kawiarnie i teatry w getcie zamknięto. Wiera uznała, że lepiej pomoże rodzinie po aryjskiej stronie. Zostawiła siostrze pigułkę cyjanku, którą miał przy sobie na wszelki wypadek. I wyszła przez gmachy sądów na Lesznie. Pomógł jej w tym zakochany w niej Kazimierz Jezierski, lekarz żydowskiego pochodzenia, o czym długo nikt nie wiedział. Jezierski miał tzw. „bezpieczny wygląd”. Nie ukrywał się, pracował w szpitalach w Warszawie. Ale żeby chronić Wierę – w tym wcieleniu tlenioną blondynkę - przeniósł się do szpitala w Starych Babicach, tam razem zamieszkali. Wiera nie kochała go, był dla niej obcy, ale żyła z nim. Prawdopodobnie była formalnie jego żoną, choć nie jest to pewne. W 1944 roku urodziła synka Jerzego Zbigniewa. Miała ciężki poród, z trudem uratowano ją i dziecko. Wydawało się, że wszystko dobrze się ułoży, ale wydarzyła się tragedia. Chłopiec zmarł z głodu po trzech miesiącach. Nie przyjmował mleka, a Wiera nie miała swojego pokarmu... Śmierć dziecka była dla niej ogromną traumą, przez całe życie miała zdjęcie grobu synka przy sobie. Przysięgła sobie, że nigdy nie będzie miała dzieci. W Babicach udawała wariatkę i to niegrzeczną, żeby jak najbardziej ograniczyć kontakty z ludźmi. Nie wychodziła prawie wcale, tyle że do kościoła. Poza tym najpierw była w ciąży, potem w połogu. Ukrywała się pod nazwiskiem Weronika Gacka albo Wanda Czajkowska. Wiera Gran: relacja z matką Miała do męża pretensję, że ją oszukiwał i nie mówił, co dzieje się z jej matką i siostrami. A on chciał jej oszczędzić bólu. Pewnego dnia zagroziła, że jeśli nie przekaże jej informacji, już jej nie zobaczy. Bo ona ucieknie, wróci do getta. Matkę bardzo kochała, mówiła, że poszłaby za nią do piekła. W końcu dowiedziała się, że jej mama została w czasie likwidacji getta wywieziona w pierwszym transporcie do Treblinki, prawdopodobnie nie żyje. Zginęły też siostry Wiery Gran. Z całej rodziny ocalała tylko ona. ZOBACZ TAKŻE: Od ponad czterech dekad była jego wielką miłością i ukojeniem. Maciej i Joanna Damięccy doczekali się dzieci, chronili swoją prywatność Jej mąż Kazimierz Jezierski po wojnie był związany z UB, podpisywał m.in zgony zamordowanych AK-wców, wśród nich rotmistrza Witolda Pileckiego. Wyjechał z Polski w 1963 roku, w 1975 ożenił się. Wiera Gran zostawiła go bez żalu, i chyba trochę bez serca, biorąc pod uwagę, jak jej pomagał. „Byłeś mi przyjacielem w niebezpieczeństwach, ale byłam ci obca w smutkach”, pisała w liście. Po rozstaniu długo ze sobą korespondowali. „Tyle śpiewałam o miłości, tylu mężczyzn się za mną uganiało, a mnie nie udało się żadnego tak naprawdę pokochać. Nie dopisało mi w życiu szczęście”, mówiła w rozmowie z Joanną Szczęsną. Wiera Gran: jak potoczyło się jej życie? Po wojnie, kiedy wydawało się, że najgorsze jest za nią, zaczął się dramat. Niby wróciła do koncertów, śpiewała dla Polskiego Radia, występowała nawet w programie „Eterek” Jeremiego Przybory. Ale szybko pojawiły się oskarżenia o współpracę z Gestapo. To były zarzuty różnego kalibru. Poczynając od tego, że miała uprzywilejowaną pozycję (chodziła w futrze, nosiła srebrne lisy, nie nosiła opaski), po kontakty z policjantami z tzw. Trzynastki (wydział gestapo do pracy w getcie). Aż po zarzuty dotyczące jej działań po wyjściu w getta. Miała pomagać Gestapo rozpoznawać żyjących po aryjskiej stronie Żydów. Miała ich też nakłaniać do rejestracji (która kończyła się wywózką) w akcji „Hotel Polski”. Skarżył ją przede wszystkim Jonas Turkow, aktor i reżyser, z którym razem byli w getcie. Pomniejsze zarzuty formułowali różni znajomi i nieznajomi, zastanawiano się, jak wyszła z getta, jak przeżyła w Babicach. Czy była nietykalna? Wiera Gran: zarzuty Gran osobiście zgłosiła się do prokuratury, chcąc oczyścić się z zarzutów. Jej sprawę rozpatrywało wiele gremiów, wiele było procedur śledczych. Prokuratura umorzyła sprawę Wiery Gran z braku dowodów. Sąd Związku Artystów Scen Polskich pod przewodnictwem Aleksandra Zelwerowicza uznał, że „zachowanie Wiery Gran-Jezierskiej podczas okupacji niemieckiej było bez zarzutu”. 20 kwietnia 1946 Komisja Weryfikacyjna dla Muzyków stwierdziła, że Wiera Gran „nie uchybiła w niczym honorowi Polki” i ma prawo wykonywania zawodu. Oskarżenie rozpatrywał też w 1946 roku Sąd Cywilny Komitetu Żydów Polskich, który w 1949 roku uznał, że była niewinna. Przepytano dziesiątki ludzi, nie znaleziono dowodu. W gruncie rzeczy Wiera Gran nie mogła wskazywać Żydów w Warszawie, bo ukrywała się w tym czasie w Babicach. Nie była czarnowłosą Wierą Gran, jak ją wskazywano, tylko blondynką. Mówiono, że AK wydało na nią wyrok śmierci, ale nigdzie tego nie potwierdzono. Ktoś ją gdzieś widział, ale nie był pewien czy to ona. Mówiono „panowała opinia, że…”. Plotki poszły jednak w świat. Jonas Turkow, jej główny oskarżyciel, nienawidził jej, był zazdrosny, że jego żona Diana Blumenfeld nie ma takiego głosu i sławy jak Wiera. A razem występowały. W filmie Marii Zmarz-Koczanowicz „Wiera Gran” (według scenariusza Agaty Tuszyńskiej) jeden z rozmówców mówi, że Turkow miał niesłychany dar przekonywania. I zrobił wiele złego w sprawie Gran. Wielu ludzi jej broniło. Stefania Grodzieńska, Krystyna Żywulska, Antoni Marianowicz, po latach do rehabilitacji Wiery Gran przychylał się dr Marek Edelman, który po wojnie zeznawał przeciw niej. Ale w 1983 roku Irena Sendlerowa w oświadczeniu dla Żydowskiego Instytutu Historycznego pisała, że Gran występowała po tak zwanej „stronie aryjskiej” w kawiarni Mocca, przy ul. Marszałkowskiej, pracując dla Gestapo. Wiera Gran żyła z piętnem Wiera Gran całe życie walczyła z piętnem zdrady. Wytaczała procesy, m.in. Turkowowi, które kończyły się niczym. Bo świadkowie nie stawiali się w sądzie. Najmowała adwokatów. Przekonywała. W 1980 roku wydała książkę „Sztafeta oszczerców”. Podobno była to jedyna sprawa, o której nie potrafiła spokojnie, racjonalnie mówić. W 1950 roku wyjechała z Polski do Izraela, zostawiając za sobą wszystko, porzucając męża. Czuła się Polką, ale miała dość atmosfery wokół siebie. Wierzyła, że odnajdzie w Izraelu swój dom. Spotkała się w ostracyzmem. Mówiono o niej gestapowska k...a. W 1971 roku znowu w Izraelu dawni więźniowie obozów żądali odwołania jej koncertów grożąc, że przyjdą na nie w obozowych pasiakach. To był dla niej cios. Ostatecznie osiedliła się we Francji, występowała tam m.in. z Charlesem Aznavourem, zjeździła z recitalami pół świata. W 1965 roku odwiedziła Polskę. W latach 70. zakończyła karierę estradową i zajęła się walką o swoje dobre imię. Pod koniec życia miała manię prześladowczą, odcinała się od ludzi. Joanna Szczęsna w „Gazecie Wyborczej" tak wspomina pierwsze spotkanie z Wierą Gran: „zaprosiła mnie do swego maleńkiego, zagraconego studia w XVI dzielnicy Paryża jesienią 2006 r. W wąskim przedpokoju z jednej strony piętrzyły się pudła pełne scenicznych toalet, pamiętających czasy, gdy śpiewała w nowojorskiej Carnegie Hall czy paryskich salach koncertowych, z drugiej - bił po oczach wykonany czerwonym sprayem napis: „Ratunku, szajka Szpilmana i Polańskiego chce mnie zamordować”. W pokoju na podłodze - stosy papierzysk, teczek, maszynopisów, wycinków ()”. SPRAWDŹ RÓWNIEŻ: Zimę spędzała z Heleną, pozostałe miesiące z Jadwigą – sekretne życie Marii Rodziewiczówny W filmie Marii Zmarz-Koczanowicz „Wiera Gran" jest pokazana rozmowa pieśniarki z Agatą Tuszyńską, która napisała o niej fascynującą książkę „Oskarżona Wiera Gran” (2010 rok). Bardzo już starsza artystka jest w tej rozmowie odpychająca, pełna zarzutów, podejrzeń. Właściwie okropna. Wiera Gran zmarła 19 listopada 2007 roku we Francji. Ostatnie miesiące spędziła w przytułku Św. Kazimierza w Paryżu (tym samym, w którym zmarł Norwid). Na jej występy przychodziły kiedyś tłumy, na pogrzebie było 13 osób, w tym cztery siostry zakonne, dwóch rabinów i prowadzący ceremonię. Jej grobem opiekuję się Towarzystwo Opieki Nad Polskimi Zabytkami i Grobami Historycznymi we Francji..
Zasłynął rolą w „Misiu”. Ukochaną poznał na imieninach u Zaorskiego i od razu się oświadczył
Dziś mija 19 lat od śmierci Jana Kociniaka – wybitnego aktora teatralnego, mistrza ról charakterystycznych i niezapomnianego głosu polskiego dubbingu. Choć odszedł w 2007 roku, wciąż żyje w pamięci widzów jako Kubuś Puchatek, Gucio z „Pszczółki Mai” i jeden z najbardziej lubianych artystów swojej epoki.
Jan Kociniak i jego żona Hanna Strzelecka-Kociniak spędzili razem 37 lat – aż do śmierci aktora, której 19. rocznica przypada dziś. Byli szczęśliwym małżeństwem. Marian Kociniak – znany aktor i stryjeczny brat Jana – mówił, że „Jasiek był okrągły i tłuściutki, a Hania była smukłą, piękną damą”. Podobno ujął ją tym, że był w niej absolutnie zakochany, przez całe życie. Jan Kociniak był lubianym aktorem, choć na pewno najlepiej znali go widzowie warszawskiego teatru „Ateneum”, gdzie grał całe lata. Zmarł, kiedy akurat aktorsko osiągnął najlepszą formę. Był też mistrzem dubbingu, to jego głosem mówi Kubuś Puchatek ze stumilowego lasu — i jest to absolutnie wspaniały dubbing! Kociniak jest również Guciem z „Pszczółki Mai” i panem Spacely w „Jetsonach”. Jan Kociniak: dorastanie, jak został aktorem Jan Wilhelm Kociniak urodził się 8 listopada 1937 roku w Stryju (dzisiaj na Ukrainie, w obwodzie Lwowskim). Po wojnie jego rodzina repatriowała się do Polski. Młody Janek zawsze chciał być aktorem, ale egzaminy do Szkoły Teatralnej nie były takie proste. Był niewysoki, mówiono, że miał dziecinną, pyzatą twarz. Daleko mu było do warunków amanta. Nie został przyjęty, bo jak wspominał „brano przystojnych”. Dopiero na drugi rok, kiedy nastała moda na bardziej charakterystycznych aktorów, dostał się. Kształcił się pod okiem wielkich mistrzów Stanisławy Perzanowskiej, Jana Świderskiego. „Ze swoimi warunkami nigdy nie myślałem o zagraniu Hamleta. (...) Profesor Stanisława Perzanowska, opiekun mojego roku w warszawskiej PWST, mówiła mi dawno temu, że z twarzą dziecka przyjdzie i w teatrze swoje odczekać - tak gdzieś do pięćdziesiątego któregoś roku życia. Dopiero gdy przyjdzie wiek, który odciśnie na twarzy dziecka wyraźne piętno, wtedy otworzą się nowe możliwości”, wspominał w wywiadzie dla „Tele Tygodnia”. Zobacz też: Vivien Leigh miała świat u stóp, ale niewyobrażalnie cierpiała. Jej życie dalekie było od bajki Jan Kociniak - kariera aktorska, największe role Szybko jednak zrobił karierę. Dużą popularność przyniosło mu w latach 60. telewizyjne show „Wielokropek”. Prowadził je na zasadzie kontrastu z wysokim i chudym Janem Kobuszewskim. Dwóch Janów - jeden tyczkowaty, drugi okrągły, to był ówczesny pomysł na telewizyjny duet. I jak się okazało dobry, bo obaj stali się popularni i lubiani. W programie pokazywano różne skecze, występowały ówczesne gwiazdy. Kobuszewski i Kociniak śpiewali, tańczyli m.in. „Polskiego Rock and Rolla” (można obejrzeć na YouTubie, warto!). To były lata, kiedy ludzie zapraszali się do siebie na telewizję (bo nie każdy ją miał), a programy, szczególnie rozrywkowe były wielką atrakcją. „Wielokropek” w istotny sposób zaważył na moim życiu artystycznym. Nie spodziewałem się, że zostanę zakwalifikowany jako ten śmieszny. Przez wiele lat było cienko z propozycjami filmowymi i telewizyjnymi. Za to sprawdzałem się na estradzie, bo program podobał się publiczności”, opowiadał w „Rzeczpospolitej”. Od razu po studiach trafił do jednego najlepszych warszawskich teatrów – Ateneum i jak się okazało, był to wybór na całe życie (zagrał w kilkudziesięciu premierach). Niesamowitą kreację stworzył m.in. w swojej ostatniej roli w spektaklu „Czaszka z Connemary”, z 2006 roku w reżyserii Kazimierza Kutza. Grał w niej alkoholika, który spowodował wypadek, w wyniku którego zginęła jego żona. Być może chciał ją po prostu zabić. Krytycy pisali, że w tej sztuce zupełnie zgubił swoje komediowe wcielenie, pokazał nienawiść i ból. Niektórzy znajomi nazywali Ateneum teatrem dwóch Kociniaków, bo grał tam także Marian Kociniak, obaj bracia spotykali się również w teatrze telewizji, m.in. w jednym z najlepszych spektakli telewizyjnych „Igraszkach z diabłem”. Jan Kociniak wcielił się tam w postać anioła Teofila, wyglądał jak pulchna blondynka i fruwał. Zobacz też: Sekret Jerzego Połomskiego ujrzał światło dzienne po latach. Przyjaciółka artysty zaskakuje wyznaniem <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgvRRRoP-954975e.jpg" width="2265" height="1600" alt="1963. Kadr z filmu "Licze na wasze grzechy" w rezyserii Jerzego Zarzyckiego, n/z Krystyna Walczak i Jan Kociniak.,Image: 428839687, License: Rights-managed, Restrictions: *** Uwaga! Zakaz uzycia w reklamie. Zakaz przetwarzania i fotomontazu. Cena minimalna na publikacje online 50,00 PLN ***, Model Release: no, Credit line: archiwum Filmu / Forum" title="kadr z filmu "Licze na wasze grzechy"" /> Jan Kociniak: słynne epizody O takich aktorach mówi się czasem, że są genialni w rolach epizodycznych. Są mistrzami drugiego planu. Jan Kociniak zagrał wiele takich ról, ale chyba najbardziej znany jest z „Misia” Stanisława Barei. Grał w nim milicjanta z drogówki. Pamiętacie? „Tu Brzoza, tu Brzoza”, nadawał z krótkofalówki. Zaciągał sieć na kierowców – żeby ich złapać na przekroczeniu prędkości. Wcześniej ustawił z milicjantami atrapy domów. „Ale tego osiedla wczoraj nie było”, tłumaczył się bezradny kierowca. „Tak mówicie?” triumfował Kociniak. „A gdyby tutaj staruszka przechodziła do domu starców, a tego domu wczoraj by jeszcze nie było, a dzisiaj już by był, to wy byście staruszkę przejechali, tak? A to być może wasza matka!” krzyczał. Sam Jan Kociniak mówił, jak bardzo potrzebni są tacy twórcy jak Stanisław Bareja, którzy potrafią nam pokazać, jacy jesteśmy. Lubili go też bardzo widzowie seriali telewizyjnych, choćby „Samo życie”, gdzie zagrał pamiętną rolę właściciela kiosku Lucjana Michalaka. Zobacz też: Irena Santor w przeszłości przeżyła bolesną stratę. Dopiero po latach przerwała milczenie Jan Kociniak: do końca życia kochał żonę Hannę Żonę Hannę poznał w końcu lat 60. na imieninach u znanego, nieżyjącego już aktora Andrzeja Zaorskiego. Zakochał się bez pamięci. Byli z różnych światów, Hanna jest warszawianką, jej rodzice brali udział w Powstaniu Warszawskim, mama była więziona w obozie jenieckim – stalagu. Hanna Strzelecka-Kociniak studiowała na Politechnice, jest inżynierem elektrykiem, zawsze jednak bardzo interesowała się pracą męża, wspierała go. Przychodziła na każdą premierę Teatru Ateneum. Państwo Kociniakowie nie mieli dzieci. „To była rzecz świadomego wyboru, wynikająca z mojego zdrowia. Podjęliśmy tę decyzję wspólnie. Ale bardzo szybko dzieci wypełniły nam dom, ponieważ moja siostra miała trójkę, z którymi byliśmy bardzo zżyci. W każdej chwili mieliśmy je w domu czy u nas na działce, podczas urlopów”, mówiła Hanna Strzelecka-Kociniak (podaje za kultura.onet.pl). Łączyła ich wspólna pasja do podróżowania, w wolnym czasie lubili też jeździć na działkę, która mieli nad Bugiem. Jan Kociniak mówił, że ma dużo szczęścia, że może spędzić życie u boku tak cudownej kobiety, jak jest jego żona Hania. W latach 2000 rozchorował się na raka żołądka. Wydawało się, że choroba da się ujarzmić, ale niestety Jan Kociniak zmarł przedwcześnie, w wieku 69 lat
Zakochał się od pierwszego wejrzenia, lecz nie był jedyny. O słynną aktorkę zabiegał też amant PRL-u
Ich historia zaczęła się niewinnie, w murach szkoły teatralnej, a przerodziła w uczucie, które przetrwało próbę czasu, rozłąki i życiowych dramatów. Przez ponad 60 lat byli nierozłączni, lecz los napisał dla nich scenariusz pełen wzruszeń i bólu. Co tak naprawdę kryło się za fasadą ich idealnego związku?
Oboje cieszyli się dużą popularnością i uznaniem. Ona zapisała się w pamięci potomnych rolami w takich produkcjach, jak „Faraon”, „Stawka większa niż życie”, „Awantura o Basię” czy serial „Na dobre i na złe”. Dla swojej wnuczki Zofii była jej „prywatną” Profesor McGonagall — tę postać z Harry’ego Pottera wspaniale dubbingowała. Jego głośne role wprost trudno zliczyć... Wiesława Mazurkiewicz i Gustaw Lutkiewicz uchodzili za wzorowy związek. Byli razem przez ponad 60 lat! Jak potoczyły się ich losy? Wiesława Mazurkiewicz i Gustaw Lutkiewicz: historia miłości Gustaw Lutkiewicz zagrał blisko 300 ról, nazywany był mistrzem drugiego planu, widzowie natychmiast go rozpoznawali, zapamiętywali nawet z niewielkich ról. Grał w filmach kostiumowych („Pan Wołodyjowski”, Ogniem i mieczem”), kryminalnych („Ekstradycja”), obyczajowych serialach („Złotopolscy”). Pięknie śpiewał, jego wykonanie „Modlitwy” (Dopóki nam ziemia kręci się…) zachwyciło samego Bułata Okudżawę, który też śpiewał ten wiersz i kochał go. Wiesława Mazurkiewicz i Gustaw Lutkiewicz jako małżeństwo uchodzili za wzór. Poznali się jeszcze w Szkole Teatralnej, on był na trzecim roku, ona dopiero zaczynała swoją przygodę z aktorstwem. „Zaimponowała mi skromnością i dobrocią, ale niełatwo było mi ją poderwać. Miała wielkie powodzenie”, mówił o żonie Gustaw Lutkiewicz. Aktor urodził się w 1924 roku w Kownie, wychowywał w litewskim Wiłkomierzu. Jego ojciec pracował w polskim gimnazjum. Wspominał, że to dzięki tacie poznawał teatr, biorąc udział w amatorskich przedstawieniach. Przez pewien czas szukał swojej drogi. W szkole — a chodził także do litewskiego gimnazjum, gdzie czuł się obcy — słabo mu szło. Przerwał naukę, zatrudnił się jako robotnik w fabryce kabli, pomocnik kierowcy. W 1945 roku uciekł z rodziną przed Sowietami do Polski. Zdał maturę, poszedł na prawo na uniwersytet w Toruniu, ale szybko zrezygnował. „To była pomyłka”, wspominał. W duszy siedziały mu te teatrzyki z dzieciństwa, postanowił więc zdawać do szkoły teatralnej i został od razu przyjęty. Czytaj także: Świat oszalał na jego punkcie. Mało kto wie, że gwiazdor nowych "Igrzysk śmierci" ma ojca, który łączy medycynę z filmem Wiesława Mazurkiewicz: aktorką została przez przypadek Wiesława Mazurkiewicz podkreślała, że jest urodzoną łodzianką, zawsze kochała to miasto. Była o dwa lata młodsza od męża. Nigdy specjalnie nie wspominała swoich wojennych przeżyć, to mąż opowiadał, że „miała ciężkie życie, podczas wojny uciekła przed Niemcami. Długo się ukrywała, ciężko pracowała u pewnej rodziny. Myślę, że to ją ukształtowało na resztę życia”, mówił o żonie. Aktorką została przez przypadek, wzięła udział w międzyszkolnym konkursie recytatorskim i zdobyła pierwszą nagrodę. Wybitna aktorka Zofia Małynicz, która była w jury zapytała ją, czy nie chciałaby zostać aktorką. Zdziwiła się, ale zaczęła o tym myśleć. „Nikomu nic nie mówiąc, poszłam na egzamin, chociaż miałam rok do matury. Przyjęli mnie. Wieczorami uczyłam się do matury w szkole dla pracujących, rano studiowałam”, wspominała w „Życiu na gorąco”. W szkole Wiesława Mazurkiewicz i Gustaw Lutkiewicz już jako para byli bardzo lubiani. Koledzy ułożyli o nich wierszyk: „Gdy tylko przerwy bije godzina/po salach para snuć się zaczyna/ona niewinna, wielkie ma oczy/obok niej piękny młodzieniec kroczy/on zakochany, ona przymilna/on, by ją poznać, zjechał aż z Wilna" (cytuję za interia.pl) Czytaj też: Premiera filmu „Michael” coraz bliżej, a kulisy zaskakują. Reakcja rodziny Jacksona mówi wszystko Wiesława Mazurkiewicz i Gustaw Lutkiewicz: stracił dla niej głowę Gustaw Lutkiewicz śmiał się, że musiał rywalizować o Wiesławę z Tadeuszem Plucińskim, który potem miał sławę pierwszego amanta PRL-u. „Gdy ujrzałem efektowną, zgrabną blondynkę, natychmiast straciłem głowę. Byłem wówczas przystojnym, szczupłym młodzieńcem, jednak uwiedzenie Wiesi nie było takie łatwe. Miała ogromne powodzenie. Musiałem wytworzyć wokół siebie artystyczną aurę. Żona twierdzi, że zakochała się w mojej grze na gitarze, pięknym śpiewie. Nabrała się na stworzony przeze mnie, jak to się dziś mówi, image”, wspominał aktor w „Życiu na gorąco”. Ona mówiła, że szybko stał się dla niej tym najcudowniejszym, najukochańszym. Ślub wzięli w 1950 roku, ale potem przyszedł czas na wielki egzamin z miłości. Rozdzielili się, on został w Łodzi, ona wyjechała do teatru do Krakowa, gdzie dostała angaż. Po kilku latach życia w rozjazdach powiedzieli sobie dość. Przenieśli się do Warszawy, na początku było trudno, bo nie mieli własnego kąta. Było biednie, mieszkali po hotelach robotniczych. Ale Wiesława Mazurkiewicz „wychodziła” im spółdzielcze mieszkanie na Saskiej Kępie, które było ich przystanią do końca życia. „Do Warszawy przyjechałem sam, żona pracy tutaj nie miała”, wspominał Gustaw Lutkiewicz. „Trzy sezony byliśmy tak „rozstani", ale na szczęście nic nas nie było w stanie rozdzielić. Wynająłem pokoik u pewnej starszej pani na Saskiej Kępie. Wreszcie żona przyjechała, ale tej pani to się nie spodobało. Tułaliśmy się więc po hotelach robotniczych, aż Wiesia zapisała nas do spółdzielni na Saskiej Kępie. To żona wychodziła mieszkanie. Do dziś w nim mieszkamy”. W 1961 roku urodziła się ich jedyna córka Katarzyna zwana Lutkiem. Szczęście było tym większe, że macierzyństwo dla Wiesławy Mazurkiewicz wcale nie było oczywiste. Lekarze mówili jej, że nie ma szans na urodzenie dzieci. I kiedy ona już straciła nadzieję, po 11 latach małżeństwa urodziła się wyczekiwana Kasia. Zobacz też: Rzadki widok. Anna Wintour pokazała młodszą córkę. Mało kto wie, czym się zajmuje. Kulisy ich życia prywatnego znają nieliczni Byli dobrym małżeństwem przez blisko 70 lat Zawsze wiedzieli, że mogą na siebie liczyć. Byli dumni ze swoich sukcesów, wspierali się. Wiesława we wszystkich sprawach radziła się męża. Aktor zaczął niestety chorować, tracił wzrok. Bardzo boleśnie go to uderzyło, nie mógł czytać, co uwielbiał. Rozrywką były stawiane wspólnie z żoną pasjanse i rozmowy z ukochaną wnuczką Zosią. Z powodu choroby oczu Gustaw Lutkiewicz wycofał się z aktorskiego życia i przeszedł na emeryturę, choć miał jeszcze mnóstwo sił. W rozmowie z „Super Expressem” mówił, że jego życie skurczyło się do bytowania, krzątania się po domu, po kuchni. Pociechą była żona, która z oddaniem opiekowała się ukochanym. W 2010 roku obchodzili diamentowe gody, czyli 60. rocznicę ślubu. Zobacz też: W trakcie drugiej kadencji zniknęła z otoczenia ojca. Dziś mówi wprost o cenie, jaką zapłaciła za to, że jest córką Donalda Trumpa Aktor dożył 93 lat, zmarł w 2017 roku w Warszawie. Wiesława Mazurkiewicz z trudem godziła się z odejściem męża. „Na Gustawa zawsze mogłam liczyć. Dał mi tyle ciepła, opieki, radości. Od jego śmierci minął rok. Wciąż nie mogę pogodzić się z jego odejściem. Nie wiem, jak mam żyć. Radziłam się go we wszystkich sprawach. Wracam do domu wciąż jeszcze z nadzieją, że na mnie czeka”, mówiła w jednej z rozmów. Nie był to jedyny powód do smutku, na raka rozchorowała się jej jedyna córka Katarzyna. I choć chorobę udało się na jakiś czas opanować, wróciła ze zdwojoną siłą. Katarzyna Lutkiewicz nie dożyła, jak jej rodzice sędziwego wieku, zmarła, mając zaledwie 60 lat, jej mama, która umarła tydzień później – 95. Obie zostały pochowane obok Gustawa Lutkiewicza w rodzinnym grobowcu w Alei Zasłużonych na warszawskich Powązkach
Wielka miłość i bolesne rozstanie. Legendarna aktorka PRL-u nigdy nie pozbierała się po relacji ze znanym reżyserem
Joanna Żółkowska i Robert Gliński przez lata uchodzili za jedną z najbardziej intrygujących par świata kultury. Poznali się w pracy, połączyły ich talent i wzajemna fascynacja, jednak ich związek nie przetrwał próby czasu. Choć dziś nie są razem, łączy ich wyjątkowa relacja oparta na przyjaźni i wspólnych doświadczeniach.
Joanna Żółkowska i Robert Gliński byli jedną z najbardziej znanych artystycznych par. Oboje wybitni, ona jako aktorka mająca w swoim dorobku wiele wspaniałych ról. Choćby w „Ławeczce”, kultowym spektaklu, w którym grała z Januszem Gajosem. Robert Gliński to reżyser wielu znanych filmów, takich, jak „Cześć Tereska”, „Kamienie na szaniec”, „Zieja”. Poznali się w pracy, dlaczego ich związek się rozpadł? Joanna Żółkowska i Robert Gliński: historia miłości Robert Gliński i Joanna Żółkowska poznali się w latach 2000 przy pracy nad spektaklem Teatru Telewizji. Znany reżyser świetnie dogadywał się z artystką, nie tylko w domu, ale i na scenie. „Dużo pracuję, a jak pracuję, to patrzę. A patrząc, widzę. I mniej więcej tak to się urodziło. Zobaczyłem. Talent, skupienie i poczucie humoru”, mówił w TVN Robert Gliński o swojej partnerce. Oboje nie lubili odkrywać swojej prywatności, dlatego ich związek okryty jest w dużej mierze tajemnicą. Wiadomo, że nie mieli dzieci, wspólnie wychowywali córkę Joanny Żółkowskiej z poprzedniego związku, znaną aktorkę Paulinę Holtz. Robert Gliński również ma córkę — Zuzannę Glińską, dzisiaj znaną i nagradzaną kostiumografkę. Zuzanna Glińska pracowała z ojcem przy filmie „Zieja”, o legendarnym księdzu i opozycjoniście Janie Ziei. Córka reżysera jest także aktywistką ruchu „Miasto jest nasze”. Skończyła historię sztuki i ,podobnie jak ojciec architekturę na Politechnice Warszawskiej. Zobacz też: Był jej drugim mężem, okazał się wielkim rozczarowaniem. Zostawił Barbarę Brylską dla innej aktorki, później prosił o wybaczenie <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgBNyvoA-eadfae0.jpg" width="1600" height="1820" alt="1972. Kadr z filmu "Szklana kula" w rezyserii Stanislawa Rozewicza, n/z Joanna Zolkowska.,Image: 429122673, License: Rights-managed, Restrictions: *** Uwaga! Zakaz uzycia w reklamie. Zakaz przetwarzania i fotomontazu. Cena minimalna na publikacje online 50,00 PLN ***, Cena minimalna 50 PLN, Model Release: no, Credit line: archiwum Filmu / Forum" title="kadr z filmu "Szklana kula"" /> Joanna Żółkowska: mam cechy, które nie sprzyjają związkom Sama Joanna Żółkowska mówiła o sobie jako o partnerce: „Wszystkie cechy, które ja u siebie cenię, nie sprzyjają związkom. Jestem skoncentrowana na sobie, a mężczyzna lubi, jak kobieta jest jego, poświęca się, żyje jego życiem, jest podpórką. Ja, niestety, nigdy taka nie byłam”, opowiadała w jednej z rozmów. Przyznawała też: „Miałam sukcesy w zawodzie, trudniej bywało w sprawach damsko-męskich. Jednak dzisiejsza wiedza niewiele, by mi pomogła. Wszystkie te cechy, które ja u siebie cenię, nie sprzyjają związkom. Nie sądzę, że mając drugą szansę, mogłabym zachować się inaczej”. Zobacz też: Dla kariery poświęciła wiele, nigdy nie doczekała się własnych dzieci. Iwona Pavlović synów drugiego męża pokochała jak własnych Joanna Żółkowska i Robert Gliński - oboje byli utalentowani, szybko się wybili Joanna Żółkowska jest starsza od Roberta Glińskiego o dwa lata, ona urodziła się 6 marca 1950 roku, on 17 kwietnia 1952. Ona pochodziła z Siedlec, razem z młodszą siostrą i bratem wychowywała się w domu z ogrodem „Nasz dom był duży, piętrowy, otoczony ogromnym ogrodem. Niedaleko rósł las i płynęła rzeczka Muchawka”. Robert Gliński wychowany na Saskiej Kępie w Warszawie również ma młodszego brata – późniejszego ministra kultury w rządzie PIS Piotra Glińskiego i siostrę Katarzynę. Oboje wybili się szybko po studiach. Joanna Żółkowska grała w Krakowie, w Teatrze Starym, a potem przez wiele lat w legendarnym warszawskim Teatrze Powszechnym, pod dyrekcja Zygmunta Hübnera. Stała się jedną z najwybitniejszych aktorek swojego pokolenia, znana jest z wielu ról, widzowie pokochali ją między innymi jako Annę Surmacz –Koziełło w "Klanie". Zobacz też: Poznali się w pociągu, musieli zmierzyć się z hejtem. U boku drugiej żony Apoloniusz Tajner przeszedł sporą metamorfozę Rozstanie zmienione w przyjaźń W latach 70. Joanna Żółkowska poznała Witolda Holtza, aktora, reżysera, asystenta Andrzeja Wajdy i Krzysztofa Zanussiego. Zakochali się w sobie, z tego związku, w 1977 roku urodziło się jedyne dziecko aktorki – córka Paulina Holtz. Ale uczucie nie przetrwało, ona robiła karierę, on zaczynał być mężem swojej żony. „Gdzieś się rozminęliśmy”, mówiła Joanna Żółkowska o rozstaniu z Witoldem Holtzem. Plotkowano, że związek rozpadł się także przez nową miłość Joanny Żółkowskiej. A był nią poznany w Teatrze Powszechnym młody aktor Krzysztof Pieczyński. Przez kilka lat byli prawie zawsze razem na scenie, wydawało się, że romans, tym razem zakończy się ślubem. Ale rozstali się, Krzysztof Pieczyński związał się z inną kobietą. Kiedy Joanna Żółkowska poznała Roberta Glińskiego można było sądzić, że trafiła na swoją drugą połowę. Okazało się, że tylko na jakiś czas. Wiele osób uważało ich za małżeństwo, co nie było prawdą. Joanna Żółkowska przyznała, że nigdy nie była niczyją żoną. Nikt jej się nie oświadczył. Kiedyś zastanawiała się dlaczego, szukała winy w sobie, dzisiaj tylko ją to bawi. Z Robertem Glińskim pozostali przyjaciółmi.
Wymodliła go, poderwała i doprowadziła do ślubu. Sekret związku Aliny Janowskiej i Wojciecha Zabłockiego. Przeżyli razem 54 lata
Zaczęło się od kina, potem przyszedł taniec, wojna i... propozycja, która zmieniła wszystko. Ona – kobieta z przeszłością, on – mistrz z duszą artysty. Ich miłość przetrwała pół wieku, mimo różnic, chorób i codziennych wyzwań.
Miłość ich życia zaczęła się od jednego filmu. Ona – aktorka, bohaterka Powstania Warszawskiego, pełna energii i uroku. On – olimpijczyk, mistrz szabli i architekt z duszą artysty. Alina Janowska i Wojciech Zabłocki stworzyli jeden z najpiękniejszych związków polskiego świata kultury i sportu. Ich uczucie przetrwało próbę czasu, choroby i codzienności. Co sprawiło, że byli razem przez 54 lata? Jak zaczęła się miłość Aliny Janowskiej i Wojciecha Zabłockiego? Alina Janowska mówiła wprost – wymodliła Wojciecha Zabłockiego. Po rozpadzie pierwszego małżeństwa długo nie mogła znaleźć prawdziwego oparcia. Modliła się o mężczyznę, który byłby mądry, odpowiedzialny, z pasją, silny, ale i czuły. I taki właśnie się pojawił. Ich spotkanie miało w sobie coś z filmu. Ambasada włoska, przyjęcie, rozmowy... Alina – kobieta pewna siebie, nie bała się zrobić pierwszego kroku. Zapytała, czy Wojciech widział już „Zaćmienie” Michelangelo Antonioniego. A potem... zaprosiła go do kina. „Ale ja tutaj jestem z jedną panną”, próbował ją studzić Wojciech Zabłocki. „To już pan nie jest”, odparowała Janowska, która lubiła mieć inicjatywę i nie przejmowała się drobnymi przeciwnościami losu... Bohaterka wojny i gwiazda ekranu. Kim była Alina Janowska? Potem zaproponowała jeszcze kolację. Ale tu już Wojciech Zabłocki wykręcił się, tłumacząc, że ma trening i że zadzwoni. Po latach w jednym z wywiadów mówił: „Alina była trochę zdziwiona, lecz po tygodniu faktycznie zadzwoniłem. Przyszła do mnie i od razu, jak to ona, zaczęła sprzątać. Zobaczyła, co jem i powiedziała: »Musi pan się lepiej odżywiać. Od dziś będzie pan jadał obiady u mnie«. Zacząłem do niej chodzić”. (Cytat za Onet.pl) Tak zaczęła się wielka miłość, która trwała ponad pół wieku. Oboje byli bardzo utalentowanymi ludźmi. Alina Janowska to przecież znana, legendarna aktorka, grała m.in. w filmie „Zakazane piosenki”, „Samson”. Wielką popularność przyniósł jej serial „Wojna domowa”, gdzie zagrała ciotkę zbuntowanej nastolatki Anuli, ciągle zaskakiwaną jej „nowoczesnymi” poglądami i zachowaniem. Pewnie wiele ówczesnych mam widziało siebie w tej postaci. Była Panią Dulską w filmie Jana Rybkowskiego i baronową Krzeszowską w „Lalce” Ryszarda Bera. A pamiętacie ja w „Rozmowach kontrolowanych”? Z filmową ciocią Lusią, czyli Ireną Kwiatkowską grały duet domowych konspiratorek, w Hollywood za te role dostałyby Oscara! Mistrz szabli i ceniony architekt. Kim był Wojciech Zabłocki? Jej mąż, Wojciech Zabłocki, był wielkim polskim szablistą, mistrzem olimpijskim, i drużynowym mistrzem świata. Legendą czasów świetności polskiej szabli. Koledzy mówili do niego „Panie Wołodyjowski”, bo był niski, drobny i bardzo szczupły. Trudno było uwierzyć, że uprawiał sport walki, jakim jest szermierka. Janusz Olech, medalista olimpijski z Seulu wspominał, że Zabłocki był na co dzień był bardzo miły i życzliwy, a w czasie walki „wstępowało w niego zwierzę". Miał dobry charakter do sportu, nie odpuszczał. Z wykształcenia architekt, z pasją uprawiał swój zawód, miał tytuł profesora. Był cenioną postacią i autorytetem, nie tylko w środowisku sportowym. Ich światy różniły się, ale to właśnie te różnice sprawiły, że pasowali do siebie idealnie. Ona mówiła, że „Pan Wołodyjowski” był jej opoką – nie tylko w domu, ale w życiu. Zobacz też: Nagle spakował walizki i ją zostawił. O ich burzliwym rozstaniu huczała cała Polska. Mimo to zostali przyjaciółmi Alina Janowska: młodość naznaczona wojną Alina Janowska była o siedem lat starsza od swojego męża – przyszła na świat w 1923 roku. Choć różnica wieku mogła wydawać się niewielka, w ich przypadku oznaczała przepaść doświadczeń i przeżyć. Gdy wybuchła wojna, Wojciech Zabłocki miał zaledwie dziewięć lat. Wraz z rodziną kilkakrotnie cudem uniknął śmierci. Wypędzeni z rodzinnego domu, trafili do Pruszkowa – w drodze Wojciech szkicował. Jeden z rysunków, przedstawiający ciała zabitych Powstańców, zachował się przez lata. Ostatecznie jego bliscy osiedlili się najpierw w Krakowie, a potem w Katowicach. Janowska często wspominała, że jej dzieciństwo „było za krótkie”. W młodym wieku włączyła się w działania konspiracyjne – jako łączniczka walczyła w batalionie „Kiliński” podczas Powstania Warszawskiego. Dokładnie 1 sierpnia stawiła się na zbiórkę swojej grupy w warszawskim kinie „Palladium”. Nazywano ją „setką” – wszyscy wiedzieli, że na nią zawsze można liczyć. Już wcześniej, w 1942 roku, została aresztowana przez Gestapo za działalność w podziemiu i pomoc Żydom. Spędziła siedem miesięcy w celi na Pawiaku. Twierdziła, że przetrwać pomogła jej… pasja do tańca. Nie pozwalała sobie na załamanie – codziennie ćwiczyła, by dorównać koleżankom. W dokumencie „Z Pawiaka” opowiadała między innymi o samotnie spędzonej nocy w ponurej celi – jej towarzyszki zniknęły bez śladu, wywiezione na śmierć. „Matko Boska, Ty mnie jedną ocaliłaś. Jak mam żyć, by Ci to wynagrodzić?” – mówiła wtedy do siebie. Po wojnie zagrała w filmie Andrzeja Wajdy „Samson”. Jedna ze scen była kręcona na dziedzińcu przy Szucha, gdzie w czasach okupacji mieściła się siedziba Gestapo (obecnie znajduje się tam Ministerstwo Spraw Zagranicznych). W trakcie zdjęć zaczął sypać śnieg, a Wajda krzyknął: „Alina, schowaj się!”. Janowska odruchowo podeszła do znajomych drzwi – tych samych, którymi kiedyś wchodziła na przesłuchania. Zobacz też: Nie zawsze było łatwo, ale dziś są dla siebie największym wsparciem i siłą. Tak Karolina Borkowska opowiadała o relacji z tatą Alina Janowska i Wojciech Zabłocki: historia miłości pełna uczuć Ciężar wojennych przeżyć mógł zaważyć na całym życiu, ale Alina Janowska nie pozwoliła, by zdominowały jej codzienność. Chciała czerpać z życia pełnymi garściami i dzielić się radością z innymi. Po latach podkreślała: „Nie chcę opowiadać ludziom o swojej martyrologii, że siedziałam w więzieniu, że cierpiałam, że byłam przerażona. Chcę im powiedzieć, że życie bez miłości jest nic niewarte. Bez miłości do dziecka, małżeńskiej, koleżeńskiej, miłości kochanków”. I właśnie taką miłość odnalazła, choć droga do niej nie była prosta. Zarówno ona, jak i Wojciech Zabłocki mieli za sobą rozwody. Ich wspólna historia zaczęła się na nowo w 1963 roku, kiedy to – z inicjatywy Aliny – pobrali się. Janowska była zaniepokojona, że jej partner nie kwapi się z oświadczynami, więc... postanowiła opowiedzieć o tym w mediach. „Zabłocki jeszcze się nie oświadczył” – oznajmiła w jednym z wywiadów. Choć nie było wtedy internetu, informacja rozeszła się błyskawicznie. Jak wspominał później Zabłocki, dostawał nawet telefony z naciskami, by wreszcie się zdecydował. „Cóż, pomyślałem: »Vox populi, vox Dei«, głos ludu jest głosem Boga. Nie miałem pierścionka, więc zabrałem Alinę na łąkę, narwałem kwiatów, oświadczyłem się i zostałem przyjęty. Od tego momentu żona przejęła w naszym związku pełne dowództwo". Zobacz też: Dwa tysiące romansów i liczne małżeństwa. Miłosne wybory Chaplina budziły kontrowersje. Ostatnia żona miała 18 lat, gdy się pobierali Rodzina, dzieci, wspólne lata. Ich życie prywatne bez tajemnic Razem stworzyli harmonijną rodzinę patchworkową. Alina miała córkę Agatę z pierwszego małżeństwa, Wojciech – syna Marcina. Wspólnie doczekali się dwójki dzieci: Michała oraz Kasi, która przyszła na świat, gdy Janowska miała już 45 lat. Ich dom na Żoliborzu był miejscem wyjątkowym – nie tylko ze względu na klimat rodzinny, ale i artystyczne spotkania. Bywały tam takie osobistości jak Ewa Demarczyk, Agnieszka Osiecka, Daniel Olbrychski czy Wojciech Młynarski. Budynek, zaprojektowany przez samego Zabłockiego, został wpisany do rejestru zabytków – to najlepiej świadczy o jego unikalnym charakterze. Syn Michał Zabłocki, znany poeta i autor tekstów piosenek, mówił, że atmosfera w domu była wymagająca, ale inspirująca. W wywiadzie dla „Urody Życia” opowiadał: „Rodzice dużo wymagali od siebie – i to się udzielało. Patrzyliśmy na nich i siłą rzeczy te wymagania przenosiliśmy na siebie. Zawsze musiał być plan pracy. Nie ma tak, że się rano wstaje i coś się dzieje – ale równie dobrze może się zdarzyć coś całkiem innego. Jest plan i jest walka, żeby go zrealizować. To głęboko we mnie weszło, stało się częścią mnie, choć niektórych szokowało”. Wspominał też, że ich w domu był specyficzny styl rozmów, oparty na żarcie, kpinie, obśmiewaniu różnych problemów, ale i rodzinnych słabostek. „Każdy miał słabe strony, w które wtykało się szpile. Chodziło o to, żeby się nie obrażać. Dawało to możliwość rozładowania różnych napięć, może dzięki temu mieliśmy większy dystans do rzeczywistości, to też uodparniało nas na świat”. Choroba, poświęcenie i dozgonna opieka. Ich ostatnie wspólne lata Dom rodziny Zabłockich był spokojną przystanią – tak wspominał Michał Zabłocki. Ich codzienność miała swoje stałe rytuały: niedzielne treningi w Warszawskim Klubie Narciarskim na Mokotowie, wspólne wyjazdy, wyprawy w góry. Alina i Wojciech dzielili się także pasjami. On malował, pisał książki i był architektem, ona udzielała się jako radna, działała społecznie i w Związku Artystów Scen Polskich, szczególnie w sekcji estrady – miała także talent wokalny, który chętnie prezentowała na scenie. Wszystko zmieniło się w 2012 roku, kiedy u Aliny Janowskiej zdiagnozowano chorobę Alzheimera. Od tego momentu całe życie rodziny podporządkowano opiece nad Aliną. Każdy starał się na swój sposób pomóc – w codziennych obowiązkach i w organizowaniu domowego wsparcia. Dla Janowskiej, kobiety zawsze aktywnej i samodzielnej, postępująca choroba była wyjątkowo trudnym doświadczeniem – podobnie jak dla wielu chorych, którzy tracą kontrolę nad własnym życiem. Diagnoza była wstrząsem dla Wojciecha Zabłockiego. Z czasem jednak zaakceptował sytuację i postanowił, że będzie opiekował się żoną do końca, w domu. „Postanowiłem, że dopóki mogę, jej nie oddam. To byłoby nie fair, niezgodne z zasadami olimpijskimi, nie mówiąc już o mojej miłości do niej. W domu była gosposia z dyplomem pielęgniarskim, przychodzili rehabilitanci i lekarze. Bardzo pomagał mi Michał. Żona miała dobrą opiekę. Do końca była przytomna, słyszała, rozumiała, ale już mnie nie wołała…”, mówił Wojciech Zabłocki. Alina Janowska zmarła podczas snu w 2017 roku. Wojciech Zabłocki przeżył ją o 3 lata. „Janowska” – poetycka forma pożegnania Po śmierci matki Michał Zabłocki wydał zbiór poezji zatytułowany „Janowska”. Ich relacje nigdy nie należały do łatwych – oboje mieli silne charaktery. Alina nie akceptowała młodzieńczego buntu syna, a on pamiętał jej surowość. Przez wiele lat ich kontakt był chłodny, a relacja napięta. Przełom nastąpił w czasie choroby matki – to właśnie ona ich do siebie zbliżyła. Michał przeprowadził się z Krakowa do Warszawy, by wspierać rodziców. Spędzał z matką coraz więcej czasu, angażował się w opiekę, towarzyszył jej. Jak sam mówił, „choroba ją złagodziła”. Otworzyli się na siebie, rozmawiali o sprawach, które przez lata były przemilczane. Syn czuł wyrzuty sumienia, że nigdy nie poświęcił matce żadnego wiersza – aż w końcu powstał tomik złożony z 33 utworów. Oto jeden z nich: Szanowni Państwo miło mi was powitać na kartach tej skromnej książki Pewnego lipcowego dnia płynąc po jeziorze Kalwa w trakcie wakacji odbywanych tradycyjnie u pierwszej żony swojego drugiego męża Alina Janowska pomyślała: Oto niebo bezchmurne nade mną a prawo zbójeckie we mnie Naprawdę wszędzie już byłam i z wielu pieców jak to się mówi wsuwałam zakalec świata Jednego mi tylko brak nie zaistniałam w poezji I to nie w jakimś tam poślednim okolicznościowym wierszyku ale w poezji pełną gębą drapieżnej i poruszającej ryzykownej i brawurowej! Szybko wydobyła organizm z nadmiaru zimnej wody Wykręciła właściwy numer i mówi: Pisz synu pisz bo ja już niewiele pamiętam Poczułem się dotknięty zraniony do żywego Przecież się nie nadaję wybierz kogoś innego! Uciekłem nie dzwoniła już ani razu chyba I trzech dób nie siedziałem w żołądku wieloryba Aż w końcu kiedy wszystko naprawdę zapomniała Jezioro Kalwa niebo i ciężar swego ciała zebrałem się i piszę A sens już się wyłania że w tym wyłącznie celu uczyłem się pisania Czytaj także: Te oskarżenia mogą zniszczyć Katy Perry. Policja wszczęła śledztwo. Ale to nie pierwszy podobny skandal z jej udziałem Korzystałam m.in. z książki Dariusza Michalskiego „Jam jest Alina, czyli Janowska story", wyd. Prószyński i S-ka, Warszawa, 2007.
Odeszła, jadąc do chorego męża. On nigdy się nie dowiedział. Poruszające losy aktorskiej pary
Dziś przypada 92. rocznica urodzin Andrzeja Kopiczyńskiego – aktora, którego widzowie pokochali jako „Czterdziestolatka”. Choć odniósł ogromny sukces zawodowy, jego prawdziwą życiową rolą okazała się miłość do Moniki Dzienisiewicz. Byli razem blisko cztery dekady i niemal nie potrafili bez siebie żyć.
Byli razem blisko 40 lat i uchodzili za jedną z najbardziej zgodnych par w środowisku aktorskim, choć na początku niewielu wierzyło w ich miłość. Przeszli razem przez burzliwe doświadczenia, chorobę i codzienność, aż do dramatycznego finału. Monika Dzienisiewicz zmarła nagle, jadąc do chorego na Alzheimera męża, a Andrzej Kopiczyński odszedł kilka miesięcy później – nie wiedząc, że ukochanej już nie ma. Ich historia pokazuje, że naprawdę potrafili żyć tylko we dwoje. Andrzej Kopiczyński i Monika Dzienisiewicz: historia miłości Pierwszy raz spotkali się w 1977 roku na planie serialu „Życie na gorąco”. Jak wspominała Monika Dzienisiewicz okoliczności tego spotkania były egzotyczne. Serial kręcono w Jałcie, na Krymie, Kopiczyński grał w nim latynoskiego senatora Juana Meraneza, Monika Dzienisiewicz kochankę amerykańskiego szpiega - Elizabeth Nowacki. „Jałta była przepiękna, romantyczna i zakochaliśmy się w sobie od pierwszego wejrzenia” - wspominała po latach aktorka. On był już wtedy słynnym „40-latkiem” z serialu Jerzego Gruzy. Sam uważał tę rolę za przekleństwo, bo przyćmiła cały jego dorobek. Ale przyniosła mu także ogromną popularność. Zawsze podobał się kobietom, był ujmujący, miał mnóstwo czaru. Podobno, gdy jako młody aktor grał jeszcze w Teatrze w Szczecinie, zawsze po spektaklach czekał na niego tłumek wielbicielek. Przez zazdrość i zdrady rozpadło się jego pierwsze małżeństwo ze świetną aktorką Marią Chwalibóg (grała w słynnym filmie Agnieszki Holland „Kobieta samotna”, pamiętacie?). Po przeprowadzce do w Warszawy, do Teatru Narodowego poznał dużo od siebie młodszą, śliczną aktorkę Ewę Żukowską. Uchodzili za świetną parę, wspólnie przeżywali jego sukces „Czterdziestolatka”, doczekali się córeczki Kasi. Zobacz także: "Było mi dobrze w tym małżeństwie", mówiła Halina Kunicka o związku z pierwszym mężem. Dlaczego odeszła? Monika Dzienisiewicz: łamaczka serc Monika Dzienisiewicz zawsze uchodziła za łamaczkę męskich serc. Była seksowna, rudowłosa, miała styl i klasę. Witold Sadowy — aktor i dziennikarz pisał, że nie pamiętał jej ról, ale zapamiętał nazwisko i to, że była bardzo ładna. Jej pierwszym mężem był słynny reżyser Wowo Bielicki. Rzuciła go jednak dla Daniela Olbrychskiego, którego poznała w latach 60. Olbrychski miał wtedy 22 lata, Monika Dzienisiewicz była o 6 lat starsza. I szaleńczo się w nim zakochała. Zawsze też była o niego zazdrosna. Mówiła po latach: „Byłam w Danielu zakochana, ale jak zaczęliśmy być razem, wiedziałam, że to się źle skończy. Nie umiałam go kochać. A on umiał kochać najbardziej na świecie tylko siebie”. I dodawała: „Nie byłam dla niego dobrą żoną. Robiłam mu sceny zazdrości, bo był ode mnie młodszy. Skoro ja porzuciłam wspaniałego męża, to nikt mi nie mógł zagwarantować, że Daniel nie porzuci starszej od siebie żony” (cytaty za Interia Film). Pobrali się w 1967 roku, ale nigdy nie było w tym małżeństwie spokoju. Czytaj także: Ryszard Pietruski i Maria Homerska: doczekali się córki, ale związku nie udało im się ocalić. Przyjaźnili się do końca Monika Dzienisiewicz: historia małżeństwa z Danielem Olbrychskim Małżonkowie mieli ostre temperamenty, gdy się kłócili, nie zważali na nikogo i na nic. Słynna jest opowieść Daniela Olbrychskiego o tym, jak rozzłoszczona Monika przyjechała do niego na plan filmu. Podeszła i – jak wspomina sam Olbrychski „dała mu w pysk”, a za chwilę on rzucił za nią rowerem. Reżyser Kazimierz Kutz zdążył tylko krzyknąć „Jezu! Bo to był jego rower – połamał się na drzwiach, które z hukiem zatrzasnęła za sobą Monika. Po latach mówi się o takich scenach, że były barwne. Ale dla ich związku było to na pewno niszczące. Nie pomogły nawet narodziny długo oczekiwanego dziecka – syna Rafała (1971 rok). Krążyły legendy o związku Moniki Dzienisiewicz ze słynnym reżyserem teatralnym i dyrektorem Teatru „Ateneum” w Warszawie Januszem Warmińskim. W tym teatrze grała żona Warmińskiego – Aleksandra Śląska, która trzymała wszystko twardą ręką. Monika Dzienisiewicz szybko zastała więc z niego wyrzucona. To był czas, kiedy naprawdę źle jej się wiodło. Olbrychski w 1973 roku poznał Marylę Rodowicz i zaczął uczyć ją jazdy konnej, z czego wywiązał się głośny romans. Monika siedziała w domu z małym dzieckiem. Zobacz też: Pola Raksa poświęcała związki dla macierzyństwa. Przyznała, że nie nadawała się na żonę Andrzej Kopiczyński, 1989 r. Monika Dzienisiewicz i Andrzej Kopiczyński: nikt nie wierzył w ten związek Nie myślała, że spotka jeszcze miłość swojego życia. Kiedy się poznali, on miał 44 lata, ona 39. Zresztą związek z Andrzejem Kopiczyńskim też zaczął się w atmosferze lekkiego skandalu. Znajomi z aktorskiego środowiska mieli Kopiczyńskiemu za złe, że zostawił żonę i dziecko. Ale Andrzej Kopiczyński i Monika Dzienisiewicz uważali, że są sobie pisani. W tym małżeństwie wszystko wreszcie się ułożyło. Monika Dzienisiewicz okazała się wspaniałą żoną, wspierającą, dbającą o męża. Uważała, że jest idealny: „Jest w nim trochę ojca, trochę przyjaciela, trochę kochanka, trochę męża”, zwierzała się. Gdy zaczął chorować na serce, żeby go wesprzeć, podjęła pracę pedagoga w łódzkiej Filmówce. Andrzej Kopiczyński polubił dom, gotowanie, wędkował. To nie znaczy, że nie było między nimi żadnych spięć. Kopiczyński opowiadał, że jego żona jest osobą, która chce dominować. A on też potrafi być uparty. „Najczęściej dochodzimy jednak do kompromisu. Choć nie zawsze było łatwo, udało nam się w życiu. Jesteśmy ze sobą szczęśliwi”, mówił w jednej z rozmów. Musiał być dobrym ojczymem dla Rafała Olbrychskiego, skoro ten, po śmierci mamy przejął opiekę nad jej partnerem. Nie wszystko jednak wyglądało tak idealnie – przede wszystkim nie najlepiej układały się relacje Andrzeja Kopiczyńskiego z córką. Podobno bliżej mu było do przybranego syna niż własnej córki. Niektórzy jego znajomi nie wiedzieli nawet, że ma dziecko. Katarzyna Kopiczyńska nie poszła w ślady rodziców, jest weterynarzem, ma czworo dzieci. Żyje własnym życiem. Monika Dzienisiewicz i Andrzej Kopiczyński: rozdzieliła ich śmierć Witold Sadowy przyjaciel pary napisał, że Monika Dzienisiewicz nie zrobiła takiej kariery jak jej trzeci mąż, ale była cenionym pedagogiem. „W łódzkiej Szkole Filmowej wszyscy ją znali i lubili. Jej uczniami byli między innymi Piotr Polk, Wojciech Malajkat i Iza Kuna. Była osobą niezwykle atrakcyjną i towarzyską. O szerokich zainteresowaniach”. I podkreślał, że związek z Andrzejem Kopiczyńskim było jej najtrwalszym, najszczęśliwszym i najdłuższym małżeństwem. Małżonkowie chcieli być pochowani razem, ale tak się nie stało. Monika Dzienisiewicz spoczęła na Starym Cmentarzu w Łodzi. Andrzej Kopiczyński na Powązkach w Warszawie, taka była wola jego córki, która wzięła na siebie sprawę pogrzebu ojca. Katarzyna Kopiczyńska zapowiadała postawienie na grobie aktora, choćby skromnego pomniczka, ale przez długi czas ta obietnica nie została zrealizowana. Przez pięć lat od śmierci aktora jego grób był bardzo skromny - drewniany krzyż i usypana ziemia otoczona kamieniami. Na nagrobek brakowało pieniędzy. Córka aktora nie chciała przyjąć finansowego wsparcia ze strony Ministerstwa Kultury, argumentując, że ojciec nie zgadzał się z poglądami PIS-u. „Nie mogę i nie przyjmę pomocy ze strony rządu, którego nie akceptuję. Mój tata z pewnością również by sobie tego nie życzył, nawet gdyby miało to oznaczać spoczywanie pod świerkową gałązką przez lata”– mówiła (cytat za wp.pl). „Grób jest zadbany. Przychodzę ja, przychodzą moje dzieci” – mówiła Katarzyna Kopiczyńska. W 2021 roku, przed 5. rocznicą śmierci Andrzeja Kopiczyńskiego na Powązkach pojawił się wyjątkowy nagrobek. To biała rzeźba, przedstawiająca przydrożną kapliczkę, w której widnieje postać Chrystusa.