Tomasz Karolak długo uciekał od ojcostwa. Dopiero po latach zrozumiał, co stracił. Przypominamy archiwalny wywiad VIVY!
Tomasz Karolak i jego 18-letnia córka Lena po raz pierwszy tak otwarcie opowiedzieli o swojej relacji. Aktor wrócił wspomnieniami do czasu, gdy uciekał przed odpowiedzialnością za rodzinę,. Mówił o ojcostwie jako jednej z najważniejszych życiowych lekcji. W szczerej rozmowie z Beatą Nowicką dla magazynu VIVA! nie zabrakło wspomnień z teatru, rodzinnych podróży i trudnych momentów dojrzewania.
Ojciec i córka. Łączą ich gen indywidualizmu, poczucie humoru, fascynacja teatrem. Tomasz Karolak opowiada Beacie Nowickiej o dorastaniu do roli ojca, Lena Karolak o życiu u boku sławnego taty. Ich rozmowa jest niczym czuły list. Pełna miłości, uważności, ale czasem, jak mówi Tomasz, zdarzają się i „podbramkowe sytuacje”. Przypominamy wywiad z 2024 roku. Tomasz Karolak o ojcostwie: „Przez ponad 10 lat nie mieszkałem z rodziną” Pamiętam jak w IMCE, której dyrektorowałeś – ale nie miałeś gabinetu – siedzieliśmy na korytarzu na kanapie i przybiegła do nas Lenka. Miała trzy latka, powiedziała: „Tata, ja też będę aktorką!”. Tomasz: Przed premierą „Dzienników” Gombrowicza weszła na scenę, gdzie Piotrek Adamczyk w skupieniu przegadywał swój tekst. Przerwał, spojrzał na Lenę i zapytał: „A kim ty jesteś, dziewczynko?”. „Jestem córką Tomka Karolaka”. Piotrek: „O, to fajnie, a ja tu właśnie przygotowuję się do przedstawienia”. Lenka na to: „Wiem, a ty wiesz, że to mój tatuś tu rządzi” (śmiech). Swoją pierwszą rolę „zagrała” z Violką w serialu „39 i pół”. Była dzieckiem Cyganki, miała osiem miesięcy. Wciąż mam zdjęcia z tego planu. Mówi się, że upływający czas najbardziej widać po dzieciach… – Prawda. Lenka ma już 17 lat, 179 centymetrów wzrostu, zaraz Cię przerośnie. Lena: Gdy byłam dzieckiem, w teatrze taty czułam się jak w domu. Uwielbiałam tam przesiadywać. Znałam każdy kąt, ze wszystkimi rozmawiałam. Byłam ciekawa, otwarta, socjalna. Teraz już taka nie jestem (śmiech). Interesuje mnie sztuka Japonii. Pamiętam, że miałam siedem lat, kiedy tata specjalnie dla mnie wyreżyserował opowieść o dzielnym chłopcu Momotaro, który aby odczarować zaklęcie rzucone na rodziców przez złego demona Kudayasi, musi zdobyć cudowną wodę z góry Fudżi. Momotaro wyruszał w podróż pełną przygód i niebezpieczeństw. To był piękny spektakl, odniósł ogromny sukces i był grany przez wiele lat. Tomasz: Często przyprowadzała do teatru koleżanki. Któregoś dnia, tuż przed rozpoczęciem spektaklu, poruszenie – nie ma Lenki. Szukamy wszędzie i nic, przepadła. Publiczność gromadzi się na sali, my w panice. W końcu dziewczyny ją znalazły, weszła z koleżanką pod widownię. Stamtąd obejrzały cały spektakl. Przedstawienie się skończyło, zaglądam pod widownię, a one łażą na czworakach i czegoś szukają. Wreszcie wychodzą i Lenka woła z triumfem: „Tata, uzbierałyśmy 100 złotych!”. Kieszonkowe… Lena: Widzom zawsze wypadały z kieszeni jakieś drobne… (śmiech). Uwielbiałam przychodzić na próby, podglądać, jak aktorzy przygotowują się do roli. Kiedy publiczność ich oklaskiwała, ja wiedziałam, ile ich to kosztuje. Lubiłam oglądać przedstawienia spod schodów. Stamtąd dobrze widziałam scenę i widownię. Pamiętam moje zaskoczenie, że reakcje widzów mogą być tak różne. Tato nauczył mnie patrzenia na świat, sztukę z różnych perspektyw, bardzo to sobie cenię. – Miałeś 36 lat, kiedy Lenka się urodziła, byłeś gotowy na to ojcostwo? Tomasz: Było jak grom z jasnego nieba. Bałem się założenia rodziny jak… wojny. Strach był tak dojmujący, że nawet nie dałem sobie szansy na stworzenie normalnego życia. Ponad 10 lat nie mieszkałem z Violką i dziećmi. Ona mówiła: „Zbudujmy tę rodzinę razem, ta droga jest ci pisana”, a ja: „Nie, nie, nie! Ja się do tego nie nadaję”. Od ojcostwa uciekałem w pracę. Stworzyłem sobie bezpieczny świat, który nie był prawdziwy. Grałem film za filmem, czasem trzy filmy naraz, stworzyłem IMKĘ. W iluzji czułem się świetnie, bo nie niosła dla mnie żadnych poważnych zagrożeń. Kiedy trzeba było zmierzyć się z realnymi problemami, nie potrafiłem. Byłem w mentalnych trampkach. Mam wrażenie, że całe życie dążyłem do jakiegoś spokoju, którego nigdy nie osiągałem, bo nie umiałem odnaleźć go w sobie. – Co było momentem przełomowym? Tomasz: Klik w głowie: Co ja robię?! Poczułem dysonans poznawczy. Miałem czterdzieści parę lat, ludzie zaczepiali mnie i mówili: „Widziałem pana w »39 i pół«, jest pan fantastyczny”, a ja w życiu prywatnym zachowywałem się jak rozwydrzony bachor. Każdy z nas ma takie wewnętrzne dziecko, którym trzeba się zaopiekować. Ja długo nie umiałem. Takich facetów są miliony. Boją się odpowiedzialności za rodzinę, bo sami za siebie nie potrafią być odpowiedzialni. Mam swoją koncepcję na temat tego, dlaczego zostajemy aktorami. Z kompleksów, nie z talentu, bo talent mamy wszyscy. Aktorzy walczą o uwagę, której nie dostali, i o miłość, której mieli za mało. Wiesz, że 60 procent Polaków ma traumy z dzieciństwa? – Czytałam. Dużo. Tomasz: Bardzo dużo. Połowa mężczyzn nie wie, co robić, do połowy życia, ponieważ nie potrafią rozliczyć się i pogodzić z przeszłością. Psychologowie twierdzą, że tworzymy trzy rodzaje relacji romantycznych: lękową, bezpieczną i unikową. O tym, jakie relacje będziemy budować w życiu dorosłym, decyduje ilość czasu, który spędziła z nami mama. Ja jestem z pokolenia, w którym matki pracowały. Była niania, żłobek, świetlica, klucz na szyi. Dlatego chapeau bas dla Violki, która ze wszystkiego zrezygnowała i była z naszymi dziećmi przez trzy lata. Nie oskarżam rodziców, to raczej wina tamtych czasów, systemu. Tyle że stres z dzieciństwa wlecze się za nami całe życie, jeśli go nie rozbroimy, żyjemy nieświadomie. Kiedy wreszcie zaakceptowałem w sobie tego małego Tomka, który szwendał się po wydmach i czuł się osamotniony, zacząłem budować coś nowego. Wokół mnie i we mnie. W psychologii ten proces nazywa się dojrzałością, przeżyłem go dosyć późno. – Kiedy zrozumiałaś, że Twój tato jest popularny? Lena: Nie było takiego momentu. Odkąd pamiętam, ludzie zaczepiali tatę na ulicy, podchodzili w różnych miejscach, prosili o wspólne zdjęcie, autograf albo mówili, że widzieli go w jakiejś roli i był świetny. Żyłam w przekonaniu, że wszyscy wiedzą, kim jest mój tata. – Czułaś pustkę, gdy nie mieszkał z Wami? Lena: Nie pamiętam. Byłam zbyt mała. Nie rozumiałam, dlaczego z nami nie mieszka, ale z czasem przyjęłam do wiadomości, że po prostu tak jest. Tata jest pracoholikiem, wiecznie na jakimś planie, ale zawsze był obecny w moim życiu. Nigdy nie miałam poczucia, że zapomniał o rodzinie, że się o nas nie troszczy. Kiedy mógł, przyjeżdżał, spędzał z nami czas, dbał o nas. Zabierał mnie do teatru. Uwielbiam z nim podróżować. Na początku jeździliśmy tylko we dwoje do różnych krajów. Tomasz: Kiedy Lenka była mała, często prosiła: „Chodź, tata, zwiedzimy jakiś zamek”. Miała na myśli kościół (śmiech). Lena: Podobają mi się renesansowe obrazy i barokowe ołtarze w kościołach. To przyjemność dla oka. Lubię sztukę niebanalną, na którą mogę popatrzeć z różnych punktów widzenia: estetycznego, psychologicznego, historycznego. Nie wszystko rozumiem, ale tato mówi, że to naturalne. Kocham z nim zwiedzać zabytki, bo ma ogromną wiedzę. Potrafi zinterpretować w sensowny sposób każde dzieło. Dwa lata temu w Albertinie w Wiedniu widzieliśmy retrospektywę 50 dzieł Basquiata. Pozornie rysuje proste, dziecięce, kolorowe obrazki, mój tata widzi w tym duży przekaz, ja nie, więc dyskutujemy na ten temat. – Piękną laurkę córka Ci wystawiła. Tomasz: I jestem szczęśliwy. W tej rozmowie bierzemy udział z Lenką, ale w naszym tandemie jest Leon i Violka. Uwielbiam z nimi jeździć, pokazywać świat, odkrywać architekturę, sztukę. Małe dziecko nas nie rozumie, ono nas naśladuje. Kiedy wyjeżdżasz w góry i starasz się opowiedzieć 11-letniemu synowi o wielkiej metafizyce przyrody, a potem twój syn mówi: „Tato, to zróbmy sobie dwudniowca” – męski, górsko-wędrowniczy czas tylko we dwóch – serce rośnie. Zwykło się myśleć, że dzieci są obowiązkiem. Powtórzę za Kołakowską: „Okazuje się, że wychowanie dzieci jest misją”. Zapomnieliśmy o tym. Popkultura chętnie nas w tym wyręcza. – Prawda. Tomasz: Jest takie powiedzenie, że ojciec powinien namaścić córkę na księżniczkę, ona wtedy idzie w świat z odpowiednim wzorcem: poczuciem własnej wartości. Papierkiem lakmusowym tej teorii jest pierwsza nastoletnia nieszczęśliwa miłość. Lena przeszła ją z podziwu godnym zrozumieniem: „Wiesz, tato, każdy ma swoje demony, ale ja ich nie uleczę. Mogę leczyć tylko swoje”. Tak mi powiedziała piętnastoipółletnia córka. Byłem pod wrażeniem. Spojrzałem na Lenę i pomyślałem: Być może ten młody człowiek nie rozbije się na pierwszej rafie. Wiemy, co się dzieje. Świat internetu jest studnią bez dna, która zasysa bez litości. Dziękuję Bogu, że jesteśmy z Violką trochę analogowi. Wierzymy, że w życiu trzeba się zmęczyć, żeby coś osiągnąć. Na przykład wejść na Kasprowy Wierch. Aplikacja cię tam nie przeniesie. CZYTAJ TEŻ: Pukali się w głowę, gdy ogłosił swój plan. Dziś Omar Sangare tworzy w Nowym Jorku markę znaną na całym świecie. TYLKO W VIVIE! opowiada o kulisach – Bywało trudno? Tomasz: Bywało. Mieliśmy parę podbramkowych rozmów. Czas, kiedy Lena poszukiwała własnej tożsamości, był trudny dla nas wszystkich, ale uświadomił mi, że muszę zrezygnować z siebie i zacząć naprawdę słuchać dziecka. Lena: Tato nie ukrywał swojej dezaprobaty. Wprost mówił: „Nie podoba mi się to. Masakra”. Ale niczego mi nie zakazywał. Zawsze starał się mnie akceptować. Nie przejmowałam się tym, co mówił. Nieważne, co myślą o tobie inni, kieruj się tym, co czujesz – sam mnie tego nauczył. Córka Tomasza Karolaka poszła do szkoły wojskowej. „Najpierw powiedział: Nigdy w życiu” – Jak zareagował, gdy mu powiedziałaś, że idziesz do szkoły wojskowej? Lena: Najpierw powiedział: „Nigdy w życiu”, a potem: „Skoro chcesz, proszę. Przekonasz się na własnej skórze, czym jest wojsko”. Trochę go rozumiałam. Dziadek i babcia byli wojskowymi, w domu miał dyscyplinę, chciał się z tego wyrwać. Był rock’n’rollowcem, słuchał buntowniczej muzyki, to go ukształtowało. Dziadek nadal ma swoje zasady, ale jest bardzo dumny z mojego ojca, z tego, co osiągnął. Tomasz: Uciekałem od wojska, to była trauma, która niosłem. Lena odbębniła to za mnie. Rodowe ustawienie… – Skąd ten pomysł przyszedł Ci do głowy? Lena: Może chciałam zobaczyć coś innego? Zdałam do polsko-japońskiej szkoły plastycznej, ale po roku stwierdziłam, że już nie chcę tam być, a nie miałam innych wyborów. Wpisałam w wyszukiwarkę „klasa mundurowa Warszawa”, weszłam w pierwszy link i tydzień później byłam w nowej szkole. Założyłam mundur… – I…? Lena: Zaczęło mnie to nawet interesować. Pani dyrektor mówiła, że jestem jedną z lepszych kadetek, można brać ze mnie przykład. Jeździłam na obozy wojskowe, nie był to obóz przetrwania, ale panował rygor. Mieszkaliśmy w namiotach, o szóstej pobudka na zaprawę, czyli bieg na pięć kilometrów, o ósmej śniadanie, potem ćwiczenia. Skoczyłam ze spadochronem, chodziłam na strzelnicę. Pamiętam, że na poligonie miałam problem, żeby przeładować glocka. Trzeba mieć do tego siłę, a mnie bolał zwichnięty palec. Podszedł do mnie GROM-owiec i mówi: „Aktoreczko, może lepiej wracaj na scenę”. Mina mu zrzedła, gdy zobaczył mój wynik: „Może jednak nadajesz się do wojska”. Czułam megasatysfakcję (śmiech). – Słusznie. Powinnaś być dumna. Lena: Byłam. Warto było tego doświadczyć. Nauczyłam się dyscypliny. Moim zdaniem w życiu trzeba umieć odnaleźć się w każdej sytuacji: postawić na swoim, zbuntować, ale też przełamać się, czasem nawet wbrew sobie. Nie myślałam o wojsku jako o planie na przyszłość. „Bóg, honor, ojczyzna” to nie do końca moja bajka. Od września jestem w klasie o profilu społeczno-prawnym. Ale nie wiążę przyszłości z prawem. – A z czym? Lena: Nie mam pojęcia. Powinnam o tym myśleć, bo jestem w klasie maturalnej – dzisiaj pisałam próbną maturę z polskiego – ale mam dopiero 17 lat, zastanawiam się, czy nie zrobić sobie przerwy na rok, żeby się zastanowić. Może to jest przeznaczenie? Ja swojego jeszcze nie znalazłam. – Może, zabierając Lenę do teatru, podświadomie wpłynąłeś na to przeznaczenie? W końcu od dziecka „uczyła się” u najlepszych. Tomasz: To prawda. Była świadkiem najlepszych lat IMKI. Widziała inscenizacje Mikołaja Grabowskiego, Krystiana Lupy, Łukasza Kosa, Pawła Świątka, Moniki Strzępki. Miała okazję zobaczyć Daniela Olbrychskiego w „Niespodziewanym powrocie” i w „Ogrodniku”. Ma rozpiętość spojrzenia na to, czym jest forma teatralna, sztuka w ogóle. Z Violką zadbaliśmy o jej wrażliwość artystyczną. Ja tego nie dostałem. Wychowywałem się w Ustroniu Morskim, w telewizorze oglądałem zespół harcerski Gawęda i marzyłem, żeby w nim występować. Być może podświadomie stwarzam dzieciom możliwości, jakich sam nie miałem? – Kiedy ostatnio Lenka widziała Cię na scenie? Tomasz: Kilka dni temu, w Teatrze Słowackiego w Krakowie. Graliśmy „Kwartet” Schaeffera, z Mikołajem Grabowskim, Andrzejem Grabowskim i Jankiem Peszkiem. Moje dzieci siedziały na widowni i po spektaklu Lena powiedziała: „To jest niesamowite, że przedstawienie ma 50 lat, aktorzy są siwi, a całość fantastycznie koresponduje z młodą publicznością”. Cieszę się, że ceni groteskę, ma poczucie humoru. To w życiu ważne. Lena: To był świetny spektakl, wspaniale zagrany, mega mi się podobał. Tato imponuje mi jako aktor, bo jest dobry w tym, co robi, ma talent. Jego sekret polega na tym, że on nie gra, jest sobą. Na scenie zrobi wszystko, żeby wtopić się w rolę. Kiedy zobaczyłam go jako Drag Queen, popłakałam się ze śmiechu. Podobało mi się. Byłam w pozytywnym szoku, że to jest mój tato i tak wygląda. Myślę, że ta przygoda zmieniła też jego spojrzenie na mniejszość, jaką jest środowisko LGBT. Tomasz: Lenka jest z pokolenia, które nie czuje różnic płciowych, w przeciwieństwie do nas. Pozytywnie odebrała mnie w tej roli: „Czasami jesteś taki homofobopodobny, a tu nagle okazało się, że masz dystans” (śmiech). Świetne doświadczenie, jeśli chodzi o relację z nastolatką, która ma przyjaciół z różnych kręgów. – Jak opisałabyś tatę? Lena: Niebanalny. Ma ogromną wiedzę i otwarty umysł. Jest też człowiekiem chaotycznym. Ekspresyjny i spontaniczny. Uważa, że mamy tylko jedno życie, na dodatek krótkie, więc trzeba z niego korzystać. Chciałby wszystkiego spróbować, bo każde doświadczenie może go czegoś nauczyć. Lubię go za to, że jak jest problem, potrafi spojrzeć na niego nie tylko okiem ojcowskim, ale też postawić się na moim miejscu. Oczywiście nie zawsze jest to możliwe. Jest elastyczny. Nie mam szlabanów, zakazów, rygoru. Teoretycznie mogę robić, co chcę, oczywiście w ramach zdrowego rozsądku. Mimo swojego wieku jest dość wyzwolony i na czasie. Tomasz: No pięknie… (śmiech). – Czego dowiedziałeś się o sobie jako ojciec? Tomasz: Że mam dużo cierpliwości, której w pracy nieraz mi nie staje – jestem szybki i zwariowany. Mam coś dzieciakom do przekazania, nie muszę się wstydzić. One bacznie mnie obserwują, wiedzą o mnie więcej niż ja sam. Dowiedziałem się, że potrafię być czuły, powiedzieć „kocham cię”, przytulić. Poświęcić się. Parę razy rzuciłem dla nich wszystko, nawet odwołałem przedstawienie. Przez lata słyszałem, że „aktor nie gra, kiedy umrze”. Uważam się za człowieka teatru, ale wiem już, że są sprawy ważniejsze, na przykład dzieci. – O czym marzysz dla Lenki? Tomasz: Nie wiem, jaka przed nią droga. Lena zdecyduje. Wiem jedno, ta droga może być – choć wcale nie musi – łatwa, prosta i przyjemna. Chciałbym, żeby swoje trudności pokonywała z wiarą, że nawet porażka to początek zmiany na lepsze. Żadna sytuacja nie jest przeciwko niej, tylko dla niej. My, wychowani w komunie, jesteśmy nauczeni, że trzeba ciężko harować, żeby coś osiągnąć. Może niekoniecznie tak jest. Na pewno, jeśli robisz to, co kochasz, wszystko idzie troszkę prościej, łatwiej. Chcę, żeby moja córka sama wybrała swoje życie. Na razie przygotowuje się do matury. Rozmawiała BEATA NOWICKA. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Tomasz Kot szczerze o swoim życiu: „Wszystko zanurzyło się w mroku i chaosie”
Tomasz Kot szczerze o swoim życiu: „Wszystko zanurzyło się w mroku i chaosie”
Tomasz Kot rzadko mówi rzeczy oczywiste. Woli opowiadać o wolności, dzieciństwie, ojcostwie, wątpliwościach i normalności, która — jak sam przyznaje — jest dla niego największym komplementem. W rozmowie Beaty Nowickiej dla „VIVA! Man” z 2023 roku aktor wracał do momentów, które go ukształtowały: nieśmiałości, teatralnych początków, „Walecznego serca” i roli, która po latach zamknęła pewien krąg — Ambrożego Kleksa.
Introwertyczny, osobny, niezależny. Zwierzę aktorskie, o którym najwięksi reżyserzy mówią, że potrafi zagrać wszystko. A jednocześnie człowiek, dla którego największym komplementem pozostaje opinia, że jest „normalny”. W rozmowie z Beatą Nowicką dla „VIVA! Man” Tomasz Kot opowiedział o dzieciństwie, które go ukształtowało, niełatwej drodze do aktorstwa, ojcostwie, wolności i filmie, który zmienił jego życie. To właśnie dzięki „Walecznemu sercu” i Melowi Gibsonowi nie porzucił marzeń o scenie i ekranie. Tomasz Kot. Wywiad dla VIVA! Man Pierwszy raz nie poznałam swojego bohatera! Zamiast wysztafirowanej gwiazdy kina, normalny facet: w okularach, z wąsem, plecaczkiem i sympatycznym wyrazem twarzy… Lubię ten moment, kiedy udaje mi się wtopić w tłum. Ciekawie było przy okazji pana Kleksa, bo przez osiem miesięcy miałem bujny austro-węgierski zarost i czułem się jak za granicą. Wyczaiłem, że nikt nie chce skupiać się na dwumetrowym facecie z przedziwnym zarostem, który wygląda jak wariat. Nawet jak nasuwa się podejrzenie, że jestem podobny do tego aktora z „Zimnej wojny”, to lepiej się za bardzo nie przyglądać, bo nie wiadomo, co mu odpali. Obok mnie jest duży sklep spożywczy, pamiętam, że chodziłem po tym sklepie nierozpoznawalny i myślałem sobie, że to jest superdoświadczenie. Po filmie zgoliłem brodę, bo już chciałem zobaczyć swoją twarz i nagle… …wszyscy się obracają: „O Boże, to ON…”. Zniknęło to poczucie anonimowości. To w ogóle bardzo ciekawe zjawisko – rozpoznawalność. Inna była po „Niani”, inna po „Bogach” i jeszcze inna po „Zimnej wojnie”, ważne, żeby z dystansem do tego podchodzić. Czesław Miłosz powiedział kiedyś: „Nie mam większych złudzeń, za ileś lat będę hasłem między Myszką Miki a czymś na M”. Bardzo mądre. Na jakiej podstawie człowiek myśli, że będzie ponadczasowy? Rudolf Valentino to dziś tylko hasło w dziale „kino nieme”. Z nami będzie podobnie. Dlatego mnie interesuje życie, drugi człowiek. A jak jeszcze raz na jakiś czas usłyszę: „Kurde, jaki pan jest normalny”, to marzenia się spełniają. Właśnie widzę. Był Pan dzieckiem, kiedy Piotr Fronczewski zagrał pana Kleksa. Odbył Pan sentymentalną podróż w czasie. Miałem osiem lat, byłem w kinie z młodszym bratem. Wyjście szkolne. Pamiętam ten strach, kiedy na ekranie pojawiły się wilkołaki. Po wyjściu z kina przytuliliśmy się do siebie i zawarliśmy pakt, że będziemy pamiętać te wilkołaki do końca życia. Do dzisiaj pamiętam i on oczywiście też. Uważam, że dzieciństwo to najważniejszy etap życia, dlatego mam szczególny stosunek do najmłodszych. Zawsze jestem gotowy do zabawy, żartów, wygłupów. Wśród znajomych dzieci zostałem „tym śmiesznym wujkiem”, po prostu uwielbiam potęgę wyobraźni najmłodszych. Najdziwniejsze w tym wszystkim jest to, że kilka razy usłyszałem: „Jakby dzisiaj kręcili »Akademię«, byłbyś super Kleksem”. Kiedy zadzwoniłem do brata: „Stary, nie uwierzysz, będę Kleksem”, to wspominaliśmy głównie te wilkołaki. Po ogłoszeniu obsady zaczęły mnie zaczepiać matki nad naszym morzem: „O, dzieci, zobaczcie, ten pan będzie panem Kleksem”. Dzieci na to: „Aha” – i biegają dalej, a mama: „Tylko tego nie spieprzcie, to film mojego dzieciństwa”. Na pewno się udało! Jakim Pan był chłopcem? Czasami wręcz chorobliwie nieśmiałym. Jak się okazało, że idę do szkoły teatralnej, koledzy z podstawówki nie bardzo wiedzieli, o co chodzi. Łatwo nie było. Byłem najstarszy, rodzice ciężko pracowali, szybko musiałem przejąć jakąś odpowiedzialność. Sami chodziliśmy do szkoły, sami wracaliśmy. Kwestia pokoleniowa. Kiedyś było: „Wracaj do domu, bo trzeba się uczyć”. Dziś jest: „Wyjdź z domu choć na chwilę”. Świat przyśpieszył. Rozwój techniki sprawił, że dzieci, które się rodzą, co dekadę mają wokół siebie inną rzeczywistość. To prawda. Tato był nauczycielem WF-u. Wychował Pana w duchu: mens sana in corpore sano? Mój brat był sportowcem, ja cherlawym chłopakiem z wykrzywionymi żebrami i dużymi problemami z kręgosłupem. Ja mam prawie dwa metry, on dwa. Od razu był ode mnie większy i silniejszy, poszedł w siatkówkę i sport wyczynowy. Ja miałem zwolnienie z WF-u, ale ojciec przykładał ogromną wagę do gimnastyki korekcyjnej. Kiedy 15-letni koledzy pokazywali pierwsze bicepsy, ja – nie mogąc robić pompek – nadrabiałem na korekcyjnej, robiąc szpagaty. To generowało duże kompleksy. Wyleczyłem się z nich dopiero w szkole teatralnej. Mieliśmy fantastycznego profesora od WF-u. Pamiętam pierwsze zadanie: wchodzisz po linie, odbijasz dłoń na suficie i możesz opuścić salę. Mówię, że mam całą historię medyczną, która nie pozwala mi tego zrobić. A on na to: „Są inne sposoby, żeby tam wejść”. Ta szkoła mnie ukierunkowała, chwilę później na zajęciach z pantomimy okazało się, że to moje powyginane ciało jest w sumie głównym atutem, i usłyszałem: „Na takich jak ty to ja czekam latami” (śmiech). Polskie kino też, powiem górnolotnie… Mam wrażenie, że zawsze był Pan osobny, indywidualny. Dałem sobie prawo do tej osobności. Nie siłuję się, żeby nagiąć się do kogoś, robić coś wbrew sobie, żeby bardziej gdzieś pasować. To jest nasze dobrodziejstwo, że mamy kolorowy horyzont i jesteśmy różni. Każdy może dorzucić coś od siebie. Wolnych elektronów powinno być więcej, tym bardziej że żyjemy w spolaryzowanym społeczeństwie, nie tylko politycznie. Jak patrzę się na siebie jednostkowo na skali porównawczej, myślę sobie: Jestem, jaki jestem, idę do przodu. Więc ta moja droga zawsze była dosyć indywidualna i cały czas taka jest. Natomiast fatalnie wspominam edukację podstawową i licealną. Oprócz polonisty, który był teatromanem i rozkochał mnie w teatrze, nie miałem szczęścia do nauczycieli. Szybko odkryłem, jaki zawód chcę uprawiać, i równie szybko się przekonałem, że ten mój teatr to tylko problem. Fanaberia miernego ucznia. Każdy wyjazd na festiwal, z którego wracałem z nagrodą aktorską, kończył się jakąś karą… Takie początki wręcz skazują cię na samotność. Zobacz też: Tomasz Kot chronił go przed blaskiem fleszy. Dziś Leon coraz śmielej wkracza do świata gwiazd Smutne to… Nie miał Pan jakiegoś idola, wzoru do naśladowania? Miałem. Mela Gibsona w filmie „Waleczne serce”. Wszyscy bali się tego mojego bycia aktorem. Byli rozczarowani. Pytali: „Ale co to znaczy? Jak ty będziesz zarabiał? Co będziesz jadł? Nikt z rodziny nigdy nie miał takiego pomysłu…”. Z tego powodu leciała nauka, bo tu próba, tam spektakl. Nie rozumiałem w ogóle fizyki, chemii, byłem humanistycznym typem. Mama powtarzała: „Nauczyciele mówią, że jesteś zdolny, ale leń”. Ale ja cały czas pracowałem! Do dziś – a mam już 46 lat – nie rozumiem, dlaczego oceny były ważniejsze od pasji? Wciąż pamiętam tamte rozmowy: „Przecież pani z chemii nie była dobra z polskiego. Dlaczego wszyscy udają, że mieli same piątki?!”. W końcu się przestraszyłem. Uległem. Z nieznanym jeszcze wtedy Januszem Chabiorem robiliśmy przedstawienie w teatrze amatorskim. „Jasiu – mówię – mam zakaz chodzenia do teatru. Dogadałem się z koleżankami z klasy, że będą mnie kryły”. Nie było komórek, tylko telefony stacjonarne. Rodzice pytali: „Dokąd idziesz?”. „Idę się uczyć”. „Gdzie będziesz?” „U Marioli”. Wiedziałem, że jak mama zadzwoni do Marioli, to ona powie: „Właśnie wyszedł”. W tym czasie szedłem na próbę do teatru. Kiedy spektakl był gotowy, poprosiłem: „Jasiu, na plakatach podpisz mnie pseudonimem, bo jak rodzice zobaczą Tomasza Kota, będzie afera”. Postanowiłem, że to jest moje ostatnie przedstawienie. Po maturze pójdę na polonistykę i zostanę nauczycielem. Ułożyłem w głowie nowe życie, wszyscy byli zadowoleni… …tylko nie Pan. Tylko nie ja. Właśnie wtedy trafiłem do kina na „Waleczne serce”. W pewnym momencie Mel Gibson z pomalowaną na niebiesko twarzą wygłasza płomienną mowę o wolności: „Od was zależy, co uczynicie z tą wolnością! Możecie walczyć i zginąć, możecie wrócić do domu i iść spać. Ale jeśli ktokolwiek was zapyta, czy zrobiłeś wszystko, żeby odzyskać wolność, to nie masz prawa się odezwać. Bo nie zrobiłeś wszystkiego, żeby odzyskać swoją woooolnoooość!”. To był wstrząs. Zrozumiałem, że mam 17 lat i idę „spać”. Nie mogłem się uspokoić. Wiedziałem, że to jest mój film życia. Wyszedłem z kina roztrzęsiony, że muszę natychmiast dorwać Jasia, żeby napisał moje nazwisko na plakacie. Postanowiłem, że nie będzie żadnej polonistyki, tylko aktorstwo. Polonistykę zrobię, kiedy czwarty raz odpadnę. To jest często wyznacznik dla młodych aktorów: skoro Janusz Gajos cztery razy zdawał, to ja mogę pięć. Puenta tej historii nastąpiła w 2019 roku, kiedy poleciałem z „Zimną wojną” do Los Angeles na rozdanie Oscarów. Mel Gibson miał wtedy kiepską passę. Skandale i alkohol sprawiły, że stał się w Hollywood persona non grata. Mocno to zresztą przeżyłem. Jedno z najczęstszych pytań, jakie mi wtedy zadawano, brzmiało: Komu z Hollywood chciałbyś uścisnąć rękę? Ku powszechnej konsternacji odpowiadałem szczerze, nie koniunkturalnie: „Melowi Gibsonowi za to, co dla mnie zrobił. Takich rzeczy nie wolno zapomnieć”. Ma Pan rację! Być może bez Gibsona uczyłby Pan dzisiaj w legnickim liceum… Mogłoby tak być. Wtedy się sformatowałem. No a potem nie zdałem matury i nie mogłem startować do szkoły teatralnej. Pan nie zdał matury?! Czuję, że nie przestanie mnie Pan zaskakiwać w tej rozmowie… To się wiązało z tym, że od trzeciej klasy grałem w legnickim teatrze w ramach eksperymentu „Amatorzy i zawodowcy razem na scenie”. Pamiętam, że cztery egzaminy się udały, a na piątym, ostatnim, z ustnej historii – bum. To był bardzo przykry moment. Dzień później dyrektor teatru zobaczył mnie siedzącego na rynku z Jasiem Chabiorem i powiedział: „Słuchaj, przyjdź do mnie jutro, wezmę cię na etat. Wszystko załatwimy. Po co mam się zastanawiać, kto co potrafi, skoro ty mi tu od dwóch lat skaczesz po scenie”. Ja na to: „Panie dyrektorze, ale nie zdałem matury, nie mam uprawnień…”. „Nie szkodzi. Zostaniesz adeptem sztuki teatralnej”. I zostałem. Prawdopodobnie byłem najmłodszym człowiekiem w teatrze na etacie. Robiłem głównie za halabardzistę, grałem maleńkie rólki. Wyprowadziłem się z domu, zamieszkałem w Domu Aktora z kolegami z teatru. No i rok później… ZOBACZ TEŻ: Poprosił ją o rękę na pierwszym spotkaniu, byli ze sobą 26 lat. Tak wyglądała historia miłości Tomasza i Agnieszki Kotów …zdał Pan koncertowo do szkoły aktorskiej w Krakowie. Nie złamali tam Pana? Nie. Ale byłem chyba ostatnim rocznikiem, którego uczył Jerzy Jarocki. Przeżyłem jego słynny hardcore’owy trening i bardzo mnie to rozepchało wewnętrznie. Miał metr pięćdziesiąt, chore oczy, ciągle je zakraplał, unosił głowę, patrzył z góry i ze stoickim spokojem cedził słowa: „Proszę jeszcze raz przebiec tę salę i wykrzyczeć ten tekst. To nie to. Jeszcze raz. I jeszcze raz… I jeszcze raz…”. Trwało to 40 minut. Sala patrzy przerażona, człowiek jest skonany, pot się leje, a zadanie cały czas brzmi tak samo: „To nie to. Jeszcze raz…”. Naprawdę nie wiesz, czego on chce. Pamiętam, że jak się w końcu wydarłem na granicy jakiegoś szaleństwa, że zaraz go zabiję, byłem w szoku, że tak potrafię, że w człowieku są takie pokłady furii. Wtedy powiedział: „Dziękuję. To było bardzo dobre”. Zaskoczyła mnie moja reakcja: „Jezu, co się stało?!”. Uchylone drzwi otworzyły się na oścież i światło wpadło do pomieszczenia. Wow. Z jednej strony było to niesamowite doświadczenie, z drugiej – trudne do ocenienia w kontekście przemocy, mobbingu. Na pewno od tamtego momentu czuję, że mam troszeczkę inną świadomość zawodową. Osobny, odważny, męski. W ciągu ostatnich dekad definicja męskości uległa licznym rewolucjom. Co dziś oznacza męskość? Nie odpowiem pani. Nie wiem. Widziałem wywiad z profesor Magdaleną Środa, która twierdzi, że nie ma żadnych różnic pomiędzy kobietą a mężczyzną. Zdaniem filozof, „nie mamy ani jednej cechy genetycznej, fizjologicznej czy medycznej, która by jednoznacznie decydowała, kto jest kobietą, a kto mężczyzną”. Dziwna sytuacja… Znam wiele kobiet, które są feministkami i różnią się między sobą w wielu kwestiach. Z punktu widzenia faceta trudno jest na tej podstawie wyciągnąć wnioski, co to wobec tego znaczy być feministką. Co to jest feminizm? I nie chodzi o złą wolę, tylko naprawdę można zgłupieć. Więc wracając do pytania, co to jest męskość? Naprawdę nie wiem. To elektryczny temat. Czasem nie potrzebujemy definicji. Wystarczy wzorzec, jak Pan… Skąd Pan wiedział, co jest dobre, a co złe? Co wolno, a czego nie wolno? To, co mam teraz w głowie i w sercu, jest efektem wyciągania wniosków i refleksji z nie zawsze udanych ruchów. Ja się kiedyś w życiu bardzo pogubiłem. Kraków kojarzy mi się z czasem chaosu. Wychowałem się w bardzo katolickim domu, wtedy to była norma. Kościół był silną linią mojego dzieciństwa. Kiedy wyprowadziłem się z domu, trafiłem do Domu Aktora w Legnicy, a stamtąd przeniosłem się bezpośrednio do akademika w Krakowie. Od tamtej pory nie wróciłem do domu w sensie duchowym. W Krakowie wektory mi się porozjeżdżały, byłem pogubiony. Wszystko zanurzyło się w mroku i chaosie. Wiedziałem tylko jedno, że jestem w szkole marzeń i chcę grać. W okolicach 2005 roku doszło do dużego uspokojenia, ważnego remanentu wewnętrznego. Chwilę później, czekając na pierwsze dziecko, myślałem sobie: Co ja odpowiem, jak ona mnie za parę lat zapyta o Boga? Co ja zrobię? Już wtedy nie chodziłem do kościoła, bo przestałem jakkolwiek go rozumieć. Zacząłem bardzo dużo czytać. Ta przygoda niesamowicie mnie wciągnęła. Uzmysłowiła, że znam tylko jedną wersję świata. Nagle zobaczył Pan, co jest po drugiej stronie? Tak. Zacząłem żyć bardziej świadomie, mieć własne zdanie. Ta wiedza ciągle się kumuluje w ciszy. Ja w ogóle podejrzewam, że mam mocno introwertyczną naturę, aż dziw bierze, że udaje mi się uprawiać ten zawód. Pamiętam, że gdy po pierwszych wywiadach pojawiła się opinia, że jestem inteligentny, byłem zaskoczony. Ja?! Jak to?! Przecież całe życie słyszałem, że jestem głupi. Lepiej się nie odzywać, bo i tak ciągle jest na mierną. „Poczytaj sobie, zainteresuj się czymś. Boże, na kogo ty wyrośniesz…?!” – takie mam echo z dzieciństwa. Kiedy urodziła się moja Blaneczka, potem Leon, doświadczyłem nowego rodzaju miłości tacierzyńskiej i to było wow! Reaktor jądrowy, przy którym wszystko wysiada. Nawet mój ukochany zawód, o którym myślałem, że to sztandar życia, główna szyna, po której pojadę w świat, wszystko zeszło na drugi plan. Bał się Pan roli ojca czy wskoczył na główkę do tego basenu? Oczywiście, że się bałem. Ten strach wyznacza nasze granice, co też nie jest złe. Bałem się, czy uda mi się to dobrze zrobić, być dobrym ojcem. To przecież nie jest tak, że kobieta rodzi dziecko i mówi: „Będę zajebistą matką”. Wydaje mi się, że to jest uniwersalny strach. Rozmawiałem wtedy z Magdą Różczką, nasze córki są w podobnym wieku, ostatnio nawet się zaprzyjaźniły. Magda była w zaawansowanej ciąży, a ja jej opowiadałem, że powinienem zapewnić rodzinie jakiś dom, ale nigdy nie brałem kredytu, jeszcze niedawno mieszkałem w akademiku i teraz nagle nie wiem, co mam robić. Boję się. A ona tak siedzi, głaszcze brzuch i mówi: „Stary. Dziecko się rodzi i wszystko staje się jasne. Zawsze znajdziesz siłę”. Tak po prostu. Pomyślałem: Ma rację, jedziemy do przodu. Ludzie mówią: „Nie jestem gotowy na dziecko”. Ale na jakiej podstawie mamy być gotowi? Teoretycznej wiedzy? Nie ma takiej opcji, że ktoś „jest gotowy”. To się po prostu dzieje. Leon – zostając przy męskiej linii – ma 13 lat. To czas poważnych pytań. Pyta o życie, a ja mu uczciwie odpowiadam (śmiech). Domyślam się. Czego chciałby Pan syna nauczyć? Mądrego wybierania. Życia nie da się nauczyć. Tym bardziej że nie wiemy, jak to życie będzie wyglądało za chwilę. Mój przyjaciel poszedł do szkoły na pierwsze zebranie rodziców i usłyszał od dyrektorki: „Jeśli ktoś z państwa ma »pomysł« na swoje dziecko, to pożegnajcie się z nim w tej chwili. Zastanówcie się, jakie uprawiacie zawody i ile z tych zawodów istniało, kiedy wy byliście mali. Za 20 lat będą potrzebne zawody, o których wam się nawet nie śniło”. Podoba mi się to myślenie. Na bieżąco warto uczyć mądrego szukania i mądrego wybierania. Tyle. Za chwilę na ekrany kin wchodzi „Akademia pana Kleksa”. To była wspaniała przygoda, przez te pół roku zżyłem się z naszą dziecięcą obsadą. Z zachwytem patrzyłem, jak oni myślą, grają, kombinują. Leon był ze mną na planie każdego dnia. Zaczęliśmy kręcić w wakacje i stał się częścią ekipy. Maciek Kawulski szybko uczynił go swoim asystentem od spraw dziecięcych aktorów. To było słodkie. W przerwie go zaczepiałem: „Cześć, Leon, co u ciebie?”. „Tato, teraz nie mogę gadać, bo muszę zapytać ludzi, czy chcą kakałko, czy herbatkę”. „Dobrze, oczywiście…” (śmiech). Czy złapie bakcyla? Sam jestem ciekaw. Chodzi o mądry wybór. Człowiek musi w coś uwierzyć. Czytaj także: Koniec 19-letniego małżeństwa Tomasza Kota. Aktor opublikował oświadczenie i przekazał wieści o rozwodzie
Po sześciu latach wciąż patrzą na siebie z zachwytem. W VIVIE! Joanna i Krzysztof Ibiszowie zdradzają sekret małżeństwa: "Wciąż czuję motyle w brzuchu"
Nie udają idealnej pary, ale właśnie w tym tkwi ich siła. Joanna i Krzysztof Ibiszowie otwarcie mówią o tym, co pomaga im pielęgnować bliskość. Po sześciu latach związku nadal znajdują czas tylko dla siebie i nie kryją, że uczucie między nimi wciąż ma się dobrze.
Mają silne temperamenty, różnią się od siebie, przechodzili przez trudne momenty i nieraz musieli na nowo odnajdywać drogę do siebie. Dziś jednak Joanna i Krzysztof Ibiszowie mówią o swojej relacji z czułością, dojrzałością i rozbrajającą szczerością. To właśnie wspólne randki, rozmowy i gotowość do wzajemnej pracy sprawiły, że po sześciu latach wciąż potrafią poczuć się jak na pierwszym spotkaniu. „Zapaliła się iskra, wróciła wzajemna fascynacja. Zrozumieliśmy, że nigdy nie zniknęła” – wspomina Joanna. A Krzysztof nie ma wątpliwości: „Wciąż czuję motyle w brzuchu. Kocham i jestem zakochany”. Joanna i Krzysztof Ibiszowie w VIVIE! o pielęgnowaniu swojej miłości. Tak dziś wygląda ich relacja – Optymista i… sceptyczka. Joanna: Trochę tak. Moje ulubione motto życiowe brzmiało: „Stabilizacja motylka to szpilka”. Szczyciłam się nim, wpisałam jako bio na Instagramie i Facebooku. Znajomi żartowali: „Kudzbalską wszędzie nosi, wyjdzie za mąż na samym końcu!”. Nagle się okazało, że byłam pierwszą wśród moich koleżanek, która wzięła ślub. Potem ciąża, dziecko… Było to dla mnie bardzo trudne. Muszę przyznać, że na początku zupełnie nie umiałam się w tym odnaleźć. Krzysztof rozwijał przede mną wizję wspólnej przyszłości, jednak decyzje, jakie chciał podejmować, nie były z nią spójne. Oboje wykonaliśmy ogrom pracy, by lepiej zrozumieć samych siebie, a następnie siebie nawzajem. Krzysztof: Dla mnie ślub był oczywistością, chciałem zbudować sobie nowe życie. Wykorzystać szansę na miłość, na rodzinę. Chciałem załapać się na moment, kiedy będę dzieci wypuszczał w świat. Chciałem to zobaczyć, poczuć, przeżyć. Przy dorastaniu moich starszych synów byłem za mało obecny, mam tego świadomość. Dzieciństwo Boryska i Helenki chłonę garściami. W naszym związku z Asią mieliśmy różne przygody, ale zawsze coś nas do siebie ciągnęło. Ciągle wracaliśmy. Czytaj też: TYLKO W VIVIE!: Po latach Joanna i Krzysztof Ibiszowie ujawniają kulisy ślubu: "W środku czułam, że nie jestem gotowa" Joanna: Ty wracałeś. Krzysztof: Ja wracałem, a ty przyjmowałaś mnie z powrotem. Joanna: Zawsze ciągnęło nas do siebie. Krzysztof: Nawet w najtrudniejszych chwilach, których było sporo, nigdy nie padło ostateczne „do widzenia”. Joanna: Kiedy poznałam Krzysztofa, nie wiedziałam, jakie programy obecnie prowadzi. Pamiętałam go z dziecięcych lat, ale nie znałam jego aktualnego medialnego wizerunku. Nie miałam telewizora, ten świat w ogóle mnie nie interesował. Nie zakochałam się w osobie publicznej, tylko w fajnym chłopaku, który był harcerzem i opowiadał mi, co wyczyniał na obozach. Kiedy jego praca z impetem wtargnęła do naszego życia, nagle w domu pojawiła się „postać medialna”, z którą nie umiałam się dogadać. W natłoku codzienności i spraw zawodowych za mało było jego. Nie chciałam Krzysztofa Ibisza, tylko mojego Krzysia. Pytałam: Gdzie jest ten mój chłopak z podwórka? Próbowałam się do niego dogrzebać, dobić, w końcu się poddałam. To był pierwszy punkt zwrotny. Krzysztof: Przez sześć lat zaliczyliśmy liczne górki i dołki. Widocznie musieliśmy przejść tę wyboistą drogę. Wierzę, że byliśmy sobie przeznaczeni. Jesteśmy swoimi lustrami. Latarnią morską, która oświetla te rzeczy, które powinniśmy w sobie przerobić. Pracowaliśmy nad sobą. Wydaje mi się, że miłość jest dobrym pretekstem, żeby zmienić się dla drugiego człowieka. Dla siebie również, ale też po to, aby łatwiej i przyjemniej żyło się w związku. Uważam, że jesteśmy – przynajmniej ja jestem – na innym etapie niż przed spotkaniem Asi. Czasami to były bolesne wspólne lekcje, ale dla mnie bardzo cenne i potrzebne. Może dlatego się spotkaliśmy? Joanna: Też tak uważam. Wszystko do siebie pasowało, nawet zapach. Do dziś rozczula mnie zapach perfum, które Krzysztof miał na pierwszej randce. A z drugiej strony bywało wiele trudnych chwil. Pokonaliśmy je, żeby dojść do punktu, w którym jesteśmy. Mam wrażenie, że teraz nasz związek jest bardziej spójny z nami obojgiem, z naszymi pragnieniami. Dużo czasu nam to zajęło… [...] – Z ciekawości – leczy Pani męża? Joanna: Krzyś nie lubi, jak go leczę. Zwykle mi nie wierzy, gdy mówię, co ma zrobić. Czasami korzysta z moich porad i… dziwi się, że zadziałały (śmiech). Preferuje metody konwencjonalne, szkiełko i oko. Potrzebuje czasu, żeby oswoić się z metodami naturalnymi, które cenię. Krzysztof: A ja bardzo cenię Asię. Zaimponowała mi od początku, że mimo pracy w modelingu skończyła tak trudne studia. Jest mądrą dziewczyną, ma poukładane w głowie. Ciekawa świata. Łączy wiedzę medycyny zachodniej z holistycznym podejściem do człowieka w medycynie wschodniej. Skupia się na przyczynie, żeby wyleczyć skutek. Wspieram ją we wszystkim, co robi. [...] Czytaj też: Są razem od sześciu lat, razem przetrwali wzloty i upadki. Tylko w VIVIE! wyznają: „W najtrudniejszych chwilach nigdy nie padło ostateczne „do widzenia” – Chodzicie na randki? Joanna: Najbliższa w sobotę. Mamy umowę, że idziemy na randkę raz na dwa tygodnie. Czasami się udaje, czasami trochę mniej, ale staramy się tego pilnować. Paradoksalnie łatwiej nam się zmobilizować przy dwójce dzieci. Pamiętam jeden z momentów, kiedy nie układało nam się w związku. Mimo to postanowiliśmy jednak spędzić wieczór we dwoje. Poszliśmy do klubu Pod Gigantami Piotrka Kędzierskiego i… zadziała się magia. Chwilę wcześniej nie mogliśmy się dogadać, nagle poczuliśmy się jak na pierwszej randce. Zapaliła się iskra, wróciła wzajemna fascynacja. Zrozumieliśmy, że nigdy nie zniknęła. Krzysztof: Prowadziłem kiedyś program „Czar par”, jego znakiem były dwa gruchające gołąbki. My takimi gołąbkami nie jesteśmy. Mamy zbyt mocne temperamenty. Na randkach chodzimy do kina, teatru, jeździmy na wycieczki rowerowe. Uwielbiamy miejsca, w których można coś zjeść, a potem potańczyć. Joanna: Nie za bardzo umiemy, ale się tym nie przejmujemy (śmiech). Taniec to wyrażanie emocji. Z okresu „przed dziećmi” najbardziej brakuje mi właśnie takiego spontanicznego wypadu na tańce. Lubiłam się wyszaleć. Oboje mamy wewnętrznego chochlika, on nas połączył. Krzysztof: Cudowne, że mogę poimprezować z żoną! To wielka frajda. – Piękne wyznanie! Czego dowiedziała się Pani o sobie w tym związku? Joanna: Z najważniejszych rzeczy – poznałam swoją wartość. Przejrzałam się w nim jak w lustrze. Związek z Krzysztofem nauczył mnie jasnej komunikacji: co czuję, czego potrzebuję, co mi nie odpowiada, jakie emocje buzują w środku, jaka jestem naprawdę. Wcześniej, gdy moje ciało podpowiadało, że coś jest nie tak, ignorowałam te sygnały. Teraz się wsłuchuję. Żartowałam, że Krzysztof jest twardym przeciwnikiem. Ja też. Okazało się, że oboje jesteśmy mocni. Może banalnie to zabrzmi, ale przy moim mężu spotkałam się ze sobą. Przestałam żyć w iluzji. Krzysztof również. Wsłuchaliśmy się w siebie z osobna i dzięki temu jesteśmy bliżej siebie jako para. Nasz związek stał się głębszy, prawdziwszy. Nie wiemy, co nas jeszcze czeka, ale… Krzysztof: …jeśli nie kochasz siebie, nie możesz dać miłości drugiej osobie. – Czego Pan nauczył się od żony? Krzysztof: Cały czas się uczę życia tu i teraz. Zawsze byłem optymistą, mam to po mamie. Kocham życie, chłonę je całym sobą. Asia też taka jest. Oboje jesteśmy pozytywnie zakręceni, ale dzięki żonie udoskonaliłem tę umiejętność. Nigdy nie trząsłem się z lęku o przyszłość, ale lubiłem planować. Byłem control freakiem, wszystko musiałem mieć poukładane. I wciąż mam. Przy Asi praktykuję sztukę odpuszczania i dobrze mi z tym. Dwudziestego trzeciego kwietnia minęło sześć lat, a ja wciąż czuję motyle w brzuchu. Kocham i jestem zakochany. Uwielbiam na nią patrzeć i z nią rozmawiać. Albo milczeć, jedząc orzeszki i oglądając film. Każdy moment mi się podoba. Kocham każdą minutę spędzoną z moją żoną. Cały wywiad w nowej VIVIE! Magazyn dostępny w punktach sprzedaży od środy, 3 czerwca.
Miłość ich uskrzydla, tym imponują sobie najbardziej. W VIVIE! Joanna Ibisz zdobyła się na szczere wyznanie o mężu. Te słowa poruszają
Joanna i Krzysztof Ibiszowie w szczerym wywiadzie opowiedzieli Beacie Nowickiej o swoim małżeństwie, wzajemnym wsparciu oraz cechach, które najbardziej w sobie cenią. Nie zabrakło osobistych wyznań o miłości, rozwoju i codziennym życiu.
Patrzą na siebie z zachwytem, mówią o sobie z czułością i nie mają wątpliwości, że spotkali się we właściwym momencie życia. Joanna i Krzysztof Ibiszowie po raz pierwszy tak szczerze opowiadają Beacie Nowickiej o tym, co sprawia, że ich relacja jest tak wyjątkowa. O miłości, która dojrzewa, ale nie traci namiętności, o wzajemnej inspiracji i codzienności, którą wciąż przeżywają z ekscytacją. "Dwudziestego trzeciego kwietnia minęło sześć lat, a ja wciąż czuję motyle w brzuchu. Kocham i jestem zakochany. Uwielbiam na nią patrzeć i z nią rozmawiać. Albo milczeć, jedząc orzeszki i oglądając film. Każdy moment mi się podoba. Kocham każdą minutę spędzoną z moją żoną", mówi dziennikarz. TYLKO W VIVIE!: Joanna i Krzysztof Ibiszowie o swojej miłości. Tym imponują sobie nawzajem Napoleon, który kochał i uwielbiał być kochany, mawiał: „Miłość to głupota, którą robimy we dwoje”. Joanna: Podoba mi się ta definicja. Jest na luzie, bez romantycznego zadęcia. Krzysztof: Przyznam, że od Asi uczę się tego luźnego podejścia do życia. Wychowałem się na bohaterach romantycznych. Wierzę w miłość od pierwszego wejrzenia. W słynny grom z jasnego nieba. Poryw serca, który sprawia, że nagle zaczynamy na kogoś patrzeć, czujemy, że to jest ta jedyna osoba, chcemy z nią być, dążymy do spotkań, snujemy plany na wspólną przyszłość. Pokolenie Asi wpuszcza w tę sferę trochę więcej beztroski… Joanna: Paradoks polega na tym, że Krzyś na scenie jest zrelaksowanym, rozrywkowym facetem. Ja w sytuacjach publicznych nie jestem tak wyluzowana, bo to nie jest moje naturalne środowisko. Mam wrażenie, że w życiu codziennym to się odwraca. A co do miłości… Sama miłość nie wystarczy, żeby zbudować trwały związek. To musi być świadoma decyzja, że chcemy być razem w chwilach dobrych i… gorszych. Krzysztof: We czwartek świętujemy szóstą rocznicę tej decyzji! Joanna: Decyzji, która w tym czasie kilka razy ulegała zmianie. [...] – Imponuje mi Wasza determinacja. Nie tylko pozwoliła przetrwać trudne chwile, ale świadomie zbudować dobry związek. I podoba mi się Pana entuzjazm. Joanna: Myślę, że wielu młodych ludzi mogłoby się od Krzysia tego uczyć. Jest w nim ciągła ciekawość życia, chłonie wszystko. Nauczył się angielskiego, zaczął uczyć się hiszpańskiego. Szuka mieszkania w Hiszpanii, jest otwarty na nowych znajomych, ogarnia dzieciaki. W jego wieku nie każdemu by się chciało. A jemu się chce. A nawet, gdy się nie chce, to wstaje i robi. Żartuję, że wybrał sobie młodą dziewczynę, ale nie brał pod uwagę ile – poza przyjemnościami – łączy się z tym obowiązków. Wiele rzeczy musi przerabiać od nowa. I przerabia z radością. Na tym polega jego młodość. Krzysztof: Dzisiaj każdy musi mieć motywację. Dawniej człowiek wstawał, szedł w pole i robił, co do niego należało. Ja nie potrzebuję motywacji. Robię swoje. Zawsze mam zapał i gotowość do działania. W dniu ślubu Asia obiecała, że nigdy nie będę się z nią nudził. I dotrzymała słowa. Dzięki niej moje życie jest barwne i pełne przygód. Każdy dzień to niespodzianka. Czytaj też: Są razem od sześciu lat, razem przetrwali wzloty i upadki. Tylko w VIVIE! wyznają: „W najtrudniejszych chwilach nigdy nie padło ostateczne „do widzenia” – Z ciekawości – leczy Pani męża? Joanna: Krzyś nie lubi, jak go leczę. Zwykle mi nie wierzy, gdy mówię, co ma zrobić. Czasami korzysta z moich porad i… dziwi się, że zadziałały (śmiech). Preferuje metody konwencjonalne, szkiełko i oko. Potrzebuje czasu, żeby oswoić się z metodami naturalnymi, które cenię. Krzysztof: A ja bardzo cenię Asię. Zaimponowała mi od początku, że mimo pracy w modelingu skończyła tak trudne studia. Jest mądrą dziewczyną, ma poukładane w głowie. Ciekawa świata. Łączy wiedzę medycyny zachodniej z holistycznym podejściem do człowieka w medycynie wschodniej. Skupia się na przyczynie, żeby wyleczyć skutek. Wspieram ją we wszystkim, co robi. [...] – Piękne wyznanie! Czego dowiedziała się Pani o sobie w tym związku? Joanna: Z najważniejszych rzeczy – poznałam swoją wartość. Przejrzałam się w nim jak w lustrze. Związek z Krzysztofem nauczył mnie jasnej komunikacji: co czuję, czego potrzebuję, co mi nie odpowiada, jakie emocje buzują w środku, jaka jestem naprawdę. Wcześniej, gdy moje ciało podpowiadało, że coś jest nie tak, ignorowałam te sygnały. Teraz się wsłuchuję. Żartowałam, że Krzysztof jest twardym przeciwnikiem. Ja też. Okazało się, że oboje jesteśmy mocni. Może banalnie to zabrzmi, ale przy moim mężu spotkałam się ze sobą. Przestałam żyć w iluzji. Krzysztof również. Wsłuchaliśmy się w siebie z osobna i dzięki temu jesteśmy bliżej siebie jako para. Nasz związek stał się głębszy, prawdziwszy. Nie wiemy, co nas jeszcze czeka, ale… Krzysztof: …jeśli nie kochasz siebie, nie możesz dać miłości drugiej osobie. ____________________________ Cały wywiad w nowej VIVIE! Magazyn dostępny w punktach sprzedaży od środy, 3 czerwca.
TYLKO W VIVIE!: Z czułością o dzieciach. Tak narodziny córki zmieniły ich małżeństwo: "Kiedy się urodziła, myśleliśmy, że jest dobrze, a tu nagle…"
Narodziny Helenki okazały się dla Joanny i Krzysztofa Ibiszów czymś więcej niż kolejnym etapem rodzicielstwa. W rozmowie z VIVĄ! opowiadają o tym, jak córka odmieniła ich codzienność, pomogła zbudować jeszcze silniejszą rodzinę i sprawiła, że na nowo odkryli, co w życiu jest naprawdę ważne.
To właśnie w rodzinie odnaleźli swoje największe szczęście. Dziś codzienność Joanny i Krzysztofa Ibiszów wypełniają nie wielkie wydarzenia, lecz bezcenne chwile spędzane z dziećmi – Boryskiem i Helenką. Narodziny córki stały się dla nich momentem przełomowym, który jeszcze mocniej scementował ich relację i nadał nowy wymiar temu, co naprawdę ważne. W rozmowie z VIVĄ! opowiadają o miłości, która z każdym rokiem dojrzewa, oraz o rodzinie, która stała się ich najpiękniejszą wspólną drogą. Joanna i Krzysztof Ibiszowie w VIVIE! o dzieciach. Tak narodziny córki zmieniły ich małżeństwo – Optymista i… sceptyczka. Joanna: Trochę tak. Moje ulubione motto życiowe brzmiało: „Stabilizacja motylka to szpilka”. Szczyciłam się nim, wpisałam jako bio na Instagramie i Facebooku. Znajomi żartowali: „Kudzbalską wszędzie nosi, wyjdzie za mąż na samym końcu!”. Nagle się okazało, że byłam pierwszą wśród moich koleżanek, która wzięła ślub. Potem ciąża, dziecko… Było to dla mnie bardzo trudne. Muszę przyznać, że na początku zupełnie nie umiałam się w tym odnaleźć. Krzysztof rozwijał przede mną wizję wspólnej przyszłości, jednak decyzje, jakie chciał podejmować, nie były z nią spójne. Oboje wykonaliśmy ogrom pracy, by lepiej zrozumieć samych siebie, a następnie siebie nawzajem. Krzysztof: Dla mnie ślub był oczywistością, chciałem zbudować sobie nowe życie. Wykorzystać szansę na miłość, na rodzinę. Chciałem załapać się na moment, kiedy będę dzieci wypuszczał w świat. Chciałem to zobaczyć, poczuć, przeżyć. Przy dorastaniu moich starszych synów byłem za mało obecny, mam tego świadomość. Dzieciństwo Boryska i Helenki chłonę garściami. W naszym związku z Asią mieliśmy różne przygody, ale zawsze coś nas do siebie ciągnęło. Ciągle wracaliśmy. Joanna: Ty wracałeś. Krzysztof: Ja wracałem, a ty przyjmowałaś mnie z powrotem. Joanna: Zawsze ciągnęło nas do siebie. Czytaj też: Są razem od sześciu lat, razem przetrwali wzloty i upadki. Tylko w VIVIE! wyznają: „W najtrudniejszych chwilach nigdy nie padło ostateczne „do widzenia” Krzysztof: Nawet w najtrudniejszych chwilach, których było sporo, nigdy nie padło ostateczne „do widzenia”. [...] Przez sześć lat zaliczyliśmy liczne górki i dołki. Widocznie musieliśmy przejść tę wyboistą drogę. Wierzę, że byliśmy sobie przeznaczeni. Jesteśmy swoimi lustrami. Latarnią morską, która oświetla te rzeczy, które powinniśmy w sobie przerobić. Pracowaliśmy nad sobą. Wydaje mi się, że miłość jest dobrym pretekstem, żeby zmienić się dla drugiego człowieka. Dla siebie również, ale też po to, aby łatwiej i przyjemniej żyło się w związku. Uważam, że jesteśmy – przynajmniej ja jestem – na innym etapie niż przed spotkaniem Asi. Czasami to były bolesne wspólne lekcje, ale dla mnie bardzo cenne i potrzebne. Może dlatego się spotkaliśmy? Joanna: Też tak uważam. Wszystko do siebie pasowało, nawet zapach. Do dziś rozczula mnie zapach perfum, które Krzysztof miał na pierwszej randce. A z drugiej strony bywało wiele trudnych chwil. Pokonaliśmy je, żeby dojść do punktu, w którym jesteśmy. Mam wrażenie, że teraz nasz związek jest bardziej spójny z nami obojgiem, z naszymi pragnieniami. Dużo czasu nam to zajęło… – Było warto. Imponuje mi Wasza determinacja. Nie tylko pozwoliła przetrwać trudne chwile, ale świadomie zbudować dobry związek. I podoba mi się Pana entuzjazm. Joanna: Myślę, że wielu młodych ludzi mogłoby się od Krzysia tego uczyć. Jest w nim ciągła ciekawość życia, chłonie wszystko. Nauczył się angielskiego, zaczął uczyć się hiszpańskiego. Szuka mieszkania w Hiszpanii, jest otwarty na nowych znajomych, ogarnia dzieciaki. W jego wieku nie każdemu by się chciało. A jemu się chce. A nawet, gdy się nie chce, to wstaje i robi. Żartuję, że wybrał sobie młodą dziewczynę, ale nie brał pod uwagę ile – poza przyjemnościami – łączy się z tym obowiązków. Wiele rzeczy musi przerabiać od nowa. I przerabia z radością. Na tym polega jego młodość. Krzysztof: Dzisiaj każdy musi mieć motywację. Dawniej człowiek wstawał, szedł w pole i robił, co do niego należało. Ja nie potrzebuję motywacji. Robię swoje. Zawsze mam zapał i gotowość do działania. W dniu ślubu Asia obiecała, że nigdy nie będę się z nią nudził. I dotrzymała słowa. Dzięki niej moje życie jest barwne i pełne przygód. Każdy dzień to niespodzianka. [...] Czytaj też: TYLKO W VIVIE!: Po latach Joanna i Krzysztof Ibiszowie ujawniają kulisy ślubu: "W środku czułam, że nie jestem gotowa" – Piękne! Dla ojca trzech synów niespodzianką było pojawienie się na świecie córeczki? Krzysztof: Helenka dużo zmieniła na plus w naszym związku. Joanna: Pary często decydują się na drugie dziecko, żeby naprawić związek. Brzmi to dla mnie niedorzecznie. Wtedy związki zazwyczaj ostatecznie się rozpadają. U nas paradoksalnie to zadziałało, chociaż nie mieliśmy takich intencji. Córka nie miała niczego naprawiać. Kiedy się urodziła, myśleliśmy, że jest dobrze, a tu nagle… Wszystkie nieprzepracowane problemy wyszły na powierzchnię. Na szczęście stawiliśmy temu czoła. Teraz nasz związek jest dużo pełniejszy, a rodzina dużo fajniejsza niż przed narodzinami córki. Krzysztof: Wiem, że jestem „coraz młodszy” (Krzysztof Ibisz napisał książkę „Coraz młodszy”, przyp. red.), ale gdybym naprawdę był młodszy, chciałbym mieć trzecie dziecko. Dziewczynka to kosmos. Mój promyczek. Zawsze mówiłem Asi, że chciałbym mieć mini Asię i to marzenie się spełniło. Oczywiście tak samo kocham Maksa, Vincenta i Boryska. Córka to po prostu inna energia. Cały się uśmiecham, patrząc, jak zakłada moją czapkę na główkę, bransoletki Asi i idzie do lustra podziwiać, jak wygląda. Jest w tym uroczo kobieca. Obserwowanie jej to czysta radość. Fascynujący świat, który dopiero teraz odkrywam, i bardzo się cieszę, że mogę być jego świadkiem. Wszyscy się zmieniamy, dojrzewamy. Ale gdybym miał tę świadomość, którą mam teraz, na pewno byłbym bardziej obecny w życiu starszych synów. Myślę, że każdego dnia uczę się być dobrym ojcem. Cały wywiad w nowej VIVIE! Magazyn dostępny w punktach sprzedaży od środy, 3 czerwca.
Niewiele brakowało, a nie byliby razem. TYLKO W VIVIE! wspominają początki swojego związku: „Troszkę „oszukaliśmy” się wzajemnie”
To było jedno spotkanie, ale dla Joanny i Krzysztofa Ibiszów stało się początkiem czegoś wyjątkowego. W szczerej rozmowie z VIVĄ! wracają do pierwszych chwil swojej relacji, wspominając czas, gdy wszystko wydawało się „zbyt piękne, by było prawdziwe”. Dziś opowiadają o miłości, która narodziła się w najmniej spodziewanym momencie.
Niektóre historie miłosne zaczynają się od wielkich gestów. Ich zaczęła się od zatrzymania świata. Gdy pandemia zwolniła tempo codzienności, Joanna i Krzysztof Ibiszowie dostali coś, czego na co dzień najbardziej brakuje – czas. To właśnie wtedy, między spokojem, długimi rozmowami i wspólną codziennością, narodziło się uczucie, które oboje początkowo uznawali za zbyt piękne, by mogło być prawdziwe. Dziś wracają pamięcią do tamtych chwil i opowiadają VIVIE! o początku relacji, która odmieniła ich życie. TYLKO W VIVIE! Joanna i Krzysztof Ibiszowie o początkach związku Napoleon, który kochał i uwielbiał być kochany, mawiał: „Miłość to głupota, którą robimy we dwoje”. Joanna: Podoba mi się ta definicja. Jest na luzie, bez romantycznego zadęcia. Krzysztof: Przyznam, że od Asi uczę się tego luźnego podejścia do życia. Wychowałem się na bohaterach romantycznych. Wierzę w miłość od pierwszego wejrzenia. W słynny grom z jasnego nieba. Poryw serca, który sprawia, że nagle zaczynamy na kogoś patrzeć, czujemy, że to jest ta jedyna osoba, chcemy z nią być, dążymy do spotkań, snujemy plany na wspólną przyszłość. Pokolenie Asi wpuszcza w tę sferę trochę więcej beztroski… Czytaj też: Tylko w VIVIE! Wiesław Komasa zdradził, z czego jest dziś najbardziej dumny. Padły ważne słowa o dzieciach Joanna: Paradoks polega na tym, że Krzyś na scenie jest zrelaksowanym, rozrywkowym facetem. Ja w sytuacjach publicznych nie jestem tak wyluzowana, bo to nie jest moje naturalne środowisko. Mam wrażenie, że w życiu codziennym to się odwraca. A co do miłości… Sama miłość nie wystarczy, żeby zbudować trwały związek. To musi być świadoma decyzja, że chcemy być razem w chwilach dobrych i… gorszych. Krzysztof: We czwartek świętujemy szóstą rocznicę tej decyzji! Joanna: Decyzji, która w tym czasie kilka razy ulegała zmianie. – To cofnijmy się na chwilę w czasie. Zobaczyła Pani Krzysztofa i…? Joanna: Spotkaliśmy się na początku pandemii, to ważny szczegół. Zobaczyłam Krzysztofa w klubie sportowym, gdzie przychodziło dużo znanych osób. Zdziwiłam się, kiedy do mnie podszedł i zagadał. Kilka dni później wyjechałam na 10-dniowy kurs medytacji vipassana, która polega na wyciszeniu, głębokiej samoobserwacji, oczyszczeniu umysłu ze stresu, napięcia. Uczestnicy zobowiązują się do milczenia, co pozwala skupić się na pracy wewnętrznej. Kiedy wróciłam, dałam Krzysztofowi złudne wrażenie, że jestem zawsze zrelaksowana, wyluzowana, spokojna. A on dał mi złudne wrażenie, że zawsze ma czas, że praca nie jest jego priorytetem. Krzysztof: Asia była cudownie wychillowana, ja gotowałem obiady, chodziliśmy z psem po parku, oglądaliśmy filmy, rozmawialiśmy… Joanna: Ja byłam zen, a Krzysztof nie pracował. Idealne warunki, aby miłość rozkwitła. Rzecz w tym, że oboje myśleliśmy, że spotykamy się z kimś innym. Krzysztof: Troszkę „oszukaliśmy” się wzajemnie. – Niechcący. Joanna: Trochę chcący, trochę niechcący. Nie wierzę w przypadki. Pandemia dała nam przestrzeń na to, żeby się poznawać, cieszyć sobą, oswoić. Na początku bardzo często mówiliśmy do siebie: „To jest zbyt piękne, by było prawdziwe”. Jedno pytało drugie: „To dzieje się naprawdę?!”. Nie mogliśmy w to uwierzyć. Krzysztof: Powiem ci, kochanie, że wciąż mam czasami takie wrażenie. Nie mogę uwierzyć, że jesteśmy parą, że stworzyliśmy cudowną rodzinę. Joanna: Ja również. Ale gdy przychodziły gorsze momenty, myśleliśmy, że to jest zbyt straszne, żeby było prawdziwe. Krzysztof: Jestem przekonany, że gdyby Asia poznała mnie w normalnym trybie, nie byłaby ze mną. Joanna: Nigdy nie związałabym się z mężczyzną tak zapętlonym w pracę. Wtedy to ja pracowałam więcej niż Krzysztof, bo chodziłam na dyżury do szpitala. Wracałam rano do domu, a na stole czekało śniadanie. Krzysztof przygotowywał też inne posiłki. Sam prał, prasował, ogarniał mieszkanie, bo jego pani sprzątająca bała się covidu, więc nie przychodziła. Myślałam: Noooo, wspaniale! Mężczyzna idealny (śmiech). – Kiedy zderzyła się Pani z rzeczywistością? Joanna: Przed ślubem. Mnóstwo rzeczy trzeba było zaplanować, przygotować, a Krzyś coraz więcej pracował. Był nieustannie zajęty. Pamiętam, to był pierwszy moment, kiedy poczułam, że dzieje się coś, czego nie rozumiem. Gdzie on jest?! Dlaczego go tu nie ma?! Musieliśmy przełożyć ślub z czerwca na sierpień. Krzysztof: Uciekająca panna młoda (śmiech). Zapomniałem o tym! Podejrzewam, że kiedy się oświadczyłem, Asia powiedziała „tak”, myśląc „nie”. [...] – Było warto. Imponuje mi Wasza determinacja. Nie tylko pozwoliła przetrwać trudne chwile, ale świadomie zbudować dobry związek. I podoba mi się Pana entuzjazm. Joanna: Myślę, że wielu młodych ludzi mogłoby się od Krzysia tego uczyć. Jest w nim ciągła ciekawość życia, chłonie wszystko. Nauczył się angielskiego, zaczął uczyć się hiszpańskiego. Szuka mieszkania w Hiszpanii, jest otwarty na nowych znajomych, ogarnia dzieciaki. W jego wieku nie każdemu by się chciało. A jemu się chce. A nawet, gdy się nie chce, to wstaje i robi. Żartuję, że wybrał sobie młodą dziewczynę, ale nie brał pod uwagę ile – poza przyjemnościami – łączy się z tym obowiązków. Wiele rzeczy musi przerabiać od nowa. I przerabia z radością. Na tym polega jego młodość. Krzysztof: Dzisiaj każdy musi mieć motywację. Dawniej człowiek wstawał, szedł w pole i robił, co do niego należało. Ja nie potrzebuję motywacji. Robię swoje. Zawsze mam zapał i gotowość do działania. W dniu ślubu Asia obiecała, że nigdy nie będę się z nią nudził. I dotrzymała słowa. Dzięki niej moje życie jest barwne i pełne przygód. Każdy dzień to niespodzianka. [...] Cały wywiad w nowej VIVIE! Magazyn dostępny w punktach sprzedaży od środy, 3 czerwca. Czytaj też: TYLKO W VIVIE!: Po latach Joanna i Krzysztof Ibiszowie ujawniają kulisy ślubu: "W środku czułam, że nie jestem gotowa"
Są razem od sześciu lat, razem przetrwali wzloty i upadki. Tylko w VIVIE! wyznają: „W najtrudniejszych chwilach nigdy nie padło ostateczne „do widzenia”
Joanna i Krzysztof Ibiszowie po raz pierwszy tak otwarcie opowiedzieli o kulisach swojego małżeństwa. W szczerym wywiadzie ujawnili, że ich wspólna droga pełna była przełomowych i trudnych decyzji. Dziś, po sześciu latach, mówią o pracy nad związkiem i pielęgnowaniu ich miłości.
John Lennon powiedział: „Życie jest tym, co nam się przydarza, kiedy jesteśmy zajęci planowaniem czegoś innego...”. Ona – modelka i lekarka, szalona, zakochana w Meksyku. On – gwiazda telewizji, entuzjastyczny, zakochany w pracy, a od sześciu lat w niej. Mówi: „Kiedy spotkałem Asię, zrozumiałem, że to jest moja życiowa szansa na rodzinę, na dzieci, na fajny związek…”. Joanna i Krzysztof Ibiszowie opowiadają Beacie Nowickiej o swojej wariackiej i wyboistej drodze do szczęścia. Joanna i Krzysztof Ibiszowie o trudnych momentach w związku. Razem przetrwają wszystko | wywiad VIVY! Joanna: [...] Sama miłość nie wystarczy, żeby zbudować trwały związek. To musi być świadoma decyzja, że chcemy być razem w chwilach dobrych i… gorszych. Krzysztof: We czwartek świętujemy szóstą rocznicę tej decyzji! Joanna: Decyzji, która w tym czasie kilka razy ulegała zmianie. [...] – Kiedy zderzyła się Pani z rzeczywistością? Joanna: Przed ślubem. Mnóstwo rzeczy trzeba było zaplanować, przygotować, a Krzyś coraz więcej pracował. Był nieustannie zajęty. Pamiętam, to był pierwszy moment, kiedy poczułam, że dzieje się coś, czego nie rozumiem. Gdzie on jest?! Dlaczego go tu nie ma?! Musieliśmy przełożyć ślub z czerwca na sierpień. Krzysztof: Uciekająca panna młoda (śmiech). Zapomniałem o tym! Podejrzewam, że kiedy się oświadczyłem, Asia powiedziała „tak”, myśląc „nie”. Czytaj też: Trzy lata temu pożegnała ukochanego syna, jej świat runął. Tylko w VIVIE! Sylwia Peretti: „Nauczyłam się nie umierać z bólu każdego dnia” – Czego się Pani bała? Joanna: Trudne pytanie… Myślę, że byłam wtedy na takim etapie, że potrzeba zadowalania bliskiej osoby była silniejsza od myślenia o sobie. Bardziej dbałam o to, jak on się czuje, niż co sama czuję. Dziś już oboje dobrze wiemy, że nie jest to dobra droga do szczęśliwego związku. Był to rodzaj mechanizmu obronnego, w którym własne granice i pragnienia są tłumione w zamian za – często złudne – poczucie bezpieczeństwa. W środku czułam, że nie jestem gotowa na ślub, ale nie wiedziałam, jak to powiedzieć. Trochę chciałam, a jednocześnie się bałam. Być może podświadomie czułam, że to będzie trudny związek. I taki był. Niełatwo stworzyć wspólną przyszłość przy tak różnych stylach życia, spojrzeniach, oczekiwaniach. Krzysztof: Gdybyśmy wtedy spisali na kartce plusy i minusy, per saldo wyszedłby minus. Joanna: Krzysztof bardzo chciał mieć rodzinę, dzieci, ale jego tryb życia na to nie pozwalał. Ja nie marzyłam o rodzinie, nigdy nie była dla mnie priorytetem. Przez 10 lat pracowałam w modelingu, jeździłam po świecie. W ogóle nie myślałam, że zostanę w Polsce, że zwiążę się z Polakiem. Kocham Meksyk, byłam tam wielokrotnie, znam hiszpański, wspaniale czuję się w tamtym klimacie, kulturze, codzienności. Odkąd zaczęłam studiować medycynę, żyłam w dwóch światach: studiów lekarskich i modelingu. Kochałam wolność związaną z wyjazdami. Ale z czasem coraz częściej marzyłam, żeby wrócić. Pamiętam, że na kontrakcie w Monachium obiecałam sobie, że to będzie mój ostatni. I tak się stało. Pracowałam już jako lekarka i poczułam się zmęczona. Po studiach zostałam w Warszawie, robiłam staż w szpitalu. Zastanawiałam się co dalej. Może trochę szukałam miłości? Nie wiedziałam, w którą stronę iść. Przyszłość była niejasna i obarczona niepewnością. O ślubie nie myślałam w kategoriach „to jest to!”. Krzysztof: Ja odwrotnie, miałem pewność, że „to jest to!”. – Optymista i… sceptyczka. Joanna: Trochę tak. Moje ulubione motto życiowe brzmiało: „Stabilizacja motylka to szpilka”. Szczyciłam się nim, wpisałam jako bio na Instagramie i Facebooku. Znajomi żartowali: „Kudzbalską wszędzie nosi, wyjdzie za mąż na samym końcu!”. Nagle się okazało, że byłam pierwszą wśród moich koleżanek, która wzięła ślub. Potem ciąża, dziecko… Było to dla mnie bardzo trudne. Muszę przyznać, że na początku zupełnie nie umiałam się w tym odnaleźć. Krzysztof rozwijał przede mną wizję wspólnej przyszłości, jednak decyzje, jakie chciał podejmować, nie były z nią spójne. Oboje wykonaliśmy ogrom pracy, by lepiej zrozumieć samych siebie, a następnie siebie nawzajem. Krzysztof: Dla mnie ślub był oczywistością, chciałem zbudować sobie nowe życie. Wykorzystać szansę na miłość, na rodzinę. Chciałem załapać się na moment, kiedy będę dzieci wypuszczał w świat. Chciałem to zobaczyć, poczuć, przeżyć. Przy dorastaniu moich starszych synów byłem za mało obecny, mam tego świadomość. Dzieciństwo Boryska i Helenki chłonę garściami. W naszym związku z Asią mieliśmy różne przygody, ale zawsze coś nas do siebie ciągnęło. Ciągle wracaliśmy. Joanna: Ty wracałeś. Krzysztof: Ja wracałem, a ty przyjmowałaś mnie z powrotem. Joanna: Zawsze ciągnęło nas do siebie. Krzysztof: Nawet w najtrudniejszych chwilach, których było sporo, nigdy nie padło ostateczne „do widzenia”. Joanna: Kiedy poznałam Krzysztofa, nie wiedziałam, jakie programy obecnie prowadzi. Pamiętałam go z dziecięcych lat, ale nie znałam jego aktualnego medialnego wizerunku. Nie miałam telewizora, ten świat w ogóle mnie nie interesował. Nie zakochałam się w osobie publicznej, tylko w fajnym chłopaku, który był harcerzem i opowiadał mi, co wyczyniał na obozach. Kiedy jego praca z impetem wtargnęła do naszego życia, nagle w domu pojawiła się „postać medialna”, z którą nie umiałam się dogadać. W natłoku codzienności i spraw zawodowych za mało było jego. Nie chciałam Krzysztofa Ibisza, tylko mojego Krzysia. Pytałam: Gdzie jest ten mój chłopak z podwórka? Próbowałam się do niego dogrzebać, dobić, w końcu się poddałam. To był pierwszy punkt zwrotny. Krzysztof: Przez sześć lat zaliczyliśmy liczne górki i dołki. Widocznie musieliśmy przejść tę wyboistą drogę. Wierzę, że byliśmy sobie przeznaczeni. Jesteśmy swoimi lustrami. Latarnią morską, która oświetla te rzeczy, które powinniśmy w sobie przerobić. Pracowaliśmy nad sobą. Wydaje mi się, że miłość jest dobrym pretekstem, żeby zmienić się dla drugiego człowieka. Dla siebie również, ale też po to, aby łatwiej i przyjemniej żyło się w związku. Uważam, że jesteśmy – przynajmniej ja jestem – na innym etapie niż przed spotkaniem Asi. Czasami to były bolesne wspólne lekcje, ale dla mnie bardzo cenne i potrzebne. Może dlatego się spotkaliśmy? Joanna: Też tak uważam. Wszystko do siebie pasowało, nawet zapach. Do dziś rozczula mnie zapach perfum, które Krzysztof miał na pierwszej randce. A z drugiej strony bywało wiele trudnych chwil. Pokonaliśmy je, żeby dojść do punktu, w którym jesteśmy. Mam wrażenie, że teraz nasz związek jest bardziej spójny z nami obojgiem, z naszymi pragnieniami. Dużo czasu nam to zajęło… Czytaj też: TYLKO W VIVIE!: Po latach Joanna i Krzysztof Ibiszowie ujawniają kulisy ślubu: "W środku czułam, że nie jestem gotowa" – Było warto. Imponuje mi Wasza determinacja. Nie tylko pozwoliła przetrwać trudne chwile, ale świadomie zbudować dobry związek. I podoba mi się Pana entuzjazm. Joanna: Myślę, że wielu młodych ludzi mogłoby się od Krzysia tego uczyć. Jest w nim ciągła ciekawość życia, chłonie wszystko. Nauczył się angielskiego, zaczął uczyć się hiszpańskiego. Szuka mieszkania w Hiszpanii, jest otwarty na nowych znajomych, ogarnia dzieciaki. W jego wieku nie każdemu by się chciało. A jemu się chce. A nawet, gdy się nie chce, to wstaje i robi. Żartuję, że wybrał sobie młodą dziewczynę, ale nie brał pod uwagę ile – poza przyjemnościami – łączy się z tym obowiązków. Wiele rzeczy musi przerabiać od nowa. I przerabia z radością. Na tym polega jego młodość. [...] Cały wywiad w nowej VIVIE! Magazyn dostępny w punktach sprzedaży od środy, 3 czerwca.
TYLKO W VIVIE!: Po latach Joanna i Krzysztof Ibiszowie ujawniają kulisy ślubu: "W środku czułam, że nie jestem gotowa"
Joanna i Krzysztof Ibiszowie są razem od sześciu lat, choć ich droga do ślubu nie była całkiem prosta. W rozmowie z „Vivą!” opowiadają o różnicach charakterów, wątpliwościach oraz o pracy, jaką wykonali, by stworzyć szczęśliwy związek i rodzinę.
On wierzył w miłość od pierwszego wejrzenia, ona długo nie była pewna, czy w ogóle chce się zatrzymać. Joanna i Krzysztof Ibiszowie poznali się w czasie, gdy świat zwolnił, a ich uczucie rozkwitało z dala od codziennego pośpiechu. Choć przed ślubem nie zabrakło wątpliwości i momentów, w których wszystko mogło potoczyć się inaczej, dziś tworzą zgraną rodzinę. Po sześciu latach razem, Beacie Nowickiej mówią otwarcie o miłości, która wymagała odwagi, pracy i gotowości do zmiany. Joanna i Krzysztof Ibiszowie o ślubie w VIVIE! Napoleon, który kochał i uwielbiał być kochany, mawiał: „Miłość to głupota, którą robimy we dwoje”. Joanna: Podoba mi się ta definicja. Jest na luzie, bez romantycznego zadęcia. Krzysztof: Przyznam, że od Asi uczę się tego luźnego podejścia do życia. Wychowałem się na bohaterach romantycznych. Wierzę w miłość od pierwszego wejrzenia. W słynny grom z jasnego nieba. Poryw serca, który sprawia, że nagle zaczynamy na kogoś patrzeć, czujemy, że to jest ta jedyna osoba, chcemy z nią być, dążymy do spotkań, snujemy plany na wspólną przyszłość. Pokolenie Asi wpuszcza w tę sferę trochę więcej beztroski… Joanna: Paradoks polega na tym, że Krzyś na scenie jest zrelaksowanym, rozrywkowym facetem. Ja w sytuacjach publicznych nie jestem tak wyluzowana, bo to nie jest moje naturalne środowisko. Mam wrażenie, że w życiu codziennym to się odwraca. A co do miłości… Sama miłość nie wystarczy, żeby zbudować trwały związek. To musi być świadoma decyzja, że chcemy być razem w chwilach dobrych i… gorszych. Krzysztof: We czwartek świętujemy szóstą rocznicę tej decyzji! Joanna: Decyzji, która w tym czasie kilka razy ulegała zmianie. [...] Czytaj też: To wydarzyło się w zaledwie 90 minut. Omenaa Mensah i Rafał Brzoska ogłosili kolejny rekord. Jedna aukcja przebiła wszystko – Kiedy zderzyła się Pani z rzeczywistością? Joanna: Przed ślubem. Mnóstwo rzeczy trzeba było zaplanować, przygotować, a Krzyś coraz więcej pracował. Był nieustannie zajęty. Pamiętam, to był pierwszy moment, kiedy poczułam, że dzieje się coś, czego nie rozumiem. Gdzie on jest?! Dlaczego go tu nie ma?! Musieliśmy przełożyć ślub z czerwca na sierpień. Krzysztof: Uciekająca panna młoda (śmiech). Zapomniałem o tym! Podejrzewam, że kiedy się oświadczyłem, Asia powiedziała „tak”, myśląc „nie”. – Czego się Pani bała? Joanna: Trudne pytanie… Myślę, że byłam wtedy na takim etapie, że potrzeba zadowalania bliskiej osoby była silniejsza od myślenia o sobie. Bardziej dbałam o to, jak on się czuje, niż co sama czuję. Dziś już oboje dobrze wiemy, że nie jest to dobra droga do szczęśliwego związku. Był to rodzaj mechanizmu obronnego, w którym własne granice i pragnienia są tłumione w zamian za – często złudne – poczucie bezpieczeństwa. W środku czułam, że nie jestem gotowa na ślub, ale nie wiedziałam, jak to powiedzieć. Trochę chciałam, a jednocześnie się bałam. Być może podświadomie czułam, że to będzie trudny związek. I taki był. Niełatwo stworzyć wspólną przyszłość przy tak różnych stylach życia, spojrzeniach, oczekiwaniach. Krzysztof: Gdybyśmy wtedy spisali na kartce plusy i minusy, per saldo wyszedłby minus. Joanna: Krzysztof bardzo chciał mieć rodzinę, dzieci, ale jego tryb życia na to nie pozwalał. Ja nie marzyłam o rodzinie, nigdy nie była dla mnie priorytetem. Przez 10 lat pracowałam w modelingu, jeździłam po świecie. W ogóle nie myślałam, że zostanę w Polsce, że zwiążę się z Polakiem. Kocham Meksyk, byłam tam wielokrotnie, znam hiszpański, wspaniale czuję się w tamtym klimacie, kulturze, codzienności. Odkąd zaczęłam studiować medycynę, żyłam w dwóch światach: studiów lekarskich i modelingu. Kochałam wolność związaną z wyjazdami. Ale z czasem coraz częściej marzyłam, żeby wrócić. Pamiętam, że na kontrakcie w Monachium obiecałam sobie, że to będzie mój ostatni. I tak się stało. Pracowałam już jako lekarka i poczułam się zmęczona. Po studiach zostałam w Warszawie, robiłam staż w szpitalu. Zastanawiałam się co dalej. Może trochę szukałam miłości? Nie wiedziałam, w którą stronę iść. Przyszłość była niejasna i obarczona niepewnością. O ślubie nie myślałam w kategoriach „to jest to!”. Krzysztof: Ja odwrotnie, miałem pewność, że „to jest to!”. – Optymista i… sceptyczka. Joanna: Trochę tak. Moje ulubione motto życiowe brzmiało: „Stabilizacja motylka to szpilka”. Szczyciłam się nim, wpisałam jako bio na Instagramie i Facebooku. Znajomi żartowali: „Kudzbalską wszędzie nosi, wyjdzie za mąż na samym końcu!”. Nagle się okazało, że byłam pierwszą wśród moich koleżanek, która wzięła ślub. Potem ciąża, dziecko… Było to dla mnie bardzo trudne. Muszę przyznać, że na początku zupełnie nie umiałam się w tym odnaleźć. Krzysztof rozwijał przede mną wizję wspólnej przyszłości, jednak decyzje, jakie chciał podejmować, nie były z nią spójne. Oboje wykonaliśmy ogrom pracy, by lepiej zrozumieć samych siebie, a następnie siebie nawzajem. Krzysztof: Dla mnie ślub był oczywistością, chciałem zbudować sobie nowe życie. Wykorzystać szansę na miłość, na rodzinę. Chciałem załapać się na moment, kiedy będę dzieci wypuszczał w świat. Chciałem to zobaczyć, poczuć, przeżyć. Przy dorastaniu moich starszych synów byłem za mało obecny, mam tego świadomość. Dzieciństwo Boryska i Helenki chłonę garściami. [...] Cały wywiad w nowej VIVIE! Magazyn dostępny w punktach sprzedaży od środy, 3 czerwca. Co jeszcze w numerze VIVA! 11/2026 Sylwia Peretti jej dramatyczna historia nie mieści się w prostych ocenach. O tym się mówi: Barbra Streisand: od dalekiej od hollywoodzkich standardów piękna dziewczyny do ikony. Wiesław Komasa o walce z chorobą, teatrze i o tym, co zawdzięcza żonie Ginie. Anna Bocek: Jej portrety kobiet są prezentowane w galeriach na całym świecie. Podróże: Obok Meksyku „all inclusive” istnieje także ten bardziej autentyczny...
„Byłam samotną matką, po różnych przejściach”. Przypominamy archiwalną rozmowę z Małgorzatą Pieńkowską dla VIVY!
Matka i córka. Te same geny, zawód, poczucie humoru i spojrzenie na świat. Tylko kolor oczu inny. Małgorzata Pieńkowska i Ina Sobala kilka lat temu opowiadały nam, że wszystko, co w życiu najlepsze, można wypracować i o aktorstwie, które przypomina… bieg na dwa tysiące metrów. Z okazji urodzin Małgorzaty Pieńkowskiej przypominamy archiwalny wywiad VIVY!
Matka i córka. Małgorzata Pieńkowska i Ina Sobala - dwie wspaniałe kobiety! Te same geny i ten sam zawód, ale przede wszystkim niezwykła czułość, lojalność, poczucie humoru i spojrzenie na świat, którego nie da się nauczyć. Łączy je wyjątkowa więź. Jest w niej śmiech, wzajemny zachwyt, ogromna wrażliwość i doświadczenia, które przez lata budowały między nimi wyjątkową bliskość. Różni je właściwie tylko kolor oczu. W pierwszym wspólnym wywiadzie dla VIVY!, którego udzieliły w 2022 roku Beacie Nowickiej opowiadają o samodzielnym macierzyństwie, nocnych rozmowach po spektaklach, dzieciństwie spędzonym w teatrze i życiu, które nigdy nie było idealne, ale zawsze było prawdziwe. Ina wspomina mamę jako kobietę „w centrum jej świata”, Małgorzata zaś z rozbrajającą szczerością przyznaje, że dziś sama uczy się od córki nowego spojrzenia na rzeczywistość. W ich słowach jest ciepło, nostalgia i ogromna siła kobiet, które mimo życiowych zakrętów nigdy nie przestały być dla siebie oparciem. To także opowieść o aktorstwie — zawodzie pięknym, ale bezlitosnym, który Pieńkowska porównuje do „biegu na dwa tysiące metrów”. O świecie, w którym każdego dnia trzeba udowadniać swoją wartość od nowa. I o przekonaniu, że wszystko, co w życiu najważniejsze, można wypracować. Z okazji urodzin Małgorzaty Pieńkowskiej przypominamy ten wyjątkowy, archiwalny wywiad VIVY!. I życzymy wszystkiego, co najpiękniejsze! Małgorzata Pieńkowska i Ina Sobala - wyjątkowy wywiad z mamą i córką. Archiwum VIVY! – Bóg nie może być wszędzie, dlatego wynalazł matkę” – moja ulubiona definicja macierzyństwa. Małgorzata: Przepiękna. Ale… Obie wiemy, że jest w tym pułapka. Same jesteśmy córkami naszych matek, podobnie jak one swoich i tak dalej (śmiech). Więc nie wyobrażam sobie sytuacji, że biegnę teraz do mojej mamy i skarżę się na coś, ale wyobrażam sobie, że siadam mamie na kolanach i mówię do niej jak do mądrej kobiety: „Przytul mnie”. Podobnie jest z Inką. Uwielbiam ją przytulać jako moją córkę, ale to jest przecież młoda, mądra, dorosła kobieta. Pewne sytuacje, konflikty powinna rozwiązywać sama, tak zresztą jak ja. Więc w tym sensie przytulenie córki ma ogromny sens i moc. W ogóle wzajemne przytulenie i wsparcie kobiet ma moc. Ina: O byciu matką jeszcze nic nie wiem (śmiech). Natomiast z dzieciństwa mam ideę mamy. Mama dużo wtedy grała w teatrze, często role królowej albo księżnej, tyle że nie w bajkach dla dzieci, a sztukach Szekspirowskich. Jej kostiumy były niesamowite: wystawne i bogato zdobione. Na moich rysunkach mama zawsze zajmowała centralne miejsce: w pięknej sukni, z kolczykami w uszach i w pantoflach na obcasach. Ja stałam na dole i patrzyłam na nią z zadartą głową. Zawsze byłaś piękna, duża i w centrum uwagi mojego świata. Małgorzata: Moja córeczka kochana… (śmiech). – Byłaś przygotowana do tej roli? Małgorzata: Wiedziałam, że będę miała córkę. Intuicja. Przyjmował ją na świat wspaniały doktor Ludwik Kosmal, przyjaciel naszego domu. Pierwsze wrażenie? Tego nie da się opisać. Po prostu płakałam i czułam, że zaczynam nowy rozdział mojego życia. Zresztą co ci będę mówiła… – Dużo pracowałaś w ciąży? Małgorzata: Dosyć dużo. Tuż przed porodem grałam normalnie w teatrze i nawet wzięłam udział w sztuce, w której stepowałam. Teraz z moim doświadczeniem myślę, że nie powinnam nawet o tym wspominać… Inkę urodziłam dwa miesiące wcześniej i pomysł Tomasza Zygadło, żebym zagrała Hankę w „Moralności pani Dulskiej”, będąc jeszcze w ciąży, co tu dużo mówić, nie wypalił. A to była fajna Hanka, bo zmieniła kanon grania tej roli… Ina: Wreszcie Hanka nie była ofiarą… Małgorzata: …tylko Hanką walczącą, ale zamiast Teatru Telewizji rodziłam córkę. Tydzień po porodzie wszyscy czekali w blokach startowych, żeby wreszcie nagrać ten spektakl. Inka była prawdziwym aktorskim dzieckiem. Spała przez cały dzień, a jak wracałam skonana z telewizji, natychmiast się budziła. Czytaj też: Syn Angeliny Jolie wygląda dokładnie jak młody Brad Pitt? Zdjęcia obiegły sieć Ina: I hajla bajla… Małgorzata: Hajla bajla… Bywało bardzo śmiesznie. I ciężko. Pytasz, czy ja byłam przygotowana do roli matki? Starałam się, jak mogłam, ale życie szybko mi pokazało, że co ma być, będzie. Niekoniecznie tak, jak sobie zaplanowałam. Ina: Nie było ci łatwo, bo bardzo dużo wtedy pracowałaś w teatrze. Pamiętam, że ciebie nie było. To oczywiście nie jest zarzut. Po prostu pamiętam czekanie na mamę i system życia nocnego, który uskuteczniałam. O godzinie 19 albo o 22, jeśli wracałaś po spektaklu, nadrabiałyśmy cały dzień. Wszystko było: zabawy, rozmowy, czytanie książek. Często ze mną zasypiałaś, mamy nawet zdjęcia. Małgorzata: W makijażu. Nie miałam siły dowlec się do łazienki. – Znam ten stan, choć nie jestem aktorką… Ina: Uwielbiałam te wieczory. Byłam dzieckiem, wydawało mi się, że tak po prostu jest, że to naturalne. Nie kwestionujesz tego, w czym żyjesz. – To był realny świat czy trochę wyimaginowany? Ina: Bardzo realny. Mam to szczęście, które teraz doceniam, że mama nigdy nie robiła z tego zawodu centrum świata. Nie stawiała go na piedestale. To dar. Po latach dowiedziałam się, że osoby, które nas odwiedzały, to byli słynni reżyserzy i wielcy aktorzy. Dla mnie byli normalnymi ludźmi. Nikt się u nas nie ekscytował aktorstwem, graniem, premierami, nagrodami. Dopiero po studiach teatralnych uświadomiłam mamie, że na stronie Film Polski nie ma połowy nagród, które dostała, bo tego nie dopilnowała. Małgorzata: Uprawiamy ulotny zawód. Kiedyś mnie spytano, czym jest aktorstwo, odpowiedziałam, że to bieg na dwa tysiące metrów. Jest linia startu, stoję tam ja, a obok mnie kolega aktor, a za nim, dajmy na to, wybitna polska aktorka. Pytam: „Ale co ty tutaj robisz, przecież to jest bieg dla kobiet?!”. A on na to: „Pilnuj siebie”. Patrzę, a po lewej stronie stoi 15-latka. Mówię: „Przepraszam, ta młoda śliczna dziewczyna też z nami startuje?!”. Ona zaś odpowiada: „Ja też biorę udział w tej produkcji ”. Potem jest start i bieg. Tych biegów jest tyle, ile masz wyzwań w zawodzie. Zawsze zaczynasz od zera. Jesteś tak dobra, jak twój ostatni projekt. Nikt nie patrzy na całość twoich dokonań. Podobnie jak w życiu. – Od dzieciństwa byłaś w tym świecie zanurzona, ale trochę się przed nim broniłaś. Najpierw skończyłaś dziennikarstwo. Ina: W naszym domu często gościli znajomi mamy, aktorzy teatralni, którzy mieli piękną dykcję, cudny sposób mówienia, byli oczytani, opowiadali historie naszpikowane różnymi cytatami. Wydawali się niesamowici, zwłaszcza w oczach dziecka. Byłam przekonana, że aktorstwo jest zarezerwowane dla indywidualności. Na szczęście, będąc już starszą osobą, dowiedziałam się, że to jest zawód dostępny dla wszystkich (śmiech). Dziwiłam się, że można nie czytać. Idziesz do szkoły teatralnej i nie interesuje cię Szekspir?! Potem zrozumiałam, że są różne motywacje do uprawiania tego zawodu. Jak ktoś ma inną, wcale nie znaczy, że ma gorszą. Małgorzata: Pamiętam moment, kiedy Inka powiedziała, że chce zdawać do szkoły teatralnej. Uznałam, że mam bardzo odważną córkę. Inka świetnie pisze, do dziś mam jej znakomite wierszyki. Potrafiła na zamówienie napisać trzynastozgłoskowca, byłam pewna, że pójdzie w stronę dziennikarstwa, pisania. Miałam wrażenie, że wszystko było idealnie dopasowane, i nagle jak z pudełka wyskoczyła na sprężynie idea „chcę być aktorką”. Nigdy wcześniej mi o tym nie mówiła. Pierwsza myśl: Ojej, Inka nie była dzieckiem mówiącym wierszyki na zawołanie! Ina: O, przepraszam! W podstawówce wzięłam udział w konkursie recytatorskim i wygrałam. „Płacze pani Słowikowa w gniazdku na akcji…”, sama mnie przygotowywałaś. Małgorzata: „Bo pan Słowik przed dziewiątą miał być na kolacji”. To prawda. Pamiętam też, jak w gimnazjum zagrałaś w „Królu Ubu”, przyszedł do mnie nauczyciel fizyki i powiedział: „To jest zdolna dziewczyna, będzie świetną aktorką”. Pomyślałam: Co on plecie?!, bo rodzice aktorzy są bardzo krytyczni, niestety. – Dlaczego nigdy wcześniej nie mówiłaś o tym mamie? Małgorzata: Może wtedy posłałabym cię na śpiew, balet, taniec, a tak to grałaś w tenisa. No właśnie, dlaczego nigdy wcześniej nie mówiłaś mi o tym?! Ina: Nie zrobiłaś mi aparatu na zęby, to ci do dzisiaj wypominam. Teraz będę musiała wydać grube pieniądze… Małgorzata: Stwierdziłam, że masz tak śliczne zęby, że nie muszą być proste pod linijkę. Ja nie miałam aparatu, moja mama nie miała aparatu, moja babcia również nie (śmiech). Co ja wygaduję… Ina: (śmiech) Nie wiem, czemu nie mówiłam. Może chodziło o to, że mama zawsze zostawiała mi dużą przestrzeń. Chciała, żebym sama wybrała własną drogę. Żebym nie czuła się zobowiązana, że muszę coś udowodnić. Poza tym długo nie wierzyłam, że jestem dość dobra. Ale to jest korzystny punkt wyjścia, bo dzięki temu teraz mogę się z tym mierzyć. Całe życie miałam przed oczami ciężką pracę, którą mama wkładała w ten zawód. Nie chodziłam z nią na premiery, tylko widziałam, jak zamknięta w toalecie uczy się tekstu, bo tam w naszym dwupokojowym mieszkaniu miała największy spokój. – Idealna lekcja poglądowa. Ina: To prawda. Sama do 14. roku życia głównie uprawiałam sport, co pochłaniało 100 procent mojego czasu. Nie miałam aspiracji teatralnych, ponieważ byłam zajęta sportem. To znaczy miałam, tylko w moim harmonogramie nie było czasu na taniec czy zajęcia teatralne. Grałam w tenisa i jeździłam na turnieje. Tym żyłam. Pamiętam moment, kiedy zrezygnowałam ze sportowego gimnazjum i poszłam do zwykłego, gdzie nie wstawało się rano, żeby gnać na basen, potem na trening i dopiero do szkoły. Któregoś dnia moja koleżanka Ania pokazała mi Zarę na Marszałkowskiej. Przeżyłam szok, bo wcześniej w ogóle nie zapuszczałam się do centrum. Mama powiedziała, że wszystko miałam w życiu poukładane. Owszem, ale w pewnym momencie zrozumiałam, że nic nie zbuduję, jeśli najpierw nie spróbuję zrealizować swojego marzenia. – Dla mnie to jest ta odwaga Iny. Tobie coś w życiu spadło z nieba? Małgorzata: Moja mama mówi, że urodziłam się w czepku. A ja noszę w sobie przekonanie, że wszystko, co w moim życiu najlepsze, jest wypracowane, nawet moja córka (śmiech). Dostaję mnóstwo prezentów, ale jak patrzę za siebie, to ewidentnie jestem osobą, która pragnęła mocnych doznań, więc je dostałam, przeżyłam i dalej trwam. – Kiedy pojawiłaś się w „M jak miłość”, Ina miała 10 lat. Ina: Dla mnie, ale dla mamy również, to był totalny przeskok. Kompletnie inny świat. W teatrze na przedstawieniu oglądało ją 300–400 osób, a jeden odcinek serialu pięć milionów! Nagle zdobyła olbrzymią popularność. Jako aktorka teatralna była mniej namacalna niż jako aktorka telewizyjna. Pamiętam na przykład, że ludzie mamę dotykali! Śmiesznie reagowali. Spotykali kogoś, kogo oglądali w telewizorze, w związku z czym zakładali, że ta osoba nie słyszy, nie odpowiada, więc wyrażali głośno własne opinie. Zresztą cały czas to robią. Potrafią powiedzieć: „Ojej, ale pani jest o wiele chudsza!” albo „To ona jest taka ładna?! W ogóle tego nie widać…” i idą dalej. Małgorzata: Albo: „Pani jest inna” z pretensją w głosie, bo faktycznie postać, którą gram, niewiele ma wspólnego ze mną. Jestem chodzącą oszustką… (śmiech). Po „M jak miłość” nagle poznałam inne uroki tego zawodu, a Ina ze mną. Kiedyś byłyśmy obie na premierze książki wybitnego aktora. W pewnym momencie przyszedł Żenia Malinowski, aktor, piosenkarz, gitarzysta, potomek polskich zesłańców na Sybir. Ogromnie go lubię, więc zaczęłam się z nim witać i w tym momencie rzucili się na nas paparazzi. Zrobili zamieszanie, więc ich uciszyłam, kładąc palec na ustach. Na drugi dzień pojawiły się moje zdjęcia z Żenią i tym palcem oraz podpis: „Nowy kochanek Małgorzaty Pieńkowskiej, ale gwiazda nie chce o tym mówić”. Pokazałam córce: „Zobacz, na czym polega popularność”. Ina: Dziś jesteśmy przesyceni celebryctwem. Wtedy to miało urok świeżości, jakieś ciepło. Pierwszy powiew Zachodu, nasze lokalne gwiazdy: pierwsze okładki, wywiady, piękne zagraniczne sesje… To miało wartość, bo „opakowywało” się aktorów teatralnych, utalentowanych ludzi, którzy mieli barwne osobowości. Małgorzata: Rozmawiałam niedawno z jednym z reżyserów serialu „M jak miłość”, nie podam nazwiska. Opowiadał coś o mainstreamie, wymieniał jakichś aktorów, nagle patrzy na mnie i pyta: „Gosia, a ty coś grałaś poza »M jak miłość?«”. Tak mi się wydał rozkoszny w tej swojej ignorancji, że odpowiedziałam: „Nie. To jest moja pierwsza rola. I gram ją od trzeciego roku studiów w szkole teatralnej”. Ina: (śmiech) Pięknie… – Zrozumiał ironię? Małgorzata: Nie. Myślę, że mało go interesowałam. Ja oczywiście nie mam pretensji, nie muszę go interesować, w ogóle nie o to chodzi. Po prostu zastanawiam się, jak będzie wyglądał jego pełnometrażowy debiut. – Będzie „wybitny”… Myślicie, że ten zawód jest okrutny dla kobiet? Małgorzata: Tak. Inka jeszcze tego nie może wiedzieć, bo jest młodziutka, śliczna i zdolna. Ina: Nieprawda, już wiem. Myślę, że to jest damski zawód w tym sensie, że jesteś w nim non stop wystawiany „na pokaz”: oceniany, recenzowany, opiniowany, krytykowany. My, dziewczyny, doświadczamy tego od małego. Chłopcy mogą mieć krzywe zęby, grube uda, brudną koszulę. My nie. Jak zajdziesz w ciążę, znikasz, jeśli o siebie nie zawalczysz. Poza tym nasz termin „przydatności do spożycia” szybciej się kończy. To jest okrutne. Małgorzata: Ina, nie szarżuj… (śmiech). – Przed czym chciałaś obronić córkę? Małgorzata: Przed światem. Przed zawodem, rozczarowaniem. Chciałam, żeby była samodzielna, niezależna, żeby wiedziała, że może na siebie liczyć. Wtedy trudniej będzie ją skrzywdzić. A jednocześnie bardzo chciałam, żeby wiedziała – co jest trochę wykluczające się – że świata nie należy się bać. Gdzieś na górze jest już zapisane, co mamy zrobić, o co się potknąć, czego doświadczyć, w związku z tym trzeba przestać się bać. Bo i tak będzie, jak ma być. Nawet porażki po latach bywają nagrodami. – Czego nauczyłaś się jako matka? Małgorzata: Cały czas się uczę. Innego spojrzenia na rzeczywistość, którą sobie ułożyłam, przyswoiłam i uznałam za wzorzec metra z Sèvres pod Paryżem. Od lat medytuję, ćwiczę, gram w tenisa, rozwijam się, chodzę na różne warsztaty. Inka robi to samo, ale mam wrażenie, że o kilka poziomów wyżej, dalej, szerzej, bo już inaczej ogarnia ten świat. Po swojemu. Więc uczę się od niej nowego postrzegania wszystkiego, bo jednak wciąż jedną nogą tkwię w tym, co było. – Obie część młodości spędziłyśmy w komunie. Małgorzata: I w takim nieustannym staraniu się. O wszystko. Kiedyś dobrze było mieć angaż w teatrze. Dziesięć lat temu zrezygnowałam z etatu i czułam ciężar tego ryzyka, bo byłam samotną matką, po różnych przejściach. To było dla mnie wyzwanie, żeby opanować strach, zaufać losowi. Gdy teraz wchodzę na życiowy zakręt, rozmawiam z Iną, bo jest mądrym, ciekawym człowiekiem. Ina: Czasy kompletnie się zmieniły. Wszystko dzieje się o wiele szybciej. Kiedyś aktorzy mieli mniej projektów, ale był czas na próby. Gdy mama mnie urodziła, reżyser i ekipa czekali, aż wróci. Teraz nikt nie czeka, bo na twoje miejsce jest pięć innych aktorek! Kiedy w pandemii aktorzy chorowali, reżyserzy i producenci nie czekali, tylko od razu brali kogoś nowego. Jak zachorowałam, nie stresowałam się covidem, tylko tym, że mnie wymienią w serialu. Byłam porażona, gdy sobie to uświadomiłam. – Też jestem. Myślisz, że nasze córki mają łatwiejszy start w dorosłość, niż my miałyśmy? Małgorzata: I tak, i nie. W tym sensie mają trudniej, że teraz wszystko jest wirtualne. Nie jest prawdziwe. Ktoś z tobą rozmawia, jest miło, a potem dowiadujesz się, że jest zgoła odwrotnie. Ilu ludzi, ile gazet, tyle programów telewizyjnych, tyle opinii. To wszystko jest takie schizofreniczne. Ina: Mam wrażenie, że wasze pokolenie bardziej się wspierało, bezinteresownie pomagało. Pamiętam, jak pożyczaliście sobie pieniądze na słowo. Małgorzata: Gdy byłam w ciąży, moje koleżanki z teatru – kochana, cudowna Zosia Charewicz, Basia Horawianka – troszczyły się o mnie. Dopytywały, jak się czuję, w czym mi pomóc, a jak się Inka urodziła, martwiły się, czy mam pieniądze na lekarza, bo Inka jako wcześniak była chorowitym dzieckiem. Czułam się zaopiekowana, bezpieczna. Teraz tego nie ma. Gdy czasami zanadto się kimś przejmę, odnoszę wrażenie, że przekraczam jakąś prywatną strefę. A przecież mam wyczucie, nikomu się nie narzucam. Wydaje mi się, że młodzi ludzie są niegotowi na bliskość, bo nie mają na nią czasu. A z drugiej strony, uprawiając ten zawód, obie jesteśmy szczęściarami w tym sensie, że nasze wewnętrzne dziecko cały czas się cieszy, w każdym razie moje. I to jest dar. – Co Was łączy? Małgorzata: Poczucie humoru, choć ja uważam, że Inka ma lepsze. Moje jest dość przaśne, w stylu Benny Hilla. Lubię hardcore, choć doceniam wysublimowane żarty. Ina: Emocjonalność nas łączy. Obie jesteśmy nadwrażliwe. Małgorzata: Uwielbiam z Inką przebywać, najchętniej zagarnęłabym ją dla siebie. Ale wiem, że nie mogę… (śmiech). Cieszę się, że sobie świetnie radzisz. Jesteś młoda i śliczna. To jest bardzo miłe, że teraz mogę kroczyć i oświetlać się twoim blaskiem! Ina: Mamo, nadal jesteś dla mnie w centrum, jak na tych dziecięcych rysunkach. Małgorzata: Wczoraj dostałam od Darka, mojego przyjaciela, wiadomość. Uważam, że jest niezwykła: „Tak sobie leżę i myślę, że nie ma dokąd pójść. Tylko w górę”. Sprawdź też: Jego życie wywróciło się do góry nogami. Marcin Gortat zdobył się na poruszające wyznanie o synu: „Marzyłem o dziecku całe życie”
Beata Ścibakówna i Jan Englert o swojej miłości po 30 latach. „Motyle przerodziły się w przyjaźń”
Dziś Jan Englert obchodzi urodziny — aktor, reżyser, pedagog, od lat jedna z najważniejszych postaci polskiego teatru. Z tej okazji wracamy do wyjątkowej rozmowy, której wspólnie z Beatą Ścibakówną udzielili VIVIE! w 2022 roku. Opowiedzieli wtedy o miłości, która dojrzewa razem z ludźmi, o partnerstwie budowanym przez trzy dekady, o córce, pracy, przemijaniu i codzienności, w której — mimo upływu czasu — wciąż trzymają się za ręce.
W numerze VIVA! 6/2022 Beata Ścibakówna i Jan Englert świętowali podwójny jubileusz: 25-lecie magazynu i swoją 26. rocznicę ślubu. Dziś, w urodziny Jana Englerta, przypominamy tę pełną czułości, inteligencji i humoru rozmowę z Beatą Nowicką. Aktorska para opowiadała w niej o tym, jak przez lata zmieniał się ich związek, dlaczego „motyle w brzuchu przerodziły się w przyjaźń” i co dziś jest dla nich najważniejsze. On — dawniej profesor i mistrz, dziś z autoironią mówi: „Byłem profesorem, robię za asystenta”. Ona przyznaje, że po 30 latach patrzy na męża już inaczej: spokojniej, dojrzalej, ale nie mniej czule. To rozmowa o miłości, która nie zatrzymała czasu, tylko nauczyła się z nim iść. Beata Ścibakówna i Jan Englert: wywiad dla magazynu VIVA! 6/2022 Gdy w lutym 1997 roku wystąpili na pierwszej okładce VIVY! i udzielili wspólnego wywiadu, byli rok po ślubie. Po raz drugi pojawili się na okładce, celebrując nasze 10-lecie. Na świecie była już ich córka Helenka. Dziś świętujemy razem! My 25 lat istnienia, nasi bohaterowie 26. rocznicę ślubu. Jak się zmieniał ich związek, a jak oni sami? I co znaczą słowa Jana Englerta: „Byłem profesorem, robię za asystenta” i Beaty Ścibakówny: „Teraz patrzę inaczej”? „Fatalista” i „optymistka” w pełnej refleksji, ale też momentami zabawnej rozmowie z Beatą Nowicką. Co jest trudniejsze: granie czy życie? Beata: Życie, zdecydowanie. Do roli można się przygotować, wypróbować różne warianty, pomylić się i poprawić, żeby potem na scenie czy na planie być najlepszym. W życiu człowiek musi poskładać w całość klocki, które są nowe, nieznane. Nigdy nie wie, czy one do siebie pasują. Improwizuje i na bieżąco weryfikuje, co robić dalej. Jan: Nikt z nas nie jest zbudowany z jednego kawałka. Każdy życiorys to pudełko rozrzuconych różnych puzzli, które składa się w jakąś całość albo nie. Ci, którym się składa, są szczęśliwi, pozostali – nie. Ja bym powiedział, że w miarę upływu lat i czasu życie robi się coraz trudniejsze, a granie coraz łatwiejsze, ale towarzyszy mu coraz większy strach. To jest ta sprzeczność. Im większe ma się umiejętności, im więcej człowiek wie o tym zawodzie, tym bardziej się boi. Jak ten ruski żołnierz, który powiedział dyrektorowi cyrku, że skoczy spod kopuły na główkę bez zabezpieczenia. Dyrektor na to: „To niech pan pokaże”. Żołnierz skoczył, leży plackiem, a dyrektor woła: „Panie, ja takiego numeru w życiu nie widziałem! Ile pan chce pieniędzy?”. „Nie chcę żadnych pieniędzy”. „Ale dlaczego?”. „Nie wiedziałem, że tak boli”. W młodości jest coś takiego, że skaczemy bez zabezpieczenia na główkę, nie sprawdzając, czy w basenie jest woda. Potem zbieramy doświadczenia. – Stanisław Radwan słynący z poczucia humoru powiedział mi kiedyś: „Nie wierzę ludziom, którzy od rana do wieczora stoją na straży intelektualnego koturnu i nie potrafią zabawić się w życie”. Jan: To bardzo piękny szlagwort, ale czy życie to zabawa? Życie to jest bezustanna walka! Oczywiście trzeba je też kochać. Ani Beata, ani ja nie jesteśmy… Beata: …destrukcyjni. Dla nas zawsze szklanka jest do połowy pełna. Wręcz uciekamy od ludzi, którzy narzekają. Jestem optymistką. Jan: Ja byłem zawsze entuzjastą, teraz zacząłem być sceptykiem. Beata: Sarkastycznym… Jan: Jestem dziadersem, stłamsił mnie internet. Śmietnik, w którym nie ma segregacji śmieci. We własnym koszu oddzielam plastik, papier, szkło, bio… W internecie wszystko jest wymieszane, oślizgłe. Nawet jak chcę wyjąć coś wartościowego, to i tak jest upaćkane. Zdaję sobie sprawę, że nie ma od tego ucieczki. Druk, wynalazek Gutenberga, też był rewolucją dla świata, ale zanim się z nim oswoiliśmy i stał się dobrem publicznym, minęły dwa wieki. Internet nadał światu tempo, które jest dla ludzi zabójcze. Czasami mam uczucie, że to nie ja, tylko ktoś gra mną w grze komputerowej. Beata: Ja czytam przez internet „Wyborczą”, uczę się angielskiego, w dowolnej chwili mogę sprawdzić każdą informację. Patrzę na internet mniej krytycznie, doceniam jego możliwości. – Podobnie jak ja. Może to różnica pokoleniowa? Od 20 lat jest Pan kapitanem okrętu o nazwie Teatr Narodowy, Pani rządzi w domu. Beata: Dom zawsze był na moich barkach. Tutaj większość rzeczy zależy ode mnie: remont, przeprowadzka, wymiana opon w samochodzie, ubezpieczenia, wszelkie pisma urzędowe, wizyty u lekarza, wakacje… ja to ogarniam. Mąż mówi o mnie, że jestem ministrem gospodarki, planowania, finansów, turystyki… Do męża dożywotnio należy ministerstwo kultury. Tam on rządzi. – Od początku oddał Pan żonie władzę? Jan: Na początku niczego się nie oddaje. To się odbywało stopniowo. Trochę dawałem, a trochę sama brała. Zawsze tak jest. Dobre małżeństwo opiera się na równowadze między braniem a dawaniem. Beata: Myślę, że to przyszło naturalnie. Jestem pedantką, lubię mieć wszystko pod kontrolą, zapięte na ostatni guzik. Kiedy świat wokół jest poukładany, ja czuję się uporządkowana wewnętrznie. Nie znoszę chaosu. Oczywiście czasami ta odpowiedzialność mnie przerasta, chciałabym, żeby ktoś mi pomógł. Jan: Od młodości wolałem postawić piwo sąsiadowi, żeby zreperował za mnie. Nie miałem ani takiej smykałki, ani potrzeby. Zresztą nigdy nie miałem materialnych potrzeb. Mnie w ogóle nie interesowały pieniądze, samochody… Gdyby nie kobiety, nie miałbym nic. Beata: Potwierdzam. Ja kupuję nasze samochody. Jan: Jeśli byłem kolekcjonerem, to raczej kolekcjonerem ludzi. Nawet w wyjazdach zagranicznych łapałem się na tym, że najbardziej fascynują mnie ludzie. Mało tego, uważam, że kobiety to lepszy gatunek człowieka. Mężczyzna jest w gruncie rzeczy wyciosany z kawałka drewna, czasem powstaje z tego jakaś rzeźba, czasem nie. Kobiety są dużo ciekawsze. Zobacz też: Wielki aktor i dziewczyna z prowincji. Nie dawano im szans, wytykano różnicę wieku. Dziś Beata Ścibakówna i Jan Englert są przykładem dla wielu par – Podoba mi się to wyznanie… Wciąż patrzy Pani na męża tym samym wzrokiem? Beata: Nasz związek ewoluował. My się zmienialiśmy. Zostaliśmy parą 30 lat temu. Przestałam być studentką Jana Englerta, ale to wciąż był mój profesor, rektor, potem dyrektor. Mój mistrz. Mąż zawsze był człowiekiem na piedestale, autorytetem. Patrzyłam na niego oczami zakochanej dziewczyny, ale też oczami moich koleżanek, które były zafascynowane błękitnymi, przezroczystymi oczami Jana Englerta. Oczami, które nicowały człowieka na drugą stronę. Teraz patrzę inaczej. Nie można 30 lat pozostać w stanie euforycznego zakochania. Wiele razem przeżyliśmy. Odkryliśmy siebie, te dobre i te gorsze strony. Wiemy, czego się po sobie spodziewać. Na początku wszystko było niewiadomą. „Żyłam chwilą” – parafrazując księdza Twardowskiego. Nie myślałam o tym, co będzie. Niczego nie oczekiwałam i niczego nie wymuszałam. – Trzy lata po pierwszej okładce VIVY! na świecie pojawiła się Helenka. Była dopełnieniem tej miłości? Beata: Była! Miałam 32 lata. Wiele rzeczy już przeżyłam, zapracowałam na swoje nazwisko, zwiedziłam kawał świata, miałam wspaniałego męża. Byłam szczęśliwa. To był ten moment. Dopełnienie. Nie interesowało nas, czy urodzi się chłopiec, czy dziewczynka. Wybraliśmy tylko imiona. Po narodzinach Helenki byliśmy szczęśliwi. Mąż bardzo mi pomagał. Gdy cokolwiek działo się w nocy, wstawał do córki. Helenka była moim pierwszym dzieckiem. Fantastycznie uspokajał moje niepokoje. We wszystkim, co dotyczyło naszego dziecka, miałam do niego totalne zaufanie. Wtedy odkryłam męża na nowo. Zobacz też: Obsadził córkę w roli Ofelii, zarzucono mu nepotyzm. „Ci, którzy chcieli mi dokopać, nakręcili promocję”, mówi Jan Englert – Dziś Helena jest piękną, utalentowaną 22-latką. Zresztą poszła w ślady rodziców. Dostała się na prestiżową uczelnię New York University Tisch School of the Arts. Beata: Studiowała tam rok. W pandemii wróciła do Polski ostatnim samolotem i już została. Jan: Zdając na ten ekskluzywny wydział, udowodniła sobie i wszystkim dookoła, że sama potrafi. Nikt nie powie, że tatuś jej coś załatwił. Dotknęła nosem tamtego świata, zobaczyła, jak on wygląda, ale wróciła i zdała egzamin na drugi rok na Miodową. Po roku spędzonym w Stanach miała już inną perspektywę. Myślę, że zawód, który uprawiamy, zależy od tego, czego od niego chcemy. Czy frajdę daje nam samo tworzenie, przełamywanie własnych braków, czy szukanie łatwej popularności. Obu tym wyborom musi towarzyszyć drobiazg: szczęście. Najkrótsza definicja szczęścia w naszym zawodzie: znaleźć się we właściwym czasie, miejscu i towarzystwie. Tego człowiek nie wymyśli, to musi się zdarzyć. Oczywiście można temu pomóc. – Jak? Jan: Szukając. Nie czekając, aż samo przyjdzie. Każdy człowiek, przynajmniej ten inteligentny, szuka mistrza. Choćby po to, by go wyssać i wyrzucić. Tłumaczę studentom, że w tym zawodzie podglądanie to połowa sukcesu. – Myślę, że oboje jesteście dla córki mistrzami, nawet jeśli – na razie – nie przyzna tego głośno. Macie Państwo rodzicielski odruch, żeby uchronić ją przed klęskami tego zawodu? Beata: Helena jest silna. Dla niej ważny był ten rok w Nowym Jorku. Po lockdownach powiedziała: „Kocham was bardzo, ale nie mogę z wami mieszkać”. I wyprowadziła się. Nie mieszka z nami już dwa lata. Spędzamy wiele czasu razem, ale żyje samodzielnie. Jan: Wszystko, co mogliśmy, już zrobiliśmy. Z mojego punktu widzenia nie powinniśmy teraz zdewaluować tego, cośmy dali. Studiowanie w szkole teatralnej wymaga skupienia się na sobie. Jeśli chce się tworzyć w tym zawodzie, człowiek jest cały czas pod presją. Jak zaczynałem uczyć, mówiłem: „Najpierw praca, potem talent, na końcu szczęście”. A teraz mówię: „Najpierw szczęście, potem praca, a na końcu talent”. – Brutalne, ale pewnie prawdziwe. W końcu wykształcił Pan kilka aktorskich pokoleń. Helena ma szczęście? Jan: To się okaże. Jeszcze nic takiego nie zrobiła, żeby o niej mówiono. Pewnie gdyby do dziś grała w „Barwach szczęścia”, dla 40 procent elektoratu byłaby gwiazdą. Pamiętam momenty na wakacjach w Juracie, kiedy szliśmy we dwójkę i do niej biegli po autograf. Beata: Często ktoś mnie prosił, żebym zrobiła mu zdjęcia z Heleną. Jan: Popularność jest niezależna od umiejętności. To kwestia częstych wizyt w domach, a nie jakości. – Jak się żyje z mężczyzną, który… Beata: …cały czas mówi? (śmiech). – I do tego ma tak silną osobowość. Beata: Ale ja też jestem silna. Jan: Potwierdzam. Obydwoje jesteśmy spod znaku Byka. Beata jest bardziej Byk niż ja. Ja jestem byczek Fernando, wąchałbym kwiaty i to by mi wystarczyło. Beata: Mój mąż bardzo lubi przyrodę. Woli pojechać i oglądać Wielki Kanion rzeki Kolorado niż obrazy w galerii. Chyba nigdy o tym nie mówiłeś? Jan: Bo to steruje w kierunku prymitywnego oglądu świata, atawizmu zwierzęcego: kwiatki, łączka, drzewa. Ale rzeczywiście gdybym miał wybierać pomiędzy parkiem a muzeum, wybiorę przyrodę. Beata: Mąż zna się na grzybach, roślinach, ptakach. Nikt już nie ma dzisiaj takiej wiedzy! Jan: Czasami udaję, że wiem. Beata: Owszem, ale ja to od razu sprawdzam i bardzo rzadko się mylisz. A wracając do siły… Często grałam twarde, uparte kobiety. Kiedyś przy kasie w supermarkecie pani spojrzała na mnie i wykrzyknęła: „To pani?! Jak mój mąż panią nienawidzi!”. „Dlaczego?!”. „Bo pani grała w takim serialu i była okropna i zła”. „To proszę pozdrowić męża” – szybko zapłaciłam i odeszłam. Jan: Muszę powiedzieć, że jeśli moja żona coś sobie zaplanuje, to musi naprawdę nastąpić katastrofa, żeby tego nie zrealizowała. Beata: A plany mam rozległe… – Tak myślałam… Beata: W tym zawodzie niestety nie wszystko zależy ode mnie. To mnie najbardziej uwiera, ale jakoś sobie radzę. W pandemii zaczęłam dwa kolejne projekty, oba zostały wstrzymane. Poza spektaklami w teatrze nie zagrałam w żadnym filmie ani serialu, nie narzekam, opisuję moją rzeczywistość. Jan: Żona wyprodukowała przedstawienie „Oszuści”, ale pierwszy lockdown trafił się trzy dni przed premierą. Uderzenie było nie tylko od strony artystycznej, ale również finansowej, bo zaryzykowała swoje pieniądze. To przedstawienie do dziś jest grane. W pandemii po raz pierwszy w życiu zostałem zmuszony być złym kapitanem okrętu, który każe wiosłować galernikom. Zawsze miałem dużo empatii, tolerancji, a wtedy byłem dość bezwzględny, bo wiedziałem, że nie wolno odpuścić pracy zespołowej. Potwornie stresująca sytuacja. Nie mogłem pojąć, że lęk przed chorobą czy przed śmiercią może zatrzymać moje intelektualne czy artystyczne prace. Widziałem, jak tonęły wielkie teatralne okręty. Nie chciałem dopuścić do śmierci zespołu. Jestem zdania Fredry, który napisał: „Nie strach umrzeć, strach umierać”. Od początku się nie poddawałem. Nawet negatywnym myślom. Beata nie jest z mojego pokolenia, ale jak kiedyś złamała rękę o 16, o 19 w gipsie grała przedstawienie. – Wielki artysta bywa znośny czy nieznośny na wakacjach? Beata: Jest wspaniale! Uwielbiamy razem wyjeżdżać. Ja leżę na leżaku pod parasolem i czytam książkę, a mąż chodzi po grajdołach i rozmawia ze znajomymi. Gramy w tenisa, chodzimy na długie spacery. Jak Helena była mała, bawił się z dziećmi na plaży, organizował im różne atrakcje. Przez lata nie widziałam, żeby leżał na plaży. Jan: Pozycja leżąca była dla mnie destrukcyjna. Ale to mi powoli mija… Beata: Ja lubię nowe miejsca, lubię odkrywać, poznawać… Jan: …a ja lubię wracać w te same miejsca, patrzeć, jak się zmieniają. Do Juraty jeżdżę od 1981 roku. Każdego roku. To już 41 lat! Tam najlepiej odpoczywam. Ale ostatnio żona wywlokła mnie na Gran Canarię i się zachwyciłem. Teraz, kiedy ona chce jechać… Beata: …na przykład na Maderę… Jan: …protestuję: „Ale po co?! Jedźmy na te Kanary, będziemy się tam bardzo dobrze czuli”. ZOBACZ TAKŻE: Jan Englert nie krył wzruszenia. Żona zrobiła coś, co przejdzie do historii ich małżeństwa – Jerzy Pilch pisał: „Wszystko jedno, czy ma się przed sobą 10 lat, rok czy tydzień. Zawsze ma się przed sobą wszystko”. Jan: Bardzo chciałbym, żeby to była prawda. A z nowej sztuki, którą gramy, mogę zacytować: „Gdyby to ode mnie zależało, ja bym w życiu nie umarł. To jest poniżające”. Beata: „Baron Munchausen dla dorosłych” Macieja Wojtyszki. Ja uważam, że wszystko jest przed nami. Przede mną na pewno. Jan: Wegetacja mnie przeraża, dlatego mam hasło – umrę zdrowy! Bez męki, pyk i do widzenia. Piękne. Byle jeszcze nie dzisiaj. Żeby to jeszcze potrwało. Ale trwanie ma sens wtedy, kiedy człowiek rzeczywiście ma coś do zrobienia. Beata: Wczoraj oglądałyśmy z Helą film norweski „Najgorszy człowiek na świecie” Joachima Triera z Renate Reinsve, która otrzymała za tę rolę Złotą Palmę w Cannes. Para bohaterów bardzo się kochała, ale ona od niego odeszła. Spotkali się po latach, on był ciężko chory na raka i żył przeszłością, słuchał muzyki z tamtych czasów, wspominał dawne lata. W pewnym momencie mówi do niej: „To nie jest nostalgia. To jest strach przed śmiercią. Nie mam już nic przed sobą, dlatego wracam do tego, co było”. Jan: To znaczy, że ja jeszcze nie umieram. Beata: Nie! Bo nie wracasz pamięcią do przeszłości, tylko rozwijasz to, co stworzyłeś, dalej tworzysz, odkrywasz nowe… Jan: Powtarzam się. Na pewno nasze spotkanie zmieniło mnie bardzo, co do tego nie mam wątpliwości. Bardzo często partnerstwo, miłość, udana czy nieudana, powoduje zmianę charakteru, postrzegania świata. Mimo że w gruncie rzeczy jestem fatalistą, nie wierzę, że wszystko jest do końca zapisane. Parki nie trzymają jednej nitki, tylko kilkanaście, a nawet mówią: „Tej nie bierz!”. A on wziął, idiota! Więc jakiś wybór mamy, ale ograniczony. Możemy czegoś nie zrobić, tylko że w momencie wybierania najczęściej się nad tym nie zastanawiamy. – Dziś inaczej patrzy Pan na żonę niż 25 lat temu, podczas tamtego spotkania? Jan: Wtedy, jak i teraz dałem się Beacie namówić na wywiad. Nasza relacja jest dowodem na upływ czasu. Byłem profesorem, robię za asystenta. Niewątpliwie zmieniło się masę rzeczy. Jak zaczynaliśmy, relacja między nami była relacją – nie tylko z racji wieku czy mojego stanowiska, ale wszystkiego – kompletnie inną niż w tej chwili. Jeżeli po drodze nie było katastrofy totalnej, to znaczy, że nad wszystkim panowaliśmy. Jak to się działo? Po co to analizować? Jesteśmy razem 30 lat! Było tyle etapów, tyle różnych momentów, szczególnie w dojrzewającej kobiecie i przejrzewającym mężczyźnie, czyli lekko nadgniłym jabłku, które szpaki przez te lata podziobały. Najważniejsze dziś, że jesteśmy obydwoje jadalni. Nieważne, czy jakiś robak w środku siedzi, czy nie. Dopóki jestem jadalny, w porządku. Jak zacznę być niejadalny, diabli wiedzą, co się wydarzy… Beata: Ja jestem za Pilchem, że wszystko przed nami, a na pewno bardzo wiele. Mamy mnóstwo planów: premiery, wyjazdy, spotkania, koniec remontu. Moje cele są długoterminowe. Nasze uczucie zmieniało się z nami. Motyle w brzuchu przerodziły się w przyjaźń. Dzisiaj, idąc na spacer, nadal trzymamy się za ręce. Jesteśmy dla siebie bardziej czuli niż kiedyś. Bardziej opiekuńczy, troskliwi, to jest dobra baza, żeby trwać!
Całe jej dzieciństwo było pełne ograniczeń. Skrywała się za jedną rzeczą. TYLKO W VIVIE! przyznaje: "Miałam zakodowaną dużą skalę odporności na cierpienie"
W pierwszym wywiadzie po ośmiu latach milczenia! Inspirującym i motywującym, Edyta Górniak mówi: "Nie nauczono mnie fundamentalnej umiejętności, jaką jest stawanie we własnej obronie. Dlatego uczyłam tego mojego syna. Wiedziałam, że to jedna z najważniejszych lekcji na całe życie – umieć stanąć nie tylko w czyjejś, ale przede wszystkim we własnej obronie".
O bólu z dzieciństwa mówi poruszająco, a każde jej słowo zostaje w głowie na długo. Edyta Górniak w niezwykle osobistym wywiadzie wraca do trudnych momentów, samotności... Opowiada o domu, który zamiast dawać ukojenie, stał się źródłem bólu, i o muzyce, która przez lata była jej jedynym schronieniem. To poruszająca historia o dziewczynce, a potem dorastającej kobiecie, która mimo życiowych ran nauczyła się walczyć o siebie, a dziś z odwagą mówi o tym, co przez lata pozostawało głęboko ukryte. Edyta Górniak wprost mówi o trudnym dzieciństwie. Jedna rzecz była dla niej schronieniem – Wychowałyśmy się w tym samym mieście, w Opolu. Prawdopodobnie chodziłyśmy tym samymi szlakami: uliczki Starówki, Piastowska, wyspa Pasieka, amfiteatr, dom kultury… Obie stamtąd wyjechałyśmy. W co była Pani wtedy „uzbrojona”? W dźwięki. Byłam uzbrojona tylko w dźwięki i pasję do sztuki. To była moja jedyna „zbroja”, za którą mogłam się schować i dzięki której mogłam przeczekać zwątpienia. Doprowadziły mnie do miejsca, w którym jestem. Pomogły rozkochać miliony serc. Dźwięki… Takie niby nic. Niesamowite, prawda? – Niesamowite. Całe dzieciństwo miałam bardzo dużo ograniczeń. Skrajnych. Dorastając, mogłam się pomylić na wiele sposobów i pewnie nieraz się myliłam. Ale dźwięki zawsze były moją tarczą. Bezpieczną krainą, do której chowałam się jak pies do budy. – Fragmenty filmu, w których opowiada Pani o swoim dzieciństwie, chwytają za gardło. Teraz chyba bardziej rozumiem, dlaczego Panią nie złamały… Wiele osób, które obejrzało film, było poruszonych na różnych płaszczyznach, jak piszą do nas. Na przykład szokuje ich, że o tak traumatyzujących doświadczeniach opowiadam ze spokojem. Faktycznie kilka momentów absolutnie miało moc mnie zniszczyć. Ale w zamian mnie ukształtowało. Po tylu latach nie chciałabym inaczej się temu przyglądać niż z szacunkiem, mądrością i jakąś delikatnością też. Myślę, że 20 lat temu opowiedziałabym o nich inaczej, bo na różnych etapach życia, dorastając i dojrzewając, wszyscy ewoluujemy i dostrzegamy inne aspekty. Nadal uważam, że to było okrutne. Nadal uważam, że więzienie, bicie i obsesyjne kontrolowanie małego dziecka to fatalna metoda kształtowania i wychowywania człowieka. Czytaj też: Przeżył piekło, dziś odcina się od przeszłości. Tylko w VIVIE! znany dziennikarz porusza wyznaniem: "To, co robiła mi moja matka, było przemocą" – Celne! Nie nauczono mnie fundamentalnej umiejętności, jaką jest stawanie we własnej obronie. Dlatego uczyłam tego mojego syna. Wiedziałam, że to jedna z najważniejszych lekcji na całe życie – umieć stanąć nie tylko w czyjejś, ale przede wszystkim we własnej obronie. Mieć komfort stawiać ludziom granice dla własnego bezpieczeństwa, czy finansowego, emocjonalnego, czy energetycznego. Ja musiałam samodzielnie zdobyć tę umiejętność, co zajęło mi wiele lat i naraziło na skrajne sytuacje. W rodzinnym domu na żadne pytanie nie dostawałam odpowiedzi, więc kiedy zostałam matką, uczyłam Allana dyskutować i często pozwalałam mu wygrać w argumentach po to, żeby nabrał komfortu i odwagi bronić własnych argumentów i przemyśleń. Rodzice muszą przygotować dzieci na życie w trudnym i wymagającym świecie. Dorastając, niestety nie rozumiałam wielu rzeczy, które dla innych były oczywiste. Gdybym je rozumiała, wcześniej odeszłabym z toksycznych relacji, zamiast oddawać siebie, kiedy nie było już czego ratować. Latami przyjmowałam na siebie upokarzające sytuacje, wysłuchiwałam słów, które daleko przekraczały granice wszelkiej moralności i mojej suwerenności, ponieważ miałam zakodowaną w dzieciństwie dużą skalę odporności na cierpienie (milczenie). [...] Czytaj też: Przeżył piekło, dziś odcina się od przeszłości. Tylko w VIVIE! znany dziennikarz porusza wyznaniem: "To, co robiła mi moja matka, było przemocą" – Wybaczyła Pani mamie? Zrozumiem, jeśli nie ma Pani ochoty odpowiadać… Wybaczyłam, oczywiście. Brak szczęśliwego dzieciństwa to strata nieodwracalna dla każdej z nas. Niestety takie historie przeplatają się przez miliony domów. Jedni latami modlą się o potomstwo, innym rola rodzica przeszkodziła w planach, marzeniach i ambicjach, a jeszcze innym odbiera młodość. Niesprawiedliwie potem niespełnienie miłosne czy zawodowe wyładowuje się na dzieciach. A my, kiedy jesteśmy dziećmi, wierzymy przecież w każde słowo naszych rodziców. Przyjmujemy je za modlitwę, za kotwicę, przyjmujemy za jedyną prawdę. Nie ma prawdopodobnie idealnego rodzicielstwa, ale z pewnością należy wystrzegać się przemocy emocjonalnej czy fizycznej. [...] – Uderzyło mnie w filmie, że nie przywiązuje się Pani do rzeczy materialnych. Już nie. Człowiekowi można zabrać wszystko, oprócz wspomnień, wiedzy czy zachwytów z podróży. Zawsze bardzo lubiłam obdarowywać ludzi prezentami, pieniędzmi, podróżami, ubraniami. W takim wymiarze między innymi odczuwałam tak zwany Sukces, że miałam się czym dzielić. Ale te zupełnie pierwsze zarobione pieniądze oddawałam rodzicom. Taka była umowa. Ja występuję w musicalu „Metro”, rodzice biorą honorarium. Trwało to trzy lata. Żyłam wtedy na kanapkach z bufetu Teatru Dramatycznego. Pomagał mi Wiktor Kubiak, producent i sponsor musicalu. Pamiętam, jak zabierał mnie na różne konferencje biznesowe, na których prosił, abym wystąpiła. To były pieniądze, które w tajemnicy zatrzymywałam dla siebie. Nigdy nie dostawałam kieszonkowego, więc nie potrafiłam zarządzać pieniędzmi. Wymyśliłam sobie wtedy, że połowę chowam do skarbonki, jakby ich nigdy nie było. Pierwsze oszczędności wydałam na podróże po świecie, a kolejne znów na rodziców. Tak było do momentu, gdy urodziłam mojego Allana. – Pamięta Pani dom, w którym poczuła się bezpieczna? Wolna. Dom, do którego tylko Pani miała klucze? (Milczenie). Nigdy w życiu nie słyszałam takiego pytania, a udzielam wywiadów od 35 lat. Jestem w szoku… Pani Beato, ileż potrzeba wrażliwości, żeby wejść w czyjąś duszę. Nie da się wymyślić takiego pytania. Można je tylko poczuć… Spróbuję przypomnieć sobie ten dom. W pierwszych latach moim ukochanym domem było mieszkanie babci w Ziębicach. Kuchnia, w której babcia robiła pierożki, a ja za każdym razem przyglądałam się zafascynowana, jak ona zręcznie lepi ciasto. Potem nie czułam „domu” przez bardzo długie lata. Kiedy zaczęłam zarabiać pieniądze, postanowiłam kupić ziemię i dom w Konstancinie. Zanim zakończyła się budowa, zostałam zdradzona, więc go sprzedałam. Od tamtej pory zawsze już tylko wynajmowałam. Zwiedzając świat, zakochałam się w Portugalii. Pomyślałam, że jeśli mam być w życiu samotna, to chcę się chociaż budzić w pięknym miejscu. I kupiłam apartament w Portugalii przy polach golfowych. Jeździliśmy tam z moim byłym mężem, synkiem, przyjaciółmi. Kiedy rodzina się rozpadła, przestałam tam jeździć, apartament stoi opuszczony… Rozmawiając teraz z panią, uświadomiłam sobie, że dom zawsze był dla mnie czymś stresującym. Symbolizował lęk oczekiwań. Wątpliwości, czy sama jestem w stanie dać sobie poczucie bezpieczeństwa. Myślę, że dlatego większość życia mieszkam w hotelach, są niezobowiązujące. Niczego nie obiecują, poza czystością i profesjonalną uprzejmością. Myślę, że najszczęśliwiej mieszkało mi się z Allanem w Kalifornii. Może dlatego, że było daleko od wszystkiego. Od jego trudności i obciążeń jego taty, i od moich obciążeń, czyli mojej mamy. Oboje czuliśmy tam ulgę, spokój i radość. Zupełnie jakbyśmy przenieśli się na inną planetę. Od tamtej pory nie mogę szczerze powiedzieć, że którykolwiek dom był moim przyjacielem. Może ten w górach tylko. Kocham dom mojej Oli, jej męża i dzieci. Będąc u nich, mam poczucie podarowanego bezpieczeństwa. Ale kiedy tylko od nich wychodzę, znowu jestem w swoim survivalu. Ma to sens? Dziękujemy Biuru Podróży Itaka za pomoc przy realizacji sesji zdjęciowej. Cały wywiad dostępny w nowym numerze VIVY! Magazyn w punktach sprzedaży w całej Polsce od czwartku, 7 maja.
"Dom zawsze symbolizował lęk oczekiwań". Tylko VIVIE! Edyta Górniak szczerze o samotności i braku poczucia bezpieczeństwa. Dziś tutaj ma swój azyl
Edyta Górniak zdobyła się na wyjątkowo szczere wyznanie o domu, bezpieczeństwie i miejscach, które dawały jej ukojenie po latach życia w blasku reflektorów. W poruszającej rozmowie artystka wróciła do wspomnień z dzieciństwa i opowiedziała, gdzie naprawdę czuła spokój oraz dlaczego przez lata nie potrafiła odnaleźć swojego miejsca na ziemi.
Dom przez lata był dla Edyty Górniak bardziej symbolem tęsknoty niż bezpieczeństwa. W poruszającym wywiadzie artystka wróciła do miejsc, które dawały jej ukojenie – od dzieciństwa w Ziębicach po życie w Portugalii i Kalifornii. To jedna z najbardziej intymnych rozmów gwiazdy o potrzebie bliskości i poszukiwaniu własnego miejsca na ziemi. Edyta Górniak o swoim azylu: gdzie znalazła swój dom na ziemi? | Wywiad VIVY! – Pamięta Pani dom, w którym poczuła się bezpieczna? Wolna. Dom, do którego tylko Pani miała klucze? (Milczenie). Nigdy w życiu nie słyszałam takiego pytania, a udzielam wywiadów od 35 lat. Jestem w szoku… Pani Beato, ileż potrzeba wrażliwości, żeby wejść w czyjąś duszę. Nie da się wymyślić takiego pytania. Można je tylko poczuć… Spróbuję przypomnieć sobie ten dom. W pierwszych latach moim ukochanym domem było mieszkanie babci w Ziębicach. Kuchnia, w której babcia robiła pierożki, a ja za każdym razem przyglądałam się zafascynowana, jak ona zręcznie lepi ciasto. Potem nie czułam „domu” przez bardzo długie lata. Kiedy zaczęłam zarabiać pieniądze, postanowiłam kupić ziemię i dom w Konstancinie. Zanim zakończyła się budowa, zostałam zdradzona, więc go sprzedałam. Od tamtej pory zawsze już tylko wynajmowałam. Zwiedzając świat, zakochałam się w Portugalii. Pomyślałam, że jeśli mam być w życiu samotna, to chcę się chociaż budzić w pięknym miejscu. I kupiłam apartament w Portugalii przy polach golfowych. Jeździliśmy tam z moim byłym mężem, synkiem, przyjaciółmi. Kiedy rodzina się rozpadła, przestałam tam jeździć, apartament stoi opuszczony… Rozmawiając teraz z panią, uświadomiłam sobie, że dom zawsze był dla mnie czymś stresującym. Symbolizował lęk oczekiwań. Wątpliwości, czy sama jestem w stanie dać sobie poczucie bezpieczeństwa. Myślę, że dlatego większość życia mieszkam w hotelach, są niezobowiązujące. Niczego nie obiecują, poza czystością i profesjonalną uprzejmością. Myślę, że najszczęśliwiej mieszkało mi się z Allanem w Kalifornii. Może dlatego, że było daleko od wszystkiego. Od jego trudności i obciążeń jego taty, i od moich obciążeń, czyli mojej mamy. Oboje czuliśmy tam ulgę, spokój i radość. Zupełnie jakbyśmy przenieśli się na inną planetę. Od tamtej pory nie mogę szczerze powiedzieć, że którykolwiek dom był moim przyjacielem. Może ten w górach tylko. Kocham dom mojej Oli, jej męża i dzieci. Będąc u nich, mam poczucie podarowanego bezpieczeństwa. Ale kiedy tylko od nich wychodzę, znowu jestem w swoim survivalu. Ma to sens? Czytaj też: Przeżył piekło, dziś odcina się od przeszłości. Tylko w VIVIE! znany dziennikarz porusza wyznaniem: "To, co robiła mi moja matka, było przemocą" – Ma. I w swojej szczerości jest poruszające. Ale czuję Dom w różnych miejscach. Na przykład, kiedy dotykam stopami wody. W ogóle kiedy dotykam wody. Kiedy jestem blisko strumieni, jezior, oceanu, czuję się zjednoczona z całym obliczem tego fascynującego świata i to jest moje uczucie Domu. Lub kiedy stoję przed mikrofonem i już zejdzie ze mnie pierwsza trema, wtedy na scenie czuję się jak w domu. Podobnie, gdy mogę podziwiać wschód słońca. Wschód oznacza nowy początek, nowy rozdział, nowe możliwości. Nigdy nie wiadomo, co przyniesie. Wtedy też czuję się udomowiona. Zaprowadziła mnie pani w rejony, gdzie nie zaglądałam, do rozważań, których nie podejmowałam. Dziękuję. – Ja mam córkę, Pani – syna. Allan ma 22 lata. Jest Pani gotowa wypuścić go w świat? Odciąć pępowinę? Syndrom opuszczonego gniazda przeżyłam dużo wcześniej, kiedy mój syn wybrał szkołę wojskową. Miał 14 lat, kiedy opuścił dom. Szybko mnie przyzwyczaił, że ma własne życie. Ale początki były dla mnie bardzo trudne. Mimo ogromnej tęsknoty za nim tłumaczyłam sobie, że ma tylko mnie i musi jak najszybciej się usamodzielnić. Jeśli nie nauczy się decyzyjności i autonomii, a mnie nagle zabraknie, to będzie bezbronny. Więc lepiej, żeby sprawdzał różne ścieżki życia i samodzielnie podejmował decyzje, a także czuł smak ich konsekwencji, póki matka wciąż jest na wyciągnięcie ręki, jako emergency call. Dlatego pozwoliłam mu na tę niezależność. – Mądrze. W filmie uderzyła mnie jego czułość wobec Pani, uważność. Potrafi taki być, to prawda. Mnie też za każdym razem to wzrusza. Allan z upływem czasu stał się raczej introwertykiem. Tym bardziej cenię chwile, kiedy się otwiera i pozwala mi zobaczyć, jak głęboko patrzy i ile dostrzega. Mam wrażenie czasem, że czuje się za mnie odpowiedzialny, wiedząc, że jest głównym mężczyzną w moim życiu. I tym najważniejszym. To jest dla niego z pewnością obciążające. Mamy oczywiście cudownych męskich przyjaciół wokół, ojców rodzin, ale myślę, że gdybym poznała wspaniałego mężczyznę, odetchnąłby z ulgą.[...] – Bardziej żyje Pani tu i teraz czy w przyszłości? Tu i tam. Uwielbiam budzić się rano. Cieszę się, że znowu widzę drzewa, słońce, kwiaty, że słyszę ptaki, zaparzę ulubioną kawę. Od rana kocham życie. Czasami dotrze do mnie jakaś intryga, która burzy mi tę harmonię, ale szybko ją unieważniam, bo szkoda mi każdego dnia życia. Po spokojnym poranku i przywitaniu się ze światem przechodzę do etapu kreacji i współpracy z zawodowymi partnerami. Sprawdzam także, komu z najbliższych trzeba w czymś pomóc, kogo rozśmieszyć, komu dać motywację do działania albo zrobić niespodziankę. Żyję chwilą, wypatruję biedronek… A jednocześnie wychylam się ku przyszłości. Nie chcę być na scenie aż do samego końca. Póki będę miała siłę i energię, chciałabym stworzyć miejsce do regeneracji dla ludzi, o którym rozmawiałyśmy, bo wiem, że ludzie coraz bardziej tego potrzebują. Na razie wciąż jestem bardzo aktywna muzycznie. Po siedmiu latach wróciłam z nowym utworem w języku polskim. Po ośmiu – na łamy magazynu. Patrząc na entuzjazm zarówno stacji radiowych, jak i fanów z powodu tego powrotu, wiem, że to jeszcze nie jest ten moment. Jeszcze nie mogę zrezygnować. Jeszcze chwilę. Dziękujemy Biuru Podróży Itaka za pomoc przy realizacji sesji zdjęciowej. Cały wywiad dostępny w nowym numerze VIVY! Magazyn w punktach sprzedaży w całej Polsce od czwartku, 7 maja. Czytaj też: TYLKO W VIVIE! Edyta Górniak porusza wyznaniem: "Dwa razy doświadczyłam metafizycznego spotkania z duszą mojego taty". Wciąż otrzymuje od niego znaki
„Mimo traum nadal patrzę na świat z bezgraniczną miłością”. Na łamach VIVY! Edyta Górniak zdradza, jak wyobraża sobie swoją przyszłość z dala od show-biznesu
Edyta Górniak wróciła do muzyki i ponownie znalazła się w centrum zainteresowania fanów, ale w najnowszym wywiadzie zdobyła się na wyjątkowo osobiste wyznanie. Artystka opowiedziała o swojej przyszłości, życiu poza sceną i planach, które dojrzewają w jej głowie od dłuższego czasu.
Edyta Górniak zaskoczyła szczerym wyznaniem o swojej przyszłości. Choć po latach wróciła do muzyki i ponownie pojawiła się w centrum zainteresowania fanów, myśli też o życiu poza show-biznesem. Artystka przyznaje, że w jej głowie dojrzewa plan na zupełnie nowy rozdział. To może być jedna z najbardziej poruszających zmian w jej życiu. To zdradziła w nowej rozmowie Beacie Nowickiej. Edyta Górniak tak widzi swoją przyszłość: wywiad VIVY! –Z filmu „Edyta Górniak” wyłania się taki obraz: żyjąca legenda, głos anioła, charyzmatyczna artystka, wrażliwa, a jednocześnie silna kobieta, czuła matka, krucha i poraniona dziewczynka… Jak poskładać te kawałki puzzli? Kto teraz przede mną siedzi? (Uśmiech). Myślę, że tajemnica ukryta jest w kontrastach. To może być fascynujące lub przerażające, zależnie od indywidualnej percepcji. Odruchowo zakładamy, że siła musi być głośna, dominująca, podkreślona grubą linią. Osobiście uważam, że siła tkwi w akceptacji, autentyczności, empatii i wybaczeniu. Kiedy byłam małą dziewczynką, nie wiedziałam, dlaczego bardzo lubię i czuję sercem Bruce’a Lee. Odkryłam to wiele lat później. Lee był filozofem. Kiedy dorosłam, moje przemyślenia spotkały się z jego przemyśleniami. To było szczęśliwe i niezwykłe dla mnie. Mówił: „Bądź jak woda, która przystosowuje się do każdego naczynia, a może zniszczyć skałę”. Obserwując dorosłych jako mała dziewczynka, zobaczyłam, którymi ścieżkami nie chcę pójść. Dziś, kiedy mogę być bezbronna, pozwalam sobie na to z pasją. Kiedy muszę walczyć o dobro mojego syna, aktywuję rolę lwiej matki. A kiedy wychodzę na scenę i wiem, że publiczność mi ufa, że ufają mi muzycy, dyrygent, reżyser, producent, jestem solidna i odpowiedzialna. Ale także niezmiennie delikatna w procesie kreacji. Same kontrasty. I w każdym czuję się sobą. [...] Czytaj też: TYLKO W VIVIE! Edyta Górniak porusza wyznaniem: "Dwa razy doświadczyłam metafizycznego spotkania z duszą mojego taty". Wciąż otrzymuje od niego znaki – W filmie jest poruszająca scena w garderobie teatru na Broadwayu. Ma Pani niecałe 20 lat, wygląda na 14 i mówi z ufnością dziecka, patrząc prosto do kamery: „Jestem za młoda, nie umiem tego udźwignąć”. Znów zobaczyłam kontrast. Gdzieś na końcu świata przygotowywałam się właśnie do wyjścia na słynną scenę nowojorskiego Broadwayu, a jeszcze chwilę wcześniej byłam pod obsesyjną kontrolą rodziców. Serce, które dorastało w ogromnej samotności, zaledwie dwa lata później kłaniało się przed stojącą, zapłakaną ze wzruszenia widownią. Łatwo zwariować. Zarówno, kiedy nie ma się niczego, jak i kiedy ma się nadmiar wszystkiego. Znalazłam w tym jakiś balans, w miarę normalny. Nie pozwalam sobie być niepokorną. To, że dostałam od Boga talenty, oznacza dla mnie bardziej odpowiedzialność przed Nim, niż przywilej, którym mogę się chełpić. Więc ten archiwalny fragment z Broadwayu z naszego filmu bardzo mnie zaskoczył. Trochę byłam przestraszona, trochę szczęśliwa. Mała dziewczynka w wielkim świecie. – Ona wciąż w Pani jest, ta dziewczynka. Tak mi się wydaje. Mimo traum nadal patrzę na świat z bezgraniczną miłością. Czystymi oczami i intencjami potrafi patrzeć tylko serce dziecka. Daję ludziom kredyt zaufania, bo taką mam naturę i nie będę z nią walczyć. Nawet za cenę kolejnego rozczarowania. Nie szkodzi. To są tylko lekcje. Zawsze się czegoś nauczę. – Kilka razy mówiła Pani, że chce się wycofać z show-biznesu. Myślałam, i pewnie nie tylko ja, że nie wyobraża sobie Pani życia bez śpiewania. Wyobrażam. – I tym mnie Pani zaskoczyła… Gdybym zostawiła świat show-biznesu i muzyki, stworzyłabym Healing Center, miejsce uzdrawiające, przywracające równowagę fizyczną, energetyczną i duchową. Myślę, że ludzie będą coraz bardziej potrzebowali takiej odnowy, odrodzenia, regeneracji swojej duszy. Uwolnienia od presji, stereotypów, nawyków myślowych i wyjścia z pudełek z kokardką, do których nas usilnie zapakowano. Chciałabym, żeby to magiczne miejsce powstało w Polsce. Na razie nie mam ani idealnego kawałka ziemi, ani budżetu. Mam tylko wizję i wiedzę. Ufam, że przyjdzie to we właściwym czasie. Wiem, że zawsze będę chciała pomagać ludziom. Nie tylko dźwiękiem, ale także przestrzenią serca, wiedzą i utuleniem. Czytaj też: Trudne doświadczenia mogły ją zniszczyć, a stały się jej siłą. TYLKO W VIVIE! Edyta Górniak wprost o dzieciństwie: "To było okrutne" – Bardziej żyje Pani tu i teraz czy w przyszłości? Tu i tam. Uwielbiam budzić się rano. Cieszę się, że znowu widzę drzewa, słońce, kwiaty, że słyszę ptaki, zaparzę ulubioną kawę. Od rana kocham życie. Czasami dotrze do mnie jakaś intryga, która burzy mi tę harmonię, ale szybko ją unieważniam, bo szkoda mi każdego dnia życia. Po spokojnym poranku i przywitaniu się ze światem przechodzę do etapu kreacji i współpracy z zawodowymi partnerami. Sprawdzam także, komu z najbliższych trzeba w czymś pomóc, kogo rozśmieszyć, komu dać motywację do działania albo zrobić niespodziankę. Żyję chwilą, wypatruję biedronek… A jednocześnie wychylam się ku przyszłości. Nie chcę być na scenie aż do samego końca. Póki będę miała siłę i energię, chciałabym stworzyć miejsce do regeneracji dla ludzi, o którym rozmawiałyśmy, bo wiem, że ludzie coraz bardziej tego potrzebują. Na razie wciąż jestem bardzo aktywna muzycznie. Po siedmiu latach wróciłam z nowym utworem w języku polskim. Po ośmiu – na łamy magazynu. Patrząc na entuzjazm zarówno stacji radiowych, jak i fanów z powodu tego powrotu, wiem, że to jeszcze nie jest ten moment. Jeszcze nie mogę zrezygnować. Jeszcze chwilę. Dziękujemy Biuru Podróży Itaka za pomoc przy realizacji sesji zdjęciowej. Cały wywiad dostępny w nowym numerze VIVY! Magazyn w punktach sprzedaży w całej Polsce od czwartku, 7 maja. Czytaj też: Przeżył piekło, dziś odcina się od przeszłości. Tylko w VIVIE! znany dziennikarz porusza wyznaniem: "To, co robiła mi moja matka, było przemocą"
Jest najważniejszym mężczyzną w jej życiu. TYLKO w VIVIE! Edyta Górniak czule o relacji z synem i ważnej lekcji miłości
Edyta Górniak szczerze opowiada o relacji z synem Allanem. Dziś ma 22 lata i stał się dla niej ogromnym wsparciem. To najważniejszy mężczyzna w jej życiu.
Edyta Górniak otwiera serce jak nigdy wcześniej i mówi wprost o relacji z ukochanym synem Allanem. Wspomina moment, który zmienił wszystko – gdy miał zaledwie 14 lat i opuścił dom, wybierając własną drogę. Dziś, jako 22-latek, jest dla niej nie tylko synem, ale też ogromnym wsparciem. Ich więź pełna jest tęsknoty, dumy i emocji, które trudno opisać słowami. „Mam wrażenie czasem, że czuje się za mnie odpowiedzialny, wiedząc, że jest głównym mężczyzną w moim życiu. I tym najważniejszym”, mówi artystka w rozmowie z Beatą Nowicką. TYLKO W VIVIE! Edyta Górniak o ukochanym synu, Allanie. Tak dziś wygląda ich relacja Edyta Górniak: Nie nauczono mnie fundamentalnej umiejętności, jaką jest stawanie we własnej obronie. Dlatego uczyłam tego mojego syna. Wiedziałam, że to jedna z najważniejszych lekcji na całe życie – umieć stanąć nie tylko w czyjejś, ale przede wszystkim we własnej obronie. Mieć komfort stawiać ludziom granice dla własnego bezpieczeństwa, czy finansowego, emocjonalnego, czy energetycznego. Ja musiałam samodzielnie zdobyć tę umiejętność, co zajęło mi wiele lat i naraziło na skrajne sytuacje. W rodzinnym domu na żadne pytanie nie dostawałam odpowiedzi, więc kiedy zostałam matką, uczyłam Allana dyskutować i często pozwalałam mu wygrać w argumentach po to, żeby nabrał komfortu i odwagi bronić własnych argumentów i przemyśleń. Rodzice muszą przygotować dzieci na życie w trudnym i wymagającym świecie. Dorastając, niestety nie rozumiałam wielu rzeczy, które dla innych były oczywiste. Gdybym je rozumiała, wcześniej odeszłabym z toksycznych relacji, zamiast oddawać siebie, kiedy nie było już czego ratować. Latami przyjmowałam na siebie upokarzające sytuacje, wysłuchiwałam słów, które daleko przekraczały granice wszelkiej moralności i mojej suwerenności, ponieważ miałam zakodowaną w dzieciństwie dużą skalę odporności na cierpienie (milczenie). [...] – Ja mam córkę, Pani – syna. Allan ma 22 lata. Jest Pani gotowa wypuścić go w świat? Odciąć pępowinę? Syndrom opuszczonego gniazda przeżyłam dużo wcześniej, kiedy mój syn wybrał szkołę wojskową. Miał 14 lat, kiedy opuścił dom. Szybko mnie przyzwyczaił, że ma własne życie. Ale początki były dla mnie bardzo trudne. Mimo ogromnej tęsknoty za nim tłumaczyłam sobie, że ma tylko mnie i musi jak najszybciej się usamodzielnić. Jeśli nie nauczy się decyzyjności i autonomii, a mnie nagle zabraknie, to będzie bezbronny. Więc lepiej, żeby sprawdzał różne ścieżki życia i samodzielnie podejmował decyzje, a także czuł smak ich konsekwencji, póki matka wciąż jest na wyciągnięcie ręki, jako emergency call. Dlatego pozwoliłam mu na tę niezależność. Czytaj też: TYLKO W VIVIE! Edyta Górniak porusza wyznaniem: "Dwa razy doświadczyłam metafizycznego spotkania z duszą mojego taty". Wciąż otrzymuje od niego znaki – Mądrze. W filmie uderzyła mnie jego czułość wobec Pani, uważność. Potrafi taki być, to prawda. Mnie też za każdym razem to wzrusza. Allan z upływem czasu stał się raczej introwertykiem. Tym bardziej cenię chwile, kiedy się otwiera i pozwala mi zobaczyć, jak głęboko patrzy i ile dostrzega. Mam wrażenie czasem, że czuje się za mnie odpowiedzialny, wiedząc, że jest głównym mężczyzną w moim życiu. I tym najważniejszym. To jest dla niego z pewnością obciążające. Mamy oczywiście cudownych męskich przyjaciół wokół, ojców rodzin, ale myślę, że gdybym poznała wspaniałego mężczyznę, odetchnąłby z ulgą. – Ma Pani w sobie przestrzeń na miłość, na nowego mężczyznę? Nie jestem tego pewna… – Tak myślałam. Dlaczego? Dlatego, że być może ta relacja byłaby dla mnie kluczowym sprawdzianem tego, czy zaleczyłam już wszystkie lęki. Więc jeszcze nie rozglądam się za mężczyznami ani za relacją. Z pewnością dziś inaczej patrzyłabym na partnerstwo niż kiedykolwiek dotąd. Jestem bardziej wyczulona na wolność każdej duszy i na to, co projektujemy na drugą osobę. Dziękujemy Biuru Podróży Itaka za pomoc przy realizacji sesji zdjęciowej. Cały wywiad dostępny w nowym numerze VIVY! Magazyn w punktach sprzedaży w całej Polsce od czwartku, 7 maja.
Trudne doświadczenia mogły ją zniszczyć, a stały się jej siłą. TYLKO W VIVIE! Edyta Górniak wprost o dzieciństwie: "To było okrutne"
Edyta Górniak wraca wspomnieniami do dzieciństwa w Opolu. Opowiada o życiu pełnym ograniczeń i o tym, jak muzyka stała się jej schronieniem. W szczerym wywiadzie odsłania kulisy doświadczeń, które ukształtowały ją jako artystkę i człowieka.
Fragmenty filmu, gdzie opowiada o traumie dzieciństwa, chwytają za gardło. Także spokój, z jakim to wspomina. „Siła nie musi być głośna”, mówi. Dokument „Edyta Górniak” jest odważną podróżą przez jej życie w obecności kamer. To subtelna, motywująca i zarazem inspirująca opowieść charyzmatycznej artystki, wrażliwej, a jednocześnie niezwykle silnej kobiety i czułej matki. W ekskluzywnym wywiadzie Edyta Górniak otwiera przed Beatą Nowicką swoją duszę i serce. Edyta Górniak o dzieciństwie w rozmowie z VIVĄ! Poruszający wywiad – Wychowałyśmy się w tym samym mieście, w Opolu. Prawdopodobnie chodziłyśmy tym samymi szlakami: uliczki Starówki, Piastowska, wyspa Pasieka, amfiteatr, dom kultury… Obie stamtąd wyjechałyśmy. W co była Pani wtedy „uzbrojona”? W dźwięki. Byłam uzbrojona tylko w dźwięki i pasję do sztuki. To była moja jedyna „zbroja”, za którą mogłam się schować i dzięki której mogłam przeczekać zwątpienia. Doprowadziły mnie do miejsca, w którym jestem. Pomogły rozkochać miliony serc. Dźwięki… Takie niby nic. Niesamowite, prawda? – Niesamowite. Całe dzieciństwo miałam bardzo dużo ograniczeń. Skrajnych. Dorastając, mogłam się pomylić na wiele sposobów i pewnie nieraz się myliłam. Ale dźwięki zawsze były moją tarczą. Bezpieczną krainą, do której chowałam się jak pies do budy. – Fragmenty filmu, w których opowiada Pani o swoim dzieciństwie, chwytają za gardło. Teraz chyba bardziej rozumiem, dlaczego Panią nie złamały… Wiele osób, które obejrzało film, było poruszonych na różnych płaszczyznach, jak piszą do nas. Na przykład szokuje ich, że o tak traumatyzujących doświadczeniach opowiadam ze spokojem. Faktycznie kilka momentów absolutnie miało moc mnie zniszczyć. Ale w zamian mnie ukształtowało. Po tylu latach nie chciałabym inaczej się temu przyglądać niż z szacunkiem, mądrością i jakąś delikatnością też. Myślę, że 20 lat temu opowiedziałabym o nich inaczej, bo na różnych etapach życia, dorastając i dojrzewając, wszyscy ewoluujemy i dostrzegamy inne aspekty. Nadal uważam, że to było okrutne. Nadal uważam, że więzienie, bicie i obsesyjne kontrolowanie małego dziecka to fatalna metoda kształtowania i wychowywania człowieka. Czytaj też: TYLKO W VIVIE! Edyta Górniak porusza wyznaniem: "Dwa razy doświadczyłam metafizycznego spotkania z duszą mojego taty". Wciąż otrzymuje od niego znaki – Celne! Nie nauczono mnie fundamentalnej umiejętności, jaką jest stawanie we własnej obronie. Dlatego uczyłam tego mojego syna. Wiedziałam, że to jedna z najważniejszych lekcji na całe życie – umieć stanąć nie tylko w czyjejś, ale przede wszystkim we własnej obronie. Mieć komfort stawiać ludziom granice dla własnego bezpieczeństwa, czy finansowego, emocjonalnego, czy energetycznego. Ja musiałam samodzielnie zdobyć tę umiejętność, co zajęło mi wiele lat i naraziło na skrajne sytuacje. W rodzinnym domu na żadne pytanie nie dostawałam odpowiedzi, więc kiedy zostałam matką, uczyłam Allana dyskutować i często pozwalałam mu wygrać w argumentach po to, żeby nabrał komfortu i odwagi bronić własnych argumentów i przemyśleń. Rodzice muszą przygotować dzieci na życie w trudnym i wymagającym świecie. Dorastając, niestety nie rozumiałam wielu rzeczy, które dla innych były oczywiste. Gdybym je rozumiała, wcześniej odeszłabym z toksycznych relacji, zamiast oddawać siebie, kiedy nie było już czego ratować. Latami przyjmowałam na siebie upokarzające sytuacje, wysłuchiwałam słów, które daleko przekraczały granice wszelkiej moralności i mojej suwerenności, ponieważ miałam zakodowaną w dzieciństwie dużą skalę odporności na cierpienie (milczenie). – Nigdy. Teraz dużo więcej się tam dzieje, ale w latach 80. nie było wielu dużych wydarzeń prócz festiwalu. Większość roku to było martwe miejsce, brama zamknięta na kłódkę, trzeba było przejść przez płot. Jedyny czas, kiedy nie bałam się wdrapać po ostrej, kaleczącej siatce (śmiech). W tamtym czasie nie wiedziałam jeszcze, czym jest afirmacja i manifestacja, ale siadając na tej pustej, zakurzonej scenie, wyobrażałam sobie, że stoję tam z prawdziwym mikrofonem, a nie z patykiem czy skakanką, i że śpiewam piękne utwory, które w jednej chwili dotykają wielu serc. W ubiegłym roku, kiedy zdecydowałam, że po raz ostatni wystąpię w Opolu, po próbie znów usiadłam na tej scenie. I pożegnałam się z nią w sercu. Przypominałam sobie tę małą, nieśmiałą dziewczynkę z Ziębic, potem nastolatkę, która tam zadebiutowała, nagrody, jej wiele, wiele wystąpień… lepszych, gorszych. Moją kochającą, wrażliwą i zawsze wdzięczną publiczność. A potem pomyślałam o filmie, który wtedy realizowaliśmy. Tamtego dnia zamknęłam ten etap mojego życia. I artystyczną klamrą na zawsze jest to utrwalone w naszym filmie. [...] – Wybaczyła Pani mamie? Zrozumiem, jeśli nie ma Pani ochoty odpowiadać… Wybaczyłam, oczywiście. Brak szczęśliwego dzieciństwa to strata nieodwracalna dla każdej z nas. Niestety takie historie przeplatają się przez miliony domów. Jedni latami modlą się o potomstwo, innym rola rodzica przeszkodziła w planach, marzeniach i ambicjach, a jeszcze innym odbiera młodość. Niesprawiedliwie potem niespełnienie miłosne czy zawodowe wyładowuje się na dzieciach. A my, kiedy jesteśmy dziećmi, wierzymy przecież w każde słowo naszych rodziców. Przyjmujemy je za modlitwę, za kotwicę, przyjmujemy za jedyną prawdę. Nie ma prawdopodobnie idealnego rodzicielstwa, ale z pewnością należy wystrzegać się przemocy emocjonalnej czy fizycznej. [...] Czytaj też: Wiele razy złamano jej serce… Tylko w VIVIE! Edyta Górniak ujawnia prawdę o miłości. Jej słowa poruszają – Uderzyło mnie w filmie, że nie przywiązuje się Pani do rzeczy materialnych. Już nie. Człowiekowi można zabrać wszystko, oprócz wspomnień, wiedzy czy zachwytów z podróży. Zawsze bardzo lubiłam obdarowywać ludzi prezentami, pieniędzmi, podróżami, ubraniami. W takim wymiarze między innymi odczuwałam tak zwany Sukces, że miałam się czym dzielić. Ale te zupełnie pierwsze zarobione pieniądze oddawałam rodzicom. Taka była umowa. Ja występuję w musicalu „Metro”, rodzice biorą honorarium. Trwało to trzy lata. Żyłam wtedy na kanapkach z bufetu Teatru Dramatycznego. Pomagał mi Wiktor Kubiak, producent i sponsor musicalu. Pamiętam, jak zabierał mnie na różne konferencje biznesowe, na których prosił, abym wystąpiła. To były pieniądze, które w tajemnicy zatrzymywałam dla siebie. Nigdy nie dostawałam kieszonkowego, więc nie potrafiłam zarządzać pieniędzmi. Wymyśliłam sobie wtedy, że połowę chowam do skarbonki, jakby ich nigdy nie było. Pierwsze oszczędności wydałam na podróże po świecie, a kolejne znów na rodziców. Tak było do momentu, gdy urodziłam mojego Allana. [...] Dziękujemy Biuru Podróży Itaka za pomoc przy realizacji sesji zdjęciowej. Cały wywiad dostępny w nowym numerze VIVY! Magazyn w punktach sprzedaży w całej Polsce od czwartku, 7 maja.
Wiele razy złamano jej serce… Tylko w VIVIE! Edyta Górniak ujawnia prawdę o miłości. Jej słowa poruszają
Edyta Górniak w wywiadzie dla VIVY! szczerze mówi o miłości i własnych emocjach. Opowiada też o samotności, potrzebie wolności i poszukiwaniu poczucia bezpieczeństwa.
Edyta Górniak w szczerym wywiadzie dla VIVY! dotyka jednego z najbardziej osobistych tematów – miłości. Czy jej serce jest gotowe na nowy związek? Artystka mówi o potrzebie wolności i o lękach, które wciąż w niej są, podkreślając, że prawdziwa relacja byłaby dla niej sprawdzianem, czy udało się je przepracować. To opowieść o uczuciach, które nie są oczywiste, i o miłości, która w jej życiu wciąż pozostaje otwartym pytaniem. Co zdradziła w rozmowie z Beatą Nowicką? Edyta Górniak o miłości w VIVIE!. Czy artystka jest gotowa na nowy związek? – Pamięta Pani dom, w którym poczuła się bezpieczna? Wolna. Dom, do którego tylko Pani miała klucze? (Milczenie). Nigdy w życiu nie słyszałam takiego pytania, a udzielam wywiadów od 35 lat. Jestem w szoku… Pani Beato, ileż potrzeba wrażliwości, żeby wejść w czyjąś duszę. Nie da się wymyślić takiego pytania. Można je tylko poczuć… Spróbuję przypomnieć sobie ten dom. W pierwszych latach moim ukochanym domem było mieszkanie babci w Ziębicach. Kuchnia, w której babcia robiła pierożki, a ja za każdym razem przyglądałam się zafascynowana, jak ona zręcznie lepi ciasto. Potem nie czułam „domu” przez bardzo długie lata. Kiedy zaczęłam zarabiać pieniądze, postanowiłam kupić ziemię i dom w Konstancinie. Zanim zakończyła się budowa, zostałam zdradzona, więc go sprzedałam. Od tamtej pory zawsze już tylko wynajmowałam. Zwiedzając świat, zakochałam się w Portugalii. Pomyślałam, że jeśli mam być w życiu samotna, to chcę się chociaż budzić w pięknym miejscu. I kupiłam apartament w Portugalii przy polach golfowych. Jeździliśmy tam z moim byłym mężem, synkiem, przyjaciółmi. Kiedy rodzina się rozpadła, przestałam tam jeździć, apartament stoi opuszczony… Rozmawiając teraz z panią, uświadomiłam sobie, że dom zawsze był dla mnie czymś stresującym. Symbolizował lęk oczekiwań. Wątpliwości, czy sama jestem w stanie dać sobie poczucie bezpieczeństwa. Myślę, że dlatego większość życia mieszkam w hotelach, są niezobowiązujące. Niczego nie obiecują, poza czystością i profesjonalną uprzejmością. Myślę, że najszczęśliwiej mieszkało mi się z Allanem w Kalifornii. Może dlatego, że było daleko od wszystkiego. Od jego trudności i obciążeń jego taty, i od moich obciążeń, czyli mojej mamy. Oboje czuliśmy tam ulgę, spokój i radość. Zupełnie jakbyśmy przenieśli się na inną planetę. Od tamtej pory nie mogę szczerze powiedzieć, że którykolwiek dom był moim przyjacielem. Może ten w górach tylko. Kocham dom mojej Oli, jej męża i dzieci. Będąc u nich, mam poczucie podarowanego bezpieczeństwa. Ale kiedy tylko od nich wychodzę, znowu jestem w swoim survivalu. Ma to sens? [...] Czytaj też: TYLKO W VIVIE! Edyta Górniak porusza wyznaniem: "Dwa razy doświadczyłam metafizycznego spotkania z duszą mojego taty". Wciąż otrzymuje od niego znaki – W filmie uderzyła mnie jego [przyp. red. Allana] czułość wobec Pani, uważność. Potrafi taki być, to prawda. Mnie też za każdym razem to wzrusza. Allan z upływem czasu stał się raczej introwertykiem. Tym bardziej cenię chwile, kiedy się otwiera i pozwala mi zobaczyć, jak głęboko patrzy i ile dostrzega. Mam wrażenie czasem, że czuje się za mnie odpowiedzialny, wiedząc, że jest głównym mężczyzną w moim życiu. I tym najważniejszym. To jest dla niego z pewnością obciążające. Mamy oczywiście cudownych męskich przyjaciół wokół, ojców rodzin, ale myślę, że gdybym poznała wspaniałego mężczyznę, odetchnąłby z ulgą. – Ma Pani w sobie przestrzeń na miłość, na nowego mężczyznę? Nie jestem tego pewna… – Tak myślałam. Dlaczego? Dlatego, że być może ta relacja byłaby dla mnie kluczowym sprawdzianem tego, czy zaleczyłam już wszystkie lęki. Więc jeszcze nie rozglądam się za mężczyznami ani za relacją. Z pewnością dziś inaczej patrzyłabym na partnerstwo niż kiedykolwiek dotąd. Jestem bardziej wyczulona na wolność każdej duszy i na to, co projektujemy na drugą osobę. Czytaj też: Jest dla niej jak ojciec, zawdzięcza mu swój sukces na Eurowizji. Niezwykła przyjaźń Edyty Górniak i Jacka Cygana przetrwała ponad trzy dekady – W filmie jest poruszająca scena w garderobie teatru na Broadwayu. Ma Pani niecałe 20 lat, wygląda na 14 i mówi z ufnością dziecka, patrząc prosto do kamery: „Jestem za młoda, nie umiem tego udźwignąć”. Znów zobaczyłam kontrast. Gdzieś na końcu świata przygotowywałam się właśnie do wyjścia na słynną scenę nowojorskiego Broadwayu, a jeszcze chwilę wcześniej byłam pod obsesyjną kontrolą rodziców. Serce, które dorastało w ogromnej samotności, zaledwie dwa lata później kłaniało się przed stojącą, zapłakaną ze wzruszenia widownią. Łatwo zwariować. Zarówno, kiedy nie ma się niczego, jak i kiedy ma się nadmiar wszystkiego. Znalazłam w tym jakiś balans, w miarę normalny. Nie pozwalam sobie być niepokorną. To, że dostałam od Boga talenty, oznacza dla mnie bardziej odpowiedzialność przed Nim, niż przywilej, którym mogę się chełpić. Więc ten archiwalny fragment z Broadwayu z naszego filmu bardzo mnie zaskoczył. Trochę byłam przestraszona, trochę szczęśliwa. Mała dziewczynka w wielkim świecie. Dziękujemy Biuru Podróży Itaka za pomoc przy realizacji sesji zdjęciowej. Cały wywiad dostępny w nowym numerze VIVY! Magazyn w punktach sprzedaży w całej Polsce od czwartku, 7 maja.
TYLKO W VIVIE! Edyta Górniak porusza wyznaniem: "Dwa razy doświadczyłam metafizycznego spotkania z duszą mojego taty". Wciąż otrzymuje od niego znaki
Edyta Górniak wraca do jednej z najbardziej poruszających historii swojego życia. W szczerej rozmowie opowiada o ojcu i o słowach, których nigdy nie zdążyli sobie powiedzieć. Dziś, po latach, mówi nie tylko o stracie, ale też o niezwykłych, metafizycznych spotkaniach, które – jak wyznaje – przyniosły jej ukojenie.
Gdy była kilkuletnią dziewczynką, jej ojciec odszedł z domu, zostawiając po sobie ciszę, która na lata zdefiniowała ich relację. Jak wspominał jego przyjaciel, z dumą śledził karierę córki. Do tych trudnych wspomnień artystka wracała kilkukrotnie, a dziś mówi o nich z przejmującą szczerością. W wywiadzie dla VIVY! przyznaje: nie zdążyła z nim porozmawiać. Jan Górniak odszedł w 2006 roku. „Dwa razy doświadczyłam metafizycznego spotkania z duszą mojego taty. Za każdym razem bardzo piękne i uwalniające. Tata przeprosił mnie, że był ze mną tak krótko”, mówi Edyta Górniak w wyjątkowej rozmowie z Beatą Nowicką. Edyta Górniak w VIVIE! o stracie ojca. Nie zdążyła z nim porozmawiać – Z filmu „Edyta Górniak” wyłania się taki obraz: żyjąca legenda, głos anioła, charyzmatyczna artystka, wrażliwa, a jednocześnie silna kobieta, czuła matka, krucha i poraniona dziewczynka… Jak poskładać te kawałki puzzli? Kto teraz przede mną siedzi? (Uśmiech). Myślę, że tajemnica ukryta jest w kontrastach. To może być fascynujące lub przerażające, zależnie od indywidualnej percepcji. Odruchowo zakładamy, że siła musi być głośna, dominująca, podkreślona grubą linią. Osobiście uważam, że siła tkwi w akceptacji, autentyczności, empatii i wybaczeniu. Kiedy byłam małą dziewczynką, nie wiedziałam, dlaczego bardzo lubię i czuję sercem Bruce’a Lee. Odkryłam to wiele lat później. Lee był filozofem. Kiedy dorosłam, moje przemyślenia spotkały się z jego przemyśleniami. To było szczęśliwe i niezwykłe dla mnie. Mówił: „Bądź jak woda, która przystosowuje się do każdego naczynia, a może zniszczyć skałę”. Obserwując dorosłych jako mała dziewczynka, zobaczyłam, którymi ścieżkami nie chcę pójść. Dziś, kiedy mogę być bezbronna, pozwalam sobie na to z pasją. Kiedy muszę walczyć o dobro mojego syna, aktywuję rolę lwiej matki. A kiedy wychodzę na scenę i wiem, że publiczność mi ufa, że ufają mi muzycy, dyrygent, reżyser, producent, jestem solidna i odpowiedzialna. Ale także niezmiennie delikatna w procesie kreacji. Same kontrasty. I w każdym czuję się sobą. [...] Czytaj też: Edyta Górniak wróciła w wielkim stylu! Ten gest jurora skradł całe show – Koncert „Debiuty”, utwór „Zły chłopak”, weszła Pani na scenę w białym garniturze z militarną marynarką. Było lato 1990 roku. Po latach Jacek Cygan powie: „Tamtego wieczoru nikt jeszcze nie wiedział, że na naszych oczach rodzi się jedna z największych gwiazd polskiej muzyki”. Pamiętam, że miałam wtedy mokre włosy. Umyłam pod kranem, ale nie zdążyłam wysuszyć, bo do pani charakteryzatorki ustawiła się kolejka gwiazd. Debiuty wygrała wtedy Kasia Skrzynecka. Wtedy także poznałam Marcina Kydryńskiego, który jako pierwszy przedstawił moim uszom artystów wielkiej sceny światowego jazzu. Pamiętam, jak zaskoczył mnie niezwykłą wrażliwością muzyczną. Żegnając się w zeszłym roku z amfiteatrem opolskim, po 35 latach, przewijając w głowie taśmę wspomnień, przemknął mi też trudny akcent, kiedy chwilę przed śmiercią taty śpiewałam w Opolu „Cygańskie serce”. Tata odszedł następnego dnia. Nigdy potem już nie wróciłam do tego utworu. Na ostatnim moim wystąpieniu tam, z okazji jubileuszu Jacka Cygana zaśpiewałam „Dumkę” i „To nie ja”. Oba te utwory niezwykle szczęśliwie zapisały się w historii muzyki i w sercach ludzi. Jest wiele przepięknych spotkań i utworów, które łączą nasze życia chyba już na zawsze. [...] – Zdążyła Pani szczerze porozmawiać z ojcem? Przed śmiercią – nie. Po śmierci – tak. Dwa razy doświadczyłam metafizycznego spotkania z duszą mojego taty. Za każdym razem bardzo piękne i uwalniające. Tata przeprosił mnie, że był ze mną tak krótko. Obiecał, że zawsze będzie nade mną czuwał i że będzie się pojawiał. – Czuwa? Tak. Daje mi znaki. Gdziekolwiek jestem na świecie, kiedy widzę biedronkę, wiem, że to jest znak od taty. Kiedy byłam malutka, zbieraliśmy na łące razem biedronki do wiaderka, więc są dla mnie ukochanym wspomnieniem. Symbolem miłości i bliskości z tatą. Symbolem rodzinności. Gdy wynajmuję gdzieś na świecie kolejny dom – a większość życia wynajmuję – to nawet w listopadzie czy w grudniu na oknie potrafi pojawić się biedronka i daje mi znać, że to jest dom dla mnie. Mam całą bibliotekę w telefonie z takich sytuacji. – Uderzyło mnie w filmie, że nie przywiązuje się Pani do rzeczy materialnych. Już nie. Człowiekowi można zabrać wszystko, oprócz wspomnień, wiedzy czy zachwytów z podróży. Zawsze bardzo lubiłam obdarowywać ludzi prezentami, pieniędzmi, podróżami, ubraniami. W takim wymiarze między innymi odczuwałam tak zwany Sukces, że miałam się czym dzielić. Ale te zupełnie pierwsze zarobione pieniądze oddawałam rodzicom. Dziękujemy Biuru Podróży Itaka za pomoc przy realizacji sesji zdjęciowej. Cały wywiad dostępny w nowym numerze VIVY! Magazyn w punktach sprzedaży w całej Polsce od czwartku, 7 maja. Co jeszcze w VIVIE! 9/2026? Małgorzata Kidawa-Błońska o rodzinie i o tym, czy polityka kiedykolwiek… doprowadziła ją do łez. O tym się mówi: Czy sequel kultowego filmu „Diabeł ubiera się u Prady” dorównał oryginałowi? Wiktor Słojkowski - bezkompromisowy dziennikarz i pisarz tym razem napisał książkę o sobie i swojej matce. Extra Dlaczego, mimo że nie była ikoną stylu, inspirowała tak wiele kobiet, zobaczymy na wystawie w Pałacu Buckingham – „Queen Elizabeth II: Her Life in Style”. Podróże: Wyprawa trasą Kumano Kodo – jedną z najstarszych sieci pielgrzymkowych w Japonii – to niezwykłe duchowe doświadczenie…
Magda Mołek świętuje 50. urodziny. „Nie muszę wszystkiego widzieć. To daje spokój duszy”, mówiła w rozmowie z VIVĄ!
Magda Mołek kończy 50 lat i – jak sama mówi – nie zaczyna nowego życia, tylko odważniej przeżywa to, które już ma. W szczerej rozmowie opowiada o zmianach, które przyniosły jej spokój, o odwadze do sięgania po marzenia i o tym, dlaczego dziś bardziej słucha niż patrzy.
Z okazji 50. urodzin Magdy Mołek wracamy do jej poruszającej rozmowy z Beatą Nowicką opublikowanej w magazynie VIVA! (3/2025). To wyjątkowy moment, by jeszcze raz wsłuchać się w jej słowa – pełne refleksji, odwagi i spokoju, który przychodzi z czasem. Dziś, bogatsza o kolejne doświadczenia, Mołek opowiada o swoim życiu nie jako o nowym rozdziale, lecz o tej samej historii widzianej z większą świadomością – historii kobiety, która nie przestaje szukać, próbować i iść własną drogą. Magda Mołek: wywiad dla magazynu VIVA! 3/2025 Wiele przeżyła. Ale potrafi walczyć. Miała 19 lat, gdy wyjechała z Legnicy w świat. Dziś ma 49, jest dużo bardziej świadoma, odważna. Ale też spokojna. „Przemijanie nie zaprząta mi głowy. Poza tym mam fatalne światło w łazience i coraz gorszy wzrok. To też przynosi ulgę”, mówi rozbrajająco. Magda Mołek w intymnej rozmowie z Beatą Nowicką. Jutro walentynki, imprezujesz? Magda Mołek: (śmiech). Tańczę. Teraz moje życie to taniec… – Zapraszając Cię do tej rozmowy, powiedziałam: „Nowy rozdział, nowe życie, nowa Ty”. Odpowiedziałaś: „Nie nowa ja i nie nowe życie”. Bo to cały czas ta sama ja, ale fakt, patrzę na siebie inaczej, jestem dużo bardziej świadoma, sprawcza, odważna. Ale też spokojna. Rozmawiamy w magicznym dla mnie roku. Zawsze dzwonisz w momentach dla mnie przełomowych, a teraz mija 30 lat, odkąd zaczęłam pracować w telewizji. Dwadzieścia lat temu poprowadziłam „Taniec z Gwiazdami”, w którym teraz wystąpię jako uczestniczka. Pięć lat temu odeszłam z telewizji i założyłam swój kanał z rozmowami na YouTubie W MOIM STYLU. To dla mnie cały czas to samo życie, tylko w nowej odsłonie. Na Instagramie napisałam, że decyzja o udziale w „Tańcu z Gwiazdami” była szalona, bo jednak ja nie kojarzę się z dezynwolturą… – …ale? Mam 49 lat i świadomość, że jak nie teraz, to kiedy? Możemy sobie powtarzać, że PESEL to tylko zbiór liczb, ale nie cofniemy czasu. Przeszłość już się wydarzyła, ale jeszcze mnóstwo przede mną. Stawiam na to, co będzie. Wyciągam schowane głęboko potrzeby i marzenia. Nie poddaję się, rozważnie wybieram to, co chcę przeżyć. Wciąż mam ogromny apetyt na życie i odwagę do realizacji tego, co mi w duszy gra. – Odwagi nigdy Ci nie brakowało. Różnie bywało. Ale pierwszym momentem, gdy zaryzykowałam wszystko, była wyprowadzka z bezpiecznego domu, miałam wtedy 19 lat. To dopiero była dezynwoltura – przenieść się z Legnicy do Wrocławia i zacząć pracę w nieznanym miejscu. Nie byłam przebojowa. Nie miałam pojęcia, na czym polega dziennikarstwo, ale pragnęłam przygody. Ktoś mi uchylał drzwi i mówił: „Chodź, zobaczysz, jak tu jest”, a ja – bach, wchodziłam. Bez lęku, z ciekawością, ufnością. Mam w sobie wszystkie moje „ja”. Pięć lat temu rozstałam się z telewizją, żeby poszukać swojego miejsca w świecie. Bałam się jak diabli, nie wiedziałam, co mnie tam czeka. A jednak zaryzykowałam. Rzadko mi się zdarza to mówić, ale z tej decyzji dziś jestem bardzo dumna. Ktoś mnie zapytał, czy w „Tańcu z Gwiazdami” nie boję się ocen: jury, publiczności, internetu. – Co odpowiedziałaś? Nie boję się. Przecież całe moje życie toczyło się pod ostrzałem: ocen, opinii, komentarzy. Zawsze innych „widzimy” przez swój pryzmat, to naturalne. Ocena to tylko czyjaś interpretacja. Moje życie jest moje. Teraz mam taki czas, że uwalniam się od różnych krępujących ograniczeń. Dziś rano przypomniałam sobie – modne kiedyś – hasło: „Popraw swoją koronę i idź dalej”. Parę miesięcy temu miałam okazję poznać Miss Polonia miłościwie nam panującą i spełnić marzenie z dzieciństwa – przymierzyłam koronę. – Poczułaś się po królewsku? Nawet nie byłam w stanie porządnie jej założyć (śmiech). Jest bardzo ciężka, zjechała mi na czoło i wyglądałam jak wojowniczka. Brakowało mi tylko dzidy w ręce… Korona do mnie nie pasuje. Gdy byłam małą dziewczynką z Legnicy, miałam dwa marzenia: być panią z telewizji albo Miss Świata. Zostałam „panią z telewizji”, ale tylko w wymiarze zawodowym. Pamiętam, skąd jestem. Dużo wiem o życiu i z tego czerpię siłę. – Pierwsza wstajesz? Pierwsza wstaję, ostatnia się kładę. Znam niewiele kobiet, które wstają drugie. – Bo niewiele ich jest. Czy przy dwóch synach w wieku szkolnym, masz czas zaglądać do lustra? Nie mam na to czasu. Te poranki to świat związany ze szkołą, domowymi obowiązkami i pracą. Kawa jest święta. Odkąd tańczę, uczę się nowej rzeczywistości, może wkrótce będę jadła wysokobiałkowe śniadania… Więc nie zaglądam do lustra, ale też go nie unikam. Lubię czasami spojrzeć sobie w oczy i zastanowić się, jak się dzisiaj czuję. Jaka jestem? Czy to, co widzę, jest prawdą o mnie? Bywałam w życiu smutna, zmęczona, rozgoryczona, rozczarowana. Radosna i szczęśliwa. Teraz uczę się nie zanurzać w emocje ani euforycznie, ani desperacko. Mariusz Szczygieł w wywiadzie na moim kanale powiedział, że jedną z najpiękniejszych ról człowieka – kimkolwiek jesteśmy – jest niesienie ulgi innym. Spodobało mi się to zdanie, bo na tym polega nasza praca: rozmawiamy z ludźmi, którzy coś już przeżyli, zrozumieli i wspólnie próbujemy znaleźć odpowiedzi na nurtujące nas pytania. – To prawda, sama szukam w mądrych rozmowach podpowiedzi, co zrobić, jak się zachować, jaką podjąć decyzję. Czytam teraz książkę Karoliny Felberg „Osiecka. Rodzi się ptak” o Agnieszce Osieckiej, która przerastała swoją epokę w myśleniu o kobiecości, wolności i sensie życia. Przy okazji znalazłam na YouTubie fragment programu „Rozmowy o zmierzchu i świcie”, który Magda Umer nagrała z Agnieszką rok przed jej śmiercią. Rozmawiają na plaży w Sopocie, Osiecka opowiada, że miała 18 lat i w Grand Hotelu w Sopocie umówiła się na randkę. Zobaczyła, że cudzoziemcy piją peppermint – zielony likier z pokruszonym lodem, i go zamówiła. Tego samego dnia na Monte Cassino spotkała swojego ojca, podekscytowana pochwaliła się, że właśnie piła przez słomkę „piperment” w Grand Hotelu. Ojciec – zawiedziony, że po latach inwestowania w edukację córki ona zachwyca się jakimś drinkiem i jeszcze przekręca jego nazwę – powiedział: „Przysięgam ci, córeczko, że picie »pipermentu« przez słomkę w Grand Hotelu nie jest najwspanialszą rzeczą, jaka spotka cię w życiu”. Od tamtego dnia minęło 45 lat. Agnieszka podsumowała: „Gdybym dzisiaj spotkała ojca, powiedziałabym mu, że picie tego »pipermentu« przez słomkę w Grand Hotelu było jedną z najszczęśliwszych chwil mojego życia”. – Kalina Jędrusik pięknie śpiewała do tekstu Osieckiej: „Ja nie chcę spać, ja nie chcę umierać, chcę tylko wędrować po pastwiskach nieba, białozielone obłoki zbierać, nie chcę nic więcej, nie chcę nic mniej”. Nigdy nie wiemy, co nam przyniesie życie. Dlatego jestem wdzięczna za każdy drobiazg, za każdy moment, którego doświadczyłam, za każdą chwilę, za wszystkie moje przeżycia. Mam świadomość, że miałam w życiu szczęście, spotkałam wielu wspaniałych ludzi, którzy we mnie wierzyli, dmuchali w moje skrzydła, pomagali. Dużo im zawdzięczam. – Masz jedną przyjaciółkę, która wie o Tobie wszystko? Nie mam. Chyba nikt nie wie o mnie wszystkiego. Nie jestem wylewna, taką mam naturę, już jej nie zmienię. Jest kilka bliskich osób, które widziały mnie w „każdej piżamie”, ale nie zamęczam ich moimi problemami. Mam umiejętność autoregulacji, więc zanim zadzwonię w emocjach do kogokolwiek, najpierw „przetrawiam” sytuację sama ze sobą. Ta cecha bardzo mi pomogła w zawodzie. W programach na żywo, często wielogodzinnych, kumulacja stresu jest potężna, trzeba umieć zachować zimną krew. Ja umiem. Nie reaguję histerycznie, impulsywnie, instynktownie szukam rozwiązania. To jestem ja. Jak wiesz, przeszłam trudny okres w życiu, czasami potrzebowałam opowiedzieć komuś, co czuję, i zostałam wysłuchana. Za każdym razem miałam jednak dziwne poczucie, że zwierzając się, w jakiś sposób zawiodłam te osoby. – Dlaczego?! Dlatego, że to zawsze ja byłam od wysłuchiwania, pocieszania i pomagania. To do mnie można było zadzwonić o każdej porze po radę, dobre słowo albo żeby się wygadać. Nagle role się odwróciły. Dostałam wsparcie, za które byłam wdzięczna, ale… czułam się nieswojo. Teraz bliskości szuka u mnie nasz pies. Za wszelką cenę właśnie w tej chwili musi wejść mi na kolana (śmiech). Nowa miłość. – Twoja czy chłopców? Nas wszystkich. Od dawna były rozmowy – kot czy pies? Wcześniej nie miałam przestrzeni, bo bardzo się przywiązuję, jestem odpowiedzialna, bałam się nowego wyzwania i obowiązku. W końcu pojawił się pies i dał nam mnóstwo miłości. Spędziłam z nią, naszą suczką, sylwestra na ostrym dyżurze, coś zjadła na spacerze i się zatruła. Miałam rozdarte serce, ale musiałam ją zostawić na noc pod kroplówką, martwiłam się, jak przeżyje swoje pierwsze w życiu fajerwerki. Przeżyła. Pytałaś o bliskie osoby… Mam prawie 50 lat, ugościłam w swoim życiu dużo ludzi. Jedni odchodzą, nowi przychodzą. Był moment, że otaczało mnie hermetyczne grono, ale stwierdziłam, że musi być przepływ, świeżość, otwartość. W telewizji zawsze jest chaos, hałas, tłumy. YouTube ma zupełnie inną naturę. Po pięciu latach odosobnienia, odcięcia od tego pędu, cieszę się, że w „Tańcu z Gwiazdami” czekają mnie spotkania z tyloma osobami. Każda z nich wnosi swoją historię, energię, poczucie humoru. Tęskniłam za tym wirem. Zaskoczyło mnie, jak bardzo mi tego brakowało. – Jesteś rozczarowana mężczyznami? Zawiedziona? Nie. Uwielbiam męską energię. Mam wspaniałych synów. Wierzę w ludzi. Może jestem naiwna, ale dobrze mi z tą naiwnością. Różne rzeczy już widziałam, słyszałam, a nawet przeżyłam… Mylimy się, popełniamy błędy, ale wierzę, że fundamentalnie jesteśmy dobrzy. Nie czuję się zawiedziona. Jestem raczej ciekawa, jak poradzimy sobie z wyzwaniami, które przed nami stoją. Nami, czyli i kobietami, i mężczyznami. Czy kiedyś wreszcie pożegnamy raz na zawsze ten wciąż odradzający się patriarchat? Czy zrozumiemy, że stanowimy siłę, kiedy jesteśmy razem, a nie przeciwko sobie. Że dobry związek to współdziałanie, a nie konkurencja. Branie i dawanie, a nie wykorzystywanie. – Patrząc na pary, którym się udało, czujesz żal? (Milczenie). Nie czuję zazdrości, nie jestem zawistna, to obce mi uczucia. I nie czuję żalu, że coś zrobiłam albo czegoś nie zrobiłam, że udało mi się albo nie udało. Mój żal świadczyłby o tym, że nie odrabiam lekcji, jakich udziela mi życie. A ja uważam, że robię to w pokorze. Tym, którzy się starają i walczą, zawsze coś może nie wyjść, niekoniecznie z ich winy. Wierzę w sprawczość. Nigdy nic nie spadło mi z nieba. Na to, co mam, zapracowałam. Dlatego cieszę się, patrząc na ludzi, którzy zbudowali szczęśliwy związek. Nie mam poczucia, że im się udało, a mi – nie. To jest ich droga, a ja idę moją ścieżką. Żal czy zazdrość mają destrukcyjną moc, zniszczyłyby mnie. Usłyszałam pytanie, czy pozostałych tancerzy z programu traktuję jako konkurencję? Nie! Jestem fatalna w konkurowaniu. Gdybyś wystawiła mnie w zawodach, dobiegłabym do mety ostatnia, bo zachwycając się po drodze innymi zawodnikami, zapomniałabym, że to z nimi się ścigam. Cieszę się tym, co mam. – Co cennego dostałaś jako matka? Przy dzieciach zrozumiałam najpiękniejsze i najtrudniejsze emocje. To, że moja cierpliwość ma granice, ale miłość nie ma żadnych granic. Że smutek się kiedyś kończy, a radość jest wieczna. Dla mnie obcowanie z tymi pięknymi duszami, jakimi obdarzone są moje dzieci, jest przywilejem. Rodzice są dla dziecka całym światem. Chciałabym nauczyć chłopców, że świat, w który wyruszą, jest bezpieczny, że ma im wiele do zaoferowania, że mogą z ufnością wyruszyć w swoją stronę. Tak, jak kiedyś ja… – Z naturalnością mówisz o swoim wieku. Dostałaś od losu dar w postaci urody, ale nie masz obsesji na punkcie młodości. Nie ścigasz się desperacko z czasem… Zawsze powtarzam: Uroda po tacie i mamie, a ja robię, ile mogę, żeby nie zepsuć ich wkładu (śmiech). Nic ponadto. Jestem pogodzona z tym, ile mam lat. Oczywiście każdy ma i widzi u siebie słabe strony, ja również. Moje deficyty są gdzie indziej, tam staram się naprawiać, poprawiać, leczyć. Myślisz, że nie zauważam upływu czasu, patrząc w lustro? Zauważam. Widzę te zmiany, ale… przemijanie nie zaprząta mi głowy. Poza tym mam fatalne światło w łazience i coraz gorszy wzrok. To też przynosi ulgę. Wyostrzył mi się słuch, pogorszył wzrok, co uważam za ogromny przywilej upływającego czasu. Więcej słyszę, co oznacza, że więcej rozumiem, ale nie muszę wszystkiego widzieć. To daje spokój duszy. – Czujesz się czasami „wychowywana” przez polityków, mężczyzn u władzy narzucających, co kobiecie wolno, a czego nie wolno? Często czuję się zaganiana do kąta w różnych sytuacjach: społecznych, politycznych, osobistych. Z tymi ostatnimi radzę sobie, jak umiem. A raczej – wciąż się tego uczę. Zmieniłam optykę: przestałam się złościć, zaczęłam się zastanawiać, dlaczego jestem tak traktowana. Kiedy znajduję powód, łatwiej mi rozwiązać problem. – Sprawiasz wrażenie łagodnej, kruchej. Wpadasz w furię? Furia to eksplozja złych emocji, które się skumulowały. Już nie kumuluję. Ogarniam je na bieżąco, nie zamiatam pod dywan i nie pozwalam im urosnąć. Kiedy rosną, zawsze wracają z destrukcyjną siłą. Zrozumiałam, że to błąd. Nie warto milczeć, udawać, że nic się nie dzieje, odkładać na później, dusić w sobie. Dlatego nie zobaczysz mnie w ataku furii, bo nie doprowadzę się do takiego stanu. Furia jest dewastująca. Ja muszę dbać o swoje zdrowie psychiczne i fizyczne, mam małe dzieci, jestem im potrzebna. Kiedy urodził się Stefanek, robiłaś ze mną wywiad, powiedziałam ci wtedy, że gdy ja będę przechodzić na emeryturę w wieku 60 lat, mój syneczek, który właśnie się urodził, będzie 18-latkiem. To jest ogromna odpowiedzialność. Chcę być dla moich chłopców mamą, która potrafi, może i chce działać, która jest aktywna, szczęśliwa i ciekawa świata. Z badań wynika, że w wychowaniu najważniejsze jest nie to, co rodzice mówią, tylko co sami robią. Dzieci na nas patrzą i wszystko widzą. Rozumieją dużo więcej, niż nam się wydaje. – I z tego czerpią na przyszłość. No właśnie. Z wczesnego dzieciństwa pamiętam całe kadry. Wciąż widzę sześciolatkę, która autobusem linii cztery lub siedem sama jeździ do zerówki i rozkminia świat: patrzy, zastanawia się, analizuje. Od początku byłam starą duszą. Dzisiejszej 49-latki nie zobaczysz w furii, ale mogę popłakać się z bezsilności, że coś mi nie wychodzi. Mogę popłakać się – i ostatnio często mi się to zdarzało – z rozczarowania. Tak jak nie magazynuję złości, tak zawsze mam nadzieję. Kiedy nadzieja rozbija się o skały, płaczę. Do „Tańca z Gwiazdami” idę z nadzieją, że umiem tańczyć. Wyobrażam sobie, że moje życie to taniec w sensie metaforycznym: raz samba, raz tango, raz rumba. Będę tańczyć i śpiewać – czyli fałszować, ale to nie ma znaczenia. Kocham koncerty. Wielkie i głośne na stadionach, ale też kameralne. Raz Coldplay czy Heaven, innym razem Ania Karwan. – Co Ci to daje? Rodzaj energii, którego nie potrafię przeżyć w żaden inny sposób. Muzyka wchodzi mi w krwiobieg i mnie niesie, potrafię stracić oddech ze wzruszenia. Kto chodzi, ten wie, o czym mówię. Poryczałam się na koncercie Ralpha Kaminskiego, który śpiewał utwory Kory. Byłam młodą dziewczyną, kiedy po raz pierwszy usłyszałam „Krakowski spleen”, wtedy do mnie nie trafił, bo to jest utwór dla dorosłych. Dziś odbija się w nim moje życie: „A słońce wysoko wysoko Świeci pilotom w oczy Rozgrzewa niestrudzenie Zimne niebieskie przestrzenie…”.Aż mam ciarki… Często starałam się w życiu robić coś niestrudzenie i… guzik to dawało. Dlatego były łzy… Teraz też są, z poruszenia. Moja lekcja po tym wszystkim, co przeszłam, jest następująca – jeśli kawałki puzzli nie pasują, nie stworzysz obrazka, o którym marzysz. Możesz wciskać puzzle na siłę, sama się dopasowywać, ale nic to nie da. Jak w „Kopciuszku” – nie włożysz stopy do pantofelka, jeśli to nie jest twój rozmiar. Możesz sobie obciąć palec, przyciąć piętę, ale to boli i nie będziesz mogła potem chodzić. Twoje buty są, tylko gdzieś indziej, poszukaj ich. Nie bój się.
Miłość spotkała ich w odpowiednim momencie. TYLKO W VIVIE! Paulina i Maciej Orłosiowie wyznają, jak ślub zmienił ich związek
Maciej i Paulina Orłosiowie zdradzają, co naprawdę zmienił ślub w ich relacji. W szczerej rozmowie opowiadają o miłości, pracy nad związkiem i granicach, które decydują o jego trwałości.
Maciej i Paulina Orłosiowie bez filtrów odsłaniają kulisy swojego związku i mówią wprost: miłość to nie bajka, lecz codzienna praca, napięcia i wybory. W szczerym wywiadzie opowiadają, jak ślub zmienił ich relację, dlaczego podziw potrafi „zwiększyć fascynację o sto procent” i co dzieje się, gdy w związku brakuje rozmowy. Pojawiają się także wyraziste opinie na temat konkubinatu oraz dojrzałe refleksje o relacji, w której partnerów dzieli 22 lata, lecz łączy wspólna wizja, wzajemne wsparcie i podobne marzenia. Maciej i Paulina Orłosiowie o miłości. Tak ślub zmienił ich związek – W Waszej książce pada zdanie: „Miłość to czasownik, bo nad każdym związkiem trzeba pracować”. Pomaga w tym… podziw dla partnera. Za co się podziwiacie? Maciej: Podziwiam Paulinkę za niezwykłą kreatywność i energię. Wciąż wyznacza sobie nowe cele, co dotyczy projektów zawodowych i rodzinnych. Teraz przygotowujemy książkę, wcześniej był podcast, który ona wymyśliła, a potem dążyła do realizacji celu. Jest w tym konsekwentna i skuteczna. Paulina: Ale ty jesteś moją siłą napędową, nawzajem dostarczamy sobie energii. Niczego nie robię w próżni. Być może jestem tą rakietą, ale z twoim drugim silnikiem. Na jednym daleko bym nie poleciała. O szacunku mówimy wszyscy, o podziwie rzadko lub wcale. Tymczasem, jeśli podziwiamy partnera, nasze zafascynowanie nim wzrasta o sto procent. Bardzo w to wierzę! Podziw jest sexy! Dla mnie ważne było to, że Maciek jest mężczyzną sukcesu. Praca w telewizji nie jest dana raz na zawsze, do końca życia. W telewizji się bywa, a nie jest. O czym Maciek przekonał się, kiedy postanowił odejść. Nie musiał wtedy zastanawiać się, za co przeżyje albo za co założy swój kanał na YouTubie. Od wielu lat prowadził szkolenia, treningi, eventy, pisał książki. Jest dziennikarzem, ale też biznesmenem. Patrzę na mojego męża oczami ludzi, którzy go podziwiają, i moje pożądanie wzrasta (śmiech). Uważam, że bez wzajemnego podziwu związek długo nie przetrwa. Nie rozumiem par, które między sobą rywalizują. To jakby człowiek rywalizował sam ze sobą. Maciej: Dodam jeszcze, że podziwiam Paulinę za profesjonalizm w sprawach zawodowych. Jej wyczucie social mediów, portali społecznościowych jest nieprawdopodobne. Nie znam nikogo, kto miałby takie kompetencje jak Paulina. Patrzę w nią jak w obrazek. – No i pięknie! Dwa cytaty z Państwa książki: „Jesteśmy my, ale każdy z nas jest osobny”. Oraz: „W związku najważniejszy jest związek”. Oba zdania opisują sedno związku, choć pozornie się wykluczają. Paulina: Dlatego na okładce książki jesteśmy razem, ale… w dwóch kartonach! Maciej: Wcześniej w ogóle nie myślałem w takich kategoriach. Nie zastanawiałem się nad tym. Wielu mądrych rzeczy dowiedziałem się od naszych gości ekspertów. Założyliśmy podcast trzy lata temu. Dla mnie to niebywała podróż, myślę, że dla Pauliny również, w sensie poszerzania świadomości i wiedzy dotyczącej relacji, związku. Przyznam się, że na początku czułem duży opór. Pomyślałem, że w moim wieku nie wypada rozmawiać o sprawach tak trudnych, jak uczucia, miłość, związek. Dlaczego? Bo ja jestem z innego świata. Pan z telewizji będzie rozprawiał o seksie?! Dla mnie było to niewyobrażalne. A jednak przełamałem swój opór i z odcinka na odcinek łapałem wiatr w żagle. Paulina: I teraz z tego żartujemy. Gdy się poznaliśmy, zauważyłam, że Maciek ma problem z mówieniem o emocjach, o bliskości, o intymnych sprawach, i nie mam na myśli wyłącznie seksu. Seks to inna bajka. Mówię o sprawach, które wydawały mi się oczywiste. Jeśli człowieka coś złości, coś go uwiera, przeszkadza mu, chciałby coś zmienić, powinien o tym otwarcie rozmawiać, a nie zamiatać problem pod dywan. Mam wrażenie, że właśnie z powodu tej nieumiejętności rozmowy wiele małżeństw żyje obok siebie zamiast razem albo się rozstaje. Maciej: Papierkiem lakmusowym była pandemia. Nagle się okazało, że ludzie, którzy przeżyli razem 10, 15, 20 lat, są sobie zupełnie obcy. Jedna z psycholożek podsumowała: „Co miało się rozpaść, to się rozpadło”. Paulina: Maciek powiedział, że ja mam taką cechę, że nie odpuszczam. Nie uznaję cichych dni ani niewyjaśnionych sytuacji. Gdy widzę, że mamy problem, coś nas dzieli, od razu muszę to przegadać. Nie milczę, nie udaję, że nic się nie dzieje. [...] – No i mamy piękny tytuł wywiadu! Cytat z Państwa książki: „Konkubinat jest kaleki. Jeśli trwa latami, to znaczy, że jesteście dla siebie opcją, a nie pierwszym wyborem”. Jest w tym ziarno prawdy. Paulina: Powiedział to Robert Rutkowski. Pamiętam, gdy wypuściliśmy rolkę z tym fragmentem, z tą myślą, obejrzały to dwa miliony osób i pojawiły się dziesiątki tysięcy komentarzy. Nie było wersji szarej. Albo białe, albo czarne. Albo za, albo przeciw. Ja zgadzam się z Robertem Rutkowskim. Niczego nikomu nie narzucam, każdy podejmuje własne wybory, ale z moich obserwacji wynika, że w wielu przypadkach – zdarzają się oczywiście wyjątki od reguły – kobieta w konkubinacie jest tą opcją. Nie znaczy to oczywiście, że małżeństwo gwarantuje nam, że będziemy tą jedyną. Pytanie brzmi: Dlaczego nie brać ślubu? Tu nie chodzi tylko o kwestie formalno-prawne. Małżeństwo daje większe poczucie bezpieczeństwa. Inaczej brzmi „mój mąż”, inaczej „mój partner”. Partner brzmi niezobowiązująco, konkubent okropnie, a wieczny narzeczony krępująco. Czytaj też: Miała 55 lat, gdy po ponad trzech dekadach odeszła z TVP. Tylko w VIVIE! Grażyna Torbicka opowiada o kulisach decyzji: "Nie miałam innego wyjścia" Maciej: Nie jestem przykładem osoby, która wcześniej unikała małżeństw, wręcz przeciwnie. Ale pamiętam taki okres w moim życiu, kiedy – na zasadzie buntu – myślałem, że małżeństwa są staroświeckie, passé. Czy musimy się żenić? Wychodzić za mąż? Niekoniecznie. Ludzie są różni. Znam pary, które od 30 lat żyją w szczęśliwym związku partnerskim. A jednak małżeństwo minimalnie coś zmienia. Niuans, który sprawia, że związek staje się poważniejszy. Jacek Walkiewicz powiedział w naszym podcaście, że bardzo lubimy prorokować: „Pójdziesz na studia, to się skończy”. „Pójdziesz do pracy, to się skończy”. „Ożenisz się, to się skończy”… Paulina: Nic się nie kończy! Ludzie postrzegają naszą relację z większym respektem, na poważnie. Już nie ma tego śmieszkowania z koleżankami na temat mojego partnera, związku: „A Maciek to, a Maciek tamto… hi, hi, hi, ha, ha, ha”. Mówiłeś, że u ciebie skończyły się żarty na temat naszej różnicy wieku. Opowiadałeś o koledze z redakcji, który wspominając o mnie, zawsze znacząco mrugał okiem. Skończyło się mruganie, odkąd jestem twoją żoną? Maciej: (Śmiech). Teraz kolega mruga trochę inaczej. Młodziutka żona to oddzielny wątek. Paulina wygląda tak młodo, że to jest mylące. Dzielą nas 22 lata, ale niektórzy mówią: „Dwudziestodwuletnia żona Macieja Orłosia”. I już robi się „wielka sprawa”. Tymczasem dla nas to nie jest żadna sprawa. Choć czasami mamy zderzenia pokoleniowe. Pod koniec kwietnia jedziemy razem do Krakowa na koncert Erica Claptona, który dla mnie jest idolem od wielu lat, a dla Paulinki nigdy nie był. – A Pan pójdzie z żoną na koncert Britney Spears albo Taylor Swift? Maciej: Oczywiście! Nawet na koncert na Stadionie Narodowym (śmiech). – Co Wam dała książka? Maciej: Mnóstwo satysfakcji. I ogromną dawkę wiedzy, która porządkuje myślenie o relacjach, o związkach, o miłości. Paulina: W Polsce wciąż jest wiele tematów tabu, a nasz podcast i książka je przełamują. Nie mamy gwarancji, że miłość jest na zawsze. Ślubując: „Nie opuszczę cię aż do śmierci”, mówimy to w dobrej wierze. Nikt nie kłamie. Ale życie przynosi różne scenariusze. Ewa Woydyłło mówi wprost: „Rozwody są legalne. To nie zbrodnia”. Życie mamy jedno. Rodzina – kolejny temat tabu. Tato, mama, siostra, brat… nie musimy ich kochać, jeśli nas krzywdzą. Ewa Woydyłło powtarza, że rodzinę można sobie zaadoptować. Stworzyć z prawdziwych przyjaciół. Wierzę, że ta książka jeszcze bardziej nas połączy z Maćkiem. Nie byłoby jej bez Magdy Kuszewskiej, świetnej dziennikarki, która przeprowadziła z nami rozmowy i zredagowała całość. Magda to motor napędowy tego projektu. Mamy nadzieję, że ta książka wielu osobom pomoże. Zarówno tym, które zastanawiają się, co poprawić w swoim małżeństwie, związku, jak i samotnym. Będzie poradnikiem, który można w wolnej chwili otworzyć, zaszyć się w pokoju albo poczytać razem. Naszego podcastu często słuchają pary i to jest piękne. Maciej: Motywacją do napisania tej książki była wiara, że to ma sens, że ludziom można pomóc. Pamiętam takie zdarzenie z mojego szkolenia dla biznesu. Na początku jeden z uczestników podniósł rękę i powiedział: „Przepraszam was bardzo, ale chciałbym zacząć od ważnej sprawy. Otóż chciałem bardzo serdecznie podziękować panu Maćkowi i jego żonie, ponieważ uratowali moje małżeństwo. Przechodziliśmy z żoną poważny kryzys, zaczęliśmy słuchać ich podcastu i dzięki temu wciąż jesteśmy razem”. Paulina: Wzruszyłam się. To piękne. Maciej: No, piękne. Takich przykładów jest więcej. Pokazujemy mężczyznom, że rozmowy o seksie, o miłości, o intymności, o bliskości to żaden wstyd. To jest męskie. Paulina: Chcielibyśmy, żeby ludzie byli tak szczęśliwi jak my. _________________________________________ Cały wywiad dostępny w najnowszym wydaniu VIVY!. Magazyn w punktach sprzedaży w całej Polsce od czwartku, 23 kwietnia. Czytaj też: Są razem od czterech lat, od roku małżeństwem. Miłość była im pisana. Tylko VIVIE! Paulina i Maciej Orłosiowie ujawniają kulisy pierwszego spotkania
Dzielą ich 22 lata, są dla siebie siłą i wsparciem. Paulina i Maciej Orłosiowie TYLKO w VIVIE! zdradzają receptę na udany związek
Cztery lata razem, rok po ślubie i tysiące fanów ich podcastu. Paulina i Maciej Orłosiowie bez filtrów mówią o miłości, podziwie i codziennych wyzwaniach, pokazując, że udany związek to nie bajka, lecz świadoma praca i szczerość bez kompromisów.
Są razem od czterech lat, a od roku mówią o sobie: mąż i żona. Ich podcast „W związku” przyciąga tysiące par, które szukają odpowiedzi na najtrudniejsze pytania o relacje. Teraz Paulina i Maciej Orłosiowie idą o krok dalej i odsłaniają kulisy własnego uczucia. W szczerej, momentami zaskakująco bezkompromisowej rozmowie zdradzają, co naprawdę ich w sobie zachwyca, jak świadomie bronią się przed rutyną i dlaczego miłość nie ma dla nich nic wspólnego z bajkowym ideałem – to codzienny wysiłek, wybór i gotowość do szczerości, nawet gdy prawda okazuje się niewygodna. Paulina i Maciej Orłosiowie o miłości i recepcie na udany związek. Wywiad VIVY! – W Waszej książce pada zdanie: „Miłość to czasownik, bo nad każdym związkiem trzeba pracować”. Pomaga w tym… podziw dla partnera. Za co się podziwiacie? Maciej: Podziwiam Paulinkę za niezwykłą kreatywność i energię. Wciąż wyznacza sobie nowe cele, co dotyczy projektów zawodowych i rodzinnych. Teraz przygotowujemy książkę, wcześniej był podcast, który ona wymyśliła, a potem dążyła do realizacji celu. Jest w tym konsekwentna i skuteczna. Paulina: Ale ty jesteś moją siłą napędową, nawzajem dostarczamy sobie energii. Niczego nie robię w próżni. Być może jestem tą rakietą, ale z twoim drugim silnikiem. Na jednym daleko bym nie poleciała. O szacunku mówimy wszyscy, o podziwie rzadko lub wcale. Tymczasem, jeśli podziwiamy partnera, nasze zafascynowanie nim wzrasta o sto procent. Bardzo w to wierzę! Podziw jest sexy! Dla mnie ważne było to, że Maciek jest mężczyzną sukcesu. Praca w telewizji nie jest dana raz na zawsze, do końca życia. W telewizji się bywa, a nie jest. O czym Maciek przekonał się, kiedy postanowił odejść. Nie musiał wtedy zastanawiać się, za co przeżyje albo za co założy swój kanał na YouTubie. Od wielu lat prowadził szkolenia, treningi, eventy, pisał książki. Jest dziennikarzem, ale też biznesmenem. Patrzę na mojego męża oczami ludzi, którzy go podziwiają, i moje pożądanie wzrasta (śmiech). Uważam, że bez wzajemnego podziwu związek długo nie przetrwa. Nie rozumiem par, które między sobą rywalizują. To jakby człowiek rywalizował sam ze sobą. Maciej: Dodam jeszcze, że podziwiam Paulinę za profesjonalizm w sprawach zawodowych. Jej wyczucie social mediów, portali społecznościowych jest nieprawdopodobne. Nie znam nikogo, kto miałby takie kompetencje jak Paulina. Patrzę w nią jak w obrazek. – No i pięknie! Dwa cytaty z Państwa książki: „Jesteśmy my, ale każdy z nas jest osobny”. Oraz: „W związku najważniejszy jest związek”. Oba zdania opisują sedno związku, choć pozornie się wykluczają. Paulina: Dlatego na okładce książki jesteśmy razem, ale… w dwóch kartonach! Maciej: Wcześniej w ogóle nie myślałem w takich kategoriach. Nie zastanawiałem się nad tym. Wielu mądrych rzeczy dowiedziałem się od naszych gości ekspertów. Założyliśmy podcast trzy lata temu. Dla mnie to niebywała podróż, myślę, że dla Pauliny również, w sensie poszerzania świadomości i wiedzy dotyczącej relacji, związku. Przyznam się, że na początku czułem duży opór. Pomyślałem, że w moim wieku nie wypada rozmawiać o sprawach tak trudnych, jak uczucia, miłość, związek. Dlaczego? Bo ja jestem z innego świata. Pan z telewizji będzie rozprawiał o seksie?! Dla mnie było to niewyobrażalne. A jednak przełamałem swój opór i z odcinka na odcinek łapałem wiatr w żagle. Czytaj też: Miała 55 lat, gdy po ponad trzech dekadach odeszła z TVP. Tylko w VIVIE! Grażyna Torbicka opowiada o kulisach decyzji: "Nie miałam innego wyjścia" Paulina: I teraz z tego żartujemy. Gdy się poznaliśmy, zauważyłam, że Maciek ma problem z mówieniem o emocjach, o bliskości, o intymnych sprawach, i nie mam na myśli wyłącznie seksu. Seks to inna bajka. Mówię o sprawach, które wydawały mi się oczywiste. Jeśli człowieka coś złości, coś go uwiera, przeszkadza mu, chciałby coś zmienić, powinien o tym otwarcie rozmawiać, a nie zamiatać problem pod dywan. Mam wrażenie, że właśnie z powodu tej nieumiejętności rozmowy wiele małżeństw żyje obok siebie zamiast razem albo się rozstaje. Maciej: Papierkiem lakmusowym była pandemia. Nagle się okazało, że ludzie, którzy przeżyli razem 10, 15, 20 lat, są sobie zupełnie obcy. Jedna z psycholożek podsumowała: „Co miało się rozpaść, to się rozpadło”. Paulina: Maciek powiedział, że ja mam taką cechę, że nie odpuszczam. Nie uznaję cichych dni ani niewyjaśnionych sytuacji. Gdy widzę, że mamy problem, coś nas dzieli, od razu muszę to przegadać. Nie milczę, nie udaję, że nic się nie dzieje. – Scarlett O’Hara w „Przeminęło z wiatrem” mówiła: „Pomyślę o tym jutro”. Paulina: I to jutro nigdy nie nadchodzi. Maciej: Dlatego Paulinka w życiu by tak nie powiedziała. Oboje wzięliśmy sobie do serca wiele nauk, na przykład, żeby nie iść spać pokłóconym. Niczego nie zostawiać do jutra, tylko omówić, wyjaśnić, przetrawić. Paulina: Ciche dni to najgorszy pomysł. Jedna strona chce porozmawiać, a druga odmawia w ramach zemsty, kary. Przecież to jest forma przemocy. Ktoś wychodzi z domu, pada pytanie: „O której wrócisz?”. „Nie wiem…”. Ja sobie czegoś takiego po prostu nie wyobrażam. Zadałbym sobie pytanie, czy ta osoba mnie kocha. No, chyba nie! Śmiejemy się, że nasze rozmowy z ekspertami to rodzaj profilaktycznej terapii. Zaczęliśmy prowadzić podcast na początku związku, co nam pomogło świadomie budować naszą relację. Maciej: To taki bonus. Wartość dodana. – Baliście się czegoś? Paulina: Czułam lekki lęk przed zaangażowaniem się. Budować czy nie budować? A jeśli nic z tego nie wyjdzie, bo pojawią się przeciwności nie do pokonania? W życiu wychodzę z założenia – nic na siłę. Ale najbardziej nie chciałabym sobie zarzucać, że nie zrobiłam wszystkiego, co w mojej mocy. Zawsze warto spróbować. Najgorsza rzecz, jaką można zrobić, to odrzucić miłość, bo może więcej się nie pojawić. Miłości się nie odrzuca. _________________________________________ Cały wywiad dostępny w najnowszym wydaniu VIVY!. Magazyn w punktach sprzedaży w całej Polsce od czwartku, 23 kwietnia. Czytaj też: Są razem od czterech lat, od roku małżeństwem. Miłość była im pisana. Tylko VIVIE! Paulina i Maciej Orłosiowie ujawniają kulisy pierwszego spotkania
Są razem od czterech lat, od roku małżeństwem. Miłość była im pisana. Tylko VIVIE! Paulina i Maciej Orłosiowie ujawniają kulisy pierwszego spotkania
Paulina i Maciej Orłosiowie w rozmowie dla VIVY! wracają do początków swojej relacji i zdradzają, jak zbudowali związek, który dziś inspiruje tysiące par. Opowiadają o miłości, codzienności i tym, co naprawdę ich połączyło.
Są razem od czterech lat. Od roku są małżeństwem. Ich podcast „W związku” słuchają tysiące par! Właśnie wydali książkę pod tym samym tytułem. Paulina i Maciej Orłosiowie z humorem opowiadają Beacie Nowickiej o tym, jak podsycać uczucie, jak dbać o siebie nawzajem, jak sobie radzić z rutyną i codziennością, co to znaczy szczerość w związku i… czym jest miłość. Paulina i Maciej Orłosiowie w VIVIE!: o miłości i pierwszym spotkaniu –Najpierw pojawił się związek, potem „W związku”. Książka powstała na bazie Państwa podcastu i rozmów z najlepszymi ekspertami. A związek? Przypadek czy może byliście sobie przeznaczeni? Maciej: To jest bardzo dobre pytanie. Czy życiem rządzą przypadki, czy nie? Sam nie wiem, po której stronie jestem. Ale… jeśli chodzi o nas, wierzę, że nic nie wydarzyło się przypadkowo. Paulina: Dorzucę swoje trzy grosze, a nawet 30 groszy… Maciej: W naszym duecie Paulinka mówi zdecydowanie więcej. Paulina: Nieprawda! Ale nieważne, bo zaraz zapomnę, co chciałam powiedzieć (śmiech). Wydaje mi się, że to było przeznaczenie. W show-biznesie pracowałam bardzo długo, chodząc na różne wydarzenia, bankiety, eventy z kamerą i mikrofonem, najpierw dla Superstacji, potem Eski TV. Zrobiłam wiele wywiadów ze znanymi osobami. I nie wiem, jak to się stało, że przez te 10 lat nigdy nie rozmawiałam z Maciejem Orłosiem. Myślę, że gdybym wcześniej spotkała Maćka na swojej drodze zawodowej, dziś bylibyśmy znajomymi, kolegami z pracy. Więc… – …jednak przeznaczenie. Paulina: Często się zastanawiam, jak ludzie trafiają na siebie. To fascynująca zagwozdka. Maciej: Rozmawialiśmy trochę na ten temat z Aidą, która gościła w naszym podcaście. Ciekaw jestem, jak ona odpowiedziałaby na to pytanie. Paulina: Ja wiem, bo zapytałam. Powiedziała: „Miłość was znalazła w odpowiednim momencie, w odpowiednim czasie”. – Do zapamiętania. Maciej: Spotkaliśmy się u wspólnej, jak się okazało, znajomej, która otwierała w centrum Warszawy salon krawiecki dla mężczyzn. Był tam również pewien pan, który nie dawał Paulince spokoju, więc ja, jak ten rycerz, ją uratowałem. Paulina: Szukając ratunku przed kolejnym wątkiem rozmowy, nagle patrzę: O! Orłoś! Jak dobrze! Podejdę, porozmawiamy o telewizji. Prowadziłam wtedy program na żywo w Superstacji, więc tematów było dużo. Maciej: To nie był grom z jasnego nieba, ale rozmawialiśmy bardzo długo i nie mogliśmy się od siebie oderwać. Pamiętam, że po tym spotkaniu miałem dylemat, że może powinienem odprowadzić cię do taksówki czy samochodu, a jednak tego nie zrobiłem. Pomyślałem, że na pierwszym spotkaniu to nie jest obligatoryjne, nie wchodzi w zakres savoir-vivre’u. Paulina: Ale potem zastanawiałeś się, czy nie popełniłeś gafy? Maciej: Nie myślałem w kategoriach gafy, po prostu miałem ochotę cię odprowadzić. Może byłem zbyt nieśmiały? Długo patrzyłem, jak odchodzisz Chmielną. Paulina: O, tego nie wiedziałam! Czytaj też: Nie poszła w jego ślady, ale w sieci ma wiernych fanów. Teraz Maciej Orłoś pochwalił się wielkim sukcesem córki – Filmowa scena. Moment przełomowy? Paulina: Pierwsza randka. Jestem raczej tradycjonalistką. Uważam, że to kobieta powinna dać sygnał, że jest zainteresowana, ale pierwszy krok należy do mężczyzny. Jeżeli on również będzie zainteresowany, przejmie inicjatywę. Maciek przejął. Pamiętam, że się stresowałam. Nie tym, że spotykam się z Maciejem Orłosiem, tylko z atrakcyjnym mężczyzną. Zastanawiałam się, czy będziemy mieli o czym rozmawiać, jak przebiegnie spotkanie. Dla mnie na początku najważniejsze jest zauroczenie. Przysłowiowe motyle w brzuchu. Chemia. Ale nie ufam wyłącznie chemii. Z czasem liczy się kompatybilność. Wszystko – albo prawie wszystko – musi pasować, musi być ta fascynacja, te niekończące się rozmowy, to poczucie humoru, to ten ping-pong słowny, z którym tak rzadko się spotykam. U nas płynnie to ewoluowało, szybko stwierdziliśmy, że to coś poważnego, co być może zakończy się ślubem. Maciej: Myślałaś o ślubie na pierwszej randce? – Ja myślałam! Paulina: (Śmiech). Mężczyzna powinien wiedzieć, czego kobieta od niego oczekuje. Nie opowiadałabym jednak na pierwszej randce o białej sukni, obawiam się, że w tym momencie każdy facet by uciekł. Tak samo kobieta. Gdybym wtedy usłyszała, że Maciek już planuje ze mną ślub, pojawiłaby się czerwona flaga. ______________________________________ Cały wywiad dostępny w najnowszym wydaniu VIVY!. Magazyn w punktach sprzedaży w całej Polsce od czwartku, 23 kwietnia.
TYLKO W VIVIE! Renata Przemyk wraca do trudnego dzieciństwa. Jedna osoba odmieniła jej życie. "Poczułam się widziana"
Renata Przemyk od lat wymyka się prostym definicjom, a jej artystyczna droga to opowieść o ciągłym poszukiwaniu siebie. W szczerej rozmowie wraca do swoich początków, emocji i doświadczeń, które ukształtowały ją jako kobietę i artystkę.
Renata Przemyk opowiada o drodze od introwertycznej dziewczyny z robotniczej dzielnicy Bielska-Białej do świadomej artystki, która dziś śpiewa o sobie bez kompromisów. W rozmowie z Beatą Nowicką zdradza, jak wyglądał jej proces dojrzewania, jakie znaczenie mają dla niej doświadczenia z dzieciństwa oraz dlaczego płyta „Vera to ja” jest najbardziej osobistym projektem w jej karierze. To historia o emocjach, traumach i odkrywaniu własnej tożsamości – krok po kroku. Renata Przemyk osiągnęła sukces dzięki wsparciu jednej osoby. Wywiad VIVA! – Od lat wracam do trzech utworów: „Both Sides Now” Joni Mitchell, „Cry Baby” Janis Joplin i… Twojego „Babę zesłał Bóg”. Miałaś 23 lata, gdy go nagrałaś. Do płyty „Vera to ja” przeszłaś długą drogę. Mocny zestaw…! Tak, to była długa droga do samej siebie. Bardzo emocjonalna, wyboista i układająca się sinusoidalnie. Proces dojrzewania, który trwał wiele lat – próbowałam odkryć, kim jestem i czego chcę. Starałam się odrobić każdą lekcję, jaką zafundowało mi życie. Mam analityczny umysł i potrzebę zrozumienia, dlaczego coś się wydarzyło. Mówią, że mądry człowiek to ten, który nie popełnia tego samego błędu dwa razy. – Jesteś mądra? (Śmiech). Mądrzejsza niż kiedyś. To na pewno. Jedno z moich ulubionych powiedzeń brzmi: „Człowiek mądrzeje z wiekiem i najczęściej jest to wieko trumny”. Nigdy nie nauczymy się wszystkiego i nigdy nie będziemy tak naprawdę mądre. Natomiast widzę progres. „Vera to ja” jest zapisem całej mojej wiedzy o byciu kobietą. Składam się z traum zakodowanych w pamięci komórkowej, genów i wychowania. Z kobiet, po których dziedziczę od pokoleń, i ze wszystkich wersji samej siebie – zaczynając od 12-letniej dziewczynki, która sama chodziła do dentysty, przez studentkę odkrywającą świat po samoświadomą artystkę, która śpiewa „Biegnę”, bo już wie którędy. ZOBACZ TEŻ: Nikt nikogo nie przytulał i nie mówił, że kocha. TYLKO W VIVIE! Renata Przemyk mówi wprost: „Wszędzie czułam się obca, w domu też" – „Biegnę” to Twój najnowszy kawałek, świetny zresztą. Jaka byłaś, zanim stanęłaś na scenie i tym swoim charyzmatycznym, chropowatym głosem zaśpiewałaś: „Bóg ci zesłał mnie, byś miał kogoś w noc i dzień”. Zamknięta w sobie, introwertyczna, zdystansowana. Zero kokieterii, wdzięku, czarowania. Teraz mówię, kiedyś mówiłam niewiele. Wolałam obserwować. Wychowałam się w robotniczej dzielnicy Bielska-Białej, gdzie królował przemysł włókienniczy, fabryka małego Fiata i studio rysunkowe „Bolka i Lolka”. Mieszkaliśmy w szóstkę w bloku, na 50 metrach, z inną rodziną w drugim pokoju. Wtedy dziecko nie było partnerem do rozmowy. Nikt nam nie tłumaczył świata, nie uczył jeździć na rowerze, pływać. Pojawiliśmy się na świecie, więc byliśmy. W przedszkolu poznałam panią Halinkę, wychowawczynię. Uśmiechniętą, kochającą dzieci, czułą. Byłam jedną z jej ulubienic, bo szybko się uczyłam. Widziałam podziw w jej oczach – to, co każdemu dziecku należy się jak psu miska. Poczułam się widziana. Po latach pani Halinka przyszła na mój koncert. Do tej pory utrzymujemy kontakt. Ma 90 lat, wciąż jest elegancka i wiecznie uśmiechnięta. Ona pierwsza dostrzegła mój talent, namawiała rodziców, żeby posłali mnie do szkoły muzycznej. Poszłam do lokalnej podstawówki. Po latach bardziej ich rozumiem. Byli zarobieni po pachy, zmęczeni, szczególnie mama. To był tradycyjny, patriarchalny, zwyczajny dom. Długo nie wiedziałam, że można żyć inaczej. [...] Cały wywiad do przeczytania w nowej VIVIE!. Magazyn dostępny w punktach sprzedaży od czwartku, 9 kwietnia.
TYLKO W VIVIE! Krzysztof Czeczot ujawnia sekret z młodości. Tak próbował udowodnić swoją wartość
Zamiast łatwych sukcesów były ławka rezerwowych, encyklopedie i cicha determinacja. Dziś aktor i reżyser przyznaje, że to właśnie te momenty nauczyły go cierpliwości i gotowości na najważniejsze „tak” w życiu.
Krzysztof Czeczot w rozmowie z Beatą Nowicką dla „VIVY!” wraca do czasów, gdy zamiast pewności siebie towarzyszyły mu kompleksy i potrzeba udowodnienia własnej wartości. W szczerym wyznaniu zdradza, jak dziecięce doświadczenia i małe zwycięstwa ukształtowały jego drogę. Krzysztof Czeczot o tym, co ukształtowało go w dzieciństwie. Wywiad VIVA! [...] – Omnibus, czyli osoba mająca wiadomości z różnych dziedzin. Przysłowiowa zarozumiała mądrala. Był Pan w dzieciństwie omnibusem? Nie byłem zarozumiały, raczej pełen kompleksów, dlatego dobrze się uczyłem. Potrzebowałem pokazać, że jestem wartościowy. Kiedy tata rozwiązywał krzyżówki, wertowałem Encyklopedię PWN. Ciężką, czterotomową, w płóciennej okładce. To był mój pierwszy kontakt z przyjemnością szukania odpowiedzi. Lubiłem się uczyć i właściwie nic się nie zmieniło. Wiedza poszerza horyzont, uczy niuansu, pozwala lepiej rozumieć świat i ludzi. TYLKO W VIVIE!. Krzysztof Czeczot był na dnie i pożyczał pieniądze. Ten jeden moment zmienił wszystko – Największe olśnienie? W podstawówce moją ogromną pasją była piłka nożna. Ciągle jest, ale już z pozycji kibica. Najczęściej siedziałem na ławce rezerwowych. Byłem niezbyt przebojowy, z lekką nadwagą, w okularach. Nie należałem do ulubieńców przewodników stada. Ale kiedy dostawałem szansę, wykorzystywałem ją. Byłem tym, który wchodzi na 15 minut i zmienia wynik meczu. Lubię zdanie, które celnie opisuje moją drogę: „Całe życie kolekcjonujemy »nie« po to, żeby być gotowym, kiedy padnie »tak«”. Odmowa, porażka bolą mnie oczywiście, ale też bardzo budują, motywują, uzbrajają w cierpliwość. Kolejne olśnienie to muzyka. Czasy liceum: Hey, Nosowska, Grzegorz Turnau, Staszek Sojka. To była dla mnie nie tylko muzyka, ale też rodzaj wrażliwości i mądrości, do której chciałem dorosnąć. Staszek mieszkał niedaleko kawiarni, w której dziś rozmawiamy. Jedno z ważniejszych olśnień kryje się w tekście piosenki „Tolerancja”, że „życie nie tylko po to jest, by brać. Życie nie po to, by bezczynnie trwać. I aby żyć, siebie samego trzeba dać”. [...] Cała rozmowa do przeczytania w nowej VIVIE!. Magazyn dostępny w punktach sprzedaży od czwartku, 9 kwietnia.
W wieku 36 lat adoptowała dziecko i zaczęła od nowa. „Macierzyństwo mnie wychowało”. TYLKO w VIVIE! Renata Przemyk o córce, która zmieniła wszystko
Renata Przemyk przez lata czuła się obca – w domu, wśród ludzi, nawet we własnym ciele. Dziś opowiada o drodze do siebie, którą przeszła dzięki muzyce i macierzyństwu.
W najnowszym numerze magazynu VIVA! i w rozmowie z Beatą Nowicką Renata Przemyk wraca do swojego dzieciństwa, w którym miłość oznaczała przede wszystkim troskę o przetrwanie, a nie czułość i słowa. Opowiada o samotności, nadwrażliwości i długiej drodze do samoakceptacji, a także o tym, jak adopcja córki nauczyła ją bliskości i zmieniła jej życie. Renata Przemyk: o samotności, macierzyństwie i drodze do samoakceptacji – wywiad dla VIVA! [...] – Mówiłaś, że wśród bliskich czułaś się obca? W liceum przeczytałam „Cudzoziemkę” Kuncewiczowej i pomyślałam, że to jest o mojej mamie spod Lwowa. I o mnie też. Nigdzie u siebie. Z nikim nie czułam głębokiej więzi, polegającej na wzajemnym zrozumieniu. Od kiedy pamiętam, wszędzie czułam się obca, w domu też. Rodzice byli pokoleniem wojennym, rocznik 1940 i 1941. Uczono ich, jak przetrwać. Wyrazem miłości było karmienie i dbanie, żeby rodzina miała wszystko, czego potrzebuje do przeżycia. Nikt nikogo nie przytulał, nie mówił, że kocha. Dzieci musiały być samodzielne i twarde. I były. Wszystko umiałam: gotować, peklować, szyć, cerować. Obcinałam włosy bratu. Namalowałam młodszemu pięść na koszulce. Ćwiczyłam karate. Bardzo chciałam być silna. – Jesteś niesamowita! Niestety to samosiowanie odbijało mi się czkawką. Nie umiałam nie być sama. Długo nie umiałam prosić o pomoc. Nie umiałam podziękować za komplement, za prezent. Środowisko studenckie, w które weszłam, też nie od razu było moje. Tam też byłam inna. Nie tak elokwentna i wygadana jak koleżanki. Nigdy nie zapomnę, jak po świętach wróciłam do akademika i koleżanka przytuliła mnie na powitanie: „Jezu, jak fajnie cię widzieć”. Stałam sztywno jak sopel lodu, zastanawiając się, co się dzieje… Sprawdzałam to potem na rodzinie. Kiedy po raz pierwszy przytuliłam mamę, zareagowała identycznie. Tato i bracia również. Nikt nic nie powiedział. Nie umieliśmy rozmawiać o emocjach, ale czułam, jak oni topnieją przy kolejnych razach. Moja nadwrażliwość była mi bardziej kulą u nogi niż pomocą. Wszystko analizowałam i przeżywałam stukrotnie. Nie umiałam mówić, więc pisałam wiersze i śpiewałam. Płyta „Vera to ja” jest symbolicznym dotarciem do etapu, kiedy w końcu zaakceptowałam całą siebie, swoje ciało. Mając sześć dych na karku, bardziej lubię siebie, niż kiedy miałam 20 lat. Paradoks! Dziś patrzę na swoje zdjęcia z młodości z czułością: byłam ładna, zgrabna, niczego mi nie brakowało. Ale dla mnie wszystko wtedy było nie tak, nie dość. Muzyka była jedyną twierdzą, w której czułam się naprawdę dobrze. I bezpiecznie. CZYTAJ TEŻ: Ten sam zawód, ale bez rywalizacji? Krzysztof Czeczot zdradza sekret związku z Karoliną Gorczycą | TYLKO W VIVIE! – Kiedy adoptowałaś ośmiotygodniową Klarę, miałaś 36 lat. Dziś Klara ma 23 lata, jest inna niż Ty w jej wieku? Jest bardzo kobieca. Ma to, czego ja nie wyniosłam z domu: pewność siebie, świadomość atrakcyjności, kobiecości, akceptację własnego ciała. Moja mama była bardzo wstydliwa, więc dużo czasu mi zajęło, żeby polubić swoje ciało. W naszej relacji z Klarą nie było tematów tabu. Z nią to było ponowne przeżywanie mojego dzieciństwa, dorastanie. Przez lata ubierałam się na czarno, chowając w cieniu. Moja mała dziewczynka kiedyś zawołała: „Mamo, kupmy sobie takie same różowe sukienki!”. Wcześniej pomyślałabym: Przecież to infantylne! A jednak nie tylko kupiłam te sukienki, ale jeszcze pozwoliłam uczesać się w kucyki (śmiech). Przy niej poczułam, co to znaczy się wyluzować, śmiać się głośno, turlać po trawie. Dzieci uczą otwartości. Chciałam, żeby Klara wyrosła na silną, mądrą, samodzielną, wierzącą w siebie, mającą poczucie własnej wartości dziewczynę, ale żeby ją tego nauczyć, musiałam najpierw sama taka być. Wykonałam olbrzymią robotę i wiem, że bez Klary by się to nie udało. Macierzyństwo mnie wychowało. [...] Rozmawiała Beata Nowicka. Cały wywiad do przeczytania w nowej VIVIE!. Magazyn dostępny w punktach sprzedaży od czwartku, 9 kwietnia. CZYTAJ RÓWNIEŻ: TYLKO W VIVIE! Mikołaj "Bagi" Bagiński ujawnia: była dziewczyna miała ukryty cel. "To dało mi dużo do myślenia"
TYLKO W VIVIE!. Renata Przemyk pierwszy raz o ukochanym i wspólnym życiu. Dopiero przy nim nauczyła się cieszyć codziennością
Miłość przyszła niespodziewanie. Dopiero wtedy, gdy przestała jej szukać. Renata Przemyk odsłania intymny fragment swojego życia i opowiada o relacji z Michałem, z którym codzienność nabiera zupełnie nowego znaczenia.
Renata Przemyk w szczerym wywiadzie opowiada Beacie Nowickiej o pierwszym zakochaniu, które przyszło dopiero w wieku 43 lat. Artystka mówi o relacji z Michałem, wspólnym życiu pod Wieliczką oraz o tym, jak nauczyła się czerpać radość z codzienności i akceptować siebie. Renata Przemyk o pierwszej miłości [...] „Życie to sztuka wyboru”, powiedziałaś kiedyś. Każdy z nas wybierze coś innego. Bo jest inny. Jeden zwróci uwagę na drzewo, które jest najbliżej, a drugi na las na horyzoncie. Nie da się przyłożyć do każdego jednej miary, wzorca, matrycy. Co więcej, my na każdym etapie życia będziemy inni, inne. I to też jest naturalne. Możemy pięknie się różnić, a jednocześnie bardzo kogoś kochać. Pierwszy raz się w życiu zakochałam, mając 43 lata. Człowiek nie wie, że to jest to, dopóki tego nie poczuje. Od kiedy pamiętam, w relacjach towarzyszył mi jakiś rodzaj napięcia. Przekonanie, że to ja muszę się starać, ja muszę zasłużyć, ja muszę być wystarczająco dobra, a najczęściej najlepsza, żeby w ogóle zostać zauważona. Dopiero przy tym pierwszym zakochaniu poczułam akceptację ciała i harmonię wszystkich zmysłów z tą drugą osobą. Nie da się tego opowiedzieć. Nie poczujesz smaku, dotyku, zapachu z czyichś opowieści. Musisz to przeżyć. Ale jak przeżyjesz, to już potem wiesz. CZYTAJ TEŻ: Ten sam zawód, ale bez rywalizacji? Krzysztof Czeczot zdradza sekret związku z Karoliną Gorczycą | TYLKO W VIVIE! Renata Przemyk o partnerze Uśmiechasz się do siebie w lustrze? Tak. Lubię moment, w którym jestem. Akceptuję się, chociaż czasem myślę, że może powinnam częściej stosować kremy na zmarszczki, żeby wyprostowało się tu i ówdzie (śmiech). A z drugiej strony każda z tych zmarszczek jest uczciwie zapracowana śmiechem i żywą mimiką. Dopiero z wiekiem wychodzi charakter na twarz. Cieszę się, że udało mi się pokonać problemy ze zdrowiem. Podeszłam do tego zadaniowo: wyciąć, połatać, wyleczyć, rehabilitować. Pokonać i iść dalej. Jako dziecko byłam cherlawa, z anemią, ale zaskakująco odporna. Głęboko we mnie tkwiła siła przetrwania, jakiś instynkt. Po latach dowiedziałam się, że imię Renata jest od renatus, czyli odradzająca się. Wańka-wstańka. W najnowszym klipie biegniesz w cudownym sycylijskim słońcu i śpiewasz: „Biegnę, płynę, zdążam, lecę, już zadzieram kiecę i zatańczę znów na stole. (…) Młodsza już nie będę, lecz szczęśliwsza mogę być”. Jesteś? Coraz częściej. Żyję tu i teraz. I to jest najfajniejsze, bo w tym momencie czuję smak dobrej kawy, którą obie pijemy, ciekawi mnie nasza rozmowa, doceniam, że nic mnie nie boli. Mam zdrowe dziecko. Cieszę się, że za chwilę będzie wiosna i pojedziemy na wakacje. Że mogę robić to, co kocham. Że mój głos wciąż jest silny. Że udało mi się – świadomie czy nieświadomie – wszystko poukładać. Jestem w fajnym momencie. Nigdy nie akceptowałam siebie tak bardzo jak teraz. Pojechaliśmy z moim Michałem na Sycylię. Stwierdziliśmy, że ten klip to będzie nasza prywatna opowieść o własnym rytmie życia. Michał jest maratończykiem, ultrasem. Biega, bo to kocha, nigdy nie biega w słuchawkach. Chłonie świat. Potrafi cieszyć się wszystkim. Rano wpada do domu wyhasany jak pies i mówi: „Renulka, widziałem takie piękne drzewa, sarnę” (śmiech). Okolice naszego domu pod Wieliczką, gdzie mieszkam od 26 lat, on w ciągu kilku lat poznał o wiele lepiej ode mnie. Zatrzymuje się przy miejscowym sklepie, miła pani od razu podaje mu bułkę, a on rozmawia z każdym sąsiadem. Ja przyglądam się ludziom życzliwie, ale z odległości. Od Michała uczę się cieszyć codziennością. To jest radość życia, radość bycia w ruchu, w ciele, z duchem, ze zmysłami, z drobnym bólem i wiatrem, który wieje ci w twarz. Ale czasem w plecy. Rozmawiała Beata Nowicka. Cały wywiad do przeczytania w nowej VIVIE!. Magazyn dostępny w punktach sprzedaży od czwartku, 9 kwietnia. CZYTAJ RÓWNIEŻ: TYLKO W VIVIE! Mikołaj "Bagi" Bagiński ujawnia: była dziewczyna miała ukryty cel. "To dało mi dużo do myślenia"