Polak uznawany za tancerza wszech czasów. Zniknął ze sceny w wieku 30 lat, kolejne 30 spędził w szpitalach
Był geniuszem, który zdawał się przeczyć prawom grawitacji. Wacław Niżyński – legendarny tancerz, o którym mówiono, że „zastyga w powietrzu” – zrewolucjonizował balet i stał się jedną z największych ikon sztuki XX wieku. 12 marca mija 137 lat od narodzin artysty, którego życie było równie dramatyczne jak role, które tańczył.
Powstało o nim mnóstwo filmów, książek, spektakli. Motyw geniusza popadającego w obłęd to zawsze nośny temat. Wacław Niżyński uważany jest za tancerza wszech czasów. W XX wieku zrewolucjonizował balet, dał mu żywotność, emocje, siłę wyrazu. Prywatnie był zamkniętym w sobie, milczącym człowiekiem, ale jako artysta robił takie wrażenie, że każdy chciał go spotkać. Do jego spektakli kostiumy robiła Coco Chanel, kurtynę malował Pablo Picasso. Wacław Niżyński miał niebywały talent. Do legendy przeszły jego skoki – lekkie i wysokie. Wydawał się zastygać nad sceną. Pisarz Jean Cocteau wspominał, że Niżyński przypomina ludzką sylwetkę narysowaną na suficie i że obalił wszystkie prawa grawitacji. Sam mistrz pytany, czy trudno tak zastygać w powietrzu, powiedział: Nie, trzeba wyskoczyć górę i trochę tam pobyć. Umiał tańczyć en pointe, co było wówczas rzadką umiejętnością wśród tancerzy płci męskiej... Był homoseksualistą, ale ożenił się z węgierską arystokratką Ramola de Pulszky. Ona tak się w nim kochała, że udawała tancerkę. On ożenił się, by zabić traumę po rozstaniu z wieloletnim kochankiem Siergiejem Diagilewem. Jak ułożyły się losy Wacława Niżyńskiego? Wacław Niżyński: Polak z urodzenia Mówiono, że zaczął tańczyć w wieku 3 lat. Wacław Niżyński urodził się 1889 albo w 1890 roku w Kijowie. Jego rodzice byli tancerzami, należeli do wędrownej grupy, przenosili się z miejsca na miejsce, dlatego data urodzenia syna jest niejasna. Niżyński został ochrzczony razem ze swoją młodszą siostrą Bronią w Kościele Św. Krzyża w Warszawie. Całe życie uważał się za Polaka, mówił i modlił się po polsku, choć język znał nie najlepiej – „ ja nie umię dobrze muwić, bo mnie nie wolno było tu muwić po polsku”, pisał do znajomego śpiewaka Jerzego Reszke. Karierę zrobił jednak w balecie rosyjskim. Miał siedem lat, kiedy jego ojciec porzucił rodzinę i związał się z młodą tancerką. Matka z trójką dzieci osiadła w Petersburgu. Robiła wszystko, by jej zdolny syn dostał się do dobrej szkoły baletowej. Wacław był dzieckiem milczącym, zamkniętym w sobie. Rozkwitał w czasie tańca, wcześnie zauważono jego talent. Zobacz też: Najpierw była wielka miłość, a potem walka w sądzie o dziecko – historia związku Krystyny Mazurówny i Krzysztofa Teodora Toeplitza Cudowne dziecko tańczy bez spodenek W 1905 r. gwiazda rosyjskiego baletu i jego innowator Michał Fokin wystawił w Teatrze Maryjskim dyplomowe przedstawienie „Acis i Galatea”. Zaprosił też piętnastoletniego Niżyńskiego, chociaż ten nie skończył jeszcze szkoły. Tancerz został okrzyknięty cudownym dzieckiem i zaczęto wróżyć mu światową karierę. Wacław Niżyński szybko zyskał tytuł pierwszego baletmistrza. Zakochał się w nim wtedy książę Paweł Lwow - zaprosił go do swojego pałacu, obsypywał podarunkami. Nie tylko ułatwił zrobienie kariery Wacławowi, ale pomagał finansowo jego rodzinie. Zobacz też: Polka została primabaleriną wszech czasów, zrobiła oszałamiającą karierę, ale w kraju niewielu o niej słyszało Niżyński jako tancerz trafił w ręce Michała Fokina, który chciał rewolucjonizować balet, sprawić by był prawdziwą sztuką, a nie estetyczną rozrywką dla dworu. Zależało mu na tym, by tancerze mieli moc, służyli nie tylko do podnoszenia ślicznych primabalerin. Był wspaniałym mentorem dla Niżyńskiego. Ale tancerz miał nie tylko wielbicieli. Zazdrosna o powodzenie Niżyńskiego primabalerina Anna Pawłowa doniosła, że w „Giselle” tańczył on bez majtek – a właściwie bez wkładanych na trykot spodenek. Obcisły trykot wszystko pokazywał, co miało zgorszyć publiczność. Wybuchł skandal, który Wacław Niżyński przepłaciłby może karierą, bo został dyscyplinarnie zwolniony z teatru. Ale i tak był już wtedy gdzie indziej. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/img48mSMR-1baa831.jpg" width="2111" height="1600" alt="P78BAN English: Nijinsky in 'les Orientales', photographed by Eugene Druet, Roger Pryor Dodge Collection Francais : Photo du danseur Vaslav Nijinski, en costume dans 'Les Orientales', photo presumee d´Eugene Druet . 1911 48 Nijinsky les orientales par Eugene Druet" title="English: Nijinsky in 'les Orientales', photographed by Eugene Druet, Roger Pryor Dodge Collection Francais : Photo du danseur Vaslav Nijinski, en costume dans 'Les Orientales', photo presumee d´Eugene Druet . 1911 48 Nijinsky les orientales par Eugene Dru" /> Kochanek zatrudnił ochroniarza, by pilnował Wacława W tym czasie Wacław Niżyński spotkał wizjonera baletu, producenta Siergieja Diagilewa. Razem nie tylko podbili Paryż słynnym pokazem „Święta wiosny”, ale też zostali kochankami. Siergiej Diagilew był dla Wacława Niżyńskiego wychowawcą, mecenasem, ukochanym. Czy były to szczęśliwe relacje? Jak napisał dziennikarz brytyjskiego „The Guardian” Diagilew zachowywał się jak hollywoodzki producent w starym stylu. Ubierał Niżyńskiego i karmił, zakładał mu pierścionki na palce. Zapewniał oryginalne role i potrafił zadbać o rozgłos. Ale trzymał go w izolacji, tancerza pilnował zatrudniony specjalnie ochroniarz. Podobno wolność Niżyński miał tylko w tańcu. Siergiej miał 36 lat, Wacław – 19. Kochanek pokazał mu świat, inspirował go do nowych pomysłów tanecznych. Niżyński wiedział, że Siergiej Diagilew zawsze szuka nowych, młodych partnerów, którzy dają mu artystyczną energię. Kiedy uznał, że zaczyna być odsuwany, odszedł. Zobacz też: Gerard Wilk zachwycał się Polą Raksą. Plotkowano o romansie tancerza z aktorką <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgCqQUA2-a371fd6.jpg" width="2186" height="1600" alt="Vaslav Nijinsky and Romola de Pulszky on their wedding day in Buenos Aires on September 10, 1913, 1913. Private Collection. Artist Anonymous. (Photo by Fine Art Images/Heritage Images/Getty Images)" title="Vaslav Nijinsky And Romola De Pulszky On Their Wedding Day In Buenos Aires On September 10" /> Ramola, choroba, ostatnie lata W 1913 roku Wacław Niżyński popłynął z zespołem na tournée po Ameryce Południowej. Na statku nie było bojącego się obsesyjnie morza Siergieja Diagilewa. Była za to zakochana bez pamięci w Niżyńskim węgierska arystokratka Ramola De Pulszky. Dzisiaj nazwalibyśmy ja stalkerką, bo po prostu prześladowała tancerza. Czy Wacław Niżyński był przystojny? Chyba niespecjalnie, był niski, szczupły, miał bardzo umięśnione nogi, duże stopy. Ale miał charyzmę. Ramola tak zajęła się Niżyńskim, że po przypłynięciu do Buenos Aires we wrześniu 1913 roku wzięli ślub. Doczekali się dwóch córek. Ale nie były to szczęśliwe lata. Ramola była zaborcza, domagała się od męża bardziej intensywnego pożycia. Poczucie osaczenia, kłopoty finansowe, artystyczne zagubienie, tęsknota za Diagilewem i wiele innych trudności sprawiły, że Niżyński przestał tańczyć. Ostatni występ dał w 1919 roku. Próbował kierować własnym zespołem, ale nie miał do tego zdolności, raz czy drugi jeszcze próbował powrotu na scenę, pomagał mu nawet Diagilew, ale wszystko to kończyło się rozczarowaniem. Wacław Niżyński coraz bardziej się izolował, zamykał w sobie. Pojawiły się podejrzenia o schizofrenię, tancerz był leczony- nie bez powodzenia – insuliną. Wędrował po szpitalach. Któregoś dnia żona wróciła po konsultacji z lekarzami, Niżyński, który mało mówił, tym razem się odezwał - "Przynosisz mi śmierć" powiedział. Ten niezwykły w ruchu tancerz, zwany ósmym cudem świata zamierał, jakby zapadał w katatonię. Zmarł w 1950 roku w Paryżu, został pochowany na cmentarzu Montmartre. Zobacz też: Wielki tancerz Michaił Barysznikow uciekał z ZSRR w dramatycznych okolicznościach. Biegłem po życie, mówił
Choć nie przypominał romantycznego bohatera, skradł jej serce, potem ona zapłaciła za ich ślub. Niezwykła historia miłości Henryka Bisty
Nie miał wyglądu klasycznego amanta, ale był jednym z najwybitniejszych polskich aktorów charakterystycznych. Henryk Bista potrafił zagrać niemal wszystko – od ról komicznych po tragiczne. Prywatnie przez lata tworzył niezwykły związek z reżyserką Urszulą Mordzewską-Bistą.
12 marca przypada 92. rocznica urodzin Henryka Bisty – znakomitego aktora teatralnego i filmowego, którego widzowie pamiętają m.in. z „Vabanku”, „Piłkarskiego pokera” czy „Pana Kleksa w kosmosie”. Urodzony w 1934 roku artysta zapisał się w historii polskiego kina jako mistrz ról charakterystycznych. W życiu prywatnym jego najbliższą osobą była żona, reżyserka Urszula Mordzewska-Bista. Ich małżeństwo miało swoje niecodzienne zasady, ale opierało się na ogromnym zaufaniu i wspólnej pasji do teatru. Henryk Bista i jego żona Urszula: historia miłości Henryk Bista urodził się 12 marca 1934 roku w Rudzie Śląskiej. Miał starszego o 5 lat brata, księdza — Stanisława Bistę. Ze względu na różnice światopoglądowe bracia nie utrzymywali ze sobą kontaktu. Ks. Bista zmarł 23 grudnia 1985 w wieku 56 lat, w drodze do Bojszów Nowych, dokąd śpieszył z pomocą duszpasterską. Nie wiadomo nawet, czy Henryk był na jego pogrzebie. Zainteresowanie naukami ścisłymi sprawiło, że studiował mechanikę na Politechnice Gliwickiej i architekturę na Politechnice krakowskiej. Ale była mu pisana kariera aktorska. Dyplom warszawskiej PWST zdobył w 1958 roku. Zadebiutował w warszawskim Teatrze Ateneum, gdzie występował dwa lata, potem grał w Lublinie, a w końcu w zespole Teatru Wybrzeże w Gdańsku, gdzie zagrał wspaniałe role i zdobył wielkie uznanie. Jako wybitny aktor zasilił zespół teatru Współczesnego w Warszawie. Zobacz też: Wyleczyła się przy nim z traumy, był miłością jej życia. Jan Suzin i Alicja Pawlicka byli wspaniałym małżeństwem <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgxLYAlz-a89c810.jpg" width="1600" height="2160" alt="1984. Henryk Bista i Joanna Bogacka w przedstawieniu "Jak sie kochaja w nizszych sferach", Teatr Wybrzeze.,Image: 429311628, License: Rights-managed, Restrictions: *** Uwaga! Zakaz uzycia w reklamie. Zakaz przetwarzania i fotomontazu. Cena minimalna na publikacje online 50,00 PLN ***, Cena minimalna 50 PLN, Model Release: no, Credit line: Ewa Grabowska-Sadlowska / Forum" title="Henryk Bista i Joanna Bogacka" /> Urszula Mordzewska-Bista była równolatką Henryka, urodziła się w miejscowości Więckowy. „Skończyła reżyserię teatralną w Łodzi (dla zespołów niezawodowych). „Wciąż mam przed oczami Jej drobną sylwetkę i uśmiechniętą twarz. Kiedy była w dobrym nastroju, uśmiechała się czarująco. Niestety, te nastroje bardzo często się u Niej zmieniały. Z natury była osobą dobrą, wrażliwą i delikatną. Chorowitą i uwielbiającą się leczyć”, pisał o niej we wspomnieniu Wacław Sadowy. Henryk Bista: żona zapłaciła za ślub Swoją przyszłą żonę Henryk Bista poznał w Lublinie, gdy pracował w teatrze im. Jaracza. Była tam na stażu jako reżyserka. Po latach została też pedagogiem w Teatrze Muzycznym w Gdyni. Wtedy w Lublinie oboje wpadli sobie w oko. Byli sobą oczarowani. Choć w lubelskim teatrze pracowali wtedy tacy przystojniacy, jak Stanisław Mikulski, Urszula Mordzewska widziała tylko Henryka. Zaczął ją zapraszać na randki, na obiady. Ale gdy kelner przynosił rachunek, Henryk Bista nie był chętny do wyjmowania gotówki. „Byłam wściekła, bo kiedy przyszło do zapłacenia za obiad, czy nawet 3 złote za kawę, wówczas tyle kosztowała, sięgał po portfel, szukał pieniędzy i mówił: ”, wspominała po latach. Zapamiętała go z tamtych lat, jako łysiejącego już pana, ale pełnego uroku. Tak naprawdę była pod jego wrażeniem. Do tego stopnia, że to ona zapłaciła za ich ślub, który wzięli w początku lat 60. Czytaj też: Maryla Rodowicz i Zbigniew Wodecki zaśpiewali razem tylko raz. Ona wspomina go jako ciepłego człowieka Urszula Mordzewska-Bista i Henryk Bista: historia małżeństwa Swoje najlepsze lata Urszula Mordzewska-Bista i Henryk Bista spędzili w Sopocie, a potem w Warszawie. Mieli ukochanego psa — czarnego pudla królewskiego Bartka. Aktor zawsze chodził z nim rano na spacer. Żona była dla niego opoką, to z nią rozmawiał zawsze o swoich rolach. Ona czytała sztuki, w których grał, czasem znała je wcześniej od niego. Jak wspominała w Polskim Radio, była przygotowana do tych rozmów. On dzielił się swoimi pomysłami, wątpliwościami, komplikacjami. Urszula Mordzewska-Bista nie chodziła na premiery męża, za bardzo się denerwowała. Ale lubiła chodzić na próby, brała zeszyt, notowała uwagi. „Jest Bistowa!”, zauważali jej obecność inni aktorzy. Była fachowcem, uczyła w studium aktorskim przy Teatrze Muzycznym w Gdyni. Zobacz też: Hanna Skarżanka – zanim została aktorką, pracowała dla wywiadu. Miała burzliwe życie Henryk Bista był rozchwytywany jako aktor, rzadko bywał w domu. Urszula Mordzewska-Bista opowiadała, że nawet jak mąż był, nie zajmował się codziennymi sprawami. Żył i pasjonował się aktorstwem. Ona prowadziła dom, gotowała mu ulubione dania: barszczyk, pierogi, ciasta. Kiedy wyjeżdżał, cały czas mieli kontakt, dzwonili do siebie. Urszula Bista była przyzwyczajona do częstych nieobecności męża. Mówiła: "Wolę, gdy wyjeżdża na dwa tygodnie i potem jest dłużej w domu". Sam Henryk Bista podkreślał, że jest z natury domatorem i uwielbia spędzać w domu każdą wolną chwilę. "Są rozmowy, siedzenie przy śniadaniu dłużej" - mówiła pani Urszula. "Pójście do lasu z psem, powrót, jakaś kawa, ciasto, telewizja. Oboje jesteśmy szalenie domowi. Nie znosimy przyjęć, ale lubimy spotykać się ze znajomymi", opowiadała. "Tylko bliskimi i zaprzyjaźnionymi", zastrzegał Henryk Bista. "Cenimy ciszę i spokój. Mamy przyjaciół, którzy lubią to, co my. Choć może to nie do końca prawda, jak siedzieliśmy w Zakopanem, z kolegami, Jankiem Nowickim, który nam grał na akordeonie, czy Krzysiem rzeźbiarzem... Spędzaliśmy całe wieczory w ogromnym gronie i było bardzo sympatycznie" (cytat za tekstem Grażyny Antoniewicz w "Dzienniku Bałtyckim"). Marzyli, że kupią mieszkanie w Warszawie, snuli plany, opowiadali znajomym, jak je urządzą. Nikt nie wiedział, że Henryk Bista zmaga się z ciężką chorobą nowotworową. Że cierpi. Jego śmierć była zaskoczeniem, a dla wielu niemal osobistą stratą, bo był także bardzo lubianym człowiekiem. Henryk Bista zmarł w 1997 roku, miał zaledwie 63 lata. Żona przeżyła go o dziewięć lat, zmarła w 2006 roku na raka mózgu
Długo nie wierzył, że jest chory, gasł w oczach żony, która była przy nim do samego końca. Ostatnie chwile Bogusława Meca wzruszają do łez
Takiego głosu jak on nie miał nikt. Niski, z charakterystyczną chrypką. Elektryzujący, ciepły. Do dziś takie przeboje, jak „Na pozór”, „W drodze do Fontainebleau” (z wokalistką Alibabek Ewą Dębicką), „Mały biały pies”, „Z nieśmiałości mojej” i oczywiście wielki evergreen „Jej portret” nucą kolejne pokolenia. Ona zresztą otworzyła Bogusławowi Mecowi drzwi do wielkiej kariery, gdy zaśpiewał ją na festiwalu w Opolu w 1972 roku.
W 2001 spadł na niego i jego bliskich bolesny cios. Diagnoza lekarzy brzmiała jak wyrok: białaczka. Na szczęście udało się znaleźć dawczynię szpiku: została nią jego siostra Danuta. Nie poddawał się. Miał dla kogo walczyć. Ale po 11 latach zmagań z nowotworem nadszedł kres. Bogusław Mec odszedł 11 marca 2012 roku. Do końca czuwała przy nim żona Jolanta. Walczyła jak lwica o każdą sekundę życia ukochanego. „Wiedziałam, jaka to jest choroba, ale cały czas wydawało mi się, że mu się uda, że będzie tym pierwszym, tym jedynym, który zwycięży wszystko. Był wspaniałym pacjentem, godził się na wszystko, co mu dałam. Chciał wyzdrowieć i chciał być tylko dla nas”, wspominała w jednej z rozmów. Gdy koncertował poważnie już chory, zawsze spoglądał za kulisy, czy Jola tam stoi, czy jest. Ona wkładała mu do kieszonki morfinę, tak na wszelki wypadek, gdyby na koncercie bardzo go bolało. Bogusław Mec: dzieciństwo, dorastanie Bogusław Mec urodził się 21 stycznia 1947 roku w Tomaszowie Mazowieckim. Pochodził z rodziny ewangelików, jego tata Arnold Metz był spolszczonym Niemcem, mama gorliwą katoliczką, która z miłości do męża przeszła na wyznanie ewangelickie. Po wojnie zamieszkali w Tomaszowie, na parafii, gdzie wynajmowali mieszkanie. Bogusław i jego starsza siostra Danka dobrze się tam czuli jako dzieci. Wokół parafii był piękny, kwietny ogród i brama, za którą byli bezpieczni. Jak wspominał Bogusław Mec, to był jego „meine, kleine welt” - własny, mały świat. W szkole rówieśnicy wymyślali mu „Ty Szwabie!”, dorysowywali hitlerowskie wąsiki. Polscy rodzice zabraniali swoim dzieciom bawić się z nim i jego siostrą. Plotkowano, że w ogrodzie są wilki, a przed wejściem do kościoła leży zakopana Matka Boska i że kościół jest niemiecki… W liceum do jego siostry przychodziły koleżanki i pytały: „to gdzie te wilki?”. Ale wtedy już się z tego śmiali. Zobacz też: Ikona kina nigdy nie stanęła na ślubnym kobiercu, choć wielu chciało ją usidlić. Juliette Binoche wciąż jest panną i zdradza powód swojej decyzji <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgTEWOIN-4689261.jpg" width="1964" height="1600" alt="PHOTO : ANDRZEJ ZBRANIECKI / EAST NEWS 2012-03-11 LODZ BOGUSLAW MEC ZNAKOMITY PIOSENKARZ KOMPOZYTOR ZMARL W DNIU DZISIEJSZYM . TE ZDJECIA WYKONANE ZOSTALY PODCZAS WYBOROW PARLAMENTARNYCH .GLOSUJE ZE SWOJA RODZINA ZONA JOALNTA CORKA LUIZA I WNUKIEM 2,5 LAT FRANCISZKIEM N/Z BOGUSLAW MEC Z ZONA JOLANTA I WNUKIEM FRANCISZKIEM" title="Zmar? Bogus?a Mec" /> Oczywiście nie było tylko źle. W licealnych czasach na parafii młodzież urządzała odlotowe prywatki, pastor dostawał z Zachodu płyty, jakich nie było wtedy w Polsce, akcje rodzeństwa poszły w górę. Ojciec wokalisty zmienił dla spokoju imię i nazwisko na Adam Mec, Bogusław je przejął. Kiedyś reżyser Kazimierz Kutz zagadnął go: „A dlaczego ty piszesz się przez c?!". Powinienem pisać się przez „tz", tak mam w pożółkłych papierach”, wspominał Bogusław Mec. Parafii był wierny przez całe życie. Wspierał ją, dawał w niej koncerty. Bogusław Mec: kariera muzyczna Bogusław Mec był bardzo związany z Łodzią. Tam studiował w Wyższej Szkole Sztuk Plastycznych (dzisiaj to Akademia Sztuk Pięknych im. Władysława Strzemińskiego). Uczył się tam na wydziale projektowania ubiorów. Jednocześnie próbował swoich sił w śpiewaniu. Z powodzeniem! W 1970 roku wygrał koncert Debiuty na festiwalu w Opolu. Pojechał za pieniądze z nagrody do Hiszpanii. Taka kariera robiła wrażenie, nawet na profesorach z uczelni. W 1972 roku zaśpiewał w Opolu melancholijną balladę o rozstaniu „Jej portret”. I zdobył ogromną popularność. Piosenkę miał początkowo śpiewać Jerzy Połomski, ale odmówił. Szukano nowego wokalisty. Bogusława Meca odkryła Renata Rumel, ówczesna szefowa redakcji muzycznej radiowej Trójki. Powiedziała: „Jest taki student z Łodzi, ma niski ciepły głos. Jest malarzem. Będzie pasował”. I okazało się, że trafiła w dziesiątkę. Zobacz też: Najpierw złamane serce, potem wielka szansa. TYLKO VIVIE! Paulina Gałązka ujawnia zaskakujące kulisy artystycznej drogi. Ta jedna decyzja zmieniła wszystko <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgPVyXgK-280b4c7.jpg" width="1600" height="1633" alt="Opole, 06.1971 r. IX Krajowy Festiwal Piosenki Polskiej w Opolu, n/z Boguslaw Mec.,Image: 428541338, License: Rights-managed, Restrictions: 2938_2 UWAGA!!! Cena minimalna dla publikacji w prasie i ksiazkach - 200 PLN xxxx, Model Release: no, Credit line: Andrzej Wiernicki / Forum" title="IX Krajowy Festiwal Piosenki Polskiej w Opolu" /> Po występie w Opolu stał się bardzo popularny, jeździł w długie trasy koncertowe, które nazywał ironicznie „Czyż nie dobija się koni?”. Występowali m.in. dla zakładów pracy, czasem już od 10:00 rano, dla pierwszej zmiany. Potrafili grać po 5-6 koncertów dziennie. Ludzie chcieli się zabawić, chcieli piosenek „pod nogę”, takie utwory jak „Jej portret” były trudne, i Bogusław Mec nieraz się irytował, widząc, jak jego ulubiona piosenka jest odbierana. Jeździł też w trasy z Czesławem Niemenem albo sam, organizował śpiewane wernisaże, na których pokazywał swoje obrazy. Telewizja polska zrobiła do piosenki „Jej portret” teledysk, co było wtedy ewenementem. Bogusławowi Mecowi towarzyszy w nim Dorota Trafankowska, mistrzyni polski w gimnastyce artystycznej. Jolanta i Bogusław Metz: historia miłości Z żoną był razem 38 lat. Poznali się w 1972 roku w klubie 77, w Łodzi, Bogusław tam akurat śpiewał. Razem zatańczyli, rozstali się nad ranem. Jolanta Mec pracowała jako pielęgniarka na oddziale dziecięcej onkologii. Gdy urodziła się ich córka Luiza, zwana Lulu, Bogusław Mec jęknął w budce telefonicznej: „O Boże baba” (cytuję za onet.pl). Nie potrafił się wtedy cieszyć z córki, chciał mieć syna, potem sam się tym emocjom dziwił. Jolanta Mec była trochę zła na męża, że została sama z maleńkim dzieckiem, a on stale był w trasie. Ale szybko jej ta złość minęła. „Było mi bardzo trudno, ale wiedziałam, że śpiewanie to wielka pasja męża i jego sposób na życie. Lulu mówi, że w domu był kult ojca. Jak przyjeżdżał, prosiłam córkę o spokój, bo tato jest zmęczony. Nie czułam się jednak wykorzystywana, byłam po prostu odpowiedzialna za to, co dzieje się w domu. Boguś darzył mnie ogromnym zaufaniem, radził się mnie prawie we wszystkim. Szyłam mu ubrania na scenę, a jak Lulu podrosła, jeździłyśmy z nim na koncerty, sprzedawałyśmy plakaty, płyty. To była miłość. Imponował mi swoją wewnętrzną siłą”, wspominała (cytuję za pomponik. pl). Bogusław Mec: tu było jego miejsce na ziemi Bogusław Mec nie był idealnym partnerem. Jak wynika z jego biografii „Bim bam bom. Mogę wszystko. Historia Bogusława Meca” napisanej przez Macieja Wasilewskiego, potrafił być człowiekiem bezwzględnym, skłonnym do czarno-białego widzenia świata, lubiącym błyszczeć za wszelką cenę. Nie był specjalnie uważnym ojcem dla swojej córki Luizy, chociaż po latach był dumny, że skończyła tak jak on łódzką Akademię Sztuk Pięknych, pracowała jako graficzka w Nowym Jorku. Dopiero jako dorosła, niezależna już kobieta poczuła, że ojciec ją kocha. Ale musieli mieć silne więzi jako rodzina, skoro córka wróciła do Polski, gdy ojciec zachorował, by być bliżej rodziców, pomóc. Bogusław Mec dużo pił, czemu zresztą sprzyjały długie trasy koncertowe. Potrafił pojechać po córkę i wrócić pijany, Jolanta była na niego wściekła, często wyciągała go z różnych opresji. Zbudowali dom pod Łodzią, w brzozowym lasku. Bogusław Mec sam go wyrysował, mówił, że to był dom z marzeń. Cieszyli się, że w ogrodzie bawi się wnuk. Ale spokój trwał tylko rok. W 2001 piosenkarz rozchorował się na ostrą białaczkę szpikową. Lekarze i żona przez pewien czas ukrywali to. Żona go pocieszała w szpitalu, a potem sama wracała do domu i jak wspominała „wyła z bólu”. Bogusław Metz: choroba Okazało się, że konieczny jest przeszczep szpiku. Dawcą była siostra Bogusława — Danuta. Spokój po zabiegu trwał jednak tylko przez osiem miesięcy. Okazało się, że są komplikacje, Bogusław Mec miał ogromne bóle, z którymi zmagał się do końca życia. Jednak przez cały czas występował, nagrywał, praca ratowała go, dawała siły do życia. Była, jak mówił, łaską od Boga. Po dziesięciu latach choroba wróciła na dobre. Trudno powiedzieć, jak by sobie poradził, gdyby nie Jola. Przeżywała wraz z nim huśtawkę emocji – od rozpaczy po nadzieję. A jednocześnie musiała być silniejsza, żeby mogła mu pomóc. Była przy nim dzień i noc, prowadziła go, by mógł dojść na scenę. „Prowadziła go pod rękę. Żeby nie upadł. Nogi miał słabe, zanikające mięśnie. Korytarz był wąski, przypominał tunel. „Jeszcze piętnaście kroków" - powiedziała. Szli tak dwie minuty. W pokoju stała kanapa. „Muszę odpocząć". Usiadł i złapał się za brzuch. Nie mógł opanować kaszlu (…) Przytuliła jego głowę, instynktownie, z miłości. „Wkładam ci tabletkę do kieszeni. Weź, jak będzie bolało". „Nie chcę morfiny, Jolu. Ludzie czekają”. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgIgdmyz-2a8becc.jpg" width="1600" height="2466" alt="Opole 22.06.1977. XV Krajowy Festiwal Piosenki Polskiej (21-25.06). Nz. koncert Pastele, Ewa Dêbicka (z zespo³u Alibabki) i Bogus³aw Mec piewaj¹ piosenkê pt. Ma³y bia³y pies. msa PAP/Ryszard Okoñski Opole 22 June 1977. The 15th National Polish Song Festival (June 21-25). Pictured: The Pastele (Warercolours) concert, Ewa Debicka (from Alibabki band) and Boguslaw Mec singing a song entitled A White Small Dog. msa PAP/Ryszard Okonski Event date unknown." title="Ewa Dêbicka i Bogus³aw Mec" /> To poruszający fragment z książki Macieja Wasilewskiego „Bim bam bom. Mogę wszystko". Ten ostatni koncert zaśpiewał na Dzień Kobiet 8 marca, kilka dni przed śmiercią pojechali jeszcze razem na nagrania „Szansy na sukces”. Kiedyś był człowiekiem, którego „trudno było upilnować". W miarę postępowania choroby coraz bardziej potrzebował opieki. To też musiało być dla niego trudne. Zdawał sobie sprawę, że słabnie. Któregoś dnia powiedział do żony: "Ja już z tego nie wyjdę". Ale kiedy po raz ostatni – jak się okazało – zabierało go pogotowie, oboje mieli nadzieję, że jeszcze się uda. Umierając, ściskał ją za rękę. „Ostatnie jedenaście lat to była ciągła walka o zdrowie taty, ale też podtrzymywanie w nim optymizmu, że wszystko będzie dobrze”, mówiła w jednej z rozmów Luiza Mec. Dla Jolanty Mec żałoba trwała ponad trzy lata. Cały czas żyła sprawami męża, jego chorobą, nie miała swojego azylu, w którym mogłaby się schować. Z czasem nauczyła się żyć sama. Z miłością do męża w sercu. Ma córkę i dwójkę wnuków. Bogusław Mec zmarł 11 marca 2012 roku. Miał 65 lat. Nigdy nie zapomnimy o jego wielkim talencie. SPRAWDŹ: Jan Holoubek szczerze o początkach relacji z Magdaleną Różczką. Kiedyś nie mógł jej znieść Aktualizacja na VUŻ i Historie 21.01.2025 r.
Ona pomogła mu zrobić karierę, on napisał o niej jeden ze swoich najpiękniejszych wierszy. Agnieszkę Osiecką i Wojciecha Młynarskiego łączyła niezwykła więź
Kiedy się poznali, Osiecka była już królową polskiej piosenki, a Młynarski - studentem z ambicjami artystycznymi. I to właśnie ona dostrzegła, że ten "chudy chłopczyna" ma wielki talent i pomogła mu go rozwinąć. Tak zrodziła się przyjaźń i sojusz, który trwała przez lata i przyniósł polskiej muzyce wiele niezapomnianych przebojów.
Była starsza od niego o pięć lat. Niewiele – ale wystarczająco, by stać się przewodniczką. Agnieszka Osiecka robiła na nim ogromne wrażenie. Wspominał, że wyglądała jak panienka z dobrego domu, a jednocześnie miała w sobie coś ekscentrycznego, nieprzewidywalnego. „Wariatka w najlepszym sensie” – poetka, artystka, żywioł. Wojciech Młynarski powtarzał po latach, że to ona go wylansowała, „wprowadziła na branżowe salony”. Uważał ją za swoją mentorkę. Ona z kolei podziwiała jego talent i obdarzyła niezwykłą dedykacją: „Dla Wojtka, który mnie gonił i przegonił”. Mówiła o nim: „moja zwycięska konkurencja”. Czytaj również: Miłość z rodzinnym dramatem w tle. Historia Wojciecha Młynarskiego i Adrianny Godlewskiej Ich relacja była czymś więcej niż artystycznym sojuszem. To była więź dwojga ludzi obdarzonych nieprzeciętną wrażliwością – i zmagających się z własnymi demonami. Ona zmagała się z uzależnieniem od alkoholu, mawiając przy tym, że szkodzi zdrowiu, ale pomaga życiu. On walczył z chorobą dwubiegunową. Byli ikonami polskiej piosenki literackiej – i jednocześnie ludźmi kruchymi. Osiecka o Młynarskim: Zjawił się chudy, ambitny chłopczyna Poznali się na początku lat 60. w warszawskim klubie Hybrydy. Wojciech Młynarski miał 21 lat, studiował polonistykę, grał w brydża, słuchał jazzu i prowadził kabaret „Radosna gęba stabilizacji”. Już tworzył, ale nie był znany, w przeciwieństwie do Osieckiej, która miała już na koncie choćby głośną piosenkę „Okularnicy” – portret polskich inteligentów, którzy „wiążą koniec z końcem za te marne dwa tysiące”. Uznana poetka była jedną z pierwszych osób, które dostrzegły, że ten młody chłopak ma talent. Jak wspominał Młynarski, uwielbiała pomagać młodym twórcom, „otwierać im furteczki”. Zaprosiła go do współpracy w Radiowym Studiu Piosenki – legendarnej redakcji, w której nagrywały przyszłe gwiazdy: Maryla Rodowicz, Ewa Bem, Marek Grechuta czy Magda Umer. Zobacz także: Gdy odszedł, zdradziła sekret ich relacji. Mało kto wiedział, że byli ze sobą tak blisko. Z jej ust padły piękne słowa Młynarski nie tylko pisał i nagrywał. Zastępował Osiecką, gdy wyjeżdżała, prowadził konsultacje, wygłaszał „pogadanki” dla młodych autorów. Ich zawodowa relacja szybko zamieniła się w przyjaźń na długie lata. Osiecka pisał o nim tak w 1967 roku: „Piosenki swoje wykonuje Młynarski sam i jest w tej roli nieoceniony. Właściwie dopiero piosenka połączona z tym sposobem wykonywania daje w sumie zjawisko […] całkowicie odrębne i indywidualne. Patrząc na śpiewającego Młynarskiego nie mamy wątpliwości, że śpiewa od siebie. (...) Młynarski jest wysoki, chudy, zgarbiony. Razem z tymi jakby sztucznymi gestami stanowi sylwetkę niezapomnianą. Jeden z naszych reżyserów filmowych powiedział o Młynarskim, że "jest gotowym elementem scenograficznym", jak czytamy w nowej książce Romana Dziewońskiego "Wojciech Młynarski. Mamy taką sytuację". Opole, triumfy i twórcza zazdrość W 1964 roku podczas festiwalu w Opolu triumfowała przewrotna piosenka „Z kim tak ci będzie źle, jak ze mną”, wykonywana przez Kalinę Jędrusik. Jej współautorem był Wojciech Młynarski. Na festiwal piosenkę wybrała Agnieszka Osiecka. Z tą piosenką wiąże się anegdota, która powtarzano sobie w latach 60. A było tak: otóż pewnego dnia Agnieszka Osiecka, Kalina Jędrusik i Wojciech Młynarski siedzieli wspólnie nad piosenką „Z kim tak Ci będzie źle, jak ze mną”. Nagle Kalina Jędrusik zaprotestowała: „Proszę pana, ja tego nie zaśpiewam. Dama tak nie mówi” Chodziło o wers: „Kto będzie zdrowie miał i nerwy na takie ścierwo jak ty”. Młynarski trochę się speszył. „Proszę pani, jak dama się zezłości, to jeszcze gorszych słów używa”, zaoponował. Wtedy Kalina Jędrusik odwróciła się do Osieckiej i powiedziała: „No widzisz, kurwa, on nic nie rozumie”. Zobacz także: Osiecka chciała, by ten hit zaśpiewała pierwsza skandalistka PRLu. Porywa do dzisiaj Na tym samym festiwalu Osiecka odbierała nagrodę za piękną balladę „Nim wstanie dzień”. Gratulowali sobie nawzajem. Nie zazdrościli sobie sukcesów – zazdrościli pomysłów. „To zazdrość twórcza” – wspominał Młynarski. Myślał o jej tekstach, o takich piosenkach, jak „Okularnicy”, czy „Kochankowie z ulicy Kamiennej” i pytał: „Kurcze, czemu to nie moje?”, opowiadał w rozmowie z Krystyną Pytlakowską dla dwutygodnika "Viva". Spotykali się jeszcze wielokrotnie, m.in. w 1977 roku w Opolu podczas koncertu „Nas Troje/Nastroje” z udziałem Jonasza Kofty. Łączyła ich inteligencja, błyskotliwość, dystans do świata – i lojalność. On uwielbiał ją jako rozmówczynie, podziwiał jej umiejętność łagodzenia sporów, delikatność. Osiecka podkreślała jego wierność przyjaciołom i tradycji, fenomenalną pamięć i „dobre, choć rogate serce”. Wiersz o samotności poetki, którą wszyscy kochali Kiedy Agnieszka Osiecka odeszła w1997 roku , Młynarski napisał wiersz „Poetka znikła w oddali”. Bardzo przejmujący. Zadał w nim pytanie, które musiało go dręczyć od dawna: „Skoro tak Ją kochali, tak bezgranicznie, tak mocno, czemu w co drugim Jej wierszu taka straszliwa samotność?” W kilku strofach zawarł paradoks jej życia: dowcipna, uwielbiana, otoczona ludźmi – a w środku „zziębnięta i samotna”. Ich historia nie jest romansem ani legendą o niespełnionej miłości. To opowieść o wzajemnym zachwycie, twórczej rywalizacji, lojalności i czułości ukrytej pod ironią. O dwojgu artystach, którzy na scenie byli silni i błyskotliwi, a prywatnie – pełni niepokoju. Młynarski mówił, że go wylansowała. A kiedy odeszła, oddał jej coś najcenniejszego: słowa, w których zobaczył jej prawdę. Więcej historii o Wojciechu Młynarskim znajdziecie w jego nowej biografii, którą napisał Roman Dziewoński, syn Edwarda Dziewońskiego – aktora, twórcę słynnego kabaretu „Dudek”. Książka pt. „Wojciech Młynarski. Taką mamy sytuację” ukaże się 6 marca, wydana przez oficynę „Lira”, Warszawa, 2026 rok.
U jej boku Andrzej Wajda zaczynał swoją wielką karierę. Gabriela Obremba była szczęśliwa, gdy została jego żoną. Ale nie miała z nim łatwego życia
Beata Tyszkiewicz i Krystyna Zachwatowicz - to z tymi dwiema kobietami kojarzony jest Andrzej Wajda. I słusznie, bo obie były jego żonami. Mało kto jednak pamięta, że słynny reżyser brał ślub aż czterokrotnie. Jego pierwszą żoną była Gabriela Obremba, która poznał w czasie studiów na krakowskiej Akademii Sztuk Pięknych. Ich małżeństwo trwało 10 lat, a po rozwodzie artysta szybko o niej zapomniał.
Andrzej Wajda był nie tylko wybitnym reżyserem. Uchodził też za bardzo przystojnego mężczyznę. „Kiedy go spotkałam, był nieprawdopodobnie piękny, wyglądał jak Paul Newman”, mówiła o nim Beata Tyszkiewicz, porównując reżysera do słynnego amerykańskiego aktora i amanta. Andrzej Wajda był też kochliwy. Miał cztery żony, wszystkie utalentowane i wybitne, w młodości był podobno związany także z Ewą Frykowską, później Ewą Morelle. Kim była zapomniana dzisiaj, pierwsza żona reżysera Gabriela Obremba? Z okazji setnej rocznicy urodzin wybitnego reżysera przypominamy niezwykłą historię jego małżeństwa z cenioną malarką i śpiewaczką. [Ostatnia publikacja na VUŻ-u i na Viva Historie 06.03.2025 r.] Andrzej Wajda i Gabriela Obremba: kim była pierwsza żona reżysera? Poznali się w latach 40. na Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie. Oboje studiowali malarstwo. Gabriela – Gaba, jak o sobie mówiła, była jedną z najbardziej atrakcyjnych dziewczyn na roku. Kochał się w niej inny, potem sławny i skandalizujący reżyser Walerian Borowczyk. Podobała się wielu mężczyznom. Ale ona zakochała się w Andrzeju Wajdzie. Kiedy brali ślub w 1951 roku, on miał 25 lat, ona 24. Byli razem 10 lat, niemało biorąc pod uwagę, że Andrzej Wajda i Beata Tyszkiewicz byli małżeństwem tylko dwa lata. Trzeba jednak dodać , że przez pewien czas małżeństwo malarki i początkującego reżysera było raczej na papierze. Zobacz też: Beata Tyszkiewicz pochodzi z hrabiowskiej rodziny, mieszkała w pałacach. Po latach została właścicielką dworku Norwida w Głuchach Oboje byli spoza wielkich miast. Andrzej Wajda urodził się i mieszkał jako dziecko w Suwałkach, potem w Radomiu. Jego ojciec Jakub – zawodowy oficer był ofiarą zbrodni katyńskiej, zginął w Charkowie. Mama, Aniela pracowała jako nauczycielka. Andrzej Wajda uczył się podczas wojny na tajnych kompletach, należał do AK, ukrywał się. Podróżował między Krakowem i Radomiem. Naukę podjął na nowo w 1945 roku, w liceum dla dorosłych. Po maturze zdawał na ASP w Krakowie, został przyjęty jako wolny słuchacz, po dwóch latach został pełnoprawnym studentem. Gabriela Obremba pochodziła z Mysłowic, ze znanej śląskiej rodziny. Jej ojciec był adiutantem śląskiego działacza Wojciecha Korfantego. Poza tym był bardzo cenionym i lubianym lekarzem. Mama malowała. Gabriela miał siostrę bliźniaczkę Marię – dziewczyny mówiły o sobie Gaba i Mara. Obie były atrakcyjne i utalentowane, obie studiowały malarstwo. Maria w 1959 roku została żoną innego, wielkiego twórcy Sławomira Mrożka. Można by powiedzieć, że wspaniale ułożyło im się życie, ale nie do końca. Miłość od pierwszego wejrzenia Andrzej Wajda zakochał się w Gabie od pierwszego wejrzenia. Nie miał jeszcze wtedy opinii playboya i uwodziciela. Podobno w młodości był raczej nieśmiały wobec kobiet. „Dziwnie to zabrzmi, ale ja w tamtym czasie nie miałem zielonego pojęcia o kobietach. Wychowany surowo w domu, szkole i kościele, nagle znalazłem się na wolności i wśród artystów krakowskiej Akademii zacząłem wieść, jak to mówi w Biesach kapitan Lebiadkin o Stawroginie, »życie ironiczne«. Nie było w tym nic nadzwyczajnego, ale w wieku dwudziestulat, jako niewinny dosłownie chłopiec, odkryłem nowy świat” (cytuję za książką Stanisława Kopera „Gwiazdy kina PRL”, wyd. Fronda, 2022). Gabriela Obremba miała być „pierwszą kobietą, która go zauważyła”, choć on nie wiedział, z jakich powodów. Zachwycał się jej urodą, talentem plastycznym oraz pięknym głosem i w końcu stracił dla niej głowę. „Byłem zakochany – przyznawał – ale żenić się? To nie było w stylu naszej Akademii. Poza tym czekaliśmy na trzecią wojnę. Nikt w nią tak naprawdę nie wierzył, ale wisiała nad nami wojenna, nauka z czasów, kiedy w pojedynkę zawsze łatwiej było się uratować. Dzieci? Któż z nas mógł brać odpowiedzialność za innych, skoro ledwie radziliśmy sobie z własnym życiem…” (za: Stanisław Koper „Gwiazdy kina PRL”). Zobacz też: Zostawiła Andrzeja Wajdę dla młodszego o trzy lata studenta. Gdy Beata Tyszkiewicz wyszła za niego za mąż, wybuchł skandal <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/img5UdwCf-773c703.jpg" width="1600" height="2260" alt="Lata 60. Andrzej Wajda (L) i Daniel Olbrychski.,Image: 429275897, License: Rights-managed, Restrictions: *** Uwaga! Zakaz uzycia w reklamie. Zakaz przetwarzania i fotomontazu. Cena minimalna na publikacje online 50,00 PLN ***, Model Release: no, Credit line: Jerzy Troszczynski / Forum" title="Andrzej Wajda i Daniel Olbrychski" /> W końcu lat 40. Andrzej Wajda wiedział już, że malarstwo niekoniecznie jest jego powołaniem. W 1949 roku zrezygnował ze studiów na ASP w Krakowie i wraz z Konradem Nałęckim, potem znanym reżyserem przeniósł się do Łódzkiej Filmówki. Rozpoczął nowy etap życia. Przeniosła się też Gabriela Obremba, przyjechała do Warszawy, gdzie studiowała drugi kierunek — uczyła się śpiewu na Akademii Muzycznej. Miała piękny sopran. W 1957 wzięła udział w Międzynarodowym Konkursie Śpiewaczym w Holandii i zdobyła wyróżnienie. Nie wiadomo, czy związek z Andrzejem Wajdą w ogóle by przetrwał, gdyby nie determinacja zakochanej Gaby. To ona zrobiła wszystko, by doszło do ślubu, który wzięli w grudniu 1951 roku. „Andrzej był moją pierwszą wielką miłością" – powiedziała po latach w "Przekroju". Kim była Gabriela Obremba? Zapomniana artystka i pierwsza żona Andrzeja Wajdy Gabriela Obremba zrobiła karierę jako malarka. Na początku malowała zdeformowane ludzkie postacie, potem abstrakcje. Brała udział w słynnej wystawie Młodej Polski ej Plastyki w warszawskim Arsenale, w 1955 roku. W końcu lat 50. miała już wystawę indywidualną. Dzisiaj jej abstrakcyjne obrazy pojawiają się czasem na aukcjach. Jej pierwszy mąż nie wybrał jednak żadnego jej obrazu do galerii swoich ulubionych prac ( można je zobaczyć na stronie Andrzeja Wajdy.) Trzeba jednak dodać, że ulubione obrazy wybierał głównie spośród klasyków: Matejki, Malczewskiego, Brandta, Weissa. Andrzej Wajda zadebiutował jako samodzielny reżyser w 1954 roku filmem „Pokolenie”, od razu zauważonym i głośnym. Grali w nim m.in., Jan Łomnicki, Tadeusz Janczar, Zbigniew Cybulski, Roman Polański. Kolejne filmy „Kanał” oraz „Popiół i diament” przyniosły mu nagrody i międzynarodową sławę. Zobacz też: "Była kobietą nieskończenie delikatną". Historia miłości Andrzeja Wajdy i jego drugiej żony, Zofii Żuchowskiej <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgftPju6-06f1e69.jpg" width="1600" height="1875" alt="Warszawa, 1966. Rezyser Andrzej Wajda (L) podczas bankietu z okazji wreczenia nagrod "Zlotych Kaczek" przyznawanych przez tygodnik "Film". Druga z prawej: aktorka Beata Tyszkiewicz.,Image: 429280530, License: Rights-managed, Restrictions: *** Uwaga! Zakaz uzycia w reklamie. Zakaz przetwarzania i fotomontazu. Cena minimalna na publikacje online 50,00 PLN ***, Model Release: no, Credit line: archiwum Filmu / Forum" title="Zlote Kaczki, 1966" /> <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgDso5xg-9385afa.jpg" width="1602" height="1600" alt="Uwaga! Zdjecia unikatowe. Cena minimalna do internetu 50 pln. W celu ustalenia ceny pozostalych publikacji prosimy o kontakt z Agencja Wyborcza.pl 1959 WARSZAWA GALERIA KRZYWE KOLO . WYSTAWY MALARSTWA URSZULI BROLL I MARII OBREMBY. WINCENTY SLIWINSKI ART. MALARZ I MARIA OBREMBA TR 452 CD 12" title="KOLEKCJA TADEUSZA ROLKE LATA 60" /> Miłość i małżeństwo Gabrieli Obremby i Andrzeja Wajdy. Jak się poznali? Historia ich związku Małżeństwo Andrzeja Wajdy i Gabrieli Obremby trudno uznać za udane. Andrzej Wajda żył osobnym życiem, zdradzał żonę, w 1959 roku poznał malarkę Zofię Żuchowską. W trzy miesiące po rozwodzie brał już drugi ślub. Ten związek przetrwał także kilka lat. Reżyser zakochał się w pięknej Beacie Tyszkiewicz. I tak, jak w przypadku poprzedniego związku, w tym samym roku rozwiódł się i ożenił. Miłością życia reżysera stała się jednak dopiero czwarta żona - Krystyna Zachwatowicz, byli parą w życiu prywatnym i artystycznym przez 42 lata! Andrzej Wajda nie wspominał chyba najlepiej swoich pierwszych decyzji o małżeństwie. Kiedy doradzał Danielowi Olbrychskiemu, jednemu ze swoich ulubionych aktorów, wspominał: "Ja byłem od młodości uwikłany w najrozmaitsze układy rodzinne i uczuciowe, chciałem, by Olbrychski tego uniknął. Przynajmniej w okresie, kiedy dopiero kształtowała się jego artystyczna osobowość. Powinien być wolny i czekać na to, co mu zaczęło spadać z nieba". Zobacz też: Krystyna Stypułkowska zadebiutowała u Wajdy w "Niewinnych czarodziejach". Jak potoczyło się jej życie? Andrzej Wajda i Gabriela Obremba Gabriela Obremba mieszkała w Warszawie, brała udział w wielu wystawach. W 1969 roku przeżyła tragedię, kiedy na raka mózgu zmarła w ciągu paru tygodni jej siostra Maria, żona Sławomira Mrożka. To był szok dla rodziny i zrozpaczonego jej odejściem męża. Gabriela sprowadziła prochy siostry z Berlina do Katowic dopiero w 1989 roku. Bo dopiero wtedy można to było zrobić. Sama zmarła w 1997 roku. Spoczywają razem na cmentarzu przy ulicy Francuskiej w Katowicach. Andrzej Wajda zmarł w 2016 roku, został pochowany na Cmentarzu Salwatorskim w Krakowie.
To przez Barbarę Wrzesińską powstał wielki przebój Przybory. Ich romans miał sekret, o którym mało kto wie
Jeremi Przybora był oczarowany Barbarą Wrzesińską od pierwszych spotkań. Ich romans pełen był namiętności, zazdrości i niedopowiedzeń. To właśnie z tej historii narodziła się słynna piosenka, którą do dziś zna cała Polska.
Barbara Wrzesińska była jedną z najładniejszych polskich aktorek. Miała ogromne powodzenie. Kalina Jędrusik, która dzieliła z Barbarą garderobę w Teatrze Współczesnym w Warszawie, od razu zwróciła na nią uwagę. I to ona powiedziała Jeremiemu Przyborze, że Barbara warta jest, by ktoś ją odkrył dla telewizji. Przybora się zgodził. Spotkania szybko zmieniły się w randki. Jeremi Przybora namawiał aktorkę do zaśpiewania piosenki w Kabarecie Starszych Panów. „Ale ja nie śpiewam”, powiedziała Barbara Wrzesińska. „Jak to, tak w ogóle?” zapytał Przybora. „No wie pan, jeśli już to na imieninach i po kilku kieliszkach wina”, odpowiedziała kokieteryjnie młoda aktorka (cytuję za książką Marii Wilczek-Krupy: "Żuan Don. Biografia Jeremiego Przybory", wyd. Znak, 2023). Barbara Wrzesińska była nie tylko ładna, ale i zdolna. Do Szkoły Teatralnej zdała brawurowo, mając siedemnaście lat. Nie skończyła jej, bo szybko ściągnął ją do siebie, do Teatru Współczesnego teatralny guru Erwin Axer. Barbara Wrzesińska: kobieta w boa W Kabarecie Starszych Panów Barbara Wrzesińska miała zagrać kobietę, która wpada do pokoju sąsiada najpierw w szlafroczku, a potem, po każdej zwrotce w coraz większym negliżu. Bez szlafroka, w bikini, w samym boa i wreszcie, gdy Starszy Pan spodziewał się ujrzeć ją nagą, miał wejść Michnikowski jako Mężczyzna w Piżamie i złościć się na Przyborę, że mu narzeczoną przeziębi. Bikini Barbara Wrzesińska zrobiła sobie sama z chusteczek do nosa. Dwie splotła na biodrach, a jedną „okryła górę”. Mówiła, że rozbieranie się przed kamerą nie jest dla niej – jako dla aktorki – żadnym problemem. Ale w czasie nagrania trzęsły jej się kolana, co wzruszyło Jeremiego Przyborę. Zobacz też: Krzysztof Komeda kochał swoją żonę Zosię, ale w USA romansował z młodą artystką z Izraela Jeremi Przybora i Barbara Wrzesińska: to było potężne uczucie Spotykali się codziennie, on jej wyznawał, że czekał na nią całe życie. Mówił jej: Jednego razu biegłem po kilka schodów, wysoko, bo zasłonka alkowy się uchyliła i czekała tam na mnie piękna kobieta. I nagle coś mnie zatrzymało i głos w środku powiedział: Jeremi, gdzie ty lecisz? Nie idź tam! Basia się właśnie rodzi! Była od niego młodsza o 23 lata. Ich sytuacja była zupełnie inna, Jeremi Przybora miał już za sobą jedno małżeństwo, a był w drugim, miał dwoje dzieci. Basia była, jak powiedziała biografce Przybory, po prostu smarkata. Uwodziła go, rozchylała usta, mrugała rzęsami. Imponowało jej, że słynny Jeremi Przybora wybrał właśnie ją. Spotykali się w SPATiF-ie, klubie aktora. Czasem Jeremi podjeżdżał pod Współczesny samochodem i brał ją do któregoś z warszawskich lokali. Wrzesińska była bardzo ładna, miała super zgrabną figurę. Jeremi Przybora na pewno mógł się podobać, do tego był dżentelmenem, błyskotliwym, szarmanckim. Jeremi Przybora miał jednak w tym czasie romans z Marią Koterbską Jak pisze Maria Wilczek-Krupa, był bardzo troskliwy dla Basi i dbał o nią jak ojciec. „A czy jej nie zimno, czy się dobrze czuje, czy nie jest zmęczona? Miał oszałamiającą klasę, dobre maniery i nawet w życiu intymnym był świetny – jak skonstatowała aktorka po latach. Zapamiętała też, że mówił do niej: , ona zaś nazywała go , choć dzisiaj trudno jej dociec, dlaczego”. Może przez słabość do francuskiego, że niby de l’or to w czystej postaci złoto. Widywali się prawie codziennie i rozmawiali o wielu osobistych przeżyciach – ona opowiadała o domu i siostrach, on wyznawał prawdę na temat poprzednich miłości”. Nie był to jednak prosty związek. Okazało się, ze Jeremi Przybora, mimo wszystkich uczuć do Barbary Wrzesińskiej zdradził ją z Marią Koterbską. Sam się do tego przyznał. Był przekonany, że Basia ma romans ze Zbigniewem Zapasiewiczem, z którym często tańczyła. Do tego kontakt z ukochaną stawał coraz trudniejszy. Nie odbierała telefonów, nie słyszała dzwonka do drzwi. Kiedy spytał, dlaczego go nie wpuszcza, powiedziała: „No tak, Jeremi. Bo ja się często kąpię”. Że niby szum wody zagłusza dzwonek. Z tej sytuacji wzięła się słynna piosenka: "Już kąpiesz się nie dla mnie w pieszczocie pian/ Nie dla mnie już przy wannie odkręcasz kran/ Już nie dla mnie natryskiem/ Zraszasz czary swe wszystkie/ Wiem, że czeka aż wyschniesz, Już inny Pan”. O samym romansie z Wrzesińską Jeremi Przybora nigdy nie opowiadał. O rozstaniu z nią napisał w drugim tomie Memuarów „Wśród moich nielicznych tekstów o tematyce serio – tych związanych z osobistymi przeżyciami prawie nie ma. Natomiast najdotkliwsze dla mnie rozstanie (pół roku cierpienia) opłakałem piosenką , która chyba nikogo nie przyprawiła o łzy”. Zobacz też: Przyjaźnili się przez całe życie, wspierała go w chorobie. Tak wyglądała relacja Ewy Wiśniewskiej z Wojciechem Młynarskim Jeremi Przybora i Barbara Wrzesińska byli ze sobą ponad dwa lata Rozstali się, gdy Jeremi Przybora przyznał, że jego żona, o której mówił w czasie przeszłym, żyje, jest chora, leczy się w szpitalu psychiatrycznym. Wrzesińska miała swoje zasady, nie chciała romansu z mężem chorej kobiety, jakkolwiek Przybora był atrakcyjnym partnerem. A może była już nim znudzona, wybaczyła mu jedną zdradę, nie chciała wybaczyć tego, że czuła się oszukana. Powodów mogło być wiele. Zaczęła się od niego oddalać. Spotykali się jeszcze przez jakiś czas, ale coraz rzadziej. Odeszła na początku lat 60. Złamała mu serce, ona pierwsza z wszystkich jego kobiet. Do Jeremiego Przybory doszła plotka, że spotyka się z innym mężczyzną. Prosił ją, by wystąpiła w kabarecie, ale odmówiła. Nie chciała nawet użyczyć głosu do piosenki "Już kąpiesz się nie dla mnie". Wróciła, na chwilę, po dłuższym czasie. Gdy się spotykali, nie wracali do tego, co było między nimi. Aktorce zostały po dawnej miłości listy, ale spłonęły w pożarze jej domu w 2017 roku. Jeremi Przybora rozwiódł się z żoną i ożenił ze scenografką Alicją Wirth, byli razem do końca jej życia, do 2000 roku. Dla Jeremiego Przybory śmierć żony była wielką tragedią, przeżył miłość swojego życia o cztery lata. Barbara Wrzesińska zakochała się w Jacku Janczarskim, pobrali się w 1974 roku, był jej trzecim mężem. Ale zostawił ją w początku lat 80. dla Ewy Błaszczyk. Korzystałam z książki Marii Wilczek-Krupy „Żuan Don. Biografia Jeremiego Przybory”, wyd. Znak, 2023 rok.
Józef Kondrat poświęcił się dla ratowania żony. Jedna decyzja zrujnowała mu życie
Jego życie było pełne sprzeczności – wielkiego talentu, trudnych wyborów i bolesnych konsekwencji. Dla jednych pozostał wybitnym artystą o niezwykłej charyzmie, dla innych – postacią naznaczoną cieniem wojennej decyzji.
Wybitny aktor, barwna, niezwykła osobowość. Józef Kondrat urodził się w rodzinie o artystycznych skłonnościach, jego bratem był Tadeusz Kondrat, on sam był natomiast stryjem słynnego Marka Kondrata. Na koncie miał wiele ról, te najsłynniejsze pochodziły z filmów „Hultajska Trójka”, „Strachy” czy „Król Maciuś Pierwszy”. Ale na tym nie koniec. Potrafił również świetnie śpiewać i z powodzeniem występował na deskach teatrów. Do swojego bratanka, Marka Kondrata, mówił: „Słyszałem, że chcesz zostać artystą. Pamiętaj, takim jak twój wielki stryj nie będziesz nigdy, a takim jak twój zasrany ojciec to nie warto” (cytuję za wyborcza.pl). Niestety, jedna decyzja sprawiła, że musiał udać się na artystyczną banicję, zaś jej reperkusje odczuli również inni członkowie rodziny... Kim był stryj Marka Kondrata? Uchodził za aktora wybitnie utalentowanego, jednak w czasie wojny zagrał w filmie „Heimkehr” (Powrót do ojczyzny). To był niemiecki obraz, zrealizowany i wykorzystany do antypolskiej propagandy. Józefa Kondrata spotkała za to infamia, został wyklęty, skreślony z listy znajomych i odsądzony od czci i wiary. Do wspomnień o swoim wujku wracał Marek Kondrat, który czasem sam musiał się tłumaczyć z przeszłości bliskiego kuzyna. Jakie były losy Józefa Kondrata? Urodził się w wielodzietnej rodzinie w Przemyślu. Jego ojciec Michał Kondrat był uczestnikiem Powstania styczniowego, pochodził z Litwy, prowadził karczmę „Hulaj Pole” koło Klebanówki, potem miał karczmę w mieście, we własnej kamienicy. Józef i najmłodszy w rodzinie Tadeusz (ojciec Marka) mieli zdolności aktorskie, pierwsze kroki na scenie stawiali w amatorskim Teatrze Fredreum mieszczącym się Przemyślu, na zamkowym wzgórzu. Józef Kondrat w liście do przyjaciela Mieczysława Malca opisywał, jak bardzo ukształtowało go Fredreum – „Młodość! Pamiętam jak za 10 centów stawaliśmy się posiadaczami biletu na studenckim parterze, by uczestniczyć w każdej premierze Fredreum. Wychodziłem po przedstawieniu jak urzeczony, a potem długo... nie mogłem zasnąć”. Wspominał czasy, gdy zaglądał do knajpki, w której grał na pianinie jego przyjaciel. A on sam śpiewał tam pieśni neapolitańskie. Z kolei Marek Kondrat opowiadał w rozmowie z „Gazetą Wyborczą”, że poszedł w ślady ojca i stryja, choć po latach okazało się, że najbliżej mu do Dziadka Michała i jego karczmianych korzeni. Józef Kondrat jeszcze przed wojną grał we Lwowie, Poznaniu, Warszawie. Współpracował ze słynnym Leonem Schillerem, który zachwycał się nim jako aktorem. Podkreślał, że Józef był wolny od „teatralnych sztamp”. Zobacz też: Barbara Bittnerówna była największą polską primabaleriną. Mówiono o niej „niepowtarzalna” Józef Kondrat: poświęcił się dla ratowania żony Jeszcze przed wojną spotkał Gustawę Błońską, zwaną Gutą. Była reżyserką, aktorką – choć aktorstwo studiowała na wydziale przy Konserwatorium, i siostrą aktorki Diany Blumenfeld. Zakochali się w sobie z Józefem i pobrali w latach 30. Wspólnie grali. Ich szczęśliwe życie przerwała wojna. Guta musiała się ukrywać. Józef w 1940 roku zagrał w niemieckim filmie „Heimkehr”. Razem z nim wystąpili Hanna Chodakowska, Bogusław Samborski, Michał Pluciński, wielu innych odmówiło. Trzy lata po premierze aktorzy grający w filmie zostali skazani przez władze podziemne na infamię, czyli zhańbienie, utratę dobrego imienia. Józef Kondrat chciał się zrehabilitować, walczył w partyzantce, ukrywał się po lasach, ale nie to zostało mu zapamiętane. „Mój stryj nie był zdrajcą” - tłumaczył go po latach Marek Kondrat. W filmie wystąpił ze względu na żonę Żydówkę, kochał ją ponad życie i chciał ochronić. To się udało, w 1942 roku razem wyjechali z Warszawy do Hrubieszowa, Guta wojnę przeżyła. Józef Kondrat po wojnie został rozgrzeszony przez środowisko aktorskie, nie miał zakazu występowania. Ale nie zrobił już takiej kariery, jak mógł. Dołożył się do tego jego trudny charakter, kłopoty z alkoholem. Józef Kondrat: praca na scenie, rodzina Józef Kondrat był aktorem całym sobą i przez całą dobę. Grał m.in w Teatrze „Współczesnym” w „Ludowym”, „Komedii”. Krążyło o nim wiele anegdot. Jedną z nich opowiadał sam Marek Kondrat w rozmowie „Wszystko, co najważniejsze” w „Gazecie Wyborczej”. Aktor wspominał, że Józef wypuszczał się na tzw. trzydniówki. „Guta go wszędzie wtedy szukała. Raz poszedł do Współczesnego, w gabinecie dyrektora usiadł w fotelu i mówi do Axera: ''Erwin, zaangażuj Gutę, ona tę budę na nogi postawi''. I Erwin to znosił cierpliwie, drzwi się w pewnym momencie otwierały, Guta wsadzała głowę i prosiła: ''Józiu, chodź do domu''. On patrzył najpierw na nią, potem na Erwina i puentował: ''Chryste Panie, jak ja nienawidzę tej rasy''. Z rodziną Marka Kondrata, czyli ze swoim bratem i bratankiem miał raczej okazjonalny kontakt. Przychodził na święta. Bratanek woził go, bo stryj nie uznawał miejskiego transportu, uważał, że aktor tej klasy nie może jeździć autobusem. Nosił raglan (płaszcz z szerokim krojem rękawów), na który zarzucał biały szal. Mieszkał na warszawskim Mokotowie, w mieszkaniu miał swój portret w stroju Stańczyka. Był charakterystyczną postacią. Marek Kondrat wspominał także, jak jego wuj, przychodząc do nich już na podwórku śpiewał donośnie, „sąsiadki natychmiast do okien podchodziły, a on, przekraczając próg domu, z nikim się nie witał, choć wszyscy, włącznie z Gutą, czekali od godziny przy zastawionym stole. Udawał się prosto do drzwi kuchennych, ja za nim, bo oka z niego nie spuszczałem, i on do mnie: ''Powiedz, smyku, gdzie matka trzyma szpagatówkę? Nalej stryjowi''. Ja wyciągam taki kieliszeczek mały. ''Ale nie żartuj, stryj jest poważnym człowiekiem''. Kazał mi wyjmować szklankę, napełniał ją do połowy, a następnie prosił o cukier. Wsypywał go do szpagatówki, mieszał i edukował: „Wiesz, synu, co to jest? Glukoza!”. Po tym wszystkim wchodził do pokoju i odbywał katorgę spotkania rodzinnego, zwykle nie trwało to długo. Guta patrzyła na niego z politowaniem. On nie cierpiał wszystkich dookoła. W pewnym momencie komunikował, że natychmiast musi wychodzić do teatru, i znikał na następne trzy dni”, wspominał Marek Kondrat. Zobacz też: Karen Blixen: jedna z najwybitniejszych duńskich pisarek oddała swoje serce Afryce Józef Kondrat miał wielu wielbicieli, bo był świetnym, wybitnie utalentowanym aktorem. Widzowie teatralni pamiętali go ze spektaklu „Czekając na Godota” w Teatrze Współczesnym w Warszawie, grał u Jerzego Antczaka, Erwina Axera, Jerzego Gruzy. Ale gdy w czerwcu 1973 roku zmarła nagle jego ukochana żona, Gustawa Błońska, z którą przeżył niemal całe dorosłe życie, jego świat się zawalił. Rozumiała go jak nikt, wybaczała skłonności do alkoholu, wybryki, tolerowała jego wybujałe ego. On nie mógł się pogodzić z jej odejściem, do końca. Ten nadszedł zresztą dosyć szybko. Przyplątały się choroby, zmarł rok po żonie - 4 sierpnia 1974 roku. Czytaj też: Zostawił ją dla innej, do końca życia tego żałował. Małżeństwo Joanny i Stanisława Jędryków trwało zaledwie 5 lat
Bardini kochał się w Kwiatkowskiej, ale ona go nie wybrała. Życie spędził u boku innej kobiety
Aleksander Bardini był dla wielu mistrzem i autorytetem, ale o własnych uczuciach mówił rzadko. Niewielu wiedziało, że jako młody student stracił serce dla Ireny Kwiatkowskiej. Ta historia niespełnionej miłości wraca dziś ze szczególną siłą.
Aleksander Bardini, zwany przez przyjaciół Saszą albo Saszutkiem, był wybitnym aktorem, reżyserem, pedagogiem, autorytetem w środowisku teatralnym. Instytucją. Był człowiekiem wielkiej wiedzy, kultury, uroku. Grał w wielu filmach, m.in. „Bez końca” i „Dekalogu” Krzysztofa Kieślowskiego, „Korczaku” Andrzeja Wajdy, „Spirali” Krzysztofa Zanussiego, „Gorgonowej” Janusza Majewskiego. Był reżyserem wielu spektakli, m.in. wspaniałych „Trzech sióstr” Czechowa, które przeszły do historii Teatru Telewizji. W latach 70. ogromną popularność przyniósł mu wymyślony przez Mariusza Waltera program „Spotkania z Aleksandrem Bardinim”. Był podobny do późniejszego „Idola”, czy „Mam talent” – młodzi ludzie prezentowali się przed kamerą, a Bardini udzielał im rad, oceniał. Profesor zaczął być rozpoznawalny na ulicy, Witold Filler pisał: „Na Mikulskiego pokazywano w tramwaju palcami: - na Bardiniego pokazują: ”. Aleksander Bardini wychował wiele pokoleń aktorów, od Franciszka Pieczki i Wiesława Gołasa, po Krystynę Jandę, Joannę Szczepkowską, Sławomirę Łozińską. Mówił im prawdę, oceniał ich przenikliwie, tak, by zdawali sobie sprawę ze swoich atutów i niedostatków. Znany był z tego, że nie opowiadał o swoim życiu. Agnieszka Osiecka wspominała, że Aleksander Bardini: „mówił, mówił, mówił, ale nigdy o tym, co go naprawdę bolało. Był bardzo towarzyski, a jednocześnie chodził własnymi drogami. Mówił: należę do mniejszości, która z niczego się nie musiała wypisywać, ponieważ nie widziała konieczności zapisywania się”. Aleksander Bardini i Irena Kwiatkowska: historia relacji „Saszka mówił, że wpierw uważał mnie za uczciwą, zdolną i miłą gęś, a teraz zostawia uczciwą i zdolną, ale wykreśla gęś, a dodaje inteligentną i mogącą być szkodliwą", pisała Irena Kwiatkowska o Aleksandrze Bardinim (cytat za: Marcin Wilk „Kwiatkowska. Żarty się skończyły”). Jako młody chłopak Bardini kochał się w Irenie Kwiatkowskiej, koleżance ze studiów aktorskich. Irena była o rok starsza, ale studiowali razem w Państwowym Instytucie Sztuki Teatralnej (dyplom zrobili w 1935 roku). Bardzo mu się podobała. Ona pisała w „Dzienniku”, że jest „sympatycznym żydowskim kawalerem, tęgim dość, ale bardzo inteligentnym”. Wzruszał ją, gdy grał na skrzypcach, „beczałam”, opowiadała. „Przez tę swoją naprawdę wielką umysłowość zdobył sobie ogólne poważanie i sympatię, nie wyłączając Zelwera (Aleksandera Zelwerowicza), który to w głos oświadcza" (za Marcin Wilk "Kwiatkowska. Żarty się skończyły"). Lubiła go, ale nie brała pod uwagę, że może być jej chłopakiem. Poza tym była skupiona na nauce. A on zapraszał ją na randki. „Udawała, że mnie nie dostrzega. A była najzdolniejszą studentką na roku, więc owo udawanie przychodziło jej bez problemu” - żartował Bardini po latach. Wspominał, że Irena Kwiatkowska traktowała go z góry i z pobłażliwością. „Tak traktowała wszystkich starających się o jej względy”. Może to miłosny zawód sprawił, że choć podziwiał ją jako aktorkę, tylko raz wspólnie pracowali — w 1972 roku przy musicalu „Jeszcze Dulska”. To była jedna z najlepszych ról Ireny Kwiatkowskiej. Aleksander Bardini mówił, że jest świetną aktorką, ale on nie na nią pomysłu, dlatego jej nie angażuje. Przez wiele lat mijali się, rozmawiali zdawkowo. Zaprosił ją jednak na swój jubileusz 60-lecia pracy artystycznej w 1994 roku. Miał wtedy 81 lat, zmarł rok później. Ona przeżyła go o 16 lat. Czytaj także: Hollywoodzkim amantem został dzięki pierwszej żonie. Clark Gable żenił się pięć razy, prawdziwie kochał tylko jedną kobietę Kim był Aleksander Bardini? Dorastanie, rodzina Aleksander Bardini urodził się w Łodzi w listopadzie 1913 roku. Był synem Józefa i Marii Bardynich (potem nazwisko ich syna zmieniono w urzędzie na Bardini i tak już zostało). Ojciec był kucharzem, prowadził jadłodajnię, która cieszyła się sporym powodzeniem. Jego rodzinie dobrze się powodziło, wyjeżdżali do Ciechocinka, Sasza chodził do prywatnego gimnazjum. Miał idealny słuch i talent muzyczny - grał na skrzypcach, występował w dobrej orkiestrze Towarzystwa Literacko-Muzycznego „Hazomir”. Ojciec chciał jednak, by został dentystą. Jego syn pojechał nawet do Warszawy, do umówionego profesora, który miał mu pomóc w przygotowaniu się do egzaminów. Nie doszedł do jego mieszkania, bo poszedł prosto do Państwowego Instytutu Teatralnego. Obmyślał, jak wytłumaczy się rodzicom, Ale teatr go przyciągał, wiedział już, że jeśli nie zda, pójdzie do pracy jako goniec w teatrze, w zamian za możliwość uczestniczenia w próbach. Ale zdał, właściwie z marszu. Jeszcze przed wojną zadebiutował jako aktor i skończył reżyserię. Aleksander Bardini: kim była jego żona? W 1939 roku Aleksander Bardini wyjechał do Lwowa, licząc, że tam będzie bezpieczniejszy. Utrzymywał się z gry na skrzypcach, pracował w lwowskim radio. Potem dojechali do niego do Lwowa rodzice - Józef i Maria. W 1941 roku do miasta weszli Niemcy, rodzina trafiła do getta. Ojciec i mama Aleksandra Bardiniego zginęli rok po roku. W 1943 roku w jednej z ostatnich akcji likwidacyjnych w getcie w Grodnie zginęła siostra aktora - Irena, jej mąż i dziecko. Aleksander Bardini pracował jako sanitariusz w żydowskim szpitalu, na chirurgii. Nigdy nie opowiadał, co tam widział i co przeżył. Udało mu się uciec na aryjską stronę, ukrywał się we Lwowie przy ulicy Zybilikiewicza u sióstr Heleny (po mężu Rudzińskiej), Józefy (po mężu Późniak) i Julii Aftanasow. W ich mieszkaniu zrobiono kryjówkę dla Bardiniego, gdy ktoś przychodził, chował się w niej, i siedział tam w kucki, bo inaczej nie można się było zmieścić. Podczas tych dramatycznych lat między Aleksandrem Bardinim a starszą o osiem lat Julią Aftanasow narodziło się uczucie. W kwietniu 1945 roku wzięli ślub, w sierpniu urodziła się ich córka Maria, zwana Maliną. Jedyne i najdroższe dziecko Bardiniego. W przyszłości zostanie redaktorką, będzie pracować dla stacji TVP. Jeszcze w końcu wojny zaopiekowali się znalezionym w lesie chłopcem Icchakiem Schichorem. Aleksander Bardini spotkał się z nim po wojnie, dopiero w latach 90., ich dawny podopieczny mieszkał w Izraelu, był nauczycielem historii. Trudno powiedzieć, na ile Aleksander Bardini i jego żona byli tak naprawdę dobrani. Profesor w latach 50. poznał w Berlinie Wschodnim bliską współpracowniczkę słynnego Bertolda Brechta — Käthe Rülicke. Zakochali się w sobie, ale Bardini nigdy nie zostawił żony. Käthe pisała do niego: „Gdybym poznała Cię tylko w ciągu jednego wieczoru w Bristolu, miałabym odwagę pisać do Ciebie długie, miłosne listy przez cały rok. Nawet przez drugi, jeżeli widywałabym się z Tobą czasem w restauracji, taksówce, na zakupach, na kawie, w pokoju hotelowym. A w trzecim roku postawiłabym wszystko na jedną kartę…”. Koleżanka Bardiniego, aktorka Ludwika Castori, tak opisywała jego związek z żoną: „Sasza, odkąd go pamiętam, zawsze był sam, bez rodziny, bez domowego ciepła. Dom stworzyła mu dopiero pani Julia, u której mieszkał we Lwowie, otoczyła go niemal matczyną opieką, wprost łaknął tego. Cóż, gdy wojna zmieniła ten dom w więzienie. Jego żona jest osobą niezwykle skromną, za co ją bardzo ceniłam i cenię, a Saszę za okazywany jej szacunek, za to, że ich związek przetrwał tyle lat” (oba cytaty za Agnieszka Modrzejewska - „SASZA, czyli opowieść o Profesorze Aleksandrze Bardinim – pedagogu, reżyserze, aktorze (1913-1995). Aleksander Bardini i Julia Aftanasow: historia miłości Julia Aftanasow dzieliła z Aleksandrem Bardinim nie zawsze łatwe życie. W końcu lat 40. po pogromie kieleckim wyemigrowali z Polski. Pojechali do Kanady, Aleksander Bardini pracował tam fizycznie w firmie kuśnierskiej i fabryce lamp. W 1950 roku wrócili do kraju, Bardini dostał pracę w Teatrze Polskim, potem był dyrektorem Teatru Ateneum. Zrealizował też wiele spektakli operowych. Zaczął wykładać w warszawskiej Szkole Teatralnej. „Niczym Sokrates przemierzał korytarze szkoły teatralnej, z nieodłącznym papierosem, otoczony zawsze grupą zafascynowanych nim studentów. Opowiadał im anegdoty, ale też mówił rzeczy bardzo poważne — wspominała wychowanka prof. Bardiniego Sławomira Łozińska. - Po latach wiele z tych rzeczy okazała się profetyczna: że „pani nigdy to się nie uda”, „pana nie będą lubili”, „pan będzie brzydki, ale mądry”, a „pani dojrzeje do tej roli za 20 lat”, mówiła aktorka w Polskim Radio. Wcześnie zaczął chorować, w 1974 roku przeszedł zawał, dziesięć lat później wycięcie nerki. Starał się spokojniej żyć, rzucił palenie. Zmarł na wylew w 1995 roku. Został pochowany na warszawskich Powązkach, w katakumbach, na prośbę córki pogrzeb miał charakter katolicki. Andrzej Łapicki, który przemawiał na pogrzebie, mówił: „Byłeś sędzią, sędzią sprawiedliwym, ale surowym, byłeś ostatnim Sprawiedliwym w tej naszej teatralnej Sodomie” Zobacz też: Stanisław Grochowiak był jednym z najlepszych polskich poetów okresu powojennego. Przez lata kochał dwie kobiety Korzystałam z tekstu: Agnieszka Modrzejewska - „SASZA, czyli opowieść o Profesorze Aleksandrze Bardinim – pedagogu, reżyserze, aktorze (1913-1995)”.
Z pałacu do więzienia do więzienia – nieznana historia przyjaciółki byłej księżnej Sarah Ferguson
Sarah Ferguson znów trafiła na pierwsze strony gazet. Tym razem jednak nie z powodu doniesień o jej relacji z Jeffreyem Epsteinem czy poważnych problemów jej byłego męża, księcia Andrzeja. Tym razem rozgłos przyniósł jej serial "The Lady". To opowieść o Jane Andrews, garderobianej i przyjaciółce Ferguson, która ma na koncie wyrok dożywocia za brutalne zabójstwo partnera.
Sarah Ferguson nie ma szczęścia do ludzi. Źle wybrała męża, bo choć ślub z księciem Andrzejem był dla niej przepustką na królewski dwór, to z czasem przysporzył jej wielu problemów. Ale źle dobierała sobie też znajomych. I nie chodzi tylko o Jeffreya Epsteina, z którym wymieniała intymne wiadomości, które dziś ją kompromitują. Kłopotliwą znajomość Ferguson zawarła też wcześniej, zatrudniając jako swoją garderobianą niejaką Jane Andrews. Ich relacja z czasem przerodziła się w przyjaźń. Niewygodną dziś dla Fergie, o czym przypomina oparty na faktach serial "The Lady". To opowieść, która zaczyna się jak baśń o biednej dziewczynie, która trafia pod opiekę księżnej. Finał jest jednak mało baśniowy. Sarah Ferguson i dziewczyna, która marzyła o wielkim świecie Jane Andrews urodziła się w 1967 roku w Cleethorpes i wychowała w biednej rodzinie w Grimsby. Po latach wspominała, że w dzieciństwie często była głodna, bo jej rodzicom brakowało nawet na chleb. To odbiło się na jej psychice. Jako nastolatka zmagała się z zaburzeniami odżywiania i depresją, próbowała nawet odebrać sobie życie. Miała też marzenie. Chciała żyć w luksusie, który znała tylko z kolorowych magazynów. Przepustką do tej lepszej rzeczywistości miała być moda. Jane skończyła szkołę projektowania ubrań, zatrudniła się w firmie "Marks&Spencer" i czekała na swoją szansę. Zobacz także: Była ofiarą nagonki brukowców. Dziś jest filantropką. Tak wygląda życie Sarah Ferguson Wydawało się, że los się do niej uśmiechnął. W 1988 roku, gdy odpowiedziała na ogłoszenie w magazynie „The Lady”. Szukano osobistej garderobianej dla „zapracowanej matki”. Na odpowiedź czekała miesiącami. Ale w końcu nadeszła. A matką z ogłoszenia okazała się księżna Sarah Ferguson. Cztery dni po rozmowie kwalifikacyjnej Jane rozpoczęła pracę na książęcym dworze. Być, jak księżna Między kobietami szybko narodziła się bliska relacja. Jane towarzyszyła księżnej w podróżach, bywała w pałacu w Balmoral, rozmawiała z księżną Dianą. Dla niej, dziewczyny z biednej rodziny, która w dzieciństwie mieszkała w domu bez łazienki i często przymierała głodem, ta nagła kariera była więcej niż spełnieniem marzeń. Dlatego robiła wszystko, aby pasować do nowej roli: miesiącami ćwiczyła akcent, by nikt nie rozpoznał w niej dziewczyny z robotniczej rodziny i nie wyśmiewał jej wymowy. Sarah Ferguson w dedykacji do swojej książki nazwała Jane osobą, „której lojalność i życzliwość nie znają granic”. Zaczęła też żartobliwie mówić o niej „Lady Jane”. Z czasem jednak obserwatorzy zauważyli coś niepokojącego – Andrews zaczęła kopiować swoją pracodawczynię. Naśladowała sposób mówienia, przefarbowała włosy na rudy kolor, przejęła styl ubierania i maniery. Dla jednych była to naturalna adaptacja do nowego świata. Dla innych – obsesja. Bajka o Kopciuszku, ale bez happy endu W 1997 roku Jane została zwolniona. Oficjalnie z powodu cięć budżetowych po rozwodzie Sarah Ferguson. Nieoficjalnie – mówiło się o romansach i napięciach paniami. Podobno Jane romansowała z toskańskim arystokratą, hrabią Gaddo della Gherardesca, który miał być też kochankiem księżnej. Do tego doszła jeszcze sprawa kradzieży walizki z biżuterią, którą miała opiekować się Jane. Walizka się odnalazła, schwytano złodzieja, ale cień podejrzeń pozostał. Dla Jane Andrews był to cios. Praca dla księżnej była całym jej życiem, o czym sama mówiła. Po odejściu z dworu zaczęły się problemy emocjonalne, terapia, antydepresanty. Napady agresji. Z trudem znalazła nową pracę. Przez jakiś czas zatrudniła się w luksusowym salonie jubilerskim, który należał do Theo Fennella – ojca reżyserki „Wichrowych wzgórz” Emerald Fennell. Wkrótce w jej życiu pojawił się bogaty biznesmen – Thomas Cressman. Czytaj również: „Masz krew na rękach”, wykrzyczała jedna do drugiej. Księżne ostro pokłóciły się o Dianę "Zabójcza garderobiana Fergie" Relacja z Cressmanem szybko stała się obsesją. Jane marzyła o ślubie, ale on nie miał takich planów. Jane pragnęła za wszelką cenę wrócić do statusu bogatej kobiety z wyższych sfer. Wyobrażała sobie szczegóły – suknię ślubną, nazwisko, dzieci. Podczas wspólnych podróży na Lazurowe wybrzeże, gdzie Cressman miał posiadłość, wracała do tematu oświadczyn i zaręczynowego pierścionka. Ale on powiedział, że nigdy się z nią nie ożeni. Pierścionka nie będzie. Odkrycie maili do innej kobiety stało się dla Jane dodatkowym upokorzeniem. We wrześniu 2000 roku, po gwałtownej kłótni, Andrews zaatakowała śpiącego partnera kijem do krykieta, a następnie zadała mu śmiertelne rany nożem. Uciekła. Została odnaleziona nieprzytomna po przedawkowaniu leków. Twierdziła, że była ofiarą przemocy, ze Thomas gwałcił ją i zastraszał. Ława przysięgłych uwierzyła jednak prokuratorowi - jego zdaniem była to brutalna zemsta za odrzucenie. Cressman znany był jako łagodny i spokojny człowiek, nie pasował do obrazu, który stworzyła Jane. Ostatecznie sędzia Michael Hyam skazał ją w 2001 roku na dożywocie. Media ochrzciły ją „Zabójczą garderobianą Fergie” i „Fatal Attraction Killer” - mordercą z "Fatalnego zauroczenia". Jane odbywała karę w Bullwood Hall, potem w więzieniu otwartym East Sutton Park, z którego uciekła. Zwolniona warunkowo w 2015 roku, wróciła do więzienia po oskarżeniu o nękanie byłego partnera. Wyszła na wolność w 2019 roku, ale dostała nadzór kuratora. Dziś żyje pod zmienionym nazwiskiem. Dwa słowa o serialu „The Lady” Do tej historii wraca czteroodcinkowy serial ITV "The Lady", za którym stoją twórcy "The Crown". W rolę Jane wciela się Mia McKenna-Bruce, a Sarah Ferguson gra Natalie Dormer. Produkcja, inspirowana prawdziwymi wydarzeniami, pokazuje drogę Jane Andrews – od dziewczyny z prowincji, przez królewskie salony, aż po salę sądową. Opowieść jest częściowo fabularyzowana. Rodzina Thomasa Cressmana obawia się , by serial nie przysłonił prawdy o tragedii. Historia Sarah Ferguson i Jane Andrews pozostawia pytania. Czy była to szczera przyjaźń dwóch kobiet z różnych światów? Czy raczej relacja, w której jedna próbowała stać się drugą i zrealizować swoje życiowe cele. To opowieść o kompleksach, ambicji i obsesji, która wymknęła się spod kontroli. Bajka o awansie społecznym, która zmienia się w kronikę zbrodni. A cień tamtej przyjaźni do dziś powraca – w nagłówkach gazet i na ekranie. Sama Sarah Ferguson ma tak fatalną opinie z powodu jej powiązań z Jeffreyem Epsteinem, że grająca ją Natalie Dormer zapowiedziała, że w obliczu skandalu w królewskiej rodzinie rezygnuje z honorarium za serial. Postanowiła przekazać gażę na cele charytatywne. Odmówiła też brania udziału w promocji "The Lady".
Kiedyś była córeczką tatusia, jakiś czas temu nazwał ją publicznie "diabłem". Dlaczego Miley Cyrus oddaliła się od ojca?
Jej bunt był spektakularny, głośny i bezkompromisowy. Ale za sceniczną prowokacją Miley Cyrus kryła się także osobista historia – pęknięcie w relacji z ojcem, które zbiegło się z rozwodem rodziców i bolesnymi słowami wypowiedzianymi publicznie.
Miley Cyrus od lat udowadnia, że nie zamierza spełniać cudzych oczekiwań. Najpierw zerwała z wizerunkiem „złotej dziewczynki Disneya”, później zaczęła głośno mówić o wolności, tożsamości i prawie do bycia sobą. Jej artystyczna rewolucja była jednak tylko częścią większej zmiany. Gdy w 2022 roku rozpadło się małżeństwo jej rodziców, bunt nabrał osobistego wymiaru. Miley stanęła po stronie matki, a relacje z ojcem – niegdyś bliskie i oparte na wspólnej muzyce – uległy wyraźnemu ochłodzeniu. Dziś ta historia to nie tylko opowieść o popkulturowej transformacji, lecz także o rodzinnej lojalności, rozczarowaniu i cenie niezależności. Miley Cyrus: bunt przeciwko ojcu Miley Cyrus to jedna z ikon buntu amerykańskiej popkultury. Jej wizerunek i kariera to nade wszystko przykład świadomego łamania schematów i odwagi wizerunkowych zmian. W początku lat dwutysięcznych stała się słynna jako Hannah Montana, grzeczna nastoletnia idolka. Złota dziewczynka Disneya. Jednak wraz z dorastaniem zaczęła otwarcie odcinać się od tego wizerunku. Jej metamorfoza – zarówno muzyczna, jak i wizualna – stała się formą buntu przeciwko narzuconym oczekiwaniom show-biznesu i opinii publicznej. Album „Bangerz” z 2013 roku i legendarny już singiel „Wrecking Ball” miały pokazać, że jest dorosłą artystką. Miley tak seksualizowała swoje teledyski i koncerty, że krytyk „The Guardian” napisał, że robi to wrażenie nawet w epoce posttabu. Młodzi ludzie byli jednak zachwyceni. Bo Miley Cyrus nie wstydziła się być sobą, nawet zjeżdżając na scenę po ogromnym języku. Przekraczała granice, o czym inni tylko marzyli. Jeden z fanów mówił: „Nie lubiłem jej, kiedy była normalna. Uwielbiam ją, kiedy oszalała”. Miley Cyrus, dzisiaj uznana i nagradzana artystka, często zabiera głos w sprawach społecznych, takich jak prawa osób LGBTQ+, wolność jednostki czy akceptacja różnorodności. W ten sposób jej sprzeciw wobec norm ma także wymiar ideowy – jest wyrazem walki o autentyczność i prawo do bycia sobą. Zobacz też: Zbuntowana nastolatka, która dorosła na oczach świata. Życie Miley Cyrus to gotowy scenariusz filmowy Miley Cyrus i Billy Ray Cyrus: jak dziś wygląda ich relacja? Bunt Miley miał także charakter osobisty. W czasie rozwodu rodziców w 2022 roku Miley oddaliła się od ojca, muzyka country Billy’ego Raya Cyrusa. Opowiedziała się po stronie mamy, nazwała ją prawdziwą bohaterką. Była oburzona, gdy ojciec w rozmowie ze swoją nową żoną Firerose nazwał Miley „diabłem” i „skank”, co jest obraźliwym słowem dla kobiety. Obrażał także jej mamę, a swoją byłą żonę Tish. Na rozdaniu Grammy w 2024 roku Miley ostentacyjnie pominęła ojca w podziękowaniach. Wszyscy to zauważyli, w końcu przez lata ojciec i córka byli ze sobą blisko, łączyła ich muzyka, bardzo się kochali. Billy uchodził za dobrego i wspierającego ojca. Dzisiaj ich kontakty nie są proste, bo jednak rozwód i porzucenie rodzinnej trzódki – Miley ma czwórkę rodzeństwa – stanowią istotną cezurę. Poza tym Billy Ray Cyrus jest gorącym orędownikiem Donalda Trumpa, co nie wszyscy akceptują. [...] Czytaj też: „Nie chcę się godzić”. Historia syna, który próbuje wyjść z rodzinnego imperium Cały artykuł do przeczytania w nowej VIVIE!. Magazyn dostępny w punktach sprzedaży od czwartku, 12 lutego.
Jej dramat śledziła cała Polska, nikt nie był w stanie jej pomóc. Dlaczego Agnieszkę Kotulankę pokonały "demony", z którymi zmagała się od młodości?
Miała talent, sławę, powodzenie. Agnieszka Kotulanka miała też przyjaciół, którzy próbowali jej pomóc, gdy w ostatnich latach niszczyła ją straszna choroba. Byli jednak bezradni, mogli tylko bezsilnie patrzeć, jak powoli staje się cieniem dawnej siebie. Dziś mija ósma rocznica śmierci aktorki. I znów powraca pytanie: dlaczego nie udało się uratować Agnieszki Kotulanki?
Jako Krystyna Lubicz z "Klanu" zdobyła sympatię milionów widzów, którzy zapamiętali jej promienny uśmiech, niespożytą energię oraz zaraźliwą pogodę ducha. Grała tam kobietę, która śmiało stawiała czoła wyzwaniom i potrafiła rozwiązać każdy problem. W prawdziwym życiu tak nie było. Polacy, którzy przez lata podziwiali ją w filmach i serialach, ze smutkiem obserwowali jej osobisty dramat. Aktorka, która miała wszystko - talent, popularność, powodzenie, kochające dzieci - przegrała walkę z nałogiem i depresją. Zmarła 20 lutego 2018 roku w wieku zaledwie 61 lat. Dlaczego nikt nie był w stanie jej pomóc? Agnieszka Kotulanka: przeszła do legendy, także jako śpiewająca aktorka Urodziła się jako Agnieszka Kotuła. Pochodziła z podwarszawskiego Legionowa, ojciec był wojskowym, mama prowadziła dom. O aktorstwie marzyła już w liceum. Była absolwentką warszawskiej PWST, związana z teatrem, ceniona za warsztat i wrażliwość. Po szkole grała w bardzo cenionym warszawskim Teatrze Współczesnym, między innymi w głośnym spektaklu „Mahagonny”, u boku Krystyny Tkacz, Stanisławy Celińskiej, Adama Ferencego. Potem związała się z teatrem „Syrena”. Widzowie pamiętają ją nie tylko z „Klanu”, ale też z seriali takich jak „W labiryncie” czy „Na dobre i na złe”. Jednak to rola w najdłużej emitowanej polskiej telenoweli dała jej ogromną rozpoznawalność. Zobacz także: Grali dobrane małżeństwo, za kulisami ich relacje były trudne. Aktor wyjawił prawdę Była nie tylko zdolną aktorką, słynęła też z talentu wokalnego. Występowała w spektaklach muzycznych Wojciecha Młynarskiego i na Festiwalach Piosenki Aktorskiej. Do legendy przeszło wykonanie przez nią piosenki „Przez minutę”, której melodię stanowił walc Des-Dur op. 64 Chopina, zwany minutowym. A słowa napisał do niego Wojciech Młynarski. Warto zobaczyć na Youtubie to wykonanie. Unikała zwierzeń, nie chciała niczyjego wsparcia Z relacji osób z planu i znajomych Agnieszki Kotulanki wynikało, że z czasem stawała się coraz bardziej wycofana. Nie chciała rozmawiać o problemach. Unikała zwierzeń. Kiedy pojawiały się pierwsze sygnały, że zmaga się z uzależnieniem od alkoholu, wiele osób próbowało ją wspierać. Proponowano terapię, leczenie, rozmowę. Ona – jak mówili bliscy – zamykała się w sobie. Powoli odcinała się od ludzi, co nie było winą aktorki, bo wynikało z jej stanu zdrowia i z jej konstrukcji psychicznej. Alkohol stawał się cichym towarzyszem codzienności. Najpierw niewinnie, potem coraz bardziej destrukcyjnie. W przypadku Agnieszki Kotulanki dramat rozgrywał się na oczach środowiska, ale jakby za szybą. O tym jak ciężko było o kontakt z aktorką i rozmowę o jej problemach mówił jej serialowy mąż, Tomasz Stockinger. Czytaj również: Tak ekipa Klanu zapamiętała Agnieszkę Kotulankę: „Była trudna we współpracy, nie dała sobie pomóc" Agnieszka Kotulanka chciała mężczyzny, który opanuje jej demony Była żoną i matką dwójki dzieci. W rozmowie dla „Vivy” mówiła, że marzyła o mężu, który pomoże opanować jej wewnętrzne demony. Miała różne "lęki, traumy, histerie". Z mężem Jackiem Sas-Uhrynowskim byli 12 lat, wyjechali razem w poszukiwaniu nowych możliwości do Kanady. Agnieszka Kotulanka wróciła po dwóch latach, jej małżeństwo przeżywało kryzys, praktycznie nie istniało. Aktorka zdecydowała się na rozwód, który na pewno był dla niej bardzo trudnym przeżyciem. Podjęła rolę samotnej matki dwójki dzieci – syna Michała i córki Katarzyny, które bardzo ją kochały. Odbudowywała aktorską karierę. Czytaj również: Był jedynym mężem Agnieszki Kotulanki. Tak po rozwodzie potoczyło się życie Jacka Sas-Uhrynowskiego Jako kobieta zawsze bardzo się podobała. Krążyły legendy o zakochanym w niej kiedyś Krzysztofie Stelmaszyku. Podobno kochał się w niej już na studiach, a po latach pojechał za nią aż do Kanady. Głośno było także o jej romansie z Pawłem Wawrzeckim. Bardzo się kochali, ale aktor nie chciał zostawić rodziny, przede wszystkim córki chorej na porażenie mózgowe. Gdy został wdowcem i zaproponował Agnieszce Kotulance wspólny dom, ona odmówiła. Podobno bardzo tego żałowała. Na pewno nie czuła się spełniona w miłości, chociaż nigdy nie brakowało jej powodzenia i adoratorów. Samotność i mrok w blasku fleszy Ostatecznie Agnieszka Kotulanka w 2013 roku przestała pojawiać się w „Klanie” . Ekipie bardzo zależało, żeby wróciła. Były pisane różne scenariusze, które później poprawiano ze względu na jej kłopoty osobiste. Ale ostatni raz pojawiła się w „Klanie” w 2014 roku. Była osobą dumną. Nie lubiła mówić o słabościach. Wizerunek silnej, eleganckiej kobiety był jej tarczą. Chociaż w mediach pojawiały się też zdjęcia, na których aktorkę, zaniedbaną, z opuchniętą twarzą, trudno było rozpoznać. Podobno wychodziła na prostą, kiedy 20 lutego 2018 roku dostała udaru krwotocznego, czyli wylewu. Skarżyła się tego dnia na bóle głowy, ale przypisywała je zmianom pogody. Nikt się nie spodziewał, że tak szybko odejdzie. To był szok, nie tylko dla rodziny. Czytaj też: Czy Agnieszka Kotulanka wpadła w alkoholizm przez Pawła Wawrzeckiego? Z zewnątrz jej życie to był sukces, rozpoznawalność, pieniądze, rodzina. W środku: lęk, samotność, może poczucie niespełnienia. Sława nie chroni przed depresją. Popularność nie leczy traum. A pieniądze nie dają odporności na ból. Była aktorką wrażliwą, delikatną, może zbyt kruchą na brutalność życia. Dziś, sześć lat po jej śmierci, łatwo oceniać. Trudniej zrozumieć, jak bardzo musiała cierpieć, Historia Agnieszki Kotulanki to nie tylko opowieść o przedwczesnym odejściu znanej aktorki. To dramat kobiety, która w blasku reflektorów wyglądała na spełnioną, a w ciszy własnego domu toczyła nierówną walkę z wewnętrznymi demonami. Uzależnienie nie jest kaprysem ani moralną słabością. To choroba, która wymaga leczenia, empatii i czasu. Czasem – mimo starań – bywa silniejsza niż wsparcie najbliższych. To smutne, że na jej życiu takim cieniem położył się nałóg. Bo przecież najlepiej byłoby wspominać Agnieszkę Kotulankę z jej najlepszych chwil, z dobrych ról i pięknie zaśpiewanych piosenek.
Gdy Gary Oldman zostawił ją dla młodszej, była bliska załamania. Przetrwała dzięki synowi, którego uważa za najważniejszego mężczyznę życia. Poznajcie Lesley Manville, gwiazdę nowego filmu Kasi Adamik
Brytyjska gwiazda w polskim filmie? To zdarza się niezwykle rzadko. Ale właśnie się zdarzyło, bo do kin wchodzi "Zima pod znakiem wrony" Kasi Adamik. Główną rolę w tej ekranizacji prozy Olgi Tokarczuk gra Lesley Manville. Dziś jest uznaną aktorką z wieloma nagrodami i nominacją do Oscara na koncie. Ale przed laty jej kariera wisiała na włosku. Powodem był jej pierwszy mąż, Gary Oldman, który porzucił ją tuż po tym, jak urodziła dziecko. Po tym ciosie długo nie mogła się podnieść. Przetrwała dzięki mężczyźnie, który do dziś jest największą miłością jej życia.
Polscy widzowie znają ją z serialu „The Crown”, w którym grała księżniczkę Małgorzatę oraz z filmu „Nić widmo”, za rolę w którym była nominowana do Oscara. Teraz mogą poznać ją lepiej. Lesley Manville zagrała bowiem w polskim filmie „Zima pod znakiem wrony”, który właśnie wchodzi do kin. Jest znana, choć nie tak, jak jej były mąż, Gary Oldman. Dziś to jej przyjaciel, ale przez lata był jej największym koszmarem, który niemal zniszczył jej karierę. Lesley Manville aktorka z pięknym głosem Ma imponujący dorobek aktorski, ale o jej życiu niewiele wiadomo. To nie przypadek. Lesley Manville nie lubi opowiadać o sobie, wywiadów udziela rzadko, a gdy już to robi, to unika pytań o sprawy prywatne. Choć była wielokrotnie namawiana na zwierzenia o swoim sławnym mężu, Garym Oldmanie, to dziennikarze nie wydobyli z niej zbyt wielu szczegółów. Chętniej Manville opowiadała o dzieciństwie i młodości, czyli czasach, w których nie chciała być aktorką, bo miała inną pasję. Czytaj także: Synowie gwiazd w najnowszej kampanii Dolce & Gabbana! Tą pasją był śpiew. Lesley, która wychowywała się w niewielkim angielskim mieście Hove, w dzieciństwie chciała być śpiewaczką operową. Już jako ośmiolatka zachwycała głosem, dwukrotnie zdobywając tytuł mistrzyni Sussex w swojej kategorii wiekowej. Śpiewała z siostrą w małych klubach, zarabiając na tym pierwsze funty. Sopranistką jednak nie została. W wieku 15 lat dostała się do prestiżowej szkoły Italia Conti w Londynie – i tam rozpoczęła się droga, która zaprowadziła ją na najlepsze brytyjskie sceny, m.in. Royal Shakespeare Company i Old Vic. Oraz na plan filmowy. Światowe uznanie przyniosła jej rola w filmie Paula Thomasa Andersona „Nic widmo”. Otrzymała za nią nominację do Oscara i BAFTA. Widzowie pokochali ją jako księżniczkę Małgorzatę w serialu „The Crown”, gdzie stworzyła portret kobiety rozdartej między obowiązkiem a pragnieniem wolności. Fani Netlixa znają ją także z głównej roli w ciepłym, baśniowym filmie „Pani Harris jedzie do Paryża”. Lesley Manville i Gary Oldman - historia miłości Początek jej kariery zbiegł się w czasie z początkiem jej wielkiej miłości. Gdy w 1984 roku poznała Gary'ego Oldmana, była młodą aktorką u progu kariery. Połączyło ją uczucie gwałtowne, intensywne, jakby wyjęte z filmowego scenariusza. W 1987 roku wzięli ślub. Ona miała wtedy 31 lat, on 29. Rok później na świat przyszedł ich syn, Alfie. Jednak już trzy miesiące po narodzinach dziecka małżeństwo rozpadło się. Rozstanie było nagłe i bolesne. Gary Oldman stracił głowę dla młodziutkiej Umy Thurman, którą poznał na planie filmu „Stan łaski”. Ślub wzięli w 1990 roku, tuż po tym, jak aktor sfinalizował rozwód z Manvile. Uma Thurman uznała zresztą po latach, że była to totalna pomyłka. "Poznaliśmy się, gdy miałem 18 lat", wspominała w rozmowie z „Vanity Fair” w 1996 roku. "Był o 12 lat starszy. Przeżyliśmy szalony romans, który skończył się tak, jak trzeba. Był moją pierwszą miłością. Nie miałam wcześniej doświadczenia”. Lesley udawała przed rodziną, że nadal jest z mężem To, co dla Thurman było pomyłką, dla Manville było źródłem traumy. Długo nie mogła się podnieść po tym, jak została porzucona. Oldman ranił ją też długo po rozstaniu, gdy w wywiadach mówił o trudności w budowaniu relacji, o intensywnym życia aktora, o małżeństwach, które trwały „dziesięć minut”. W jednym z rozmów bagatelizował znaczenie rozpadu związku z Manville, sugerując, że „nie miało to dla nikogo większego znaczenia”. Dla niej jednak był to moment graniczny. Poczuła się tak, jakby ktoś usunął jej „dywan spod nóg”. Jak mówiła, zawsze myślała o sobie, jako o żonie Gary’ego Oldmana. Ogromnie go kochała. „Zakochaliśmy się w Royal Court Theatre, bawiliśmy się razem wspaniale, kochaliśmy się nawzajem. Pobraliśmy się, zaszłam w ciążę w podróży poślubnej”. Została młodą matką, samotnie wychowującą dziecko, podczas gdy jej były partner rozpoczynał hollywoodzką przygodę. W świecie, który rzadko bywa łaskawy dla kobiet po trzydziestce, Manville nie pozwoliła się zepchnąć na margines. "Nie zamierzałem się poddać. Nie rozpadłem się. Nie było absolutnie żadnych wątpliwości, że będę kontynuować pracę i jednocześnie stanę się fantastyczną matką", mówiła po latach. Trzymała fason, ale przed rodziną udawała, że... wciąż jest żoną Oldmana. Mistyfikacja nie była trudna, bo on stał się sławny, kręcił filmy w Hollywood, więc można było mówić, że po prostu pracuje w Ameryce. W końcu pogodziła się z tym co się stało. Wybaczyła też Oldmanowi. Dziś oboje są serdecznymi przyjaciółmi, a Manville utrzymuje też dobre relacje z aktualną, piątą żoną swojego byłego męża. Drugi mąż i niezwykłe spotkanie z byłym Ich życie potoczyło się w inny sposób. Gary Oldman miał wiele związków i romansów, m.in. z piękną Isabellą Rossellini. Wszystkie jednak dość szybko się kończyły. W 2017 roku po raz piąty się ożenił. Lesly Manville w 2000 roku, czternaście lat po okropnym dla niej rozwodzie, wyszła po raz drugi za mąż. Poślubiła dużo młodszego od siebie brytyjskiego aktora Joe Dixona. Związek nie przetrwał - po czterech latach para rozwiodła się. Mężczyzną jej życia jest syn Alfie Oldman, który pracuje w branży filmowej, ale raczej po drugiej stronie kamery - jest operatorem filmowym. Aktorka cieszy się z wnuków. Historia Lesley Manville i Gary Oldmana nie była opowieścią o publicznych awanturach. To raczej cichy dramat kobiety porzuconej przez ukochanego męża. Wiele jest takich historii i każda z nich trudna. Oldman w kolejnych latach zdobywał międzynarodową sławę, dostał Oscara za rolę Winstona Churchilla w filmie „Czas mroku”. Lesley Manville szła swoją drogą – mniej spektakularną medialnie, ale konsekwentną i artystycznie spełnioną. ma na swoim koncie także mnóstwo nominacji i nagród, m.in. bardzo prestiżową, teatralną nagrodę Lawrance Olivier. Spotkali się jako aktorzy nominowani do Oscara w 2017 roku. Kto nie przeżył niechcianego spotkania z byłym... na wakacjach, w sklepie, na imprezie. Wyobraźmy sobie tę scenę: gala rozdania Oscarów. Ona – nominowana za wyrafinowaną, lodowato precyzyjną rolę w „Nic widmo”. On – faworyt w kategorii pierwszoplanowej. Technicznie nie konkurują ze sobą. Emocjonalnie – to spotkanie przeszłości z teraźniejszością. Dwoje ludzi, którzy kiedyś dzielili życie, dziś stoją obok siebie jako niezależni, spełnieni aktorzy. On dostał nagrodę, ona przegrała wtedy z Allison Janney, nagrodzoną za drugoplanową role w filmie „Ja, Tonya”. Lesley Manville, orędowniczka starszych gwiazd Dziś Manville jest także symbolem zmiany w branży. Głośno mówi o potrzebie większej reprezentacji starszych kobiet w kinie. Podkreśla, że sześćdziesiątka nie oznacza końca, lecz nowy rozdział. Wymienia w jednym szeregu siebie, Helen Mirren, Meryl Streep, czy Annette Bening jako dowód, że dojrzałość może być ekranową siłą, nie ograniczeniem. „Kręcimy filmy, które opowiadają ważne historie, gramy niesamowite kobiety, które zdecydowanie nie podporządkowują się oczekiwaniom, gdy przekroczą 60. rok życia”, mówiła w jednej z rozmów. teraz zobaczymy ją w filmie Kasi Adamik "Zima pod znakiem wrony", którego akcja toczy się w Warszawie stanu wojennego. Film oparty jest na noweli Olgi Tokarczuk "Profesor Andrews w Warszawie". I to właśnie tę profesor Andrews gra Lesley Manville. W filmie zobaczymy też Zofię Wichłacz, Andrzeja Konopke i Toma Burke'a.
Władysław Bartoszewski kochał kobiety niezwykłe. Jedna była żołnierzem-minerem, druga patrzyła śmierci w oczy
Był legendą, autorytetem i człowiekiem, który powtarzał, że „warto być przyzwoitym”. Władysław Bartoszewski zapisał się w historii jako działacz Państwa Podziemnego, więzień Auschwitz, żołnierz AK i wybitny intelektualista. Jego życie publiczne budziło podziw, ale prywatne – pełne miłości, dramatów i trudnych wyborów – układało się różnie. Kim były dwie najważniejsze kobiety w jego życiu – Antonina Mijal i Zofia Bartoszewska?
Był żywą legendą, wielkim autorytetem, podczas wojny działaczem Państwa Podziemnego, podporucznikiem AK. Swojej biografii dał tytuł „Warto być przyzwoitym” i ta maksyma towarzyszyła mu przez wszystkie lata. Władysław Bartoszewski podkreślał, że jest zadowolony ze swojego życia publicznego. A to prywatne układało się różnie, bywał w nim szczęśliwy i bardzo nieszczęśliwy. Ale życie osobiste nie nadaje się do publicznych podsumowań, tak mówił. Był autorem 40 książek i 1,5 tysiąca (!) artykułów, głównie o Powstaniu Warszawskim. Władysław Bartoszewski: dorastanie, II wojna światowa Władysław Bartoszewski urodził się w 1922 rok w Warszawie. Jego ojciec był jednym z dyrektorów Narodowego Banku Polskiego, mama – urzędniczką miejską. Uczył się w prywatnym jezuickim Gimnazjum im. św. Stanisława Kostki. A potem w Liceum Towarzystwa Wychowawczo-Oświatowego. Jeszcze przed wojną zdał maturę. Kolegował się m.in. z Janem Żabińskim, synem dyrektorów warszawskiego zoo, którzy w czasie wojny na terenie parku ukrywali wielu Żydów. Bartoszewski podkreślał, że losy jego pokolenia były tragiczne. „Z klasy maturalnej cztery piąte z nas nie przeżyło wojny. Jest to we mnie tkwiącym ziarnem goryczy”, mówił dla radiowej Dwójki w 2002 roku. W czasie wojny był więźniem Auschwitz, zwolnionym dzięki pomocy PCK i Czerwonego Krzyża, w którym pracował. Wspominał, że gdy we wrześniu 1940 roku stanął po raz pierwszy na placu apelowym Auschwitz I nie przychodziło mu w ogóle do głowy, że „przeżyje Hitlera i drugą wojnę światową”. Był w Armii Krajowej, współorganizował tajną Radę Pomocy Żydom „Żegota”. Po wojnie został odznaczony medalem „Sprawiedliwy Wśród Narodów Świata”. Walczył w Powstaniu Warszawskim. W PRL-u jako AK-owiec był więziony przez władze komunistyczne pod zarzutem szpiegostwa łącznie sześć i pół roku, został zrehabilitowany dopiero w 1955 roku. A ponieważ szybko wdał się w działalność opozycyjną, znowu wpadł w tarapaty. W latach 70. został objęty zakazem druku w Polsce oraz poddany innym represjom, takim jak zatrzymania, rewizje, odmowy paszportu. Zobacz też: To o niej ksiądz Jan Twardowski napisał swój najsłynniejszy wiersz. Kim była wybitna poetka, Anna Kamieńska? Władysław Bartoszewski i pierwsza żona - Antonina Mijal Antoninę Mijal poznał w latach 40. Ona miała pseudonim „Tosia”, on „Teofil” (takie imiona dali po wojnie synowi – Władysław Teofil). Antonina była starsza od przyszłego męża o siedem lat. Urodziła się w 1915 roku w Warszawie, w robotniczej rodzinie, miała sześcioro rodzeństwa, była bratanicą znanego komunistycznego działacza Kazimierza Mijala. Miała 18 lat, gdy zaczęła pracować jako świetliczanka na warszawskiej Woli, na Kole. Od 1934 roku była aktywna w strukturach Przysposobienia Wojskowego Kobiet. W czasie oblężenia Warszawy w 1939 roku pracowała jako sanitariuszka, a w 1940 roku, po przeszkoleniach, weszła w skład pierwszego kobiecego patrolu minerskiego. To były dziewczyny– żołnierki, które potrafiły montować i rozmontowywać miny. Antonina Mijal działała w Biurze Badań Technicznych Wydziału Saperów Komendy Głównej AK, gdzie kierowała działem produkcji, zajmowała się przygotowywaniem materiałów wybuchowych i dostarczaniem ich na konkretne akcje. Podczas Powstania Warszawskiego była dowódcą kobiecego oddziału minerskiego „Doktór”, przyznano jej stopień kapitana. Czytaj także: Tragedie z dzieciństwa naznaczyły jego życie, ocalał dzięki matce. Niechętnie wracał wspomnieniami do przeszłości <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgLRTuiq-ae6b1fb.jpg" width="1600" height="1618" alt="Uwaga! Zdjecia unikatowe. Cena minimalna do internetu 50 pln. W celu ustalenia ceny pozostalych publikacji prosimy o kontakt z Agencja Wyborcza.pl 1959 WARSZAWA . WLADYSLAW BARTOSZEWSKI W REDAKCJI " STOLICA " . FOT. TADEUSZ ROLKE / Agencja Wyborcza.pl" title="KOLEKCJA TADEUSZA ROLKE LATA 50" /> „Tosia” brała udział w wielu znanych akcjach, które wymagały i umiejętności, i wielkiej odwagi. Zmontowała bombę zegarową, która w maju 1942 posłużyła do zamachu na kasyno przy ul. Szucha w Warszawie, gdzie mieściło się też Gestapo. Uczestniczyła w akcji „Wieniec", która polegała na wysadzeniu torów koło podwarszawskiego Piaseczna – to była pierwsza taka akcja w Polsce przeciw niemieckim kolejom. W 1943 roku osobiście nadała na Poczcie Głównej w Warszawie dziewięć paczek zaadresowanych do okupacyjnych urzędów w Warszawie – zawierały bomby ukryte w pudełkach na cygara. Dostarczała też broń do Warszawskiego Getta. W czasie powstania współpracowała przy produkcji granatów i min. Walczyła w Śródmieściu, brała udział w próbie utworzenia korytarza ewakuacyjnego dla Powstańców ze Starówki, ale niestety to się nie powiodło. Była niesamowicie odważna i została nagrodzona podczas powstania orderem Virtuti Militari. Po upadku powstańczego zrywu zamieszkała w Milanówku, pomagała przesiedleńcom z Warszawy. Pierwsze małżeństwo Władysława Bartoszewskiego Po wojnie skończyła studia medyczne, procowała jako lekarka, specjalizowała się w reumatologii. W 1949 roku wzięła ślub z Władysławem Bartoszewskim, dwa lata później urodził się ich syn Władysław Teofil, dzisiaj polityk i poseł PSL-u. Swój dom z dzieciństwa wspominał w jednej z rozmów tak: „Progu naszego domu nie przestąpił żaden członek PZPR, mimo że wiele takich osób było naszymi sąsiadami. Przychodzili do nas ludzie, którzy odsiadywali długie wyroki w czasach stalinowskich. Jako dziecko bawiłem się z córką Kazimierza Moczarskiego - on miał wyrok śmierci, który nie został wykonany. Przychodzili ludzie, którzy byli w głębokiej konspiracji, a ja słuchałem tych rozmów, schowany pod stołem. Do tego ojciec miał nienormalny tryb życia. Jako dziennikarz pracował głównie z domu. Dyktował swoje książki, bo na maszynie nie umiał pisać. Czasem sprawdzał coś w książkach, na które wydawał wszystkie pieniądze. Stracił dwie biblioteki w czasie wojny. Jedna spłonęła w 1939 roku, drugą stracił pięć lat później. Przed wojną miał około siedmiu tysięcy książek” (cytuję za dw.com) . Małżeństwo Antoniny Mijal i Władysława Bartoszewskiego przetrwało kilkanaście lat. Rozwiedli się w 1966 roku. Syn Władysława Bartoszewskiego nigdy nie rozgadywał się o relacjach swoich rodziców, przyznawał tylko, że nie zawsze były idealne. W „Dzienniku Gazecie Prawnej" wspominał, że miał jedenaście lat, gdy rodzice rozstali się, trzymał stronę mamy, mieszkał z nią. Z ojcem mieli wspaniały kontakt, gdy był dzieciakiem jeździli wtedy na Krzeptówki do Kościeliska. Ojciec brał go do plecaka, który zmieniał w nosidełko – wycinał dziury na nogi i szli w góry. Potem mieli istotny kontakt, gdy syn był już studentem i osobą myślącą. Mogli ze sobą rozmawiać na poważniejsze tematy. Ale nigdy nie rozmawiali z ojcem o rozwodzie i jego konsekwencjach. Jak mówił Władysław Teofil Bartoszewski: „Jestem pewien, że ojciec dokładnie wiedział, co myślę”. Czytaj także: Władysław Bartoszewski: ostatni z wielkich. Niezwykłe życie profesora <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgoTyHPB-1d56549.jpg" width="2000" height="1435" alt="17.02.2016 Warszawa Cykl spotkan , debat i prezentacji z okazji 94. rocznicy urodzin prof. Wladyslawa Bartoszewskiego N/z Wladyslaw Teofil Bartoszewski oraz Alexandra Richie fot. Mariusz Grzelak/REPORTER" title="Cykl spotka? z okazji 94. urodzin prof. W?adys?awa Bartoszewskiego" /> Władysław i Zofia Bartoszewscy: historia miłości Z Zofią poznali się w końcu lat 50. na przyjęciu u redaktorki Państwowego Wydawnictwa Naukowego Zofii Lewinówny. Lewinówna i Bartoszewski pisali razem słynną potem książkę „Ten jest z ojczyzny mojej". Zofia miała wielu adoratorów. Była piękną kobietą. Oświadczył jej się nawet słynny Paweł Jasienica, ale ona wybrała Władka. Była redaktorką bardzo prestiżowego w PRL-u Państwowego Instytutu Wydawniczego. Wydała tam m.in. „Dzieła” Zygmunta Krasińskiego, „Trylogię”, o którą długo walczyli z cenzurą, szczególnie o „ Ogniem i mieczem”, którego akcja toczy się na kresach, wtedy należących do ZSRR. Zofia Makuch urodziła się w 1927 roku, pochodziła z Warszawy, z inteligenckiego domu. Jej ojciec był przed wojną wysokim urzędnikiem Ministerstwa Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego. Żyli szczęśliwie i wygodnie, ale wojna zniszczyła ten świat. Obie z siostrą poszły do powstania, już wcześniej pracowały w Szpitalu Wolskim jako sanitariuszki. Ratowały rannych albo towarzyszyły im w chwili śmierci. W sierpniu 1944 podczas Rzezi Woli stały przed patrolem egzekucyjnym. Zanim padła komenda – rozstrzelać, Niemcy zmienili rozkazy i zdecydowali, że kończą egzekucję. Zofia Bartoszewska wspominała, że była kilka minut od śmierci. Zofia i Władysław Bartoszewski: para po przejściach Po powstaniu obie z siostrą znalazły się w Krakowie. Żyły z hodowli wszy, które karmiły własną krwią. Po wojnie wróciły do Warszawy. Zofia skończyła polonistykę na Uniwersytecie Warszawskim. Wyszła za mąż za lekarza Janusza Bachurzewskiego i na parę lat wyjechała z nim do Gdańska, gdzie urodziła syna Piotra. Potem zakochała się i poślubiła Zbigniewa Golińskiego, ale to małżeństwo nie trwało długo, dla Zofii okazało się rozczarowaniem. Gdy spotkali się z Władysławem Bartoszewskim, oboje byli „po przejściach”, oboje mieli synów. Lgnęli do siebie, choć na początku znajomości nie do końca sobie to uświadamiali. Ślub wzięli w końcu 1967 roku. Zamieszkali w kupionym przez Zofię domu na warszawskim Mokotowie. Związek z Władysławem Bartoszewskim nie był na pewno łatwy. Oznaczał bowiem życie u boku opozycjonisty, konspiratora, prześladowanego przez komunistyczne władze. Zobacz też: Jolanta Nowak zachwyciła w "najbardziej bezwstydnej komedii PRL-u". Dlaczego porzuciła aktorstwo? Władysław Bartoszewski już w początku lat 60. zaczął współpracować z zakazanym w PRL-u radiem „Wolna Europa”, które nadawało z Monachium. Brał udział w różnego rodzaju akcjach i protestach, zakładał m.in. niezależny „Latający uniwersytet”, który bardzo nie podobał się władzy. Zofia wiele razy denerwowała się o męża, nie wiedziała, czy wróci do domu, czy zostanie zatrzymany. W 1981 roku po wprowadzeniu stanu wojennego Władysław Bartoszewski został internowany, najpierw w więzieniu na Białołęce, potem w Jaworzu. Zofię Bartoszewską też dotknęły represje, wyrzucono ją z pracy w Państwowym Instytucie Wydawniczym. Bardzo to przeżyła, bo straciła swój świat. Od tamtej pory funkcjonowała jedynie jako pani Bartoszewska, redagowała książki męża. Zawsze jednak stała u jego boku, dzieliła z nim szczęśliwe i trudne chwile. Nie tylko w PRL-u, bo przecież wiadomo, że Władysława Bartoszewskiego po 1989 roku też nie wszyscy lubili i akceptowali. Gdy szli razem z żoną na Powązki w czasie rocznicy powstania, zawsze znalazła się grupa ludzi, która buczała i gwizdała, chociaż oboje mieli piękną kartę z czasów wojny. Zofia Bartoszewska o życiu z mężem Zofia Bartoszewska mówiła w rozmowie z „Newsweekiem”: „bardzo trudno było się dostać do uczuć męża”. Nie ujawniał emocji, rozmawiał o faktach, racjonalizował. „Wiele w sobie dźwigał, ale nie dał tego po sobie poznać”, wspominała. W małżeństwie mieli swoje rytuały, w Boże Narodzenie jeździli do Zakopanego, na Wielkanoc – do Sopotu. Popołudniami ona piła kawę, którą on jej robił i przynosił w małej filiżance. Profesor zamiast kawy wypijał filiżankę herbaty Assam, kupował ją zawsze na pobliskim bazarku. Jak opowiadała Zofia Bartoszewska, jej mąż trudno znosił urlopy, wytrzymywał tydzień, potem „zaczynało go nosić”. Wiadomo było, że jak ktoś chce załatwić jakąś trudniejszą sprawę, to trzeba dzwonić w czasie urlopu – profesor był wtedy bardzo otwarty na różne propozycje. Przeżyli razem blisko 50 lat, ich dom z czasem obrastał fotografiami, obrazami, przedmiotami, które miały dla nich wyjątkowe znaczenie. Ale i papierami, których profesor miał zawsze mnóstwo. Pracował do końca, właściwie do dnia swojej śmierci. Zofia Bartoszewska: jego śmierć to koniec mojego świata W rozmowie z „Newsweekiem” Władysław Bartoszewski opowiadał: „Miałem przyjaciela, księdza Andrzeja Bardeckiego, asystenta arcybiskupów krakowskich, który mówił mi: . Czy ja się boję śmierci? Wierzę, że Bóg istnieje i sprawiedliwość istnieje, więc jeśli Bóg weźmie pod uwagę moje lęki i wynagrodzi wszystko dobre, co udało mi się zrobić, jeśli miłosiernie potraktuje moje błędy, bo błędy wobec ludzi popełniałem, ale wobec mojej ojczyzny nie mam sobie nic do wyrzucenia, i jeśli Bóg tę kategorię weźmie pod uwagę, to źle nie będzie. Czego więc się bać?”. Czytaj także: Żona była moją miłością, mądrością, cierpliwością, mówił Roman Kłosowski, słynny Maliniak z „Czterdziestolatka” <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgH67NSN-e5584e5.jpg" width="2400" height="1600" alt="Warsaw, Poland 24th, April 2015 Prof. Wladyslaw Bartoszewski dies at age 93 today 24th, April in Warsaw. Bartoszewski was a Polish politician, social activist, journalist, writer, historian, former Auschwitz concentration camp prisoner, World War II Resistance fighter, Polish underground activist, participant of the Warsaw Uprising, twice the Minister of Foreign Affairs, chevalier of the Order of the White Eagle, and an honorary citizen of Israel and a member of the International Honorary Council of the European Academy of Diplomacy. File photos made in 2010 in Gdansk at Gdansk Univeristy (Photo by Michal Fludra/NurPhoto) (Photo by NurPhoto/NurPhoto via Getty Images)" title="Wladyslaw Bartoszewski dies at age 93, Poland" /> Zasłabł nieoczekiwanie, w domu. Żona wezwała pogotowie, przewieziono go do szpitala, zaintubowano, bo miał kłopoty z oddychaniem. Zmarł 24 kwietnia 2015 roku w wieku 93 lat. „Spędziłam z Władkiem 50 lat życia! Mieliśmy mnóstwo wspomnień, pięknych chwil. Bardzo go kochałam i wciąż kocham. Zawsze byliśmy razem: on ze mną, ja z nim. Wraz z jego śmiercią skończyło się dla mnie już życie”, mówiła po śmierci męża. Zofia Bartoszewska zmarła w 2017 roku, została pochowana obok Władysława Bartoszewskiego na Cmentarzu Powązkowskim w Warszawie. Pierwsza żona Władysława Bartoszewskiego - Antonina Mijał – zmarła w 1986 roku, jest pochowana na Powązkach w koleżeńskim grobie członkiń Przysposobienia Wojskowego Kobiet. Źródła, m.in. Neewsweek, styl.interia.pl, wyborcza.pl, gazetaprawna.pl
„Nie chcę się godzić”. Historia syna, który próbuje wyjść z rodzinnego imperium
Rodzinne konflikty zawsze bolą, ale gdy rozgrywają się w cieniu fleszy, stają się globalnym widowiskiem. Spór między Brooklynem Beckhamem a jego słynnymi rodzicami pokazuje, jak trudno budować własną tożsamość, gdy od dziecka żyje się pod nieustanną presją nazwiska, oczekiwań i mediów.
Konflikty dzieci z rodzicami od zawsze budzą emocje. Zostaliśmy wychowani w duchu przykazania: „Czcij ojca swego i matkę swoją”. Rodzinna więź, lojalność, bliskość uchodzą za wartości niemal nienaruszalne. Ich zerwanie, odcinanie się od rodziny bywa postrzegane jak zdrada i złamanie niewidzialnej pieczęci. Gdy spór rozgrywa się w rodzinie sławnej, żyjącej pod lupą mediów i milionów obserwatorów, prywatny dramat zmienia się w globalną sagę. Psychoterapeuta gwiazd Jonathan Alpert w rozmowie z magazynem „People” zauważył, że dzieci znanych ludzi często dorastają bez tego, co dla innych jest oczywiste – emocjonalnej prywatności. Presja porównań, oczekiwań i komentarzy może prowadzić do ciągłego lęku przed rozczarowaniem innych. A budowanie własnej tożsamości w cieniu wielkiego nazwiska to droga trudna i wyboista. Tym bardziej że o dzieciach znanych ludzi mówi się często, że mają wszystko: nazwisko, majątek, sławę. Naprawdę wszystko? Beckham kontra Beckham Jeszcze kilka lat temu Brooklyn Beckham był idealnym bohaterem rodzinnego albumu. Najstarszy, 26-letni dziś syn Davida i Victorii, obecny na pokazach mody, meczach, okładkach magazynów i w kampaniach reklamowych. Naturalny spadkobierca imperium Beckhamów. Ale dorosłość przyniosła coś, czego nikt nie przewidział – bunt przeciwko własnej rodzinie. Brooklyn szukał własnej drogi, próbował fotografii, modelingu, gotowania, biznesu. Każdy jego ruch był komentowany, porównywany, oceniany przez pryzmat wielkich sukcesów Victorii i Davida Beckhamów. Prawdziwym punktem zapalnym okazał się związek z aktorką Nicolą Peltz. Ich ślub w 2022 roku zamiast stać się świętem rodzinnej jedności, stał się polem medialnej bitwy. Plotki o napięciach między Nicolą a Victorią Beckham, o sukni ślubnej, o pierwszym tańcu, który Victoria miała „ukraść” Nicoli i zachowywać się w nim „niestosownie”, błyskawicznie obiegły cały świat. A ostatnio padły zdania, które zabrzmiały jak otwarte zerwanie. Brooklyn oskarżył rodzinę o wszystko: nadmierną kontrolę, skłócanie go z żoną, zmuszanie do podpisania intercyzy i poczucie lęku, które stale mu towarzyszyło. „O miłości w tej rodzinie decyduje to, ile publikujesz w mediach społecznościowych i jak szybko rzucisz wszystko, żeby zapozować do zdjęcia”, napisał Brooklyn. I dodał słowa, które są jak bomba wrzucona do rodzinnego salonu: „Nie chcę się godzić z rodziną. Po raz pierwszy w życiu staję w swojej obronie. Nikt mnie nie kontroluje”. Victoria milczy, nie chcąc zaogniać sporu. David Beckham, pytany o oświadczenie syna, powiedział tylko enigmatycznie, że dzieci mają prawo do błędów. CZYTAJ TEŻ: Żona Brooklyna Beckhama nie jest taka idealna? O jej przeszłości aż huczy. Padły oskarżenia o kontrolowanie byłego partnera Zawsze w mediach Brooklyn zachowuje się trochę tak, jakby chciał się zemścić na rodzinie, która przez dekady sprzedawała światu obraz idealnej jedności. I budowała dzięki temu swoją globalną markę. Victorii wielu ludzi współczuje. Wiadomo, jakim dramatem jest utrata kontaktu z dzieckiem. Ale ludzie przypominają też, że Brooklyn nie znał innego życia niż to w świetle reflektorów. Victoria monetyzowała jego zdjęcia od zarania, czyli od czasów, gdy była w ciąży. Podobno przez lata w każdy piątek przychodził do niej redaktor naczelny jednego z brytyjskich pism i oboje robili medialne plany na kolejne tygodnie. Dzisiaj Brooklyn idzie dalej niż jego matka – odsłania kulisy obrazków z rodzinnego życia. Czy naprawdę próbuje wyrwać się z roli wiecznego syna sławnych ludzi? A może jest to tylko jakiś emocjonalny zakręt w życiu…? Przed nami pewnie jeszcze niejedna odsłona tego rodzinnego collapse’u. CZYTAJ TEŻ: Nie mogła dłużej milczeć. Eks Beckhama staje po stronie byłego partnera i ujawnia tajemnicze kulisy jego młodości. Tak wygląda prawda [...] Cały artykuł do przeczytania w nowej VIVIE!. Magazyn dostępny w punktach sprzedaży od czwartku, 12 lutego.
Przeżyli razem 18 lat, kochali na własnych zasadach. Monica Bellucci i Vincent Cassel nie mieszkali razem nawet po ślubie. Ich historia wciąż budzi emocje
Monica Bellucci i Vincent Cassel poznali się na planie filmu „Apartament”. Z czasem ich relacja przerodziła się w wielką miłość, która przetrwała 18 lat, zaowocowała ślubem i narodzinami córek. Dlaczego jedna z najbardziej fascynujących par kina ostatecznie się rozstała?
Jest od niego starsza o dwa lata. Gdy się poznali w połowie lat 90. na planie filmu „Apartament”, był pod jej olbrzymim wrażeniem. Mimo że wówczas to on był już uznanym aktorem, gwiazdą, fenomenem. Monica Bellucci była pierwszą wielką miłością Vincenta Cassela. Zanim wzięli ślub mówiono już o niej „boska Mo” i że jest chodzącym seksem. Byli bardzo lubianą parą, wydawało się, że pokonają każdy kryzys, doczekali się dwóch córek, spędzili razem 18 lat! Dlaczego w pewnym momencie jednak się rozstali? Monica Bellucci i Vincent Cassel: jak się poznali? Czy naprawdę mnie kochasz? - zapytała Monica Bellucci swojego przyszłego męża Vincenta Cassela, kiedy mieli wziąć ślub. To była fraza bohaterki filmu „Apartament”, na planie którego poznali się w 1995 roku i zagrali główne role. Vincent Cassel, znany już wtedy aktor i paryski playboy zakochał się w Monice Bellucci po uszy. „Kiedy Monica zaczęła grać swoją rolę, wszyscy zamilkli. Wydawało mi się, że sam pogrążyłem się w ciemności, w ciepłej wodzie, z której nie chciałem się wyczołgać”, wspominał. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgqPwEIp-7eaccf4.jpg" width="2000" height="1263" alt="PHOTO: EAST NEWS/AFP POUR ILLUSTRER LE PAPIER "LES FILMS DE LA SEMAINE" - Photo des acteurs Monica Bellucci et Vincent Cassel, prise sur le tournage du film "Irr??versible", r??alis?? par le Franco-argentin Gaspar No??, qui sortira sur les ??crans fran??ais le 22 mai 2002." title="FILM IRREVERSIBLE" /> Kiedy się poznali ona miała 31 lat, Vincent Cassel 29. Pochodzili z różnych światów. Monica Bellucci – urodziła się 30 września 1964 roku w małym miasteczku w Umbrii, w środkowych Włoszech. Jej rodzice marzyli, by była wykształcona i miała lepsze życie od nich. Skończyła liceum klasyczne im. Pliniusza Młodszego i zdała na prawo na Uniwersytecie w Perugii. Żeby jakoś zarobić i sfinansować studia, zaczęła próbować swoich sił w modelingu. Szybko stała się zjawiskiem we włoskiej modzie. W 1988 roku trafiła do Mediolanu, została twarzą marki Dolce&Gabbana. Jak wiele wziętych modelek próbowała sił w filmie, długo bez powodzenia. Miała na swoim koncie rólkę w „Drakuli” Francisa Forda Coppoli. Ale nikt jej z tego filmu nie pamiętał. W 1995 roku trafiła na plan thrilleru psychologicznego „Apartament” - filmu o młodym mężczyźnie zafascynowanym tajemniczą, piękną dziewczyną wynajmującą mieszkanie naprzeciwko jego domu. Zobacz też: Kiedy poznał ojca ukochanej, usłyszał zaskakujące pytanie. Tak zaczęła się ostatnia miłość Roberta Duvalla Festiwal w Cannes, 2002 r. Vincent Cassel: droga do aktorstwa Tego zakochanego mężczyznę grał Vincent Cassel. Ktoś napisał, że kinematografia to najlepszy na świecie alfons. I chyba słusznie, bo par, które poznały się na planie jest wiele. Tak było również w przypadku Moniki i Vincenta. Ale nie od razu. Przy pierwszym spotkaniu Cassel zrobił na Monice wrażenie bufona i aroganta. Pochodził z zupełnie innego środowiska niż ona. Był synem sławnego francuskiego aktora Jeana-Pierre Cassela i dziennikarki Sabine Cassel. Jego rodzice należeli do paryskiej elity. Rodzina jednak nie była szczęśliwa. Vincent miał 10 lat, kiedy jego mama przeniosła się do Nowego Jorku, gdzie dostała atrakcyjną pracę. Chłopiec został z ojcem, który szybko założył nową rodzinę. Vincent sprawiał kłopoty, wysyłano go do elitarnych szkół, z których uciekał. Chciał być cyrkowcem. Długo szukał swojego miejsca. W końcu reżyser Mathieu Kassovitz dał mu rolę w filmie „Nienawiść”, we Francji to był film pokoleniowy. Opowiadał o buncie i życiowej beznadziei młodych ludzi z paryskich przedmieść. Vincent zagrał tam siebie, zbuntowanego, agresywnego chłopaka. Rola przyniosła mu popularność i uznanie. Połknął aktorskiego bakcyla, chciał się rozwijać, być coraz lepszy. Czytaj też: Poznali się na planie serialu, zrobiła na nim ogromne wrażenie. Nie każdy wie, że prywatnie są parą Monica Bellucci i Vincent Cassel: historia miłości Bardzo cieszył się, że zagra w „Apartamencie”, tym bardziej że to był remake znanego klasycznego romansu. Tylko dlaczego miałby wystąpić u boku jakieś amatorki? Gotów był zrezygnować. Vincent Cassel chciał zagrać z francuską aktorką, a nie włoską modelką. Na początku nie widział w Monice „Belissimy”, tylko martwił się, że nie jest aktorką. „Co za pretensjonalny, zarozumiały facet”, wspominała pierwsze wrażenia Monika. „Za kogo on się ma?!”. I dodawała: „Nie przebiegła między nami żadna iskra. I nie ma co mówić o miłości od pierwszego wejrzenia, bo jej tam nie było. Raczej była to niechęć od pierwszego wejrzenia. Zobaczyłam Vincenta i pomyślałam: ”. A jednak to wtedy zakochali się w sobie. „Nasze uczucie, gdy już wybuchło, było naprawdę niesamowite”, opowiadał Cassel po latach. Kto kogo uwiódł? Podobno on ją. Vincent Cassel mówił w jednej z rozmów, że przypomniał sobie przypowieści o średniowiecznych czarownicach, które czarowały mężczyzn „jednym spojrzeniem, jednym uśmiechem, jednym ruchem biodra”. O Monice opowiadał: „Ona ma w sobie magię. Jest silna, zdecydowana, seksowna. Te cechy działają jak afrodyzjak”. Jako para szybko podbili świat. Byli inni, ekscytujący. Ona piękna, kiedy zagrała „Malenę” miała świat u stóp. On seksowny, nieobliczalny, trochę wredny. W każdym razie dobrze mu szło granie czarnych charakterów, choćby w „Czarnym łabędziu”. Czasem postrzegano ich w stereotypie „Pięknej i bestii”. Bardzo szybko zrobili swój drugi, wspólny film „Doberman”, potem wielki filmowy przebój „Braterstwo wilków”. A w 2002 roku zaszokowali widzów skandalizującym obrazem „Nieodwracalne”. Była w nim długa, realistyczna scena gwałtu na Monice Bellucci. Jej mąż powiedział, że nigdy nie chciał tego filmu ponownie obejrzeć. Był zły, że dał się Monice na niego namówić i zagrał w nim... jej męża. Podobno napięcie, jakie między nimi wybuchło po premierze, było pierwszą rysą na ich związku. Zobacz też: W Dirty Dancing wcieliła się w postać Lisy Houseman. Jak potoczyły się losy Jane Brucker? Nietypowa para „Nigdy nie miałam obsesji na punkcie małżeństwa”, mówiła Monica Bellucci. I nie spieszyła się ze ślubem, co musiało trochę zaskoczyć Vincenta przyzwyczajonego, że dziewczyny marzyły, żeby im się oświadczył. Z Moniką pobrali się po czterech latach znajomości, w 1999 roku, w Monako. Zjechał tam cały klan rodziny Cassel, do której Monika została entuzjastycznie przyjęta. Byli na pewno nietypową parą. Nigdy na przykład na dłużej nie zamieszkali razem. Nawet po ślubie ona pojechała do Rzymu, on wrócił do Paryża. Żyli trochę jak wędrowcy, którzy od czasu do czasu spotykają się i rzucają się sobie w ramiona. Jak mówiła Monika Bellucci „gdybym chciała tzw. normalnego życia, zostałabym w miasteczku, w którym się urodziłam, wyszłabym tam za mąż, urodziła troje dzieci i… popełniła samobójstwo”. Gwiazda bardzo sobie ceniła wolność i autonomię. Uważała, że codzienne spanie obok siebie zabija namiętność. O związku z Vincentem Casselem mówiła: „Ja nie znam jego przyjaciół, on nie zna moich. Nie widujemy tych samych ludzi, nie żyjemy tym samym życiem. Raz na jakiś czas przychodzę z mojej rzeczywistości, a on ze swojej i wtedy się spotykamy. Ale jesteśmy zupełnie różnymi gatunkami. Oboje bardzo niezależni, dlatego tylko taki układ może się u nas sprawdzić”. Monika Bellucci i Vincent Cassel: małżeństwo na odległość Bywało, że nie widywali się nawet przez trzy miesiące. Niektórzy twierdzili, że w gruncie rzeczy byli „małżeństwem dla gości”. Bardziej oficjalnie niż naprawdę. Podobno takie warunki postawiła Monika. „Ze względu na to, że ja i Vincent nie widujemy się długo, po prostu nie mamy czasu na kłótnie!”, zachwalała ich układ w jednym z telewizyjnych wywiadów. „Dla mnie bycie wolnym to jedyny sposób na miłość. Nikt do nas nie należy: ani nasi mężowie, ani dzieci. Możemy podzielić się czymś tylko z ludźmi, których kochamy”, mówiła. Nie była też zazdrosna. „Oczekiwanie, że mąż będzie mi wierny, jeśli nie ma mnie przez, powiedzmy, dwa miesiące – przecież to byłoby śmieszne!”. Dlaczego Vincent Cassel zgodził się na to? Może i jemu to odpowiadało, może kochał ją tak bardzo, że chciał z nią być za wszelką cenę. Sam mówił: „Kocham Monikę i cieszę się, że mieszkam z osobą, która tak jak ja najbardziej ceni sobie wolność.” „Moja żona i ja jesteśmy dwoma różnymi zwierzętami, zupełnie różnymi od siebie. To chyba klucz do 18 lat szczęśliwego związku. Nie mieścimy się w żadnych ramach i nie zabiegamy o aprobatę innych.” Bellucci miała ogromną potrzebę podkreślania swojej autonomii. Była też chyba przekonana, że jest wyjątkowa, od dzieciństwa słyszał jak mama mówiła jej: „Nie próbuj żyć jak wszyscy, bo jesteś inna, wyjątkowa”. A tato dodawał: „Jesteś piękna, nie wstydź się niczego”. Zobacz też: Jako student stracił głowę dla pięknej pani profesor. Ewa Florczak wzbraniała się przed miłością do Sławomira Orzechowskiego Monica Bellucci i Vincent Cassel: narodziny dzieci Kiedy pojawiły się plotki o pierwszym kryzysie, nagle gruchnęła wieść, że zostaną rodzicami. Przyjście na świat ich pierwszej córki Devy – w 2004 roku sprawiło, że stali się rodziną. Monica Bellucci polubiła gotowanie, zapach domu i świeżo ugotowanych potraw. „Para indywidualistów, którzy bardzo się kochali, stała się nie tylko dwójką aktorów z własnymi planami i ambicjami, ale przede wszystkim matką i ojcem. Wraz z narodzinami Devy, Monica i ja zaczęliśmy dostosowywać się do rytmu życia naszego dziecka, a nie do harmonogramów filmowania, jak wcześniej. Jeśli dziewczyna ząbkuje lub po prostu musi iść z nią na spacer, nie można tego anulować tylko dlatego, że jej gwiazdorski tata lub mama muszą zobaczyć się z agentem lub udzielić kilkunastu wywiadów”, opowiadał dumny tata. W gazetach pojawiły się zdjęcia szczęśliwych rodziców, którzy w kurorcie Biarritz bawili się z córką na plaży, robili sobie wspólnie zdjęcia. Deva, wyrosła na piękną dziewczynę, mama kreuje ją na swoją następczynię. Nastolatka jest modelką w Dolce&Gabbana. Podobno Vincent Cassel długo walczył o to, żeby nie pokazywać publicznie córek. Nie robić z nich dzieci gwiazd. Ale w pewnym momencie chyba wszyscy w tej rodzinie, na czele z babcią Sabine Cassel, chcieli pochwalić się urodą Devy. Gdy mała przyszła na świat, Monika Bellucci miała 40 lat, po sześciu latach urodziła drugą córkę Leonie. Mówiła potem, że w jej życiu wszystko przyszło za późno. Kariera, którą zrobiła po trzydziestce i macierzyństwo. Martwiła się, że nie jest partnerką dla swoich dziewczyn, że nie ma tyle sił, żeby dorównać ich energii. Zobacz też: Kilkukrotnie odkładali decyzję o ślubie. Iwona Pavlović i Wojciech Oświęcimski są małżeństwem od 15 lat! <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgr7dRH5-dd06284.jpg" width="2400" height="1600" alt="VENICE, ITALY - AUGUST 30: Vincent Cassel and Tina Kunakey attend "J'Accuse" (An Officer And A Spy) premiere during the 76th Venice Film Festival at Sala Grande on August 30, 2019 in Venice, Italy. (Photo by Jacopo Raule/Getty Images)" title=""J'Accuse" (An Officer And A Spy) Red Carpet Arrivals - The 76th Venice Film Festival" /> Vincent Cassel: drugi dom w Brazylii, rozstanie z żoną Monica Bellucci i Vincent Cassel ostatni raz zagrali razem w 2006 roku. Można było zobaczyć ich zdjęcia, jak jedzą wspólnie obiad z córkami, na wakacjach we francuskich Alpach. Ale pary Bellucci-Cassel, niegdyś nazywanej „Le Couple Glamour”, próżno było szukać. Kiedy w 2013 roku ogłosili, że się rozstają, wszyscy byli jednak zaskoczeni. Wydawało się, że razem pokonają każdy kryzys. Jak na małżeństwo wielkich gwiazd i tak byli ze sobą bardzo długo. Vincent Cassel mówił jeszcze wtedy w rozmowach, że pewnie razem się zestarzeją. Ale w pewnym momencie wyjechał do Brazylii i zakochał się w tym kraju, jego przyrodzie, młodości ludzi, energii. Monika Bellucci podczas jednej z wizyt u męża ok. 2008 roku odkryła, że założył tam niemal drugi dom z młodą brazylijską aktorką. Jeszcze próbowali być razem, ale nie byli już w stanie skleić swojego związku. I nawet dwójka dzieci niewiele w tym pomogła. Zobacz też: Doczekali się dwójki dzieci, rozstali się po dekadzie. Tak wyglądało małżeństwo Andrea Bocellego z pierwszą żoną Rozstali się z wielką klasą. Nigdy nie powiedzieli o sobie niczego złego, nie było żadnych targów na sali sądowej. Żadnej walki o opiekę na dziećmi. Wręcz przeciwnie. Monica Bellucci mówiła publicznie, jakim wspaniałym ojcem jest Vincent Cassel. On z kolei mówił o niej: „Nigdy nie skrzywdziłbym Moniki. Bardzo ją lubię i bardzo szanuję. Gdyby kiedykolwiek mnie potrzebowała, przybiegłbym do niej nawet z końca świata. Najgorsze, co można zrobić drugiej osobie, to świadomie wyrządzić jej krzywdę. Na przykład z zemsty”. Ich związek bardziej odreagował, przynajmniej publicznie, on niż ona. Gdy wdał się w romans z Leo Seydeaux, zrobił sobie z nią taką samą sesję, jak kiedyś z Bellucci. Zdjęcia ich dwojga nagich, powiązanych taśmami wisiały w całym Paryżu. To musiało Monikę Bellucci zaboleć, ale zagrała w „Skyfall” razem z Leą i udawała, że nic sie nie stało. Że jest ponadto. Mówiono, że rozrachunkiem z uczuciami Vincenta Cassela do Moniki Bellucci był film „Moja prawdziwa miłość”, dramat małżeński, w którym zagrał główną rolę. Monika Bellucci i Vincent Cassel: nowi partnerzy W 2018 roku Vincent Cassel poślubił o 30 lat młodszą modelkę Tinę Kunakey. Mają kilkuletnią córeczkę Amazonię, mieszkają w Brazylii. Niektóre media przypisywały Monice romans z azerbejdżańskim oligarchą Telmanem Ismayilovem i Emirem Kusturicą, ale nigdy tego nie potwierdziła. W 2019 roku na jaw wyszedł jej związek z francuskim artystą, Nicolasem Lefebvre, który jest rzeźbiarzem i byłym modelem. W 2023 roku włoska aktorka pojawiła się na Międzynarodowym Festiwalu Filmowym w Rzymie u boku Tima Burtona. Para znała się od lat, ale ich bliższa relacja wykiełkowała niedawno. Po rozstaniu z Casselem aktorka napisała: „Zostaliśmy zmuszeni do rozstania się z powodu naszego stylu życia. Ale zawsze będziemy się kochać. Tak, nasze ścieżki się rozeszły, ale od tego nie przestaniemy być bliskimi i drogimi ludźmi ”.
Po rozstaniu z pierwszą żoną Czesław Niemen związał się z włoską piosenkarką Faridą. Kochała go do końca życia, choć to ona go zostawiła
„Kochał mnie, zanim jeszcze mnie poznał” - mówiła po latach o Czesławie Niemenie włoska piosenkarka Farida. A gdy ją poznał, nie mógł oderwać od niej wzroku. Ona też go pokochała, dla niego zostawiła męża i przyjechała do Polski, choć wszyscy jej to odradzali. Ich związek trwał krótko, a skończył się przez przysięgę, którą Farida złożyła, gdy zachorował jej ojciec. Z okazji 87. rocznicy urodzin Czesława Niemena przypominamy historię jego niezwykłej relacji z włoską gwiazdą.
Wiele razy śpiewała dla niego piosenkę „Pensami strasera” - „Pomyśl o mnie dziś wieczorem." Powtarzała w niej: „Kocham cię. Kocham”. On był nią absolutnie zafascynowany, organizował koncerty, tak by mogli wspólnie występować. Ściągnął ją do Polski. Zamieszkali razem, nie bacząc na wściekłość jej męża, Sycylijczyka, dla którego zdrada żony była jak skaza na honorze. Farida na pewno była rozdarta między małżeństwem a niespodziewaną miłością do Czesława, pochodziła z tradycyjnej włoskiej rodziny, dla której jej zachowanie było głupie, skandaliczne i niepojęte. A jednak po latach powiedziała o Czesławie: „Dziękuję mu, że mogłam spotkać taką miłość. Niemen mówił mi często, że kochał mnie, zanim jeszcze mnie poznał, zawsze… i że będzie mnie kochał także „tam”. Nasze dusze po prostu się rozpoznały, ponieważ jesteśmy identyczni". Dlaczego Farida i Czesław Niemen, mimo takiego uczucia, nie zdecydowali się na małżeństwo i czemu ten związek jednak się rozpadł? Czesław Niemen i Farida: historia miłości Poznali się w 1970 roku, na letnim konkursie piosenki „Cantagiro” we Włoszech. Czesław Niemen pojechał tam już jako gwiazda. W Polsce wszyscy nucili jego piosenkę „Pod papugami” albo „Czy mnie jeszcze pamiętasz”. Potężne wrażenie zrobił przebój jego życia „Dziwny jest ten świat”. Niemen nie był już wtedy chłopcem, miał 31 lat i za sobą trudne przeżycia. Czesław Niemen, a właściwie Czesław Juliusz Wydrzycki, był – jak wiadomo repatriantem ze Wschodu, z Białorusi (wtedy ZSRR). Cała rodzina Wydrzyckich przyjechała do Polski w 1958 roku, w ramach ostatniej fali repatriacji. Bardzo naciskał na to Czesław, bojąc się powołania do Armii Czerwonej. Zostawili ukochany dom, przerobiony potem przez nowych właścicieli na sklep spożywczy. Wypielęgnowany przez pokolenia ogród rozjechały samochody dostawcze. Przeszli przez obóz dla repatriantów, potem mieszkali w różnych miastach: Świebodzinie, Kołobrzegu, w końcu trafili do Gdańska. Żyli biednie, w Gdańsku muzyk pomieszkiwał w piwnicy szkoły muzycznej, do której chodził (był w klasie fagotu). Żeby dorobić, zaczął grać w różnych kabaretach, klubach, pomału wchodził w środowisko polskiego bigbitu, i robił karierę jako muzyk. W 1970 roku formalnie był jeszcze mężem Marii Klauzunik. Zakochali się w sobie jeszcze jako nastolatki, w ukochanych rodzinnych Starych Wasiliszkach. Potem Czesław ściągnął Marię do Gdańska, gdy brali ślub, on miał 19, ona 18 lat. W 1960 roku urodziła im się córka Marysia, zwana przez swojego tatę – Mysia. Raczej pomieszkiwali, niż mieszkali razem, nie było ich stać na wynajęcie mieszkania. Żona i córka Niemena mieszkały w internacie liceum pielęgniarskiego, a później u rodziców muzyka w Białogardzie. Maria poszła do szkoły pielęgniarskiej, potem zaczęła pracę w Szpitalu Miejskim w Gdyni. W końcu udało jej się wynająć kawalerkę. Jak sama wspominała, chciała, żeby Czesław więcej czasu spędzał z nią i córką, ale dla niego „istniała tylko muzyka”. Zaczęli się od siebie oddalać, żyli innymi sprawami, inaczej. W 1971 roku oficjalnie wzięli rozwód, ale nie byli ze sobą już od lat. W drugiej połowie lat 60. Czesław Niemen zakochał się w ślicznej bigbitowej wokalistce Adzie Rusowicz, ale ten związek też nie przetrwał próby czasu. Farida, a tak naprawdę Concetta Gangi, urodziła się w Katanii we Włoszech. Po mamie miała egipskie korzenie, co dodawało jej egzotyczności. Kiedy poznali się z Niemenem, była 24-letnią wschodzącą gwiazdą, śpiewała nie tylko popowe piosenki, interesował ją także jazz i rock, śpiewała m.in. utwory Janis Joplin. Zobacz też: Skrajna bieda, głód i nałóg ojca… Irena Jarocka nie miała łatwego dzieciństwa Czesław Niemen i Farida: jak potoczyła się ich relacja? Na Czesławie Niemenie zrobiła wielkie wrażenie, przede wszystkim jako kobieta, Niesamowicie mu się podobała, wspominała, że czuła nieustannie na sobie jego wzrok. „Przypalał mnie tym wzrokiem, aż ciarki przechodziły mi po plecach”, opowiadała. On też jej się podobał. „Czułam, że rodzi się między nami wyjątkowe porozumienie dusz, tym bardziej zaskakujące, że przecież właściwie się nie znaliśmy. Nawet go unikałam, ponieważ byłam bardzo krótko po ślubie i przestraszyłam się tego, co mogłoby się między nami wydarzyć”, mówiła. Dlatego odetchnęła z ulgą, gdy festiwal się skończył. Myślała, że już nigdy się nie zobaczą. Kiedy po pewnym czasie przyszło dla niej zaproszenie na Festiwal w Sopocie, od razu skojarzyła ten gest z Czesławem Niemenem. I nie miała chwili wątpliwości, że chce tam pojechać. Chociaż we Włoszech nikt o tej imprezie nie słyszał. W każdym razie nie było to żadne ważne ani prestiżowe muzyczne wydarzenie. Koledzy dziwili się, że chce jechać do Polski. „Przecież tam niczego nie ma”, odradzali. Ale to nieprawda, bo był tam Czesław. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgfIirr6-318b89e.jpg" width="1699" height="1600" alt="Sopot, 08.1970. X Miedzynarodowy Festiwal Piosenki w Sopocie; n/z Czeslaw Niemen i Farida.,Image: 428666622, License: Rights-managed, Restrictions: UWAGA!!! Cena minimalna dla publikacji w prasie i ksiazkach - 200 PLN xxxx, Model Release: no, Credit line: Andrzej Wiernicki / Forum" title="X Miedzynarodowy Festiwal Piosenki w Sopocie" /> Gdy wylądowała na lotnisku w Gdańsku, Czesław Niemen czekał na nią z bukietem orchidei. Nigdy nie widziała piękniejszych kwiatów. „Serce waliło mi jak oszalałe, kiedy na kolanach wręczał mi te kwiaty i całował po rękach”, opowiadała. Festiwalowe próby fatalnie jej szły. W pewnym momencie dyrygent orkiestry zapytał: „Kogo wyście tu przywieźli, ona przecież nie umie śpiewać!". A ona miała burzę w głowie: co będzie z Czesławem, co z jej małżeństwem, jak ułoży się przyszłość… Bo tak naprawdę Farida miała dobry głos, była bardzo muzykalna i śpiewać umiała. Gdy zaśpiewała na koncercie, dyrygent, który objechał ją na próbach, przeprosił. A Czesław siedział w pierwszym rzędzie i patrzył tylko na nią. W Sopocie zaczęła się ich wielka miłość. „(...) To była prawdziwa magia, brak słów, by móc opisać tamtą radość, nasze spojrzenia przyciągające się. Jeszcze dzisiaj to czuję”, mówiła w jednym z wywiadów (cytuję za dziennik.pl). Zobacz też: Henryk Machalica miał troje dzieci, ale w domu bywał rzadko. Jego pierwsze małżeństwo nie przetrwało Czesław Niemen i Farida: symboliczny ślub Gdy artystka odwiedzała go w Warszawie, zatrzymywali się w małym mieszkaniu Niemena przy ulicy Niecałej w Warszawie. „Tam odcinałam racjonalne myślenie o tym, że kiedyś za te chwile szczęścia przyjdzie nam obojgu słono zapłacić. Uwielbiałam kurczaki, więc Czesław, żeby mi je przyrządzać, zdobył gdzieś rożen. Był fantastycznym, wesołym, pełnym energii mężczyzną, który w niczym nie przypominał tego zamkniętego w sobie człowieka, jakim znaliśmy go w ostatnich latach”, mówiła gwiazda. Podobno któregoś dnia Farida dostała od Czesława Niemena białą sukienkę i wzięli symboliczny ślub w Zakopanem, formalnie jednak małżeństwem być nie mogli. Farida była pod ogromną presją rodziny, która naciskała na nią, by zakończyła ten niezrozumiały dla nich polski romans i wracała do męża. Wiadomo było, że mąż nie da jej rozwodu. Farida wiedziała, że wcześniej czy później przyjdzie jej zapłacić za związek z ukochanym Gulio (tak mówiła do Czesława Niemena, przerabiając jego drugie imię Juliusz). Do tego doszła jeszcze… choroba ojca. Wokalistka bardzo go kochała, kiedy dowiedziała się, że ciężko choruje przysięgła Bogu i sobie, że jeśli ojciec wyzdrowieje, ona wróci do męża. I tak się stało. Zobacz też: Mówiono o nim: oszust i polakożerca. Życie i tragiczna śmierć Jerzego Kosińskiego <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgzVw4Kk-e595b24.jpg" width="1600" height="1600" alt="Warszawa, lata 80. Czeslaw Niemen - muzyk, piosenkarz, kompozytor.,Image: 427784582, License: Rights-managed, Restrictions: UWAGA!!! Cena minimalna dla publikacji w prasie i ksiazkach - 200 PLN xxxx, Model Release: no, Credit line: Jerzy Plonski / RSW / Forum" title="Czeslaw Niemen" /> Czesław Niemen nie chciał słyszeć o rozstaniu, ale Farida była zdeterminowana, być może wywierana na nią presja była za dużym obciążeniem. Spakowała walizki, zerwała kontakt, nie odbierała telefonów. Choć jak mówiła „serce jej krwawiło”. Wspominała, że zadała ogromny ból sobie i Niemenowi i że zachowała się z rozsądkiem, na jaki w innej sytuacji nigdy by się nie zdobyła. Wróciła do męża, urodziła dwoje dzieci, starała się być przykładną żoną. Czesław Niemen w 1973 roku spotkał piękną modelkę Małgorzatę Krzewińską (potem Niemen), która okazała się miłością jego życia. Pobrali się w 1975 roku i byli nierozłączni aż do śmierci muzyka w 2004 roku, ale to już historia na inną opowieść. Z Faridą po latach znów mieli kontakt, byli przyjaciółmi. Piosenkarka przyleciała do Polski w 2009 roku i z okazji 70. urodzin Czesława Niemena dała koncert w Poznaniu, poszła też na grób muzyka na warszawskie Powązki. Zobacz także: Ciężka choroba, śmierć męża... Tak wyglądało życie Małgorzaty Lorentowicz
Walentynki: historia, sekrety i zaskakujące tradycje, które zmieniły Święto Zakochanych
Kiedyś były tylko świętem par. Dzisiaj można obchodzić walentynki, celebrując miłość do siebie, rodziny, przyjaciół, a nawet ukochanych psów i kotów. Kiedyś wyszydzane jako totalna komercja, dzisiaj w naszych mrocznych czasach święto miłości budzi ciepłe skojarzenia.
Jeszcze kilkanaście lat temu walentynki kojarzyły się z ręcznie napisaną kartką, skromnym bukietem kwiatów i cichym „kocham”, wypowiedzianym półgłosem. Dziś to święto miłości żyje w mediach społecznościowych i w niezliczonych zdjęciach na Instagramie. Miłość nie tylko przeżywamy, ale też pragniemy ją pokazać. Zamiast listów – królują emotki serca, zamiast tajemniczych liścików – publiczne deklaracje uczuć pod hasztagami. Jedni ten dzień uwielbiają, inni narzekają, że Valentine’s Day to komercja, zalew tandety i dowód na to, jak łatwo zmienić miłość w masowy towar przeliczany na pieniądze. Walentynki to przecież dla sprzedawców prawdziwe żniwa – same czekoladki sprzedają się niewiele gorzej niż w Boże Narodzenie. Święto miłości i zakochanych ma jednak swoją magię. Tym bardziej w świecie, gdzie jest tyle podziałów, wojen, nienawiści. Pamiętacie początek filmu „To właśnie miłość”? Scenarzysta i reżyser Richard Curtis wspomina ludzi znajdujących się w samolotach, które miały uderzyć w World Trade Center. W ostatnich minutach życia dzwonili oni do bliskich nie po to, żeby przekazać jakieś ważne sprawy. Ale po prostu wyznać im miłość. Historia Walentynek: Jak zaczęła się tradycja Święta Zakochanych? Początki walentynek są zakorzenione w historii Cesarstwa Rzymskiego, kiedy to jeden z władców, Klaudiusz II, zabronił małżeństw, ponieważ uważał, że najlepszymi żołnierzami są młodzi, samotni mężczyźni. To wtedy chrześcijański kapłan Walenty z miasta Terni we włoskiej Umbrii zaczął potajemnie udzielać ślubu zakochanym parom. Niestety został 14 lutego schwytany i ścięty, co jest raczej mało romantyczne. Ale przed śmiercią napisał do swojej ukochanej, córki więziennego strażnika, list miłosny. W ten sposób stał się symbolem ofiary złożonej w imię uczuć i wierności. Jego imieniny 14 lutego ustanowił papież Gelazjusz w V wieku. To jednak tylko korzenie. Bo prawdziwa tradycja dnia 14 lutego jako święta miłości została spopularyzowana w kulturze anglosaskiej. W średniowiecznej Anglii jeden z poetów pisał o ptaszkach (gołąbeczkach), które 14 lutego łączą się w pary. Celebrowana była miłość dworska, wymieniano się upominkami miłosnymi. Warto jeszcze przypomnieć, że w Anglii epoki wiktoriańskiej wysyłano już tysiące kartek, bardzo ozdobnych. Drukowane były także zeszyty z podręcznymi sentencjami z okazji Dnia Zakochanych. W XX wieku walentynki stały się już międzynarodowym, masowym świętem. Do nas dotarły w latach 90. XX wieku wraz z innymi zachodnimi zwyczajami. Jeszcze do niedawna było to święto bardzo kojarzące się z parami heteroseksualnymi, dzisiaj jest trochę inaczej, ale o tym później. Czerwone Róże i Czekoladki: Sekrety symboli Walentynek „Czerwone róże są, a fioletowe bzy/ Cukier ma słodki smak/ Lecz słodsza jesteś Ty”, śpiewa w sentymentalnej i bardzo czułej piosence Majka Jeżowska. Cóż, nie ma walentynek bez symboli. A tu wciąż królują czerwone róże, czekoladki w kształcie serca i pluszowe misie, które kojarzą się z ciepłem, komfortem i bezpieczeństwem. Hitem są personalizowane prezenty: kubki ze zdjęciem, biżuteria z grawerem, plakaty z mapą gwiazd z dnia pierwszej randki. Jednak najlepsze są tradycyjne, sprawdzone wzorce. Zastanawialiście się kiedyś, dlaczego czerwone róże są tak popularne w walentynki? Ponieważ symbolizują miłość i namiętność. Tradycja ta pochodzi z Francji, a róże są czerwone, bo na te kwiaty miało spaść kilka kropel krwi Afrodyty, mitycznej bogini miłości. Inne kolory kwiatów również mają swoją symbolikę – różowy kojarzy się z kobiecością i wdziękiem; brzoskwiniowy ze słodyczą i wdzięcznością, żółty symbolizuje szczęście i pozytywne nastawienie, a biały czystość i współczucie. W walentynki króluje jednak czerwień. Podobno we Francji sprzedaje się w tym dniu tyle róż, ile zwykle przez tydzień. Z kolei czekolada była już znana w czasach starożytnych. Ale jej produkcja została zrewolucjonizowana w XIX wieku w Anglii przez braci Richarda i George’a Cadbury. Kiedy w 1861 roku przejęli rodzinny biznes, wprowadzili na rynek ozdobne opakowania wypełnione czekoladkami, czyli bombonierki. W 1868 roku zaczęli sprzedawać pudełka czekoladek w kształcie serc, które szybko stały się totalnym hitem i idealnym prezentem na walentynki. To prezent, który niesie przekaz, że miłość to słodycz, ma słodki smak. We Włoszech znane są czekoladki z wróżbą Baci Perugina nazywane „pocałunkami”. W Stanach Zjednoczonych popularne są babeczki z masłem orzechowym i pralinki zwane również „kisses” – pocałunki, buziaki. Ciągle mile widzianym prezentem jest teddy bear, czyli u nas po prostu pluszowy miś, trzymający czerwone serce z napisem: „Kocham Cię”. Walentynki na świecie: Zaskakujące tradycje i unikalne obchody W Katalonii, w odróżnieniu od reszty Hiszpanii, Dzień Zakochanych nosi nazwę La Diada de Sant Jordi i obchodzony jest 23 kwietnia. Tego dnia zakochani wymieniają się… książkami. W Japonii to kobiety obdarowują mężczyzn czekoladą, a panowie rewanżują się miesiąc później podczas tak zwanego Białego Dnia. Nie ma zwyczaju dawania kwiatów. W Korei obchodzony jest jeszcze Czarny Dzień, 14 kwietnia, podczas którego je się makaron z czarną fasolą, aby wyrazić współczucie lub uczcić bycie singlem. Ale to nie jest zwyczaj godny polecenia. Z kolei kartki, te klasyczne, czerwone, z misiem albo serduszkiem, dajemy zwykle z kwiatami. Częściej zamieniamy je teraz na SMS-y albo wpisy w mediach społecznościowych. Walentynki to święto obchodzone na całym świecie, ale nie wszędzie dobrze widziane. Na przykład w Indiach budzi silny opór w tradycjonalistycznym środowisku. Uważane jest za kulturowe skażenie Zachodem, będące wynikiem globalizacji. Wśród młodych Hindusów jest ono coraz popularniejsze, ale nie tych nastawionych nacjonalistycznie. Wielu ludzi obawia się, że nowinki z Zachodu skruszą tradycyjne hinduskie obyczaje, na przykład aranżowane małżeństwa. Niektórzy gotowi byli nawet użyć policji do pilnowania porządku moralności. Pojawiły się także głosy, by 14 lutego świętować jako Dzień Przytulania Krów, bliższy kulturze i dziedzictwu Indii. Ale pomysł nie przeszedł. Problemy z walentynkami bywają dotkliwe w krajach islamskich, gdzie Dzień Zakochanych często bywa postrzegany jako zniewaga dla islamu i wulgarne zachowanie przez publiczne okazywanie uczuć. W Pakistanie, Indonezji, Iranie czy Arabii Saudyjskiej, gdzie panuje bardzo radykalna odmiana islamu, zwana wahabizmem, ludzie naprawdę mają problem. W Indonezji zdarzały się nawet aresztowania. Bywa, że policja patroluje ulice, aby sprawdzić, czy nie ma walentynkowych dekoracji i sprzedaży upominków. Dlatego Valentine’s Day ma tam swój czarny rynek – kwiaty i prezenty wycina się z papieru. Co ciekawe, walentynkowy obyczaj budził także opór wśród prawosławnej rosyjskiej cerkwi jako popularyzowanie święta katolickiego. Chociaż trudno powiedzieć, żeby walentynki kojarzyły się dzisiaj z religią. Protesty powodują zresztą nie tylko tradycje religijne i społeczne. Niektóre organizacje feministyczne wykorzystują ten dzień do protestów przeciwko patriarchalnemu społeczeństwu i kapitalizmowi. Absolutnego udziału w walentynkach odmawiają kobiety popierające coraz popularniejszy koreański radykalny ruch feministyczny 4B (lub Cztery Nie). Deklaruje się w nim odrzucenie czterech rzeczy: bihon (żadnego małżeństwa), bichulsan (żadnego rodzenia dzieci), biyeonae (żadnych randek) i bisexseu (żadnego seksu z mężczyznami). To odpowiedź na patriarchalne nierówności płciowe i systemowe dyskryminacje. Poza tym w wielu krajach zachodnich walentynki kojarzone mogą być z rasizmem. Także dlatego celebrowanie ich budzi sprzeciw i wyklucza wielu ludzi. Kiedyś pojawiały się tam kartki przedstawiające czarnoskórego mężczyznę i podpis: „Bądź moją Walentynką – powieszę Cię, jak odmówisz”. Galentine’s Day: Nowe Święto Przyjaźni, które podbiło Internet Mamy więc nowe święto – 13 lutego obchodzony jest Galentine’s Day, święto celebrujące kobiecą przyjaźń i solidarność. Dzień ten stał się pełnoprawnym świętem bliskości – tej, która nie opiera się na randkach, pierścionkach i romantycznych kolacjach, ale na przyjaźni, wsparciu i kobiecej solidarności. Idea narodziła się w popkulturze, w serialu komediowym „Parks and Recreation”, którego bohaterka Leslie Knope ogłosiła 13 lutego dniem celebrowania swoich przyjaciółek. Internet pokochał ten pomysł, a świat szybko przeniósł go do realnego życia. Dziś Galentine’s Day to pretekst, by powiedzieć: „Dziękuję, że jesteś” osobom, które często znają nas lepiej niż partnerzy. A rozmowy z nimi leczą serce lepiej niż pudełko czekoladek. Same walentynki też zmieniły swoje znaczenie. Wielu psychologów podpowiada: „W ten dzień pokochaj przede wszystkim siebie. Zasługujesz na to, by kupić sobie piękne perfumy, zafundować droższe spa albo dobrą kawę i ciastko. Zabaw się tak, jak ty masz na to ochotę”. I choć niektórzy powiedzą, że świętowanie egoizmu to nic dobrego, w walentynki można sobie na niego pozwolić. Ważne, byśmy cieszyli się z walentynek, a nie czuli się przytłoczeni, patrząc, jak pary celebrują wystawne kolacje we dwoje. Chociaż dzisiaj, kiedy w wielu krajach spada nie tylko liczba małżeństw, ale nawet randek, święto par nabiera nowego znaczenia. Na koniec ciekawostka. Wiecie, jaka fraza literacka uważana jest za najbardziej romantyczną? To wyznanie Edwarda do Elinor w powieści „Rozważna i romantyczna” Jane Austen: „Moje serce jest i zawsze będzie twoje”. W słynnej filmowej adaptacji tę parę grali Hugh Grant i Emma Thompson. A wyboru najlepszego miłosnego wyznania dokonały kobiety w sondażu przeprowadzonym przez stację Channel 4. Niech żyje miłość!
Chciała odejść, zmuszono ją do urodzenia. Na długo zerwała kontakt z dzieckiem
Dziś świat żegna prawdziwą ikonę i przypomina niezwykłe historie jej życia.
Brigitte Bardot uznaje się za jedną z najpiękniejszych blondynek w historii kina. Poza Marilyn Monroe nie miała żadnej konkurencji. Zachwycała i wywoływała skandale... Nigdy nie brakowało jej niczego z wyjątkiem miłości. Uważała, że jest mniej kochanym dzieckiem. Aktorka nigdy również nie ukrywała, że macierzyństwo ją przerasta. Została zmuszona przez bliskich do urodzenia syna, jednak po porodzie zrzekła się do niego praw. Była symbolem wyzwolonej kobiety, która za nic ma mieszczańskie normy. Z czasem usunęła się w cień i mówi się, że dzięki temu ocaliła swoje życie... Dlaczego? Poznaj niezwykłą historię Brigitte Bardot. Dlaczego nadal jest fascynująca, a ludzie wciąż marzą, by ją zobaczyć? Przypominamy tekst Agnieszki Dajbor, który ukazał się w VIVIE! w lipcu 2022 roku. [Ostatnia aktualiazacja: 28.09.2024 rok]. [Ostatnia publikacja na VUŻ-u 28.09.2024 r.] [Ostatnia aktualizacja: 28.12.2025] View Ediplayer on the source website Historia ikony. Brigitte Bardot kiedyś i dziś Brigitte Bardot ma dzisiaj 90 lat. Mieszka w Saint-Tropez, w domku przy swojej posiadłości La Madrague położonej nad brzegiem morza, na słynnym Lazurowym Wybrzeżu. Brigitte uwielbia ten kawałek Francji. Napisała kiedyś piosenkę „La Madrague”, śpiewała w niej, że tęskni za latem, słońcem, wiatrem, który czuła we włosach. W czasie wakacji płyną tędy statki wycieczkowe, a turyści spoglądają na wybrzeże i wypatrują słynnej B.B. Ona jednak od lat raczej chowa się przed światem, niż pokazuje. Miała obsesję, że jest stale obserwowana. Nie znosiła paparazzi. „Wyskakują z krzaków i z pojemników na śmieci”, mówiła z lekceważeniem. Nie lubiła wielbicieli biegających za nią na festiwalach. „Wiem, co to znaczy być ściganą”, żaliła się. Ostatnio jednak dała o sobie znać, zaskoczyła i wzruszyła świat swoim listem do Ukraińców. „Ze łzami w oczach podziwiam odwagę wszystkich tych wspaniałych ludzi, którzy z godnością i siłą walczą o swój kraj. Cóż za przykład dla tego tchórzliwego świata!”, pisała. Dziękowała także za ratowanie zwierząt: „Wzruszyłam się do łez, gdy zobaczyłam Ukraińców uciekających ze swoimi zwierzętami, byłam pod wrażeniem ich miłości do nich, to było jak cud, który pokazał, że ludzie wciąż mają współczucie i szacunek dla zwierzęcego życia, zwłaszcza w dramatycznych momentach! Dziękuję”. Obrona praw zwierząt wypełnia jej życie od niemal 40 lat. W latach 70., kiedy zaczynała swoje akcje, była traktowana przez media jak ekscentryczna gwiazda. Może dlatego zapomnieliśmy o prawdziwych dokonaniach B.B. w ekologii, na przykład zakazie importu foczych skór (kolejne państwa Europy wprowadzały go z oporami, we Francji został on uchwalony dopiero w 1992 roku!). To w dużej mierze dzięki B.B. nikomu już nie przychodzi do głowy popisywać się futrem z małych foczek. „Futro jest cmentarzem. Kobieta nie powinna nosić na sobie cmentarza”, mówi aktorka i dzisiaj wydaje się to oczywiste, chociaż przed laty wcale takie nie było. Czy wspomina czasy, kiedy świat kręcił się wokół niej? Kilka lat temu powiedziała w rozmowie dla brytyjskiego „Guardiana”, że jest szczęśliwsza niż dawniej. Przestała być gwiazdą, ale uratowała swoje życie. Nie przejmuje się nawet starością. Piękno było dla niej darem, ale nie przyniosło szczęścia. Posiadłość La Madrague pod Saint-Tropez to dzisiaj niemal muzeum, dom, w którym zapisana jest historia jej życia, długiego i pełnego dziwnych zakrętów. Czytaj też: Była wielką miłością Alaina Delona. Płakał, gdy odeszła Brigitte Bardot: dzieciństwo, rodzina Historia Brigitte Bardot to na pewno nie jest opowieść o biednej dziewczynie, która za ostatni grosz kupiła bilet do Hollywood. Bardot pochodzi z bogatej rodziny przemysłowców, do szkoły chodziła w „szesnastce” – najbogatszej dzielnicy Paryża. Nigdy niczego jej nie brakowało, może poza miłością. Uważała, że jest mniej kochanym dzieckiem, matka faworyzowała młodszą córkę Mijanou. To był katolicki, tradycyjny i restrykcyjny dom. Do dzieci nie mówiono po imieniu, tylko oficjalnie, per „vous”. Dziewczynki nieraz przywoływano do porządku szpicrutą. Brigitte zapamiętała jej świst i ból policzka po uderzeniu. Miała ukochanego króliczka Noirauda, kiedyś rodzice podali go jej na obiad. Może dlatego po latach powiedziała: „Odkąd poznałam ludzi, kocham tylko zwierzęta”. Wiele razy widziała, jak rodzice się kłócą, choć oficjalnie uchodzili za dobre małżeństwo. W domu oczekiwano, że będzie tancerką klasyczną, zresztą obie z siostrą brały lekcje baletu u byłego carskiego baletmistrza Borysa Kniaziewa. W wieku 15 lat trafiła na okładkę francuskiego „Elle”, zaproponowała to przyjaciółka jej rodziców, redaktorka młodzieżowych wydań pisma. Pośrednio dzięki temu została aktorką. Na okładce zobaczył ją Roger Vadim i zapragnął spotkać śliczną nastolatkę. Zobacz też: Plotkowano o ich gorącym romansie. Alain Delon zajmuje w jej sercu szczególne miejsce Brigitte Bardot i Roger Vadim: historia miłości Kiedy poznali się z Rogerem Vadimem, ona miała 16 lat, on 22. Rodzice kazali jej przerwać ten romans. Zareagowała radykalnie – włożyła głowę do pieca i odkręciła gaz. Na szczęście w porę zjawiła się matka. Żeby ożenić się z Brigitte, Roger Vadim musiał przejść na katolicyzm, bo tego zażądała rodzina przyszłej gwiazdy. Zrobił to i w 1952 roku poprowadził 18-letnią piękność do ołtarza. Potem on próbował reżyserii, ona grała jakieś małe rólki, oboje czekali na sukces. Przyszedł w 1956 roku. Film Vadima „I Bóg stworzył kobietę” niemal w ciągu jednego dnia wyniósł Brigitte Bardot na szczyty popularności. Krytycy pisali, że jest zjawiskiem, które trzeba zobaczyć, żeby w nie uwierzyć. Została okrzyknięta symbolem seksu, cudowną femme-enfant (kobietą dzieckiem), najpiękniejszą blondynką świata. Nie było chyba w europejskim kinie gwiazdy, która mogłaby z nią rywalizować. Sophia Loren, Gina Lollobrigida, Anouk Aimée były piękne, ale żadna nie budziła podobnych emocji. Kiedy Brigitte pojawiała się na bulwarze Croisette w Cannes, korkowały się ulice. Na festiwalu filmowym w Wenecji jej pojawienie się wywołało niemal zamieszki. „Brigitte Bardot włada tłumem”, podkręcali nastrój dziennikarze. „Ona chodzi tak lubieżnie, że święty sprzedałby duszę diabłu, by ją zobaczyć”, pisała Simone de Beauvoir, filozofka, feministka, partnerka Jeana-Paula Sartre’a. Jej dzikie, zmysłowe mambo, które tańczyła w filmie Vadima, stało się manifestem wolności. To były przecież czasy, kiedy kobiety obowiązywała zasada „Kinder, Küche, Kirche” (dziecko, kuchnia, kościół). A powszechnym strojem była garsonka. Brigitte bawiła się nagością, pokazywała nogi, ramiona, szokowała w bikini. Uwodziła, kogo chciała, żyła, jak chciała, mówiła: „Jestem, jaka jestem”. Była symbolem wyzwolonej kobiety, która za nic ma mieszczańskie normy. Uwielbiała ją młodzież, nie znosiła tradycyjna Francja. Kiedy po raz pierwszy pojawiły się inicjały B.B.? Po premierze filmu „I Bóg stworzył kobietę” przeciwnicy skandalizującego obrazu wieszali w Paryżu plakaty z napisem: „Bóg stworzył kobietę, ale diabeł wymyślił B.B.”. Deszcze róż w Saint-Tropez Brigitte triumfowała, a jej stolicą stało się Saint-Tropez. Na przełomie lat 50. i 60. mała rybacka wioska zmieniła się w najmodniejszy kurort na świecie. Do mariny zaczęły przypływać jachty milionerów, w klubach i dyskotekach pojawili się playboye, na plaży odpoczywały gwiazdy: amerykańska seksbomba Raquel Welch, piękna Romy Schneider i Alain Delon, przyjeżdżał Roman Polański, David Niven, Mick Jagger ze swoją pierwszą żona Biancą, David Bowie. Brigitte Bardot najlepiej bawiła się tu ze swoim trzecim mężem Gunterem Sachsem – miliarderem, spadkobiercą fortuny Opla, playboyem, który chwalił się, że nie przepracował ani jednego dnia. Miał za to fantastyczne pomysły na zabawę, na przykład podpalanie plaży. Ale miał też gest – któregoś dnia na posiadłość La Madrague spadł deszcz róż. Sachs kazał zrzucić kwiaty z helikoptera na dowód swoich uczuć. To wydarzenie przeszło do legendy miasta. Brigitte Bardot: kochankowie i romanse Lista mężów i kochanków Bardotki jest imponująca (podobno miała stu kochanków). Była żoną Rogera Vadima, gdy romansowała z aktorem Jeanem-Louisem Trintignantem, a przy okazji z piosenkarzem Gilbertem Bécaud. Była żoną Guntera Sachsa, kiedy przeżyła krótki, ale intensywny związek z wielkim bardem Serge’em Gainsbourgiem. Poprosiła go, by napisał dla niej najpiękniejszą piosenkę miłosną. Tak powstał wielki erotyczny przebój „Je t’aime, moi non plus”. Śpiewali go w duecie, a kiedy parę lat później usłyszała Serge’a w duecie z Jane Birkin, ogarnęła ją zazdrość: „Myślałam, że od tego umrę”, wspominała. Ale zostawiła go, choć on kochał ją do końca życia. „Świat jest mały i tak wszyscy spotkamy się w łóżku”, żartowała. Mówiła też, że miłość trwa tyle, na ile zasługuje. W czasach, gdy świat zachwycał się wolnością seksualną, miłosne podboje blond modliszki nikogo nie gorszyły. Brigitte Bardot o macierzyństwie Granicę przekroczyła dwa razy. Po raz pierwszy w latach 70., kiedy wydała swoje pamiętniki „Inicjały B.B.”. Zwierzyła się w nich ze swoich uczuć macierzyńskich. Nigdy nie kryła, że nie odnajduje się w roli matki. Nie chciała mieć dziecka, ale drugi mąż, aktor Jacques Charrier i rodzina zmusili ją, by urodziła. Wspominała, że gdy była w ciąży, myślała o swoim dziecku jako o nowotworowej narośli, biła się w brzuch i brała marihuanę, bo chciała spowodować poronienie. Niemal od razu po porodzie zrzekła się praw do dziecka, co jednak zbulwersowało nawet jej wielbicieli. Swoje uczucia macierzyńskie opisała w tak drastyczny sposób, że jej syn Nicolas-Jacques podał ją do sądu, żądając odszkodowania (dostał je), i zerwał wszelkie kontakty. Drugim szokiem było jej ostatnie, czwarte małżeństwo. W 1992 roku poślubiła Bernarda d’Ormale’a, prawicowego polityka, doradcę faszyzującego Frontu Narodowego. W wyborach głosowała na Marine Le Pen. Nagle zaczęła opowiadać, że we Francji jest za dużo muzułmanów, w 2004 roku została skazana na karę grzywny za podżeganie do nienawiści rasowej. Wielu Francuzów pytało: gdzie się podziała Brigitte? <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgJCJqkz-82dd588.jpg" width="1600" height="2389" alt="Brigitte Bardot presente son fils Nicolas Charrier en exclusivite a deux photographes de presse, en janvier 1960 --- Brigitte Bardot presented her son Nicolas Charrier in exclusivity to two photographer of press in january 1960,Image: 659337619, License: Rights-managed, Restrictions: Content within this photograph may require additional clearances (eg: trademark and personality rights) depending on Licensee's specific use of material, which may include book and magazine cover use.;Personality rights must be cleared for commercial use - Please contact us; Permission required for non-editorial use (inc book and magazine covers). Please contact us;, Tylko do edytorialu, Model Release: no, Credit line: Jerome Brierre / Bridgeman Images – RDA / Forum" title="Brigitte Bardot presented her son Nicolas Charrier in exclusivity to two photographer of press in january 1960" /> Brigitte Bardot z synem, styczeń 1960 rok Brigitte Bardot: z dala od sławy. Jak dziś wygląda jej życie? Brigitte Bardot zmieniała się, zmieniał się świat i Saint-Tropez. Pozostało wprawdzie luksusowym kurortem, ale w latach 90. zaczęli tam zjeżdżać tak zwani nowi ruscy, w marinie cumowały jachty oligarchów. Dom nieopodal La Madrague kupiła Tatiana Jelcyn, córka byłego prezydenta Rosji. Brigitte Bardot zrezygnowała z kariery w 1973 roku. Była wtedy ciągle boginią. Dlaczego odeszła? Zestarzała się, wypaliła… W wywiadach opowiadała, że sława ją zniszczyła, a życie gwiazdy okazało się puste. „Tylko grałam, śpiewałam, tańczyłam”, mówiła, jakby to było nic. „Nie wierzyłam, że życie mogło być tak bezsensowne”, powiedziała w jednej z rozmów. Biografowie B.B. uważają, że była trochę podobna do Marilyn Monroe, do której zresztą czuła nić sympatii. Obie czuły się w dzieciństwie odrzucone, obie mimo wielkiego powodzenia były niepewne swojej wartości. Bardotka mówiła, że czuła się brzydka. Obie były rozchwiane emocjonalnie, szukały miłości. Brigitte, podobnie jak Marilyn, miała próby samobójcze, jedną z nich w 1960 roku u szczytu powodzenia. „Kiedy przeżywasz tak intensywne chwile jak ja, zawsze trzeba zapłacić rachunek”, tłumaczyła. Nie miała jednak aż tak autodestrukcyjnych skłonności – nie brała garściami leków i nie zapijała ich szklankami wódki. Chyba naprawdę uratowała swoje życie, kończąc karierę. Może przypadek Marilyn był dla niej ostrzeżeniem. „Wielkie aktorki rzadko dożywają długich lat”, pisała. Wierna i pełna miłości okazała się tylko dla zwierząt. W 1986 roku założyła Foundation for the Welfare and Protection of Animals. Jej działania miały naprawdę duży wpływ na polepszenie warunków bytowych wielu gatunków. Brigitte Bardot nie żyje 28 grudnia 2025 roku świat obiegła smutna informacja. W wieku 91 lat odeszła Brigitte Bardot, ikona ina oraz wielka miłośniczka zwierząt. Aktorka zmarła w szpitalu, zmagała się od lat z problemami zdrowotnymi. CZYTAJ TAKŻE: Dla jednych symbol seksu, dla innych rasistka i skandalistka… Jaka jest Brigitte Bardot? View oEmbed on the source website
Dlaczego mężczyźni wracają z Lofotów odmienieni? Odpowiedź zaskakuje!
Męski wyjazd za koło podbiegunowe — na archipelag Lofoty w Norwegii — to coś więcej niż trekking. To doświadczenie, które zmienia perspektywę: od surowej natury, przez samotność w górach, po momenty, w których mężczyzna odnajduje inny sens podróży. Co sprawia, że wracają stamtąd inni? Oto sedno tej przemiany.
Kto tu przyjedzie, na pewno wróci. Lofoty – norweski archipelag za kołem podbiegunowym – to widoki tak piękne, że na zawsze zostają w pamięci. Wyspy są idealne do trekkingu i choć wymaga on niezłej kondycji, nagradza cudami natury. To jedno z najpiękniejszych miejsc w Norwegii. Archipelag słynie z malowniczych krajobrazów, fiordów, zatoczek, ma swoje długie rybackie tradycje. Pierwsze ślady osadnictwa pochodzą sprzed ośmiu tysięcy lat! Pozwalała na to zasobność zwierząt łownych i ryb. W średniowieczu było to królestwo wikingów, potem Lofoty zaczęły popadać z zależność od Norwegii. Dla wielu ludzi ten archipelag to przede wszystkim przyroda. Zaskoczenie, że widoki są tak niesamowite. Głównie dzięki temu, że cały region jest poprzecinany spektakularnymi masywami skalnymi o stromych ścianach. Położone na północy Norwegii Lofoty nie są duże – ciągną się na przestrzeni 112 kilometrów, ale każdy, kto je odwiedził, chce tu wracać. Krajobraz jest surowy, skalisty, powietrze bajecznie czyste. Wiele wysp to szkiery, małe skaliste formacje. Największe wyspy archipelagu mają obco brzmiące dla nas nazwy – Austvågøy i Vestvågøy. Leżą za kołem podbiegunowym, co jednak nie oznacza, że jest na nich bardzo zimno. Klimat jest łagodniejszy niż w podobnych szerokościach geograficznych, co stanowi pewnego rodzaju anomalię klimatyczną. Lofoty ogrzewa bowiem ciepły Prąd Zatokowy. Przynosi gorące prądy oceaniczne z południa aż na północne wybrzeże Norwegii, powodując, że zimą morze wokół archipelagu nie zamarza. Klimat jest dosyć łagodny, szczególnie latem. Archipelag pozwala na wiele aktywności, ale zanim o tym, trzeba jeszcze napisać o samych wyspach. Lofoty: moda z Hollywood Lofoty stały się modne dzięki filmom. Tę popularność rozpoczęła w 2013 roku „Kraina lodu” Disneya. W animowanym filmie pejzaże były wzorowane na tutejszej przyrodzie. Powodzenie filmu rozsławiło ten region i niezwykle zwiększyło liczbę odwiedzających go turystów. Aż o 20 proc.! W tym samym roku Lofoty trafiły na okładkę magazynu „National Geographic”. Słynny magazyn podróżniczy prezentował je jako wyspy „nie z tego świata”. W 2017 roku nakręcono tam jeszcze „Pomniejszenie” z Mattem Damonem. Film może mniej popularny, ale wystarczająco głośny, by na Lofoty po raz pierwszy przypłynął wielki turystyczny statek (to na potrzeby filmu) i nastąpił coraz większy napływ turystów. Potem była seria filmów i seriali o wikingach, więc to miejsce znowu stało się modne. Lofoty przestały być wyspami „gdzieś daleko, za kołem podbiegunowym”, a stały się turystyczną atrakcją. Tym bardziej gdy coraz powszechniejszy robi się trend coolcation, czyli poszukiwanie na urlop chłodnych miejsc. Wyspy nie były na to do końca przygotowane, a ich mieszkańcy przeżyli szok. Jak pisał dziennikarz „The Guardian”, wąskie drogi i mosty nie były w stanie sprostać ogromnemu napływowi wypożyczanych samochodów i kamperów, a górskie ścieżki i szlaki prowadzące do bardziej popularnych plaż ucierpiały z powodu silnej erozji. Niewielki lasek znajdujący się w pobliżu znanego górskiego szlaku został nazwany przez lokalnych mieszkańców „lasem gówna”, tak został zaśmiecony. Podniosły się głosy, że archipelag nie zasługuje na to, żeby stać się kolejną turystyczną zachcianką. Zrobiło się hałaśliwie i brudno, a turyści zachowywali się tak, jakby wyspy należały do nich. „Natura jest podatna na zranienie i wymaga, byśmy byli znacznie lepiej przygotowani”, podkreślały władze Norwegii. I tak się stało, choć trzeba przyznać, że baza turystyczna na Lofotach zawsze była dość dobra. Wyspy mają jednak tylko 24 tysiące mieszkańców, a przyjeżdża na nie nawet do miliona turystów rocznie. Dlatego w najbliższych miesiącach ma być wprowadzona opłata za pobyt. Pieniądze będą służyć lokalnej społeczności i ochronie tutejszej przyrody. Warto przy tej okazji wspomnieć, że w Norwegii obowiązuje prawo Allesmannsretten – prawo każdego. Oznacza, że każdy człowiek ma prawo korzystać z lasów, jezior i łąk niezależnie od tego, kto jest ich właścicielem, można nawet na czyjejś ziemi biwakować. Ale powstało ono w końcu lat 50. ubiegłego wieku w uznaniu dla wielkiej pasji Norwegów, którą jest przyroda. Średnio jednak wytrzymuje zderzenie z dzisiejszymi warunkami. Turystyka nieco zmieniła Lofoty. Stare wioski rybackie z typowymi dla północy domkami zwanymi rorbu są chętnie wynajmowane przez przyjezdnych. Lofoty słyną z tych rybackich chatek, częściowo osadzonych na palach na wodzie. Rorbu mają niezwykłe powodzenie, trzeba je rezerwować nawet na rok wcześniej. Baza turystyczna się rozrasta, ale na Lofotach nie da się budować wielu hoteli i pensjonatów. Po prostu nie ma na to miejsca. Jest stromo, z gór często schodzą lawiny, drogi są kręte. Na pastwiskach królują owce. Co jeść na Lofotach Svolvær na wyspie Austvågøy to stolica Lofotów i duży węzeł komunikacyjny. Nad niskimi czerwonymi domkami rybaków wznoszą się potężne góry. Galerie, sklepy, knajpki i kawiarnie mają tutaj swój niesamowity urok. Do wyboru są hotele, pensjonaty, można wynająć stary rybacki dom. Co zjeść? Oczywiście ryby. Jak ktoś napisał, Norwegię zbudowały połowy dorsza, a rozpoczęły się one na Lofotach. Największe na świecie połowy tej ryby odbywają się tutaj każdej wiosny, kiedy dorsze przybywają na tarło. Wikingowie z powodu braku soli do konserwacji ryb suszyli je wypatroszone na drewnianych, trójkątnych stojakach, zbudowanych na brzegu oceanu. Ryby leżakowały trzy miesiące na świeżym powietrzu, a potem jeszcze kolejne tygodnie w domach. Sztokfisz, czyli suszony dorsz, jest do dzisiaj kulinarną specjalnością Lofotów. Tradycyjnie Norwegowie jedzą sztokfisze raz do roku w Boże Narodzenie. Wśród specjałów Lofotów są jeszcze babeczki cynamonowe, krewetki z majonezem, burgery i kawa. Na pewno znajdą się chętni na utopiony w śmietanowym sosie stek z renifera albo plaster dziwnego mięsa z wieloryba, chociaż najlepiej byłoby, gdyby takie „specjalności” zniknęły z kart dań. Svolvær to także baza wypadowa na różne wycieczki. Można popłynąć łodzią na Trollfjord. Wycieczka jest nazywana eagle safari, bowiem żyje tu jedna z największych populacji orła bielika. Spotkamy tu także orły morskie. Płynąc łodzią RIB, czyli hybrydą motorówki i pontonu, będziemy podziwiać wyrastające wprost z morza wysokie góry. Dla wielbicieli wędkowania również są przygotowane specjalne wyprawy. Wielu turystów przyjeżdża tutaj właśnie dla wędkarskich przygód i zwiedzania rybackich wiosek. Nad miastem górują szczyty Fløya i Svolværgeita. Od przewodników dowiemy się, że Lofoty oznaczają w języku wikingów stopę rysia. I że nie warto martwić się tu pogodą. Styk oceanu i gór sprawia, że jest ona dosyć zmienna. Prognozy dłuższe niż na 24 godziny do przodu nie mają sensu. Latem temperatura sięga kilkunastu stopni. Zimą pada śnieg i zdarzają się potężne sztormy. Jeśli chcemy popływać wokół wysp kajakiem, możemy liczyć na spotkanie z fokami, wydrami oraz na latające nad głową orły morskie. Plaże na Lofotach Lofoty kojarzą się najbardziej z fiordami. Tymczasem jest tutaj sporo plaż. Jedną z najbardziej znanych jest Bunes. Żeby się do niej dostać, trzeba popłynąć promem, co sprawia, że wydaje się jeszcze dziksza. Z kolei plaża Yttersand jest uważana za jedną z najpiękniejszych na Lofotach. Urzeka jej biały piasek, można tu spacerować albo wejść na punkt widokowy Roren, czyli wzgórze o wysokości około 300 metrów n.p.m. Na plaży Haukland, która jest bardzo lubiana, niektórzy decydują się na kąpiel, ale to atrakcja tylko dla odważnych, którzy nie boją się wskoczyć do zimnej wody Morza Norweskiego. Ma turkusową albo zieloną wodę i biały piasek, na które można patrzeć z miejscowej kawiarni. Wielu ludzi wyrusza z niej na trekking wokół gór Uttakleiv. Z kolei plaża Skagsanden jest rajem dla surferów.
To nie plan filmowy, to prawdziwa magia! Najpiękniejsze miejsca w Szkocji, które musisz odwiedzić, nawet jeśli nie oglądałeś serialu "Outlander"
Szkocja zawsze fascynowała. Jednak serial „Outlander” sprawił, że stała się niemal miejscem pielgrzymek dla wielbicieli romansów, przygód i szkockich krajobrazów. Jest tu rzeczywiście pięknie, tajemniczo i magicznie.
Na początku przyszłego roku zobaczymy ostatnią cześć serialu „Outlander” (Obca). Pewnie trudno się z nim będzie rozstać. Serial nie tylko zdobył serca widzów na całym świecie, lecz także sprawił, że Szkocja stała się jeszcze bardziej modnym i pożądanym kierunkiem turystycznym. Mówi się nawet o efekcie „Outlandera”. Do popularności tego północnego, pięknego kraju przyczyniła się nawet serialowa ballada „The Skye Boat Song”, która zaczyna się od słów: „Zaśpiewaj mi o dziewczynie, która przeminęła. Powiedz, czy mogłabym być nią ja”. Śpiewa ją m.in. Sinéad O’Connor. Wielbiciele serialu pragną zobaczyć magiczny krąg kamieni w Craigh na Dun, gdzie bohaterka serii, Claire Randall (Caitriona Balfe), przeniosła się w czasie. Albo miejsce, gdzie Jamie Fraser (Sam Heughan) szepcze do Claire: „Kiedy jestem w tobie, czuje się jak Bóg”. Ta podróż jest nie tylko spełnieniem marzeń, lecz także fascynującym odkrywaniem szkockiej historii, kultury i krajobrazów. W niektórych miejscach Szkocji turystyka po tym serialu wzrosła aż o 200 proc. Tak stało się choćby w przypadku Doune, zamku, który w serialu był siedzibą klanu MacKenzie – należy do niego ukochany Claire. Boli, gdy turyści zabierają artefakty z historycznych miejsc, np. kamienie z pola bitwy pod Culloden. Choć trzeba przyznać, że wielu z nich odsyła albo oddaje zabrane nielegalnie pamiątki. Trzeba też pamiętać, że oglądamy nie plany filmowe, lecz autentyczne plenery i zabytki. Powodzenie wśród turystów działa tu jak miecz obosieczny. Daje splendor, ale i zagrożenia. Szkoci przyjmują turystów z otwartymi ramionami, chociaż czasami zauważają ze śmiechem, że przybysze chcą w nich widzieć bohaterów serialu z XVIII wieku, ubranych obowiązkowo w kilty – spódnice ze słynnej szkockiej kratki, czyli tartanu. Fenomen serialu „Outlander” Kiedy w 2014 roku „Outlander” debiutował, nikt nie sądził, że stanie się globalnym fenomenem. A jednak historia wojennej pielęgniarki Claire Randall, która przenosi się z 1945 roku do XVIII-wiecznej Szkocji, porwała miliony widzów. „Outlander” to przede wszystkim niezwykła historia miłosna między współczesną kobietą, którą jest Claire, a szkockim buntownikiem z czasów powstania jakobickiego, Jamiem Fraserem. To miłość pełna namiętności, seksu (Claire go lubi i nie jest w tym pruderyjna), poświęcenia i trudnych wyborów. Bohaterka przenosi się bowiem do przeszłości jako mężatka, ukochana przystojnego i łagodnego Franka Randalla (Tobias Menzies). Rzecz dzieje się więc w trójkącie i w gruncie rzeczy opowiada o miłości i przeznaczeniu. „Kim jestem?”, pyta siebie Claire. „Kim jestem, Claire Randall, Claire Fraser, czy po prostu Claire Beauchamp. W którym wcieleniu czuję się najlepiej?”. Serial powstał na podstawie powieściowej sagi amerykańskiej pisarki Diany Gabaldon, która – co ciekawe – nigdy nie była w Szkocji. Jest naukowcem, biologiem morskim, doktorem ekologii. Można sądzić, że choć inspiracje czerpała od szkockich pisarzy w rodzaju Waltera Scotta, autora „Rob Roya”. Ale nie, okazało się, że zainspirował ją angielski serial „Doktor Who”, którego bohater podróżuje przez czas i przestrzeń. Wrota miłości „Czasem życie skręca w nieoczekiwanym kierunku – i to właśnie te zakręty kształtują nas takimi, jakimi jesteśmy”, mówi Claire Randall. Od czego zacząć zwiedzanie Szkocji, by poczuć atmosferę serialu… Wielu widzów szuka na mapie Szkocji Craigh na Dun, kręgu kamieni, dzięki którym Claire cofa się w czasie albo wraca do współczesności. Nigdy go nie odnajdziemy, bo kamienie zostały zrobione ze styropianu. Ale miejsce, w którym kręcono te sceny, jest urocze i warte odwiedzenia. To Kinloch Rannoch w Perth, niedaleko wschodniego krańca jeziora Loch Rannoch. Znajduje się tu niewielkie wzgórze z zagajnikiem, malownicze i spokojne. Z Kinloch Rannoch prowadzi 18-kilometrowy szlak do Bridge of Gaur – mostu nad rzeką Gaur. Na trasie trafimy na miejsca idealne do biwakowania, wędkowania, a przede wszystkim obserwowania ptaków. Biegnie wzdłuż zachwycającego jeziora Loch Rannoch. Jeżeli zaś chodzi o krąg kamieni pokazywany w czołówce serialu, to prawdziwa magia. Te kamienie istnieją naprawdę w Callanish, na szkockiej wyspie Lewis. Zostały wzniesione w epoce późnego brązu i miały znaczenie rytualne. Ten starożytny krąg zawsze przyciągał i fascynował przybyszów, samo zobaczenie go jest jak podróż w czasie. Piękne Highlands Serial kręcono z rozmachem i wielką dbałością o scenografię, kostiumy (podobno nikt nie robi tak kostiumów historycznych jak Anglicy, choć sam serial jest produkcją amerykańską). Konkretne miejsca robią wrażenie. Nie ma jednak nic piękniejszego niż po prostu Highlands – szkockie wyżyny, na których toczy się akcja serialu. Highlands to niesamowite pejzaże, dzika przyroda, góry, jeziora, bezkresne niebo. To wciąż jeden z najrzadziej zaludnionych regionów w Europie. W serialu oglądamy m.in. ogromną i zjawiskową dolinę Glencoe, która sama w sobie ma sporo tras wycieczkowych o różnym stopniu trudności. Jest tutaj aż osiem szkockich Munro, czyli najwyższych szkockich szczytów, oraz tzw. Ukryta Dolina (Lost Valley). Przed wiekami w Glencoe ludzie jednego z klanów, przyjęci do domu, dokonali rzezi swoich gospodarzy, co było zbrodnią i pogwałceniem wszelkich góralskich kodeksów. Ta czarna legenda jest żywa do dzisiaj. Gdzie ci górale Przez wieki Highlands były miejscem zagorzałego oporu Szkotów przeciwko angielskiej dominacji. Do tej niepodległościowej historii należy powstanie jakobickie i tragiczna, przegrana bitwa pod Culloden. Była to ostatnia bitwa na brytyjskiej ziemi, a stoczono ją w 1746 roku. „Kto wygrał bitwę pod Culloden?”, dopytuje rozpaczliwie Claire przeniesiona niemal z pola walki do 1948 roku. I gdy dowiaduje się, że „My, Anglicy, pod wodzą Cumberlanda”, rozpacza. Myśli, że nigdy już nie odnajdzie Jamiego Frasera. Anglicy nie mieli litości – przymusowo wysiedlali szkockich górali, likwidowali szkockie klany, zabronili używania języka gaelickiego. Właściwie zniszczyli tutejszą góralską kulturę. Pole bitwy, zwane też wrzosowiskiem Culloden, jest dzisiaj chętnie odwiedzane, znajduje się tu kopiec z grobami 1500 zabitych jakobitów, centrum turystyczne. Culloden leży niedaleko miasta Inverness – stolicy Highlands. Warto tu spędzić trochę czasu, w końcu to w Inverness zaczyna się akcja „Outlandera”. Prowadzi stąd znany szlak pieszy, rowerowy albo wodny – zwany Great Glen Way. To jeden z Wielkich Szlaków Szkocji, biegnie m.in. wzdłuż historycznego Kanału Kaledońskiego, który łączy Morze Północne na wschodzie kraju z Oceanem Atlantyckim na zachodzie. Korzysta m.in. z wód jeziora Loch Ness. Trzeba dodać na koniec, że w serialu nie było prawdziwego Inverness. Zastępowało go urokliwe miasteczko Falkland. Claire i jej mąż Frank zatrzymali się w pensjonacie pani Baird. Dzisiaj znajduje się w tym miejscu hotel Covenanter, bardzo chwalony przez fanów serialu jako wygodne i klimatyczne miejsce. Falkland leży w hrabstwie Kingdom of Fife, u podnóża gór Lomond Hills. To tutaj powstał jeden z najpiękniejszych w Szkocji renesansowych pałaców – Falkland. Mieszkała w nim i uwielbiała go królowa Szkotów Maria Stuart. Na terenie rezydencji znajduje się najstarszy na świecie kort tenisowy Royal Tennis Court. Warto odwiedzić pałac, pochodzić po urokliwych uliczkach Falkland. Kraina zamków Szkocja to zamki, opactwa, ruiny pełne magii i tajemnic. Na pewno warto wybrać się do wspomnianego już zamku Doune lub – jak nazywają go w „Outlanderze” – Leoch. W serialu był on siedzibą klanu MacKenzie, do którego należał ukochany Claire. Niby w Szkocji takich obiektów jest wiele, ale to właśnie Doune zachwyca producentów filmowych. Pochodzącą z XIV wieku budowlę można było zobaczyć w filmie „Monty Python i Święty Graal” i w „Grze o tron”. Zamek był przede wszystkim twierdzą obronną, z 12-metrowymi murami. Do dzisiaj robi wrażenie. Warto także zobaczyć Blackness – zamek, który w serialu udawał Fort William. Blackness to pełna tajemnic forteca położona na brzegu zatoki Forth. Roztaczają się z niego niesamowite widoki, nawet na Edynburg. Często nazywa się go „statkiem, który nigdy nie wypłynął”. Architekt bajecznie bogatego sir George’a Crichtona obiecał mu, że wybuduje dla niego statek, w którym nigdy nie zazna choroby morskiej i którego nie zatopią Anglicy. Tak powstał Blackness, który rzeczywiście przypomina statek. To na dziedzińcu tego zamku Jamie jest biczowany przez Jacka Randalla, okrutnego przodka łagodnego męża Claire. We wschodniej części Highlands, ale nieco bliżej Edynburga, znajduje się jeden z najstarszych szkockich zamków – Aberdour, zbudowany w XII wieku. Warto go obejrzeć i przy okazji zajrzeć do położonego niedaleko jednego z najstarszych szkockich kościołów św. Fallona. Są jeszcze dziesiątki miejsc, które można zwiedzać, wspominając różne wątki i sceny z serialu „Outlander”. Choćby zamek Drummond z jego niesamowitymi ogrodami czy malowniczą wioskę Culross, która stała się znana właśnie dzięki serialowi. Jego historia sięga podobno VI wieku, kiedy żył tu jeszcze szkocki święty Serf. Wioska regularnie pojawiała się w „Outlanderze” jako Cranesmuir. Które miejsca będą popularne w nowej, ósmej części serialu, dopiero się przekonamy.
"Za cicho, za spokojnie" – hit PRL, którego na początku nikt nie chciał. Dziś to klasyk
Początkowo nikt nie chciał jej śpiewać – zbyt cicha, bez refrenu, zbyt skromna. A jednak to „Koncert jesienny na dwa świerszcze i wiatr w kominie” przyniósł Magdzie Umer sukces, artystyczną tożsamość i stał się ponadczasowym symbolem poetyckiej piosenki PRL. Jak ocaliła utwór, którego nikt nie chciał?
Początkowo nikt nie chciał jej śpiewać. Komisje festiwalowe ją odrzucały, a jednak „Koncert jesienny na dwa świerszcze i wiatr w kominie” przetrwał próbę czasu i stał się jednym z najbardziej lirycznych symboli polskiej estrady czasów PRLu. Jak Magda Umer ocaliła tę piosenkę od zapomnienia? Choć dziś to jedna z najbardziej rozpoznawalnych kompozycji w historii polskiej piosenki poetyckiej, jej droga do sławy wcale nie była prosta. Piosenka na stałe zapisała się w historii dzięki delikatnemu i nastrojowemu wykonaniu Magdy Umer. Ale została napisana dla innej wokalistki. Wielkiej gwiazdy polskiej sceny muzycznej Ewy Demarczyk. Gdy ta odmówiła, utwór został zaproponowany Zdzisławie Sośnickiej. Jak to możliwe, że tak subtelna muzyczna perełka, idealna na jesienne nastroje została uznana za zbyt skromna i nieciekawą? Muzyczne nieporozumienie – dlaczego nikt nie chciał śpiewać tego hitu lat 70.? Pierwszym wyborem twórców był głos Ewy Demarczyk – silny, dramatyczny, teatralny. Ale już na etapie propozycji, okazało się, że „Koncert jesienny na dwa świerszcze i wiatr w kominie” nie wpisuje się w jej sceniczny styl. Kolejną kandydatką była Zdzisława Sośnicka, jednak tu również coś „nie zagrało”. Piosenka została uznana za zbyt „cichą” i delikatną, aby mógł do niej pasować tak mocny wokal. Poza tym była to dziwna piosenka, przynajmniej jak na tamte czasy – nie miała refrenu, co było nietypowe. Sama Magda Umer tak wspominała, jak dostała tę piosenkę od kompozytora Krzysztofa Knittla. „(…) Komisja opolskiego festiwalu uznała tę piosenkę za niedostatecznie dobrą, więc Krzyś machnął ręką i dał mi ją na festiwal studencki Fama, z myślą, że kiedyś nagra ją jakaś prawdziwa wokalistka”, wspominała piosenkarka w Polskim Radio. Początkowo Magda Umer nie wchodziła w rachubę jako wykonawczyni, bo uznawano, że utwór wymaga dużego głosu, a jej styl był bardziej „szeptany”, delikatny. Jak Magda Umer uratowała jesienną, nastrojową piosenkę Magda Umer postanowiła dołączyć tę piosenkę do repertuaru kabaretu „Stodoła”, w którym występowała jako studentka. Jej charakterystyczna, niemal szeptana interpretacja – wcześniej uważana za niepasującą – okazała się idealna. Umer śpiewała ten utwór w nastrojowej ciszy, bez wielkiego instrumentarium, co tylko podkreślało jego jesienny nastrój. Publiczności bardzo się ten nastrój podobał. Wszystkim udzielała się atmosfera pełna lirycznego spokoju i poetyckiego obrazowania: „Za naszym oknem pada deszcz / Na piecu skrzypce stroi świerszcz” / Dziewczyny płaczą, bo skończyło się już lato…”, śpiewała delikatnie Magda Umer. Piosenkę skomponował Krzysztof Knittel, autor muzyki współczesnej, który rzadko pisał coś na estradę. Z Magdą Umer znali się jeszcze z Liceum. Gdy ona, jako uczennica śpiewała piosenki Bułata Okudżawy, on – o dwa lata starszy, akompaniował jej na gitarze. Autorem słów jest Wojciech Niżynski, który wiele lat później był znany jako scenarzysta serialu „W labiryncie”, a potem producent i scenarzysta „Klanu’. Zwycięstwo w Świnoujściu i narodziny legendy Prawdziwy przełom przyszedł na festiwalu studenckim Fama w Świnoujściu. Umer zaśpiewała tam „Koncert jesienny…” i zdobyła pierwszą nagrodę. Akurat tak się złożyło, że był nią występ na 9 Festiwalu w Opolu, w 1971 roku, gdzie piosenka bardzo się spodobała. Choć początkowo była odrzucana przez komisję, stała się przebojem i zdobyła nagrodę. A konkurencja była ostra. Na festiwalu zaśpiewano 800 piosenek, wygrał Marek Grechuta z przebojem „Korowód”, nagrodę dostała także Maryla Rodowicz za „Z Tobą w górach”. Urszula Sipińska czarowała piosenką „Nim zakwitnie tysiąc róż”. To właśnie na tym festiwalu rozpoczęła się wielka kariera Magdy Umer. Dzięki tej jednej kompozycji wokalistka zyskała tożsamość artystyczną. Była już nie tylko interpretatorką cudzych tekstów, ale osobowością, która potrafi nadać im charakter, śpiewała w sposób emocjonalny, osobisty, potrafiła wydobyć walory tekstu. Zaśpiewać we własnym stylu - autorskim, poetyckim, który dla wszystkich stał się rozpoznawalny. Nie bez znaczenia jest również kontekst historyczny. Lata 70. w Polsce to czas oficjalnego, gierkowskiego optymizmu, wielkich słów i jeszcze większych gestów. Tymczasem „Koncert jesienny na dwa świerszcze” był subtelny, melancholijny, niemal intymny. Śpiewany cicho, jakby wbrew wszystkiemu, był formą artystycznego sprzeciwu wobec dominującego stylu estrady. Z perspektywy czasu to właśnie ta subtelność sprawiła, że piosenka przetrwała dekady. Nie potrzebowała festiwalowych fanfar, bo miała coś o wiele trwalszego – prawdę emocji. Magda Umer o piosence, której nikt nie chciał W wywiadach Umer wielokrotnie wspominała ten utwór jako jeden z najważniejszych w jej karierze. Z rozbrajającą szczerością przyznaje: „To był koncert jesienny na dwa świerszcze i wiatr w kominie. Wszyscy mówili: „Za cicho”, „Za spokojnie”, „To nie przebój” Ale ja wiedziałam, że to moje.” Dziś trudno wyobrazić sobie polską piosenkę poetycką bez tej kompozycji. Stała się jedną z najbardziej nastrojowych jesiennych piosenek. „Koncert jesienny na dwa świerszcze” to nie tylko piosenka – to wspomnienie wrześniowego wieczoru , zapachu spadających liści, oczekiwania babiego lata. A przede wszystkim dowód na to, że czasem to, co wydaje się ciche i skromne może wybrzmieć jako wielki przebój pełnej poezji piosenki. Piosenka miła kilka coverów, z których najbardziej znane jest wykonanie Katarzyny Skrzyneckiej z 1998 roku.
Była jego studentką, stała się miłością życia. Żadne z nich nie spodziewało się tego uczucia
Ona – młoda studentka, on – legenda sceny, profesor z dorobkiem. Dzieliło ich niemal trzy dekady, ale połączyło uczucie, które zaskoczyło wszystkich. Związek Olgi Sawickiej i Zbigniewa Zapasiewicza to opowieść o miłości na przekór życiu, chorobie i przeszłości.
Poznali się na korytarzach Warszawskiej Szkoły Teatralnej. Ona była studentką, on profesorem, aktorem z imponującym dorobkiem, autorytetem. Dzieliło ich 27 lat, ale połączyło głębokie uczucie. Na pewno intensywne, ale czy szczere? Wątpliwości na ten temat wielokrotnie wyrażały osoby postronne. Zbigniew Zapasiewicz był jednym z najbardziej uznanych aktorów, ale jego prywatne życie było w rozsypce. Miał za sobą dwa nieudane małżeństwa i jakieś romanse. Zmagał się z demonem choroby alkoholowej. Ale Olga Sawicka odmieniła jego – wydawałoby się – tragiczny los... W rocznicę jego śmierci przypomnijmy tę poruszającą historię. [Ostatnia aktualizacja: 13.09.2025] Zobacz też: Rozstawali się i wracali do siebie. Historia miłości Roberta Rozmusa i Ewy Kwiatkowskiej Zbigniew Zapasiewicz i Olga Sawicka: historia miłości Gdy zaczął spotykać się z o 27 lat młodszą studentką wszyscy myśleli, że to kolejny przelotny romans. Warszawa huczała od plotek. Do niej, jak wspominała, dochodziły kąśliwe opinie. Mówiono o niej: „karierowiczka”, „beztalencie”, „spryciara”. Ale oni na przekór całemu światu byli razem i byli szczęśliwi. Jak wyglądało ich życie? Zbigniew Zapasiewicz to jeden z najwybitniejszych polskich aktorów. Stworzył kreacje, które weszły do historii polskiego teatru i kina. Takie filmy, jak „Za ścianą”, „Bez znieczulenia”, „Matka królów” sprawiły, że stał się aktorem uznanym i popularnym. W „Barwach ochronnych” zobaczył go amerykański gwiazdor Warren Beatty. Zachwycił się, miał dla Zapasiewicza rolę, ale aktora nie wypuszczono z kraju. Gdyby nie żelazna kurtyna, może byłby gwiazdą Hollywood. Był w środowisku autorytetem. „Zapasiewicz nawet, jak się pomyli, to ma rację - mówił o nim inny wybitny aktor Jerzy Radziwiłłowicz. Urodził się w 1934 roku jako Jan Zapasiewicz, Zbigniewem został później na cześć zmarłego ojca. Dorastał w inteligenckiej rodzinie na warszawskim Żoliborzu. Poprzez matkę spokrewniony był z wybitną rodziną Kreczmarów, Janem i Jerzym. Obaj opiekowali się nim po śmierci jego ojca w 1937 roku. W szkole nazywano go słoniem, bo chodził w za dużych wojskowych butach i tupał. Po maturze wybrał chemię na Politechnice Warszawskiej, ale po pierwszym roku zaryzykował i zdał do Szkoły Teatralnej. Kiedy powiedział o tym Janowi Kreczmarowi z prośbą o jakąś poradę, wuj odpowiedział: „Ale przecież ja nawet nie wiem, jak ty mówisz, bo ty nigdy nic nie mówisz”. Zbigniew Zapasiewicz był zamknięty w sobie, nieśmiały. Pierwszy rok Szkoły Teatralnej wspominał jako koszmar, ciągłe przełamywanie siebie i pokonywanie barier nieśmiałości. Olga Sawicka pochodziła z dobrej kochającej się rodziny. Nigdy niczego jej nie zabraniano ani nie narzucano. Gdy rodzice dowiedzieli się, że chce iść do Szkoły Teatralnej zgodzili się, choć przestrzegali ją, że będzie trudno. Czytaj także: Kiedy miała 12 lat, jej ojciec odszedł od rodziny. Anna Lewandowska ma za sobą bardzo trudne chwile... Zbigniew Zapasiewicz i Krystyna Maciejewska Gdy się spotkali z Olgą Sawicką mieli za sobą inne przeżycia. Ona była dziewczyną aktora Dariusza Jakubowskiego. Podobno uchodzili za fajną parę, której wróżono szczęśliwą przyszłość. Zbigniew Zapasiewicz miał za sobą jedno małżeństwo, drugie chyliło się ku upadkowi. Jeszcze na studiach zakochał się w aktorce Krystynie Maciejewskiej, była z tego samego pokolenia, o rok od niego starsza. W połowie lat 60 zdecydowali się na ślub. Ale ich drogi, przynajmniej te zawodowe, zaczęły się rozchodzić. Zbigniew Zapasiewicz szybko został dostrzeżony jako aktor, robił karierę. Jego żona nie miała takiego powodzenia, choć widzowie pamiętają ją może z epizodów w „Czterdziestolatku” czy serialu „Dom”. Niespełnienie zawodowe kładło się cieniem na małżeńskim życiu. Zaczęły się kłótnie, a czasem głośne awantury. To podobno wtedy aktor zaczął pić, by uciec od problemów. Z czasem alkohol coraz bardziej władał jego życiem, choć nigdy nie ucierpiała na tym praca. Małżeństwo z Krystyną Maciejewską-Zapasiewicz – bo aktorka zawsze używała podwójnego nazwiska – nie przetrwało codziennych trudów. Rozstali się, ona została w mieszkaniu na warszawskim Żoliborzu. Była tam do niedawna, bo zmarła w styczniu tego roku, bardzo lubianą osobą, popierała opozycję, KOD. Czytaj także: Jego walkę z chorobą śledziła cała Polska. Do końca wierzył, że wyzdrowieje Zbigniew Zapasiewicz do drugiej żony: niepotrzebnie Cię dręczę Zbigniew Zapasiewicz i Iwona Słoczyńska spotkali się na początku lat 70. w Teatrze Nowym w Łodzi. Aktorka wspomina, że miał „piękny stosunek do kobiet, wielki wdzięk i urok”. To dla niego przeniosła się do Warszawy, grali razem w Teatrze Dramatycznym. W pewnym momencie w teatrze były obie żony profesora Zapasiewicza, co musiało być trudne do zniesienia. Małżeństwo z Iwoną Słoczyńską także nie przetrwało. Zapasiewicz rzadko bywał w domu, dużo pracował, bankietował, pił. Czuł, że alkohol staje się coraz większym problemem w jego życiu. Z jednej strony tracił nad sobą kontrolę, z drugiej jako aktor był człowiekiem bardzo zdyscyplinowanym i obowiązkowym. Wspaniałym pedagogiem Warszawskiej Szkoły Teatralnej. Mówił, że jeśli aktora nie ma na spektaklu, to znaczy, że nie żyje. Grał nawet tego dnia, kiedy zmarła jego mama, z którą był bardzo związany. Iwona Słoczyńska (dzisiaj Iwona Sydor) była pierwszą kobietą, dla której próbował wyzwolić się z nałogu. „Kocham Cię i dziś uświadomiłem sobie, jak bardzo cierpisz i jak ja niepotrzebnie i okrutnie Cię dręczę. Tak dalej nie może być. Wziąłem lekarstwo, bo widocznie bez tego nie daję rady. Jestem naprawdę niesamowicie wyczerpany i wyjałowiony”, napisał do żony w jednym z listów. A jednak zdecydował się na rozstanie. To on odszedł, dla jego żony było to trudne i bolesne przeżycie. Ale ułożyła sobie życie na nowo, od lat mieszka w USA. Zobacz też: Jolanta Kwaśniewska w żałobie. Była pierwsza dama przekazała smutne wieści Zbigniew Zapasiewicz, plan filmu „Opowieści weekendowe: urok wszeteczny”, 1996-1998 rok Z Olgą Sawicką stworzył prawdziwy dom Zbigniew tak wspominał początki znajomości z Olgą Sawicką: „Po pewnych trudach udało mi się ją nakłonić do tego, żebyśmy byli razem. Bardzo się tego bała i wcale się nie dziwię. Byłem człowiekiem pięćdziesięcioletnim, a ona miała 23 lata. Ale zaryzykowała..”, pisał w książce „Zapasowe maski” (Prószyński- ska, 2003 rok). Na początku nie mieli gdzie mieszkać. Zbigniew Zapasiewicz nigdy nie dbał o dobra materialne, uchodził za niepraktycznego, niezaradnego życiowo człowieka. Być może też z powodu choroby alkoholowej nie radził sobie w życiu. Przez kilka lat on – wielki aktor – mieszkał w hotelu pracowniczym. „Nie mieliśmy gdzie mieszkać i miotaliśmy się po zupełnie przypadkowych miejscach. Pamiętam, jak wracaliśmy z jednego z pierwszych wspólnych urlopów w Krynicy Morskiej. Jadąc do Warszawy moją starą dacią, nie wiedzieliśmy, gdzie się w ogóle zatrzymamy”, wspominał. Ostatecznie zamieszkali na warszawskiej Starówce. Zbigniew Zapasiewicz bardzo zmienił się u boku Olgi Sawickiej, zaczęło go cieszyć życie rodzinne, polubił wakacje. Był w dobrej formie, z czasem przestał pić. Pozbył się tego „przymusu". Na początku nie myśleli o ślubie, ale żeby uregulować swoją sytuację pobrali się w 1991 roku. Uważał, że Olga Sawicka poświęciła się dla niego, bo ten związek zaważył na jej życiu zawodowym. Dawano jej do zrozumienia, że jest „tylko” żoną Zbigniewa Zapasiewicza, dyrektorzy teatrów nie chcieli jej angażować. Jak mówił, jego żona „obijała się o mur”. Grała głównie u boku męża, byli razem w Teatrze Dramatycznym, potem w Powszechnym. To na pewno nie było mile widziane. „Gdyby nasz związek nie opierał się na autentycznym uczuciu, skończyłby się ze sto razy”, mówiła Olga Sawicka. (cytuję za interia.pl) Olga Sawicka o Zapasiewiczu: nie miał wad tylko wadki „Rola konkubiny nie jest łatwa, szczególnie w kraju, gdzie mówi się o wolności i tolerancji, a często postępuje odwrotnie”, mówiła Olga Sawicka w „Życiu na gorąco". Ślub dawał jej poczucie bezpieczeństwa i porządkował różne rzeczy prawnie. W codziennym życiu to ona była od zadań specjalnych, jak remonty czy pilnowanie płatności, Zbigniew Zapasiewicz pomagał. Ale jak tłumaczyła: „Zbyszkowi zawdzięczam to, gdzie jestem i kim jestem. Wierzę, że jeśli przebywa się z wyjątkowym człowiekiem, to przejmuje się od niego choć trochę jego cech. Był inteligentny, mądry. Nie miał wad, tylko wadki: niezaradność, roztargnienie”. Ich szczęśliwe życie przerwała nieoczekiwana tragedia. Aktor odszedł nagle. Okazało się, że choruje na zaawansowanego raka wątroby, choroba długo nie dawała o sobie znać. Zbigniew Zapasiewicz umarł trzy dni po diagnozie – 14 lipca 2009 roku. Został pochowany na warszawskich Powązkach. Olga Sawicka długo nie mogła pozbierać się po śmierci męża. Była pewna, że już nie spotka mężczyzny, z którym będzie potrafiła stworzyć dom. Ale spotkała Krzysztofa, biznesmena, są dzisiaj szczęśliwą parą.
Nie zgadniesz, w kim kochała się legenda PRLu. To brat innej znanej aktorki. Myśleli nawet o ślubie
Zaczęło się od jednego spojrzenia. A później było już wielkie uczucie, ślubne plany i... rozstanie. Oto nieznana historia młodzieńczej miłości Grażyny Szapołowskiej i Eryka Fitkau'a. Dla legendarnej aktorki było to niezwykłe uczucie. Jego losy poruszają.
Grażyna Szapołowska i Eryk Fitkau – to namiętna historia z czasów studenckich, która na chwilę miała zmienić bieg ich życia. Przypadkowe spotkanie, spojrzenia pełne emocji i perspektywa ślubu – to wszystko trwało tylko rok, ale pozostawiło trwały ślad w sercu aktorki. Chłopak z diabelskimi oczami Spotkanie Grażyny Szapołowskiej i Eryka Fitkau'a miało miejsce, gdy oboje byli młodzi— ona studiowała w Szkole Teatralnej, on był niebieskim ptakiem, zajmował się trochę modelingiem, był młodszym bratem znanej aktorki Agnieszki Fitkau-Perepeczko. Spotkali się …na ulicy. Zwrócili na siebie uwagę. Obejrzeli się za sobą. Trudno zresztą było nie zwrócić uwagi na Grażynę Szapołowską. Ale to ona zagadała do niego pierwsza. „Skoro ma pan tak diabelskie oczy, to pewnie duszę ma pan anielską” - miała powiedzieć przyszła gwiazda, gdy Eryk zaproponował, że odprowadzi ją do akademika. Od tej chwili zaczęli się spotykać – spacerowali, rozmawiali godzinami i poznawali swoje światy. Relacja rozwijała się szybko. Dla młodej aktorki był to czas pierwszej wielkiej miłości – z pełnym zaangażowaniem i nadzieją na przyszłość. Eryk natomiast był człowiekiem wrażliwym, z artystyczną duszą, który rozumiał aktorkę, jak nikt wcześniej. Czytaj także: Zagrały parę w głośnym filmie, Szapołowska ujawniła sekret niezwykłej relacji. Tak pożegnała Jadwigę Jankowską-Cieślak Plany, marzenia i ...przeszkody Związek Grażyny Szapołowskiej i Eryka Fitkau'a trwał przez ponad rok. Choć wydawało się, że są sobie pisani, rzeczywistość zaczęła ich powoli rozdzielać. On marzył o karierze fotografa. Kiedy nadarzyła się okazja, by wyjechać do Australii i pracować jako fotoreporter, długo się nie zastanawiał. Dla niego to była szansa życia. Dla Grażyny Szapołowskiej – początek rozstania. W tym czasie stawiała pierwsze kroki na deskach teatrów i w filmie. Jej kariera nabierała tempa, a ona sama nie była gotowa na porzucenie swoich ambicji. Związek, który wydawał się pełen pasji i zrozumienia, nie przetrwał próby odległości. Oboje poszli swoimi drogami, choć – jak przyznała później aktorka – to była jedna z najbardziej emocjonalnych decyzji w jej życiu. Grażyna Szapołowska i Eryk Fitkau – bliskość, która mogła zakończyć się ślubem Związek Grażyny Szapołowskiej z Erykiem Fitkau'em nie był tylko prywatną sprawą dwojga młodych ludzi. Eryk Fitkau był bratem Agnieszki Fitkau – znanej aktorki, żony uwielbianego aktora „Janosika” Marka Perepeczki. Ich dom był częstym miejscem spotkań pary. Rodzina Eryka była życzliwa, wspierająca, a atmosfera, jaka tam panowała, dawała młodej Grażynie poczucie bezpieczeństwa. Dla dziewczyny, która przyjechała do Warszawy z pięknego, ale mniejszego, kameralnego Torunia, był to zupełnie inny świat – bardziej otwarty, artystyczny, pełen ekspresji. Nie brakowało więc rozmów o przyszłości. Szapołowska przyznała po latach, że myślała o ślubie. W tamtym czasie Eryk miał być jej przyszłością. Choć byli młodzi, poważnie traktowali swoje uczucia. Jednak wyjazd Eryka, a także odmienne wizje życia zawodowego, sprawiły, że zamiast planować wspólną przyszłość – podjęli decyzję o rozstaniu. Czytaj także: Daniel Olbrychski i Jadwiga Jankowska-Cieślak: duet, który rozświetlał scenę i serca. Ich ostatni wspólny spektakl był jak hołd dla przeszłości Rozstanie i dalsza droga – Grażyna Szapołowska wspomina Eryka z sentymentem Po rozstaniu z Erykiem Fitkau'em, Grażyna Szapołowska długo nie potrafiła zapomnieć o ich relacji. Choć szybko skupiła się na sprawach zawodowych, emocjonalna rana pozostała. Aktorka związała się z kolegą po fachu Markiem Lewandowskim, choć ich małżeństwo trwało krótko. Jej drugim mężem był biznesman Andrzej Jungowski, z którym ma dorosłą dzisiaj córkę Katarzynę, reżyserkę. Dopiero z urodzonym we Francji Erykiem Stępniewskim stworzyła szczęśliwy związek, który trwa już ponad 20 lat. Grażyna Szapołowska jest dzisiaj jedną z największych gwiazd polskiego kina, znaną także w Europie. Eryk Fitkau jest w Polsce niemal nieznany, w Australii zaczynał od pracy w restauracji, ale potem wszedł do zawodu, o którym marzył, zajmował się między innymi fotografią reklamową. Miał swoje studio w centrum Melbourne. W Australii miał dom, tam żył, podobno z rozmachem, był w swoim środowisku popularny, łatwo nawiązywał kontakty w ludźmi. Zmarł w 2010 roku w wieku zaledwie 58 lat...
Jedyna taka przyjaźń w świecie gwiazd. To ona od 30 lat wspiera Nicole Kidman
W świecie, gdzie rządzą konkurencja i rywalizacja, one zbudowały trwałą relację. Nicole Kidman i Naomi Watts poznały się jako nastolatki w Sydney i mimo sławy, trudnych chwil i osobistych tragedii – ich przyjaźń trwa już ponad 30 lat. Kulisy tej więzi poruszają i inspirują.
Nicole Kidman i Naomi Watts przyjaźnią się od lat 80. Choć jedna była w cieniu drugiej, ich więź przetrwała wszystko – od nieudanych castingów po śluby i sukcesy w Hollywood. Poznaj kulisy tej wyjątkowej relacji. W Hollywood przyjaźnie, jak wiadomo należą raczej do rzadkości. To świat nastawiony na rywalizację, a nie na wspieranie się. A one przyjaźnią się i to od 30 lat! Nicole Kidman i Naomii Watts – dwie gwiazdy z Australii Nicole Kidman i Naomi Watts to dwie australijskie aktorki, które odniosły sukces w Hollywood, do tego obie są blondynkami, obie dzisiaj już po 50-tce. Jak się poznały? Ich przyjaźń zaczęła się w latach 80. Nie były wtedy sławne. Naomi Watts wspominała, że poznały się jako nastolatki, obie mieszkały wtedy w Sydney, choć urodziły się gdzie indziej. Nicole w Honolulu, a Naomi w Shoreham w Wielkiej Brytanii. Miały takie same marzenia. Chciały być aktorkami. Poznały się…w poczekalni na casting. Oczekiwanie urozmaicały sobie rozmową. Jak wspominała Naomi omówiły wszystkie filmy, które lubiły, znajomych, rodziców, szkołę, chłopaków. A potem, po tym długim oczekiwaniu, podziękowano im. To był casting do reklamy kostiumów kąpielowych. Uznano, że są zbyt chude, za kościste. Zobacz też: Mało kto wie, że ma dwoje adoptowanych dzieci. O ich trudnej relacji do dziś mówi świat. Aż trudno uwierzyć Moja hojna przyjaciółka - Nic Kiedy wyszły z castingu było już ciemno. Nicole Kidman, zwana przez przyjaciółkę "Nic" zaproponowała, że podwiezie Naomi taksówką do domu, mimo że musiała za nią dodatkowo zapłacić. „Zawsze była hojna”, wspomina Naomi Watts. Zawsze były też wobec siebie lojalne. Kiedy Nicole Kidman grała w serialu „Idealna para”, z byłym partnerem Naomi Lievem Schreiberem zadzwoniła do niej i uprzedziła ją, że będzie grała intymne sceny z jej byłym. Jak mówią zawsze uprzedzają się i meldują sobie, o rzeczach, które mogą zranić. Zresztą samemu Lieve Schreiberowi bardzo się to zachowanie Nicole Kidman podobało. Obie przyjaciółki składają sobie życzenia na Instagramie. „Kocham Cię”, napisała Nicole do Naomi. Razem na ekranie wystąpiły raz , w australijskim filmie o nastolatkach z 1991 roku „Randka na przerwie”. Zobacz też: Mają bliskie relacje, są dla siebie ogromnym wsparciem. Nicole Kidman wspomniała, jaką jest mamą i czego żałuje Naomi w cieniu Nicole Ich życie potoczyło się inaczej. Nicole Kidman zrobiła wielką karierę w Hollywood i jest jedną z królowych kina. Naomi Watts miała trudny początek w Hollywood, była odrzucana. Mówiono, że tak bardzo zależy jej na pracy, tak się stara, że odpycha ludzi zamiast ich przyciągać. I gdyby nie David Lynch, który zaangażował ją do swojego słynnego filmu "Mulholland Drive", pewnie zrezygnowałaby z aktorstwa. Naomi Watts jest o rok młodsza od Nicole Kidman, ma 56 lat. Była dwa razy nominowana do Oscara, za filmy „21 gramów” i „Niemożliwe”. Jako dziecko krążyła między Anglią i Australia, rodziną ojca i matki. Była nastolatką, kiedy ojca znaleziono martwego, prawdopodobnie przedawkował heroinę. Bardzo to przeżywała, czemu trudno się dziwić. Debiutowała u boku Nicole Kidman w filmie „Randka na przerwie”. Była w jej cieniu, co nie naruszyło ich przyjaźni. Przez ponad dekadę był w związku z aktorem Lievem Schreiberem, z którym ma dwoje dzieci syna Aleksandra ( 2007) i córkę Kaię, która jest po tranzycji (urodziła się w 2008 jako chłopiec - Samuel). Nicole Kidman była w czerwcu świadkiem na ślubie Naomi W ubiegłym roku w czerwcu poślubiła aktora Billy’ego Crudupa. W tym roku także w czerwcu zrobili huczne wesele w Mexico City. Nie mogło na nim zabraknąć jej przyjaciółki Nicole Kidman. Gwiazda, która była świadkiem na ślubie mówiła, że uroczystość była piękna i niezapomniana. A dla niej to wielkie przeżycie. Kidman uczciła wesele pary zdjęciem na Instagramie pisząc, że był to „Najlepszy ślubny weekend pełen miłości i zabawy”. Sama Nicole Kidman po głośnym rozwodzie z Tomem Cruisem poślubiła w 2006 roku muzyka Keitha Urbana, z którym jest do dzisiaj. Ma czworo dzieci – dwoje dorosłych już, adoptowanych dzieci z Tomem Cruisem: Isabelle i Connora oraz dwie córki z Keitem Urbanem: Sunday Rose i Faith Margaret, która urodziła matka zastępcza. Zawsze wspierała też córkę Naomi — Kaię w jej drodze do tranzycji i leczenia. ZOBACZ TEŻ: Nicole Kidman zaszokowała wszystkich i ogłosiła zawieszenie kariery. Po trudnym roku ma dość
Czy ten film znów podzieli Polaków? Holland odkrywa nowe aktorskie objawienie
Agnieszka Holland zaprezentowała na 50. Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych w Gdyni długo wyczekiwany film „Franz Kafka”. Tym razem reżyserka sięga po biografię ikonicznego pisarza, pokazując go jako człowieka pełnego sprzeczności – kruchego, a zarazem silnego, melancholijnego, lecz dowcipnego. W roli głównej zadebiutował Idan Weiss, którego Holland określiła mianem „cudu castingowego”.
Agnieszka Holland wróciła z nowym filmem „Franz Kafka”. Tym razem o legendarnym pisarzu, autorze m.in. „Procesu” i „Przemiany”. Holland zapowiadała, że będzie to film nie tylko dla miłośników literatury, ale i dla tych, którzy chcą zrozumieć uniwersalne dylematy jednostki wobec systemu, presji, ludzkich relacji, samotności. Film ma wiele wątków, mozaikową narrację. Kafka został pokazany bez stereotypów, a film to nie pomnik wielkiego pisarza, tylko historia żywego, także zabawnego człowieka. Niemieckiego aktora, który zagrał Kafkę - Idana Weissa reżyserka nazwała cudem castingowym. Czy zostanie objawieniem, jak Leonardo di Caprio w „Całkowitym zaćmieniu”? Franz Kafka – chłopiec z pięknymi, smutnymi oczami Franz Kafka urodził się w 1883 roku w Pradze i spędził tam całe życie. Był niemieckojęzycznym Żydem, żyjącym w Austro-Węgrzech, a od 1918 roku w Czechosłowacji. Nie czuł się przynależny do żadnej tożsamości. Pod koniec życia uczył się hebrajskiego i chciał wyjechać do Palestyny, ale był już wtedy ciężko chory. Z wykształcenia był prawnikiem, pracował w firmie ubezpieczeniowej. Ma wizerunek drobnego chłopca o pięknych, smutnych oczach, niemal utopionego w za dużych garniturach. Uchodzi za człowieka ,który przez całe życie był nieszczęśliwy, nie znosił pracy, która zabierała mu czas na pisanie. Miał lęk wobec kobiet. I jeszcze do tego umarł przedwcześnie na nieuleczalną wówczas gruźlicę. Wbrew temu wizerunkowi nie był aż tak smutny. Jako młody człowiek uprawiał sport – pływał, jeździł na rowerze, uwielbiał piesze wędrówki. Był wegetarianinem – pewnie jednym z pierwszych w swoich czasach, w Pradze. Żył blisko natury. Dbał o zdrowie. Był towarzyski, wcześnie także, bo jako dwudziestolatek rozpoczął życie erotyczne. Jak wielu młodych mężczyzn chodził do domów publicznych albo do domów schadzek. Mówiło się, że ma nieślubnego syna, ale nigdy nie zostało to udowodnione. Miał kilka narzeczonych, jego ostatnią partnerką była Dory Diamant. Kochała go bezgranicznie i bezwarunkowo. Z nią gotów był się ożenić i spędzić resztę życia jako kelner w Jerozolimie. Do czego ostatecznie nie doszło. Franz Kafka uważany jest za jednego z najwybitniejszych pisarzy XX wieku, najbardziej znane jego dzieła to powieści „Proces” i „Zamek” i opowiadania „Przemiana”. Mówi się o tzw. sytuacji kafkowskiej tj. konflikcie samotnej jednostki z nadrzędnym wobec niej, niezrozumiałym systemem. Kafka opisuje sytuacje alienacji, degradacji, odhumanizowania człowieka. Czytaj też: Jako pierwsza Polka dostała Oscara. Mało kto wie, że jest bratanicą znanej skandalistki PRL. Odniosła gigantyczny sukces i jest dumą Polski Agnieszka Holland: Franz Kafka mój młodszy brat Agnieszka Holland prozą pisarza fascynowała się od lat. Zaczęła go czytać, jako 14-latka. „W jakiś sposób czułam, że jestem z nim związana, że jest jak mój brat, brat, którym muszę się opiekować… że jest wyjątkowy, ale kruchy. A potem pojechałam do Pragi, żeby studiować (w Szkole Filmowej), a jednym z powodów było to, że miałam wrażenie, jakbym żyła w tym samym świecie, co on”. Minęły lata nim reżyserka uznała, że to właśnie teraz przyszedł dla niej odpowiedni moment, aby zrobić film o Kafce. Jak powiedziała w Karlovych Varach w wywiadzie dla amerykańskiego pisma „Variety” ten film powinien mieć tytuł Szukając Kafki. I dodała „Nie podoba mi się stereotyp Kafki jako mrocznego, nastrojowego i przygnębionego. Uważam, że ma on wiele wspólnego ze współczesną młodzieżą, z jej lękiem przed komunikacją twarzą w twarz, a jednocześnie lękiem i pociągiem do płci przeciwnej… wieloma rzeczami, które psychologicznie i socjologicznie są dziś bardzo istotne. Dlatego staraliśmy się uczynić go przystępnym dla współczesnej publiczności”. Czytaj także: Ta ekranizacja powieści Sparksa jest hitem na Netflixie! Przypomina czym jest prawdziwa miłość Agnieszka Holland o aktorze grającym tytułową role: czekał na mnie Film koncentruje się na relacji Franza Kafki z jego despotycznym ojcem i na miłosnych związkach pisarza z Felicją Bauer i Mileną Jesenską. To dwie spośród ważnych dla niego kobiet. Pierwsza była jego narzeczoną, z którą zerwał. Kafka bał się wchodzenia w trwałe związki, że nie podoła roli męża i ojca. I że stanie to na przeszkodzie jego twórczości. Druga wieloletnią przyjaciółką. Film opowiada także o długoletniej przyjaźni Kafki z Maxem Brodem, przyjacielem, biografem i popularyzatorem jego twórczości. W roli tytułowej debiutuje 28-letni niemiecki aktor Idan Weiss, który według reżyserki jest „cudem castingowym” – naturalnie przypomina Kafkę i rezonuje z jego wrażliwością. Jak powiedziała Agnieszka Holland Idan po prostu był Kafką. W Niemczech nakręcono dwa filmy o Kafce, w ubiegłym roku przypadała 100. rocznica jego śmierci. Ale jak powiedziała Agnieszka Holland: "Idan Weiss czekał na mnie". Film miał premierę na zakończonym niedawno 50. Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych w Gdyni. Agnieszka Holland ma już kolejne plany – jej następny film będzie poświęcony także pisarzowi Jerzemu Kosińskiemu. Czytaj też: Gwiazdorskie życiorysy na ekranie. Wybraliśmy 7 najlepszych filmów biograficznych, które musisz zobaczyć!