Jej wypowiedź wywołała burzę w sieci, teraz mówi dość. Tak odniosła się do krytyki. Zwraca uwagę na jedno
Jednym zdaniem narobiła szumu. Odpaliła emocjonalną bombę i… nie zamierza się wycofać. Tym razem nie chodzi tylko o fitness, ale o coś znacznie głębszego – o odwagę, szczerość i niewygodne pytania, których nikt nie chce zadawać.
Gdy wszyscy milczą, ona mówi. Gdy inni unikają drażliwych tematów, ona je podnosi. W świecie, który celebruje poprawność i unika konfrontacji, Ewa Chodakowska zdecydowała się nazwać rzeczy po imieniu. Czy słusznie? Odpowiedź nie jest oczywista. Ewa Chodakowska o samoakceptacji i granicach szczerości Narozrabiałaś! Wsadziłaś kij w mrowisko… Spodziewałam się, że mój komunikat wywoła kontrowersje. Od dawna obserwuję, jak masowo naginamy rzeczywistość. Mam wrażenie, że patrzę na powszechny syndrom wyparcia, bezrefleksyjność, podwójne standardy, hipokryzję i źle rozumianą poprawność polityczną, która stała się pułapką. Mydli nam oczy i powstrzymuje przed podejmowaniem niewygodnych tematów. Nie zgadzam się na to. Co więcej, osoby, które powinny reagować, mówią mi: „Mądremu nie musisz tłumaczyć, nie spalaj się, to nie ma sensu”. A ja widzę sens. Nawet jeśli przekonam jedną osobę do mądrej, zdrowej troski o siebie, widzę sens. Wiele osób zinterpretowało moje słowa jako krytykę ruchu ciałopozytywności. A ja krytykuję wypaczanie jego podstawowej idei i usprawiedliwianie zaniedbań pozorną samoakceptacją. Zastanawiałaś się, jaki typ kobiet rozjuszyłaś? Dlaczego nie usłyszały tego, co naprawdę chciałaś przekazać? Rozjuszyłam kobiety zmęczone kulturą fit-shitu, czyli całym przemysłem, który mówi: „Źle wyglądasz, musisz schudnąć, żeby to zrobić, kup produkt x, y, z…”. Ta narracja jest zresztą równie często powtarzana w branży beauty i medycyny estetycznej. I ja to zmęczenie rozumiem. Trzydzieści, 20 czy jeszcze 15 lat temu zupełnie inaczej mówiło się o wyglądzie i ciele kobiety. Gdy ktoś nas negatywnie ocenia, to rani, boli. Odruchowo zaczynamy się buntować. Zupełnie inaczej jest, gdy ktoś ci powie: „Popraw jakość swojego życia, zadbaj o siebie, wyznacz sobie nowy cel. Dasz radę!”. Nigdy nie mówiłam kobietom, że źle wyglądają i muszą się zmienić. Tylko? Wspierałam. Szybko zrozumiałam, że każda sama powinna zdecydować, czy jest gotowa na zmianę. Bo często właśnie tych zmian boimy się najbardziej. Boimy się porażek, boimy się zderzenia ze swoimi ograniczeniami, słabościami. Kompleksami. Boimy się spojrzeć sobie w oczy. Zadać konkretne pytanie i usłyszeć szczerą odpowiedź. Od początku wspieram kobiety, które podjęły decyzję o zmianie, bo zrozumiały, że potrzebują – i chcą – schudnąć z różnych powodów. Jedne usłyszały ostrzeżenie od lekarza, inne zatęskniły za swoją dawną witalnością i sprawnością, kolejne chciały poczuć swoją siłę i wartość. Trafiłaś w czuły punkt wielu kobiet. Wymówka – nie mam siły, nie mam czasu, mam na głowie pracę, dom, dzieci – zawsze kiedyś przestaje działać. Wtedy szukamy winnych własnej niemocy… Chciałabym, żeby ludzie traktowali aktywność fizyczną jako dbanie o własne dobro. Trening nadaje naszemu życiu sens, rytm, spaja wszystko w całość. Stajemy się lepszą wersją siebie, gdy jesteśmy aktywni. Naukowo udowodniono, że trening wpływa na pracę mózgu, stymuluje obszar odpowiedzialny za samodyscyplinę. Poczucie sprawczości buduje zaufanie do siebie, daje mentalną siłę, której każda z nas potrzebuje równie mocno, jak silnych mięśni i zgrabnego ciała. Oczywiście wiele kobiet przychodzi do mnie, bo chcą pięknie i zdrowo wyglądać, ale szybko zdają sobie sprawę z tego, że ciało to jedynie skutek uboczny całego wachlarza dobrodziejstw, jakie płyną z mądrej i systematycznej aktywności fizycznej. Kiedy dbasz o higienę ciała, korzysta na tym twój umysł, psychika, cały organizm. CZYTAJ TEŻ: Chodakowska przerywa milczenie. Tak szczerze jeszcze nie mówiła. To dlatego nie została mamą Dlaczego jej słowa wywołały aż taką burzę? Wiele osób wytykało Ci, że fit i piękne ciało nie są warunkiem zdrowia… Albo że zawstydzam kobiety, które nie mają idealnej sylwetki. Powiem to jeszcze raz. Idealna sylwetka nie oznacza automatycznie zdrowia. Ale spora nadwaga, a już z pewnością otyłość, automatycznie oznacza problemy ze zdrowiem. Jak długo będziemy sobie mydlić oczy? Sporo osób poczuło się dotkniętych słowem „lenistwo”. I znów – ja nie napisałam, że nikt nie ma prawa powiedzieć „nie chcę”, „nie mam siły”, „nie mogę”, „jestem zmęczona”, „to nie jest dla mnie teraz istotne”. Napisałam, że mam dość lenistwa pod płaszczykiem samoakceptacji. Mogłam dodać: pozornej, złudnej samoakceptacji. Nie dorabiajmy do lenistwa ideologii. Lenistwo było, jest i pozostanie lenistwem. Może przypomnę, że to ostatni z siedmiu grzechów głównych. Definicja lenistwa wciąż jest aktualna, bez względu na to, czym je przykryjesz. To bierna postawa wobec możliwości: mogę, ale mi się nie chce. Nigdzie nie napisałam, że samoakceptacja to lenistwo. Powiedziałam dokładnie odwrotnie. Nie nazywaj lenistwa samoakceptacją. Jedno nie ma nic wspólnego z drugim. Znam natomiast osoby, które są po prostu leniwe, i nie jest to podszyte żadną traumą, żadnym zaburzeniem, żadną chorobą. Można siebie akceptować i jednocześnie odczuwać niezadowolenie. Powiedzieć głośno: „Potrzebuję zmiany”. Jeżeli ktoś nie potrzebuje się zmieniać, akceptuje siebie i jest zadowolony ze stanu swojego zdrowia, samopoczucia i wyglądu, albo ma w tym momencie inne priorytety, to nie jest lenistwo, o którym pisałam. Pisałam o osobach, które chcą coś zmienić, wiedzą, że powinny, ciągle o tym mówią, obiecują sobie, mają możliwości, żeby to zrobić, ale nie chce im się podjąć wysiłku, żeby pokonywać trudności. Rezygnują i mówią: „Nie muszę nic robić, bo otyłość jest OK!”. Otyłość nie jest OK. Otyłość jest chorobą. Konsekwencją otyłości jest ponad 200 chorób. Naprawdę chcemy się temu problemowi tylko przyglądać i milczeć? Każdy ma prawo do swojego wyboru, decyzji i priorytetów. Szanuję to. Wszyscy powinniśmy, bo osoby z otyłością mają prawo czuć się w społeczeństwie akceptowane, szanowane, bezpieczne i niedyskryminowane z powodu wyglądu. Nie zmienia to jednak faktu, że otyłość jest chorobą, a ja jako trenerka chcę pomagać osobom gotowym na zmianę. Natomiast jeśli ktoś chce schudnąć, nie wkładając w to żadnego wysiłku i nie biorąc odpowiedzialności za swoje działania lub ich brak, to mówiąc wprost i bez metafor – jest to oszukiwanie siebie. [...] Rozmawiała Beata Nowicka. Najnowszy numer magazynu VIVA! z całym wywiadem dostępny w sprzedaży od czwartku - 3 lipca 2025 roku w punktach sprzedaży. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Kamys przekazał nowe wieści i apeluje o modlitwę dla Joanny Kołaczkowskiej. Wymowne słowa
Chodakowska przerywa milczenie. Tak szczerze jeszcze nie mówiła. To dlatego nie została mamą
Nie owija w bawełnę, mówi rzeczy, o których inni boją się choćby pomyśleć. Od lat inspiruje miliony Polek, ale i rozpala internetowe spory. W szczerej rozmowie odsłania kulisy swojej życiowej decyzji, tłumaczy, dlaczego znów ruszyła do walki — i tym razem nie bierze jeńców. Co ją naprawdę wkurza? Dlaczego nie została matką? I co mówi kobietom, które codziennie walczą o siebie?
Jest w Polsce fenomenem. Cztery miliony fanów w sieci! Od 15 lat motywuje Polki i pomaga im zmienić życie. Mówi, co myśli, często wywołując burzę. Uważa, że poprawność polityczna stała się pułapką. Czy czuje się czasami bezradna? „Nie. Wkurzona”, odpowiada. Po raz kolejny zakasała rękawy i ruszyła… na front walki z otyłością. Ewa Chodakowska w bezkompromisowej rozmowie. Chodakowska obala mity o fit-influencerkach [...] Czujesz się czasami bezradna? Nie. Wkurzona. W Polsce co piąta osoba, czyli 20 procent, choruje na otyłość. Prognozy są bardzo pesymistyczne. Nie wiem, czy wiesz, ale polskie dzieci tyją najszybciej w Europie. Aż 35 procent ośmiolatków ma nadwagę lub otyłość. Wśród dzieci z otyłością coraz częściej występują: insulinooporność, nadciśnienie, stłuszczenie wątroby i zaburzenia hormonalne. Co więcej, w Polsce nie istnieje ogólnokrajowy plan, który obejmowałby pełną profilaktykę nadwagi i otyłości. Na co my czekamy?! Tutaj konieczne są zdecydowane działania, więc podciągnęłam rękawy jeszcze wyżej i zabrałam się do pracy! Po półtora roku współpracy z doktorami i profesorami nauk medycznych Laboratoriów Diagnostyka S.A. wprowadziłam właśnie na rynek gotowe narzędzia – pakiety badań medycznych z konsultacją. Mają one na celu wyłapać niedobory i stany zapalne na wczesnym etapie. Sprawdzić też, czy twoje ciało jest odpowiednio przygotowane do wysiłku fizycznego, oraz doradzić, czy potrzebujesz diety i suplementacji, aby osiągnąć upragniony rezultat bez nadmiernego obciążenia twojego organizmu. Pakiety zaprojektowane są zgodnie z nauką dla osób, które chcą zapobiegać, zamiast leczyć. Dla wszystkich. Nigdy nie tracę nadziei. Kobiety piszą: „Samoakceptacja to jest straszna rzecz, bo od niej influencerkom i influencerom spadają dochody z generowania potrzeb i wciskania szajsu”. Masz poczucie, że wciskasz kobietom szajs, namawiając je do dbania o swoje zdrowie? Szajs to szemrane suplementy, szkodliwe głodówki, diety cud, „odchudzające” majtki i inne absurdalne wymysły. Magiczne recepty, które tak naprawdę nie działają. Ja zapraszam do czegoś dużo trudniejszego – do stopniowej zmiany nawyków oraz holistycznego dbania o odżywianie, ruch, sen, regenerację. To nie jest droga na skróty. To jest styl życia. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Syn nie złożył mu nawet życzeń, zniknął z powodu problemów. Teraz powrócił i olśnił wszystkich Macierzyństwo to nie obowiązek. Chodakowska tłumaczy swoją decyzję Czytałam, że z lenistwa nie zostałaś mamą. Tak… Bardzo często słyszę zarzut, że zrezygnowałam z macierzyństwa z wygody i lenistwa. Kiedy dorastałam, bardzo uważnie obserwowałam moją mamę. Widziałam, jak spełnia marzenia nas wszystkich, tylko nie swoje. Może inaczej. Nasze marzenia stały się jej marzeniami. Kiedy pytałam, czego chce, o czym marzy, zawsze odpowiadała: „Chcę zrobić coś dla ciebie”. Bezwarunkowo kochała nas wszystkich. Czwórkę swoich dzieci. Zawsze była cierpliwa, wyrozumiała, pomocna, oddana, zawsze gotowa, żeby być. Była wszystkim dla nas wszystkich. I była bardzo zmęczona. Przy tym nigdy nie narzekała. Nigdy nie chorowała. Obiad jadła zawsze na końcu, bywało, że nie miała czasu zjeść. Wychodząc z domu, wiedziałam, że nie potrafię oddać się tak bez reszty jak ona. Wiedziałam, że nie jestem gotowa na takie poświęcenie. Wiedziałam, że nigdy nie będę tak wspaniałą mamą. Za tymi słowami nie stało lenistwo, tylko strach, ogromny szacunek do roli matki i świadomy wybór. I dlatego dziś głośno mówię kobietom matkom: „Nie odkładaj siebie na później”. Podobno zarzucasz matkom lenistwo. Muszę głośno zaprzeczyć. Nie wiem, skąd ta narracja?! Dla kobiet matek 15 lat temu wróciłam do Polski. Dla takich kobiet jak moja mama. Kobieta matka nie jest leniwa, najczęściej jest zmęczona, niedoceniona, przezroczysta. Czuje się mało ważna i często winna, bo ciągle coś powinna. Bierze zdecydowanie za dużo na swoje barki i chce się spełniać w wielu rolach. Chce być lepszą matką, żoną i pracownikiem. Dąży do perfekcji. Jest zawsze pomocna. Jest na każde zawołanie. Nie może pozwolić sobie na chwilę słabości, bo musi być silna. Chciałabym, żeby każda kobieta zdjęła z siebie ciężar presji. Nauczyła się odpuszczać, odpoczywać, troszczyć o siebie. Jako kobieta jaką najtrudniejszą decyzję podjęłaś? Najtrudniejszą i najbardziej świadomą było niezdecydowanie się na macierzyństwo. Ta decyzja nie wynika z egoizmu. Wynika z pokory. I wiem, że wiele kobiet ją rozumie – choć w ciszy, bo trudno o tym mówić głośno. [...] Rozmawiała BEATA NOWICKA. CZYTAJ TEŻ: Martyna Wojciechowska płacze ze szczęścia. Takiego finału historii Kabuli nikt się nie spodziewał Najnowszy numer magazynu VIVA! z całym wywiadem dostępny w sprzedaży od czwartku - 3 lipca 2025 roku w punktach sprzedaży. Co jeszcze w nowym numerze VIVY! 13/2025? Ewa Chodakowska. Charyzmatyczna trenerka fitness w bezkompromisowej i... niepoprawnej politycznie rozmowie. Julia Pietrucha. Prawdziwe życie słynnej serialowej „blondynki”. Radosław Piwowarski. Po 20 latach wrócił do kręcenia filmów. Jak odnajduje się w „erze smartfonów”? Małgorzata Kalicińska. Autorka kultowych książek w egzystencjalnym, wzruszającym wyznaniu o upływającym czasie. Dziedzictwo sławy. Marisa de Lempicka wspomina ekscentryczną prababkę Tamarę Łempicką. Śladami kultowych seriali. „Maestro na wyspie”, czyli historia zakazanej miłości na urokliwej greckiej Paksos.
Zamiast Nobla będzie Oscar? Miała być astrofizykiem, została reżyserką. Nie wszyscy jej to wybaczyli…
Olga Chajdas — niepokorna dusza polskiego kina, która zamieniła fizykę na reżyserię. W poruszającym wywiadzie dla VIVY! opowiada o trudnych decyzjach, sile emocji i własnej drodze do wolności twórczej.
Niepokorna. Mówi własnym głosem. W swoich filmach i życiu. Ceni sobie wolność, także w myśleniu. Miała być astrofizykiem, została reżyserką. Zamiast Nobla będzie Oscar? Olga Chajdas opowiada Beacie Nowickiej o swoich korzeniach, szaleństwie i wolności. Oraz Nioki, która jej nie opuszcza od czterech lat. Olga Chajdas o pasji i początkach karier. Wywiad VIVY! – Przy tak intensywnej pracy zachowała Pani wyraźną granicę między życiem prywatnym a zawodowym? Nie istnieje żadna granica. Moi przyjaciele spoza branży filmowej mają różne hobby, sposoby na spędzanie wolnego czasu, które można zaplanować. Ja tego nie mam. Swoje pasje realizuję, będąc reżyserem. W wolnych chwilach lubię pójść do kina, do knajpy, lubię po prostu się ponudzić. Myślę, że nuda jest moją pasją. [...] – Profesor Dobroczyński powiedział, że każdy jest kowalem swojego losu pod warunkiem, że odziedziczył kuźnię. Z jakiego domu Pani pochodzi? Myślę, że z ciekawego. Tata jest lekarzem, mama była historykiem sztuki. Idealny miks nauki ze sztuką. Dom, w którym oglądało się ambitne filmy, dużo czytało. Rodzice stworzyli mi przestrzeń do rozwoju. Zawsze było ciśnienie, żeby wiedzieć więcej, niż jest oczekiwane. Miałam łatwość uczenia się, więc po szkole szłam na podwórko pograć w piłkę, połazić po drzewach. Do dziś mam w kolanie kamień od zjeżdżania na deskorolce ze żwirowej górki na poznańskim Boninie przy Winogradach. W warszawskim liceum Batorego byłam najlepsza z fizyki, chciałam zostać astrofizykiem. Profesor Białkowski miał wobec mnie wielkie plany. Myślałam nawet o studiowaniu na MIT. W ostatniej chwili przyszło mi do głowy, że jednak będę robić filmy. Profesor poczuł się urażony, że zrezygnowałam ze ścieżki naukowej. Długo się zastanawiałam, jak mu wytłumaczyć tę decyzję, w końcu powiedziałam: „Panie profesorze, a może dostanę Oscara”. Odpowiedział: „A mogłaś Nobla...”. Nigdy tego nie zapomnę. Jedną decyzją sprawiłam komuś ogromny zawód, co też było ciekawą lekcją na przyszłość. TYLKO W VIVIE!: O tych postach Gessler do dziś mówi cała Polska. Po latach ujawniła prawdę o tajemniczej Kasi. Ależ zaskoczenie – Co się stało, że radykalnie przestawiła Pani zwrotnicę w myśleniu? Miałam 14 lat, mieszkaliśmy już w Warszawie, w naszej rodzinie wydarzyła się tragedia. To była pierwsza śmierć, której doświadczyłam, i nie potrafiłam sama sobie poradzić z emocjami. Miałam wewnętrzną blokadę. W domu dużo rozmawialiśmy o sztuce, nauce, świecie, ale bardzo mało o uczuciach. Zawsze lubiłam filmy, więc pomyślałam, że napiszę scenariusz. I napisałam o przeżywaniu żałoby. Nigdy nie powstał z tego film, za to sam proces pisania przyniósł mi ulgę. Myślę, że niewiele rzeczy umiem w życiu, ale potrafię opowiadać o emocjach. – Koncertowo! Co widać w Pani filmach… Ciekawe, czy nauczyła się Pani mówić o własnych? Tak, ale nie użalam się nad sobą. Nie dzwonię do bliskich, gdy jest mi źle. Nie sprawia mi to przyjemności. Nauczyłam się rozpoznawać i nazywać swoje stany emocjonalne, ale to nie oznacza, że mam ochotę opowiadać o nich innym. – Jak tamtą decyzję przyjęli rodzice? Mama była przerażona. Chciała, żebym zrobiła magistra, chociaż jej tłumaczyłam, że w tym zawodzie nikt nie pyta o dyplom. Liczyli, że pójdę na „normalne” studia, co wynikało z tego, że nikt wcześniej w tej rodzinie nie zajmował się sztuką. Gdy moja ciocia usłyszała, że chcę być reżyserem, powiedziała: „No tak… A co innego Ola może robić?”. Wiedziała, że nie jestem osobą, którą da się wbić w zastałą strukturę. Zawód reżysera jest męczący fizycznie, ale jestem wolna. A tę wolność bardzo kultywuję. – Ma Pani wewnętrzną siłę. Zresztą opowiada Pani o niej w filmach. Nie wiem, czy ją mam… Zawsze uchodziłam za przebojowe dziecko, ale też nigdy nie myślałam o sobie, że jestem silna. Po prostu wiem, że muszę sobie radzić. Tym, co mnie charakteryzuje, jest odpowiedzialność i skupienie. Niekoniecznie jest to dla mnie dobre, bo przez odpowiedzialność rozumiem też poświęcanie siebie na rzecz tego, do czego się zobowiązałam. To mój kodeks. – Joanna Kos-Krauze o „Ninie”, Pani debiucie kinowym, mówiła: „Ten film przechodzi do historii polskiego kina jako jeden z najodważniejszych obrazów. Bezlitosny, ale delikatny. Wręcz ekshibicjonistyczny, ale intymny obraz naszych lęków, samotności, złudzeń, ale też pełen czułości i empatii”. Symboliczne, że studiowała Pani w Łodzi produkcję filmową, bo... …nie dostałam się na reżyserię. Świat szybko zweryfikował, że nie jestem Xavierem Dolanem, żeby zrobić karierę w wieku 20 lat, choć pierwszy spektakl wyreżyserowałam jako 26-latka. Nie miałam żadnych związków rodzinnych z filmem, wiedziałam, że sama muszę je sobie wypracować. Podnieciłam się tym, że nawet nie studiując reżyserii, będę w Łodzi blisko tego, co chcę robić. Chciałam zdobyć doświadczenie. Krok po kroku. Zaczynałam jako asystent kierownika produkcji przy serialu, do którego scenariusz napisał Maciek Kowalewski, reżyser spektaklu „Miss HIV”, granego w Le Madame. Kultowe miejsce, kultowy spektakl. Maciek zaprosił mnie na przedstawienie, po którym do niego podeszłam, mówiąc, że chciałabym być reżyserem i gdyby coś robił, chętnie mu pomogę. Zatrudnił mnie jako asystenta przy spektaklu „Bomba”. To była cudowna praca. Ponad 20 aktorów na scenie: Marian Kociniak, Włodek Press, Marysia Seweryn, Rafał Mohr, Ewa Szykulska, Sławek Orzechowski... Jako asystent musiałam nauczyć się wszystkich ról na pamięć, ponieważ na żadnej próbie nie udało się zgromadzić całego zespołu. Robiliśmy teatr offowy, aktorzy mieli swoje zajęcia. Kiedy Maciek został dyrektorem Teatru na Woli, pozwolił mi wyreżyserować mój debiut „Ostatni Żyd w Europie”. – Co wyniosła Pani z tego doświadczenia? Pokorę. Na Akademii Sztuki w Szczecinie jest kierunek „film eksperymentalny”, niedawno prosili mnie o zrobienie masterclass. Nie jestem profesorem, nie jestem master, nie mam talentów pedagogicznych, ale pomyślałam, że mogę opowiedzieć im o swoich doświadczeniach. O projektach, które robiłam, i o tym, czego się z nich nauczyłam. Młodym ludziom robi się krzywdę, nazywając ich reżyserami, gdy wychodzą ze szkoły. Dlatego swoje zajęcia nazwałam „Pokora reżysera”. Mówiłam o prostych rzeczach, zaczynając od tego, że na planie trzeba się dobrze ubierać. Dobrze nie znaczy ładnie, tylko ciepło. Albo że trzeba dbać o catering. Magazyn dostępny w punktach sprzedaży od środy, 18 czerwca. Cały wywiad do przeczytania w nowym numerze VIVY! Sprawdź też: Ta ballada z lat 90. dała mu wszystko. Nikt nie wierzył, że zrobi karierę, a jednak!
Ten jeden krok wymagał od Justyny Szyc-Nagłowskiej ogromnej odwagi. Borys Szyc nie ukrywa dumy: „Jeszcze bardziej ją podziwiam”
Justyna Szyc-Nagłowska stworzyła książkę, która jest jej intymnym portretem. To poruszająca opowieść o sile, emocjach, doświadczeniach, sukcesach, słabościach. A także o miłości, która daje sens nawet w najtrudniejszych chwilach.
Justyna Szyc-Nagłowska napisała książkę – intymną, osobistą i bezkompromisowo szczerą. To zapis emocji, doświadczeń, sukcesów i słabości. „Miałam chwile wątpliwości, czy nie za dużo zdradzam. Ale potem pomyślałam: Co komu do mojej prawdy? Taka jestem. Komuś może nie podobać się moje życie, ale ono jest… moje!” – przyznaje. Stworzyła coś, co jest tylko jej – bez pomocy, bez protekcji, bez kompromisów. Borys Szyc nie kryje dumy i wzruszenia, czytając słowa żony, które zawarła na kartach książki: „Moim sensem jest mój mąż”. To, co powiedziała Justyna, pokrywa się z podejściem Borysa do grania – szczególnie w teatrze. Jego zdaniem albo pokazuje się wszystko, całą prawdę, albo nikogo to nie obchodzi. Trzeba „wywalić bebechy”, odsłonić całego siebie – co często bardzo boli – i powiedzieć: „Oto jestem ja”. W przeciwnym razie sztuka traci sens. Oboje przyznają, że czasem się ukrywają – ona za formą literacką, on za maską teatralną – ale fundament pozostaje ten sam: chęć opowiedzenia czegoś prawdziwego. Borys Szyc nie ukrywa dumy. Justyna Szyc-Nagłowska: "Dowiedziałam się, że jestem dzielna, bo napisanie tej książki wymagało odwagi" Żona napisała książkę o swoim życiu: o emocjach, doświadczeniach, sukcesach, słabościach… Szczerze i odważnie. Przewrotnie zapytam: Czego dowiedział się Pan o sobie z opowieści żony? Borys: Dowiedziałem się z dedykacji, że jestem ważną częścią tej książki, przynajmniej od strony motywacyjnej i wspierającej, co jest dla mnie najcenniejsze. Nie ukrywam, że czasem miałem już dosyć. To był bardzo długi proces. Justyna ma cechę, którą poznałem u mojego dyrektora, Macieja Englerta… Justyna: (Śmiech). Ależ porównanie… Borys: …aby dojść do sedna tego, co naprawdę chce, musi najpierw wypowiedzieć to na głos. Nagłowska – na głos. „Pisała” tę książkę przez lata, opowiadając o różnych pomysłach, a ja słuchałem. Byłem też świadkiem jej frustracji – musi wreszcie zacząć, ale nie może, chce, ale się boi, kocha pisać, ale nienawidzi długich form. Mówiłem: „Dasz radę, po prostu usiądź i pisz”, ale ona ma w sobie wielką niepewność. A na drugim biegunie gigantyczną potrzebę udowodnienia światu – i sobie – że choć jest moją żoną, wszystko może zrobić sama. Przy pracy nad tą książką nie chciała ode mnie nic, żadnej pomocy. Zaryzykowała i sama ją wydała, za to jeszcze bardziej ją podziwiam. Ale koszty zdrowotne są wysokie. Jak pani widzi, a raczej słyszy, dzisiaj ledwo mówi. Jeśli więc udało mi się jakoś żonę wesprzeć, to się cieszę. – Piękny panegiryk, ale… uciekł Pan od pytania! Justyna: Wiem, dlaczego uciekł od tego pytania! Nie doczytał do końca… – Przeczytał Pan rozdział o miłości? Borys: Jeszcze nie. – Zacytuję Panu fragment: „Jest z kim dzielić radość i smutek. Jest troska i czułość. Jest pożądanie, jest seks. Jest złość i bezradność. Czasem kompletny brak zrozumienia. (…) Jest patrzenie sobie w oczy, a czasem przewracanie oczami. Jest sens. Moim sensem jest mój mąż. Jeden człowiek, a tyle mi już dał w życiu”. Piękne, przyzna Pan! Borys: No piękne! Dostałem skrypt książki, który przeczytałem do połowy na leżaku w Hiszpanii. Wie pani, jakie to jest uczucie, gdy ktoś, kogo bardzo się kocha, robi coś ważnego, na przykład po raz pierwszy występuje na scenie jak moja córka albo pisze książkę jak moja żona? Bardzo tej osobie kibicujesz, a z drugiej strony boisz się i mocno trzymasz kciuki: Boże, żeby to było dobre! Żebym nie musiał mówić: „Kochanie, no piękna okładka! Miałaś świetny pomysł”… Justyna: …ślicznie uśmiechasz się na tym zdjęciu (śmiech). Borys: No więc zacząłem czytać i po paru kartkach poczułem ulgę i radość: O Boże, jak ona dobrze pisze. Jakie ma lekkie pióro, jakie to jest dowcipne, inteligentne i wzruszające. Pamiętasz, że się wzruszyłem? TYLKO W VIVIE!: Justyna Szyc-Nagłowska i Borys Szyc szczerze o patchworkowej rodzinie: "Pracujemy nad tym nieustannie, bo to jest turboskomplikowane" Justyna: Pamiętam. Borys: Justyna z powodu swojego ADHD odkłada wszystko na końcóweczkę końcóweczki i kiedy wszyscy są gotowi ją powiesić, siada i wena na nią spływa. To jest niesamowity moment w twórczości. Justyna: Ekstatyczny. Człowiek wstaje od komputera i czuje, że zadziało się coś bardzo ważnego, choć nie do końca wie co. Pamiętam taki moment na Mazurach. To jest moje miejsce mocy, tam chciałabym się zestarzeć i umrzeć. Wiem, że mój mąż woli ciepłe klimaty, więc na koniec być może będziemy musieli się rozdzielić… (śmiech). – Pisanie jest formą terapii. Robiąc tę wiwisekcję, dowiedziała się Pani czegoś o sobie? Justyna: Oooo, wielu rzeczy! Przede wszystkim tego, że jestem fajną osobą. Lubię siebie w tej książce. Dowiedziałam się, że jestem dzielna, bo napisanie tej książki wymagało odwagi. Miałam chwile wątpliwości, czy nie za dużo zdradzam. Ale potem pomyślałam: Co komu do mojej prawdy? Taka jestem. Komuś może nie podobać się moje życie, ale ono jest… moje! – „Sat Nam”. Prawda o mnie. Justyna: Mam to wytatuowane na ramieniu (Justyna podciąga rękaw swetra – przyp. red.). Wszyscy boimy się osądu innych. Też się bałam, ale już się nie boję – cudowne, że mogę tak powiedzieć – że ludzie będą mówić: „Żona Szyca napisała książkę”, a ja chcę być i jestem autorką. Cały czas buduję siebie. W relacji z tak silnym mężczyzną jest mi trudniej. Nigdy nie proszę o żadną protekcję. Praca nad książką pokazała mi, że jestem wytrwała. Pomimo dużych deficytów uwagi, pomimo stanów lękowych, wstydu, doprowadziłam ją do końca. Dumna jestem z siebie. Borys: Ja z ciebie również. Justyna ma wiele sprzecznych cech w sobie, jest bardzo lękowa i bardzo odważna. To scrollowanie, z którego tak się śmiałem, było dla niej symboliczne, bo sama nie wierzyła, że ta książka kiedyś powstanie. Widzę w nas podobieństwo. Widzę w tobie artystkę, którą pamiętałem z czasów, gdy po raz pierwszy byliśmy parą. Mieliśmy wtedy po 20 lat. Kochałaś sztukę i teraz, po latach, do niej wróciłaś. Powiedziałaś: „Co komu do mojej prawdy?”. To pokrywa się z moim podejściem do grania, mówię głównie o teatrze. Albo pokazujesz wszystko, całą prawdę, albo nikogo to nie obchodzi. Wywalasz bebechy, odsłaniasz całego siebie – co często bardzo boli – i mówisz: „Oto jestem ja”. Inaczej nie ma sensu uprawiać sztuki. Oczywiście czasami się ukrywamy, ty za formą literacką, ja za maską teatralną, ale baza jest ta sama – chęć opowiedzenia czegoś prawdziwego. Cały wywiad do przeczytania w nowym numerze VIVY! Magazyn dostępny w punktach sprzedaży w całej Polsce od czwartku, 5 czerwca. TYLKO W VIVIE!: Z miłością przez życie. Justyna Szyc-Nagłowska i Borys Szyc o pokonywaniu kryzysów i budowaniu trwałego małżeństwa
„Nie potrafiłem powiedzieć: tato”. Borys Szyc szczerze o dzieciństwie
Rodzina to dla nich coś więcej niż wspólne chwile przy stole. Justyna Szyc-Nagłowska i Borys Szyc otwierają serca, opowiadając o żałobie, tęsknocie za ojcami i sile, którą czerpią z najbliższych.
W ich słowach słychać echo straty, ale też głęboką wiarę w duchową obecność tych, którzy odeszli. Justyna Szyc-Nagłowska wspomina śmierć ojca jako moment przełomowy – bolesny, ale zarazem dający nowe zrozumienie życia. Dla Borysa Szyca to ojcostwo stało się katalizatorem refleksji nad relacją z własnym tatą. Ich wspólna opowieść to zapis wzruszeń, z którymi wielu z nas może się utożsamić – o utracie, miłości i sile, jaką daje rodzina. Justyna i Borys Szycowie: „Nie odkładamy marzeń na stare lata” – jak strata bliskich zmieniła ich podejście do życia? Wywiad VIVA! – Rozdział „Czas dokonany” zaczyna Pani zdaniem: „W listopadzie 2023 roku przestałam być dzieckiem. W moim sercu powstała ogromna wyrwa. Ogromny ból przeszył moje ciało. […] Śmierć zawsze przychodzi znienacka. Nie można się na jej wizytę tak naprawdę przygotować. Przychodzi i zabiera nie tylko człowieka, którego kochasz, ale też cząstkę ciebie. Na zawsze”. Justyna: Wierzę w energię, wierzę w to, że się odradzamy, wierzę w duszę. Kiedy mój tata odszedł, poczułam z nim duchową bliskość, jakiej nigdy wcześniej nie doznałam. To był nasz czas. Mój i taty. Wiem, że nasze dusze jeszcze się spotkają. Od śmierci taty minęło półtora roku. Rozmawiamy z moją mamą o tym, że trzeba żyć. Nie odkładamy marzeń „na stare lata”. Wszystko, czego pragniemy, robimy tu i teraz. ZOBACZ: Justyna Szyc-Nagłowska i Borys Szyc szczerze o patchworkowej rodzinie: "Pracujemy nad tym nieustannie, bo to jest turboskomplikowane" – To tato jest autorem zdania, które naznaczyło Pani życie: „Rodzina to jest siła”. Borys: Lekko z tego dowcipkowaliśmy. Tato Justyny był znany z tego, że każde spotkanie rodzinne rozpoczynał przemową, którą miał przygotowaną. Elegancko ubrany wstawał od stołu i mówił. Zawsze było w tym odniesienie do jakiegoś tematu, jakaś myśl przewodnia, jakiś morał. Bardzo mu zależało, żeby jego wnuczęta, a miał ich sześcioro, odebrały lekcję o wartościach wyższych. I każda przemowa niezmiennie kończyła się zdaniem… Justyna i Borys jednym głosem: „…bo pamiętajcie, że rodzina to jest siła”. Justyna: Brakuje mi tego i mam oczekiwania wobec mojego męża. Patrzę na niego z nadzieją, że teraz on będzie tę tradycję kultywował. Ma już na koncie kilka rodzinnych wystąpień. – Pana teść i ojciec reprezentują dwa różne typy ojcostwa? Borys: Zupełnie. Kiedy zaczynałem być z ojcem blisko, on odszedł. Na pogrzebie w Krakowie powiedziałem, że dziwne są te nasze drogi. Ciągle się rozjeżdżały, a kiedy w końcu zaczęły się coraz mocniej splatać, ojciec zachorował i szybko umarł. Miał 80 lat, mógł jeszcze pożyć. Nie zdążyliśmy o wielu rzeczach porozmawiać. Nie zdążyłem go poznać. Mam w życiu wyrwę, której nie da się zasypać. Kiedy na świecie pojawił się Henio i zacząłem z nim budować własną ojcowską relację, poczułem z potrójną mocą, czego ja nie dostałem. Jak jestem – w jakimś sensie – wybrakowany. Całe dzieciństwo ojciec był dla mnie obcym facetem. Nie potrafiłem wymówić słowa „tato”, bo z niczym mi się nie kojarzyło. Nie wiedziałem, co znaczy. Wstydziłem się. Henio woła cały czas: „Tato, tatusiu!” i ja się rozpływam. Potrafi mnie też wkurzyć. Sprawdza, kto jest silniejszy – on czy ja. Dwa męskie ego (śmiech). Ma świetne poczucie humoru, to ważne. Między innymi na poczuciu humoru zbudowaliśmy z Justyną nasz związek. Cały wywiad do przeczytania w nowym numerze VIVY! Magazyn dostępny w punktach sprzedaży w całej Polsce od czwartku, 5 czerwca. SPRAWDŹ TEŻ: Wzięli nie jeden, a dwa śluby! A ich zaręczyny? „Pierścionek zamarzł”! Z pomocą ruszyli górale
Justyna Szyc-Nagłowska i Borys Szyc szczerze o patchworkowej rodzinie: "Pracujemy nad tym nieustannie, bo to jest turboskomplikowane"
Rodzina patchworkowa to wyzwanie, ale dla Justyny i Borysa Szyców stała się przestrzenią pełną miłości i zrozumienia. W szczerej rozmowie opowiadają o ojcostwie, emocjach i codzienności, w której każde dziecko jest ważne. To opowieść o relacjach, które buduje się od nowa – z czułością, uwagą i prawdą.
Rodzicielstwo nauczyło ich najwięcej — o sobie, o bliskości i o tym, czym naprawdę jest spełnienie. Justyna Szyc-Nagłowska z pierwszego małżeństwa ma dwie córki: Franciszkę i Stefanię. Borys Szyc jest ojcem Soni. Razem wychowują synka Henia, tworząc rodzinę, która zrodziła się z miłości, codziennego wysiłku i czułości. Patchworkowy dom, w którym każde dziecko ma swoje miejsce, uwagę i przestrzeń do wyrażania emocji. Tu nie ma tematów tabu — są rozmowy i śmiech. I coś jeszcze: obecność, która dla każdego z nich znaczy więcej niż słowa. Co w rozmowie z VIVĄ! Justyna Szyc-Nagłowska i Borys Szyc mówią o rodzicielstwie i patchworkowej rodzinie? Justyna i Boryc Szycowie o patchworkowej rodzinie. Wywiad VIVY! Borys: Kiedy na świecie pojawił się Henio i zacząłem z nim budować własną ojcowską relację, poczułem z potrójną mocą, czego ja nie dostałem. Jak jestem – w jakimś sensie – wybrakowany. Całe dzieciństwo ojciec był dla mnie obcym facetem. Nie potrafiłem wymówić słowa „tato”, bo z niczym mi się nie kojarzyło. Nie wiedziałem, co znaczy. Wstydziłem się. Henio woła cały czas: „Tato, tatusiu!” i ja się rozpływam. Potrafi mnie też wkurzyć. Sprawdza, kto jest silniejszy – on czy ja. Dwa męskie ego (śmiech). Ma świetne poczucie humoru, to ważne. Między innymi na poczuciu humoru zbudowaliśmy z Justyną nasz związek. Justyna: Jest klonem mojego męża. Widział, jak Borys mnie rozśmiesza, puszczając do mnie oczko, więc siedzi z nami przy tym stole, patrzy na mnie i robi tak (Justyna zabawnie mruga okiem – przyp. red.). A ja reaguję jak pani teraz… – Śmiechem. Justyna: Potrafi mnie owinąć wokół palca. Moja przyjaciółka powiedziała ładne zdanie: „Henio się wami mieni”. Kiedy Henio mówi: „Tato, tatusiu”, wzruszam się, że mamy wspólne dziecko i jesteśmy rodziną. Z pierwszym mężem się rozstałam, gdy dziewczynki były malutkie. To jest moja wyrwa à propos słowa „tato”. Nie miałam radości przeżywania dzieciństwa córek wspólnie z ich ojcem. Teraz jest kompletnie inaczej. Bardzo często razem odprowadzamy Henia do przedszkola. Potem we dwójkę jedziemy na śniadanie, to nasz ulubiony poranny rytuał. Borys: Wcześniej zawsze spotykamy się w tej kuchni, zaczynamy dzień od kawy. Lubię to miejsce. Stół, przy którym teraz siedzimy, „słyszał” bardzo dużo historii. Justyna: Prowadzimy przy nim wszystkie trudne rozmowy. Siadamy naprzeciwko siebie, jak teraz z panią, w dystansie, który nie jest ani duży, ani mały. Pozwala się zatrzymać. Nie można odejść, nie można niczym walnąć. Borys: Trzeba mówić. TYLKO W VIVIE!: Z miłością przez życie. Justyna Szyc-Nagłowska i Borys Szyc o pokonywaniu kryzysów i budowaniu trwałego małżeństwa – Pani jest mamą Franciszki i Stefanii, Pan – ojcem Soni, oboje jesteście rodzicami Henia. Udało Wam się zbudować fajną patchworkową rodzinę. Justyna: Udaje nam się. Pracujemy nad tym nieustannie, bo to jest turboskomplikowane. Jesteśmy teraz w bardzo dobrym momencie, bo mamy wszystkie dzieci zaopiekowane. To nam daje poczucie satysfakcji, rodzaj ulgi. Nie można się w tej uldze zagnieździć, bo dzieci potrzebują nieustannej uwagi. Zmieniają się i trzeba cały czas tropić, co u nich, bo świat, w którym żyją, jest nam obcy. Staram się być na bieżąco, ale za TikTokiem już nie nadążam. Cały czas ze sobą rozmawiamy. Przekleństwo i dar naszego domu. Tu wszyscy mówią o swoich emocjach, co czasem bywa trudne do zniesienia, bo jest nas sporo. Dziewczyny przychodzą ze szkoły i chcą mieć nas na wyłączność. Nastolatki żyją w innym rytmie. O godzinie 22 dopiero się rozkręcają, a my po całym dniu spędzonym osobno chcielibyśmy chwilę pobyć sami. Ponieważ to są moje córki, zawsze mówię do Borysa: „Wiem, że to trudne, ale cieszmy się, że chcą z nami rozmawiać. Gdyby się z nami mijały, mielibyśmy prawdziwy problem”. Poza tym nasze dzieci lubią się przytulać. Borys Szyc o ojcostwie w VIVIE! – Sonia też? Borys: Sonia mniej. Ale „wymuszam” przytulenia. Uczę, że to jest ważne. Moja córka jest Koziorożcem, chowa emocje w sobie, my jesteśmy bardziej wylewni. Studiuje wokal na Akademii Muzycznej w Łodzi i ma swoje pierwsze koncerty. Tydzień temu pojechałem do Łodzi, żeby jej posłuchać. Kiedy odwoziłem Sonię do domu, powiedziała: „Tato, jestem tutaj szczęśliwa, mam tu swoje mieszkanie, swoją szkołę. Jest mi dobrze”. Uffff… O tym mówiła Justyna – wszyscy są zaopiekowani. Nie mamy cierpiącego ogniwa, które czuje niedosyt naszej uwagi czy miłości. – Jest Pan innym ojcem w stosunku do Soni i do Henia? Borys: Z pewnością. Kiedy urodziła się Sonia, miałem 26 lat, przyznaję, że nie byłem gotowy na ojcostwo. Justyna: Bardzo się zmieniłeś. Nauczyłeś się być ojcem. Borys: Teraz moje ojcostwo jest świadome, spokojne. Constans. Od pierwszego dnia budujemy z Heniem naszą relację ojcowsko-synowską. To jest wspólne bycie, trwanie razem. Dwadzieścia lat temu byłem rozdygotanym, nieodpowiedzialnym, pełnym szalonych pomysłów na życie kawalerem. Sonia mieszkała z mamą, ale cały czas mieliśmy bliski kontakt. Przeżyliśmy mnóstwo pięknych chwil. Od zawsze łączyło nas porozumienie artystyczne, „sprzedałem” córce moje zainteresowania sztuką, muzyką, ale… Rozstanie rodziców jest cholernie trudne dla każdego dziecka, bez względu na wiek. Tym bardziej jestem dumny z Soni, że pomimo tego, co jej zafundowałem w dzieciństwie, jest fantastyczną młodą kobietą, która wie, co chce robić w życiu. Od jakiegoś czasu rozmawiamy ze sobą jak dorośli, bardzo to lubię. Cały wywiad do przeczytania w nowym numerze VIVY! Magazyn dostępny w punktach sprzedaży w całej Polsce od czwartku, 5 czerwca. Sprawdź też: Wrócili do siebie, pokonali wiele trudności. Oto historia miłości Borysa Szyca i Justyny Szyc-Nagłowskiej
Z miłością przez życie. Justyna Szyc-Nagłowska i Borys Szyc o pokonywaniu kryzysów i budowaniu trwałego małżeństwa
Ich związek to nie bajka, lecz autentyczna opowieść o bliskości, kryzysach i nieustannej pracy nad sobą. Justyna Szyc-Nagłowska i Borys Szyc w szczerym wywiadzie dla „VIVY!” opowiadają o sile terapii, codziennych rytuałach i miłości.
„Ludzie kochają nas za to, jakie jesteśmy, a nie za to, jakie mogłybyśmy być…”. To słowa Justyny z jej książki. Jak przekładają się na jej związek z Borysem? Justyna Szyc-Nagłowska i Borys Szyc w historii miłości pisanej przez życie. Pełnej troski i czułości. Patrzenia sobie w oczy, ale i przewracania oczami. Braku zrozumienia i totalnej empatii. Szczery, poruszający, emocjonalny, inspirujący dwugłos. Justyna Szyc-Nagłowska i Borys Szyc w wywiadzie VIVY! o miłości – W rozdziale „O miłości bez końca” notuje Pani: „Dużo rozmawiamy. Rozmawianie jest ważne. Mój mąż się pięknie tego nauczył. Czasem to on mówi więcej niż ja. (…) Wciąż unowocześniamy naszą komunikację. Czasem zdarzy nam się fatalnie cofnąć, wykonać kilka fałszywych ruchów, wypowiedzieć zdania, które ranią zbyt mocno, ale wtedy oboje czujemy zgrzyt – przecież to już nie o nas… I staramy się wracać na właściwe tory”. Mieliście moment, kiedy baliście się, że się Wam nie uda? Justyna: Przeżyliśmy wiele kryzysów – i pewnie sporo przed nami – ale z każdego wychodziliśmy silniejsi. Przestaliśmy się bać. Cały czas uczymy się siebie nawzajem. Kiedy nie udaje nam się czegoś wyjaśnić w rozmowie, piszemy do siebie, tak jest prościej. Pisanie pozwala zachować chłodny osąd. Nie mamy cichych dni. Potrafimy się przepraszać i nie znosimy napięcia, które kłótnia generuje. Oboje szybko wypieramy z pamięci złe rzeczy. Żartuję, że co kilka miesięcy nasza relacja musi pójść do czyśćca. – Oboje nie ukrywacie, że terapia bardzo Wam pomogła. Niedawno usłyszałam zdanie: „Terapia ma nas naprawić i oddać światu”. Borys: Bardzo ładnie powiedziana prawda. Nasze deficyty odbierają nas światu. Sami sobie ograniczamy bliskość z drugim człowiekiem, radość przeżywania. Na terapii dowiedziałem się, kim jestem i w jakim miejscu. Wcześniej robiłem wszystko, żeby od siebie uciec. Terapia to niekończąca się praca nad sobą. Wychodzenie ze strefy komfortu, żeby coś rozgrzebać, poczuć na nowo, oswoić, ponazywać emocje, spojrzeć na swoje życie w inny sposób. Czytaj też: Wrócili do siebie, pokonali wiele trudności. Oto historia miłości Borysa Szyca i Justyny Szyc-Nagłowskiej Justyna: Dla mnie rzeczy ponazywane są oswojone. Oswojone – nie straszą. W książce piszę: „Spokojnie mogę powiedzieć, że terapia uratowała mi życie, i myślę, że nadal ratuje moje dni, moje małżeństwo, moje macierzyństwo, moje ja”. Kiedy jestem w słabej formie, zawsze proszę o pomoc psychoterapeutę, psychiatrę, specjalistę. Zrobiłam z tego narzędzie dbania o zdrowie, traktuję jak wizytę u dentysty czy ginekologa. Warto robić co jakiś czas przegląd techniczny… – …własnej duszy. Borys: Terapia trwa, ponieważ my się cały czas zmieniamy. Rozwijamy, ale czasem zwijamy. Różnie bywa. Nagle robisz trzy kroki w tył i mówisz: „Kurde, przecież ja już tu nie chciałem być”. No, ale jestem! Trzeba znowu wykonać pracę z sobą, żeby pójść krok do przodu. Justyna: Jesteśmy z mężem świetnymi teoretykami, z praktyką bywa gorzej. Potrafimy rozpoznać nasze emocje, nazwać je, ale one nadal nami rządzą. Nie jesteśmy oazami spokoju niczym niezmącone jeziora na mazurskiej ziemi. Borys: Szkwał idzie często… Justyna: Oj, idzie, ale staramy się nad emocjami pracować. Każde z nas ma swoje metody i sposoby. – Jakie dopalacze są dozwolone? Justyna: Miłość. Borys: Sport. Tenis. Na dole stworzyłem własną siłownię, wstaję o szóstej i trenuję. Justyna: Kiedy nie budzimy się razem, zawsze wysyłamy sobie zdjęcia o poranku. Jeśli mojego męża nie ma w łóżku, pierwsza rzecz, którą widzę w telefonie, to jego zdjęcie z miejsca, w którym przebywa. Kilka dni temu wysłał mi filmik: „Misiaczki, zapraszam Was na siłownię”. Ubraliśmy się z Heniem na sportowo i o godzinie ósmej zeszliśmy do niego na trening. Borys: Byłem z nich bardzo dumny. Justyna: Mój mąż ma bzika na punkcie sportu, a ja muszę się wyciszać. Nie potrzebuję dopalaczy, raczej uziemiacze. Muszę się rozchorować – jak teraz – żeby się zatrzymać. Wczoraj była niedziela, Borys zrobił sobie z Heniem męski dzień, ja zostałam w domu. Pamiętasz, co ci napisałam? „Kochanie, chyba jestem bardzo chora, bo nawet nie posadziłam kwiatów”. To był znak, że naprawdę jest źle, bo uwielbiam zajmować się ogrodem. Kosić trawę, przycinać kwiaty, sadzić rośliny, wyrywać chwasty. To mój relaks. Poza tym praca w ogrodzie od razu daje efekt i pozwala napawać się satysfakcją. Sprawdź też: Przyjął nazwisko matki, z ojcem nie chciał mieć nic wspólnego. Borys Szyc pojednał się z nim wiele lat później Cały wywiad do przeczytania w nowym numerze VIVY! Magazyn dostępny w punktach sprzedaży w całej Polsce od czwartku, 5 czerwca. Co jeszcze w nowym numerze VIVY! 11/2025 Jean Reno aktorstwo to dla niego za mało – teraz wydał książkę. Tom Cruise Popełnia błędy, wywołuje skandale, czasem jest śmieszny… Na czym polega jego fenomen? <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2025/02/EN015912020074-a764f0c.jpg" width="1333" height="2000" alt="Tom Cruise at arrivals for MISSION: IMPOSSIBLE ? DEAD RECKONING PART ONE Premiere, Jazz at Lincoln Center?s Frederick P. Rose Hall, New York, NY July 10, 2023. Photo By: Kristin Callahan/Everett Collection" title="Nowojorska premiera filmu Mission Impossible: Dead Reckoning Part One" /> Malwina Wędzikowska Mówi, że już nie odwraca się od samej siebie… A w VIVA! EXTRA: Londyńskie wystartowało jako pierwsze, warszawskie istnieje 30 lat, szanghajskie jest najszybsze, czyli historia metra.
Olaf Lubaszenko niechętnie wraca wspomnieniami do dawnych lat: "Nie lubię siebie z tamtego okresu"
Olaf Lubaszenko – bez lukru, bez pozy – wraca pamięcią do czasów, które go ukształtowały i poraniły zarazem. W szczerej rozmowie z VIVĄ! wyznaje: "Niechętnie wracam do tamtych lat, bo nie lubię siebie z tamtego okresu"
Szalone lata 90., gdy każdy dzień był przygodą lub próbą przetrwania. "Wtedy najintensywniej ten świat poznawałem", mówi Beacie Nowickiej. Olaf Lubaszenko wraca wspomnieniami do czasów, gdy Warszawa tętniła nocnym życiem, granice między dniem a nocą zacierały się, a młodość była mieszanką euforii i zagubienia. W szczerej rozmowie – bez upiększeń – opowiada o podróżach, cenie decyzji i własnych winach, których nie przestał rozliczać. A także wymienia najważniejsze punkty na mapie tamtego świata. "Niechętnie wracam do tamtych lat, bo nie lubię siebie z tamtego okresu. Towarzyszy mi przekonanie, że ten czas należało przeżyć dużo uważniej. Być dużo bardziej obecnym, a mniej uciekać w świat mroku i fałszywie rozumianej zabawy", dodaje. <h2 class="touch:-me-2 touch:-ms-3.5 -ms-2.5 -me-1 flex items-center p-1 select-none -mt-1 duration-[1.5s] focus-within:transition-none hover:transition-none pointer-events-none [mask-image:linear-gradient(to_right,black_33%,transparent_66%)] [mask-size:300%_100%] [mask-position:100%_0%] motion-safe:transition-[mask-position] group-hover/turn-messages:pointer-events-auto group-hover/turn-messages:[mask-position:0_0] group-focus-within/turn-messages:pointer-events-auto group-focus-within/turn-messages:[mask-position:0_0] has-data-[state=open]:pointer-events-auto has-data-[state=open]:[mask-position:0_0]" id="olaf-lubaszenko-w-vivie-wspomina-lata-90-czy-ma-sentyment-do-tamtych-czasow-2b6367ce">Olaf Lubaszenko w VIVIE!: wspomina lata 90. Czy ma sentyment do tamtych czasów? – Czasy naszej młodości… Tam jest osadzona historia „Napadu” w reżyserii Michała Gazdy, gdzie genialnie zagrał Pan byłego esbeka. Gadacz, Pana bohater, ma w sobie magnetyzm, który przebija ekran i ciągnie widza za sobą. Dziękuję za te słowa. Wydaje mi się, że to jest film, który się udał, bo był uczciwie zrobiony przez uczciwych ludzi. Nie mówię tylko o sobie. Zawsze miałem słabość do funkcjonariuszy. Dobrze się czuję w uniformie, również, kiedy gram… duchownego. Bycie elementem organizacji o charakterze ściśle hierarchicznym w pewnym sensie porządkuje myślenie o świecie bohatera. Wiadomo, kto jest nad nim, kto jest pod nim, kto obok niego – to dobry punkt wyjścia do budowania relacji psychologicznych. Struktura hierarchiczna jako rodzaj kagańca, powód do tego, żeby się przeciwko niej buntować. Bohater „Napadu” był mi dodatkowo bliski, bo akcja filmu dzieje się w latach 90., w świecie, od którego zaczęliśmy naszą rozmowę. Wtedy najintensywniej ten świat poznawałem. – Film odnosi się do autentycznych wydarzeń z 1995 roku. Jak Pan wtedy żył? Tułałem się od jednego wynajmowanego mieszkania do drugiego: na Żoliborzu mieszkałem przy szkole pożarniczej, na Nowolipkach z okna widziałem komendę stołeczną policji. Dziwne czasy. Trudne. Nagle zniknęły drogowskazy, kompasy straciły orientację, a grunt usunął się nam spod nóg. Wszyscy byliśmy zdezorientowani. Jak żyłem? Młodzieńczą potrzebą, trochę z gatunku filozofii wschodnich, żeby płynąć z nurtem, pozwolić życiu się toczyć. Niech wiatr wieje i coś przyniesie. Tylko że to było specyficzne, nie do końca buddyjskie życie, bo związane z nocą, z mrokiem, z niepokojem, zagubieniem, z hałasem. Zaczęły powstawać ciekawe – jak nam się wówczas wydawało – kluby nocne, na przykład Planeta, o której później opowiadał najsłynniejszy świadek koronny. Ja trzymałem się bardziej Śródmieścia, przy Teatrze Wielkim był Zanzibar, Rabarbar i Barbados. Nasz ówczesny „wielki świat”. – Pamiętam. Zacierały się granice życia prywatnego z zawodowym. Dnia z nocą również. Najpierw byliśmy oszołomieni, potem też zafascynowani nowymi możliwościami. Pojawiały się kolejne propozycje, na przykład występ w „Metrze”, rola u Władysława Pasikowskiego, zaproszenie do Piwnicy pod Baranami i ja je wszystkie przyjmowałem, ponieważ uznawałem, że to są rzeczy, przez które trzeba przejść, doświadczyć, sprawdzić się, zanim zdecyduję, gdzie chcę osiąść na stałe. W XIX wieku młodzieńcy wyruszali w tak zwaną wielką podróż po Europie – a moja to były peregrynacje pomiędzy Warszawą, Krakowem i Łodzią… – Najważniejsze punkty na mapie tamtego świata? 1989 rok – „Metro”, 1991 – „Kroll”, rok później „Psy” Pasikowskiego. Obejrzałem ten film niedawno, po raz pierwszy w całości od premiery. Wciąż działa. Są w nim zaklęte jakieś emocje, które oddają ducha tamtego czasu. W 1993 urodziła się moja córka. Cztery lata później zrobiłem „Sztos”, potem „Chłopaki nie płaczą”. Rany boskie… bardzo dużo się działo! Było coś pięknego w tej ucieczce w pracę. Po drodze robiliśmy „Pamiętnik znaleziony w garbie”, ponad pół roku w Związku Radzieckim, który na naszych oczach zamieniał się w Rosję. W Leningradzie, który stał się Petersburgiem, urzędnikiem w magistracie był niejaki Putin. Bardzo mi się tam nie spodobało. TYLKO W VIVIE!: "Zabrakło mi siły, żeby walczyć". Dziś Olaf Lubaszenko mówi, co naprawdę wtedy czuł – Ma Pan sentyment do tamtych lat? Nie bardzo. Mnóstwo rzeczy wyrzuciłem z pamięci, ale w czasie rzeczywistym wszystko wydawało mi się interesujące, bo każdy miesiąc, tydzień, dzień przynosił nowe doświadczenia zarówno z perspektywy indywidualnej – wciąż jakieś rzeczy zdarzały się po raz pierwszy, na przykład areszt za bycie niewinnym świadkiem nocnej burdy, kolegium za uchylanie się od służby wojskowej – czy z perspektywy zbiorowej: wybuchające bomby, egzekucje na ulicach, „noc teczek” w Sejmie i obalenie rządu Jana Olszewskiego, afera Olina. Czasy brudne i brutalne, było w nich mnóstwo niepokoju, niepewności. Myślę, że cała generacja jest tym skażona. Nie mieliśmy mechanizmów obronnych, bo nie byliśmy na nic przygotowani. Niechętnie wracam do tamtych lat, bo nie lubię siebie z tamtego okresu. Towarzyszy mi przekonanie, że ten czas należało przeżyć dużo uważniej. Być dużo bardziej obecnym, a mniej uciekać w świat mroku i fałszywie rozumianej zabawy. – Na początku filmu „Napad” domyślił się Pan, że strażnik banku jest martwy, bo na stole zostawił kluczyki do poloneza. Mówi Pan: „Nie zostawiłby auta, na które zapierdalał całe życie”. Na co Pan w życiu „zapierdalał”? W latach 90. myślałem, że fajnie byłoby kupić sobie samochód. Popełniłem straszliwy błąd. Poszedłem do komisu po małego, oszczędnego niemieckiego diesla, a wyszedłem z bardzo drogim w utrzymaniu amerykańskim kabrioletem Chrysler Le Baron. To był najgorszy zakup, jaki mogłem zrobić. Ale zrobiłem. Tak czasem jest… Trochę nie miałem wyjścia, bo go rozbiłem w czasie jazdy próbnej, sprawdzając, jak jeździ się kabrioletem. Uderzyłem w bramę i skasowałem cały lewy bok, więc honorowo wyraziłem gotowość kupna. Właściciel komisu bardzo się ucieszył. Tego samego dnia, bez absolutnie żadnej konsultacji ani rozmowy, Janusz Józefowicz kupił… kabriolet Chrysler Le Baron! Pod Teatr Dramatyczny, gdzie graliśmy „Metro”, podjeżdżaliśmy dwoma: ja granatowym, on – czerwonym. Z tym że ja podjeżdżałem dużo krócej, bo mój się natychmiast zepsuł, a on dość długo. Jego zakup nie był taki głupi (śmiech). – Na co jeszcze wydawał Pan te pierwsze prawdziwe pieniądze? Pojechałem na Martynikę. Sam, na 10 dni. Okazało się, że domek, który wynająłem, nie miał niczego poza prysznicem. Ani telewizora, ani radia. Na dodatek ani razu nie widziałem słońca. Codziennie widziałem za to intensywną chmurę, która sięgała prawie do ziemi, i kolejne burze, czasem kilkanaście dziennie, strach było wchodzić do oceanu. Bardzo źle wspominam ten pobyt. Chciałem stamtąd uciec. Pojechałem na lotnisko, gdzie odkryłem, że ze wszystkich destynacji, które wyświetlały się na tablicy odlotów, żadnej nie mogę wybrać, ponieważ wszędzie były potrzebne wizy. Pamiętam, jak tam stałem, dławiąc łzy bezsilności. Rzeczywiście miałem sporo pieniędzy za jakąś reklamę, a nawet pierwszą w życiu kartę kredytową. Było mnie stać na każdy bilet klasy ekonomicznej, w każdym kierunku, ale nie miałem wizy donikąd. [...] Całość rozmowy – tylko w najnowszym numerze magazynu VIVA!, dostępnym przez dwa tygodnie od czwartku, 22 maja. CZYTAJ TEŻ: Straciła męża i cały dobytek, jej świat legł w gruzach przez złych ludzi. Katarzyna Gaertner ujawniła, kim są ci, którzy ją ocalili przez totalnym upadkiem
"Zabrakło mi siły, żeby walczyć". Dziś Olaf Lubaszenko mówi, co naprawdę wtedy czuł
Na swojej prywatnej mapie świata wyznaczył ważne punkty. Filmy. Narodziny córki. Kupno samochodu. Grę w piłkę. „Lata paskudne”. I próby bycia szczęśliwym, które trwają do dziś… Olaf Lubaszenko – szczery jak na spowiedzi – o swoich winach do odkupienia, życiowym „abonamencie” i z przesłaniem dla młodych.
Bywa, że dopiero na życiowym zakręcie przychodzi refleksja, której nie sposób było usłyszeć w pędzie codzienności. Olaf Lubaszenko – aktor, reżyser, człowiek z bagażem doświadczeń – mówi dziś o mroku, który potrafi dopaść każdego. W szczerej rozmowie opowiada o latach samotności, odkupieniu win, sportowej ucieczce od frustracji, a także o trudnej walce z własną niemocą. Nie ma tu tanich usprawiedliwień ani frazesów – jest za to emocjonalna wiwisekcja, która porusza i daje do myślenia. Dla młodych – cenna przestroga. Dla tych, którzy też kiedyś się pogubili – słowa otuchy. Olaf Lubaszenko o walce z własną niemocą i odkupieniu win. Wywiad VIVA! – Uwięziony na wyspie, dokonał Pan analizy swojego życia? Uciekłem w piłkę nożną. Codziennie o godzinie 17 były mecze. Muszę przyznać, że to był najlepszy futbol, jaki grałem w życiu, bo byłem tak naładowany frustracją i złością, że każdy chciał mnie mieć w swojej drużynie (śmiech). – Wyobrażam Pana sobie… Gadacz próbuje odkupić winy z przeszłości. Można? Gadacz nie pogodził się z tym, co robił złego w życiu. W nim to tkwi niczym jakieś pęknięcie. I to mi się podoba. Ludzie, którzy nie radzą sobie zbyt łatwo ze swoimi grzechami, są ciekawsi, pod tym względem mój bohater był mi bliski. Mrok z przeszłości, który nas dopada, znamy z własnego życia. Myślę, że na jakimś poziomie każdy człowiek to zna. Każdy ma rzecz, której się wstydzi. Czy można odkupić winy z przeszłości? Odpowiedź brzmi: i tak, i nie. Zależy od punktu widzenia postaci, osoby, człowieka. Ktoś może robić wszystko, żeby odkupić winy, poświęcać temu całe swoje życie, czas, uwagę, a to wciąż będzie niewystarczające dla drugiej strony. Ale wtedy człowiek ma przynajmniej poczucie, że się starał, i to mu daje jakieś oczyszczenie. Może być odwrotnie. Ktoś myśli, że odkupił swoje winy, że zadośćuczynił drugiej osobie, ale to – jak uczy literatura, życie i film – często nie działa. I wraca… – Ma Pan jakieś winy do odkupienia? Całą masę, pani Beato. Głównie z lat 90., kiedy żyłem tak, jakby jutra miało nie być. – Udało się Panu coś odpokutować? Staram się. – Jakiś przykład? Pani Beato, przykładu nie będzie… [...] – Poddał się Pan kiedyś w życiu? Na wiele lat, ale nie dlatego, że przypadek o wszystkim decyduje. Tylko dlatego, że zabrakło mi siły, żeby walczyć. 2008, 2009, 2010 – lata paskudne w moim życiu, a w Polsce już coraz lepsze. Paradoks. Dziwne uczucie, kiedy nie masz siły… – Upokarzające? Paraliżujące. Upokarzające jest to, że widzimy, jak bardzo zmienia się nasze ciało, jak bardzo jesteśmy nie w formie, a jednak musimy istnieć między ludźmi. Nie tylko złośliwe teksty, nie tylko znaczące szepty, wystarczą spojrzenia, żeby poczuć się upokorzonym. Ale nie chciałbym wracać do tamtych wspomnień, zwłaszcza że mam to ze sobą przegadane, przepracowane. Natomiast poczucie, że już nie masz siły, żeby walczyć, jest zaskakujące. Pierwszego dnia myślisz, że jesteś w gorszej formie. Drugiego: Jeszcze muszę odespać, wygrzać się w łóżku. Po tygodniu: Może jednak pójdę do lekarza? A może mi przejdzie? Mija miesiąc i już wiesz, że… – …to jest coś poważnego. Pamiętam swoje zdziwienie: Jak to?! Przecież ja byłem takim aktywnym, rozrywkowym chłopakiem, tak lubiłem towarzystwo. Gdzie to się podziało?! No gdzieś się podziało. Być może suma pewnych rzeczy w życiu jest wartością zamkniętą, podobnie jak ilość szarych komórek. Jeżeli człowiek je katuje i niszczy, w końcu się wyczerpią. Ilość wyjść, spotkań z ludźmi, imprez też może być sumą ograniczoną. Każdy ma swój „abonament”. Dlatego – jako człowiek z pewnym doświadczeniem – sugeruję młodszym, żeby jednak nie pożerać życia. Wbrew opiniom, że trzeba być na nie zachłannym: brać, brać, brać. Wszystko, wszędzie, naraz. Gdy bierze się za dużo, próg oczekiwań się zmienia, bo coraz wyżej musimy podnosić tę podstępną poprzeczkę. Więc na waszym miejscu, drodzy młodzi czytelnicy VIVY!, planowałbym życie na 80 lat, a nie na 27. Życie to jest jednak przedsięwzięcie długofalowe. Rozmawiała: Beata Nowicka Całość rozmowy – tylko w najnowszym numerze magazynu VIVA!, dostępnym przez dwa tygodnie od czwartku, 22 maja.
Nie zgadniesz, co dziś daje szczęście Karolinie Szostak. Ma zaskakujący plan na przyszłość
Zawsze podążała własną drogą. Karolina Szostak opowiada Beacie Nowickiej między innymi o modzie, codziennych rytuałach i marzeniach, które nadają jej życiu sens. Zdradza też, co nosi na co dzień i dlaczego nie rozstaje się z trampkami. Cała rozmowa – tylko w VIVIE!
Zawsze szła pod prąd. Teraz robi to z jeszcze większym rozmachem. Karolina Szostak, jedna z najbardziej charyzmatycznych postaci polskich mediów, zdradza kulisy swojej codzienności i mody. Wspomina również o marzeniach, które nadal napędzają ją do działania. Dlaczego porzuciła garsonki na rzecz sportowych bluz? Co dla niej znaczy styl? I jakie plany ma na przyszłość? Tylko w najnowszej rozmowie dla magazynu VIVA! zdradza więcej, niż kiedykolwiek wcześniej... [...] Zawsze żyłaś na własnych zasadach, dlatego marka Ulla Popken wybrała Cię na ambasadorkę swojej kampanii. Według jakiego klucza sama się ubierasz? Ulla Popken łączy elegancję, wygodę i jakość. Podkreśla atuty sylwetki. Mają duży wybór świetnych marynarek, które kocham. Swoje sety przygotowuję zazwyczaj dzień wcześniej, wiem, co mnie czeka, i wymyślam, w co się ubrać. Rano bardzo długo się rozkręcam. Lubię w spokoju wypić kawę, poczytać gazety, zrobić research najważniejszych wydarzeń na świecie. Nie lubię się śpieszyć. Mam w szafie dużo ubrań podobnie wyglądających. Ktoś mógłby powiedzieć, że chodzę ciągle tak samo ubrana: czarna bluza i sportowe buty. A to nie jest ta bluza i to nie są te buty, tylko inne. Czasami daję się ponieść fantazji. Dziś rano przez pół godziny szukałam przezroczystych, koronkowych spodni od Ulli Popken, które zestawiłam z czarną, sportową bluzą. Lubię mieszać style, ale zwracam uwagę, żeby elementy do siebie pasowały. W życiu przeszłam różne fascynacje. Facebook przypomniał mi niedawno, że kiedy zaczynałam pracę w Polsacie, przechodziłam fazę na garsonki. Przyjaciel mojej mamy był właścicielem szwalni i szył ciuchy dla Niemców. Miałam w szafie 30 garsonek w różnych kolorach. Garsonka, koszula i szpilki… Wyglądałam jak pani sekretarka, ale kochałam ten styl. Nie wyobrażałam sobie, że mogę wyjść na ulicę w butach na płaskim obcasie, dzień w dzień latałam w szpilkach. Dodawałam sobie parę centymetrów i wydłużałam ciało. Cudownie się czułam. CZYTAJ TEŻ: Z dystansem, uśmiechem i kobiecą siłą. Karolina Szostak apeluje: "Trzeba siebie akceptować, kochać" A dzisiaj szpilki czy trampki? Dzisiaj trampki, adidasy, mokasyny, ale szpilkom nie mówię „nie”. W szafie mam kilkadziesiąt par: żółte, niebieskie, różowe… Większości nigdy już nie założę, więc chętnie oddam (śmiech). Mam też kilka skarbów, na przykład szpilki, które kupiłam w 1997 roku w Berlinie: szklany obcas, z przodu paseczki wysadzane diamencikami. Oldskul totalny. Pomarańczowe, letnie, wielkie koturny z butiku w Nicei, dżinsową kurtkę z kolorowymi naszywkami – pamiątka pierwszej podróży do Paryża, czy trencz Versace sprzed 35 lat. Moda wraca, to jest fajne. Nieważne, jaką sukienkę nosisz, ważne, jakie życie w niej prowadzisz… O czym myślisz, patrząc w przyszłość? Chciałabym w zdrowiu, szczęściu i miłości przeżyć kolejne pół wieku. Mam na myśli zdrowie własne i moich najbliższych: przyjaciół, rodziny. Chciałabym, żeby było po prostu miło i radośnie. Kocham podróże: Tel Awiw, Hiszpania, Włochy, Francja. Lubię tam być. Lubię ten klimat. Piękni ludzie, świetne jedzenie, cudowna pogoda, więc życzę sobie jak najwięcej podróżowania. No i marzy mi się równie fajny ciąg dalszy… Rozmawiała Beata Nowicka. Całość rozmowy – tylko w najnowszym numerze magazynu VIVA!, dostępnym od czwartku, 8 maja. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Pewna siebie i kobieca. Karolina Szostak: "Fakt, że przytyję, niczego nie ujmuje mojej inteligencji"
Pewna siebie i kobieca. Karolina Szostak: "Fakt, że przytyję, niczego nie ujmuje mojej inteligencji"
Karolina Szostak, jedna z najbardziej rozpoznawalnych twarzy Polsatu, w poruszającej rozmowie z Beatą Nowicką odsłania kulisy swojego życia poza kamerami. Z okazji nadchodzących urodzin dziennikarka dzieli się osobistymi refleksjami, wspomnieniami i marzeniami. Jej mocne słowa o akceptacji siebie i kobiecej sile inspirują do przemyśleń.
Od niemal trzech dekad jest jedną z najbardziej rozpoznawalnych twarzy Polsatu i Polsatu Sport. Na zawodowym polu osiągnęła imponujące sukcesy. A jak wygląda jej życie prywatne? Karolina Szostak w szczerej i inspirującej rozmowie z Beatą Nowicką odsłania przed nami kulisy swojej codzienności i zabiera w pełną emocji podróż przez barwne wspomnienia. Już niedługo będzie świętować kolejne urodziny – moment, który skłania ją do czułych refleksji i osobistych podsumowań. Prezenterka zdradziła, jak dziś patrzy na dawne wybory i wspomina początki w zawodzie. "Uważam, że kobieta w każdym wieku może być atrakcyjna. Zawsze byłam komplementowana i nadal tak jest. Fakt, że przytyję, niczego nie ujmuje mojej inteligencji. Gruby schudnie, a głupi nie zmądrzeje. Tego się trzymam", mówi. Czy myśli o przemijaniu i o czym marzy, patrząc w przyszłość? Karolina Szostak o upływającym czasie, życiu prywatnym i początkach pracy w telewizji – Wzruszyłaś się… Bo przez okno widzę kamienicę, w której mieszkałam 10 lat z moim ówczesnym chłopakiem. Nad nami mieszkał Robert Kozyra, wtedy szef Radia Zet. Miałam 21 lat, byłam jeszcze nieopierzona, a na klatce spotykałam Monikę Olejnik, Edytę Górniak, Wojtka Jagielskiego. Kilka lat później sama byłam gościem „Wieczoru z wampirem”. Koło życia się toczy… Dzisiaj, przez przypadek, patrzę na moje podwórko… – Zdarza Ci się nieprzypadkowo robić takie sentymentalne retrospekcje? Zabawne, że o to pytasz, bo od jakiegoś czasu zdarza mi się to nieustannie! Jadę samochodem, kładę się wieczorem do łóżka i nagle otwierają się szuflady pamięci pełne wspomnień, obrazów, historii. Pamięć starcza: człowiek nie pamięta, co było wczoraj, ale pamięta swojego świętej pamięci dziadka. Eleganckiego, w garniturze, z rękami splecionymi na plecach. Zawsze mi powtarzał: „Nigdy nie wolno ci wiązać samej butów”. Jemu buty wiązała żona, a mi mama albo pani Stefania, która się mną opiekowała. Obok naszego domu była fabryka ceramiki moich rodziców, gdzie ludzie pracowali od świtu do nocy. Rano, przed szkołą lubiłam sprawdzać, czy piece są odpalone i mają odpowiednią temperaturę. Stawałam przed panią Stefanią, podnosiłam nogę i mówiłam: „Wiąż mi buty”. Mama mnie strofowała: „Możesz poprosić, ale nie żądać” (śmiech). Otworzyłaś puszkę Pandory z tymi wspomnieniami! Szczególnie że zbliżają się urodziny moje i mojej mamy. – Które? Wspólnie będziemy obchodziły 120. urodziny. Nieważne, która ile ma lat. Urodziłam się 15 sierpnia, mama 19 września. Imprezę robimy we wrześniu, bo w lecie wszyscy są na wakacjach. Mamy już wybrane miejsce w Warszawie i listę gości, ważnych i bliskich dla nas obu. Wczoraj wieczorem patrzyłam na tę listę i zastanawiałam się, co im powiem. Dzwoni mama: „Co robisz?”. „Oglądam film i układam w głowie mowę powitalną”. Mama: „Ja też!” (śmiech). Mój kolega na czterdziestkę wyczarterował samolot i zabrał setkę przyjaciół do Palermo na trzy dni. Rano spotykaliśmy się na lotnisku, podchodzimy do kontroli, otwieram portfel i… nie mam dowodu osobistego! Próbowałam wejść na prawo jazdy, ale się nie udało. Biegiem do taksówki: „Płacę dubla, ale musi pan grzać. Nieważne mandaty, muszę zdążyć na samolot!”. Z Okęcia na Żoliborz o ósmej rano… trochę słabo, ale trafiłam na fajnego taksówkarza. Dojechaliśmy pod dom, znalazłam dowód i pognaliśmy z powrotem. Wpadłam na lotnisko, wołam: „Jestem!” i słyszę: „Bramka już jest zamknięta”. Skończyło się na tym, że kontroler osobiście eskortował mnie przez płytę lotniska. Kiedy weszłam do samolotu, strzeliły korki od szampana. To był cudowny wyjazd: zwiedzanie winnic, kolacja w tuńczykarni, orkiestra na plaży i tańce w morzu o zachodzie słońca… Jest co wspominać. TYLKO W VIVIE!: Zamyka przeszłość i patrzy przed siebie. Dziś Karolina Szostak mówi szczerze o miłości i mężczyznach: "Lubię uczciwe zasady" – Zazdroszczę! Skoro już otworzyłyśmy tę puszkę wspomnień… Daleko jesteś mentalnie od tamtej 21-latki z kamienicy przy Koszykowej? Daleko. Oprócz wspominania robię też podsumowanie i uważam, że miałam całkiem udane życie. Cudowne dzieciństwo i młodość, dorosłość również, choć z małymi potknięciami, co uważam za naturalne. Zgrzeszyłabym, gdybym narzekała. Jestem w dobrym miejscu. Mogę się chwalić i cieszyć tym, że od 1997 roku pracuję w Polsacie. Od 25 lat mam tego samego szefa, w sierpniu będziemy obchodzili urodziny Polsatu Sport. Lubię mieć takie stałe punkty na mapie, jestem oddana i lojalna, więc to się dobrze uzupełnia z moim charakterem i moimi potrzebami. W pracy otaczają mnie świetni ludzie, razem żartujemy, bawimy się, pracujemy i ta atmosfera mi odpowiada. Większość z nich jest w stacji od początku, tak jak ja, Beata Myszka, a później siostry Małgosia Deptuła i Marta Miłosz, które mnie malują i czeszą, gdy mam dyżur. Małgosia pierwszego dnia trafiła na mnie. Pomalowała mi powieki cieniem w ceglanym kolorze. Pięknym, ale wtedy nie w moim stylu. Otworzyłam oczy i… zaczęłam płakać. Małgosia się rozpłakała, że ja płaczę. Często to wspominamy. Ostatnio ją poprosiłam: „Zrób mi ten ceglany odcień”. „Ale nie będziesz płakać?” „Nie!” (śmiech). Kocham tę robotę. Zawsze idę do pracy z zaangażowaniem i przyjemnością, choć oczywiście zdarza mi się jęczeć i narzekać, ale kiedy stamtąd wychodzę, nie potrzebuję chaosu wokół siebie. Coraz częściej czuję się przebodźcowana. W wieku 21 lat miałam w głowie fiu-bździu, wyobrażałam sobie, że za 30 lat będę stara, zmęczona i z trójką dzieci. Nie mam dzieci, nie jestem stara i nieźle się trzymam. Swoje przeżyłam, poznałam, zwiedziłam. W głowie mam poukładane, ale… wolałabym zawsze mieć 38–40 lat. Najlepszy wiek – już dojrzała, a wciąż atrakcyjna i pełna energii. – Słusznie. Karl Lagerfeld mówił: „Ludzie kupują ubrania, bo chcą się dobrze czuć i ładnie wyglądać, a nie ze względu na jakieś głębokie potrzeby psychologiczne”. Według jakiego klucza wybierasz ciuchy? Muszę się sobie podobać, to podstawa. Moda pomaga kobietom poczuć się lepiej we własnej skórze. Bartek Indyka, który ubiera mnie na specjalne okazje i duże wyjścia, za każdym razem przygotowuje mi różne sety. Często się spieramy. On mówi: „Dobrze w tym wyglądasz”. Ja odpowiadam: „Wiem, ale tego nie czuję. To nie jest moje”. Czasami daję mu się przekonać. W korytarzu mam ogromne lustro, przed wyjściem z domu zawsze patrzę, jak wyglądam i czy się sobie podobam. Może się zdarzyć, że ja wychodzę zadowolona na ulicę, a ktoś myśli: Matko! Co ona na siebie założyła?! Ale to już nie mój problem (śmiech). Ubranie, które jest spójne ze mną, daje mi poczucie wolności, pewności siebie. [...] – Myślisz o przemijaniu? O Jezu, myślę nieustannie! – Jak? Nie najlepiej (śmiech)! Nikt nie chce pogodzić się z przemijaniem. Czasami Facebook czy Instagram odpala wspomnienia, przypominając zdjęcia sprzed 10–15 lat. Nagle widać, jak bardzo człowiek się zmienia, czy tego chce, czy nie. Znajomi mówią: „Ale ty nawet nie masz siwych włosów”. No, nie mam, ale pojawiają się myśli, że pewne rzeczy już się nie wydarzą, różnych szaleństw już nie popełnię. Nie wyjdę z domu w krótkich spodenkach czy z gołym brzuchem. Co nie znaczy, że czuję się mniej atrakcyjna. Uważam, że kobieta w każdym wieku może być atrakcyjna. Zawsze byłam komplementowana i nadal tak jest. Fakt, że przytyję, niczego nie ujmuje mojej inteligencji. Gruby schudnie, a głupi nie zmądrzeje. Tego się trzymam. [...] – O czym myślisz, patrząc w przyszłość? Chciałabym w zdrowiu, szczęściu i miłości przeżyć kolejne pół wieku. Mam na myśli zdrowie własne i moich najbliższych: przyjaciół, rodziny. Chciałabym, żeby było po prostu miło i radośnie. Kocham podróże: Tel Awiw, Hiszpania, Włochy, Francja. Lubię tam być. Lubię ten klimat. Piękni ludzie, świetne jedzenie, cudowna pogoda, więc życzę sobie jak najwięcej podróżowania. No i marzy mi się równie fajny ciąg dalszy… Cały wywiad w nowym numerze VIVY! Magazyn dostępny w punktach sprzedaży od czwartku, 8 maja.
Zamyka przeszłość i patrzy przed siebie. Dziś Karolina Szostak mówi szczerze o miłości i mężczyznach: "Lubię uczciwe zasady"
W intymnym wywiadzie zdradza, co myśli o relacjach z mężczyznami, związkach i potrzebie przestrzeni. Przeczytaj szczere wyznania dziennikarki! "W związku warto zostawić drugiej osobie trochę osobistej przestrzeni i wolności. Nie musimy robić wszystkiego razem. Cenię to, że mogę spędzić wieczór sama ze sobą", dodaje Karolina Szostak.
W wieku 21 lat wyobrażała sobie, że za 30 lat będzie stara, zmęczona i z trójką dzieci. "Nie mam dzieci, nie jestem stara i nieźle się trzymam. Swoje przeżyłam, poznałam, zwiedziłam. W głowie mam poukładane, ale… wolałabym zawsze mieć 38–40 lat. Najlepszy wiek – już dojrzała, a wciąż atrakcyjna i pełna energii", mówi w rozmowie z Beatą Nowicką dla VIVY!. Karolina Szostak, patrząc w przyszłość myśli o tym, że: "Chciałabym w zdrowiu, szczęściu i miłości przeżyć kolejne pół wieku. Mam na myśli zdrowie własne i moich najbliższych: przyjaciół, rodziny. Chciałabym, żeby było po prostu miło i radośnie. [...] No i marzy mi się równie fajny ciąg dalszy…". A co z miłością? Dziennikarka otwiera się na temat zakończonych relacji. Karolina Szostak o związkach i mężczyznach. Wywiad VIVY! - Powiedziałaś kiedyś zdanie, które mi się spodobało: „Miejsce kobiet jest tam, gdzie chcą być”. Znalazłaś swoje? Nie wiem, czy można takie miejsce znaleźć. Ciągle coś się dzieje. Dzisiaj jesteś tu, jutro chcesz być gdzie indziej. Mentalnie takie miejsce określa partner, z którym żyjesz. Ludzie w moim wieku inaczej nawiązują znajomości i mają inne potrzeby. Kiedy miałam 21 lat, ważne było wspólne mieszkanie i trzymanie się za rękę 24 godziny na dobę. Dziś wystarczy mi świadomość, że jestem dla kogoś najważniejsza, a ten ktoś dla mnie. W związku warto zostawić drugiej osobie trochę osobistej przestrzeni i wolności. Nie musimy robić wszystkiego razem. Cenię to, że mogę spędzić wieczór sama ze sobą. - Obraziłaś się kiedyś na siebie? Pogroziłaś palcem w lustrze? Pewnie tak, ale nie pamiętam. Wypieram takie rzeczy. Nie szufladkuję złych doświadczeń. W dzieciństwie i młodości otaczali mnie dużo starsi ludzie, głównie przyjaciele mojej mamy, i mam naturalną umiejętność radzenia sobie z przykrościami. Tłumaczę je sobie, przepracuję, przecierpię i wyrzucam. Idę dalej. W każdej relacji, nie tylko damsko-męskiej, dużo z siebie daję: serca, wsparcia, uczuć, ale kiedy widzę, że ktoś mnie odtrąca, nie narzucam się. Nie przekraczam granic, które sobie wyznaczam. Nie uprawiam martyrologii, bo generalnie dobrze czuję się sama ze sobą. Nie mam żalu, że czegoś nie zrobiłam, że coś mi się nie udało, coś straciłam. Dziewczyna z Koszykowej wierzyła, że świat stoi przed nią otworem, klękajcie narody! Dziesięć lat później rozstałam się z narzeczonym. Nie wyobrażałam sobie życia bez niego, a jednak to się wydarzyło. Musiałam przepracować stratę. Potem przez wiele lat byłam w kolejnym związku, który dał mi coś innego. Każdy zostawia w nas ślad. Staram się przechowywać dobre ślady i dobre wspomnienia. - Przeczytałam niedawno, że „szczęście polega na wyznaczaniu sobie celów, a nie na realizowaniu celów”. Myślę, że trzeba sobie wyznaczać cele realne. Lubię dostać to, czego chcę. Bywa to trudne, ale daje mi satysfakcję. Lubię powalczyć o sprawy ważne. TYLKO W VIVIE!: Z dystansem, uśmiechem i kobiecą siłą. Karolina Szostak apeluje: "Trzeba siebie akceptować, kochać" - Na przykład o mężczyznę? Czasami, w sytuacjach, w których mimo wzajemnego zauroczenia mężczyzna jest mniej aktywny niż ja, bo na przykład nie jest gotowy na związek, boi się, ma trudną przeszłość albo po prostu woli relację przyjacielską, budzi się we mnie przekora. Zdarza się, że biorę się za rzeczy nieosiągalne, ale o tym sama muszę się przekonać. Czasami wystarczy drobiazg, żeby się wycofać. Nie jestem małostkowa, ale dla mnie kultura osobista i kindersztuba są bardzo ważne. - Powiedziałaś, że mężczyźni coraz częściej wybierają związek koleżeński, przyjacielski. Myślisz, że to znak czasów? Trochę tak. Mówi się, że XXI wiek wyzwolił kobiety, a zniewolił mężczyzn. Coś w tym jest. Kobiety dużo rzeczy wywalczyły, zmieniły, stały się bardziej samodzielne, niezależne finansowo. Przejęły część męskich obowiązków. Mężczyznom przez stulecia wmawiano, że mogą być, kim chcą, a teraz nie wiedzą, kim chcą być. Czują się zagubieni, niedocenieni, sfrustrowani. Brak im pewności siebie. Często słyszę: „Nie wiem… A może…? A po co…? Może się spotkajmy, a może odwołajmy…”. Nie jestem feministką w tym sensie, że bardzo chętnie oddaję pole mężczyznom. Lubię wesprzeć się na silnym, męskim ramieniu. Z drugiej strony jest też spora grupa atrakcyjnych mężczyzn po przejściach, którzy nie chcą wchodzić w nowy związek. Trzeba to uszanować. Cenię, że otwarcie o tym mówią, zamiast wiązać się z jedną kobietą, a jednocześnie prowadzić drugie czy trzecie sekretne życie. Lubię uczciwe zasady. TYLKO W VIVIE!: Toczy najtrudniejszą walkę, nie pozwala sobie na niemoc. Anna Nehrebecka w poruszającym wywiadzie mówi: "Nic nie jest dane na zawsze" Cały wywiad w nowym numerze VIVY! Magazyn dostępny w punktach sprzedaży od czwartku, 8 maja. Źródło: Viva!
Z dystansem, uśmiechem i kobiecą siłą. Karolina Szostak apeluje: "Trzeba siebie akceptować, kochać"
Karolina Szostak od 28 lat związana jest z Polsatem i Polsatem Sport, ale w poruszającej rozmowie z Beatą Nowicką odsłania swoją prywatną stronę życia. Mówi o przemianach, dystansie do siebie, hejcie i poczuciu własnej wartości. "Wszystko jedno, czy jestem mniejsza, większa, grubsza, chudsza. Jeśli chodzę z podniesioną głową, uśmiecham się do ludzi, ludzie to odwzajemniają", mówi.
Od 28 lat jest gwiazdą Polsatu i Polsatu Sport. Zawodowo osiągnęła bardzo wiele. A prywatnie? Żartuje, że w głowie ma poukładane, ale… Co się kryje za tym „ale”, Karolina Szostak opowiada w inspirującej rozmowie z Beatą Nowicką. I zabiera nas w sentymentalną podróż po swoim barwnym życiu. Karolina Szostak o dystansie i poczuciu własnej wartości Od Twojej czterdziestki minęła dekada i mogę powtórzyć: „Już dojrzała, a wciąż atrakcyjna i pełna energii”. Masz rację, ale… Dziesięć lat temu żyłam szerzej: przyjęcia, bankiety, pokazy mody, imprezy, teraz staram się to ograniczać. Wtedy mnie to nakręcało, teraz nie. Zabrzmię jak stara baba: byłam, widziałam i wiem, jak smakuje. Już tego tak nie potrzebuję. Nadal wychodzę wieczorami, ale po to, żeby spotkać się z osobami, z którymi mam ochotę porozmawiać, a nie z tłumem obcych ludzi. Nie chce mi się słuchać: „Oooo, jakoś inaczej wyglądasz! Przytyłaś? No i co? Chora jesteś? Masz insulinooporność? A co robisz? Bierzesz ozempic czy mysimbę…?”. Nie jestem tym zainteresowana. Lubię Twój autoironiczny dystans do siebie. Niektórzy biorą to za arogancję. Mylą arogancję z asertywnością. Kiedy Cię dzisiaj zobaczyłam, powiedziałam: „Pięknie wyglądasz”, a Ty… „Wiem, dziękuję” (śmiech). Dwa miesiące temu wróciłam do swojego naturalnego koloru włosów. Kiedy po raz pierwszy spojrzałam w lustro, rozpłakałam się i płakałam przez cały tydzień! Nie podobałam się sobie. Przez 30 lat byłam blondynką i nie mogłam się odzwyczaić. W pracy mówili: „Wow, super wyglądasz”, a ja: „Dajcie spokój, wyglądam okropnie”. Ale po tygodniu spojrzałam do lustra i pomyślałam: Hmm, jest nieźle. Gdy tym razem usłyszałam: „Wyglądasz 10 lat młodziej i ładniej”, odpowiedziałam: „Wiem. Dziękuję”. Moja mama często była i nadal jest komplementowana, kocha to i tym żyje, od niej nauczyłam się sztuki przyjmowania komplementów. Zamiast się krygować, lepiej powiedzieć „dziękuję” i się uśmiechnąć. Uśmiech wszystko załatwia. Ktoś powie: „Zakochana w sobie”. Nie. Tu nie chodzi o zakochanie w sobie… Sprawdź: Karolina Szostak z mamą Marylą: „Zamieniłyśmy się rolami. Kiedyś mama bardzo dbała o mnie. Teraz ja tak samo dbam o nią" Tylko…? O poczucie własnej wartości i pewności siebie. Ułatwiają życie i kontakty z ludźmi. Wszystko jedno, czy jestem mniejsza, większa, grubsza, chudsza. Jeśli chodzę z podniesioną głową, uśmiecham się do ludzi, ludzie to odwzajemniają. Dziesięć lat temu byłam grubsza, potem schudłam, teraz znowu przytyłam, ale nikt mi nigdy z tego powodu nie robił wyrzutów czy problemów. Oprócz hejterów. Kiedy piszą na Instagramie wulgaryzmy i jadą po bandzie, po prostu ich blokuję. Nie dyskutuję z tymi ludźmi, nie daję im pola do popisu. Uważam hejt za patologię, a z patologią należy walczyć. Hejterzy nie przyjmują do wiadomości, że otyłość mogą wywoływać choroby cywilizacyjne: cukrzyca, depresja, zaburzenia hormonalne i wiele innych. Jedyny obraz, jaki mają w głowie, to osobę jedzącą od rana do wieczora ciastka i torty. Od dziecka nie jem słodyczy, bo nie lubię. Moja mama nie jadała i nigdy mnie tym nie karmiła. Czekolada nie jest dla mnie żadnym rarytasem ani smakołykiem. Chcesz wygłosić jakąś deklarację? Tak. Zwracam się do kobiet i do mężczyzn – trzeba siebie akceptować, kochać. Otyłość jest problemem, ponieważ jest chorobą, a każdy proces leczenia trwa. Wymaga czasu, cierpliwości, wytrwałości. Nie każdy tyje czy puchnie od nadmiernego jedzenia czy źle zbilansowanej diety. Mamy różne genetyczne predyspozycje. Jedni są chudzi od urodzenia i umrą chudzi, inni tyją i chudną, a jeszcze inni są grubi od dziecka do dorosłości, robią operacje bariatryczne i stosują różne leki. Ja próbuję innych metod i widzę efekty. Zapisałam się na pilates. Poszłam raz na próbę. Potem drugi, trzeci, czwarty, piąty. Zakochałam się, to jest genialne! Można się porozciągać, wzmocnić mięśnie, wysmuklić sylwetkę. Trafiłam też na świetnych trenerów. Zawsze miałam 168 centymetrów wzrostu, ostatnio się zmierzyłam i wyszło 166 i pół. Powiedziałam do chłopaków: „Słuchajcie, za pół roku chciałabym być dwa centymetry wyższa, da się?”. „Da się!” Cały wywiad w nowym numerze VIVY! Magazyn dostępny w punktach sprzedaży od czwartku, 8 maja. Co jeszcze w nowym numerze Vivy! 9/2025 Anna Nehrebecka o życiowych wyborach i ich konsekwencjach, chorobie nowotworowej oraz o najtrudniejszej walce, jaką przyszło jej toczyć. Papież Franciszek - co nam po sobie zostawił jeden z najbardziej kontrowersyjnych papieży w historii Kościoła katolickiego? Rafał Maćkowiak aktor zdradza, że nie zawsze robił rzeczy, z których może być dumny, ale zawsze dawał z siebie wszystko… Kolumbia, jakiej nie znamy, czyli wędrówka śladami „Stu lat samotności” Gabriela Garcíi Márqueza.
Nie każda kobieta chce walczyć o feminatywy. Maria Rotkiel tłumaczy, dlaczego
W szczerej rozmowie Maria Rotkiel opowiada o własnym podejściu do feminatywów, kobiecej różnorodności i o chwili, w której naprawdę poczuła dumę z bycia kobietą
Każda z nas jest inna – w wyglądzie, wyborach, pasjach i potrzebach. O tym opowiada psycholog Maria Rotkiel w rozmowie z Beatą Nowicką. Przypominamy wywiad, który ukazał się w 4/2024 numerze magazynu VIVA!. – Psycholog czy psycholożka? Psycholog. – Kiedy Katarzyna Nosowska powiedziała w radiu, że nie jest entuzjastką feminatywów, została… skarcona. Przez kobiety, oczywiście. Nie podoba mi się słowo gościni i go nie używam. Uważam, że mam prawo. I ma pani prawo. Niestety mamy tendencje do przesadzania, do niepotrzebnego inwestowania emocji w sytuacje, które tego nie wymagają. Rozumiem kobiety, dla których feminatywy są ważne. I szanuję to. Ja mówię o sobie psycholog i czuję się z tym dobrze. Nie lubię słowa psycholożka. Jeśli funkcjonujemy i pracujemy w środowisku, w którym raczej nie doświadczałyśmy trudności z racji tego, że jesteśmy kobietami – jak w moim przypadku – nie mamy potrzeby zaznaczenia słowem psycholożka, gościni czy chirurżka, że jesteśmy kobietami. Natomiast znam historie kobiet, które były pierwszymi członkiniami rady nadzorczej czy prezeskami i potrzebowały tych określeń. To, że dla ciebie coś jest ważne, nie oznacza, że jest ważne dla innej osoby. Nie zmuszajmy kobiet, żeby stawały pod naszym sztandarem. – Kobiecość ma wiele odsłon, nie jest jednowymiarowa. Jesteśmy tak różne, jak nasze typy urody, osobowości, pasje, zdolności, wybory życiowe, potrzeby. Ja się spełniam jako matka, moja najbliższa przyjaciółka spełnia się zawodowo i nie chce mieć dzieci. Dajmy sobie przyzwolenie na tę różnorodność, nie bójmy się jej. Cudza inność nie dewaluuje naszych wartości. Po tych latach, kiedy musiałyśmy walczyć o podstawowe prawa dla siebie, wciąż jesteśmy w trybie walki i oczekujemy od innych kobiet, że będą walczyły z nami. Dziewczyny, więcej luzu, spokoju. Są obszary, gdzie nadal musimy być konsekwentne i nieustępliwe, ale nie warto kłócić się o feminatywy. To nas przede wszystkim konfliktuje. – Też tak uważam. Wróćmy na chwilę do źródła – pamięta Pani moment, kiedy poczuła szczęście, że jest kobietą? Pamiętam. I przyznam, że było to stosunkowo niedawno. Patrząc na mój wiek – powoli zbliżam się do pięćdziesiątki – długo czekałam na ten moment. To jest chwila, w której zyskujemy pełnię kobiecej dojrzałości. Ja ją poczułam, dopiero gdy zostałam mamą. To była głęboko i sensualnie przeżywana mieszanka różnych emocji, która finalnie przyniosła mi spokój. Spokój wynikający z zaufania do samej siebie. Z pracy terapeutycznej z kobietami wiem, że ta kobiecość świadoma, celebracja tego stanu przychodzi właśnie w takich przełomowych chwilach: sukcesach zawodowych, zakochaniu, macierzyństwie, spełnieniu w swojej pasji. – Czyli potrzebujemy silnego bodźca, żeby kobiecość stała się ważnym elementem naszej tożsamości? Tak. Jeśli nie miałyśmy szczęścia być wychowywane przez spełnione, świadome swojej atrakcyjności mamy, to musimy trochę w życiu przejść, trochę doświadczyć, żeby zaufać sobie. Polubić stan bycia kobietą, cieszyć się nim. Kobiety przychodzą do mnie z różnych powodów: bolesne rozstanie, choroba, porażka, dotkliwa strata, czasem są to dylematy, rozterki życiowe, które długo w sobie tłumiły, ale zawsze pojawia się taki moment w procesie terapeutycznym, kiedy zaczynają czerpać ze swojego potencjału, który my, kobiety, mamy ogromny. Czują się bezpieczne same ze sobą. Wiedzą, że mogą na siebie liczyć, nie potrzebują mężczyzny, żeby czerpać radość z życia. To jest stan wewnętrznej niezależności. – Ja miałam dobry start, czułam miłość rodziców, ich wsparcie, ale mam wrażenie, że żadna z nas nie urodziła się i nie wychowała w idealnym domu. I ma pani rację. Jedne miały dzieciństwo spokojniejsze, bardziej beztroskie, inne smutne, trudne. Jedne miały kochających rodziców, inne rodziców nieumiejących okazać miłości. Jedne pochodzą z pełnych rodzin, inne z rozbitych. Każda z nas weszła w życie z jakimiś niedostatkami. Ja nie wyniosłam z domu pewności siebie. Przekonania o mojej kobiecej atrakcyjności. Akceptacji swojej cielesności, fizyczności, niedoskonałości. Naturalności w czuciu się kobietą. Te nasze deficyty są splotem różnych rzeczy, od których nie możemy uciec: domu rodzinnego, wychowania, szkoły, patriarchalnych kodów kulturowych, wpływu Kościoła. Od naszej decyzji, naszej dojrzałości zależy, czy zechcemy nad tym pracować. – Przez ostatnie lata dużo rzeczy zmieniłyśmy, wywalczyłyśmy, a jednak wiele kobiet wciąż źle się czuje w swoim ciele, związku, pracy, życiu. Dlaczego? Bo za te zdobycze zapłaciłyśmy wysoką cenę. Spełniając się w różnych rolach: pracując, robiąc karierę, realizując pasje, będąc żoną, partnerką, matką, córką, cały czas robimy dużo więcej niż mężczyźni. Czujemy się bardziej odpowiedzialne za dom i bliskich. Wystarczy sięgnąć po badania CBOS czy innych niezależnych instytutów badawczych, które mówią jednoznacznie, że kobieta przeciętnie zajmuje się obowiązkami domowymi cztery–pięć godzin dziennie. U mężczyzn jest to godzina… w tygodniu! Zaciskamy zęby i same sobie narzucamy priorytety w postaci obiadu z dwóch dań i lśniącej podłogi. Wiele kobiet przyjmuje z automatu, że to wciąż jeszcze jest nasz obowiązek, „powinność”. Jesteśmy tym wszystkim po prostu… – …zmęczone. Bardzo. Nie jesteśmy w stanie się multiplikować: być w pracy, bawić się z dzieckiem, gotować, zatroszczyć się o partnera, rodziców i zadbać o swoją atrakcyjność. Przechodzimy z trybu w tryb, odhaczając punkty na liście, która de facto nigdy się nie kończy, i pod koniec dnia wiele z nas nie wie, jak się nazywa. Padamy na twarz. Trudno w wycieńczeniu kontemplować swoją kobiecość. Gubi nas to, że nie potrafimy zagospodarować chwili wytchnienia. Kiedy tylko się pojawia, natychmiast znajdujemy kolejne zadania do wykonania. Idea, że miałybyśmy usiąść w ciszy same ze sobą i popatrzeć na drzewo za oknem, napełnia nas takim niepokojem, że natychmiast szukamy sobie kolejnego wyzwania. Uważam, że dopóki nasi partnerzy nie włączą się bardziej w codzienność, dopóty my będziemy się czuły wypalone, niezadowolone. – Jak przerwać to błędne koło? Odpuścić. Wykreślić ze słownika słowo „idealna”. Nie ma idealnego domu, idealnego partnera, idealnej kobiety, idealnego rodzica. Dążenie do bycia idealną mamą spala tak, że po roku macierzyństwa będziemy ze zmęczenia powłóczyć nogami. Odpuśćmy te wyśrubowane standardy. Wolniej, mniej, spokojniej. Nie musimy być perfekcyjną panią domu ani pracownikiem roku. Nie muszę szefowi udowadniać, że zasługuję na to stanowisko, podwyżkę, awans. Wiem, że zasługuję. Nie udowadniajmy wszystkim wokół własnej wartości. Budujmy ją w sobie. Jesteśmy wystarczająco dobre w tym, co robimy. Wystarczy sobie zaufać. – Można się tego nauczyć? Można. Małe kroki, drobne gesty, które będą wpływały na zmiany naszego sposobu myślenia. Jeśli zaczynasz o coś dbać, to „coś” zaczyna mieć dla ciebie wartość. Zaczynasz dbać o siebie, zaczynasz się szanować. Ja zaczęłam po prostu wygospodarowywać więcej czasu dla siebie: odpoczywać, dbać o zdrowie, odpuszczać sprzątanie, dwudaniowe obiadki, kolejne zlecenie. Po co mi dodatkowe pieniądze, skoro z przepracowania wyląduję w szpitalu? To mi pomogło być bliżej siebie, poprzyglądać się sobie, pozastanawiać się nad tym, co jest dla mnie tak naprawdę ważne. Czym jest dla mnie szczęście? Dopiero teraz, zbliżając się do pięćdziesiątki, mam poczucie pełności, spójności. Fenomenalnie czuję się ze swoją kobiecością. – Podoba mi się, że mówimy o tym głośno! Parę lat temu w reklamach pojawiły się kobiety różnych kształtów, wagi, urody. Carmen Dell’Orefice ma 90 lat i jest modelką, a na okładce „Vogue’a” widać pomarszczoną twarz 70-letniej Isabelli Rossellini bez grama makijażu. A jednak na Facebooku i Instagramie wciąż uprawiamy „grę w idealne życie”. Kiedyś nie było internetu, ale porównywanie się zawsze istniało. Pokusa kreowania idealnego życia również. Różnica jest tylko w skali. Media społecznościowe dają nieograniczone możliwości. Lukrujemy rzeczywistość, bo chcemy pobyć w iluzji, żeby złapać oddech. Ulegamy tej pokusie, żeby choć na chwilę uwierzyć, że moje życie tak wygląda: jest piękne jak sesja w luksusowym magazynie. Niestety lubimy też podziw, te lajki, ochy i achy pod postami cudownie łechcą nasze ego, łatwo się od tego uzależnić. Rozumiem te mechanizmy, sama czasami nie mogę się oprzeć, ale staram się zachować szczerość. O dojrzałe kobiety się nie martwię, one generalnie obserwują te profile społecznościowe, z których czerpią jakąś wiedzę, fajne pomysły, porady, inspiracje. Martwię się o młode dziewczyny, one nie mają narzędzi, żeby się przed tym obronić. To może być niebezpieczne. Zaburzenia odżywiania, depresja mogą być stymulowane przez tę „grę w idealne życie”. Dlatego potrzebują naszego wsparcia. – Ola Żebrowska, mama czwórki dzieci, pokazuje na Instagramie swoje ciało i swoje życie bez filtrów. Stawia na naturalność i dystans do siebie. Ma liczne grono wyznawców i mniejsze krytyków. Kiedy pewna młoda aktorka napisała, że na Instagramie woli pokazywać piękną stronę macierzyństwa, wylała się na nią fala hejtu. Ten temat wciąż budzi silne emocje, wywołuje antagonizmy, zupełnie niepotrzebnie. Kobiety, które są mocno zaangażowane i zainspirowane trendem naturalności, bardzo emocjonalnie reagują na upiększanie. Kobiety, które lubią upiększanie, bo same przywiązują ogromną wagę do swojego wyglądu, czują się dotknięte i wywołane do tablicy przez drugą stronę. Mam prawo lubić zdjęcia, na których wyglądam jak najlepsza wersja siebie. Jeśli lubię pokazać siebie naturalną, bez retuszu – też super. W mediach społecznościowych jest przestrzeń dla każdego: dla tych, które się prężą, wciągają brzuch i wysuwają do przodu nóżkę, żeby wyglądała na dłuższą, i dla tych, które potargane, ze spuchniętymi oczami robią rano zdjęcie z łóżka, życząc innym miłego dnia. Myślę, że jest coraz lepiej. Wierzę w kobiety… – …bardzo mi się podoba ta wiara. (śmiech) Powiem więcej, jestem optymistką, mam poczucie, że obie strony powoli spuszczają powietrze z tego napięcia. Pamiętam czas protestów kobiet, kiedy ograniczono nam możliwość decydowania o własnym ciele i naszej rozrodczości. Abstrahując od poglądów politycznych, szanując wybory kobiet, które nie dokonałyby aborcji – ich prawo – poruszyło mnie hasło, które pojawiło się na transparentach: „Nie będziesz szła sama”. O to chodzi! Nigdy nie powinnyśmy iść same. Zawsze obok nas powinna stać kobieta, która poda nam rękę. – Tak, wystarczy jedna. Czy dużo jeszcze mamy do zrobienia? Sporo. Ważne, żebyśmy mogły decydować o swoim ciele, wyborach, życiu: chcę rodzić dzieci czy nie chcę rodzić. Chcę pracować czy nie chcę pracować. Chcę być w związku czy singielką. Mamy do tego prawo bez oceniania, bez społecznego napiętnowania. Bez krytyki ze strony innych kobiet. Ważne, żeby na polu zawodowym kobiety miały te same warunki co mężczyźni. Różnica w zarobkach wciąż jest ogromna, co jest nieakceptowalne. Nie ma na to żadnego usprawiedliwienia! Potrzebujemy jeszcze wielu lat pracy, edukacji i zmian, żeby rodzinne partnerstwo było naprawdę partnerstwem. Kobiety, o czym już rozmawiałyśmy, wciąż biorą na siebie większość obowiązków. Z całą sympatią dla drugiej połowy ludzkości, mężczyzna nie ma problemu z tym, żeby być dla siebie ważnym. A my, kobiety – tak. Dziewczyny, musimy być dla siebie ważne! Od tego zaczynają się dobre zmiany w życiu.
Lidia Popiel i sztuka życia w prawdzie. O fotografii, kobiecości i spacerach po Warszawie
Zatrzymuje czas, ale nie zatrzymuje się w miejscu. Lidia Popiel opowiada o sile autentyczności, magii codzienności i o tym, dlaczego warto mieć odwagę być sobą – także wtedy, gdy świat mówi inaczej.
Z fotografią związana od zawsze, z życiem — jeszcze bardziej. Lidia Popiel nie tylko zatrzymuje chwile w kadrze, ale też w codzienności, w której nadal potrafi dostrzec sens i piękno. Opowiadając o swojej codzienności, wędrówkach po Warszawie, dawnych fascynacjach literackich i spotkaniach, które zostają w pamięci na zawsze, snuje opowieść o istnieniu świadomym, uważnym, osadzonym w rzeczywistości, ale też wolnym od jej ograniczeń... Ostatnia publikacja na FB 1.11.2025 r. Lidia Popiel o uważności, kobiecości i wolności bycia sobą. Wywiad VIVA! – Uwieczniasz chwile? Notorycznie. Fotografia powstała po to, żeby zatrzymywać czas. Przechowuję wszystkie stare telefony. Od czasu do czasu do nich zaglądam. Setki zdjęć, tworzą kronikę życia. – „Fotografowanie nie jest wymyślaniem, lecz odkrywaniem. To sposób życia”, mówił legendarny Henri Cartier-Bresson. Zawsze byłaś blisko życia, które można poczuć, dotknąć. Wciąż przemierzasz Warszawę na piechotę? Nie robię tego codziennie, jak kiedyś, ale wciąż lubię wycierać bruki warszawskie. Warszawa to moje miasto. W latach 80. mieszkałam na Starówce, potem w Alejach Jerozolimskich, wszędzie chodziłam pieszo. Znam dużo przejść, wybieram drogę, która jest ładniejsza. Miałam ulubione szlaki: Centrum Wzornictwa Przemysłowego na Świętojerskiej, SARP na Foksal, kanciapa Roma przy Dworcu Centralnym, nasz punkt kontaktowy, gdzie można było znaleźć fotografów, Czudowskiego, Sobolewskiego. Często zaglądałam do Łazienek, czasami z aparatem fotograficznym, zawsze z książką. To był etap fascynacji literaturą iberoamerykańską: „Sto lat samotności” Márqueza, „Gra w klasy” Cortázara, ale też „Kocia kołyska” Vonneguta. Magiczne historie, które pozwalały uciec od PRL-owskiego syfu i zniewolenia. Łazienki były oazą, miałam tam swoje ławki, ulubione kawiarnie, Madame czy Na Rozdrożu, gdzie przesiadywali filmowcy. Pamiętam Le Petit Trianon na Piwnej, do którego przychodził Połomski w bladoróżowej koszuli i spontanicznie grał na fortepianie. Poszukiwało się miejsc, gdzie można było znaleźć lepszy kąsek, piękny widok albo wyjątkowe towarzystwo. Do Czytelnika wpadaliśmy, żeby pogapić się na Konwickiego dyskutującego nad zupą z Holoubkiem. Wzruszyłam się…! TYLKO NA VIVA.PL: Lidia Popiel po niemal 30 latach związku: „Wciąż znajduję w jego oczach zaskoczenie” – [...] Zachłystujesz się tym, co widzisz? Nie zachłystuję się, staram się być uważna. Uwielbiam podróżować. To nie jest odkrywanie nowych światów, tylko bycie gdzieś. Bycie w innej przestrzeni, w innym klimacie, kulturze. Z innymi ludźmi. Całe życie uczę się od innych. Po latach fotografowania wciąż „patrzę przez obiektyw”. Mam w głowie wiele „fotografii”, na przykład z wyprawy w głąb Australii, na tereny Aborygenów, którzy wierzą, że są częścią ziemi, a ziemia jest częścią ich samych. Czujesz, że „pod spodem” jest coś. Jakaś dzikość, pierwotność. Pamiętam wyprawę do Laponii. Wynajęliśmy dom z drewnianych bali na pustkowiu. W środku kominek, na zewnątrz minus 20 stopni i zorza polarna. Patrzysz na krajobraz, który cię otacza, i doznajesz spokoju. Spokoju i pewności, że jesteś jego częścią. Że jesteś. Kiedyś ciebie nie będzie, ale wiesz, że na zawsze zostaniesz w tym obiegu… [...] – Niedawno na okładce angielskiego „Vogue’a” była 56-letnia Renée Zellweger. Wyglądała jak 30-latka, większość ludzi jej nie poznała. No tak, ale musimy pamiętać, że zdjęcia rządzą się swoimi prawami. Wystarczy trochę inaczej ustawić światło, założyć inny obiektyw, zmienić ciuchy, fryzurę, makijaż i już „widzimy” inną osobę. Nie wiemy, jak Renée Zellweger wygląda w rzeczywistości. Możemy powiedzieć, że na tych zdjęciach nie przypomina aktorki, którą znamy. I tylko tyle. – Na drugim biegunie jest okładka francuskiego „Elle” z 63-letnią dziennikarką i pisarką Sophie Fontanel. Naturalna, naga, w kaloszach. Mówi: „Kobieta może zrobić ze sobą i swoją twarzą, co jej się żywnie podoba, ale ja chcę codziennie widzieć w lustrze swoją twarz”. Też piękne! Niech każda z nas robi, co chce, najważniejsze, żeby to był rzeczywiście nasz wybór. Życie to ciągła praca nad akceptacją dla samej siebie. Od pokoleń żyłyśmy pod presją: wypada – nie wypada, wolno – nie wolno. Wmawiano nam, jak mamy wyglądać, mówić. Trudno zachować dystans do samej siebie, ale warto przejąć kontrolę na własnym życiem. Nie dać się wepchnąć w schematy. Wiele razy słyszałam u fryzjera, że w moim wieku powinnam obciąć czy zafarbować włosy, a u kosmetyczki, że już czas zrobić ten czy tamten zabieg. Po mnie to spływa, ale po wielu kobietach nie, bo chcą być najlepszą wersją siebie. W związku z czym czasami to majstrowanie w urodzie idzie trochę za daleko. Oglądając swoje zdjęcia za kilkanaście lat, chcę widzieć siebie, a nie jakiś „twór”, który mi wmówiono, wersję mnie, którą nie jestem i nigdy nie byłam. Dla mnie ważna jest dokumentacja życia. Moja prawda. Mogę sobie odejmować lat, ale… po co? [...] SPRAWDŹ: Jest dla niej wzorem siły i niezależności. Lidia Popiel otwiera się na temat relacji z mamą: "Patrząc na nią, budowałam swoje życie"
Lidia Popiel po niemal 30 latach związku: „Wciąż znajduję w jego oczach zaskoczenie”
Miłość, która nie potrzebuje codziennego potwierdzenia, przyjaźń, w której jest przestrzeń na zaskoczenie, i związek, który po niemal trzech dekadach wciąż daje poczucie świeżości – tak o relacji z Bogusławem Lindą mówi Lidia Popiel. W rozmowie z nami zdradza, co daje jej siłę, co ją wzrusza i dlaczego czasem dobrze jest „nie robić wszystkiego razem”.
W świecie mody, który coraz częściej stawia na autentyczność, Lidia Popiel jest sobą: zadbaną, świadomą kobietą, która podejmuje wyzwania na własnych zasadach. W jej życiu – zarówno zawodowym, jak i prywatnym – wciąż obecne są emocje, przestrzeń, partnerstwo i… zaskoczenie. Lidia Popiel o tym, jak pielęgnować miłość po latach. Wywiad VIVA! – Po pięćdziesiątce zaczęłaś drugie życie jako modelka. Sytuacja w czasach naszej młodości nie do pomyślenia. W wieku 23 lat usłyszałam, że to bardzo dużo dla modelki. Gdy skończyłam 27, wciąż mogłam udawać nastolatkę na pokazach, bo młodo wyglądałam. Czasy się zmieniły, świat mody również. Kiedy Maciek Cejrowski zaproponował mi pracę modelki w agencji Selective, podskoczyłam z radości. Wow! Ktoś chce mnie zatrudnić z powodu… wieku! Mam 65 lat i nie muszę wyglądać młodziej. Nie muszę majstrować przy zmarszczkach ani siwych włosach. Nie stoi nade mną armia ludzi, którzy mówią, że mam obciąć włosy, zafarbować odrosty, wyprasować skórę, nie przyznawać się do wieku i nie używać ostrej szminki. Urodziłam się z genem oporu przeciwko robieniu czegoś tylko dlatego, że ktoś mi każe. Lubię być zadbana, fajnie się ubrać, ale chcę być – i jestem – sobą. Jest rynek, jest praca, ja decyduję, czy ją wziąć. Mogę utyskiwać, że nie mam już 20 lat, albo podjąć wyzwanie. [...] – Przeglądasz się w oczach męża? Nie przeglądam się, ale czasami pytam: „Te buty czy tamte buty?” (śmiech). – Nadal szukasz jego akceptacji? Jesteście razem prawie 30 lat… Chyba nawet więcej. Lubię być zaakceptowana, ale nie muszę tego czuć każdego dnia. Myślę, że wciąż jest między nami mnóstwo pozytywnych uczuć i energii. Przyjaźnimy się, możemy na siebie liczyć. Tym, co chciałabym odnaleźć – i co znajduję w oczach męża – jest zaskoczenie. Uwielbiam to uczucie, kiedy widzę, że jest zaskoczony (śmiech). – A kiedy mąż zaskoczył Ciebie? Dzisiaj rano. Od jakiegoś czasu z powodu problemów z kręgosłupem nie chciał daleko latać, a dzisiaj rano powiedział: „Może wybierzmy się w jakąś dłuższą podróż poza Europę? Posiedzimy gdzieś w cieple, wygrzejemy stare kości”. – Cudowne. Nie nudzicie się ze sobą. Nie. Każde z nas ma swoje zajęcia. To jest naprawdę superpomysł, żeby w związku zostawić drugiej osobie trochę osobistej przestrzeni. Nie wisieć na sobie i nie robić wszystkiego razem. Nie jesteśmy zazdrośni o czas, który spędzamy osobno. Jeśli któreś z nas czegoś pragnie, wiadomo, że mu się to należy. – Jesienią na ekrany kin wchodzi najnowszy film Władysława Pasikowskiego „Zamach na papieża” z Bogusławem Lindą w roli głównej. Obaj odgrażali się, że to ich ostatnie dzieło. Boguś odgrażał się, że już nie ma siły, ale na kolejny rok też coś szykuje. Artyści często mówią: to już ostatni koncert, płyta, film… A potem wracają z kolejnymi. I dobrze. Trudno odpuścić, porzucić zajęcie, w którym jesteś dobry. Ważny jest komfort psychiczny. Angaż do agencji modelek po sześćdziesiątce dodał mi jeszcze więcej pewności siebie. SPRAWDŹ TEŻ: Jest dla niej wzorem siły i niezależności. Lidia Popiel otwiera się na temat relacji z mamą: "Patrząc na nią, budowałam swoje życie" Cały wywiad w nowym wydaniu VIVY! Magazyn dostępny w punktach sprzedaży w całej Polsce od czwartku, 24 kwietnia 2025 roku.
Jest dla niej wzorem siły i niezależności. Lidia Popiel otwiera się na temat relacji z mamą: "Patrząc na nią, budowałam swoje życie"
Fotografka, modelka, żona i matka. Jej znaki rozpoznawcze: klasa, naturalność, niezależność. W wieku 65 lat Lidia Popiel robi oszałamiającą karierę w modelingu. W rozmowie z VIVĄ! mówi o niezależności i macierzyństwie. Dzieli się z nami swoim doświadczeniem, siłą oraz wolnością wyniesioną z rodzinnego domu
W dowodzie ma nazwisko Linda. Lidia Linda czy Lidia Popiel – zawsze jest sobą. W wieku 65 lat robi karierę w modelingu, jakiej nie miała, gdy była 25-latką. Fotografka, która odkrywa piękno tam, gdzie pozornie go nie ma. Jej znaki rozpoznawcze: klasa, naturalność, niezależność. Co zdradza Beacie Nowickiej w rozmowie z VIVĄ!? Lidia Popiel wspomniała o rodzinnym domu. Wiele zawdzięcza ukochanej mamie, która zaszczepiła w niej odpowiedzialność za siebie i innych. "Zawsze umiała pochylić się nad drugim człowiekiem, wsłuchać w jego historię, pomóc, ale nigdy się nie wtrącała. Nie oceniała, starała się zrozumieć. Dziś ma 90 lat, jest w dobrej formie", mówi. Wspomina też o ukochanej córce, Aleksandrze Lindzie. Lidia Popiel wiele zawdzięcza mamie. Tak mówi o sile, którą wyniosła z rodzinnego domu. Wywiad VIVY! Znamy się od lat, jesteś uosobieniem łagodności i spokoju. Wściekasz się, waląc pięściami w kierownicę pod mostem? To nie ja. To Liza Minnelli w filmie „Kabaret” Boba Fosse’a. Oczywiście też się złoszczę. Nieraz kopałam w przedmioty i wrzeszczałam, ale robię to coraz rzadziej. Z doświadczenia wiem, że to, na co wrzeszczymy, nie jest istotne. Nie warto „płakać nad rozlanym mlekiem” czy „kopać się z koniem”. Wolę odpuścić i dzięki temu poprawiać sobie jakość życia. O czym teraz marzysz? Nie wiem, co to są marzenia. Co znaczy marzyć? Wyobrażać sobie to, czego się pragnie. Rozmyślać o rzeczach przyjemnych, często nierealnych. Dla mnie to słowo zawsze dziwnie brzmiało. Owszem, całe życie czegoś pragnęłam, chciałam gdzieś pojechać, zamierzałam coś zrobić. No i co? Część mi się udała, część nie i musiałam się w tym odnaleźć. Marzenia są formą szantażu, któremu nie uległam. Wymyślono je po to, żebyśmy się łudzili, że coś będziemy mieć. Tyle że kiedy tego nie mamy, żyjemy w rozczarowaniu, że czegoś nam brakuje. Mnie niczego nie brakuje. Podobno ludzie bez marzeń są smutni. W takim razie jestem strasznie smutną osobą (śmiech). Jesteś – i zawsze byłaś – wolna wewnętrznie. Miałam dobry przykład. Wychowywała mnie silna kobieta, która zaszczepiła mi odpowiedzialność za siebie i innych. „Wdrukowała” mi samodzielność, niezależność, dbanie o siebie. Odwagę do podejmowania decyzji, które nie są i nie muszą być wygodne dla otoczenia. Niepodporządkowywanie się. A jednocześnie mama jest bardzo dobrą osobą. Zawsze umiała pochylić się nad drugim człowiekiem, wsłuchać w jego historię, pomóc, ale nigdy się nie wtrącała. Nie oceniała, starała się zrozumieć. Dziś ma 90 lat, jest w dobrej formie, tylko słabo już u niej z chodzeniem. Wyciągam ją często na obiadki. Codziennie do niej dzwonię, tak samo jak Olcia. A babcia do wnuczki. Czytaj też: Nie była świadoma, z czym zmaga się jej córka. Wyznanie Lidii Popiel łapie za serce Twoja córka odziedziczyła coś po Twojej mamie? Może zadziorność. Mama nigdy nie pozwoliła sobą manipulować. Kiedyś na przyjęciu stanęła w obronie koleżanki, która miała przemocowego męża. Na każdej imprezie gnębił żonę. Gdy tym razem przyleciał do żony z pazurami, moja mama do niego podeszła, złapała za włosy i odciągnęła. Natychmiast się uspokoił. Patrząc na mamę, budowałam swoje życie. Wierzyłam, że każdy człowiek, bez względu na płeć, ma prawo do decydowania o sobie. Dlatego wkurza mnie, że wciąż jest tylu starszych panów, którzy chcą decydować o ciele, życiu i wyborach kobiet. Nie mieści mi się to w głowie! Pieniądze i władza wciąż są w rękach mężczyzn. Sytuacja trochę się poprawiła, ale za mało. Ciągle jest jakaś wyrwa, o wiele spraw nadal musimy walczyć. Strasznie wolno to idzie. Za długo trwa. Ola prosi Cię czasami o radę? W drobnych sprawach – tak. W fundamentalnych rzadko. Całe szczęście. Fajnie, że stara się sama decydować o sobie. Oczywiście chciałabym ją ochronić przed złem. Mamą zostaje się do końca życia. Ale uczę się nie być mamą kontrolującą. Nie ingeruję, nie jęczę, nie mówię: „Nie rób tego”, tylko wspieram. Krytyka każdemu odbiera wiarę w siebie. Ola wie, że zawsze jestem po jej stronie. Co odkryłaś w sobie dzięki córce? Nigdy nie bałam się samotności, bo nie nudzę się sama ze sobą, ale byłam przyzwyczajona do towarzystwa. Miałam odruch, że ciągle coś z kimś robiłam. Olcia mi pokazała, że życie w pojedynkę ma swój smak. Fajnie jest być z przyjaciółką, mężem, kolegą, ale fajnie też zarezerwować sobie czas sam na sam ze sobą [...] TYLKO W VIVIE!: Stresowała się jak nastolatka, ujawniła kulisy. Justyna Steczkowska wprost o Eurowizji. Mówi o porażce i nie owija w bawełnę Cały wywiad w nowym wydaniu VIVY! Magazyn dostępny w punktach sprzedaży w całej Polsce od czwartku, 24 kwietnia 2025 roku.
Stylistka wspomina pierwsze spotkanie z Holoubkiem: „Skubię go po tej jego szyi...”
Anna Tyślerowicz pracowała z największymi gwiazdami
Stylistka, dekoratorka, projektantka wnętrz. Jej talent i wyobraźnia nie mają granic. Pracowała z gwiazdami i najlepszymi fotografami. Mówi: „Przygotowanie wnętrza do zdjęcia i »do życia« to dwie różne historie”. Anna Tyślerowicz zabiera Beatę Nowicką na wycieczkę do zaczarowanego świata. Przypominamy wywiad, który ukazał się w 21/2024 numerze magazynu VIVA!. – Jakim cudem studentka drugiego roku filologii polskiej znalazła się na planie filmu Wojciecha Hasa? Wypowiedziałam marzenie i ono się spełniło. Jestem z Łodzi, w czasach mojej młodości wydawało mi się, że wszystko, co najlepsze, kręci się wokół filmówki. Cudowni chłopcy, piękne dziewczyny, dostęp do filmów zakazanych przez cenzurę – bańka w szarej komunie. Na reżyserii – razem z Pawłem Edelmanem i Władkiem Pasikowskim – studiował mój chłopak, który później został moim mężem. Na planach filmowych przewijało się mnóstwo znajomych, a wytwórnia była blisko miejsca, gdzie mieszkałam. Chodziłam do pracy przez park. Przy filmie Hasa znalazłam się pod skrzydłami genialnej kostiumografki Magdy Tesławskiej. Historia kina polskiego, a ja bez żadnego przygotowania, no chyba że za takie uznamy wrodzone talenty każdej łodzianki do szycia. Uważam, że my te zdolności mamy w DNA. Magda była wybitna, mogłabym o niej gadać godzinami: o tym, jak przygotowywała się do filmów, jak zgłębiała całą warstwę historyczną i wszelką dostępną wiedzę o materialnych szczegółach. Jej życie to materiał na książkę, no ale pierwszego dnia posłała mnie na minę. – Opowiedz! Musiałam zmierzyć ubrania przygotowane dla Gustawa Holoubka. Na jego widok nogi mi się ugięły, ręce zadrżały i tymi trzęsącymi się łapami próbowałam zapiąć mu spinką sztywny kołnierzyk na fiszbinach, film był kostiumowy. Skubię go po tej jego szyi – chyba nawet szczypię – aż Gustaw w końcu westchnął i mówi tym swoim magnetycznym głosem: „Kiedy rano z sypialni ojca dochodziło takie gromkie »kurwa mać!«, wiedziałem, że właśnie zapina kołnierzyk” (śmiech). Byłam asystentką Magdy jeszcze przy dwóch filmach Hasa. W jej filmach nigdy nie było materiałów zastępczych: żadnego bistoru czy krempliny, tworzyła materiały, które wypatrzyła na obrazach, rysunkach czy grafikach z epoki. Pół miasta, dosłownie, było zaangażowane w ten proces: od fabryk tkanin przez Politechnikę Łódzką, a zwłaszcza wydział włókienniczy, kończąc na dziesiątkach artystów plastyków. – Pracowałaś też z Ewą Braun, laureatką Oscara za dekorację wnętrz do „Listy Schindlera” Spielberga. Spotkałyśmy się na planie filmu Krzysztofa Zanussiego „Gdzieśkolwiek jest, jeśliś jest…”. Rok produkcji 1987, komuna dogorywała, magazyny pełne pięknych, autentycznie muzealnych ubrań z XIX wieku i przedwojennych rarytasów (głównie zjedzonych przez mole, bo brud, smród i każdy miał to w d…). Magazyny funkcjonowały od poniedziałku do piątku od ósmej do 15, w weekendy i święta były zamknięte. Jest pierwszy listopada. Film międzynarodowy, zagraniczne gwiazdy spływają do garderoby jedna po drugiej, a tu nic, ani skarpetek, ani butów, ani płaszczy. Jedną z nich była włoska piosenkarka Milva. Dwa dni później poleciałyśmy z Ewą po zakupy (ona scenograficzne) i kompletowanie ciuchów do Berlina Zachodniego. Z Berlina przywiozłam próbniki pięknych taft i koronek, zamówiłam tkaniny i prosząc o wsparcie panie z Mody Polskiej, uszyłyśmy dla Milvy cudowną suknię z tafty. Nagle w środku nocy uświadomiłam sobie, że nie zamówiłam halki i nie będzie efektu „wow”. Mieszkałam wtedy pół roku w hotelu Polonia z mężem, który też kręcił w Warszawie jakiś film. Miałam swoją maszynę do szycia. Spanikowana, o piątej nad ranem ściągnęłam prześcieradło, na którym właśnie się wyspałam, i uszyłam tę halkę na maszynie, dodając gumkę z własnych majtek. Rano zaniosłam do garderoby, Milva przymierzyła i zawołała: „Anna, sei una stylista brillante!” (śmiech). – Jesteś! „Niesamowity talent” – tak mówią o Tobie najczęściej. Film wessał Cię na kilka lat. Napisałam pracę magisterską pod opieką Aliny Kowalczykowej o literaturze współczesnej. Miałam przed sobą perspektywę kariery naukowej na Uniwersytecie Łódzkim, ale poszłam w film. Mąż był operatorem, praktycznie nie było nas w domu. Kiedy nasz syn miał rok, odpuściłam. Tomek oczywiście wygłosił mowę motywacyjną: „Ile ty tam zarobisz? W miesiąc tyle, ile ja w jeden dzień” (śmiech). „Siedziałam” w domu z 10 lat, ale jednocześnie wykonywałam dużo kostiumów według projektu Magdy, między innymi do „Ogniem i mieczem” Hoffmana czy „Pana Tadeusza” Wajdy. W tym czasie pojawiły się też ekskluzywne magazyny i ekstramiejsce w „Marie Claire” w dziale Maryli Musidłowskiej, gdzie jako stylistka wnętrz robiłam aranżacje. Bardzo się w tym odnalazłam. Potem praca marzenie w „Domu i Wnętrzu”, to był mój żywioł. Nie przepadam za gadaniem z ludźmi, a taki wazon, nawet jak go przestawisz na wszystkie strony… nic nie mówi (śmiech). – Wtedy się poznałyśmy. Pracowałaś z gwiazdami i najlepszymi fotografami. Po sesjach ludzie często prosili Cię o wystylizowanie ich prywatnych mieszkań, domów. Na czym polega Twój dar? Widzisz więcej? Nie wiem… Wchodzę do pomieszczenia i albo jest dobrze, albo… nie jest. Dobrze oznacza, że mieszkają tam ludzie świadomi, którzy stworzyli wnętrze dla siebie, a nie na pokaz. Zawsze powtarzam, że przygotowanie wnętrza do zdjęcia i „do życia” to dwie różne historie. Często wchodziłam do wielkiego domu zdumiona, że nie ma tam ani jednej książki. Otóż były, tylko wstydliwie schowane w ciemnej kanciapie, a na pierwszym planie biły po oczach marmury i niby-pałacowe żyrandole, brzydkie i tandetne. Raz w takim domu na bardzo bogatych przedmieściach Warszawy klepnęłam poduszkę na łóżku i nagle bęc, wypadł z niej pistolet (śmiech). – Jak zareagowała pani domu? Była zażenowana… Miałam przeróżne dziwne przygody. Kiedyś z nudów do wystylizowanego zdjęcia stolika nocnego: książka z piękną okładką, drogi zegarek, szklanka z wodą, wrzuciłam do tej wody sztuczną szczękę, którą pożyczyłam od mojej pani stomatolog. Zadowolony fotograf zrobił zdjęcia i nagle słychać jego krzyk: „Jezus Maria, Anka, co to jest?!”. Przez lata jeździłam ciężarówkami pełnymi przedmiotów i dosmaczałam wnętrza. Kiedyś poproszono mnie, żebym przywiozła na sesję trzypoziomowy tort wielkich rozmiarów. Zamówiłam ten tort, ale nie mieściłam się z nim do szoferki, w związku z tym postanowiłam usiąść na pace, co jest zabronione, ale stała tam kanapa, którą również wiozłam na tę sesję. Była 5.30 rano. Wgramoliłam się na tę kanapę razem z tortem i ruszyliśmy. W pewnym momencie centralnie za mną pojawiła się policja. Nikogo nie ma na drodze, tylko nasza ciężarówka, która w pewnym momencie wzięła zakręt, a ja z tym tortem „jadę” po tej kanapie z prawa na lewo… Policjant zdębiał: „Baba z tortem na kanapie na pace! Pojawia się i znika… Czy ja k… śnię?!”, facet ma to wszystko wypisane na twarzy (śmiech). Byłam pewna, że nam wlepi mandat, ale zniknął. – Powinnaś napisać o tych przygodach książkę! Z Hanką Długosz zrobiłyśmy dwa albumy o polskich nowoczesnych wnętrzach, cieszyły się wielkim powodzeniem. – Pamiętam, były zachwycające. Odmówiłaś kiedyś potencjalnemu klientowi? Raz. Facet był właścicielem bardzo wówczas znanej knajpy w Warszawie. Zadzwonił do mnie i poprosił o prywatną stylizację do sesji zdjęciowej dla pewnego luksusowego magazynu. Powiedział, że ma bardzo intrygujące i nowoczesne wnętrze – tych superlatyw pod swoim adresem wymienił dużo więcej – ale chciałby, żebym rzuciła na to fachowym okiem. Dostałam prestiżowy adres i pojechałam. Wchodzę do tego domu i widzę typowe milenijne wnętrze w stylu „nie zaznasz spokoju”. Jest tam wszystko: kolorowe luksfery na ścianach, kolorowe luksfery na podłodze, fale, również kolorowe w łazience. Podłoga pośrodku salonu podniesiona i szklana, na niej… biały fortepian. Do tego upiorne szafirowe kapy ze złotymi frędzlami oraz poduszki w gwiazdy i księżyce. Panie, czego tam nie było (śmiech)! Poczułam się jak w domu Liberace. Kalejdoskop, tyle że asymetryczny. „Nie wiadomo, co jest czym czego”, jak mawiał Kubuś Puchatek. Gdzie jest punkt ciężkości? Cały czas się o coś potykałam, natykałam na jakieś schody, które prowadziły donikąd. Weszłam, obejrzałam, podziękowałam. – Który z bohaterów Cię zachwycił? Fascynują mnie osoby, które mają jakiś przekaz, wykraczają poza hermetyczną rozmowę o paznokciach, w którą – chcąc nie chcąc – zostaje zaangażowana cała ekipa i wkłada się w nią tyle energii, jakby to była dyskusja o zmianach klimatycznych na świecie. Wtedy odchodzę do moich wazonów, które nie mówią. Uwielbiam indywidualistów, jednostki anarchistyczne, które idą w poprzek, myślą szeroko, na przykład Maję Ostaszewską. Tadzio Müller, syn Magdy Gessler i brat Lary, przyszedł z dwoma psami ze schroniska, pozytywną aurą i nieskończoną wiedzą o roślinach. Cudowny człowiek, który w tym całym show-biznesie potrafi odnaleźć się w ludzki sposób. – Pamiętam wiele Twoich spektakularnych scenografii, między innymi sesję laureata konkursu chopinowskiego Ingolfa Wundera. Wymyśliłam, że fortepian spada z nim z nieba i wbija się w podłogę, Ingolf leży pod nim jak nieżywy. Zrobiłam wysoki na metr podest, kupiłam za 100 złotych zniszczony fortepian, który do niczego się już nie nadawał. Ułożyłam z tego destrukt z klawiaturą wbitą w podłogę. Radek Polak zrobił znakomite zdjęcie. Lubię tę szkołę fotografii, gdzie zawsze musi być jakaś anegdota, na przykład Lech Janerka trzymający swoją głowę pod pachą czy Marian Opania biegający radośnie po studio z głową wbitą między zęby rekina. Dla jednego z kolorowych magazynów robiłam sesję z Katarzyną Kozyrą, wspaniałą artystką, myślącą, zaangażowaną. Sesję robiłyśmy na dole w Zachęcie, przyniosłam rzeźbę konia naturalnej wielkości – autorką była Agata Konarska – co miało być nawiązaniem do słynnej „Piramidy zwierząt” Kozyry. Cała ekipa stoi wokół tego konia i Kaśka, skupiona na tym, co się wokół niej dzieje, nagle wypala: „To ja się rozbiorę i wsiądę na tego konia”. Fru, zrzuciła z siebie wszystkie ciuchy i stanęła przed nami goła. Trzy miesiące temu spotkałyśmy się na wystawie w muzeum, rozmawiałyśmy o tej sesji, Kozyra powiedziała: „To były świetne zdjęcia”. – I były! Przez wiele lat byłaś najpopularniejszą organizatorką bajecznych wesel. Twoimi klientami byli cudzoziemcy, arystokracja, zamożni Polacy. Kolejka była ogromna, bo nagle okazało się, że istnieje spora grupa ludzi, która nie chce tego pseudoeleganckiego, spektakularnego w złym znaczeniu tego słowa wesela: ma być widać i bić wszystkich po oczach. My zaproponowaliśmy styl rustykalny, z niewymuszoną elegancją, pozbawiony tych wszystkich sztucznych satyn, plastikowych krzeseł i okropnego światła. Szyk boho, którego nikt wcześniej w Polsce nie widział. Wesele nie jest zwykłą imprezą, to szczególne wydarzenie. Przychodzą na nie ludzie z różnych światów, o różnych upodobaniach. Trzeba pogodzić gust babci, wuja z wąsem i hipsterskich znajomych. No i oczywiście potrzeby pary młodej, która ma swoje marzenia. Robiłam na przykład wesele Beli Radziwiłł w Nieborowie dla 650 osób w gigantycznym namiocie, bo goście nie mieścili się w pałacu na jednym poziomie tak, żeby wszyscy się widzieli. Goście uwielbiają się obserwować i obgadywać. Przepięknie ubrana arystokracja zjechała z całej Europy. Do tańca grał bałkański zespół, ludzie bawili się do dziewiątej rano, było świetnie, mimo że cały weekend bez przerwy lał deszcz. Suknia panny młodej z długim trenem dosłownie chłonęła wodę i błoto jak gąbka. Młodzi w deszczu odbierali życzenia, stojąc z uśmiechem bite dwie godziny. Arystokraci nigdy nie pokazują najmniejszego dyskomfortu, to robi wrażenie. Mimo paskudnej aury i zmęczenia byli świetnymi gospodarzami. Prawdziwa klasa. Wszystko było na światowym poziomie. – Pracowałaś przy filmie, sesjach do magazynów, projektowałaś kostiumy, stylizacje, wnętrza, spektakularne wesela… Co dzisiaj Cię kręci, sprawia Ci radość? Stoły. Stoły w Polsce zazwyczaj były utylitarne, bez pomysłu. Akt ubierania stołu nigdy nie był podniesiony do rangi sztuki. Nagle pojawiły się siostry Laila i Nadia Gohar, artystki, które pracują i projektują w Nowym Jorku. Zachęcają do celebrowania zwyczajności w niezwyczajny sposób. Dzięki nim pierwszy raz stół jako koncept raz został zaproszony na słynne targi designu w Mediolanie. Dziewczyny miały swoje stanowisko, które odwiedziły tłumy ludzi. Tworzą fantazyjne jadalne instalacje w kształcie łabędzi, galaretki w formie klejnotów, rzeźby z masła, kwiaty i wstążki z makaronu. Współpracowały między innymi z Pradą, Hermèsem, Cartierem, kreując dla nich unikatowe kulinarne doświadczenia łączące modę, sztukę i design. Chciałabym tworzyć takie stoły scenograficzne połączone z kwiatowymi rzeźbami. Współpracuję z cukiernią Tonka, czyli z Moniką Walecką, dziewczyną od najlepszych chlebów w Warszawie. Wspólnie tworzymy stylizacje, w których każdy detal jest dokładnie przemyślany. Kompozycje kwiatowe, które rzucają na kolana. Słodycze, które pieszczą nie tylko podniebienie. Lubię kreować zaczarowane światy. Rozmawiała Beata Nowicka
„Za wzór ojca bym go nie dał” – Jacek Dubois szczerze o swoim tacie. Mimo tego był dla niego najważniejszy
Adwokat z powołania. Jacek Dubois już od dziecka wiedział, że chce bronić innych na sali sądowej. Choć bez ogródek mówi, że jego ojciec Maciej nie był ideałem rodzica, lepszego nie mógł sobie wymarzyć. Był jego największym autorytetem i inspiracją. W niezwykłej i szczerej rozmowie z Beatą Nowicką mówi o swojej drodze od prawa karnego do... pisarstwa. Poznaj jego sekrety. Jacek Dubois o swojej karierze i reakcji ojca – Jak ojciec zareagował, kiedy usłyszał, że wybrał Pan prawo? Starał się wybić mi to z głowy. Miał świadomość, że jest to zawód, który – jeśli wykonuje się go na głębokim poziomie zaangażowania – niszczy wszystko inne: rodzinę, życie osobiste, bliskie relacje. Ojciec miał wielki intelekt, był postacią charyzmatyczną i… fatalnym ojcem. Wzór człowieka, za wzór ojca bym go nie dał. Nie miał na to czasu, ale lepszego dla siebie bym nie wyśnił. Był najważniejszą postacią w moim życiu. Z doświadczenia wiedział, że można stać się ofiarą własnej pasji zawodowej. Poza tym zdawał sobie sprawę, że to jest bardzo ciężka robota, często niebezpieczna, nie tylko przez obcowanie z wydarzeniami kryminalnymi, ale też relacje z prokuraturą, w kontrze do państwa, w walce z państwem. Zniechęcał mnie, ale nie na poważnie. Uznał, że jego obowiązkiem jest mnie ostrzec, żebym potem nie miał pretensji, że nikt mnie nie uprzedził. – A miał rację? Miał sto procent racji, bo tak naprawdę prawo zniszczyło wszystkie rzeczy obok. Nie byłem w stanie stworzyć dzieciom modelowej rodziny. Moje życie osobiste jest pięknym chaosem. Moje dzieci z różnych związków na tej pasji ucierpiały. Mam dziesiątki niezrealizowanych różnych pomysłów. Cena była olbrzymia, ale z perspektywy czasu uważam, że było warto ją zapłacić. Zawsze swoją egzystencję zawodową wyobrażałem sobie jako twórczość intelektualną, przekazywanie myśli, poglądów. Mógłbym się realizować jako mówca sądowy albo jako polityk. W młodości poznałem profesora Bronisława Geremka – ojca mojego przyjaciela – który mnie fascynował. Ważąc te dwa światy, wybrałem prawo. Prawo to procedury i kodeksy. Sport dla dżentelmenów, w którym turniej toczy się według określonych reguł i zasad. A polityka schamiała, stała się walką w błocie. Czytaj także: Richard Chamberlain był bożyszczem kobiet, miał świat u stóp. Wielki sekret skrywał przez 70 lat – Niestety ma Pan rację. W 1986 roku wkracza Pan do upragnionego zawodu. Przez 38 lat napatrzył się Pan na mroczną stronę ludzkiej natury. Czytając Dostojewskiego ze zrozumieniem, też wchodzimy w największe ludzkie mroki. Jako obrońca nie odkryłem nowego terytorium, tylko mogłem eksperymentować na żywym organizmie. To, co Dostojewski opisywał w „Zbrodni i karze”, ja widziałem na własne oczy. Dla prawnika istotny jest motyw. Dlaczego człowiek podejmuje taką, a nie inną decyzję? Co go skłoniło? Co przeważyło? W prawie karnym mamy do czynienia z człowiekiem w skrajnych emocjach: miłości, zazdrości, nienawiści, gniewu, chciwości, które pchają go do wejścia w konflikt z prawem. Przeciwko takiemu człowiekowi stoi państwo, odwracają się bliscy, znajomi. Nagle znajduje się w sytuacji beznadziejnej. Beznadziejne sytuacje to mój żywioł. Cała matnia ludzkiej egzystencji jest jak wciągający film. Z psychologicznego punktu widzenia fascynujący. – Pana ojciec powiedział słynne zdanie: „Adwokat musi bronić. Jeśli odmawia obrony, to znaczy, że nie nadaje się do tego zawodu. Obrona należy się nawet katu”. To nie tylko teoria, ale i praktyka, to jest w tym zdaniu najcenniejsze. Ojciec rzeczywiście stanął przed takim dylematem, bo będąc wiceprezesem Naczelnej Rady Adwokackiej, został poproszony o obronę Adama Humera, zbrodniarza stalinowskiego, czyli kwintesencję zła w tamtym czasie. Miał wielki dylemat, ale też czuł olbrzymią presję, żeby tego nie robić. Pamiętam, że bardzo długo rozmawialiśmy o tym. Widziałem, jak dużo to ojca kosztowało. I emocjonalnie, i towarzysko. Część kolegów adwokatów odwróciła się od niego, co dla mnie było zupełnie niezrozumiałe na poziomie intelektualnym. Ale nigdy tej decyzji nie żałował. Odmawiając, zaprzeczyłby całemu swojemu życiu. Powtarzał: „Każdy ma prawo do obrony” i przyszła godzina próby. Obrona polega na tym, że nie oceniamy człowieka, tylko bronimy przed zarzutem. Nigdy nie identyfikujemy się z czynem popełnionym przez klienta. Jest coś nieprzyzwoitego w sytuacji, kiedy adwokat boi się trudnej sprawy, bo ta może go postawić w niekorzystnym świetle przed opinią publiczną. Taka postawa świadczy o tym, że ktoś jest bardziej fotomodelem niż zawodowcem. Czytaj także: Traci nadzieję, że odbuduje relacje z córką. „Długo bolało mnie serce”, mówi Kostek Yoriadis Tak Jacek Dubois został pisarzem – Prawo należy do grupy zawodów wysokiego ryzyka. Generuje mnóstwo emocji, które trzeba jakoś odreagować, w użyciu często są alkohol, sport, różne hobby. Pan od 20 lat pisze książki. Zawsze uważałem, że jeśli prawnik nie wyjdzie poza togę i salę sądową, jest dosyć ubogim stworzeniem. Niektóre pasje czekają tylko na impuls, żeby się uzewnętrznić. Od dziecka miałem fascynacje literackie. Wiedziałem, że będę chciał coś napisać. Jako dzieciak czy student nie miałem nic do powiedzenia, więc próby młodzieńcze nie są warte zapamiętania. Potem był czas zachłyśnięcia się zawodem, po którym przyszło otrzeźwienie. Złapałem głębszy oddech i szersze spojrzenie na wszystko, co zobaczyłem. Znajomy, który wydawał magazyn „On”, już nieistniejący, poprosił mnie, żebym napisał felieton na temat prawa. Zacząłem ten felieton pisać i okazało się, że język prawniczy jest tak hermetyczny, że ten felieton dla czytelników był nieczytelny. Zdałem sobie sprawę, że jak dziecko muszę na nowo nauczyć się pisać o prawie w sposób przystępny i atrakcyjny. To był świetny warsztat. – Ćwiczenie czyni mistrza. Kiedy pojawił się ten właściwy impuls? Gdy zostałem pełnomocnikiem rodzin czterech ofiar zamordowanych w czasie głośnego napadu na oddział Kredyt Banku. To był proces niesłychanie wysysający emocjonalnie. Zacząłem szukać jakiejś alternatywy, żeby uspokoić głowę, wyjść poza okrucieństwo, które widziałem. Wpadłem na pomysł, że napiszę opowiadanko dla moich synów. To miała być historia o kocie, co wynikało z rodzinnej tradycji. Gdy byłem mały, ojciec, wracając z jakiegoś przyjęcia w stanie trochę baśniowym, przyniósł do domu kota. Rano nie pamiętał, skąd ten kot się wziął, ale ja go natychmiast pokochałem i uparłem się, żeby został. Kot został, ale szybko zdechł. Rodzice nie chcieli mi tego powiedzieć, więc zaczęły się opowieści o tym, że ten kot ruszył w podróż, dzwoni z różnych miejsc i opowiada o swoich przygodach. Ojciec sprzedawał mi te historie do czasu, aż zdałem sobie sprawę z mistyfikacji. W ramach koła pokoleń napisałem dla moich synów książkę komediowo-przygodowo-gangsterską „A wszystko przez faraona” z kotem w roli głównej. Poszedłem z tym do wydawnictwa. Wezwała mnie szefowa Świata Książki i mówi: „Jacek, wydamy to, ale pod jednym warunkiem”. „Jakim?”, pytam. „To będzie trylogia”. Podpisaliśmy umowę. I w ten sposób wpadłem. Czytaj także: Od 35 lat mieszka w USA, odnalazł miłość i spełnia się artystycznie. Tak wygląda życie Marka Probosza
Prawniczy ród z tradycjami i tajemnicami. Jacek Dubois zdradza, co ukrywali jego przodkowie
To niezwykła opowieść o sile, pasji i miłości
Znakomity adwokat, wręcz „skazany” na prawo karne – po ojcu Macieju. Pisarz. Miłośnik i znawca smaków życia, jak przystało na potomka Francuza Charles’a Dubois. Jacek Dubois w fascynującej rozmowie opowiada Beacie Nowickiej o swoich korzeniach, przeznaczeniu, zbrodni i karze oraz pisarskiej pasji. Jacek Dubois o historii rodziny. Dziadek był bohaterem i legendą Beata Nowicka: Historia polskiej linii rodziny Dubois zaczyna się… Jacek Dubois: …w 1812 roku, kiedy Charles August, oficer armii napoleońskiej, walczy w Rosji. W czasie zimowego odwrotu spod Moskwy zostaje ranny. Nie wraca z Wielką Armią do Francji, tylko leczy się w polskim dworku drobnej szlachty, poznaje dziewczynę, zakochuje się i zostaje. Jego syn ma na imię Mikołaj, wnuk – Mieczysław. Mój pradziadek. Wielki państwowiec i radca prawny związany z warszawską Kasą Przemysłową. Marzy, żeby tradycja była kontynuowana. Niestety trafia na syna o niepokornym sercu, czyli Stanisława Dubois, mojego dziadka, który dorasta wraz z odzyskującą niepodległość Polską. Na jednym z wieców poznaje przemawiającego Norberta Barlickiego z PPS-u. Jak jego mistrz zostanie socjalistą. Na ochotnika jedzie bić się w I powstaniu śląskim, walczy w wojnie polsko-bolszewickiej, w III powstaniu śląskim. W wolnej Polsce zostaje społecznikiem, sekretarzem redakcji „Robotnika”, wkracza w politykę, jest posłem. Siedzi w więzieniu w Brześciu. A jednocześnie słynie ze swojej miłości do życia, wieców, bankietów, kobiet. Dla prawa jest stracony. Czytaj także: Einstein nazywał ją wybitnym naukowcem, o ich relacji wiedział mało kto. Wprost mówił, że Skłodowska była jego darem – Na szczęście w 1933 roku rodzi się syn Maciej, Pana ojciec, który zostanie wybitnym prawnikiem, choć Pana dziadek tego nie zobaczy. Po wybuchu wojny jest w batalionach samoobrony, po powrocie do Warszawy przechodzi do konspiracji. Ma ciekawy epizod. Kiedy wysłannik rządu tymczasowego Jan Karski zostaje zrzucony do Warszawy, między innymi spotyka się z moim dziadkiem, w archiwum londyńskim są notatki z tego spotkania. Dziadek angażuje się w działalność podziemną, tyle że na konspiratora zupełnie się nie nadawał. Był znaną postacią, a miał pomysły, żeby spotkania prowadzić w kawiarniach. Często podchodzili do niego granatowi policjanci i mówili: „Panie pośle, ostrożniej! Przecież jest pan na liście najbardziej poszukiwanych osób”. A był poszukiwany, ponieważ w okresie przedwojennym spalił w Berlinie kukłę Hitlera. W końcu wydaje go agent gestapo, zastrzelony później przez AK. Dziadek pod fałszywym nazwiskiem Dębski trafia na Pawiak, a stamtąd do obozu w Oświęcimiu, gdzie zostaje rozpoznany. Wraca na przesłuchania na Pawiak i z powrotem, już jako Dębski-Dubois, do Oświęcimia. Z Witoldem Pileckim tworzy w obozie ruch oporu. Babcia dwa razy próbuje go wykupić, ale sprawa jest beznadziejna, oficer gestapo zwraca nawet pieniądze. 21 sierpnia 1942 roku Stanisław zostaje rozstrzelany pod Ścianą Śmierci. Historia dziadka się kończy. Czytaj także: Maria Skłodowska-Curie i jej mąż Piotr spędzili razem 11 lat. Rozdzieliła ich jego tragiczna śmierć – Pana ojciec miał wtedy dziewięć lat. Wychował się praktycznie bez ojca. Kto mu podsunął pomysł studiowania prawa Myślę, że prawo wzięło się trochę z przypadku, ale czasem przypadek staje się potrzebą ducha. Ojciec – tak samo jak po latach ja – nie do końca identyfikował się z ustrojem, w którym żył, i ograniczeniami z niego wynikającymi. Szukał miejsca, gdzie znalazłby jakiś element intelektualnej wolności. Kiedyś, snując się po mieście ze swoim kolegą, trafił na salę sądową, obejrzał proces i się zachwycił. To część legendy. Tato rzeczywiście wychował się bez ojca, natomiast dziadek był osobą niezwykle charyzmatyczną, w związku z tym miał dużą grupę wyznawców, szalenie ciekawych ludzi, wśród których było wielu adwokatów. Najbliższymi przyjaciółmi dziadka byli prawnik Stefan Korboński, który po wojnie uciekł do Ameryki i tam przewodził opozycji emigracyjnej, Ludwik Cohn, adwokat, jeden z założycieli KOR-u, Stanisław Garlicki, dziekan Rady Adwokackiej, i oni przez sentyment do dziadka jakoś się tym moim tatą opiekowali. Wydaje mi się, że prawo mu odpowiadało. Dawało, jak na owe czasy, największą intelektualną niezależność. – A Pan był na prawo karne w jakimś sensie „skazany”. Oglądanie ojca przy pracy wciągało jak magnes. Tak mnie tym prawem karnym zaraził, że już jako przedszkolak wiedziałem, że chcę być obrońcą. Obserwowałem go, jak przygotowywał się do mowy, podsłuchiwałem, jak przyjmował interesantów, jak wychodził do sądu. Pamiętam, że przeszukiwałem mu teczkę, żeby oglądać akta. Jako siedmiolatek nauczyłem się grać w brydża. Szybko się zorientowałem, że gdy któryś z kolegów ojca spóźniał się na partyjkę, mogłem go zastąpić przy stole i w nagrodę słuchać do woli rozmów o sądach, procesach, sprawach. Swoją misję traktowałem strasznie poważnie. Uznałem, że świetnym sposobem na przygotowanie się do przyszłej pracy zawodowej jest czytanie kryminałów. Jako dziewięciolatek odkryłem Chmielewską i mama mi ją czytała. Potem przyszła fascynacja kryminałem noir, wychowałem się na Chandlerze. W liceum zrozumiałem, że aby być dobrym adwokatem, trzeba dużo wiedzieć, czytać, obserwować. Zmieniłem w lekturach proporcje. Czytaj także: Dominika Kulczyk kupiła dom Marii Skłodowskiej-Curie. Ma co do niego wyjątkowe plany
"Czułam się rozliczana za mój wiek", mówi. Dziś Agata Młynarska żyje po swojemu i bez kompromisów
"Długo miałam poczucie niewykorzystanego potencjału, nie wierzyłam w siebie"
Ma na swoim koncie niesamowite osiągnięcia w życiu zawodowym. W mediach jest obecna od 35 lat. W rozmowie z Beatą Nowicką dla VIVY!, Agata Młynarska mówi, że uważa to za swój największy sukces. Jednak przez długi czas towarzyszyło jej przekonanie, że nie wykorzystuje w pełni swoich możliwości. Brakowało jej wiary w swoje możliwości. "Długo miałam poczucie niewykorzystanego potencjału, nie wierzyłam w siebie", wyznała. Pamięta moment, który był przełomem. "To się zmieniło, kiedy zrozumiałam, że ludzie z syndromem DDA są znakomitymi pracownikami – niczego dla siebie nie chcą, zrobią wszystko, o co się ich poprosi, a nawet więcej. Pamiętam, jak zostałam producentką wielkiego show dla Polsatu – „Światowe rekordy Guinnessa”. Program realizowany był we Włoszech. Największe wrażenie zrobiła na mnie gospodyni tego show – gwiazda Barbara D’Urso. Gdy ją poznałam, miała 56 lat. Królowa włoskiej telewizji. Zachwyciły mnie jej uroda i pewność siebie. Inteligencja, błysk w oku – czyli to, co moim zdaniem jest najbardziej sexy. Atmosfera adoracji kobiecości, komplementowania na każdym kroku udzieliła mi się natychmiast. Czułam, jak się prostuję, jak się uśmiecham. Leciałam do pracy na skrzydłach. Włosi z planu zdjęciowego witali mnie słowami: „Che bella bionda Polacca!”. To nie był podryw. To inne kody kulturowe. Zrobiły swoje. Tak mało i tak dużo zarazem. Miałam 47 lat. I czułam, że… najlepsze właśnie jest przede mną", opowiadała. Agata Młynarska w niezwykle szczerej rozmowie opowiada też o walce ze stereotypami i tematach tabu. W przeszłości czuła się rozliczana za swój wiek. Nie było w niej zgody na niesprawiedliwość w postrzeganiu kobiet 50+ i ocenianiu tego, co robią czy jak żyją. Postanowiła je więc wspierać. Wspomina o Polkach, które z sukcesem przełamywały stereotypy. "Pokazywały, że można być superatrakcyjną babcią, zaczynać życie od nowa – na wysokich obrotach i obcasach, a przede wszystkim na własnych warunkach. Cieszę się, że mogłam im oddać głos w swoich programach w TVN Style", opowiadała. Co jeszcze wyznała? Agata Młynarska o walce ze stereotypami, kompleksach i poczuciu własnej wartości Dawid Grosman w genialnej książce „Wchodzi koń do baru” pisze: „Urodziny to dzień rachunku sumienia, badania własnej duszy. Dusza to interes, którego trzeba doglądać”. Ja badam własną duszę dogłębnie i uczciwie od dawna. Ten rachunek sumienia zaczął się 20 lat temu, podczas terapii, na którą trafiłam po serii kryzysów i rozczarowań. Namówiła mnie siostra po kolejnej rundzie wylewanych łez, pretensji do losu i użalania się nad sobą. Jestem jej za to ogromnie wdzięczna. To był długi i trudny proces, miał chwile bolesne i piękne. Momenty nasilenia i wyciszenia, kiedy wydawało mi się, że już wszystko mam w miarę przeanalizowane i ogarnięte: relacje z rodzicami, z rodzeństwem, z pracą, ze sobą, z mężczyznami, z dziećmi… I nagle… bum! Nagle wyłaziło coś, co mnie mobilizowało do ponownego przyjrzenia się sobie. To jest właśnie to zaglądanie w głąb siebie, o którym mówisz. Dotyczyło również wieku, tego, co wiąże się z nieuchronnym upływem czasu. Bardzo poczułam pięćdziesiątkę – uczciłam ją nawet na okładce VIVY!, w wyjątkowej sesji. Pod hasłem „50-tka jest sexy!”. A potem byłaś na słynnej okładce „Newsweeka”: „50+Młodość”. Byłaś babcią, nosiłaś mini, wyglądałaś fantastycznie. Walczyłaś ze stereotypami. Pamiętam, jak prowadziłam koncert sylwestrowy w cekinowej mini. Następnego dnia media pytały, czy wypada pokazywać się w takim stroju, ale też pisały: „Sexy babcia z długimi nogami”. Może było to miłe, ale nie dla mnie. Czułam się rozliczana za mój wiek. Co wypada albo nie wypada kobiecie. Dla mnie to był czas życiowego rozpędu, nie czułam się ani przez chwilę jak „babcia”, chociaż czerpałam niesamowitą radość z bycia w tej roli. Miałam poczucie sprawczości, czułam się spełniona. Dzieci stały się niezależne, stworzyły własne rodziny, a ja spotkałam wielką miłość i wyszłam za mąż. Moje życie zawodowe też nabrało tempa. Prowadziłam codzienny program w TVP1, byłam redaktor naczelną magazynu, stworzyłam portal dla kobiet. Nie było we mnie zgody na niesprawiedliwość w postrzeganiu kobiet 50+, ocenianiu tego, co robią, jak żyją, jakich wyborów dokonują, jak wyglądają, zawstydzaniu z byle powodu. Postanowiłam więc wspierać kobiety takie jak ja, które w Polsce po przekroczeniu pewnej granicy wieku stają się niewidzialne i nieatrakcyjne nie tylko na rynku pracy. Tymczasem wiele Polek po pięćdziesiątce z sukcesem przełamywało stereotyp. Pokazywały, że można być superatrakcyjną babcią, zaczynać życie od nowa – na wysokich obrotach i obcasach, a przede wszystkim na własnych warunkach. Cieszę się, że mogłam im oddać głos w swoich programach w TVN Style. To był też czas boomu na medycynę estetyczną. Pojawił się kolejny temat tabu, z którym zderzyły się kobiety – poprawianie urody. A przecież każda z nas ma prawo robić to, co uważa, że jest dla niej dobre. Zawsze uważałam, że trzeba o tym mówić otwarcie. Botoks, kwas hialuronowy, operacje plastyczne – jeszcze 10 lat temu mówiło się o nich szeptem albo wcale. Jakby obnażały słabość, demaskowały kompleksy. TYLKO W VIVIE!: Musiała zwolnić, zweryfikować plany. Agata Młynarska szczerze o chorobie: „Wylądowałam na długo w szpitalu i przyszedł czas na kolejny rachunek sumienia” Których przecież nie mamy prawa mieć. Ani się do nich przyznawać. Dziś to się zmieniło, nie jest to już tabu, a zwracanie uwagi na wiek kobiety jest po prostu obciachem. Podczas różnych spotkań z kobietami w całej Polsce czułam, jak niesie mnie fala naszej siły. Że to, co robię, ma sens. Potrzebowałyśmy uwierzyć w siebie, w możliwość zmiany, w prawo do własnych wyborów. I wszystko było dobrze, aż… poważnie zachorowałam. Lekarze mówili, że wiele kobiet właśnie w moim wieku zapada na choroby autoimmunologiczne. Pracujemy na nie latami. Nie słuchamy sygnałów ciała. Spuchnięty brzuch? Bezsenność? Ból? „Wezmę tabletkę i przejdzie”, powtarzamy sobie. Też tak myślałam. I to był błąd. Zaczęły mnożyć się diagnozy… Crohn, astma, AZS, spondyloartropatia, fibromialgia. Wylądowałam na długo w szpitalu i przyszedł czas na kolejny rachunek sumienia. Trzeba było zwolnić, zweryfikować plany. [...] Sześćdziesiąt to emerytura. Brzmi dość ponuro. A nie musi i nie powinno, choć nie ukrywam, że przez chwilę i mnie przeraziła ta wizja. Czy zrobiłam rachunek sumienia? Zrobiłam. Po raz kolejny. Przemyślenia zaczęłam od spraw zawodowych. Zrozumiałam, że nie mogę i nie chcę już tak intensywnie pracować jak kiedyś, chociaż niezmiennie telewizja pozostaje moją największą pasją. Mamy sobie wiele do zaproponowania. I to mnie nakręca. Niedawno stworzyłam też fundację „Zdrowie bez tabu”. Chcę oddać z nawiązką to, co dostałam. Wiem z własnego doświadczenia, jak ogromne są potrzeby pacjentów, jak konieczna jest edukacja i wsparcie. W dniu urodzin moje wnuczki zapytały: „Jak się dziś czujesz?”. Co im odpowiedziałaś? Odpowiedziałam, że czuję się tak, jakbym stała na szczycie wysokiej góry i patrzyła na dolinę. Weszłam już na ten szczyt. Teraz się na nim rozgoszczę, popatrzę, nazachwycam… Znam drogę, która jest za mną, i wiem, że czeka mnie wędrówka ku dolinie, w nieznane. Dziś widzę to jako niezwykle ciekawą podróż. Sześćdziesiąt to nie jest nowe 40. Zaakceptujmy to, bo to też może być piękny czas. Nie zakłamujmy wieku, nie bójmy się, nie wstydźmy. TYLKO W VIVIE!: Los nie podarował jej tej przyjaźni w prezencie. Agata Młynarska z determinacją odbudowywała relację z byłym mężem Cały wywiad w nowym wydaniu VIVY! Magazyn dostępny w punktach sprzedaży w całej Polsce od czwartku, 10 kwietnia 2025 roku.
Agata Młynarska o mężu Przemysławie: „Potrafimy pięknie się różnić”. To przy nim odnalazła spokój i spełnienie
„Zobaczyłam w Przemku mężczyznę, z którym chciałam spędzić resztę życia” mówiła VIVIE!
Poznali się, gdy obaj byli już dojrzali i po różnych przejściach. Agata Młynarska odnalazła jednak przy swoim trzecim mężu to, czego brakowało jej całe życie. W najnowszej rozmowie z Beatą Nowicką z VIVY! dziennikarka wyznała: „Nauczył mnie też wyjątkowo trudnej umiejętności – odpoczynku i odpuszczania rzeczy, które nie są ważne”. Tak opowiadała o swoim ukochanym partnerze oraz bliskich w wyjątkowym wywiadzie z okazji swoich 60. urodzin! Agata Młynarska o relacjach z trzecim mężem oraz o życiu rodzinnym. Wywiad VIVA! Dobrze Ci było w nowym wcieleniu? Agata Młynarska: Cudownie. Wróciłam do Polski, a mój stylista, który szykował stylizacje do nowej ramówki Polsatu, powiedział: „Wreszcie dojrzałaś do tego, żeby zdjąć te swoje worki pokutne. Mam dla ciebie coś wystrzałowego”. I przyniósł mi sukienkę, jakiej nigdy wcześniej nie nosiłam. Mini. Dekolt. Do tego wysoki obcas. Blond lok. To był przełom. Stanęłam przed lustrem i… zobaczyłam w sobie Baśkę D’Urso. I bardzo mi się to spodobało. Byłam gotowa na tę zmianę. Oraz na nową miłość. Minęło kilka lat, zanim spotkałam Przemka. Ale potrzebowałam tego czasu, żeby się rozgościć w nowej sobie. Kiedy podszedł do mnie na jubileuszu 20-lecia Polsatu, miałam przeczucie, że to będzie mój mąż. Zobaczyłam w Przemku mężczyznę, z którym chciałam spędzić resztę życia. Zobacz też: Musiała zwolnić, zweryfikować plany. Agata Młynarska szczerze o chorobie: „Wylądowałam na długo w szpitalu i przyszedł czas na kolejny rachunek sumienia” Z tych wszystkich przymiotów, które posiada, co jest dla Ciebie najcenniejsze? To, że po prostu mnie kocha. Jest cierpliwy, wyrozumiały, lojalny. Uwielbiam jego poczucie humoru, dystans, ironię i błyskotliwą inteligencję. Nieustająco motywuje mnie do rozwoju. Zawsze stoi po mojej stronie, mam więc obok siebie człowieka, na którym mogę polegać. Nauczył mnie też wyjątkowo trudnej umiejętności – odpoczynku i odpuszczania rzeczy, które nie są ważne. Oczywiście – jest masa rzeczy, które nas złoszczą, ale potrafimy je zaakceptować. To się nazywa dojrzałość. Jeremi Przybora napisał dla Kaliny Jędrusik piosenkę: „Dla ciebie jestem sobą i choć to tak mało jest, nie potrafię być przed tobą nikim więcej…”. Nikogo przed sobą nie udajemy. Potrafimy pięknie się różnić. Twoje wnuczki mają szczęście, że jesteś ich babcią. To ja czuję się szczęściarą, że je mam. Ich obecność ma fundamentalny wpływ na moje decyzje i wybory życiowe. Jestem w stanie wiele dostosować do ich potrzeb. Tworzymy własny świat, który nazywamy Bibeolandią. Oprócz Julii i Klary, ich braciszka Henia należą do niego też córki mojego brata – Helena i Róża. Są w podobnym wieku. U mnie mają pełną swobodę i akceptację. Zawsze je wspieram. Wymyślamy różne rzeczy razem. Jeździmy na wakacje, rozmawiamy o wszystkim: o sprawach świata, o chłopakach, o dojrzewaniu, o relacjach, muzyce, książkach, nauce czy historii rodziny. Helena powiedziała mi kiedyś: „Dziękujemy ci, Bibi, że dzięki tobie mamy poczucie, że jesteśmy rodziną”. Najpiękniejsze słowa. Twój tato napisał: „Och, życie, kocham cię nad życie”. Ty też żyjesz pełnią. Ale też napisał: „Memu ciału wystarczy trzydzieści sześć i sześć, mojej duszy potrzeba znacznie więcej”. Ze wszystkich piosenek taty te słowa najbardziej oddają to, jaka jestem. Mam w sobie optymizm i radość, które pozwalają mi zachować entuzjazm do wszystkiego, czym się zajmuję. Tata mówił o mnie „córka ognipiórka”, bo uważał, że się „podpalam”. Nigdy nie jestem znudzona życiem. [...] Rozmawiała BEATA NOWICKA Czytaj także: Los nie podarował jej tej przyjaźni w prezencie. Agata Młynarska z determinacją odbudowywała relację z byłym mężem Cały wywiad w nowym wydaniu VIVY! Magazyn dostępny w punktach sprzedaży w całej Polsce od czwartku, 10 kwietnia 2025 roku.
Musiała zwolnić, zweryfikować plany. Agata Młynarska szczerze o chorobie: „Wylądowałam na długo w szpitalu i przyszedł czas na kolejny rachunek sumienia”
Agata Młynarska udzieliła nam wyjątkowego, urodzinowego wywiadu. W rozmowie z Beatą Nowicką dziennikarka odkrywa tajemnice swojego życia. "Mam w sobie optymizm i radość, które pozwalają mi zachować entuzjazm do wszystkiego, czym się zajmuję. Tata mówił o mnie „córka ognipiórka”, bo uważał, że się „podpalam”. Nigdy nie jestem znudzona życiem", wspomina. Agata Młynarska w poruszających słowach wspomina też trudny czas choroby. Kilka lat temu lekarze zdiagnozowali u niej chorobę Leśniowskiego-Crohna. Niestety, z czasem do jej problemów zdrowotnych dołączyły kolejne schorzenia. Agata Młynarska może liczyć na ogromne wsparcie rodziny, dzięki nim stała się silniejsza. Głośno mówi o swoich problemach ze zdrowiem, a niedawno stworzyła też fundację „Zdrowie bez tabu”. "Chcę oddać z nawiązką to, co dostałam. Wiem z własnego doświadczenia, jak ogromne są potrzeby pacjentów, jak konieczna jest edukacja i wsparcie", dodaje. Agata Młynarska o problemach zdrowotnych Agata Młynarska: Podczas różnych spotkań z kobietami w całej Polsce czułam, jak niesie mnie fala naszej siły. Że to, co robię, ma sens. Potrzebowałyśmy uwierzyć w siebie, w możliwość zmiany, w prawo do własnych wyborów. I wszystko było dobrze, aż… poważnie zachorowałam. Lekarze mówili, że wiele kobiet właśnie w moim wieku zapada na choroby autoimmunologiczne. Pracujemy na nie latami. Nie słuchamy sygnałów ciała. Spuchnięty brzuch? Bezsenność? Ból? „Wezmę tabletkę i przejdzie”, powtarzamy sobie. Też tak myślałam. I to był błąd. Zaczęły mnożyć się diagnozy… Crohn, astma, AZS, spondyloartropatia, fibromialgia. Wylądowałam na długo w szpitalu i przyszedł czas na kolejny rachunek sumienia. Trzeba było zwolnić, zweryfikować plany. Wyszłaś z tego, to jest najważniejsze. Wychodzę cały czas. By lepiej radzić sobie z chorobą, wróciłam na terapię. Teraz czuję się świetnie, jestem dobrze leczona, rozumiem, co mi jest i dlaczego. Cieszę się każdym dniem. Bez uporu i bez wsparcia bliskich nie dałabym pewnie rady. Przemek w najtrudniejszych chwilach był przy mnie cały czas. Nie odstępował na krok. Jest nie tylko najtroskliwszym mężem, ale też oddanym przyjacielem. Z czasem nauczyliśmy się żyć z moimi ograniczeniami i całkiem nieźle nam to wychodzi. Teraz intryguje mnie, co przyniesie mi moja sześćdziesiątka. TYLKO W VIVIE!: Los nie podarował jej tej relacji w prezencie. Agata Młynarska z determinacją odbudowywała relację z byłym mężem Sześćdziesiąt to emerytura. Brzmi dość ponuro. A nie musi i nie powinno, choć nie ukrywam, że przez chwilę i mnie przeraziła ta wizja. Czy zrobiłam rachunek sumienia? Zrobiłam. Po raz kolejny. Przemyślenia zaczęłam od spraw zawodowych. Zrozumiałam, że nie mogę i nie chcę już tak intensywnie pracować jak kiedyś, chociaż niezmiennie telewizja pozostaje moją największą pasją. Mamy sobie wiele do zaproponowania. I to mnie nakręca. Niedawno stworzyłam też fundację „Zdrowie bez tabu”. Chcę oddać z nawiązką to, co dostałam. Wiem z własnego doświadczenia, jak ogromne są potrzeby pacjentów, jak konieczna jest edukacja i wsparcie. W dniu urodzin moje wnuczki zapytały: „Jak się dziś czujesz?”. Co im odpowiedziałaś? Odpowiedziałam, że czuję się tak, jakbym stała na szczycie wysokiej góry i patrzyła na dolinę. Weszłam już na ten szczyt. Teraz się na nim rozgoszczę, popatrzę, nazachwycam… Znam drogę, która jest za mną, i wiem, że czeka mnie wędrówka ku dolinie, w nieznane. Dziś widzę to jako niezwykle ciekawą podróż. Sześćdziesiąt to nie jest nowe 40. Zaakceptujmy to, bo to też może być piękny czas. Nie zakłamujmy wieku, nie bójmy się, nie wstydźmy. Nabierzmy dystansu. Moje przyjaciółki, Joanna Kurowska, Anna Jurksztowicz, Majka Jeżowska, na specjalne okazje piszą różne piosenki – czasami niecenzuralne (śmiech). Tym razem chórem zaśpiewały: „Sześć i zero to przecież mało, gdy obok leży Agaty ciało!”. Więcej nie mogę zacytować. Za to mogę powiedzieć, że z okazji urodzin moi przyjaciele przygotowali dla mnie fantastyczne niespodzianki – nie tylko piosenki, ale też kuplety, wiersze, film. Jesteśmy zgraną paczką, która brnie przez życie ze śmiechem. Tego dnia dostałam tak dużo dobra, serdeczności i miłości, że mój akumulator został naładowany na długie lata. Mam z czego czerpać siłę i radość. Sprawdź też: Irena Santor dała ponieść się muzyce! Tak legenda polskiej sceny szalała na rockowym koncercie Cały wywiad w nowym wydaniu VIVY! Magazyn dostępny w punktach sprzedaży w całej Polsce od czwartku, 10 kwietnia 2025 roku.
Los nie podarował jej tej przyjaźni w prezencie. Agata Młynarska z determinacją odbudowywała relację z byłym mężem
Wojciech Młynarski pisał: „Memu ciału wystarczy trzydzieści sześć i sześć, mojej duszy potrzeba znacznie więcej”. Agata Młynarska mówi: „Ze wszystkich piosenek taty te słowa najbardziej oddają to, jaka jestem. Mam w sobie optymizm i radość, które pozwalają mi zachować entuzjazm. Nigdy nie jestem znudzona życiem”. Wyjątkowa opowieść na 60. urodziny! Agata Młynarska o relacjach w rodzinie po rozwodzie. Wywiad VIVA! – Swoją dorosłość zaczęłaś wcześnie – zaręczyłaś się w wieku 18 lat, wkrótce zostałaś mamą. Co wiedziałaś wtedy o życiu? Nic. Ani o życiu, ani – co gorsza – o sobie. Pamiętam, jak leżałam na łóżku i uczyłam się biologii, Leszek siedział przy biurku w moim pokoju, czytał coś. Byliśmy nieprzyzwoicie grzeczni. Po godzinie 22 Leszek wrócił do siebie, a moja mama, tonem nieznoszącym sprzeciwu, zaprosiła mnie do kuchni. Siedzieli z tatą. I się zaczęło: „Co ty sobie wyobrażasz? Chłopak o tej porze w twoim pokoju? Kim on jest?”. A ja: „Jak to kim?! To Leszek, znacie go od dwóch lat!”. Nie mieściło im się w głowie, że możemy siedzieć tak późno razem pod jednym dachem – bez ślubu. A ja nie potrafiłam tego zrozumieć. [...] ZOBACZ: Agata Młynarska wspomina ojca w 8. rocznicę jego śmierci. Emocjonalne wyznanie na wizji – Rozwód poturbował Cię emocjonalnie? Beata Tyszkiewicz, z którą przeprowadziłam wiele ważnych rozmów o życiu, powiedziała mi kiedyś: „Ważniejsze od tego, za kogo wychodzisz za mąż, jest to, z kim ewentualnie będziesz się rozwodzić. Jak jesteś zakochana, nie widzisz tych cech, które potem mogą wszystko utrudniać lub ułatwiać”. W przypadku Leszka to się sprawdziło – pokazał klasę. Nikt zresztą nie wierzył, że się rozwodzimy. Oczywiście rozwód zostawił ślady. Na dzieciach. Na nas obojgu. Mieliśmy poczucie przegranej. – Miałaś 28 lat! Dwójkę dzieci i wrażenie, że wszystko, co dobre, już się skończyło, że jestem starą kobietą, zmęczoną życiem i odpowiedzialnością. Wyszłam za mąż jako „dziecko”, rozwodziłam się jako „starsze dziecko”. Dopiero za Przemka wyszłam z pełną świadomością dojrzałej decyzji. Miałam 49 lat i wiele lat pracy nad sobą. Wiedziałam, kim jestem, gdzie są moje granice, co jest dla mnie dobre. Co lubię, a czego nie. Jak jesteśmy bardzo młodzi, bierzemy ślub, to wspólnie urządzamy życie od początku. Kupujemy pierwsze meble, dywan, garnki. Wszystkiego się uczymy. A kiedy spotykają się „kobieta po przejściach” z „mężczyzną z przeszłością”, to inwestycje małżeńskie są już zupełnie inne. Co innego się liczy. Ale wracając do relacji z Leszkiem… – No właśnie. Leszek nadal jest częścią rodziny, podobnie jak jego druga żona. Dzięki temu moi synowie mieli i mają poczucie, że owszem, rodzice się rozstali, ale zawsze potrafią się dogadać i się szanują. To nie był prezent od losu, musieliśmy to wypracować. Symboliczne, że w kontaktach w telefonie mój teść, profesor Jan Kieniewicz, zapisany był jako „tata”. Dla mnie był jak prawdziwy ojciec. Gdy wyszłam za mąż za Przemka, traktował go jak syna, a Przemek mówił do niego „tato!”. Tego się często nie spotyka. Podobną miłością obdarzył mnie ojciec Przemka – tata Olek. Niezwykły człowiek. Żałuję, że nie dane mi było znać go dłużej. Zmarł w tym samym roku co mój tata. – Zbudowaliście niezwykłą rodzinę. Pamiętam święta u nas w domu – przy jednym stole siedziały moje dwie teściowe, teść, były mąż z żoną, dzieci, wnuki, moja mama i my. Wydawałoby się to niemożliwe, a jednak. Jestem wdzięczna Przemkowi, że tak naturalnie i serdecznie wszedł w nasze rodzinne relacje. I że rozumie, że ten wspólny stół jest dla mnie bardzo ważny, symboliczny. Tak jak spotkania, rozmowy, bliskość. Kiedy w dniu moich 60. urodzin stałam na umownym szczycie, na który wdrapywałam się przez wszystkie te lata, to właśnie rodzinę uznałam za swój największy sukces. [...] SPRAWDŹ TEŻ: „Przeszedł przez piekło”... Tak wyglądały ostatnie chwile Wojciecha Młynarskiego Cały wywiad w nowym wydaniu VIVY! Magazyn dostępny w punktach sprzedaży w całej Polsce od czwartku, 10 kwietnia 2025 roku.
Żeby pomagać ludziom, sam musi być najlepszą wersją siebie. Wojciech Eichelberger ujawnia nam swoje tajemnice
Wspomina o wzorcach, które wyniósł z domu
Charyzmatyczny psycholog i terapeuta. Uważny obserwator świata. „Gdybym miał rozstrzygać dylemat, co trzeba najpierw poznać: świat czy siebie, zdecydowanie opowiadam się za tym, że najpierw trzeba poznać siebie”. Wojciech Eichelberger w inspirującej rozmowie z Beatą Nowicką. Wojciech Eichelberger o szczęściu i życiu prywatnym Czuje się Pan szczęśliwym mężczyzną? Czy to najważniejsza rzecz, jaką chcieliby wiedzieć czytelnicy VIVY!? Myślę, że chcieliby wiedzieć, jaki jest stan ducha charyzmatycznego speca od pomagania. Aby pomóc innym, musi się Pan utrzymać w dobrej formie, a jest Pan… tylko człowiekiem. Aż człowiekiem (śmiech). No tak, pomaganie innym ludziom zobowiązuje terapeutę do tego, żeby być – w miarę możliwości – najlepszą wersją samego siebie. Robię wszystko, co trzeba: dbam o sensowny tryb życia, nie pracuję więcej, niż mogę. To jest trudny aspekt tej pracy, bo wielu terapeutów się przeciąża. Z jednej strony z wewnętrznej potrzeby bycia pomocnym, ale też często ze względu na złudzenie, że jesteśmy nadmiernie ważni i kontakt z nami jest niezbędny, by ktoś mógł żyć dalej ze swoimi problemami. Więc czasami ta praca przekracza pojemność emocjonalną terapeuty. Bardzo ważne jest wtedy odreagowanie. Trzeba te negatywne emocje wybiegać, wypływać, wychodzić, wytańczyć… Można też wyspowiadać się przed psychoterapuetą. Rozmawiamy w Pana gabinecie. Jakie najtrudniejsze pytanie Pan tu usłyszał? Ludzie, którzy tu przychodzą po pomoc, raczej nie pytają. A nawet jeśli pytają, to terapeuta od razu odbija piłeczkę: „A dlaczego pan/pani o to pyta?”, żeby sięgać głębiej. Terapeutów nie interesują pytania, tylko oświadczenia, bo wtedy otwiera się możliwość głębszej rozmowy. Wracając do pytania – ludzie przychodzą z problemami z emocjami i zachowaniami oraz z problemami w związkach. Od kilku lat dominuje lęk, smutek, agresja, depresja i wypalenie. TYLKO W VIVIE!: Odniosła sukces, jest jedną z najbardziej cenionych polskich projektantek. „Ja kobiety ubieram, nie przebieram…”, mówi Izabela Łapińska Cofnijmy się na chwilę do przeszłości… Jaki wzorzec męskości wyniósł Pan z domu? Mój ojciec zginął z rozkazu UPA, zanim się urodziłem, w związku z tym uczyłem się męskości od wielu różnych mężczyzn, których spotykałem w życiu. Ale moim pierwszym męskim idolem był bohater literacki z książek Karola Maya, czyli Winnetou. Winnetou był naprawdę fantastycznym mężczyzną. Miał świetny kontakt z naturą, którą rozumiał i szanował. Bardzo dobrą relację ze swoją siostrą i ze swoją ukochaną. Był wrażliwy, ale był też znakomitym wojownikiem, który potrafił miarkować się w gniewie. Nie był mściwy. To był bardzo dobry model na początek. Potem czerpałem też z innych żywych i fikcyjnych postaci. Na przykład od kogo? Miałem w rodzinie paru wujków i stryjków, którzy przetrwali wojnę. Moim bohaterem był brat mamy, który w wyjątkowej sprawności umysłowej i fizycznej dożył 103 lat. Ostatnio odkryłem zdjęcie z imprezy w pałacu Na Wodzie, na której obchodzono hucznie jego stulecie. Stoi wyprostowany, z kieliszkiem szampana w jednej ręce i papierosem w drugiej. Mało który współczesny 60-latek wygląda tak, jak on wtedy wyglądał. Właściwie umarł zdrowy. Trochę głupio tak długo żyć (śmiech). Wielu cennych rzeczy nauczyłem się w sporcie. Moja matka w latach 30. jako pierwszy rocznik kobiet ukończyła Centralny Instytut Wychowania Fizycznego. Dużo jej zawdzięczam, bo widząc moje uzdolnienia, popychała mnie do wielu sportowych aktywności. Jako dziecko jeździłem też na wczasy do Cetniewa, nadmorskiego ośrodka przygotowań olimpijskich. Miałem szczęście obserwować pracę między innymi legendarnego Feliksa Stamma, który ćwiczył naszą znakomitą kadrę bokserów: Pietrzykowskiego, Drogosza, Walaska, Paździora, Kuleja. Nie mogłem wyjść z sali treningowej, zafascynowany tym, co się tam działo. Ciężka praca, ale jednocześnie radość i zabawa. To też byli prawdziwi wojownicy. Potem uprawiałem sporty drużynowe: siatkówkę, piłkę ręczną, koszykówkę, bo polegały nie tylko na rywalizacji, ale też na współpracy. TYLKO W VIVIE!: Nigdy się nie poddaje, dzięki uporowi osiągnęła sukces. "Nie da się mnie złamać", mówi Ewa Wachowicz Te doświadczenia pewnie przydały się Panu w zawodzie. W 1976 roku założył Pan z kolegami Laboratorium Psychoedukacji, które stało się renomowanym ośrodkiem psychoterapii i szkolenia przyszłych terapeutów. Pamięta Pan problemy swoich pierwszych pacjentów? Co ich różni od dzisiejszych? Kiedy zaczynałem pracę terapeuty, ludzie mieli prawdziwe nerwice, czyli takie, z którymi zmagał się Freud i jego otoczenie. Najczęstsze były nerwice lękowe, obsesyjne i histrioniczne. Dominującą osobowością była osobowość neurotyczna. Dzisiaj dominują zaburzenia typu borderline i narcystyczne, czyli niewiara w trwałość międzyludzkich więzi i niewiara w siebie. Ze wszystkimi tego konsekwencjami, takimi jak nieufność, hejt, manipulacja, fetyszyzm konsumpcyjny. Poza tym wielka liczba ludzi uzależniła się od alkoholu i innych groźnych wynalazków, więc zdążyliśmy wychować ponad trzy miliony dorosłych dzieci alkoholików i innych uzależnionych rodziców. Trzy miliony obywateli boryka się z mocno zaniżonym poczuciem własnej wartości i brakiem wiary w więź, a co za tym idzie, boi się angażować w trwałe związki. Cały wywiad już w nowej VIVIE! Magazyn dostępny w punktach sprzedaży w całej Polsce od czwartku, 13 marca.