Dla swojej matki była „pomyłką", dla mężczyzn - "głupią blondynką”. Choć Marilyn Monroe żyła jedynie 36 lat, stworzyła legendę, która trwa do dziś
Nigdy nie poznała swojego ojca, matczynego ciepła też nie zaznała, bo mama porzuciła ją dwa tygodnie po porodzie. Trudne doświadczenia z dzieciństwa na zawsze odcisnęły bolesne piętno na życiu Normy Baker, którą cały świat zna jako Marilyn Monroe. Matce zawdzięczała urodę, która stała się jej przepustką do sławy, ale z czasem też przekleństwem. Dziś, w setną rocznicę urodzin legendarnej aktorki, przypominamy historię jej błyskotliwej kariery i życia, które przerwała tragedia.
Na czym polegał fenomen Marilyn Monroe? Co sprawia, że wciąż nie można od niej oderwać oczu? Przecież zagrała tylko w 29 filmach, nigdy nie dostała nawet nominacji do Oscara. Nie potrafiła zapamiętać prostej kwestii, upijała się i spóźniała na plan. Zarabiała kilkakrotnie mniej niż inne aktorki w jej czasach. Ale wciąż, po 57 latach od jej śmierci to jej gwiazda świeci najmocniej. Marilyn Monroe urodziła się 1 czerwca sierpnia 1926 roku. Jak naprawdę wyglądało jej życie? "Spóźniona Marilyn jest o wiele lepsza niż wszystkie inne aktorki razem wzięte" Jest późne przedpołudnie, gdy na planie „Pół żartem, pół serio” dochodzi do spięcia. Wszyscy czekają na Marilyn, która miała być już trzy godziny temu. Ale nie pojawiła się i nie wiadomo, czy jest sens czekać. A jeśli nawet zaszczyci ekipę swoją obecnością, czy zna swoje kwestie i będzie w stanie je powtórzyć? Tylko reżyser Billy Wilder jest niewzruszony. Każe czekać. Pytany, czy nie mógłby zatrudnić innej, bardziej profesjonalnej aktorki, szybko ucina dyskusję: „Nie, bo nawet spóźniona Marilyn jest o wiele lepsza niż wszystkie inne aktorki razem wzięte. Gdyby zależało mi na kimś, kto jest zawsze punktualny i zna swoje kwestie, zaangażowałbym ciotkę z Wiednia. Wstaje codziennie o piątej i nigdy nie ma luk w pamięci. Ale kto chciałby ją oglądać?”. Marilyn Monroe: gwiazda czy aktorka? Na czym więc polega magia Marilyn Monroe? Nie była przecież nawet jedną z największych aktorek swojego pokolenia. Całe życie ubolewała, że nikt nie docenia jej talentu. Nie daje dobrych ról w ambitnych produkcjach. Gdy proponowano jej kolejną rozbieraną rolę głupiej blondynki, płakała: „Tylko do tego się nadaję? Żeby zrzucać ciuchy i świecić pupą?”. Choć Marilyn Monroe sama nie wiedziała, co może zagrać. Pytana kiedyś o rolę marzeń, odparła: „Chciałabym zagrać w »Braciach Karamazow«. Nie braci. Ale Gruszeńkę. To dziewczyna”. Rozpaczała, że nie dostaje takich gaż, jak inne aktorki. Podczas gdy jej płacono ledwie 500 dolarów za tydzień pracy, Jane Russell, jej partnerka w „Mężczyźni wolą blondynki”, inkasowała 200 tysięcy. Gdy jej zaproponowano marne 100 tysięcy za „Something’s Got to Give”, Elizabeth Taylor jako pierwsza aktorka w historii kina dostała milion dolarów za główną rolę w „Kleopatrze”. Dzieciństwo Marilyn Monroe Marilyn próbowała uczyć się aktorstwa. Jeden z jej wczesnych kochanków – wielki reżyser Elia Kazan – namówił ją, by pojechała do słynnego Actor’s Studio Anny i Lee Strasbergów. Posłuchała. W 1954 roku zaczęła chodzić na zajęcia z takimi sławami, jak Marlon Brando, Paul Newman, James Dean czy Anne Bancroft. Metoda Stanisławskiego, która nakazywała aktorom sięgać głęboko do zakamarków duszy, do traumatycznych przeżyć, była dla niej idealna. W końcu niewiele gwiazd miało za sobą tyle smutnych doświadczeń co ona. Pierwsze z brzegu? Nigdy nie poznała swojego ojca. Żartowała więc: „Moim ojcem był Abraham Lincoln. To znaczy – myślę o Lincolnie jak o swoim ojcu. Był dobry, miły i mądry. To mój ideał. Kocham go”. Matka, Gladys Baker, która pracowała jako montażystka, porzuciła ją dwa tygodnie po urodzeniu. „Byłam pomyłką. Prawdopodobnie pokrzyżowałam jej plany życiowe”, mówiła z goryczą Marilyn. Wychowywały ją przyjaciółki matki. Potem Marilyn Monroe tułała się po sierocińcach i domach zastępczych, gdzie jej trauma sięgnęła zenitu. A gdy w wieku 34 lat Gladys zapadła na schizofrenię i trafiła do szpitala psychiatrycznego, została na świecie sama. Obsesyjnie bała się, że wpadnie w obłęd, że zachoruje jak matka. „Zdarzało się, że nagle wybuchała w trakcie zajęć płaczem i długo nie potrafiła się opanować”, wspominała żona Lee, Anna Strasberg. Kariera Marilyn Monroe Marilyn Monroe grała świetnie. Widać to w późniejszych filmach, takich jak „Rzeka bez powrotu” czy „Przystanek autobusowy”. „To najlepsza aktorka filmowa od czasów Grety Garbo. Marilyn to czyste kino. Bardzo rzadko posługuje się słowem. Grają jej usta, oczy, przypadkowe gesty”, mówił Joshua Logan, który reżyserował „Przystanek…”. Marilyn dostała nawet kilka nagród. Nominacje do brytyjskiej BAFTY za „Księcia i aktoreczkę” oraz „Słomianego wdowca”. Nominację do Złotego Globu za „Przystanek autobusowy” i wreszcie Złoty Glob za „Pół żartem, pół serio” Billy’ego Wildera. Ale czy byłaby w stanie stworzyć taką kreację, jak jej największa konkurentka Elizabeth Taylor w „Kotce na gorącym blaszanym dachu” albo w „Kto się boi Virginii Woolf?”? Marilyn Monroe, którą pamiętamy, to słodka dziewczyna z komedii: „Pół żartem, pół serio”, „Słomianego wdowca” czy „Mężczyźni wolą blondynki”. To sam seksapil. Scenarzysta Walter Bernstein mówił: „Nie była klasyczną pięknością. Tak naprawdę nie była nawet specjalnie ładna. Ale miała niepowtarzalny dziecięcy wdzięk, słodki i obezwładniający”. Jakąś niezwykłą mieszankę zwierzęcego seksapilu i dziecięcej niewinności. Według Laurence’a Oliviera: „Potrafiła zasugerować niewinność i zepsucie w jednym momencie”. Od 50 lat wytwórnie filmowe próbują wykreować jej następczynię. Stylizować sesje gwiazd na sesje z Marilyn. Na próżno. Marilyn Monroe była tylko jedna. Niepowtarzalna. Marilyn Monroe znała siłę seksapilu Już jako ruda pulchna dziewczyna, Norma Jeane Baker, która w wieku 17 lat zaczęła pozować do zdjęć reklamowych, robiła wrażenie. Ale dzięki kilku drobnym sztuczkom stworzyła wizerunek kobiety, od której nie można było oderwać oczu. Na wzór swojej idolki Jean Harlow utleniła włosy na platynowy blond. Opracowała charakterystyczny makijaż. Sama tworzyła kompozycję cieni do powiek, dzięki którym uzyskiwała niepowtarzalny błękit. Nakładała kilka kolorów szminek, by jej usta wydawały się jeszcze pełniejsze. Zawsze lekko je rozchylała, bo uważała, że ma za masywny podbródek, a tak będzie go mniej widać. Zaczęła nosić tak obcisłe suknie, że niektóre trzeba było na niej zaszywać. I buty, z których jeden miał o pięć milimetrów krótszy obcas. Dzięki czemu, chodząc, kołysała zmysłowo biodrami jak żadna inna aktorka. W tej kategorii miała tylko jedną rywalkę – Sophię Loren. Ten krok nazwano nawet „chodem Marilyn”. Choć ona sama bagatelizowała jego znaczenie. „Nauczyłam się chodzić, gdy miałam dziewięć miesięcy. I od tamtej pory zawsze tak chodzę”, mawiała. Gdy swoim ciepłym dziewczęcym głosem, z wiele obiecującym spojrzeniem spod rzęs, wypowiadała nawet błahe kwestie, brzmiały jak zaproszenie do łóżka. Tak jak w „Asfaltowej dżungli”, gdzie mówi do swojego kochanka: „Kazałam na targu kupić makrele dla ciebie. Wiem, jak lubisz ryby”. I każdy już się domyślał, jak skończy się ta kolacja. Znała siłę swojego seksapilu. „Nikt nie wygląda nago lepiej niż ja”, powtarzała. Kochankowie Marilyn Monroe: Brando, Miller, Kennedy Trudno się dziwić, że kobiety chciały wyglądać tak jak ona, a mężczyźni tracili dla niej głowę. Zresztą Marilyn w wydaniu ociekającej seksem blondynki może być ucieleśnieniem męskich marzeń do dziś. Ona sama była rozczarowana związkami. O swoich małżeństwach mówiła: „W istocie moje pierwsze małżeństwo z Jimem Doughertym, kolegą z sąsiedztwa, było czymś w rodzaju przyjaźni z przywilejami seksualnymi. Potem przekonałam się, że małżeństwo nie jest niczym więcej”. Sama też przyznawała, że nie była cudowną kochanką. Ale wystarczyło, że pokazała się u boku nowego faceta, a prasa już rozpisywała się o jej nowej miłości. Na liście jej podbojów byli przecież najsławniejsi reżyserzy, producenci, pisarze i politycy swojego pokolenia: Elia Kazan, Marlon Brando, Yves Montand. Jej drugi mąż, słynny amerykański baseballista Joe DiMaggio, był tak zazdrosny, że gdyby mógł, trzymałby ją pod kluczem. Łudził się, że będzie miał ją tylko dla siebie. Zmusi do zakończenia kariery i zajęcia się domem. Rozstali się po dziewięciu burzliwych miesiącach. Kiedy wyszła za mąż za wybitnego amerykańskiego dramaturga Arthura Millera, dziennikarze pytali przewrotnie: „Co on w niej widzi?”. Ten niezwykły mariaż urody i intelektu intryguje do dziś i sam w sobie stał się legendą. Marilyn Monroe zawsze wiedziała, że to związek wysokiego ryzyka. W prywatnych rozmowach mówiła: „Wielki cyc, wielka pupa. Gdybym nie była niczym więcej niż durną blondynką, nie ożeniłby się ze mną, prawda?”. Rozpaczliwie próbowała nadrobić braki. Czytać. Rozwijać się. Stworzyć dom i urodzić dziecko. Ale nic z tego nie wyszło. Małżeństwo z Millerem skończyło się po pięciu latach. Jeszcze w czasie trwania ich związku wdała się w płomienny romans z francuskim uwodzicielem Yves’em Montandem. A JFK? Jeden z najbardziej charyzmatycznych mężczyzn swojej epoki? Nikt nie wie, co tak naprawdę łączyło tych dwoje. Do prasy przeniknęło tylko jedno ich wspólne zdjęcie – stoją we trójkę z Robertem Kennedym. Ale to tylko podgrzało atmosferę, zrodziło spekulacje, które rozpalają wyobraźnię do dzisiaj. Szczególnie że niedługo potem, w 1962 roku w Covent Garden, zaśpiewała mu zmysłowym głosem słynne „Happy Birthday”. Mówiło się, że poznała zbyt wiele tajemnic, by żyć nadal… Marilyn Monroe: w imię miłości gotowa była na wszystko Czy budziłaby takie emocje, gdyby nie odeszła młodo i w tajemniczych okolicznościach? „Wyobraźcie sobie, że ona wciąż żyje – jest bardzo gruba i ciągle pijana. Byłaby budzącą litość i zażenowanie osobą. I nikt z tych, którzy ją dziś wspominają, nie opowiadałby o niej tego, co teraz”, mówił reżyser Joseph. L. Mankiewicz. Gdy znaleziono ją martwą, miała 36 lat. Traumatyczne dzieciństwo sprawiło, że rozpaczliwie pragnęła akceptacji. Była gotowa na wszystko, by zdobyć miłość. Na kozetce psychoterapeuty usiadła po raz pierwszy siedem lat przed śmiercią. I, jak większość ludzi w tamtym czasie, zachwyciła się psychoanalizą. Ze swoją pierwszą terapeutką Margaret Herz Hohenberg spotykała się pięć razy w tygodniu. Niebawem była od niej tak uzależniona, że bez swojej mentorki bała się podjąć jakąkolwiek decyzję. Miała nadzieję, że Margaret sięgnie do zakamarków duszy i rozwiąże jej problemy. Wzmocni samoocenę. Ale było coraz gorzej. Zmiany terapeutów w niczym nie pomagały. Gdy wyjechała do Londynu, by u boku Laurence’a Oliviera zagrać w „Księciu i aktoreczce”, jej opiekunką została Anna, córka Zygmunta Freuda. Marilyn, która zaczęła wtedy czytać książki twórcy psychoanalizy, stwierdziła: „Gość miał w wielu sprawach rację. Od razu czuję się lepiej”. Tymczasem Olivier był przerażony tym, co działo się na planie. Pytany o Marilyn, oficjalnie odpowiadał dyplomatycznie: „Chyba nikogo nie zaskoczę stwierdzeniem, że trudno się z nią pracowało”. Nieoficjalnie jednak dawał upust emocjom. „To nie aktorka, to schizofreniczka”, mówił. Podobnego zdania była Anna Freud. W jej zapiskach z tamtego okresu czytamy: „Pacjentka rozchwiana emocjonalnie, nadpobudliwa, stała potrzeba zewnętrznej akceptacji, lęk przed samotnością, stany depresyjne w przypadku odrzucenia, osobowość paranoidalna ze skłonnościami do schizofrenii”. Kolejna jej psychoterapeutka, Marianne Kris, była już tak bezradna, że po dwóch próbach samobójczych umieściła swoją pacjentkę na oddziale zamkniętym szpitala psychiatrycznego. Marilyn, która myślała, że będzie w sanatorium, podpisała zgodę. I być może spędziłaby w szpitalu resztę życia, gdyby nie Joe DiMaggio, który wyciągnął stamtąd byłą żonę po miesiącu. Już wtedy łykała po 20 tabletek nembutalu dziennie. A przed połknięciem nakłuwała je szpilką, by szybciej zadziałały. Reżyser John Huston mówił: „Miała problemy. Ale któż ich nie ma? Prawdziwy dramat rozpoczął się jednak wtedy, gdy przeklęci lekarze przepisali jej przeklęte pigułki. Nie powinna brać tego do ust”. Co gorsza, nauczyła się wyłudzać leki. Jednocześnie chodziła do kilku lekarzy i psychoterapeutów, którzy dawali jej recepty na środki uspokajające i nasenne. Ostatni z nich, Ralph Greenson, jak mówiono psychoterapeuta gwiazd i gwiazda wśród terapeutów, też nie potrafił jej pomóc. Traktował jak córkę, ulegał jej kaprysom. Dawał „zastrzyki młodości”, których składu nikt nigdy nie poznał. Jak mówił przyjaciel Marilyn, pisarz Truman Capote, pod wychudzonym ciałem i obrzmiałą twarzą niemal widać było udręczoną duszę. Coraz częściej Monroe mówiła o sobie „ona”. Twierdziła, że słyszy głosy. Marilyn Monroe: śmierć i życie po życiu Gwiazdę znaleziono martwą 5 sierpnia 1962 roku w jej domu w Brentwood. Pierwszym i ostatnim, jaki miała. Leżała naga ze słuchawką w dłoni, jakby przed śmiercią próbowała do kogoś zadzwonić. Wokół było mnóstwo fiolek po lekach, które zażywała całymi garściami, by choć na chwilę usnąć. Jej śmierć była więc właściwie tylko kwestią czasu. Mimo to wywołała sensację i szok. Zrodziła mnóstwo pytań. Czy Marilyn naprawdę chciała umrzeć? Popełniła samobójstwo? A może ktoś jej w tym pomógł? Dziś nie ma to jednak wielkiego znaczenia. Bo w nocy z 4 na 5 sierpnia umarła tylko Norma Jean Baker, miła, seksowna, ale zagubiona dziewczyna. Marilyn Monroe, wielka gwiazda kina, żyje nadal. W Internecie można kupić pukle jej włosów i zdjęcia z autografami. W maju znalazła się na plakacie festiwalu filmowego w Cannes. Gasiła świeczkę na urodzinowym torcie. W kinach można było obejrzeć „Mój tydzień z Marilyn”, film o paru dniach z jej życia. Kilka lat temu prestiżowy amerykański magazyn „Vanity Fair” opublikował jej nagą sesję. MM ma także swoje konto na Facebooku, do którego zagląda regularnie ponad trzy miliony znajomych. Na Twitterze wciąż zamieszcza swoje złote myśli. Tak, jakby chodziło o wielką współczesną gwiazdę, za którą stoi machina marketingowa, a nie Marilyn Monroe, która zmarła 64 lata temu. I nikt nie jest w stanie powtórzyć jej fenomenu. Tekst: Magda Łuków
Mówiono, że znów są razem i chcą naprawić swój związek. Teraz Viola Kołakowska ujawniła, co naprawdę łączy ją z Tomaszem Karolakiem. Padło zaskakujące wyznanie
„Wszystko jest na dobrej drodze do tego, by było między nimi dobrze” - zapewniał zaledwie kilka tygodni temu menadżer Tomasza Karolaka. Z jego słów wynikało, że aktor i była modelka po raz kolejny do siebie wrócili i starają się "odbudować relacje rodzinne". O to, jak im idzie, zapytał teraz Violę Kołakowską w swoim podcaście Żurnalista. Jej odpowiedź nie pozostawia wątpliwości.
Nie ma w polskim show-biznesie bardziej skomplikowanej relacji niż ta, która łączy Tomasza Karolaka i Violę Kołakowską. Historia ich związku sięga roku 2007, kiedy to aktor po wielu latach rozstał się z Magdaleną Boczarską. Jak się szybko okazało, zostawił ją właśnie dla Kołakowskiej. Rozstania i powroty Od tamtego czasu aktor i modelka wielokrotnie się rozstawali, po czym dawali sobie kolejną szansę. Pierwszy koniec miał miejsce w 2009 roku, dwa lata po narodzinach córki Leny. Karolak publicznie zapowiedział wtedy, że chce się angażować w wychowanie córki, ale z jej mamą już nie łączy go uczucie. Gwiazdor zmienił zdanie w 2013 roku. Wtedy Tomasz Karolak i Viola Kołakowska wrócili do siebie, a niedługo później ogłosili, że spodziewają się dziecka. Co więcej, aktor oświadczył się ukochanej na oczach widzów w Teatrze IMKA. Na zaręczynach się jednak skończyło. Zamiast decyzji o ślubie para podjęła decyzję o rozstaniu. Zobacz również: Dla niej zostawił swoją długoletnią partnerkę. To była jedna z najbardziej komentowanych miłości show-biznesu Od tamtej pory niewiele się zmieniło. Aż do czasu, gdy Tomasz Karolak w grudniu ubiegłego roku pojawił się u Żurnalisty i stanowczo zadeklarował, że nie jest i nie będzie partnerem Kołakowskiej. „Rozstaliśmy się ze sobą raz na zawsze. Powrotów już nie będzie” — wyznał. Burzliwą relację z modelką podsumował gorzko: "Na terapii ja się dowiedziałem, że nie jestem w związku, tylko że jestem w jakimś układzie. Niedługo po tej wymownej deklaracji pojawiły się jednak doniesienia, które wszystkich zaskoczyły. W marcu menadżer aktora obwieścił w wywiadzie dla tygodnika „Na Żywo”, że Tomasz Karolak i Viola Kołakowska ponownie są razem. „To skomplikowana relacja, wyjątkowy temat. Wszystko zmierza jednak w dobrą stronę — ku odbudowie relacji rodzinnych. W planach są wspólne wyjazdy i pełne skupienie na rodzinie. To dorośli ludzie o trudnych charakterach, ale po obu stronach widać wyraźne dążenie do stabilizacji” — powiedział Mikołaj Jakubowski. Menadżer Karolaka zapewnił też, że „wszystko jest na dobrej drodze do tego, by było między nimi dobrze”. Czytaj także: Mieli rozstać się definitywnie, a tu takie wieści. Przełom w relacji Tomasza Karolaka i Violi Kołakowskiej "Co za bzdury!" Kołakowska wymownie o reaktywacji związku z Karolakiem Wygląda na to, że menadżer aktora wykazał się nadmiernym optymizmem w ocenie szans na odrodzenie miłości aktora i byłej modelki. Tak przynajmniej wynika ze słów samej Kołakowskiej. Była modelka gościła w najnowszym odcinku podcastu Żurnalisty. I została zapytana o to, czy naprawdę znów jest w związku z Karolakiem. Jej odpowiedź była krótka i stanowcza. "Co za bzdury!" - powiedziała. A kiedy padło pytanie, kiedy tak naprawdę się rozstała z aktorem, Kołakowska najpierw zażartowała: "milion pięćset tysięcy lat temu", a potem już poważnie dodała: "Tak naprawdę to od bardzo dawna nie jesteśmy razem. Nie wiem, czy kiedykolwiek byliśmy razem" - stwierdziła gorzko. Zobacz też: Długo dojrzewał do roli ojca, uciekał w pracę: "Bałem się założenia rodziny. Ponad 10 lat nie mieszkałem z Violką i dziećmi" Wygląda na to, że przynajmniej w tej kwestii oboje są zgodni, bo wypowiedź Kołakowskiej bardzo przypomina to, co kilka miesięcy temu w tym samym podcaście powiedział jej były partner. On też stanowczo zapewniał, że nie są razem i też miał wątpliwości, czy kiedykolwiek tworzyli prawdziwy związek.
Wciąż nie pogodziła się z tą stratą. Justyna Kowalczyk wspomina męża w przejmującym wpisie. "Trzy lata temu zginął Kacper"
To była ogromna strata dla polskiego sportu. 17 maja 2023 roku w rejonie Jungfrau w szwajcarskich Alpach zginął alpinista Kacper Tekieli. Jego śmierć pozostawiła ogromną wyrwę w sercu Justyny Kowalczyk, którą poślubił trzy lata wcześniej. W trzecią rocznicę tej tragedii wspomniała ukochanego w przejmującym wpisie.
Miał w życiu dwie wielkie miłości. Pierwszą były góry, w których zakochał się jeszcze jako nastolatek. I poświęcił im całe swoje życie. Dzięki górom Kacper Tekieli poznał tę drugą wielką miłość - Justynę Kowalczyk. Utytułowana biegaczka po zakończeniu kariery sportowej szukała nowego pomysłu na siebie. Wtedy dostała propozycję, by zająć się wspinaczką wysokogórską. „Polski Związek Alpinizmu miał szeroko zakrojone plany wobec mnie, a ja nie miałam żadnych podstaw ku temu, żeby iść w wysokie góry, prócz niezłej psychy i dobrej wydolności. Chciałam nauczyć się wszystkiego od podstaw, związek zaproponował Kacpra i przyjechałam do niego w podkrakowskie Skałki po naukę wertykalnego świata. Kurs był bardzo profesjonalny. A po kursie zauważyliśmy, że się bardzo polubiliśmy” - wspominała w wywiadzie dla "Newsweeka". Wielka miłość, którą przerwał tragiczny wypadek Polubili się tak bardzo, że w 2020 roku, zaledwie rok od pierwszego spotkania. Postanowili się pobrać. A rok później Justyna Kowalczyk-Tekieli i jej ukochany powitali na świecie synka Hugo. Od początku zabierali go w góry, chcieli zarazić miłością do wspinaczki i sportu. Wiosną 2023 wyjechali razem w szwajcarskie Alpy. „Mój mąż rozpoczął ostatnio duży alpejski projekt, pojechaliśmy kamperem w trójkę w góry na dwa i pół miesiąca. Jesteśmy z synkiem w kamperze, czasem robimy jakieś wycieczki, a Kacper realizuje w tym czasie swoje cele w górach, w Alpach”, mówiła wtedy Justyna Kowalczyk-Tekieli w jednym z wywiadów. Wspomniany projekt był bardzo ambitny. Kacper Tekieli chciał zdobyć wszystkie czterotysięczniki w Alpach. Był blisko tego celu, a jego doświadczenie i wcześniejsze dokonania pozwalały sądzić, że spełni to marzenie. Niestety, 17 maja 2023 roku podczas wspinaczki na szczyt Jungfrau nagle zeszła lawina. Tekieli zginął. Justyna Kowalczyk bardzo przeżyła tę śmierć. Tuż po pogrzebie wyjechała razem z synkiem na kilka miesięcy. Nie rozmawiała z mediami o tym, co przeżyła. Regularnie jednak wspominała ukochanego w mediach społecznościowych. W pierwszą rocznicę napisała: „Rok temu, 17.05.2023, zginął mój mąż Kacper. Filozof. Alpinista. Taternik. Siłacz. Buntownik. Wrażliwiec. Obrońca zwierząt. Apostata. Esteta. Koneser. Kot. Świat, jaki zastałam po Kacpra śmierci i pustka, której w żadnej mierze wypełnić nie potrafię, utwierdzają mnie w przekonaniu, że był najlepszym Człowiekiem, jakiego w życiu poznałam”. Rok później w czułym poście napisała: "Dwa lata temu zginął Kacper. Trzymamy gardę. Jakoś. Tęsknimy. Bardzo”. Poruszający wpis sportsmenka opublikowała też w trzecią rocznicę śmierci męża. "Trzy lata temu zginął Kacper. Zdjęcie z ulubionych piachów zostawię z cytatem ulubionego Witkacego: "Więc tymczasem żegnam was - może na długo, a może na zawsze. Kto wie? Nie palcie, nie pijcie, nie zażywajcie kokainy - spróbujcie w razie czego peyotlu..." - napisała. Kilka dni przed rocznicą opowiadała o żałobie po stracie w wywiadzie dla TVP Sport. Pytana, czy ma żal, że jej szczęśliwe małżeństwo przerwał tragiczny wypadek, powiedziała: "Bardzo niepokorne byłoby myśleć, że mnie to musi ominąć, zwłaszcza w profesji, którą uprawiał mój mąż. Ryzyko w tej profesji jest duże. No i trafiło na niego, co jest ogromną tragedią. Jednak się wydarzyło".
Ciężko chora księżna wzięła udział w obchodach święta narodowego. Jeden szczegół natychmiast zaniepokoił poddanych
Norweska księżna koronna Mette-Marit pojawiła się publicznie po dłuższej nieobecności i znów wywołała poruszenie. Podczas obchodów rocznicy uchwalenia konstytucji nie rozstawała się z aparatem tlenowym. To wyraźny sygnał, że stan jej zdrowia się pogarsza, a przeszczep, o którym mówi się od pewnego czasu, jest bardziej pilny niż wszyscy przypuszczali.
Księżna Mette-Marit od ośmiu lat księżna koronna od lat zmaga się z samoistnym włóknieniem płuc — nieuleczalną chorobą, która stopniowo wyniszcza pęcherzyki płucne. W ostatnich latach schorzenie się nasiliło, przez co żona następcy tronu ograniczyła swoje obowiązki, zrezygnowała z podróży i niezwykle rzadko pokazuje się publicznie. W niedzielę 17 września wzięła jednak udział w uroczystych obchodach święta uchwalenia konstytucji Norwegii. To było jej pierwsze publiczne wystąpienie od kwietnia, nic więc dziwnego, że to właśnie na niej skupiła się uwaga dziennikarzy i uczestników uroczystości. Mette-Marit ma poważne problemy z oddychaniem. Już nie rozstaje się z aparatem tlenowym Wszyscy, którzy na nią spojrzeli, od razu zauważyli niepokojący szczegół - cienką rurkę na twarzy księżnej. To przewód aparatu tlenowego, który trzymał stojący za księżną pracownik pałacu. Z takiego sprzętu korzystają pacjenci z zaawansowanymi chorobami płuc, którzy mają problemy z samodzielnym oddychaniem. Zobacz także: Norweska księżna Mette-Marit walczy ze śmiertelną chorobą. Zostało jej pięć lat życia... Fakt, że Mette-Marit używa aparatu oznacza, że choroba postępuje, a dotychczasowe metody leczenia nie są w stanie jej zatrzymać. Sama księżna tego nie ukrywa. W grudniu powiedziała, że jedynym ratunkiem dla niej jest przeszczep płuc. "Miałam nadzieję, że uda się dzięki lekarstwom utrzymać chorobę w ryzach i rzeczywiście do tej pory rozwijała się powoli. Teraz nastąpiło gwałtowne pogorszenie" - wyznała w rozmowie z telewizją NRKNor. Lekarze dawali jej tylko pięć lat życia Widok księżnej poruszył nie tylko mieszkańców Norwegii, choć nie jest to pierwszy raz, kiedy pokazała się z aparatem tlenowym. Wcześniej ze sprzętem wspomagającym oddychanie została sfotografowana 10 kwietnia podczas spotkania z norweskimi sportowcami jadącymi na Zimowe Igrzyska Paraolimpijskie do Włoch. Już wtedy ten widok wywołał zaniepokojenie, które spotęgował fakt, że służby prasowe norweskiej rodziny królewskiej nie wydały żadnego komunikatu w tej sprawie. Czytaj również: Kelnerka z nieślubnym dzieckiem i norweski książę. Oto historia miłości Mette-Marit i księcia Haakona Pałac milczy także teraz, nie wiadomo więc, czy są jakieś nowe wieści w sprawie przeszczepu. Ostatni oficjalny komunikat pochodzi sprzed kilku tygodni. "Jak wszyscy wiedzą, księżna koronna cierpi na przewlekłą chorobę - włóknienie płuc. Jak informowaliśmy w grudniu, w ostatnim czasie nastąpiło wyraźne pogorszenie stanu zdrowia księżnej, dlatego rozpoczęto przygotowania do oceny możliwości przeszczepu płuc. Księżna koronna coraz bardziej potrzebuje indywidualnie dopasowanych ćwiczeń, odpoczynku i rekonwalescencji, a jej oficjalny program jest dostosowywany do jej stanu zdrowia" - informowała rzeczniczka prasowa norweskiej rodziny królewskiej, Guri Varpe. Zobacz także: Norweska księżna w ogniu krytyki po ujawnieniu korespondencji z Epsteinem. Mette-Marit przerwała milczenie <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2026/05/GettyImages-2276655929-58e9630.jpg" width="6049" height="4033" alt="OSLO, NORWAY - MAY 17: (L-R) Prince Sverre Magnus of Norway, Crown Princess Mette Marit of Norway and Crown Prince Haakon of Norway attend the Norwegian Constitution Day with the children's parade at their residence Skaugum on May 17, 2026 in Oslo, Norway. (Photo by Per Ole Hagen/Getty Images)" title="Norway Constitution Day 2026" /> Samoistne włóknienie płuc wykryto u księżnej w 2018 roku. Przeszła wtedy serię badań, które miały dać odpowiedź na pytanie, dlaczego 45-letnia wówczas Mette-Marit szybko się męczy, ma częste zawroty głowy i problemy z oddychaniem. Przyczynę odkrył prof. Kristian Bjøro. Sam był zaskoczony, bo samoiste włóknienie płuc dotyka zwykle mężczyzn w podeszłym wieku, u kobiet występuje wyjątkowo rzadko. Lekarz nie miał wtedy dobrych rokowań - jak stwierdził, żona księcia Haakona ma przed sobą najwyżej pięć lat życia. Od tamtej pory minęło już osiem lat, a księżna żyje, choć wyraźnie widać, że choroba robi coraz większe spustoszenie w jej organizmie. Pozostaje liczyć na to, że w najbliższym czasie zostanie przeprowadzony przeszczep, który jest jedynym ratunkiem w tej sytuacji.
Był w polskim jury, teraz ujawnia kulisy głosowania. To dlatego Izrael dostał od Polski najwyższą notę
Finał Eurowizji miał być świętem fanów muzyki, ale w Polsce zmienił się w gigantyczny spór. Jej powodem jest decyzja polskich jurorów, którzy podczas finału Eurowizji przyznali maksymalną notę reprezentantowi Izraela. Burzy nie uciszyło oświadczenie rzeczniczki naszego jury, która ostro zareagowała na hejterskie komentarze pod jej adresem. W końcu głos zabrał jeden z jurorów. W oświadczeniu wyjaśnił, jak to się stało, że 12 punktów od Polski dostał Noam Bettan.
Po każdym finale Eurowizji w internecie zaczyna się dyskusja o tym, które kraje przyznały punkty wykonawcy z Polski. W ubiegłych latach dotyczyło to głównie tego, jaką noty naszym artystom dawali jurorzy z Ukrainy. W tym roku jest inaczej. Burzliwą debatę w mediach społecznościowych wywołał fakt, że polscy jurorzy przyznali 12 punktów, czyli najwyższą możliwą notę, reprezentantowi Izraela. Polskie jury w ogniu krytyki. W tle konflikt na Bliskim Wschodzie i bojkot Izraela Decyzja naszych jurorów wywołała burzę z jednego powodu. Na długo przed finałem pojawiły się głosy, że Izrael należy wykluczyć z konkursu z powodu działań zbrojnych, jakie to państwo toczy w Strefie Gazy i innych rejonach Bliskiego Wschodu. Kilka państw wystąpiły z takim wnioskiem do Europejskiej Unii Nadawców (EBU), która jest organizatorem Eurowizji. Szefowie EBU nie zdecydowali się na taki krok, czego efektem był bojkot konkursu w Islandii, Hiszpanii, Holandii, Irlandii i Słowenii. Żaden z tych krajów nie wysłał do Wiednia swoich reprezentantów, nie a w hiszpańskiej telewizji publicznej zrezygnowano z transmisji finału. Zobacz także: Rzeczniczka polskiego jury na Eurowizji przerywa milczenie po fali krytyki za przyznanie najwyższej noty Izraelowi. "Nie zgadzam się na hejt" Przypomniała to w swoim komentarzu dziennikarka Maria Baładżanow. "Nie rozumiem absolutnie wyborów polskiego jury. Nawet jeżeli piosenka im się podobała, oczywiście mają do tego prawo, nie rozumiem, jak można być tak bezmyślnym i nie pomyśleć o tym, że pięć krajów się wycofało właśnie przez kraj Izrael. Nie rozumiem, jak można nie pomyśleć, nie mieć w sobie żadnej empatii i nie mieć pojęcia o tym, co się dzieje" - napisała w emocjonalnym poście na Instagramie. Czytaj również: Zajęła 12. miejsce, ale mówi o legendarnym wyniku. Tak Alicja Szemplińska skomentowała finał Eurowizji Nie jest to jednak jedyny powód oburzenia na decyzję jury. W zaakceptowaniu werdyktu nie pomogło też to, co wydarzyło się kilka dni przed finałem, gdy Alicja Szemplińska udzielała wywiadu izraelskiemu portalowi EuroMix. Gdy padła prośba o pozdrowienie fanów z Izraela, Polka na chwilę przerwała rozmowę i poszła do swojej ekipy. Gdy po chwili wróciła przed kamerę, pozdrowiła wszystkich fanów Eurowizji. Izraelscy dziennikarze w swoim materiale stwierdzili, że reprezentantka Polski ma problem z fanami z Izraela i boi się skierować do nich choćby kilka słów. Cała ta sytuacja wywołała burzliwą dyskusję. I stała się jednym z argumentów dla tych, którzy krytykowali polskie jury za tak wysoką notę dla piosenki izraelskiego wokalisty. Juror zabiera głos. Tak tłumaczy kontrowersyjną decyzję Członkowie polskiego jury długo nie komentowali tej sprawy. Jedyną reakcją części z nich było zablokowanie komentarzy na profilach w mediach społecznościowych. Ciszę pierwsza przerwała dziennikarka muzyczna Ola Budka, która podczas finału pełniła rolę rzeczniczki naszego jury. Na nią też spadła ogromna krytyka, choć ona jedynie przekazywała na wizji decyzję jurorów. Przypomniała o tym w swoim oświadczeniu. "Jestem rzeczniczką polskiego jury, a nie jego członkinią. Nie brałam udziału w głosowaniu. Wyniki dostaję tuż przed wejściem na wizję, więc nie mogę uzależniać swojej roli od wyników głosowania jury. Nie ma tu miejsca na moje prywatne poglądy" - napisała na Instagramie. Wiele godzin później głos w tej sprawie zabrał prawnik Filip Kuncewicz, który zasiadał w jury razem z Elizą Orzechowską, Jaśkiem Piwowarczykiem, Viki Gabor, Stasiem Kukulskim, Wiktorią Kidą i Maurycym Żółtańskim. W swoim oświadczeniu ujawnił kulisy głosowania. Jak wyjaśnił, decyzja o przyznawanych punktach nie była podejmowana wspólnie, a każdy juror głosował indywidualnie i bez konsultacji z resztą składu. "Wynik głosowania polskiego jury w finale Eurowizji 2026 nie jest wspólną decyzją siedmiu jurorów. Każdy juror głosuje indywidualnie i w tajemnicy. Końcowy wynik to efekt działania algorytmu EBU, który łączy siedem niezależnych list w jeden ranking. Przyznanie 12 punktów nie oznacza, że jurorzy wybrali daną piosenkę jako numer 1. Zasady działania algorytmu EBU są publicznie dostępne. Każda osoba, która wysłała w ostatnich godzinach groźby lub hejt, mogła je sprawdzić w minutę. Nie zrobiła tego" - napisał w oświadczeniu Filip Kuncewicz.
Jeszcze niedawno żałowała decyzji o rozstaniu z Akopem. Teraz Sylwia Szostak ogłosiła, że ma już nowego partnera
Sylwia Szostak zaskoczyła fanów szczerym wyznaniem. Trenerka, która jeszcze niedawno przyznała, że popełniła błąd, decydując się na rozwód z mężem, teraz ogłosiła ważną zmianę. "Jestem w relacji nowej, która się bardzo dobrze rozwija" - powiedziała. Ujawniła też, jaki jest jej nowy ukochany i pokazała jego zdjęcie.
Sylwia i jej mąż Akop byli małżeństwem przez ponad 11 lat. Uchodzili za jedną z najbardziej zgranych par w polskim show-biznesie. Dlatego ich fani nie dowierzali, gdy w marcu 2024 roku ogłosili, że się rozstają. I bardzo im kibicowali, kiedy dwa miesiące później małżonkowie zapowiedzieli, że postanowili dać dobie jeszcze jedną szansę. Próba ratowania małżeństwa, która zaczęła się od romantycznego wyjazdu do Paryża, ostatecznie zakończyła się fiaskiem. W listopadzie 2024 roku para złożyła papiery rozwodowe, a na początku kwietnia 2025 roku sąd ogłosił, że Szostakowie nie są już małżeństwem. Czytaj również: Wielogodzinne rozmowy i terapia małżeńska. Akop Szostak i Sylwia Szostak długo walczyli o związek, rozstali się w zgodzie Nowe życie po rozstaniu. On szybko się zakochał, ona czekała na miłość Po rozwodzie szybko pozbierał się Akop. Już w kwietniu widywano go u boku nowej partnerki. Z nią jednak szybko się rozstał i zaczął relację z Michaliną Zagórską. Ten związek okazał się trwalszy. W ubiegłym roku para się zaręczyła i zaczęła przygotowania do ślubu. Ostatecznie jednak z tych planów nic nie wyszło. W lutym tego roku Michalina Zagórska ogłosiła, że rozstała się z Akopem. „Jak zauważyliście — nadeszło trochę zmian w moim życiu. Rozstaliśmy się, ślubu nie będzie. Teraz potrzebuję czasu, żeby się pozbierać” - napisała. Niedługo później podobny wpis zamieścił też sportowiec. „Tak, z Michaliną nie jesteśmy już razem. Nie chcę wchodzić w szczegóły ani rozwijać tego tematu" - napisał Akop Szostak. Zobacz także: Niedawno zaręczyny, a tu takie wieści. Narzeczona Akopa Szostaka przekazała smutną wiadomość. To koniec Do nowego związku nie spieszyła się za to Sylwia Szostak. Choć niedługo po rozwodzie plotkowano, że spotyka się z raperem Kubańczykiem, którego poznała na planie programu „Good Luck Guys”, ona sama nie potwierdziła, że jest w związku. A na początku tego roku trenerka zaskoczyła fanów wyznaniem na temat byłego męża. „Decyzję o pierwszym naszym rozstaniu podjęłam ja. Czy była słuszna? Nie, i była błędem”, ujawniła w relacji na Instagramie. Wysportowany, kulturalny, szczery, z dobrym sercem Teraz już jednak chyba nie żałuje rozwodu z Akopem. Tak przynajmniej wynika z jej wypowiedzi w podcaście "Mówię Wam" Mateusza Hładkiego. Szostak wyznała tam, że znów jest zakochana. "Jestem w relacji nowej, która się bardzo dobrze rozwija, która idzie w bardzo dobrym kierunku i na razie nie chcę niczego zapeszać ani pompować tego wielkimi słowami. Myślę, że im dalej będę trzymała tą relację od mediów, wbrew pozorom, gdy tutaj dzisiaj jestem i o tym mówię, tym będzie to zdrowsza relacja" - ujawniła. Na potwierdzenie pokazała zdjęce z nowym ukochanym na Instagramie. Jako że Szostak chce trzymać nowy związek "z dala od mediów", to nie ujawniła nazwiska ukochanego. Dość dokładnie go jednak opisała. "Jest to osoba, która ma dosyć podobny styl życia do mojego, jeżeli chodzi o podejście do kwestii aktywności fizycznej, do zdrowia. Więc tutaj mamy bardzo dużo wspólnych mianowników. Nie zajmuje się stricte tym, ale jest osobą aktywną od zawsze. I na pewno są to cechy wspólne, które będą nas łączyć i prowadzić przez codzienność, będą tym naszym wspólnym mianownikiem" - wyznała Dodała też, ze nowy ukochany ujął ją nie tylko miłością do sportu, ale też nowy ukochany "kulturą, szczerością i dobrym sercem". Mimo nalegań Mateusza Hładkiego trenerka nie chciała ujawnić, czym jej związek różni się od małżeństwa z Akopem. "Nie chcę porównywać, bo myślę, że to jest niezdrowe. Mam bardzo duży szacunek do mojego byłego partnera. Przeżyliśmy kawał życia ze sobą i liczę na to, że jemu też się poszczęści w końcu. Mamy bardzo dobre stosunki. Co prawda nie mamy kontaktu cały czas teraz, ale to jest dobrze zakończona relacja" - powiedziała. Trzymamy kciuki za jej nowy związek.
Rzeczniczka polskiego jury na Eurowizji przerywa milczenie po fali krytyki za przyznanie najwyższej noty Izraelowi. "Nie zgadzam się na hejt"
Nie cichnie burza, jaką wywołała decyzja polskich jurorów, którzy oceniali występy artystów podczas finału Eurowizji. Najwyższą notę - 12 punktów - przyznali Noami Bettanowi. Udział reprezentanta Izraele w tym konkursie był powodem bojkotu w kilku krajach, wywołał też falę protestów tuż przed finałem. Dlatego gdy Ola Budka przekazała werdykt z Polski, w internecie zawrzało od krytycznych komentarzy. Teraz rzeczniczka naszego jury wydała specjalne oświadczenie w tej sprawie.
Finał Konkursu Piosenki Eurowizji jak zwykle wywołał w Polsce ogromne emocje. Dyskusję o historycznym zwycięstwie reprezentantki Bułgarii oraz niezłym wyniku Alicji Szemplińskiej szybko przyćmiły komentarze dotyczące tego, jak głosowali polscy jurorzy. A dokładniej faktu, że maksymalną notę przyznali Noami Bettanowi z Izraela. "Wstyd! Jak oni mogli tak zagłosować?" Gdy dziennikarka muzyczna Ola Budka, która po raz drugi pełniła rolę rzeczniczki naszego jury, przekazała informację o tym, że 12 punktów z Polski wędruje do piosenkarza z Izraela, w sieci rozpętała się burza. Część internautów natychmiast zaczęła się domagać ujawnienia nazwisk osób zasiadających w jury. Inni przypomnieli o tym, że nadawcy z kilku krajów domagali się od organizatorów wykluczenie Izraela z powodu prowadzonej przez ten kraj wojny w Strefie Gazy. Europejska Unia Nadawców (EBU) nie zdecydowała się jednak na taki krok, a w odpowiedzi nadawcy z Islandii, Hiszpanii, Holandii, Irlandii i Słowenii ogłosiło bojkot konkursu. Żaden z tych krajów nie wysłał do Wiednia swoich reprezentantów, nie a w hiszpańskiej telewizji publicznej zrezygnowano z transmisji finału. Wielu komentujących werdykt internautów przypomniało też, że główną nawoływania do bojkotu są trwające od miesięcy działania izraelskiej armii w Strefie Gazy i w Libanie, które pochłonęły tysiące ofiar. Nie zabrakło też głosów, że polscy jurorzy nie powinni przyznać nawet jednego punktu Bettanowi także dlatego, że w ostatnich dniach przed finałem izraelskie media ostro krytykowały występ Alicji Szemplińskiej. Gorącą i tak dyskusję dodatkowo podgrzały wypowiedzi gwiazd. "Wstyd" - napisała krótko na Instagramie Margaret. Z kolei Ewa Chodakowska, która przygotowywała Alicję Szemplińską do występu w Wiedniu, ogłosiła, że nigdy więcej nie będzie śledzić tego konkursu. "Oglądałam dziś Eurowizję pierwszy i ostatni raz. Wiedziałam, że ten konkurs nie świadczy o wartości artysty, nie ma za wiele wspólnego z talentem, ale ten wynik to już groteska. Nigdy więcej!" - napisała. Ola Budka wydała oświadczenie. "Nie zgadzam się na hejt, który się na mnie wylewa" Jurorzy, którzy decydowali o przyznawaniu punktów od Polski, jak dotąd nie zabrali głosu i nie wyjawili, dlaczego najwyższą notę przekazali reprezentantowi Izraela. Co więcej, część z nich - jak Viki Gabor - zablokowała możliwość dodawania komentarzy w swoich mediach społecznościowych. Głos zabrała za to Ola Budka, która też dostawała krytyczne wiadomości, choć jej rola polegała jedynie na przekazaniu decyzji polskiego jury przed kamerami. "Jestem rzeczniczką polskiego jury, a nie jego członkinią. Nie brałam udziału w głosowaniu. Wyniki dostaję tuż przed wejściem na wizję, więc nie mogę uzależniać swojej roli od wyników głosowania jury. Nie ma tu miejsca na moje prywatne poglądy" - napisała w oświadczeniu opublikowanym na Instagramie.
Zajęła 12. miejsce, ale mówi o legendarnym wyniku. Tak Alicja Szemplińska skomentowała finał Eurowizji
Za nami finał 70. Konkursu Piosenki Eurowizji. Rywalizacja w Wiedniu przyniosła mnóstwo emocji i pierwsze w historii zwycięstwo reprezentantki Bułgarii. Alicja Szemplińska zajęła 12. miejsce, ale też pochwaliła się "legendarnym wynikiem w historii Polski". Trochę przesadziła, ale rzeczywiście tak dobrych ocen reprezentant naszego kraju nie dostał od ponad 20 lat.
Powoli opadają emocje po finale jubileuszowego, 70. Konkursu Piosenki Eurowizji. Werdykt okazał się sporym zaskoczeniem, bo wbrew prognozom po trofeum nie sięgnęli faworyci, za których uznawano Deltę Goodrem z Australii i fiński duet Linda Lampenius i Pete Parkkonen. Sukces świętuje Bułgaria, która powróciła na Eurowizję po kilku latach przerwy. Reprezentująca ten kraj Dara zdeklasowała rywali. Jej piosenka "Bangaranga" w głosowaniu widzów i jurorów zdobyła w sumie 516 punktów. Dzięki temu po raz pierwszy w historii Eurowizji trofeum powędrowało do Bułgarii. Czytaj także: Dara z piosenką "Bangaranga" wygrywa Eurowizję. Alicja Szemplińska w środku stawki Historyczny wynik Szemplińskiej. "Tego jeszcze nie było" Świetnym wynikiem pochwaliła się też Alicja Szemplińska. Polka po głosowaniu jurorów zajmowała 7. miejsce. Gdy doliczono głosy od telewidzów, spadła na pozycję 12. W krótkiej rozmowie z TVP nasza reprezentantka wspomniała, że tak dobrego wyniku nasz kraj nie miał od dawna. Nie chodziło jej jednak o to, które miejsce zajęła. "Witajcie moi drodzy, bardzo dziękuję wam za każdy głos. Mamy legendarny wynik w historii Polski. Cztery dwunastki od jury - tego jeszcze nie było. Dziękuję wam. Szykujcie się na kolejne rzeczy. Kocham was" — powiedziała. Cztery "dwunastki" utwór "Pray" dostał od jurorów z Austrii, Niemiec, Belgii i Mołdawii. I rzeczywiście jest to spore osiągnięcie, choć Alicja minęła się z prawdą, mówiąc, że "tego jeszcze nie było". W 2003 roku cztery najwyższe noty od jurorów dostała piosenka "Keine Grenzen" Ich Troje. A Edyta Górniak za piosenkę "To nie ja!" zgarnęła w 1994 roku aż pięć "dwunastek". Choć po głosowaniu jurorów fani mieli nadzieję na to, że Alicja uplasuje się w pierwszej dziesiątce, a ostateczny wynik ich rozczarował, to warto przypomnieć, że 12. miejsce jest jednym z najlepszych wyników w historii występów Polaków na Eurowizji. Lepiej wypadli jedynie Edyta Górniak (2. miejsce), Ich Troje (7. miejsce), Michał Szpak z piosenką "Color of Your Life" (8. miejsce) i Anna Maria Jopek z utworem "Ale jestem" (11. miejsce).
Janja Lesar ma stracić pracę w "Tańcu z Gwiazdami". Edward Miszczak ma do niej żal, że wystąpi w show TVN
Jest jedną z najbardziej znanych tancerek w "TzG". Występuje w nim od 18 lat, raz sięgnęła po zwycięstwo, a co najważniejsze, znalazła w tym show miłość. Teraz jednak przygoda Janji Lesar z tym programem ma się skończyć. Według doniesień medialnych dyrektor programowy Polsatu nie chce jej widzieć w kolejnej edycji. Wszystko dlatego, że przyjęła propozycję udziału w show TVN.
Trudno sobie wyobrazić "Taniec z Gwiazdami" bez Janji Lesar. Słoweńska tancerka po raz pierwszy pojawiła się w tym programie w 2008 roku i od tamtej pory brała udział w niemal każdej edycji. W czsie, gdy program emitowano w TVN, towarzyszyła na parkiecie Pawłowi Stasiakowi, Marcinowi Chochlewowi, Michałowi Kwiatkowskiemu, Maciejowi Jachowskiemu i Bilguunowi Ariunbaatarowi. Potem, gdy "Taniec z Gwiazdami" trafił na antenę Polsatu, Lesar partnerowała Dawidowi Kwiatkowskiemu, Michałowi Koterskiemu, Popkowi, Sebastianowi Stankiewiczowi, Tomaszowi Oświęcińskiemu, Denisowi Urubce i Damianowi Kordasowi. Z tym ostatnim jedyny raz w swojej karierze sięgnęła po Kryształową Kulę. Albo "Azja Express", albo "Taniec z Gwiazdami" Po raz ostatni na parkiecie "Tańca z Gwiazdami" widzowie oglądali ją jesienią ubiegłego roku. Lesar tańczyła wtedy Katarzynie Zillmann. Choć programu nie wygrały, to zyskały coś więcej - zakochały się w sobie i dziś są parą. Po zakończeniu tej edycji Lesar postanowiła, że nie będzie już występować na parkiecie. "Nie będę tańczyć w kolejnej edycji. Po Kasi nie wiem, z kim bym miała zatańczyć. Przeżyję!" - ogłosiła w rozmowie z "Super Ekspressem". Została jednak w show, ale jako choreografka, która pomaga uczestnikom przygotować układy taneczne do kolejnych odcinków. Zobacz także: Po rozstaniu z Hulbojem wszystko się posypało. Janja Lesar odsłania kulisy. Wprost mówi o utracie znajomych Teraz Lesar może stracić także tę pracę. Tym razem nie z własnej woli. Według informacji, do których dotarł portal Pudelek, z Lesar nie chce już dłużej współpracować dyrektor programowy Polsatu. Edward Miszczak ma do niej pretensje o to, że przyjęła propozycje udziału w show konkurencji, czyli "Azji Express" w TVN. Lesar wystąpi tam razem z Zillmann. "Prace nad kolejną edycją "Tańca z gwiazdami" wrą. Ostatnio Edward Miszczak poruszył temat Janji Lesar, uznając, że nie ma już co liczyć na angaż w tym programie. Jej zachowanie uznał za nielojalne, bo pracując u niego, na boku negocjowała kontrakt z TVN. Ma o to do niej żal. Według niego tak się nie robi. Boli go to tym bardziej, że to jego program stworzył duet Lesar z Zillmann i Miszczak uważa się za ojca ich związku. Dużo osób myślało, że Janja jesienią wróci znowu w roli tancerki i to Polsat będzie odcinał kupony od jej nagłej popularności. A to teraz TVN będzie korzystał na wypromowanej przez Polsat Janji" - wyznał informator Pudelka. Zobacz również: Zillmann i Lesar idą o krok dalej. Tego nikt się nie spodziewał po „Tańcu z Gwiazdami”. Fani nie kryją zaskoczenia Edward Miszczak jest znany z tego, że ceni lojalność gwiazd, które występują w programach kierowanych przez niego stacji. Tak było w czasach, gdy pracował w TVN, tak jest też teraz, gdy jest dyrektorem Polsatu. Sam o tym wspomniał w niedawnej rozmowie z Plejadą, gdy mówił o tym, że ma żal do Dody za to, że przeszła do TVP. "Robi się przykro, że nie ma krzty lojalności, krzty pamięci. Kto pierwszy ten lepszy. Trzeba zaakceptować te warunki. Dostała więcej, to tam poszła" - mówił. Teraz podobne pretensje ma do Lesar. "Miszczak powtarza, że "Azja Express" to tylko przygoda na jeden sezon i nawet nie wiadomo, jak Janja daleko tam zajdzie. Jego zdaniem to strzał w kolano, ale śmieje się, że przecież każdy jest kowalem własnego losu. Liczyłby jednak w takich sytuacjach, by po tylu latach wspólnej współpracy rozstawano się z większą klasą. A Janja ukrywała swój udział w "Azji Express" i nawet nie pożegnała się z ekipą "Tańca z gwiazdami" - powiedział informator Pudelka. Ani Miszczak, ani Polsat na razie nie potwierdzili tych doniesień. Nie skomentowała ich także Janja Lesar. O tym, czy słoweńskiej tancerki rzeczywiście zabraknie w ekipie pracującej przy kolejnej edycji tanecznego show Polsatu, przekonamy się więc dopiero za kilka miesięcy.
Dara z piosenką "Bangaranga" wygrywa Eurowizję. Alicja Szemplińska w środku stawki
Już wszystko jasne! Jubileuszowy 70. Konkurs Piosenki Eurowizji wygrała reprezentująca Bułgarię piosenkarka Dara. Jej utwór "Bangaranga" zachwycił zarówno jurorów, jak i widzów, czego efektem było imponujące 516 punktów w obu głosowaniach. Alicja Szemplińska zajęła 12. miejsce.
Tak emocjonującego i zaskakującego finału Eurowizji nie było dawno. Zawiedzeni mogą czuć się ci, którzy ufali przewidywaniom ekspertów czy notowaniom bukmacherów. Ich prognozy okazały się mało trafne. Uznawani za faworytów Australijka Delta Goodrem, reprezentujący Finlandię Linda Lampenius i Pete Parkkonen nie mieli najmniejszych szans w starciu z 28-letnią wokalistką z Bułgarii. Dara popularność zdobywała stopniowo i dopiero przed samym finałem pojawiły się głosy, że to właśnie jej piosenka "Bangaranga" może być hitem tegorocznej Eurowizji. I tak się stało. Rytmiczny utwór był na pierwszym miejscu już po podsumowaniu głosów jurorów z wszystkich krajów. I to się nie zmieniło po dodaniu głosów telewidzów. W sumie "Bangaranga" dostała aż 516 głosów i zdeklasowała rywali. Kim jest triumfatorka Eurowizji? Dara, a właściwie Darina "Dara" Jotowa, mimo młodego wieku może się pochwalić sporym dorobkiem. Karierę zaczynała jako nastolatka od występu w bułgarskiej edycji show "X Factor". Choć była faworytką, ostatecznie zajęła w nim trzecie miejsce. To jednak wystarczyło, by zyskać sławę i pozycję w branży muzycznej. I nie tylko muzycznej, bo Dara od czasu debiutu zajmowała się nie tylko śpiewaniem. Wystąpiła w bułgarskiej edycji "Tańca z Gwiazdami", gdzie dotarła aż do finału i ostatecznie zajęła drugie miejsce. Za jej największy sukces do niedawna można było uznać zwycięstwo w krajowych preselekcjach do tegorocznego Konkursu Piosenki Eurowizji. Do konkursu była dobrze przygotowana, bo zaproponowała aż trzy różne piosenki. Ostatecznie jej rodacy postawili na "Bangarangę". Jak się okazuje był to świetny wybór, bo chwytliwą melodię podbiła serca widzów na całym świecie. A Dara za swój największy sukces może od dziś uznawać zwycięstwo w 70. Konkursie Piosenki Eurowizji. Alicja Szemplińska urzekła jurorów. Widzowie byli mniej łaskawi Polacy mogą być dumni z występu naszej reprezentantki. Alicja Szemplińska znów dała świetne show, a po występie zebrała gromkie brawa. Po pierwszym etapie głosowania, czyli punktach od ekspertów ze wszystkich krajów, zajmowała wysokie siódme miejsce. Jej piosenka "Pray" nie oczarowała jednak publiczności przed telewizorami. W głosowaniu widzów Szemplińska dostała jedynie 17 punktów. Ostatecznie zajęła 12 miejsce ze 150 punktami.
Dramat szwedzkiej piosenkarki tuż przed finałem Eurowizji. Felicia Eriksson potrzebowała pomocy lekarza. A to nie koniec jej problemów
O jej problemach zdrowotnych wszyscy mówią już od półfinału konkursu Eurowizji. Felicia pojawiła się wówczas na scenie w zakrywającej twarz masce, którą - jak się okazało - nosi z powodu fobii społecznej. Nie jest to jedyny problem szwedzkiej wokalistki. Jak donosi portal SVT Nyheter, w sobotni poranek, tuż po ostatniej próbie przed finałowym występem, Felicja straciła przytomność i potrzebowała pilnej interwencji lekarza.
Fani Eurowizji nie mogą się już doczekać tego, co wydarzy się wieczorem w wiedeńskiej Wiener Stadthalle. To właśnie tam odbędzie się finał jubileuszowego, 70. Konkursu Piosenki Eurowizji. Na scenie pojawią reprezentanci 25. krajów, w tym Polka Alicja Szemplińska. Trwające od kilku dni przygotowania do finałowych zmagań są dla uczestników wyczerpujące, o czym świadczy niepokojący incydent, do którego doszło w sobotni poranek. Poważne problemy Felicii Eriksson. Musiał interweniować lekarz Jak informuje portal szwedzkiej telewizji SVT Nyheter, przed południem, zaraz po zakończeniu próby jurorskiej, Felicia Eriksson zasłabła po zejściu ze sceny. Sytuacja była na tyle poważna, że natychmiast wezwano lekarzy, odwołano też spotkanie wokalistki z dziennikarzami. Niedługo później szefowa szwedzkiej ekipy Lotta Furebäck przekazała, że nic poważnego się nie stało. "To był tylko spadek ciśnienia, wszystko jest już w porządku" - informowała. Czytaj również: TYLKO U NAS Znawca Eurowizji ocenia szanse Alicji Szemplińskiej. "Może być naprawdę wysoko" Jak dodała, powodem omdlenia miało być odwodnienie, wysoka temperatura w sali prób i zbyt ciasny kostium wokalistki. Furebäck stanowczo zaprzeczyła za to, że zasłabnięcie to objaw poważniejszych problemów. Na początku tygodnia szwedzka prasa donosiła, że Eriksson niemal straciła głos i lekarze zalecili jej kilkudniowy zakaz mówienia. "To nie ma związku z utratą głosu. Felicia wraca do zdrowia. Wróci na scenę, jeśli odpocznie i dostanie wystarczająco dużo płynów" - zapewniła przewodnicząca szwedzkiej delegacji. Felicia Eriksson wzbudziła ogromne zainteresowanie już podczas półfinałowego występu. Nie chodziło jednak o wykonywany przez nią utwór "My system", ale o maseczkę i okulary przeciwsłoneczne, które niemal całkowicie zakrywały jej twarz. Szybko pojawiły się spekulacje, że to element wizerunku scenicznego, który ma zwiększyć jej szansę na zwycięstwo. Wokalistka wyprowadziła wszystkich z błędu. Wyznała, że zasłania twarz, bo cierpi na fobię społeczną - boi się utraty prywatności i tego, że ludzie będą ją rozpoznawać na ulicy. Wyjaśniła też, że maseczki i okulary nosi na scenie od czasu, gdy zaczęła występować na scenie w popowym zespole Fröken Snusk. Zobacz także: Na Eurowizji wystąpiła w maseczce, na scenie nie pokazuje twarzy. Jej historia łamie serce
Robert Lewandowski ogłosił, że odchodzi z Barcelony. W nowym klubie czekają na niego kosmiczne zarobki
Koniec spekulacji. Robert Lewandowski ogłosił, że kończy swoją przygodę z klubem FC Barcelona. "Misja jest ukończona" - napisał w emocjonalnym oświadczeniu na Instagramie, który wywołał lawinę komentarzy kibiców i gwiazd z całego świata. Napastnik wciąż nie ogłosił, gdzie będzie grał od przyszłego sezonu. Propozycji ma kilka. Najbardziej lukratywna pozwalałaby mu zarobić ponad milion złotych dziennie. Ale oznaczałaby też rozłąkę z rodziną
Plotkowano o tym od kilku miesięcy, teraz to już jest pewne. Robert Lewandowski od przyszłego sezonu nie będzie już piłkarzem mistrza Hiszpanii. Odejście z FC Barcelony piłkarz ogłosił w emocjonalnym wpisie na Instagramie. „Nigdy nie zapomnę o tej miłości” „Po czterech latach pełnych wyzwań i ciężkiej pracy nadszedł czas, aby iść dalej. Odchodzę z poczuciem, że misja jest ukończona. 4 sezony, 3 mistrzostwa. Nigdy nie zapomnę o miłości, którą dostałem od fanów od moich pierwszych dni. Katalonia to moje miejsce na ziemi. Dziękuję wszystkim, których spotkałem na swojej drodze w ciągu tych wspaniałych czterech lat. Barca znów jest tam, gdzie jej miejsce. Niech żyje Barca. Niech żyje Katalonia” - czytamy w oświadczeniu "Lewego". Cały post napisał w języku angielskim, ale dwa ostatnie zdania, co znamienne, są w języku katalońskim. Pod postem Roberta Lewandowskiego w krótkim czasie pojawiły się prawie trzy miliony komentarzy od jego fanów z całego świata. Błyskawicznie zareagowały polskie gwiazdy. "Dziękuję Mistrzu" - napisał Cezary Pazura. "Legenda. Dzięki Robert za piękną grę" - dodała Paulina Krupińska. Kolegę z Barcelony i reprezentacji Polski w swoim stylu pożegnał też Wojciech Szczęsny. "Legenda, GOAT itp., itd., ale przede wszystkim daj znać sąsiadom, kiedy impreza pożegnalna! - napisał. Szczególnie wymowna była jednak reakcja Anny Lewandowskiej. Udostępniła post Roberta na swoim profilu i dodała dwie emotki — złamanego serca i wzruszenia. Zarabiał krocie, może zarabiać jeszcze więcej O tym, jak wiele znaczy Lewandowski dla Barcelony, może świadczyć wpis, który pojawił się na oficjalnym koncie klubu na portalu X. "Przybył jako gwiazda. Odchodzi jako legenda. Dziękujemy Robertowi Lewandowskiemu za każdą bramkę, każdą walkę i każdy magiczny moment w tych barwach" — czytamy. Błyskawicznie zareagował też trener mistrzów Hiszpanii. "Lewandowski jest przykładem dla młodych, dla mnie to wspaniała osoba i wielki zawodnik, który dba o siebie i dlatego wciąż gra na najwyższym poziomie — powiedział Hans Flick w rozmowie z dziennikiem "Mundo Deportivo". W tych pochwałach nie ma cienia przesady. Lewandowski grał w barwach Barcelony cztery lata. W tym czasie klub zdobył aż siedem trofeów: trzy tytuły mistrza Hiszpanii, jeden Puchar Króla oraz trzy Superpuchary Hiszpanii. Spora w tym zasługa "Lewego" , który przez te cztery lata rozegrał 191 spotkań i strzelił 119 bramek. Koniec przygody z Barceloną nie oznacza końca kariery sportowej. Co dalej? Tego Lewandowski nie ujawnił. Z doniesień medialnych wynika, że ma kilka ofert. Dwie z Włoch - z Milanu i Juventu. Kolejne dwie wymagałyby przeprowadzki do Stanów Zjednoczonych, a konkretnie do Los Angeles lub Chicago. Najbardziej lukratywną propozycję przedstawił jednak Al-Hilal, klub z Arabii Saudyjskiej. Według informacji Wirtualnej Polski należąca do księcia Al-Walida drużyna proponuje polskiemu napastnikowi dwuletni kontrakt. Polak za każdy rok miałby zarabiać około 380 mln złotych, czyli ponad milion za każdy dzień pracy. Przeprowadzka na Półwysep Arabski ma jednak tę wadę, że oznaczałaby rzadki kontakt z rodziną. Ze względu na to, że córki chodzą do szkoły w Barcelonie, Anna ma zostać z nimi w Hiszpanii. To, według doniesień mediów, jeden z powodów, dla których Robert wciąż jeszcze się waha, czy przyjąć ofertę z Al-Hilal. Z ogłoszeniem decyzji Robert prawdopodobnie poczeka do końca sezonu. Na razie wciąż będzie grał w Barcelonie. Najbliższy mecz rozegra już w niedzielę 17 maja. Ma to być jego pożegnanie z kibicami. "Robert zasługuje na wyjątkowe pożegnanie i zagra jutro w pierwszym składzie. Zasłużył na to" — powiedział trener Hans Flick.
Był jej wielką miłością, za rozstanie zapłaciła wysoką cenę. Dziś Joanna Przetakiewicz mówi wprost o pierwszym małżeństwie: „To był błąd”
Od prawie sześciu lat jest szczęśliwą żoną Rinke Rooyensa. W wywiadach chętnie opowiada o tym, jak ta miłość zmieniła jej życie. Rzadko za to Joanna Przetakiewicz opowiada o swoim pierwszym mężu. W najnowszym wywiadzie wróciła jednak pamięcią do tego bolesnego okresu w swoim życiu. „Zrozumiałam wtedy, jak bardzo mogę polegać tylko na sobie” — mówi gorzko. A pierwsze małżeństwo nazywa wprost błędem. Wyciągnęła jednak z niego ważną lekcję.
Idealnie pasuje do niej określenie "kobieta sukcesu". Joanna Przetakiewicz od ponad 16 lat prowadzi własną markę La Mania, która podbiła serca miłośniczek mody nie tylko w Polsce, ale też za granicą. Do listy sukcesów może też zaliczyć to, że samotnie wychowała trzech synów, którzy dziś też robią fenomenalne kariery. Do tego od kilku lat jest szczęśliwie zakochana, a jej związek z producentem Rinke Rooyensem wręcz kwitnie. Porażki, które okazały się cenną lekcją życia Jej droga do udanego życia prywatnego i sukcesu w biznesie nie była jednak łatwa. W najnowszym wywiadzie dla Onetu właścicielka La Manii wprost przyznaje, że ukształtowały ją trudne doświadczenia z młodości. Jak mówi, już jako nastolatka chciała żyć na własnych zasadach, szukała własnego miejsca w życiu. Czytaj także: "Jak miałam trzynaście lat, weszłam w okres totalnej rebelii" — wspomina. Wagarowała, wymykała się do klubów, paliła papierosy, chodziła w obcasach, prowadziła intensywne życie towarzyskie. Na naukę nie zostawało wiele czasu i Przetakiewicz wprost przyznaje, że przez całe liceum właściwie się „ślizgała”. "Szkoła to były dla mnie lata beztroski. Robiłam właściwie na co miałam ochotę, udzielałam się towarzysko i kompletnie nie zastanawiałam się nad tym, co dalej. Jakie będą konsekwencje tego, że nie pójdę po raz kolejny do szkoły, tylko ze swoim chłopakiem pojadę gdzieś na motorze". Liczyły się emocje, ludzie, doświadczenia i poczucie wolności. Nawet to, że po pierwszym roku liceum musiała powtarzać klasę, nie przyniosło przebudzenia. "Pomyślałam: „To super, będę miała jeszcze więcej czasu” — wspomina. Przebudzenie przyszło tuż przed maturą. "To był moment zrywu — musiałam nadrobić wiedzę z całego liceum" - przyznaje. Zobacz także: Nagle odsłoniła kulisy życia rodzinnego. Tak naprawdę wyglądają relacje jej synów z Rinke Rooyensem. Te słowa dają do myślenia Pierwsza miłość, szybkie małżeństwo Z dzisiejszej perspektywy ten rok, gdy musiała powtarzać klasę, nazywa rokiem dojrzewania, sprawdzania siebie i życia poza schematem. Przyznaje, że bardzo potrzebowała wtedy wolności i doświadczeń innych niż przewidywalna droga: szkoła, studia, dorosłość. Ogromny wpływ miała też pierwsza wielka miłość. Jej chłopak był starszy, grał w rockowym zespole, studiował i wprowadził ją do świata koncertów, prób, klubów studenckich i dorosłego towarzystwa. Czytaj również: Ślub wzięła bardzo wcześnie, z mężem doczekała się trzech synów. Joanna Przetakiewicz ujawniła powody rozwodu To, jak przyznaje w rozmowie z Onetem, stało się powodem jej konfliktu z rodzicami. Ojciec Joanny Przetakiewicz był prokuratorem — człowiekiem skupionym na pracy, zamkniętym, mało emocjonalnym. Matka była jego przeciwieństwem — ciepła, otwarta, otoczona przyjaciółkami. Nie pasowali do siebie, a mimo to byli razem. Po latach Joanna Przetakiewicz zrozumiała, że powtórzyła ten schemat. "Kiedyś ludzie się nie rozwodzili. Nawet jeśli do siebie nie pasowali, po prostu w tym trwali" — wyznała w rozmowie z Onetem. Miała zaledwie 18 lat, kiedy wyprowadziła się z domu do starszego o 13 lat mężczyzny, który później został jej pierwszym mężem. Dla jej ojca był to moment ogromnej ulgi. Zbuntowana nastolatka, która wcześniej żyła po swojemu, nagle weszła w coś, co wyglądało jak stabilizacja: dorosły partner, bezpieczny dom, spokojniejsze życie który później został jej pierwszym mężem. Tyle że ona bardzo szybko poczuła, że coś jest nie tak. Po niecałym roku wspólnego życia spakowała walizki i wróciła do rodziców. Dziś mówi, że już wtedy wiedziała, że do siebie nie pasują. Że różni ich nie tylko wiek, ale przede wszystkim sposób patrzenia na ludzi, emocje i relacje. Ale gdy pierwszy mąż poprosił ją, by wróciła, zgodziła się. Przetakiewicz wprost o pierwszym małżeństwie: "Popełniłam błąd" "Był na tyle przekonywujący, że on wtedy po prostu oszalał z chęci tego, żebyśmy wrócili do siebie. Uległam. On mnie do tego przekonał. To był błąd. Dzisiaj potrafię to wszystko sobie przeanalizować i ocenić z perspektywy czasu, że zrobiłam to samo, co zrobili moi rodzice. Zeszły się dwie osoby, które do siebie nie pasują, które mają inne patrzenie na życie, które mają przede wszystkim, i dla mnie to jest najważniejsze, inny stosunek do ludzi. Dokładnie tak było w przypadku moich rodziców" - wyznała Przetakiewicz. Czytaj także: Pierwszy mąż skrzywdził Joannę Przetakiewicz. Została z trójką dzieci Ich związek trwał w sumie 16 lat. Przetakiewicz i jej mąż doczekali się trzech synów, budowali wspólny dom i życie. Ale ona czuła się coraz bardziej nieszczęśliwa, gdy w końcu ich małżeństwo się rozpadło, ona została z niczym, bo przed ślubem podpisała intercyzę, jak się później okazało, bardzo dla niej niekorzystną. "Nie byłam jeszcze na tyle mądra i na tyle doświadczona — byłam dzieckiem. Ja ją po prostu podpisałam z pełnym zaufaniem. Ale potem, już będąc na studiach prawniczych, jak ja tę intercyzę sobie przeczytałam i przegadałam ją jeszcze ze swoim profesorem... To po prostu była taka intercyza, że wchodzisz z niczym, wychodzisz z niczym" - wyznała. Z tego błędu Przetakiewicz wyciągnęła kolejną ważną lekcję - kobieta nie może być zależna od mężczyzny. I trzyma się tego do dziś. "Zawsze będę mówiła o konieczności niezależności kobiet. Zawsze. Ostatnio spotkałam się z taką opinią mężczyzny, który powiedział, że przewracam kobietom w głowie, bo przecież one stworzone są do innej roli. Mężczyzna jest od tego, żeby za nią decydował. Wtedy powiedziałam: "Kochany. chyba nie". Taka opinia jeszcze bardziej przekonuje mnie do tego, żebym robiła dalej to, co robię" - powiedziała.
TYLKO U NAS Znawca Eurowizji ocenia szanse Alicji Szemplińskiej. "Może być naprawdę wysoko"
Jeszcze kilka tygodni temu nikt nie dawał jej szans na wysokie miejsce na Eurowizji. Przeciwnie, dominowały narzekania, że piosenka "Pray" jest słaba, a Alicja Szemplińska za mało wyrazista, by zabłysnąć w tym konkursie. To już jednak przeszłość. "Możemy mierzyć naprawdę wysoko" - mówi korespondent VIVY.PL, który jest na miejscu w Wiedniu i na bieżąco śledzi dyskusje przed wielkim finałem.
"Niewiarygodne jest dla mnie to, że można nie wierzyć w Alicję Szemplińską, która jest kwintesencją po prostu talentu, charyzmy, urody" - tak w niedawnym wywiadzie dla VIVY.PL mówiła Natalia Szroeder. Wokalistka była oburzona tym, jak wiele krytyki wylało się na naszą reprezentantkę, zanim jeszcze zdążyła pokazać, co przygotowała na finałowe zmagania w Wiedniu. Negatywne oceny były normą, rzadko zdarzały się pochwały - i to nie tylko za granicą, ale też w Polsce. Szemplińska jak Kopciuszek. Może być bohaterką Eurowizji O tym, że atmosfera wokół Alicji Szemplińskiej się zmienia, mówi Maciej Mazański, dziennikarz i twórca poświęconego Eurowizji kanału Dobry Wieczór Europo na YouTubie. Jak twierdzi, po półfinałach mocno zmieniły się prognozy co do tego, kto jest faworytem konkursu. Zmieniły na korzyść Polki. Kto będzie się liczył w finale? — Temat sięgnięcia po trofeum wydaje się w tej chwili bardzo otwarty. Od wielu miesięcy głównym faworytem do zwycięstwa jest Finlandia, ale zdaje się tracić swój rozpęd. W przeciwieństwie do Australii, której notowania po półfinale znacząco wzrosły. Reprezentująca ten kraj międzynarodowa gwiazda, Delta Goodrem, zachwyca wokalem i pełnym emocji wykonaniem. O wygraną w głosowaniu jury powinna walczyć właśnie Australia, ale także Francja i Czechy. Uznanie widowni powinny zdobyć również takie kraje jak Finlandia, Mołdawia, Włochy czy Grecja — wskazuje Maciej Mazański i jednocześnie zaznacza, że "werdykt widzów jest trudniejszy do przewidzenia, bo kolejny raz możemy mieć do czynienia z bardzo silną mobilizacją osób głosujących na Izrael". Korespondent VIVY.PL zauważa też, że coraz bardziej prawdopodobne jest to, że w finale mocno namiesza Alicja Szemplińska. — Zaskoczenia są wpisane w DNA Eurowizji. Polska na tegorocznym konkursie pełni rolę Kopciuszka, który dopiero na etapie prób i występu półfinałowego pokazał swój pełen potencjał i zdobył uznanie obserwatorów. Alicja jest na fali wznoszącej. Kilka tygodni temu mało kto widział nasz kraj w finale. Teraz okazuje się, że możemy mierzyć naprawdę wysoko. Wysyłając bardzo oryginalną piosenkę, którą trudno porównać do jakiegokolwiek innego występu z historii Eurowizji, Polska podejmuje w tym roku duże ryzyko. Oznacza to też, że wytypowanie miejsca, na którym ostatecznie wylądujemy nie należy do łatwych — mówi. Sam Maciej Mazański jest bardzo ostrożny w przewidywaniach. Jak podkreśla, Alicja Szemplińska już osiągnęła dużo. — Awans do finału jest już dla nas bardzo dużym sukcesem. Starając się analitycznie i chłodno podejść do sytuacji, wiele wskazuje na to, że w finale zostaniemy sklasyfikowani w okolicach 15. miejsca. Eurowizja jest jednak konkursem, który uwielbia wymykać się takim analitycznym kalkulacjom. Na pewno wśród atutów po naszej stronie wyróżnia się wokal, charyzma, choreografia, znakomicie skrojona, widowiskowa prezentacja sceniczna. Nie bez znaczenia jest też korzystna, bo późna, pozycja startowa. Wiele wskazuje na to, że utwór i występ utrzymany w tej stylistyce powinien zdobyć większe uznanie u jurorów, niż ubiegłoroczna "Gaja" Justyny Steczkowskiej. Jedno jest pewne - nasz kraj zaprezentuje się przed milionami widzów z zupełnie innej, świeżej i nowoczesnej strony, prezentując na scenie coś, z czego możemy być dumni - bez względu na wynik punktowy. Oryginalność nie była nigdy naszym atutem w tym konkursie, a ten rok może to zmienić — twierdzi twórca eurowizyjnego kanału Dobry Wieczór Europo. Czy jego przewidywania się sprawdzą? Przekonamy się dziś wieczorem. Finał 70. Konkursu Piosenki Eurowizji zacznie się o godz. 21.00.
Tylko u nas! „Miałam propozycje wyjazdu na Eurowizję”. Kayah ujawnia, dlaczego przez 30 lat kariery nigdy się nie zdecydowała
Konkurs Piosenki Eurowizji ma w Polsce wielu wiernych fanów. Do tego grona nie należy Kayah, która w rozmowie z reporterem VIVY nazwała tę imprezę „złotym nocnikiem”. Na wokalistkę posypały się gromy, niektórzy twierdzili wprost, że przemawia przez nią zazdrość, bo nigdy nie dostała szansy, by reprezentować nasz kraj na Eurowizji. Teraz Kayah ujawnia, że wielokrotnie dostawała takie propozycje i zawsze mówiła "nie". Powód zaskakuje.
Kayah jest na polskim rynku muzycznym postacią wyjątkową. W ciągu 30 lat kariery nagrała wiele genialnych płyt i wylansowała mnóstwo przebojów. Ale jej działalność nie ogranicza się do tworzenia muzyki. Wokalistka ma też własną wytwórnię, w której wydaje płyty innych artystów. I trzeba przyznać, że ma oko do wyłapywania talentów, bo to właśnie jej zawdzięczamy odkrycie takich gwiazd, jak Maria Peszek, Krzysztof Kiljański czy zespół Zakopower. Zobacz także: Ich hit znali wszyscy. Polska diva muzyki podsumowała karierę nastolatki, która podbiła Eurowizję Junior. Padły mocne słowa W rozmowie z Rafałem Kowalskim wokalistka przyznała, że stale obserwuje młodych artystów na polskiej scenie muzycznej. W rozmowie wymieniała tych, którym kibicuje — Oskara Cymsa, Wiktora Dydułę i braci Kasperczyków. Ogromne wrażenie zrobiła też na niej Alicja Szemplińska. – „Uważam, że jest zjawiskiem po prostu na skalę światową” – powiedziała Kayah. I dodała, że kibicuję jej na Eurowizji i nie rozumie ludzi, którzy mówili, że wysyłanie jej do Wiednia było błędem. – Ja od początku, kiedy ją pierwszy raz usłyszałam, wiedziałam, że jest to ewenement. Na pewno na naszym rynku. Nie ma nikogo, kto by się mógł z nią równać. Ale myślę, że ma potencjał światowy. Naprawdę. I mam nadzieję, że ktoś to zauważy – wyznała. Burza po słowach o „złotym nocniku” i „tanich wygibasach” Steczkowskiej O ile Kayah docenia talent Szemplińskiej i chwali jej występ w półfinale Eurowizji, to o samym konkursie nie ma dobrego zdania. Wprost mówi o tym, że poziom artystyczny od lat budzi jej poważne zastrzeżenia. Dotyczy to także Polaków, którzy brali udział w poprzednich edycjach. Kayah ubiegłoroczny występ Justyny Steczkowskiej nazwała „tanimi wygibasami”, czym naraziła się na krytykę fanów gwiazdy. Sama Steczkowska też nie zostawiła tych słów bez komentarza. Zaproponowała Kayah nietypowy pojedynek wokalny. Czytaj również: Steczkowska nie wytrzymała po słowach Kayah o "tanich wygibasach" na Eurowizji. Tak odpowiedziała koleżance z branży Medialną burzę wywołała też jej wypowiedź o samym konkursie. „Złoty nocnik, jak to moja mama mówiła” – rzuciła bez ogródek, po czym dodała, że Szemplińska wnosi tam nową jakość do konkursu, który w ostatnich latach nie zachwycał jej ze względu na niezbyt wysoki poziom artystyczny . Po tej wypowiedzi na wokalistkę posypały się gromy ze strony fanów Eurowizji. Niektórzy wprost sugerowali, że krytyczne opinie Kayah biorą się ze zwykłej zazdrości, bo nikt nigdy nie dał jej szansy, by reprezentować Polskę na Eurowizji. Jak się jednak okazuje, Kayah taką szansę miała i to nie raz. Zapytana przez Rafała Kowalskiego, czy miała ofertę wyjazdu na Eurowizję, gwiazda wyznała wprost: – Były takie propozycje. Zawsze odmawiałam. Powodem, dla którego Kayah nie chciała brać udziału w tym konkursie nie był jednak niski poziom artystyczny. – Muzyka to nie jest sport, żeby się ścigać. Ja kiedyś biegałam na krótkie dystanse i prędzej bym się zgodziła pobiec niż wystąpić – wyznała. Jak dodała, piosenek nie da się zważyć czy zmierzyć, więc trudno wybrać tę, która jest najlepsza i powinna zwyciężyć. View oEmbed on the source website
Natalia Szroeder ocenia szanse Alicji Szemplińskiej na wygraną Eurowizji. Mówi wprost o niesprawiedliwościach w konkursie
Już dziś dowiemy się, kto wygra tegoroczny konkurs Eurowizji. Wśród artystów, którzy powalczą o zwycięstwo, jest Alicja Szemplińska. Jeszcze zanim wyjechała do Wiednia, była ostro krytykowana. Eksperci i gwiazdy nie dawali jej najmniejszych szans na wygraną. Ale po tym, co pokazała w półfinale, nagle stała się jedną z faworytek. Czy może wygrać? Natalia Szroeder ma spore wątpliwości.
"Świetny głos, fatalna piosenka". Tak o półfinałowym występie Alicji Szemplińskiej napisał jeden z brytyjskich krytyków muzycznych. A to i tak dobra ocena, bo przed wyjazdem Wiednia naszą wokalistkę krytykowano znacznie ostrzej, zarzucając jej brak talentu. Wspomniała o tym Kayah w niedawnej rozmowie z naszym reporterem Rafałem Kowalskim. – Strasznie kibicuję i uwielbiam Alicję Szemplińską, bo uważam, że jest zjawiskiem po prostu na skalę światową” – powiedziała. I dodała, że była zaskoczona opiniami polskich ekspertów i artystów, którzy krytykowali Szemplińską. – Nie rozumiem tych ludzi. Ja od początku, kiedy ją pierwszy raz usłyszałam, wiedziałam, że jest to ewenement. Na pewno na naszym rynku – stwierdziła. Zobacz także: Kayah bez ogródek o Eurowizji: „złoty nocnik”. Tak ocenia szansę Szemplińskiej na wygraną. Broni ją przed jednym Natalia Szroeder o Alicji Szemplińskiej: „Ludzie ją kochają” Kayah nie jest jedyną gwiazdą, która dostrzega ogromny potencjał naszej reprezentantki. Podobnie ocenia ją Natalia Szroeder, która przez ostatnie tygodnie jako jurorka "Must Be The Music" zajmowała się wyszukiwaniem młodych talentów muzycznych. Przed finałem tego popularnego show nasz reporter zapytał ją o to, czy śledziła karierę Szemplińskiej. I czy zgadza się z osobami, które twierdzą, że Alicja nie powinna reprezentować Polski na Eurowizji, bo z takim talentem i taką piosenką niczego tam nie zwojuje. Szroeder nie kryje, że takie głosy ją strasznie irytują. – Niewiarygodne jest dla mnie to, że można nie wierzyć w Alicję Szemplińską, która jest kwintesencją po prostu talentu, charyzmy, urody. Przykro mi, że miała takie doświadczenie – przyznała. Natalia dostrzega jednak, że od półfinałowego występu atmosfera wokół Alicji zaczęła się zmieniać. – Myślę, widzę to, że ma ogromny support w Polsce, że ludzie ją kochają i z dumą obserwują, jak ona sobie radzi, nie tylko nawet na tych kluczowych występach w półfinale czy w finale, ale też w całym takim eurowizyjnym uniwersum. Widzę, że ona się świetnie czuje, świetnie mówi po angielsku i ja jestem bardzo dumna, że ona ma ten swój czas, na który tak długo czekała – stwierdziła. Dodała też, że osobiście jest dumna z tego, że to właśnie Alicja reprezentuje nasz kraj na Eurowizji. „Na Eurowizji nie ma sprawiedliwości” Choć Szroeder docenia talent polskiej reprezentantki, to ma spore wątpliwości co do tego, czy może wygrać Eurowizję. Nie dlatego, że dostrzega wśród rywali Alicji kogoś zdolniejszego. Problemem są zasady oceniania występów. Na pytanie Rafała Kowalskiego, czy Eurowizja jest konkursem sprawiedliwym, Natalia odpowiada bez wahania: – Nie, jasne, że nie. Oczywiście, że nie jest konkursem sprawiedliwym. Czytaj również: Tylko u nas! To czuła Alicja Szemplińska przed wyczytaniem Polski jako ostatniej do finału Eurowizji. Padły znamienne słowa Zdaniem jurorki "Must Be The Music" konkurs Eurowizji, podobnie jak inne tego typu konkursy, to ruletka. – Uważam, że ocenianie sztuki, muzyki nigdy nie jest do końca sprawiedliwe, bo nie ma jednego klucza, według którego możemy oceniać. To się wszystko jest o emocjach, a my różnie te emocje odczuwamy. Ja wielokrotnie byłam totalnie zdumiona wyborem widzów eurowizyjnych, a bardzo często też się z ich decyzjami zgadzałam. To jest ruletka. Na pewno nie ma tutaj sprawiedliwości – podkreśla Szroeder. Choć wokalistka nie chce przewidywać, czy widzowie docenią Szemplińską i swoimi głosami dadzą jej zwycięstwo, to podkreśla, że i tak Polacy mogą czuć się dumni z naszej reprezentantki. – Nie liczyłabym na sprawiedliwość, ale myślę, że to, że się zaprezentujemy w taki piękny, potężny, jakościowy sposób jest naszą wielką wygraną, naprawdę wielką wygraną Polski na tym festiwalu. View oEmbed on the source website
TYLKO W VIVIE! Partnerka Łukasza Litewki zabiera głos po jego śmierci. „Będziemy domagać się rzetelnego śledztwa”. Ujawniła też, dlaczego ukrywali swój związek
To miał być zwykły dzień. On wybrał się na przejażdżkę rowerową, ona wróciła do swoich obowiązków. Pożegnali się jak zawsze. Mieli wspólne plany i marzenia, których już razem nie zrealizują. Nie przewidzieli, że gdy Łukasz Litewka zamknie za sobą drzwi, już nigdy nie wróci.
Wczoraj media obiegła tragiczna wiadomość o śmierci posła Nowej Lewicy Łukasza Litewki. Przypomnijmy, że polityk oraz działacz społeczny 23 kwietnia wybrał się na przejażdżkę rowerową, podczas której został potrącony przez kierowcę Mitsubishi. 57-latek nagle zjechał na przeciwległy pas ruchu i uderzył w posta. Funkcjonariusze wciąż badają kulisy okoliczności i analizują wszystkie scenariusze. TYLKO W VIVIE!. Partnerka Łukasza Litewki ujawnia kulisy związku Dzsiaj skontaktowaliśmy się z partnerką Łukasza Litewki, która w miniony wieczór zamieściła poruszający wpis w sieci. Natalia Bacławska w rozmowie z serwisem viva.pl wspomina ukochanego i zapowiada, że zrobi wszystko, by wyjaśnić okoliczności wypadku. „Dziś umarłam razem z Tobą. Moja miłość, moje wszystko. Zawsze będę Cię kochać. Do zobaczenia", napisała wczoraj w sieci. W rozmowie z nami Natalia Bacławska przyznała, że byli parą od trzech lat. Razem mieszkali w Sosnowcu i nie widzieli poza sobą świata. Mimo to nigdy nie ujawnili swojego związku i nie publikowali w sieci wspólnych zdjęć. Za wszelką cenę chcieli chronić swoją prywatność. Nic więc dziwnego, że jej wczorajszy wpis wywołał niemałe emocje. „Chcieliśmy chronić swoją prywatność, bo ludzie są okrutni. Łukasza wielu ludzi podziwiało za jego działania, ale też było dużo osób, które go nie lubiły. Dlatego chronił swoją prywatność”, wyjaśnia Natalia Bacławska. CZYTAJ TEŻ: Miał wielkie serce, odszedł zbyt wcześnie. Łukasz Litewka wprost mówił o wierze i Bogu: "Nie będę za to nikogo przepraszał" TYLKO W VIVIE!. Partnerka Łukasza Litewki ramię w ramię z Dodą. Nie zamierzają milczeć Partnerka posła Nowej Lewicy nie ukrywa, że jej ukochany regularnie dostawał wiadomości z pogróżkami i obelgami. Mimo to starał się tym nie przejmować i wciąż robił swoje. Zawsze stał murem za słabszymi oraz za zwierzętami, które nie mogły o siebie zawalczyć. Nigdy się nie poddał i do ostatniego dnia pomagał innym. Przypomnijmy, że jeszcze 22 kwietnia Doda zadzwoniła do polityka podczas streamu Łatwoganga. Łukasz Litewka podziękował mu za akcję społeczną i wsparcie dzieci, które chorują onkologicznie. Tym samym dołożył swoją cegiegłkę w akcji, o której mówi dziś cała Polska. „On się nie bał niczego. Nie bał się śmierci. Nie bał się ludzi, którzy mu źle życzyli. To był człowiek, który nie wierzył w podziały. Nie był politykiem, poszedł do Sejmu, żeby działać, żeby pomagać. Nie zależało mu na karierze. On chciał po prostu pomagać ludziom. To był najlepszy człowiek, jakiego znałam”, mówi w rozmowie z nami jego partnerka. Natalia Bacławska zapewnia też, że będzie kontynuować misję swojego ukochanego. „On zaczął ważne dzieło. I zasługuje na to, żeby to było kontynuowane”. Chce też, by prokuratura przeprowadziła wnikliwe śledztwo i wyjaśniła wszystkie wątpliwości wokół wypadku. „Wiem, że pojawiają się różne teorie i plotki na ten temat. Już są głosy, że to nie był nieszczęśliwy wypadek. Nie chcę podważać kompetencji prokuratury ani powielać teorii spiskowych. Będę jednak domagać się tego, by wszystko zostało rzetelnie wyjaśnione. Jestem w kontakcie z Dodą, będziemy razem działać w tej sprawie. Nie odpuścimy, będziemy naciskać, by wszystko zostało wyjaśnione w rzetelnym śledztwie. Bo Łukasz na to zasługiwał”, mówi Natalia Bacławska. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Doda nie wierzy w „wypadek” Litewki. Wokalistka z samego rana zamieściła w sieci poruszający wpis. Jej słowa dają do myślenia
"Będzie nam Pana brakowało". Remigiusz Mróz i Mariusz Szczygieł żegnają Wiesława Myśliwskiego
Polska kultura doznała dziś bolesnej straty. Odszedł Wiesław Myśliwski - ceniony pisarz, dramaturg i scenarzysta, dwukrotny laureat nagrody Nike. Cenionego artystę, który 25 marca obchodził 94. urodziny, w poruszającym wpisie pożegnał Mariusz Szczygieł. "Uwielbiałem jego wypowiedzi o literaturze. Mam je powklejane do mojego mądrego zeszytu". Osobiste wspomnienie o artyście opublikował też na Instagramie Andrzej Piaseczny, a Remigiusz Mróz pokazał książkę z wyjątkową dedykacją od Myśliwskiego.
Wiesław Myśliwski nie żyje. Pisarz dwukrotnie uhonorowany Nagrodą Literacką Nike za powieści "Widnokrąg" i „Traktat o łuskaniu fasoli”, zmarł w wieku 94 lat. O jego śmierci poinformowała dziennikarka „Tygodnika Powszechnego” Anna Goc, smutną wiadomość oficjalnie potwierdził też Instytut Książki. Nie żyje Wiesław Myśliwski. "Będzie nam pana brakowało" Wiadomość o śmierci Wiesława Myśliwskiego wywołała ogromne poruszenie wśród miłośników jego twórczości. Należał do nich Mariusz Szczygieł. Pisarz opublikował na Facebooku zdjęcie, które zrobił kilka lat temu podczas spotkania z Myśliwskim i Hanną Krall. "Jak się cieszę, że w sierpniu 2017 r. mogłem w Szczebrzeszynie zrobić im to zdjęcie. Dwoje przyjaciół - Hanna Krall i Wiesław Myśliwski" - napisał. We poświęconym zmarłemu artyście wpisie Szczygieł wspomniał też swoje spotkania z autorem "Widnokręgu" u Hanny Krall. "Nikt mnie tak nie onieśmielał jak pan Wiesław. Kiedy pani Hanna zapraszała na świąteczny obiad i mówiła, że będą Myśliwscy, wymawiałem się z obawy, że mizeria mojego intelektu może się przy panu Wiesławie nieładnie zamanifestować. Uwielbiałem jego wypowiedzi o literaturze. Mam je powklejane do mojego mądrego zeszytu. Na przykład: „Piszę, bo nie wiem. Literatura jest bowiem dla mnie próbą samopoznania, a tym samym świata w sobie i poprzez siebie. Próba dramatyczna, jako że tajemnica naszego ja nie będzie tam nigdy do końca dostępna”. Jednak najbardziej uwielbiałem jego myśl, którą często wyrażał na spotkaniach autorskich. Brzmiała: „Miłość jest ważniejsza od literatury”. Szczygieł wyznał też, którą książkę Wiesława Myśliwskiego ceni najbardziej. Wskazał na jego ostatnią powieść - „Ucho igielne”. "Jest dla mnie lekcją przygotowania do starości. A nad tym przygotowaniem pracuję od dziesięciu lat. Może kiedyś zbliżę się do tej rady, którą bohater „Ucha” daje samemu sobie? „Sobie, co bym doradził? Ciszę”. "Najwybitniejszy z polskich pisarzy" - Remigiusz Mróz żegna pisarza O tej samej książce Wiesława Myśliwskiego napisał też w pożegnalnym wpisie Andrzej Piaseczny. "Ucho igielne" towarzyszyło mu w wyjątkowej podróży. "Wczesny ranek, po długim locie przez ocean. Czytałem całą noc. Stewardessa, pytająca, czy może coś dla mnie zrobić, kiedy dostrzegła moją twarz, podczas kiedy czytałem ostatnie zdania… To tylko mały wyjątek" - czytamy we wpisie, które piosenkarz zakończył poruszającym wyznaniem: "Dziękuję panie Wiesławie, za wszystkie wzruszenia, za każdą myśl i słowo". Poruszający wpis zadedykował także Remigiusz Mróz. Najpoczytniejszy polski autor napisał dwa wymowne zdania. "Odszedł Wiesław Myśliwski, najwybitniejszy z polskich pisarzy. Niech Ci wieczne pióro lekkim będzie, Mistrzu". Mróz opublikował też zdjęcie dedykacji, którą zaledwie kilka miesięcy temu dostał od Myśliwskiego. "Gratuluję Panu tak powszechnej czytelności Pańskich książek i życzę dalszych nieustających sukcesów" - napisał autor "Traktatu o łuskaniu fasoli". Zmarłego laureata Nike w osobistym wpisie pożegnał też prezydent Warszawy. Rafał Trzaskowski przypomniał, że Myśliwski mieszkał w stolicy i był Honorowym Obywatelem tego miasta. "Odszedł Wiesław Myśliwski, wybitny pisarz, dramaturg, autor scenariuszy i esejów. Urodził się w Dwikozach pod Sandomierzem, ale całe dorosłe życie był związany ze stolicą. Honorowy Obywatel Warszawy. Panie Wiesławie, będzie nam Pana brakowało" - napisał. Jak nikt potrafił rozumieć polską wieś Choć Wiesław Myśliwski niemal całe życie mieszkał w Warszawie, to w swojej twórczości opisywał niemal wyłącznie wieś. Jego najważniejsze powieści Myśliwskiego - „Kamień na kamieniu”, „Widnokrąg”, „Traktat o łuskaniu fasoli” czy ostatnie w jego dorobku „Ucho igielne” - to portrety polskiej wsi i mieszkających tam ludzi. Prostych, zwyczajnych, wiodących z pozoru mało interesujące życie. "Moje credo pisarskie to prostota, prostota i jeszcze raz prostota. Kiedy siadam do pisania, chciałbym zapomnieć o wszystkich książkach, jakie przeczytałem, całej tej literaturze" - mówił podczas spotkania autorskiego po wydaniu "Ucha igielnego" w 2019 roku.
Gessler zapytała Warnke o kulisy rozstania z mężem. Było inaczej niż wszyscy myślą
Choć Katarzyna Warnke i Piotr Stramowski nie są parą już od prawie czterech lat, to na temat przyczyn ich rozstania wciąż krąży wiele plotek. Najbardziej powszechna jest ta, że aktorka została porzucona. Teraz Warnke w rozmowie z Magdą Gessler wyjawiła prawdziwe powody rozstania. Padło zaskakujące wyznanie.
Gdy w październiku 2022 roku Warnke i Stramowski ogłosili, że się rozwodzą, wiele osób początkowo uznało to za żart. Powód? Kilka godzin przed tym, jak ogłosili to w mediach społecznościowych, bawili się razem na imprezie. Ale ta wiadomość była szokująca także dlatego, że uchodzili za dobraną parę. „Nigdy nie chciałabym być w roli ofiary" Gdy już stało się jasne, że ich drogi się rozeszły, pojawiły się spekulacje na temat powodów tego zaskakującego rozstania. Dominowała plotka, że Stramowski zostawił żonę. Potwierdzeniem miało być to, że niedługo po rozstaniu z Warnke aktor zaczął się pojawiać w towarzystwie nowej partnerki, Natalii Krakowskiej. Zobacz także: Piotr Stramowski po rozwodzie związał się z nową partnerką. Mają wspólne plany na przyszłość. "Na razie się przygotowujemy" Prawdziwe powody były jednak inne. Aktorka wyjawiła w rozmowie z Magdą Gessler w jej programie „Magda gotuje internet". Zapytana o kulisy rozstania stanowczo stwierdziła, że nie została porzucona. „Myślę, że to niefajnie, że ludzie czasami myślą, że zostałam zostawiona. Ja nigdy nie chciałabym być w roli ofiary. Podjęliśmy taką decyzję wspólnie” wyznała. Warnke przypomniała też, że informację o rozstaniu ona i Stramowski opublikowali jednocześnie, co potwierdza, że to była ustalona wcześniej decyzja. - Myśmy zrobili to chirurgicznie. Wrzuciliśmy oświadczenie w tym samym momencie na naszych Instagramach. No i tyle. Pytana o to, czy nie żałują tej decyzji, Warnke przyznała, że czasem dyskutuje o tym z byłym już mężem. Oboje są w tej kwestii zgodni – nie żałują tego, co się stało. „Czasami sobie prowadzimy takie rozmowy, czy na pewno, czy to dobrze się stało, czy źle. Cały czas jest dobrze” – wyznała aktorka. Związek Warnke i Stramowskiego zaczął się w pracy. Para poznała się w 2013 roku na planie filmu "W spirali". Jak później wspominali, bardzo szybko się w sobie zakochali. Szybko też stali się jedną z najpopularniejszych par w polskim show-biznesie. W 2016 roku wzięli ślub, a trzy lata później urodziła im się córka Helena. Czytaj również: "Nie mogłam na niego patrzeć". Warnke ujawnia kulisy rozstania ze Stramowskim. Podnosiła się po tym przez dwa lata Dziś Stramowski jest w związku z Natalią Krakowską, Warnke jest singielką. Niedawno w jednym z wywiadów wyznała, że w pierwszym okresie po rozstaniu nie znosiła obecności byłego męża, gdy przychodził do ich córeczki. Potem jednak pogodziła się z rozstaniem. Dziś, co oboje podkreślają, łączą ich przyjacielskie relacje. Źródło: "Magda gotuje internet"
Ciężko chora księżna pojawiła się na wielkiej gali. Jej życie przypomina baśń o Kopciuszku
Ogromną niespodziankę sprawiła swoim poddanym księżna Mette-Marit. Żona norweskiego następcy tronu, która z powodu postępującej choroby płuc rzadko pokazuje się publicznie, wzięła udział w gali wręczenia Pokojowej Nagrody Nobla. Dziś Norwegowie ją uwielbiają i liczą na cud, który pozwoli ocalić jej życie. Ale gdy książę Haakon się z nią zaręczył, media grzmiały o skandalu, bo żoną następcy tronu miała zostać zwykła kelnerka z nieślubnym dzieckiem.
„Dobrze ją znów zobaczyć. Dobrze widzieć, że się nie poddaje”. Takie komentarze pojawiły się w relacjach norweskich mediów z uroczystości wręczenia Pokojowej Nagrody Nobla, która odbyła się 10 grudnia w Oslo. Nie chodziło jednak o Anę Corinę Machado, która odebrała prestiżowe wyróżnienie w imieniu swojej Mamy, Marii Machado. Taki entuzjazm wywołał fakt, że na gali pojawiła się księżna Mette-Marit. Entuzjazm jest zrozumiały. Żona następcy tronu księcia Haralda w tym roku odwołała już kilka wizyt z powodu stale pogarszającego się stanu zdrowia. O tym, że cierpi na nieuleczalną chorobę, księżna dowiedziała się w 2019 roku. Lekarze dawali jej wtedy najwyżej 5 lat życia… Diagnoza, która wstrząsnęła Norwegią. Księżna jest nieuleczalnie chora "Bardzo bolą mnie płuca. Muszę odpocząć" – tak w lutym tego roku księżna Mette-Marit odpowiedziała dziennikarzowi, który zapytał ją, jak się czuje. Słowa, które padły podczas ceremonii otwarcia Mistrzostw Świata w Narciarstwie Klasycznym 2025 w Trondheim, po raz kolejny zaniepokoiły Norwegów. Widzieli, że żona księcia Haaralda jest wyraźnie słaba i ma poważne problemy z oddychaniem. Stało się jasne, że mimo eksperymentalnej terapii nie udało się powstrzymać rozwoju samoistnego włóknienia płuc, które zdiagnozowano u księżnej w 2019 roku. Zobacz także: Księżna Mette-Marit jest śmiertelnie chora, ale nie zamierza się poddawać... Kilka dni później te podejrzenia oficjalnie potwierdziły służby prasowe norweskiej rodziny królewskiej. W wydanym wtedy komunikacie ogłoszono, że księżna musi odwołać swoją wizytę w Niemczech. "Księżna ma codzienne objawy i dolegliwości, które wpływają na jej zdolność do wykonywania obowiązków. Potrzebuje więcej odpoczynku" – głosił komunikat. Od tamtej pory Mette-Marit odwołała jeszcze kilka wizyt i spotkań, w tym niedawną podróż do Stanów Zjednoczonych. Do tej ważnej wizyty książęca para przygotowywała się od wielu tygodni. Tuż przed wylotem zaplanowanym na 6 października norweski dom królewski poinformował, że książę Haakon poleci sam. "Księżnej koronnej zalecono, aby z powodu swojej przewlekłej choroby płuc powstrzymała się od podróży do Stanów Zjednoczonych". Nic więc dziwnego, że Norwegowie tak entuzjastycznie zareagowali na to, że miesiąc po tym niepokojącym komunikacie ich ukochana księżna pojawiła się wraz z mężem, córką Ingrid Alexandrą oraz królewskią parą na uroczystości wręczenia pokojowego Nobla. Ma przed sobą trzy, może pięć lat życia Problemy ze zdrowiem księżnej Mette-Marit zaczęły się w 2017 r. Coraz częściej miała zawroty głowy, nasilały się problemy z oddychaniem. Ona sama tłumaczyła to przemęczeniem wynikającym z nadmiaru obowiązków. Zrezygnowała z dalekich podróży, odwołała kilka wizyt, postanowiła odpocząć. Mimo to objawy nie minęły. Przeciwnie, zaczęły się nasilać. Stało się jasne, że to nie jest ani przemęczenie, ani położeniowe zawroty głowy, jak wcześniej mówili lekarze. Drobiazgowe badania ujawniły straszliwą prawdę. W sierpniu 2018 r., tuż po swoich 45. urodzinach, księżna usłyszała, że ma samoistne włóknienie płuc, chorobę, która zwykle dotyka mężczyzn w wieku ok. 70-75 lat. Jeszcze gorsza była wiadomość, że nie ma na to leku i przy zastosowaniu dobrej terapii można jedynie spowolnić postępy choroby. Wtedy też księżna usłyszała, że zostało jej najwyżej 5 lat życia. Niedługo później księżna oficjalnie poinformowała o swojej chorobie. "Przez wiele lat regularnie miałam problemy zdrowotne, a teraz wiemy więcej o tym, co to jest. Choć taka diagnoza momentami ograniczy moje życie, cieszę się, że choroba została wykryta tak wcześnie. Moim celem nadal jest praca i udział w oficjalnym programie tak często, jak to możliwe. Razem z następcą tronu zdecydowaliśmy się poinformować o tym teraz, częściowo dlatego, że w przyszłości będzie trzeba planować okresy bez oficjalnego programu. W związku z leczeniem i gdy choroba jest bardziej aktywna, będzie to konieczne" – napisała w oświadczeniu. Czytaj również: Mimo nieuleczalnej choroby, wygląda na szczęśliwą. Zobacz nowe zdjęcia norweskiej księżnej! Od tamtej pory Norwegowie z zapartym tchem śledzą kolejne komunikaty o stanie jej zdrowia. I kibicują, by ponure rokowania się nie sprawdziły, a eksperymentalne leczenie, któremu niedawno poddała się księżna, przyniosło efekt. Uwielbienie, jaką poddani darzą Mette-Marit może zaskakiwać. Gdy 25 lat temu wyszło na jaw, że spotyka się z księciem Haakonem, wszyscy byli przerażeni, że następca tronu zakochał się w kelnerce z nieślubnym dzieckiem. Skandynawski Kopciuszek. Jak Mette-Marit została księżną? To będzie mezalians – ogłosiły zgodnie norweskie media, gdy 1 grudnia 2000 roku książę Haakon ogłosił swoje zaręczyny z Mette-Marit. Natychmiast wypomniano jej, że nie nadaje się na żonę następcy tronu, a więc przyszłą królową. Powód? Nie skończyła studiów, w młodości imprezowała i brała narkotyki, nie miała nawet porządnej pracy. „Przyjaciele twierdzą, że nigdy nie odmawiała skręta, a przyjmowanie ekstazy było dla nich tak normalne jak picie piwa” – pisał autor bloga o rodzinie królewskiej. Najgorsze było jednak to, że zanim zaczęła romans z księciem, wiązała się z dilerami narkotyków, najpierw z o 13 lat starszym Johnem Drange, a potem Mortenem Borgiem. Obaj mieli na koncie odsiadki za handel kokainą. „Kelnerka z nieślubnym dzieckiem i niechlubną przeszłością” – mówiono o niej. Zobacz także: Księżna Mette-Marit, umiera. Pomagała tysiącom, a jej nie pomoże nikt? Rzeczywiście, Haakon był pierwszym partnerem Mette-Marit, który nie miał na koncie odsiadki. Poznali się w 1996 roku na festiwalu muzycznym Quart. On przyjechał tam jako gość, ona pracowała jako kelnerka. Musiała tak dorabiać, bo była wówczas w ciąży z Mortenem Borgiem. Na jego wsparcie nie mogła liczyć, bo dopiero co wyszedł z więzienia. Zanim urodził się ich syn Marius Borg Høiby, nie byli już razem. Morten ją zostawił, a niedługo później znów trafił za kraty. Mette-Marit nie żałowała tego rozstania. Już wtedy romansowała z księciem Haakonem. Jak się później okazało, utrzymywali kontakt od momentu spotkania na festiwalu. Najpierw były to tylko rozmowy telefoniczne, potem zaczęli się spotykać. Haakanowi nie przeszkadzała ani przeszłość Mette-Marit, ani to, że ma małe dziecko. Ale jego rodakom, owszem. Gdy wyszło na jaw, że są parą wybuchł skandal. Lawina krytyki niczego nie zmieniła. Książę nie uległ presji i nie rozstał się z Kopciuszkiem, jak nazywano Mette-Marit. 1 grudnia 2000 roku para ogłosiła swoje zaręczyny. W odpowiedzi pojawiły się apele, by Haakon, najstarszy syn króla Haralda V i królowej Sonji, zrzekł się prawa do korony, skoro chce się żenić z „rozwiązłą kelnerką”, która na pewno okryje wstydem rodzinę królewską. Książę krytyków nie słuchał, a apelami się nie przejmował. Niedługo później norweski dwór ogłosił, że 25 sierpnia 2001 roku odbędzie się ślub księcia z Mette-Marit. Tuż przed huczną ceremonią księżna zrobiła coś, co pozwoliło jej zyskać sympatię przyszłych poddanych. Udzieliła szczerego wywiadu, w którym wytłumaczyła się ze swojej mało chwalebnej przeszłości. „Mój młodzieńczy bunt był dużo bardziej intensywny niż w przypadku wielu innych osób. W tym czasie nie chciałam żyć w zgodzie z powszechnie akceptowanymi normami. Byłam otoczona ludźmi, którzy przekraczali granice. Posunęliśmy się za daleko. Niestety, bez względu na to, jak bardzo bym chciała, nie mogę cofnąć czasu”, wyznała na specjalnej przedślubnej konferencji prasowej. Ta spowiedź była sygnałem, że księżna nie zamierza zamiatać pod dywan niewygodnych faktów, ale też nie chce wracać do przeszłości i będzie bardzo poważnie traktować swoje obowiązki żony następcy tronu. Z czasem zdobywała coraz większą sympatię, a zaangażowanie w liczne akcje charytatywne sprawiło, że rodacy zaczęli ją nazywać „norweską Dianą”. Czytaj także: Rodzina Glücksburgów: kto jest kim i jak wygląda linia sukcesji w norweskiej rodzinie królewskiej? Dziś nikt już nie wypomina jej „mrocznej przeszłości”. Jest szanowana, uwielbiana i podziwiana. Także za to, jak dzielnie stawia czoła śmiertelnej chorobie. I wszyscy życzą jej, by żyła jak najdłużej i dalej oszukiwała przeznaczenie. Na razie jej się to udaje, bo przecież w 2018 roku lekarze dawali jej maksymalnie 5 lat życia. Od tamtej pory minęło już 7 lat, a księżna Mette-Marit wciąż cieszy się życiem, mimo że każdego dnia boleśnie odczuwa, jak bardzo jest ono kruche.
Nicolas Sarkozy wydał wspomnienia z więzienia. "Najbardziej nieludzka przemoc była codziennością"
Miesiąc po tym, jak opuścił paryskie więzienie Sante, były prezydent Francji wydał swój dziennik z pobytu w tym miejscy. Choć Nicolas Sarkozy za kratami spędził zaledwie trzy tygodnie, to wspomina ten okres jako koszmar. Oprócz samotności szczególnie dokuczało mu paskudne jedzenie, którego zapach przyprawiał go o mdłości i niewygodne łóżko. „Modliłem się o siłę, by dźwigać krzyż tej niesprawiedliwości” – pisze Sarkozy w "Dzienniku więźnia".
„Nie będę się domagał specjalnych warunków” – mówił Nicolas Sarkozy we wrześniu, tuż po tym, jak sąd skazał go na pięć lat więzienia. I rzeczywiście, specjalnych warunków nie dostał. Choć z zakładu karnego Sante wyszedł po zaledwie trzech tygodniach, to pobyt za kratami zapamięta do końca życia. To, co tam przeżył, opisał w książce „Dziennik więźnia”, która dziś ukazała się we Francji. „Modliłem się o siłę, by dźwigać krzyż tej niesprawiedliwości” 21 października tego roku Nicolas Sarkozy napisał nowy rozdział w historii Francji. Nigdy wcześniej były prezydent tego kraju nie został skazany na karę więzienia. Zanim tam wszedł, pożegnał się z ukochaną żoną Carlą Bruni i pomachał do kamer relacjonujących to wydarzenie dziennikarzy. Co stało się potem, dowiadujemy się z książki „Dziennik więźnia”, która ma premierę 10 grudnia. „Uderzyła mnie nieobecność jakiegokolwiek koloru. Szarość dominowała nad wszystkim, pochłaniała wszystko, pokrywała każdą powierzchnię” – wspomina swoje pierwsze w Sante były prezydent. Czytaj również: Były prezydent Francji w więzieniu za skandal, który zmienił wszystko. Za kratki odprowadziła go ukochana żona Choć Sarkozy trafił do pojedynczej celi i ze względów bezpieczeństwa był izolowany od innych skazanych, to i tak poznał ponure realia życia za kratami. "Najbardziej nieludzka przemoc była codziennością tego miejsca", wspomina. Pierwszą noc przetrwał dzięki modlitwie, do której zachęcił go więzienny kapelan. „Było to pierwsze pozytywne doświadczenie mojego życia jako więźnia” – wspomina na kartach książki były prezydent. Z księdzem spotykał się każdego dnia, każdego dnia klękał też do modlitwy. „Modliłem się o siłę, by dźwigać krzyż tej niesprawiedliwości” – pisze Sarkozy, który w książce podkreśla, że został niesłusznie skazany. Pierwsze godziny w więzieniu umiliło też Sarkozy’emu oglądanie transmisji meczu jego ukochanego klubu PSG z Bayernem Leverkusen. Ale już poranek zaczął się traumatycznie. Sarkozy’ego obudził potworny hałas. Jakiś więzień z pobliskiej celi "bezlitośnie uderzał metalowym przedmiotem w kraty swojej celi”. Zapach rozmiękniętej bagietki przyprawiał o mdłości Sporo miejsca w swojej książce poświęca ciężkim warunkom w więzieniu. Swoją celę, numer 11, przyrównuje do pokoju w „niskobudżetowym hotelu, z tą różnicą, że w hotelach nie ma opancerzonych drzwi i krat w oknach. Były prezydent skarży się też na niewygodne łóżko. „Nigdy nie spałem na twardszym materacu i plastikowej poduszce”, wspomina. Kłopot sprawiał mu też prysznic, z którego leciał tylko cienki strumień wody. „Najgorsze było to, że ten cienki strumień wody zatrzymywał się bardzo szybko. Ciągle trzeba było szukać przycisku i go naciskać” – narzeka Sarkozy. Zobacz także: Carla Bruni o szczęściu i wolności: „To jest niesamowite prowadzić teraz normalne życie” Najgorsze jednak były posiłki. Sarkozy spodziewał się, że w więzieniu nie będzie jadał frykasów, ale to, co dostał, przeszło jego najśmielsze oczekiwania. Były prezydent już pierwszego dnia zrezygnował z​ posiłków podawanych na małych plastikowych tackach. Znalazł na niej bowiem "papkowatą, rozmoczoną bagietkę”, której zapach „przyprawiał o mdłości”. W więzieniu Sarkozy odżywiał się tylko „produktami mlecznymi, batonami zbożowymi, wodą mineralną, sokiem jabłkowym i kilkoma słodkościami”. „Umyć się, ogolić, ubrać się odpowiednio. Żadnej piżamy, żadnego zaniedbania” Oprócz niewygodnego łóżka i paskudnego jedzenia byłemu prezydentowi najbardziej doskwierała monotonia. Większość dnia spędzał w swojej celi. „W więzieniu nie ma nic do oglądania, nic do roboty” – napisał w swojej książce. Ale zaraz potem dodał, że to odosobnienie „umocniło jego życie wewnętrzne”. Pomogła mu w tym nie tylko codzienna modlitwa i rozmowy z kapelanem. Do więzienia zabrał ze sobą dwie książki – powieść „Hrabia Monte Christo” Aleksandra Dumasa i historyczne dzieło „Jésus” Jeana-Christiana Petitfilsa. Poza czytaniem Nicolas Sarkozy zajmował się też spisywaniem swoich wspomnień, dlatego wydał je w formie książki zaledwie miesiąc po tym, jak jego prawnicy doprowadzili do tego, że wyszedł na wolność. Czytaj również: Ostre słowa Carli Bruni o romansie z Donaldem Trumpem! Czy wywołają medialną burzę? W więzieniu 70-letni Sarkozy bardzo dbał o to, by się nie rozleniwić. Opracował sobie codzienną rutynę, której konsekwentnie się trzymał. „Wstać wcześnie. Natychmiast pościelić łóżko. Umyć się, ogolić, ubrać się odpowiednio. Żadnej piżamy, żadnego zaniedbania” – opisał swoje rytuały w książce „Dziennik więźnia”. Codziennie przez godzinę ćwiczył też na siłowni. Jak wspomina, zależało mu na tym, by być w dobrej formie, dlatego regularnie korzystał z bieżni, wioślarza i roweru stacjonarnego. Przed nudą chroniły go też odwiedziny ukochanej żony i dzieci, a także przyjaciół. Często odwiedzali go też jego prawnicy, na pogawędki wpadał też dyrektor więzienia oraz ministra sprawiedliwości, Gérald Darmanin. Carla Bruni zachwycona książką męża. Napisała krótką recenzję Nicolas Sarkozy był prezydentem Francji w latach 2007-2012. Wyrok, który zapadł we wrześniu tego roku, dotyczył kampanii wyborczej. Sąd uznał, że były prezydent brał na nią pieniądze od rządu Libii, co uznano za udział w „przestępczej zmowie”. Francuski kodeks karny przewiduje za ten czyn do 10 lat więzienia. Fakt, że Sarkozy po zaledwie 20 dniach wyszedł na wolność nie oznacza, że ma spokój. Czeka teraz na proces apelacyjny, który rozpocznie się w marcu przyszłego roku. Do tego czasu był prezydent będzie podróżował po całej Francji i promował swoją nową książkę. Na pewno odwiedzi Lourdes, bo tuż po opuszczeniu bram więzienia zapowiedział, że zamierza pojechać do tamtejszego sanktuarium maryjnego. W tej podróży zapewne będzie mu towarzyszyć żona. Carla Bruni, która jako pierwsza przeczytała „Dziennik więźnia”, jest zachwycona tą książką. Wymowną recenzję opublikowała niedawno na Instagramie. W poście pokazała okładkę i dodała symbol serca.
Kolejny muzyk odchodzi z T.Love. „Nasze drogi artystyczne i zawodowe się rozchodzą”
Sidney Polak po 35 latach odszedł z grupy T.Love. O rozstaniu z perkusistą zespół poinformował w specjalnym oświadczeniu w mediach społecznościowych. Fani legendarnej grupy mogą czuć się zaniepokojeni, bo Polak to drugi muzyk, który w ostatnim czasie pożegnał się z T.Love. Dokładnie dwa miesiące temu współpracę z zespołem zakończył gitarzysta Jan Benedek.
Zaskakującą informację opublikował w niedzielę 6 grudnia zespół T.Love. „Drodzy T.Fani, 35 lat to kawał historii. Wspaniałej historii, którą od 1990 roku współtworzył z nami Sidney Polak. Dziś jednak nadszedł moment, w którym nasze drogi artystyczne i zawodowe się rozchodzą” – czytamy w oświadczeniu grupy. Kolejna zmiana w T.Love. W październiku zespół opuścił gitarzysta, teraz odszedł perkusista We wspomnianym oświadczeniu muzycy T.Love podziękowali Polakowi za te 35 lat wspólnego grania. Nie ujawnili jednak przyczyny zakończenia trwającej ponad trzy dekady współpracy. „Chcę bardzo podziękować Jarkowi za tę wielką wspólną przygodę, setki a może i tysiące koncertów, fantastyczne płyty i zawsze duży profesjonalizm. Sidney to niezwykle zdolny artysta, z pewnością jeszcze nie raz zaskoczy nas swoją kreatywnością, czy to solowo czy w innych składach. Wszystkiego najlepszego bracie!” – napisali w swoim poście członkowie T.Love. Wiadomość o odejściu z zespołu Jarosława Polaka, bo tak brzmi prawdziwe imię Sidneya, wywołała poruszenie wśród fanów. W komentarzach pod postem pojawiły się obawy, że zespół się rozpadnie. Są uzasadnione, bo zaledwie kilka tygodni temu z T.Love odszedł gitarzysta Jan Benedek, który wrócił do składu trzy lata temu. Wtedy zespół ogłosił tę informację w podobnym oświadczeniu na Facebooku, w którym pojawiły się podziękowania za współpracę i życzenia powodzenia. Zobacz także: Z wizytą w domu u Muńka Staszczyka: Lider T.Love pokazał nam swoją największą miłość. Zaskakujące! Ale wtedy na oświadczeniu się nie skończyło. Kilka dni później w rozmowie z Onetem gitarzysta wyznał, że rozstanie nie przebiegło w przyjaznej atmosferze. A o tym, że T.Love nie chce kontynuować współpracy z nim, poinformowano go…SMS-em. Benedek wyznał też, że między nim a liderem grupy Muńkiem Staszczykiem doszło do nieporozumienia w kwestii umów. „Ja po prostu uważam, że w tak poważnym zespole nie możemy pracować "na gębę". Co prawda zespół ma umowę z managementem, która reguluje różne sprawy, ale na przykład to, kto jak długo gra i co go czeka w sytuacji na przykład zwolnienia, nie jest jasne” — powiedział gitarzysta. Co dalej z karierą Sidneya Polaka i z T.Love? Perkusista T.Love na razie nie wyjawił powodów, dla których rozstał się z T.Love. Nie ujawnił też swoich dalszych planów. Grupa, której liderem jest Muniek Staszczyk, jest jedną z kilku formacji, w których Polak się udziela. W 2002 założył własny zespół. Grupa Sidney Polak wydała do tej pory trzy płyty. Na pierwszej z nich znalazły się dwa wielkie hity – „Otwieram wino” oraz "Chomiczówka". Przeczytaj również: Wielki hit lat 90. powstał na zmywaku w Londynie. Ta piosenka to przebój kilku pokoleń Zespół T.Love, wbrew obawom fanów, nie kończy działalności mimo roszad w składzie. Jana Benedka już w październiku zastąpił Maciej Majchrzak, który grał w T.Love w latach 1993–2017. Kto będzie nowym perkusistą zespołu, tego na razie nie ogłoszono.
Był pesymistą, ale całe życie uczył nas optymizmu. Słynął z poczucia humoru i troski o innych. Takiego Stanisława Tyma nie znacie
„Miałem szczęście w życiu tak nadzwyczajne, że nie znam osoby, która miałaby porównywalne” – powiedział w jednym z wywiadów. Nie przesadził, los rzeczywiście mu sprzyjał. Może dlatego Stanisław Tym żył tak, jakby chciał się odwdzięczyć za to, że jemu się powiodło. I pomóc tym, którzy nie mieli w życiu tyle szczęścia co on. To mu się udało. Ci, którzy go znali, nie wspominają jego ról filmowych, spektakli czy felietonów. „Staszek był po prostu dobrym człowiekiem” – mówią.
Gdy rok temu, w piątek 6 grudnia, tygodnik "Polityka" poinformował o śmierci Stanisława Tyma, media natychmiast przypomniały, że był świetnym aktorem komediowym, błyskotliwym satyrykiem, reżyserem, twórcą kabaretowym, autorem spektakli, scenariuszy, książek, felietonów i skeczy. Ale jeśli zostanie zapamiętany z tego, że zawodowo zajmował się rozśmieszaniem Polaków, to będzie to dla niego bardzo niesprawiedliwe. Bo ogromne poczucie humoru wcale nie było najważniejszą z jego zalet. Jakie były te ważniejsze? Katarzyna Stoparczyk w książce „Tym. Człowiek szczery na trzy litery zwróciła uwagę na istotny szczegół. „Stanisław umiera 6 grudnia 2024 roku. W dniu Świętego Mikołaja, kiedy ludzie obdarowują się nawzajem i okazują sobie życzliwość” – napisała. Święty Mikołaj to biskup, który zasłynął z pomagania potrzebującym i troski o innych ludzi. Dokładnie to samo można powiedzieć o Tymie. Z jedną różnicą. Święty biskup wspierał jedynie ludzi. Tym otaczał opieką także zwierzęta. Swój dom na Suwalszczyźnie zmienił w przytułek dla porzuconych psów, które ratował. „Stanisław staje w obronie życia. Zawsze. Szanuje każdy jego przejaw” – napisała w swojej książce Stoparczyk. Jako przykład podała scenę, kiedy to Tym nie pozwolił koledze zabić muchy, bo – jak przekonywał – ona też ma prawo żyć. „Lubię się śmiać, rozśmieszać. Ale dowcip bierze się z pesymizmu” Szacunek do życia Tym miał od dzieciństwa. Urodził się w roku 1937, gdy miał dwa lata, wybuchła wojna. Jego tata poszedł walczyć, więc Staś i jego siostra byli pod opieką mamy. Mieszkali wtedy w Warszawie, w której codziennością były łapanki i uliczne egzekucje. Kilkuletni Tym przez te lata napatrzył się na śmierć, choć jego mama Romana robiła wszystko, by uchronić dzieci przed okropieństwami wojny. Nie zawsze jej się udawało. Jedną z takich sytuacji opisała w swojej książce Stoparczyk. „Mały Staś zaczyna biec. Chce nadążyć za mamą, która wciąż przyspiesza. Nagle matka chwyta jego twarz w dłonie, próbując zasłonić mu oczy. A on widzi i tak. Tych dwoje, do których zapuka Gestapo, a oni w rozpaczy skoczą z balkonu swojego mieszkania. I tę krew, która wartko popłynie rynsztokiem, udając deszczówkę”. Czytaj także: Stanisław Tym popularność zdobył w „Rejsie”, wykreował wiele postaci. Dziś media obiegła informacja o jego śmierci Potem jeszcze wielokrotnie był świadkiem ulicznych egzekucji. Nauczył się, jak łatwo jest stracić życie. Niewiele brakowało, by sam je stracił. To właśnie w czasie wojny po raz pierwszy dało o sobie znać to wyjątkowe szczęście. Gdy 1 sierpnia 1944 roku wybuchło Powstanie Warszawskie, Staś z mamą zeszli do piwnicy jednej z kamienic w Śródmieściu. Wyszli z niej tylko raz, gdy mama chciała ich wykąpać. Tym wspominał, że wieczorem zabrała jego i siostrę do ich mieszkania. Ta kąpiel miała być chwilą oddechu od dusznej piwnicy, ale prawie skończyła się tragedią. Gdy Staś i jego siostra pluskali się w balii, obok kamienicy eksplodował pocisk. Wybuch był tak potężny, że woda z wanienki wylała się na podłogę. Romana szybko ubrała dzieci i wróciła z nimi do piwnicy. Wyszli z niej dopiero po kapitulacji powstania. Wojna go zmieniła. Sprawiła, że przedwcześnie wydoroślał. „Dla mnie świat od początku życia był szalenie dotkliwy, morderczy, niebezpieczny. Wydaje mi się, że z charakteru jestem skrajnym pesymistą i to mi pozwala z tego wszystkiego żartować. Bo nie mam innej szansy. Przejmować się tym nie mogę, traktować serio - też nie” – powiedział kiedyś. Powtarzał też, że ten pesymizm nie pozwala mu wierzyć w to, że ten „okropnie ponury” świat kiedykolwiek stanie się lepszy. A mimo to przez całe życie starał się go naprawiać, pomagając innym. Zobacz również: Ostatnie chwile spędził w szpitalu. Stanisław Tym tęsknił za zwierzętami i codziennie prosił gosposię, aby je pogłaskała „Stanisław daje szansę każdemu” Wbrew temu, czego doświadczył w czasie wojny i potem, w latach stalinizmu, Tym wierzył, że każdy człowiek z natury jest dobry. „Ogólnie rzecz biorąc, mam amerykański stosunek do ludzi, czyli jeśli kogoś nie znam, to zakładam, że jest w porządku. Zdarza mi się rozczarować, ale tym bardziej doceniam, jeśli się nie rozczaruję” – wyznał w jednym z wywiadów. Potwierdzili to jego przyjaciele, z którymi rozmawiała autorka jego biografii. Krystyna Janda powiedziała, że Tym nie zrywał znajomości. „Chyba tylko wówczas, kiedy człowiek okazywał się świnią. A nawet wtedy Staś dawał mu szansę, choć niestety nie każdy z tej szansy korzystał. Stanisław daje szansę każdemu” – stwierdziła aktorka. Tych, których poznawał bliżej, z którymi się przyjaźnił, traktował tak, jak Mały Książę traktował Różę. Czuł się za nich odpowiedzialny, bo ich „oswoił”. „Doświadcza tego także żona Stanisława, Anna Kokozow-Tym. (…) Para rozstaje się wiele lat przed śmiercią Stanisława. Dyskretnie, poza blaskiem ciekawskich fleszy. Anna umiera 4 lipca 2023 roku, wcześniej ciężko choruje. Stanisław dba o nią do końca jej życia, zapewniając kobiecie także bezpieczeństwo finansowe. I choć dawno nie ma wobec niej zobowiązań, wciela w życie słowa lisa, który w słynnej powiastce filozoficznej Antoine’a de Saint-Exupéry’ego wypowiada do Małego Księcia słowa: „Na zawsze ponosisz odpowiedzialność za to, co oswoiłeś” – pisze w biografii satyryka Katarzyna Stoparczyk. Tak samo traktował przyjaciół. Nawet pod koniec życia, gdy był już schorowany i słaby. Codziennie dzwonił, a każdą rozmowę zaczynał od pytania, czy wszystko w porządku i czy na pewno nie trzeba im w czymś pomóc. A gdy nie było w porządku, pomagał. Czytaj również: Z byłą żoną rozstał się w nieznanych okolicznościach. Jeszcze bardziej tajemniczy był jego związek z Anną Nastulanką... Dla mieszkańców wsi Zakąty, do której Tym przeprowadził się w 1978 roku, był jak Anioł Stróż. Pomagał im w polu, z wyjazdów do Warszawy przywoził prezenty, troszczył się o nich. „Stanisław traktuje sąsiadów jak rodzinę. Dba o ich zdrowie, a kiedy trzeba, umawia wizyty lekarskie w Warszawie. (…) Jest uważny na potrzeby innych ludzi. Kiedy ze zdrowiem jednej z sąsiadek jest źle, a miejscowi lekarze nie mają pomysłu, jak ją leczyć, Stanisław przekonuje, by poddała się operacji w Warszawie. Kiedy ta w końcu się zgadza, wszystko pomaga załatwić. Dzisiaj kobieta cieszy się, że dała się Tymowi do tego pomysłu namówić, ponieważ operacja uratowała jej życie” – czytamy w książce „Tym. Człowiek szczery na trzy litery". Ostatnia podróż z ukochaną mamą Sąsiedzi z ukochanej wsi odwdzięczali mu się za to, że się nimi opiekował. Traktowali go jak „swojego chłopa” i wspierali w trudnych momentach. Takich jak wtedy, gdy Tym w 2008 roku znów otarł się o śmierć. Lekarze wykryli wówczas u niego raka żołądka. Rokowania nie były optymistyczne. "Miałem trzy procent szans na przeżycie. Ale te trzy miałem. Wycięli mi żołądek i zrobili nowy z jelita cienkiego. Siedemnaście lat już z nim żyję" - opowiadał w jednym z ostatnich wywiadów. Po operacji wrócił na Suwalszczyznę, a mieszkańcy jego „ukochanej wsi” otoczyli go opieką. Pomogli mu też wcześniej, gdy Tym podjął się jednej z najbardziej ryzykownych misji w swoim życiu. Było to na początku stan wojennego. W domu w Zakątach z Tymem mieszkała wówczas jego mama, którą się opiekował. I tam zmarła. Przed śmiercią powiedziała synowi, że chce być pochowana w rodzinnej Warszawie. Katarzyna Stoparczyk w swojej książce ujawniła, że Tym miał ogromny problem ze spełnieniem tej ostatniej woli. „W mrocznych czasach stanu wojennego ze wszystkim był problem. Jak się okazało, z firmami pogrzebowymi też. Był za to kochający syn, dla którego ostatnia wola jego matki była święta” – czytamy. Tym przewiózł ciało mamy do Warszawy własnym samochodem, drżąc przez całą drogę, by nie zatrzymał go partol milicji, bo takie spotkanie skończyłoby się dla niego więzieniem. Jak udało mu się to zorganizować, to pozostanie tajemnicą jego przyjaciół i sąsiadów z Zakątów. Zobacz również: Nieznane kulisy kultowego filmu „Miś’’. Co łączyło Krystynę Podleską i Stanisława Tyma? Tajemnicą pozostaje też to, jak spełniono ostatnią wolę samego Stanisława Tyma. Pod koniec życia mówił, że chce, by jego prochy spoczęły blisko jego domu nad jeziorem Wigry. Ale jego grób jest w Warszawie, na Powązkach. Tam jego fani wciąż przynoszą kwiaty, zapalają znicze, oddają hołd swojemu ukochanemu aktorowi i mistrzowi satyry. Ale mogą to też robić w Zakatach. Katarzyna Stoparczyk w swojej książce sugeruje, że uroczysty pogrzeb satyryka w Warszawie wcale nie oznacza, że zignorowano jego życzenie. „Zgodnie z ostatnią wolą Stanisława Tyma jego prochy spoczęły na łonie natury, nad Wigrami, wśród drzew, przy jego domu w ukochanych Zakątach. Oficjalnie nie spoczęły, bo tego zabrania polskie prawo” - czytamy. Oficjalna wersja jest taka, że słynny aktor i reżyser został pochowany na Powązkach. A prawdziwa? To wiedzą tylko jego przyjaciele. Sąsiadek nie wolno zjadać Podczas tego oficjalnego pogrzebu Stanisława Tyma piękną mową pożegnał jego przyjaciel Wiktor Zborowski. „Chciałbym, żeby pierwsze, co usłyszysz, zbliżając się do bram raju, było radosne powitalne szczekanie twoich piesków” – powiedział. Jeśli to życzenie aktora się spełniło, Tyma w raju powitała ogromna wataha. Satyryk kochał psy, uważał, że są lepsze od ludzi, bo ludzie zawodzą, a psy są niezawodne. W jego domu na Suwalszczyźnie zawsze mieszkało przynajmniej kilka czworonogów. Bo ilekroć Tym spotkał bezdomnego, rannego, wygłodzonego czworonoga, to zawsze go przygarniał. Choć od lat był wegetarianinem, zawsze nosił w kieszeniach kawałki suszonej kiełbasy. To pomagało mu zdobyć zaufanie i przekonać psa, że z Tymem warto pójść. A gdy już Tym psa przygarnął, to albo zostawiał go u siebie, albo szukał mu dobrego domu wśród znajomych. Zobacz też: Wróżono jej wielką karierę. Rola w Misiu była jej przekleństwem. Tak obecnie wygląda życie Barbary Burskiej Jak wyznała jego druga żona Anna Nastulanka, za jeden ze swoich największych życiowych sukcesów Tym uważał to, że udało mu się przemycić do Polski bezdomnego psa, którego znalazł na greckiej wyspie Rodos. Ratował nie tylko psy. Pani Swieta, która pomagała mu w ostatnich latach w prowadzeniu domu, miała zakaz rozwieszania lepów na muchy, a do jej obowiązków należało między innymi… dokarmianie myszy w piwnicy. Z kolei sąsiedzi z Zakąt, którzy przynosili mu mleko i jajka, dobrze wiedzieli, że nie ma sensu proponować mu świeżych ryb złowionych w Wigrach. Tym uważał, że ryby to jego „sąsiadki z jeziora”, więc nie może ich jeść. „Zawsze był bardzo serdeczny, a z tego, że był taki dla ludzi i dla zwierząt, to wnioskuję, że do tej inteligencji, do tego wdzięku, do tego dowcipu, mądrości dochodziła jeszcze wielka dobroć" – powiedziała Magdalena Zawadzka, wspominając Stanisława Tyma w programie „Halo, tu Polsat”. Dlatego byłoby niesprawiedliwe, gdyby został zapamiętany jako satyryk i aktor z kultowego „Rejsu” czy „Misia”. Owszem, zagrał świetne role w filmach i na scenie. Ale najważniejszą odgrywał każdego dnia. Rolę dobrego człowieka. W tekście korzystałem z książki Katarzyny Stoparczyk "Tym. Człowiek szczery na trzy litery" (Wydawnictwo Otwarte). 15 grudnia ukaże się wznowienie.