„Barbie pokazywała, że kobieta ma wybór”. Oto historia twórczyni kultowej lalki
Najlepiej sprzedająca się zabawka wszech czasów powstała 65 lat temu
Najlepiej sprzedająca się zabawka wszech czasów, lalka Barbie, powstała 65 lat temu - 9 marca 1959 roku. „Moja filozofia Barbie była taka, że każda dziewczynka może zostać kimkolwiek zechce. Barbie zawsze pokazywała, że kobieta ma wybór”, mawiała Ruth Handler, twórczyni jednej z najbardziej kultowych zabawek w historii. Ta fascynująca kobieta i historia powstania Barbie to idealny materiał na film, nic dziwnego, że zainteresowało się nią Hollywood. Pomysł aktorskiego filmu o Barbie powstał już wiele lat temu, a pierwotne plany zakładały, że zostanie wprowadzony do kin w 2017 rok. W całym procesie produkcyjnym pojawiało się jednak wiele zmian. Za podstawę scenariusza filmu w reżyserii Grety Gerwig posłużyła książka z 2010 roku Barbie and Ruth: The Story of the World's Most Famous Doll and the Woman Who Created Her. Jest to — jak pisali krytycy - „fascynująca opowieść o tym, jak pewna wizjonerka zmieniła na zawsze przemysł zabawkarski i rozpoczęła niekończącą się debatę na temat roli kobiet we współczesnym społeczeństwie”. A jak w ogóle powstała lalka Barbie? CZYTAJ TEŻ: Aira Marie Brown w wieku 2 lat została okrzyknięta żywą lalką Barbie! Jak dziś wygląda? View Ediplayer on the source website Lalka Barbie — najlepiej sprzedająca się zabawka wszech czasów Jak Ruth Handler wpadła na pomysł „zabawki z piersiami”? Najpierw w garażu Handlerów (Ruth i jej męża Elliota) w 1945 roku powstała firma Mattel. Jej współwłaścicielem został przyjaciel rodziny, Harold „Matt” Matson. Nazwa firmy jest połączeniem słów "Matt" i "Elliot". Pierwsze produkty Mattel to ramki do zdjęć. Ale wkrótce Handler wymyślił domek dla lalek z resztek drewna, którego używał do tworzenia ramek. Wykupił udziały Matsona i zmienił produkcję na zabawki. Barbie i Ken - pierwsze zabawki Mattela, które wymyśliła Ruth Handler W 1959 roku wszystko się zmieniło, gdy Ruth, przyglądając się zabawom swojej córki z papierowymi lalkami, zauważyła, że używa ona lalek, by odgrywać przyszłość, a nie teraźniejszość. Dlatego postanowiła stworzyć dorosłą, trójwymiarową lalkę, której dziewczynki używałyby, by odgrywać swoje marzenia. I dlatego jej Barbie (to ksywka córki Ruth; męska odmiana lalki została nazwana na cześć jej syna - Kena) miała piersi, co wielu później nazwie "nierealistycznymi proporcjami ciała". Według mediów, Elliot początkowo wątpił w sukces Barbie. - Ruth, żadna matka nie kupi nigdy córce lalki z piersiami – miał powiedzieć. Mylił się. Lalka stała się najlepiej sprzedającą się zabawką wszech czasów. Już w 1965 roku jej sprzedaż osiągnęła 100 mln dolarów, a firma zadebiutowała na liście 500. największych firm na świecie magazynu „Fortune”. Dziś Mattel jest największym producentem zabawek na świecie pod względem dochodów ze sprzedaży. ZOBACZ TEŻ: Ikona stylu Iris Apfel w wielu dziedzinach była prawdziwą pionierką. Dziś kończy 100 lat! View Burdaffi on the source website Barbie jako Audrey Hepburn ze „Śniadania u Tiffany'ego” ZOBACZ WIĘCEJ: Kultowa sukienka Audrey Hepburn ze „Śniadania u Tiffany’ego” wciąż robi wrażenie! „Dlatego dałam jej piękne piersi” - Barbie w kulturze Barbie do dziś krytykowana jest przez feministki za to, że jest symbolem uprzedmiotowienia i represji. Handler miała to gdzieś. - Nie przejmowała się tym. Uważała, że nie mają racji - zapewniał jej mąż. Ona sama w wywiadzie dla "The New York Times" wyznała: - Jak dziewczynka w zabawie odgrywa samą siebie w wieku 16 czy 17 lat, to głupio, żeby lalka, której używa, miała płaską klatkę piersiową. Dlatego dałam jej piękne piersi. W 1970 u Handler zdiagnozowano raka piersi. Usunięto jej lewą pierś. Stwierdziła, że znalezienie akceptowalnego zamiennika piersi było niemożliwe: - Każda dostępna na rynku proteza mogła być używana zamiennie po prawej i po lewej stronie. Nie było nigdy takiego szewca, który robiłby jeden but i zmuszał cię byś nosił go na obu stopach. View Burdaffi on the source website Barbie jako Marilyn Monroe z filmu „Mężczyźni wolą blondynki” I dlatego stworzyła własny projekt — tak powstała linia protez z silikonu i gąbki, a Ruth stała się propagatorką wczesnego wykrywania raka piersi w czasach, gdy temat był rzadko poruszany publicznie. Podczas wywiadów potrafiła rozpiąć bluzkę i pozwalała dziennikarzom i fotografom dotykać swoich piersi by stwierdzili, która jest prawdziwa. CZYTAJ TEŻ: Historia jednej sukni: Julia Roberts w czerwonej kreacji w filmie Pretty Woman! Potem, po latach o swojej karierze (w dwóch firmach — zabawkarskiej i produkującej protezy piersi) mawiała z dowcipem: - Spędziłam życie od piersi do piersi. Teraz, za sprawą filmu „Barbie”, historią życia i kariery tej fascynującej i odważnej kobiety, która była najmłodszym dzieckiem z dziesięciorga w rodzinie polskich imigrantów na pewno zainteresuje się szersze grono odbiorców. Ruth Handler na pytanie, jaki jest jej związek z Barbie, odpowiadała po prostu: „Jestem jej mamą”. Kadr z filmu „Barbie” z 2023 roku.
David Bowie i Iman. Jak wyglądała miłość człowieka, który za życia stał się legendą?
„Czasem nie docenia się chwil, dopóki nie staną się wspomnieniami", napisała żona Davida Bowie, Iman, kilka dni przed jego śmiercią. Przeżyli u swego boku 25 lat... 8 stycznia, dwa dni zanim artysta odszedł, cały świat dowiedział się o premierze jego najnowszego albumu „Blackstar". Nagrywając ostatni teledysk, „Lazarus", leży w szpitalnym łóżku. Tylko muzyk i jego najbliżsi wiedzą, że naprawdę umiera... Przez 18 miesięcy walczył z nowotworem wątroby. Oto historia miłości Davida Bowie i Iman. https://www.youtube.com/watch?v=y-JqH1M4Ya8 David Bowie i Iman: jak się poznali? Poznają się na randce w ciemno. 4 października 1990 roku wspólny przyjaciel umawia ich na spotkanie. David to zbliżający się do pięćdziesiątki gwiazdor, ona jest 40-letnią byłą modelką. Oboje mają dzieci z poprzednich małżeństw. On 18-letniego syna, Duncana, ona 9-letnią Zulejkę. Spotkanie dojrzałych osób, które wiele przeszły. Ale chemia działa. David jest pod tak wielkim urokiem czarnoskórej piękności, że zaczyna wymyślać imiona dla ich wspólnych dzieci. Iman jest pod wrażeniem jego uroku i dowcipu, ale ma większy dystans. Nie wyobraża sobie życia z rockmanem, o którym krążą przerażające plotki. Według Paula Trynki w biografii Davida Bowie "Starman. Człowiek, który spadł na ziemię" Iman zakochuje się, gdy odkrywa, że David lubi jej czytać książki na głos. Tak właśnie robił jej ojciec, który był dyplomatą Somalii w Arabii Saudyjskiej. Miłość wybucha. Spędzają razem kilka miesięcy w Los Angeles, gdzie oboje mają domy. Potem sześć tygodni wędrują wzdłuż włoskiego wybrzeża. David koncertuje, Iman mu towarzyszy. Jednak życie z muzykiem nie jest takie złe. David Bowie i Iman: podwójne zaręczyny Ale najpierw zaręczyny. David robi to dwa razy. Najpierw podczas rejsu po Sekwanie, przy dźwiękach "April in Paris". Apartament w hotelu każe zasypać kwiatami. Ponawia oświadczyny na estradzie w Olimpii, tym razem po francusku. Iman nie odmawia. Pierwszy ślub w 1992 roku biorą podczas cywilnej uroczystości w Montreux. Towarzyszą im tylko najbliżsi. Ale gwiazdor nie potrafi wytrzymać bez rozgłosu. Dlatego będzie drugi ślub. W amerykańskim kościele Świętego Jakuba we Florencji. David ma na sobie garnitur Thierry’go Muglera i biały krawat. Iman – perłową suknię Hervé Léger z trenem. Przychodzą sławni znajomi. Jest Yoko Ono i kompozytor muzyki elektronicznej Brian Eno, z którym Bowie zrobił kilka płyt. Matka Davida, Peggy, robi sobie zdjęcie z Bono. Magazyny na całym świecie poświęcają młodej parze okładki. W "Hello" ukazuje się 20-stronicowy materiał. David wyznaje: "Myślę, że tak naprawdę do tej pory nigdy nie byłem żonaty w pełnym tego słowa znaczeniu". Kim jest wybranka gwiazdora? Jej imię po arabsku znaczy "wiara", a po somalijsku "piękno". Iman Mohamed Abdulmajid przychodzi na świat w 1955 roku w Somalii, w bogatej rodzinie dyplomaty. Jej mama jest lekarką. Dzieciństwo spędza w Egipcie i Tanzanii. Nie brak jej niczego. Ale potem w Somalii wybucha wojna. Ucieka z rodzicami do Kenii, poznaje ciężkie życie w obozie dla uchodźców. Dzięki organizacjom charytatywnym udaje jej się pójść na studia. W 1975 roku na ulicy w Nairobi zaczepia ją fotograf Peter Beard. Jest zafascynowany jej egzotyczną urodą. Chce jej zrobić zdjęcia. "Za ile?", pyta trzeźwo Iman. "A ile chcesz?". "Sześć tysięcy dolarów", rzuca dziewczyna. To dużo, tyle kosztuje rok jej studiów. Dobijają targu. Iman trafia do Stanów, gdzie szybko ląduje na okładce "Vogue’a", staje się muzą Yvesa Saint Laurenta. Zobacz również: Seweryn Krajewski i Krzysztof Klenczon: o konflikcie muzyków mówiła cała Polska David Bowie i Angela Barnett: historia pierwszego małżeństwa artysty Małżeństwo z Iman jest kompletnie inne od pierwszego. Gdy David ma 22 lata, poznaje pochodzącą z Cypru Angelę Barnett. Londyn lat 70. zeszłego stulecia to miejsce tak gorące, jak nos po wciągnięciu kokainy. Bowie żyje w amoku. Komponuje, koncertuje, zażywa, co się da, śpi, z kim popadnie. W noc przed ślubem z Angelą, 19 marca 1970 roku, idą do łóżka we trójkę z przyjaciółką żony. Kochają się do białego rana, potem wymęczeni pędzą przez cały Londyn na ceremonię. Na ślubie raptem kilka osób. Potem drink w pobliskim barze. Oboje – mąż i żona – są biseksualni i oboje prowadzają się z oficjalnymi kochankami. Łamią tabu, szukają podniety. Whisky, kokaina, seks. "To był piep…y romans. Kiedy poprosił mnie o rękę, powiedział: »A tak w ogóle to cię nie kocham«", przyzna po latach Angela. Jest mocną, hałaśliwą kobietą. To ona tworzy mu nowy image. Koniec z hippisowskimi koszulami w kwiaty. Nastaje czas błyszczących, śliskich kostiumów, pełnych przepychu, wariactwa, teatru. David staje się kosmitą o ognistych włosach. Zmienia swoją muzykę, zmienia sceniczną osobowość. Ziggy Stardust, Chudy Biały Książę, hippis, pirat i autor dyskotekowych hitów. David Bowie i Angela Barnett: dlaczego się rozstali Czas z pierwszą żoną jest bardzo płodny. Ale ten szalony związek nie ma szans. Za dużo kokainy, za dużo zdrad. Podobno idzie do łóżka nawet z Mickiem Jaggerem. Tę plotkę najchętniej rozpowiada sama Angela. To ona przyłapuje ich w małżeńskim łożu w domu w Chelsea. Jest rok 1973. Obaj mężczyźni po pijackiej nocy leżą nago w łóżku. Angela puka, zagląda i mówi: "Dzień dobry, chłopcy. Mieliście dobrą noc?". W latach 70. Bowie chętnie przyznaje się do homoseksualizmu. W konserwatywnej Wielkiej Brytanii, gdzie jeszcze niedawno homoseksualizm był karany więzieniem, ma to wymiar społecznej prowokacji. Ale gdy skończy się szalona dekada lat 70., artysta przyzna w magazynie "Rolling Stone", że rozpowiadanie o swoim gejostwie było wielkim błędem. Błędem okazuje się też pierwsze małżeństwo. W 1978 roku Angela powie "Sunday Mirror": "Chcę, żeby David cierpiał. Być może jedynym sposobem, by go do tego skłonić, będzie moje samobójstwo". Łyka tabletki, spada ze schodów, łamie sobie nos. W szpitalu robi taką aferę, że leżąca obok kobieta po zawale dostaje następnego. Nic dziwnego, że David podsumuje krótko swoje pierwsze 10-letnie małżeństwo: "życie z pochodnią". Do śmierci niechętnie będzie wspominał o Angie. David Bowie i Iman: historia miłości Jak to bywa z wielkimi miłościami jeszcze przed spotkaniem Davida i Iman oboje kochankowie wędrują podobnymi szlakami. Przyciąga ich kosmos. David Bowie wdziera się na szczyt popularności dzięki postaci kosmity Ziggy’ego Stardusta, który przybywa na Ziemię, by grać rock’n’rolla. Bowie próbuje szczęścia od początku lat 60., ale dopiero album "The Rise and Fall of Ziggy Stardust and Hiss Spiders from Mars" z 1972 roku wznosi go na orbitę okołoziemską. David wciela się w tę postać tak dokładnie, że udziela wywiadów jako Ziggy. Cztery lata później dostaje rolę w filmie "Człowiek, który spadł na Ziemię". Gra w nim przybysza z planety, która umiera z braku wody. Iman również przybędzie z kosmosu. W szóstej części "Star Treka" zagra kosmitkę Martię, która ma zdolność zmieniania kształtów. Przez chwilę przybierze nawet postać komandora Kirka. Ta para – Iman i David – musiała się spotkać. Ich los był zapisany w gwiazdach. Iman jest pierwszą czarnoskórą modelką, która robi światową karierę. W najlepszym okresie zarabia dwa miliony dolarów rocznie. Ale tragiczny wypadek samochodowy zmienia ją. W 1983 roku wraca z przyjęcia swoim autem. Dochodzi do kraksy, ma uszkodzone oko, kości szczęki, pokiereszowaną twarz. Musi przejść kilka operacji plastycznych. Do formy wróci dopiero po roku. Dalej chodzi na wybiegach, ale zaczyna udzielać się społecznie. I chce być aktorką. Zagra w wielu filmach ("Pożegnanie z Afryką", "Remember the Time’’ – teledysk Michaela Jacksona). Gdy pozna Davida, w jej życiu zajdą wielkie zmiany. W 1994 roku założy firmę kosmetyczną Iman Cosmetics. Będzie robić kosmetyki dla kobiet o kolorowej skórze. Interes idzie świetnie. Pomaga jej znajomość pięciu języków. Porozumiewa się po somalijsku, arabsku, włosku, francusku i angielsku. Stanie się też twarzą kilku fundacji niosących pomoc dla afrykańskich dzieci. Sama zaznała losu uchodźcy, więc chce pomagać tym, których doświadczył los. Zobacz też: To on śpiewa hit „Beata z Albatrosa”. Tak wygląda życie Janusza Laskowskiego Tatuaże miłości David Bowie na pięćdziesiątkę robi sobie wspaniałe białe zęby. W 1992 roku w Kyoto artysta popularny wśród członków Yakuzy robi mu tatuaż na łydce. Obrazek przedstawia delfina na grzbiecie fali, otoczonego tekstem japońskiej modlitwy o spokój, i imieniem "Iman" w japońskich znakach kanji. Iman w odpowiedzi każe sobie wytatuować nad prawą kostką nóż bojowy (po angielsku "bowie knife"). David wchodzi w wiek klasyki. Ciemne garnitury, wąska bródka ulubiona przez alternatywnych muzyków. Iman nie znosi domu w Lozannie, sprzedają go. Oboje uwielbiają Nowy Jork. Często można zobaczyć ich objętych w kawiarniach na Broadwayu w pobliżu mieszkania numer 708. David przestaje brać kokainę, ogranicza alkohol. Tyje na dobrej kuchni żony. Po dziesięciu latach małżeństwa Iman wciąż je sobie chwali: "Zawsze pociągali mnie egzotyczni mężczyźni. David jest jednym z nich. Wszystkie kobiety lubią romantyków, a David taki właśnie jest. Lubi kolacje przy świecach, kupuje mi kwiaty. Jest słodki, uroczy i znakomicie się razem bawimy". Żadnych skandali, prasa plotkarska nie pożywi się przy nich. "Mam nadzieję, że nauczyłem się kochać", powie Bowie "Playboyowi". "Pozbyłem się potrzeby ustawicznego kontrolowania osoby, z którą jestem związany. Zrozumiałem, że trzeba pozwolić jej być sobą, szanować wolność. Moja żona ma bardzo silne poczucie niezależności. Być może właśnie tego potrzebowałem. Kobiety mocnej, konkretnej, a nie bujającej w obłokach". Czytaj także: Maria Juszkiewiczowa: podkochiwał się w niej Roman Dmowski, wybrała Józefa Piłsudskiego David Bowie i Iman: trud o dziecko Ale nawet gwiazdy dosięga ludzki ból. Przez wiele lat Iman i David nie mogą doczekać się dziecka. Dwa razy przechodzą przez procedurę in vitro. Na próżno. W końcu, po 10 latach starań, Iman zachodzi w ciążę naturalnie. W magazynie "Jet" przyznaje się, że zastosowała starą, afrykańską metodę – przytuliła cudze niemowlę! 15 sierpnia 2000 roku w szpitalu Mount Sinai w Nowym Jorku rodzi się Alexandria Zahra Jones. Oczywiście zaraz ukazuje się specjalne wydanie "Hello!". Rodzice przyznają, że imię córki zaczerpnęli ze starożytnej Grecji. Iman ma nadzieję, że David weźmie część obowiązków na siebie. Szczęśliwy tata robi sobie przerwę w koncertowaniu. Wstaje o szóstej, odpowiada na maile, wsadza córkę do wózka, idą na spacer po SoHo, Greenwich Village lub z Iman siadają przy oknie w restauracji nad talerzem makaronu. Przez kilka pierwszych lat chce wrócić do Londynu. Ale w Nowym Jorku ma spokój, upragnioną anonimowość. Bez przeszkód może włóczyć się po kawiarniach, antykwariatach, chłonąć energię miasta. Zbliża się też do syna. Duncan to syn z pierwszego małżeństwa urodzony w 1971 roku. David całe życie nosi w sobie poczucie winy. Gdy Duncan był mały, on był szalonym rockmanem. Zaniedbał go. "Myślę, że zawsze się kochaliśmy, ale on podróżował i dużo pracował", wspomina Duncan. "To było trudne". Syn gwiazdora zostaje reżyserem. Jego debiut "Moon" z 2009 roku dostaje nagrodę BAFTA. Reżyser zaprzecza, że historia samotnego kosmonauty z jego filmu inspirowana jest najsłynniejszą piosenką ojca "Space Oddity" – o majorze Tomie skazanym na dryfowanie w kosmosie. Bardzo możliwe, że ta samotność opisuje jego dzieciństwo. Ale następny jego film "Kod nieśmiertelności" i znów skojarzenia. Bowie zagrał przecież wampira w "Zagadce nieśmiertelności". Samotność, ucieczka od śmiertelności to powracające motywy w twórczości ojca i syna. Zobacz też: Współpraca, która przerodziła się w miłość. Tak kochali się Ania Dąbrowska i Paweł Jóźwicki https://www.youtube.com/watch?v=twuScTcDP_Q David Bowie: śmierć Po pięćdziesiątce artysta tworzy przedsiębiorstwo David Bowie i wypuszcza na rynek obligacje warte 50 milionów dolarów. Dzięki temu odkupuje prawa do swoich utworów i zabezpiecza byt rodzinie. Zostawi majątek wart 135 milionów funtów. Drugie małżeństwo to dla niego wielki odpoczynek. Koniec z narkotykami i zdradami. Swoją seksualność zamyka w heteroseksualnej tożsamości. "Na pewno zacząłem bardziej cenić swoje życie. Kiedyś lubiłem stąpać po cienkim lodzie. Nie obchodziło mnie, czy umrę jutro, czy dopiero za parę dni", powie "Playboyowi". "Udało mi się odzyskać chęć do życia. Ale to nie znaczy, że boję się śmierci. Zbyt głęboko zajrzała mi w oczy, by mogła mnie zaskoczyć". Gdy umiera, jego żona pisze na Instagramie: "Walka jest prawdziwa, jak prawdziwy jest Bóg". Na ostatniej płycie David śpiewa: "Spójrzcie w górę, jestem teraz w niebie". I to wielka prawda. Nie chce pogrzebu, nie chce pożegnania. Jego zwłoki zostają spalone. I rozsypane. Po Davidzie Bowie nie zostaje nic. Tylko piosenki. Mit i miłość fanów. A on? Wraca tam, skąd przybył. Razem z majorem Tomem krąży w kosmosie. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgqNTGIT-d54c715.jpg" width="1600" height="2447" alt="Iman and David Bowie during Vanity Fair Hosts The Sixth Annual Tribeca Film Festival Opening Night Party - April 24, 2007 at New York State Supreme Court in New York City, New York, United States. (Photo by Marcel Thomas/FilmMagic)" title="Vanity Fair Hosts The Sixth Annual Tribeca Film Festival Opening Night Party - April 24, 2007" /> Artykuł aktualizowany na VUŻ i Historie 9.01.2025 r.
Alessandro Michele: najlepszy projektant mody? Dziś obchodzi urodziny!
Alessandro Michele obchodzi dziś 50. urodziny - projektant, który właśnie ogłosił swoje odejście z domu mody Gucci, urodził się 25 listopada 1972 roku. Przy tej okazji przypominamy jego największe sukcesy i osiągnięcia oraz to, jak wyglądała jego kariera w modzie. Alessandro już w 2015 roku, zaledwie kilka miesięcy po nominacji na dyrektora kreatywnego Gucci, został wybrany najlepszym projektantem mody na świecie przez British Fashion Council. „Jestem zaszczycony i wciąż trochę nie dowierzam" - powiedział wtedy kreator, który nie miał wówczas jeszcze znanego nazwiska, ale za to jego projekty znał cały świat. "Zrobił z Gucci obiekt pożądania” - oceniali wówczas ludzie z modowej branży. I jak się okazało po latach, mieli zupełną rację. ZOBACZ TEŻ: Gwiazdy podczas pokazu Gucci Love Parade w Los Angeles: Gwyneth Paltrow, Billie Eilish. Kto jeszcze? Gucci, czyli nagła zmiana warty Alessandro Michele został najważniejszym człowiekiem w Gucci po tym jak zastąpił na tym stanowisku Fridę Giannini. Włoszka próbowała dalej projektować w duchu zachowawczego glamouru, jaki narzucił marce Tom Ford. Jej projekty nie sprzedawały się jednak tak dobrze jak w przypadku jej poprzednika. Michele od razu postawił an rewolucję. Szybko dzięki swoim projektom zmienił światowe trendy, zapożyczając ze stylu vintage i boho, a także przesuwając granice tego, co męskie i kobiece. Tempo i skala odrodzenia włoskiego domu mody były i nadal są zdumiewające! ZOBACZ TAKŻE: Alessandro Michele odchodzi z Gucci! Alessandro Michele w swoich kolekcjach dość szybko zaproponował płynność płci, która stała się obsesją. - Miał tylko kilka tygodni na zaprojektowanie swoich pierwszych kolekcji - damskiej i męskiej. Każda z nich wywołała burzę w mediach społecznościowych, częściowo dlatego, że zaproponował płynność płci (swoich męskich modeli ubrał w damskie ubrania i odwrotnie) i sprawił, że stała się kulturową obsesją 2015 roku. Zachwycił także dlatego, że coraz bardziej przestarzały styl Gucci zastąpił romantyczną i arystokratyczną miękkością - oceniała wówczas Lisa Armstrong z Daily Telegraph. Gucci, minimalizm no more Moment na jego wielki debiut był idealny: moda była gotowa na zerwanie z minimalizmem. Najpopularniejsze projekty Michele, m.in. kwiatowe nadruki i mokasyny bez pięty po dziś dzień, 6 lat od przejęcia przez niego sterów Gucci, wyprzedawane w rekordowym tempie, podczas gdy klasyki Gucci, jak paski i torebki z podwójnym "G", nie przynosiły zbyt dużych zysków od czasów złotej ery w latach 90. Oczywiście znów do momentu, kiedy Michele włączył je do regularnych kolekcji domu mody i zaczął pokazywać je na wybiegach. Pasek z podwójnym GG? Dziś to już klasyk i must have każdego szanującego się fashionisty. Styl Michele, będący połączeniem ekscentryzmu, artyzmu, luzu i elegancji dostał nawet własną nazwę „Gucci geek chic”. CZYTAJ WIĘCEJ: Pokazy mody: Gucci na sezon wiosna/lato 2022: parada miłości do mody, jakiej jeszcze nie było Wszystkie kolekcje Alessandro dla Gucci z automatu stawały się sukcesem artystycznym i komercyjnym. Jego kreacje zaczęły nosić najbardziej stylowe gwiazdy, m.in. Sienna Miller, Keira Knightley, Gwyneth Paltrow, Florence Welch, Salma Hayek, Dakota Johnson i Gia Coppola, a magazyny mody rzuciły się na stroje, by pokazywać je na swoich łamach. Efekt? Udało mu się ożywić jedną z najbardziej szacownych marek mody, która została założona we Florencji w 1921 roku, a której roczne przychody to obecnie ok. 3,5 mld euro! Marka ma w swojej „stajni” kilku stałych ambasadorów, w tym m.in. Jareda Leto, Billie Eillish i Harry'ego Stylesa, którym bardzo rzadko zdarza się wystąpić publicznie w czymś, co nie ma metki Gucci. Gucci, czyli łączymy wszystko ze wszystkim Na czym zatem polega niezwykły talent Michele? Na jego umiejętności łączenia tego, co jest trendy, sexy, vintage i intelektualne zarazem. Wystarczy spojrzeć na którąkolwiek zaprojektowaną przez niego kolekcję. Każda w różnych proporcjach łączy w sobie te cztery wątki. I jak do tej pory, każda okazała się być wielkim sukcesem. WIĘCEJ: Dom Gucci: wszystko, co musisz wiedzieć o nowym filmie Ridleya Scotta z Lady Gagą w roli głównej „Jego projekty to fenomen ostatnich lat. Eklektyczny styl Michele miał największy wpływ na światowe trendy i sprawił, że ludzie znów zaczęli robić zakupy. Po prostu zrobił z Gucci obiekt pożądania!” - zachwycała się Natalie Massenet, przewodnicząca British Fashion Council, która już nie raz miała okazję wyrazić uznanie dla jego pracy. Teraz Michele o pożegnaniu z domem mody Gucci napisał w poście na swoim profilu na Instagramie: „Są takie chwile, kiedy drogi się rozchodzą z powodu różnych perspektyw, które każdy z nas może mieć. Dziś kończy się dla mnie niezwykła podróż, trwająca ponad dwadzieścia lat, w firmie, której niestrudzenie poświęcałam całą swoją miłość i twórczą pasję. W tym długim okresie Gucci był moim domem, moją przybraną rodziną. Tej powiększonej rodzinie, wszystkim osobom, które się nią opiekowały i ją wspierały, przesyłam moje najszczersze podziękowania, moje największe i najserdeczniejsze uściski. Razem z nimi żyłem, marzyłem, tworzyłem. Bez nich nic z tego, co zbudowałem nie byłoby możliwe. Życzę im jak najszczerzej: abyście nadal pielęgnowali swoje marzenia, tę subtelną i nieuchwytną materię, która sprawia, że warto żyć. Obyście nadal karmili się poetycką i integracyjną wyobraźnią, pozostając wiernymi swoim wartościom. Obyście zawsze żyli zgodnie ze swoimi pasjami, napędzani wiatrem wolności”. Gucci, czyli kim jest ten Włoch? Michele odmienił wizerunek Gucci i sprawił, że dom mody stał się ponownie potęgą. Michele twierdzi, że radykalna zmiana stylu Gucci była dla niego bardzo naturalną i spontaniczną decyzją: „Nie zdawałem sobie sprawy, że to będzie mieć taki wpływ na rynek”, powiedział w jednym z wywiadów. Co ciekawe, nie przewidziała tego także sama branża, kiedy w styczniu 2015 ogłoszono jego awans i postawiono na czele siedemdziesięcioosobowego zespołu luksusowej marki. Zwłaszcza, że był nikomu nieznanym projektantem, nierozpoznawalnym nawet przez większość „wyjadaczy” ze świata mody. Tę odważną decyzję podjął nowy wówczas prezes Gucci, Marco Bizzarri, który w dyrektorze działu dodatków (butów, galanterii skórzanej i biżuterii) w Gucci dostrzegł talent lidera. Jak dziś wiemy, nie pomylił się nawet o milimetr. 50-letni dziś Michele nie wziął się jednak znikąd. Po ukończeniu Accademia di Costume e di Moda w Rzymie pracował przy akcesoriach w domu mody Fendi, a w 2002 roku przeniósł się do Gucci. Zatrudnił go wtedy sam Tom Ford, ówczesny dyrektor kreatywny domu mody i autor wielkiego sukcesu Gucci w latach 90. Wtedy siedziba marki miała jednak miejsce w Londynie. „Moje pierwsze biuro mieściło się w studiu Toma i to w Londynie rozpoczęła się moja kariera w Gucci. Mam obsesję na punkcie brytyjskiej kultury. Jestem zakochany w tym kraju i jego wspaniałej historii”, mówi Michele, opowiadając o swoich modowych i podróżniczych fascynacjach. Gucci, czyli Parada Miłości W ostatnich latach miłość do Londynu (były już) dyrektor kreatywny marki zamienił jednak na lubość do Stanów Zjednoczonych, Nowy Jork i Los Angeles. W Nowym Jorku od kilku lat pojawia się na MET Gali, gdzie zawsze ubiera jedną z topowych gwiazd (wystarczy przywołać choćby słynną, teatralną stylizację Harry'ego Stylesa z gali z 2019 roku). W Los Angeles na Hollywood Boulevard zorganizował wielkie (i długie – w czasie i przestrzeni) show, który na dodatek nazwał Love Parade. Na wybiegu pojawiło się kilkudziesięciu modeli i modelek, które pokazywały an sobie ubrania łączące, na oko, jakieś 300 różnych stylów! Alessandro Michele nie jest powszechnie znany, ale w branży pracuje już 20 lat Tak zwany "Gucci geek chic" w wydaniu Alessandro Michele
Wygląda jak gwiazda Hollywood. Kim jest królowa Jordanii?
Często mówi się o niej, że wygląda jak gwiazda Hollywood, a figury mogą jej pozazdrościć nawet modelki. Królowa Rania ma jednak zdecydowanie ważniejsze rzeczy na głowie, niż tylko dbanie o własny wizerunek. Chce zmienić wizerunek muzułmanów na świecie i nie nosi tradycyjnego hidżabu, od lat angażuje się w walkę o prawa kobiet i walczy z terrorem Państwa Islamskiego... Kim jest żona króla Jordanii? Poznajcie ją bliżej! Najmłodsza królowa w historii Rania sama dobrze wie jak to jest uciekać przed wojną. Pochodzi z pakistańskiej rodziny, a jej ojciec, szanowany w Kuwejcie lekarz, wywiózł bliskich czasie konfliktu w Zatoce Perskiej w 1990 roku. Tak, jak setki tysięcy innych Palestyńczyków zagrożonych ludobójstwem wybrał Jordanię. Córka Faisala Sedkiego al-Yassina studiowała wtedy zarządzanie biznesem na Amerykańskim Uniwersytecie w Kairze i po zakończeniu nauki od razu dołączyła do rodziny. Karierę zawodową zaczęła od stażu w dziale marketingu Citibanku, ale gdy nie dostała obiecanego etatu przeniosła się do firmy Apple. Czy już wtedy nie nosiła hidżabu? O tym Rania nie wspominała, pewne jest jednak to, że kiedy została przedstawiona księciu Jordanii, potomkowi proroka Mahometa (w 42 pokoleniu) arystokrata był pod wielkim wrażeniem jej pewności siebie i otwartości. Poznali się w styczniu 1993 roku. Przyszła monarchini towarzyszyła jednemu z pracowników Apple, który został zaproszony na uroczysty obiad do pałacu króla Husseina. A kiedy piękna dziewczyna weszła do sali bankietowej... Ta historia przypomina baśń Disneya. „Spojrzeli tylko na siebie i resztę wieczoru spędzili razem. To miłość od pierwszego wejrzenia”, donosiły kolorowe magazyny z całego świata. Niewiele ponad miesiąc później król Hussein ogłosił zaręczyny syna. Ślub Ranii i Abdullaha odbył się pół roku po tym, jak się poznali. Nigdy nie myślała o sobie jak o przyszłej królowej. Mimo że jej mąż był najstarszym synem króla Husseina, jego ojciec zmienił prawo tak, by tron objął wuj Abdullaha. Z tej decyzji wycofał się dopiero na łożu śmierci w 1999 roku. Po śmierci starego i koronacji nowego monarchy, Rania stała się najmłodszą królową w historii. Miała wtedy 28 lat. Czytaj też: Po tej rozmowie Meghan wyszła oszołomiona i już nigdy nie spotkała się z księżniczką Anną Baśń tysiąca i jednej nocy? Życie u boku Abdullaha przypominało raj. Miała dostęp do wszelkich luksusów. Służący spełniali każde jej zachcianki. Jednak Rania nie chciała tylko brać. Mając taką pozycję, dostęp do wielkich funduszy wiedziała, że może skutecznie pomagać najbardziej potrzebującym. Kiedy media na całym świecie zachwycały się jej urodą, ona walczyła o prawa muzułmańskich kobiet. Kiedy pisano o fortunie królewskiej rodziny, ona przeznaczała miliony na pomoc dzieciom z najuboższych rodzin. Budowała szkoły, szkoliła nauczycieli. Takim bezkompromisowym działaniem oprócz wielu zwolenników, narobiła sobie też mnóstwo wrogów. „Kiedy zaczynałam swoją misję, w terminologii nie było nawet takiego określenia jak przemoc wobec najmłodszych. Ludzie żyli w zgodzie z tradycją. A według niej rodzice mają pełną władzę nad swoimi dziećmi”, skarżyła się. Ci najbardziej ortodoksyjni do tej pory mają jej za złe, że zwróciła uwagę świata na problem „honorowych zabójstw” - zabójstw na dzieciach dokonywanych przez rodziny upokorzone ich niegodnym zachowaniem. „Często były to błahe przewinienia. Dziewczyna zakochała się w nieodpowiednim chłopaku, nie chciała nosić hidżabu... To barbarzyństwo”, mówiła dalej Rania. Stopniowo jej działania zyskiwały coraz większe poparcie. Nie tylko u męża, ale także u ówczesnego króla Jordanii, Husseina. Nikt nie powiedział tego głośno, ale na dworze od dawna plotkowało się, że to właśnie osoba Ranii sprawiła, że monarcha zmienił decyzję i przekazał tron synowi. Był pod dużym wrażeniem jej odwagi i determinacji. Doceniał też fakt, że mimo nowoczesnych poglądów, księżniczka jest bardzo rodzinna. Przed śmiercią doczekał dwojga wnucząt – księcia Husseina, który teraz jest oficjalnym następcą tronu, a niedawno ogłosił swoje zaręczyny oraz księżniczki Iman. Rania i Abdullah mają jeszcze dwoje dzieci, księżniczkę Salmę i księcia Hashema. Zobacz też: Duńska królowa i jej poeta. Niezwykła historia miłości Małgorzaty II i księcia Henrika Król Abdullah II, Królowa Rania, z dziećmi, 2019 rok Typowa miliarderka Nie lubi gdy ludzie traktują ją z dystansem. Mimo że jest królową, podkreśla, że prowadzi bardzo normalne życie. Sama jeździ samochodem. Wtedy najczęściej słucha Lauryn Hill i zdarza jej się śpiewać za kierownicą. „Jestem żoną, mamą, a dopiero później działaczką społeczną, bizneswoman, monarchinią”, przekonywała. „Mamy czworo dzieci. Mogę oczywiście liczyć na pomoc przy opiece nad nimi, ale są pewne rzeczy, w których nikt mnie nie wyręczy”, dodała. Jest dumna, że wychowała ich na wrażliwych młodych ludzi. Starsi, Hussein i Iman regularnie towarzyszą jej podczas oficjalnych wyjazdów, a z młodszymi Salmą i Hashemem często rozmawia o problemach Jordanii i świata. „Wiedzą, że nie żyjemy w raju. Że mimo starań ich ojca, ludzie wciąż mają dużo problemów. Ale wiedzą też, że żeby to zmienić trzeba bardzo ciężko pracować”, tłumaczyła. Krytycy monarchii wytykają jej jednak, że prowadzi tylko pozorne działania. Że z królewskiego pałacu nie jest w stanie zrozumieć problemów zwykłych ludzi. Że jeździ po świecie głosząc piękne hasła, a tak naprawdę zależy jej tylko na załatwieniu swoich interesów. Majątek królowej szacowany jest na prawie ćwierć miliarda dolarów, a jej męża na trzy razy więcej. A przecież Jordania nie ma na swoim terytorium ropy naftowej. „Rania zarabia na lukratywnych kontraktach, reklamowała kosmetyki CoverGirl, ma własną linię perfum i kolekcję ubrań. Sygnuje też swoim nazwiskiem luksusową wódkę i jest właścicielką drużyny piłkarskiej. Jest autorką książek dla dzieci. Jedna z nich znalazła się nawet na liście bestsellerów New York Timesa”, wyliczał magazyn People. Ona sama jednak nie przejmuje się słowami krytyki. Powtarza, że o człowieku najlepiej świadczą jego czyny. Za swoje największe osiągnięcie uważa to, że od ponad dwudziestu lat niestrudzenie walczy o lepsze postrzeganie muzułmanów i Arabów w świecie. Zobacz także: Król czy książę małżonek? Czym różnią się oba tytuły i kto o nich decyduje? Jej prywatna wojna Od lat niestrudzenie walczy też z terroryzmem. Kiedy jordański pilot został spalony żywcem przez członków IS, od razu pojechała do jego domu, by pocieszyć wdowę. Obiecała jej, że śmierć męża nie pójdzie na marne. Mimo niebezpieczeństwa zamachu wzięła też udział w marszu przeciwko fundamentalistom, który odbył się na ulicach Ammanu. W każdej swojej wypowiedzi, określa ich pogardliwym słowem „Daesh”, co oznacza między innymi „zmiażdżyć”, „zniszczyć”, czy „rozszarpać”. I apeluje, by nie nazywać tego tworu Państwem Islamskim. „Usuńcie islam z nazwy. Oni nie mają nic wspólnego z tą religią. Nie nadawajcie im też godności państwa”, przekonywała. „Jedynym ich zadaniem jest wywołanie wojny między muzułmanami, a zachodnim światem”, dodała. Obserwatorzy są zgodni. Jordańska królowa ma więcej odwagi, niż niejeden polityk. Mimo że jej państwo aktywnie działa w koalicji przeciwko terrorystom, ona, wróg numer jeden wszystkich ekstremistów w regionie, nie zamierza się ukrywać w betonowym bunkrze. Rania razem z dziećmi bierze udział we wszystkich publicznych uroczystościach i wydarzeniach. Na każdym kroku manifestuje swój stosunek do wszelkich przejawów nietolerancji. Jako muzułmanka nie nosi chusty zasłaniającej włosów i szyi. „Wielokrotnie byłam z tego powodu atakowana. Ale moja religia nie wymaga ode mnie zakrywania twarzy czy włosów. To wolny wybór każdej kobiety. I ja zdecydowałam się nie nosić hidżabu”, tłumaczyła swoją decyzję. A fakt, że podejmuje takie decyzje samodzielnie, nie oczekując na zgodę męża jest wystarczającym powodem do nienawiści ze strony islamistów. Gwiazda Internetu Jej konto na Instagramie obserwuje ponad 6,3 miliona internautów. Rania pokazuje tam zdjęcia z oficjalnych wystąpień, ale też takie, na których jest z najbliższymi. To jej sposób, by przekonać do siebie młodych ludzi. „Ona nie jest tylko sztywną królową, w pięknych szatach i koronie na głowie. To kobieta, która nie ma problemu, by wrzucić zdjęcie z olbrzymim hamburgerem, albo ze spotkania ze znajomymi, na którym zajadają się hummusem i falafelami”, komentował portal telewizji CNN. Na Facebooku ma jeszcze więcej fanów. Profil Ranii lubi ponad 16 milionów osób. Ta porównywana z kontami gwiazd show-biznesu popularność to zasługa jej wielkiego zaangażowania, odważnych czynów i braku obaw przed wypowiadaniem nawet najbardziej krytycznych sądów. Kiedy wybuchł syryjski konflikt, Rania nie zamknęła granic przed uchodźcami. „Ci ludzie nie wyjeżdżają z ojczyzny, bo chcą zmienić swój status materialny. Oni muszą z niej uciec, by zachować życie. Trzeba im pomóc”, apelowała na spotkaniach ze światowymi politykami. I razem z mężem zobowiązali się zapewnić wszystkim potrzebującym opiekę zdrowotną i świadczenia socjalne, tak by na nowo mogli rozpocząć normalne życie. Rania ma opinię wizjonerki, kobiety, która działa ponad wszelkimi podziałami. Nie ukrywa, że jest bardzo wierząca, ale to nie przeszkadza jej krytykować najbardziej kontrowersyjnych zasad islamu. Nie zgadza się, by kobieta bezwarunkowo podlegała mężczyźnie, a dzieci rodzicom. „Każdy człowiek ma prawo stanowić o własnym życiu”, powtarza piękna królowa. I wierzy, że szerząc takie poglądy może być bardziej skuteczna w walce z religijnymi fundamentalistami, niż kolejne naloty na zajmowane przez nich terytorium. Czytaj również: Królowa Letizia w espadrylach promuje sportową elegancję
Był ikoną gejowskiego artystycznego światka Kalifornii i... samotnym ojcem. Poruszająca historia Alysii i Steve'a Abbott
Jak samotny, homoseksualny ojciec radził sobie z wychowaniem dziewczynki?
Kiedy była dzieckiem, wstydziła się taty, potem uważała, że jest „cool”. A jaki był? Jak samotny, homoseksualny ojciec radził sobie z wychowaniem dziewczynki? Na jaką wyrosła kobietę? Przypominamy wywiad z Alysią Abbott, autorką głośnej książki „Tęczowe San Francisco”, który ukazał w magazynie "Uroda Życia" w lutym 2016 roku. Alysia Abbott o swoim homoseksualnym ojcu Czasów, kiedy mama i tata byli, przynajmniej pozornie, zupełnie zwyczajnym związkiem, nie pamięta. Skończyły się, gdy miała dwa lata, a mama zginęła w wypadku samochodowym. Pamięta za to Eda, chłopaka taty. Wyjątkowego, bo z nim jedynym udało się jej nawiązać głębszą relację, choć, jak wspomina: „Rankiem w łóżku taty widziałam różnych facetów – przystojnych, śmiesznie wyglądających, niemal zawsze wysokich, szczupłych i młodych”. Pamięta też, że gdy już była starsza i razem z ojcem chodzili do Café Flore na Castro Street – centrum gejowskiego San Francisco lat 70. i 80. – ojciec nie chciał, żeby mówiła do niego „tato”. – Mów Steve – prosił w obawie, że „daddy” odstraszy wszelkich potencjalnych kochanków. – Dobrze, tato – odpowiadała, ale nigdy nie spełniała jego prośby. Inni mogli go nazywać Steve, ona chciała w nim widzieć tylko ojca. Alysia, córka Stevena Abbotta, poety, literata, osobowości gejowskiego artystycznego światka Kalifornii, 20 lat po jego śmierci opublikowała książkę „Tęczowe San Francisco. Wspomnienia o moim ojcu”. Rodzaj podwójnego pamiętnika, w którym posiłkuje się własną pamięcią, zapiskami z dziennika ojca, wspólną korespondencją z czasów, gdy jako młoda kobieta studiowała w Paryżu. Czytaj też: Hanna Konarowska o swojej mamie Joannie Szczepkowskiej: „Mama z mojego dzieciństwa była po prostu królową” Alysia Abbott ze swoimi rodzicami: Stevem i Barbarą Wywiad z Alysią Abbott - Latami ukrywałaś przed światem, że ojciec jest homoseksualny, unikałaś tematu. Kiedy to się zmieniło? Kiedy wyszłaś z szafy jako „córka geja”? Chyba w college’u. W liceum jest się tak skupionym na tym, żeby przynależeć do grupy, że wszystko, co mogłoby to zaburzyć, należy ukryć. Moi ówcześni przyjaciele i tak wiedzieli, że tata był gejem, ale mi o tym wtedy nie mówili, bo i po co? To nie było dla nas ważne. Potem, na studiach, zrobiłam się dużo pewniejsza. Nagle się okazało, że kiedy otrzymywałam od ojca listy, to właściwie mogłam się snobować na bycie jego córką. Bo był taki cool, dobrze pisał, miał zawsze coś ciekawego do powiedzenia, był poetą, prawdziwym intelektualistą. Koledzy, którzy go poznali, byli zachwyceni, imponował. Wtedy mi ulżyło. Oceniając z dzisiejszej perspektywy, ktoś mógłby się wzburzyć, że jak to? Jak mogłam się wstydzić własnego ojca!? Ale to jest dzisiejsze patrzenie. W tamtych latach nie było czegoś takiego jak homoseksualni rodzice. Żyliśmy w samotności. Bez poczucia bezpieczeństwa, bo gdy się włączyło telewizję i posłuchało tego, co w czasach wczesnego AIDS mówiono o gejach, to faktycznie, można się było wystraszyć. - AIDS i umieranie ojca na tę chorobę jest jednym z głównych tematów książki. Polskiemu czytelnikowi to się może wydawać straceńczo wprost odważne. Miałaś poczucie, że piszesz odważną książkę? Myślałam raczej, że piszę potrzebną książkę, bo nikt o tamtych czasach nie pamiętał. Bo co tutaj ma być takie odważne? To, że piszę o emocjach, czy to, że piszę, jak tata żył i jak umarł? - Chyba twoja szczerość. Choćby ten dialog, który odbyliście parę miesięcy przed jego śmiercią. Oboje wiedzieliście, że nie ma ratunku, a ty powiedziałaś, że chcesz go zostawić, wrócić do Nowego Jorku. „Po śmierci twojej matki nie byłem gotowy, by się tobą opiekować. Ale to zrobiłem” – odpowiada twój ojciec. Pisząc, starałam się zachować profesjonalny dystans. Ale emocje ciągle wracały. Czytałam nasze listy z czasów, kiedy byłam na stypendium w Paryżu. Skarżyłam się tacie na różne sprawy, narzekałam, a on odpisywał: „Zrób listę rzeczy, za które jesteś wdzięczna”. Nie rozumiałam, o co mu chodzi, pomysł wydawał się dziwaczny. A ojciec wtedy już wiedział, że ma AIDS, które wówczas oznaczało pewną śmierć. Przygotowywał się. Sporządzał swoją listę wdzięczności. Ta lista jest w jego pamiętniku. „Za przyjaciół, za to, że mogę się napić kawy każdego ranka, za to, że mogę iść do kina”. Proste rzeczy. Dzisiaj, jako dorosła osoba, widzę, co to znaczyło. Umierał i przygotowywał mnie na swoją śmierć. W listach. A miał dopiero 42 lata, był taki młody! Wraz z dorosłością – gdy już sam zarabiasz, chodzisz do pracy, masz dzieci, zmagasz się z życiem – widzisz swoich rodziców inaczej. Rozumiesz więcej, możesz więcej wybaczyć. Ja nie miałam na to szans, byłam 22-latką, kiedy ojciec zmarł. Nie docierało do mnie, że walczy o siebie, swoją poezję, o pieniądze dla nas, o to, żeby mnie jakoś wychować. Pisał do mnie, do Paryża tylko to, co było do udźwignięcia dla młodej dziewczyny. Ta druga, czarna wersja trafiła wyłącznie do jego dziennika. Strasznie mnie bolało, że nie mogę wrócić do przeszłości, pocieszyć go, bo wreszcie widziałam go jak drugiego dorosłego, partnera, a nie z dziecięcej perspektywy. Alysia i jej ojciec Steve w kuchni ich domu w San Francisco, 1976 - Ale ta szczerość jest bolesna nawet dla niezaangażowanego czytelnika. Jak ty to w ogóle wytrzymałaś? Ta szczerość nie była świadomą strategią pisarską. Postanowiłam, że pokażę ojca takim, jakim zapamiętałam go, posiłkując się tym, co napisał w swoich dziennikach. Gdy się urodziłam, był młodym mężczyzną, który przeżył całe dzieciństwo w głębokim zawstydzeniu, ukrywając przed światem swój homoseksualizm. Poznał moją matkę i oboje robili to, do czego skłaniała ich tamta epoka – eksperymentowali. Ojciec odkrył swoje nowe życie i jego możliwości, ale matka zginęła tragicznie. Tata został sam ze mną i ze swoją nowo odkrytą seksualnością. Dziś myślę, że przychodziło mu pewnie do głowy, że wychowa mnie inaczej, niż sam był wychowywany – lepiej, mniej represyjnie, bez całej ten konserwatywnej otoczki, która dała mu tak popalić, kiedy był dzieckiem. - No i rzeczywiście próbował. Na przykład zostawił cię samą w domu, gdy miałaś pięć lat, i poszedł na spotkanie poetyckie. Dość wstrząsający obrazek. Gdyby dzisiaj ktoś tak chował dziecko, jak mój ojciec mnie, to koniec końców trafiłby do więzienia – mówię to jako matka. Do szkoły jeździłam sama, autobusem przez pół miasta, zostawałam sama na noc w domu, ojciec brał narkotyki – to wszystko jest nie do pomyślenia ze współczesnej perspektywy. Część mnie wzbraniała się przed opisaniem wszystkiego: a może lepiej nie ujawniać tego czy tamtego, bo tata wyjdzie na nieodpowiedzialnego, krótkowzrocznego samoluba. A część mówiła: ale on przecież naprawdę taki był. I w tym wszystkim szalenie mnie kochał, podejmował decyzje z miłości, chciał dla mnie lepszego dzieciństwa niż to, którego sam doświadczył. Zresztą, nasza historia zatoczyła koło. Ojciec był kiepskim opiekunem, gdy byłam mała. Ale potem ja musiałam zajmować się nim, kiedy był już chory, i też okazałam się beznadziejna, byłam po prostu na to za młoda. Każde z nas mogło powiedzieć: „Ja w to nie wchodzę, nie podejmuję się tego”. Ojciec mógł poprosić ciotkę, żeby mnie adoptowała, i miałabym spokojne mieszczańskie dzieciństwo. Ja mogłam komuś zapłacić za opiekę nad nim. Zamiast tego zostaliśmy przy sobie i robiliśmy wszystko, co się dało, jak umieliśmy najlepiej. Pewnie koniec końców niezbyt dobrze, nie wybielam nas. Ale bardzo się kochaliśmy. To chciałam przekazać. Zobacz również: Jan Peszek szczerze o małżeństwie, alkoholizmie i ojcostwie, które go ocaliło Alysia Abbott ze swoim ojcem w Meksyku, 1977 - Myślisz, że doświadczenie opisania swojego dzieciństwa jakoś cię zmieniło? Widziałam siebie panoramicznie, w 360 stopniach. To trudne. Z dzisiejszej perspektywy żałuję, że nie byłam lepszą, bardziej kochającą córką. Czułam, że jest miłością mojego życia, a ja jestem miłością jego życia, ale nie rozumiałam, ile dla mnie poświęcił. Nie miał partnera, był i został sam. Jestem przekonana, że właśnie po to, by nie tworzyć sytuacji, w której będę się czuła przez kogokolwiek zagrożona, pisał o tym w swoich dziennikach. Eddie, jeden z jego pierwszych chłopaków i chyba najpoważniejsza miłość taty, był jedynym, który z nami mieszkał. Przywiązałam się do niego i nie mogłam zrozumieć, dlaczego zniknął. Ojciec to czuł i wolał już mi nie mieszać w głowie. Rozumiem to, a jednocześnie dziś bardzo mnie boli, że był tak samotny. Zarazem wiem, że z tego wyrzeczenia skorzystałam. Nie musiałam się z nikim liczyć, z nikim budować więzi. Miałam go całego dla siebie. I równocześnie nigdy nie było go dosyć. Ciągle mi go brakowało, zwłaszcza kiedy byłam zupełnie mała. - A jaką ty jesteś matką? Widzisz jakieś podobieństwa między sobą a ojcem? Gdy byłam mała, chciałam, żeby ktoś się mną bardzo mocno interesował, tak po matczynemu. I koniec końców kimś takim się stałam. Jestem innym rodzicem niż on. Bardziej aktywnym, bardziej zaangażowanym, mniej zaznaczającym różnicę, niepodkreślającym tak mocno, kto tu rządzi. Tylko że mojej 10-letniej córce wcale się to aż tak bardzo nie podoba, jestem pewna, że za parę lat będziemy przechodziły przez cały ten żmudny proces separacji, w którym będę musiała się nauczyć niewtrącania w jej sprawy. - Powiedziałaś kiedyś, że bycie matką uczyniło cię bardziej wyrozumiałą wobec ojca i wobec jego poczynań. A co postrzegasz jako największy kłopot, z czym pozostajesz w niezgodzie? Chyba najbardziej boli mnie to, że nawet nie umiem ustalić momentu, w którym uległ zakażeniu HIV. Próbuję to sobie przypomnieć i nie wiem, kiedy nastąpił ten moment, kiedy mój tata z minusa stał się plusem. Szukałam tego w jego pamiętnikach. Przypuszczalnie gdzieś około 1986 roku. Odtwarzałam potem w pamięci, kim wtedy byliśmy, jak żyliśmy. Odstawił narkotyki i alkohol, zaczął pływać, medytować. Zgadzałoby się – próbował trzymać się życia, ludzie dowiadujący się o śmiertelnej chorobie często tak reagują. A potem przychodzi refleksja, że bardzo musiał się męczyć – powiedzieć mi, nie mówić? A jeśli mówić, to w jaki sposób? I ostatecznie ta rozmowa się nie odbyła. Nie mogę się z tym pogodzić. Byłam wtedy nieznośna, jak każdy nastolatek. Może gdybym wiedziała, mogłabym zachowywać się choć trochę inaczej? Alysia Abbott i Steve Abbott, San Francisco, 1983 - Jak? Nie jak nastolatka, tylko jak dorosła? Mieliśmy kiedyś awanturę, ojciec chciał, żebym przyjechała na święta i je z nim spędziła. A ja nie chciałam. Pewnie właśnie dlatego, że na święta byliśmy zawsze tylko we dwójkę, sami. Wolałam więc spędzać ten czas z przyjaciółmi, w ich domach, gdzie było więcej ludzi, weselej. Może bym jednak przyjechała, wiedząc, że czas nam się kończy? Nie mieliśmy pieniędzy, w domu ciągle bałagan, a jednak to był dom. Z arytmetyki wynika, że żyję już dłużej bez ojca, niż żyłam z nim. A jednak ciągle myślę o tym, jak komfortowo się z nim czułam, jakie to było przyjazne i oczywiste być obok niego. - „Wszystko, czego doświadczyłam w dzieciństwie, uczyniło mnie jedynie bardziej purytańską” – jak to rozumieć? Jedna z moich najbliższych przyjaciółek była wychowywana w restrykcyjnej, katolickiej rodzinie. Nie mogła doczekać się momentu, kiedy się wyrwie i spróbuje wszystkiego, czego jej do tej pory odmawiano. I tak się też stało. Tymczasem ja to wszystko widziałam zawczasu i jedyne, o czym marzyłam, to więcej kontroli i więcej stabilności. Na studiach nie ciekawiło mnie zupełnie, jak to jest brać narkotyki albo pić do upadłego. Jako córka poety, samotnego ojca miałam dzikości pod dostatkiem. Nie sądzę, by jego orientacja seksualna była tu kluczowa. Może tylko o tyle, że bardzo łaknęłam bycia osobą normalną, bo czułam się z wszelkiej normy wypchnięta. Co znowu łączy się z tym, jak żyliśmy, w jakich czasach. Nie z tym, kim ojciec był. - Pomyślałem w trakcie lektury, że seksualność ojca była chyba najmniejszym z twoich problemów. Gorsze było chyba to, że był dziecinny. Ojciec był dziecinny, ale w tym samym stopniu, w jakim dziecinni byli także heteroseksualni rodzice moich przyjaciół. Takie czasy, taka generacja. Wychowywali dzieci, pozostawiając je samym sobie. Współcześnie rzecz nie do wyobrażenia. Nigdy też nie myślałam, że miałam fatalne dzieciństwo. Myślę raczej, że było po prostu trudne, czułam się dziwna i odstająca od reszty. A byłam taka, bo tata był gejem, bo nie miałam mamy, bo nie miałam rodzeństwa, bo mieszkałam w norze, a uczyłam się w prywatnej szkole. Ale równocześnie znam ludzi, których dzieciństwo upływało w otoczeniu bardziej poukładanym, tak finansowo, jak społecznie. Rodzice byli heteroseksualni, dobrze zarabiali, mieli dom na przedmieściach, tylko co z tego, skoro w ogóle nie byli w stanie pokazać uczuć? Ojcu można było mnóstwo zarzucić, ale nie to, że mnie nie kochał. Szukał sposobów na to, jak nam pomóc. Widząc, że potrzebuję matki, próbował tworzyć białe związki z samotnymi matkami lesbijkami. Po paru miesiącach takie eksperymenty kończyły się fatalnie, musieliśmy się wyprowadzać. Niektórzy mogliby zapytać: „Jak ty to wszystko przetrwałaś?”. Ale dlaczego miałabym nie przetrwać? Mój ojciec nigdy mnie nie nadużył emocjonalnie, nie skrzywdził. Czytaj też: „Mój brat i ja to kompletnie dwa różne usposobienia”. Marianna Stuhr o swoim dzieciństwie i dorastaniu u boku Macieja Stuhra Alysia i jej ojciec w 1992 roku, krótko przed jego śmiercią - Jak się zostawi pięciolatkę samą w domu na noc, to różne rzeczy mogą się wydarzyć. Więc z tym przetrwaniem to nie jest tak całkiem od rzeczy. Tak, ale równocześnie myślał, że nauczy mnie w ten sposób samodzielności. Emocjonalnie to nie bardzo się udało, po dziś dzień nie lubię, gdy się mnie zostawia samą, ale gdyby mnie ktoś zapytał, czy wolałabym się wychowywać w innym otoczeniu, to odpowiedziałabym, że w innym otoczeniu nie byłabym sobą. Popełniał błędy, ale naiwne. Mógłby być bardziej odpowiedzialny. Z pewnością. Ale ja też mu nie ułatwiałam. - Ktoś mógłby powiedzieć po lekturze twojej książki: „No proszę, jednak geje nie powinni mieć dzieci!”. I znajdzie argumenty: nie wiedziała, kiedy sobie wyprać ubranie, koleżanki jej mówiły, że powinna zacząć używać dezodorantu, jak nic, trzeba tu było kobiecej ręki! Ależ skąd! To w ogóle nie tak. Mój ojciec też był ofiarnym rodzicem, ale był równocześnie poetą, wydawcą kontrkulturowych magazynów, osobowością artystyczną. Nie zwracał uwagi na te wszystkie kwestie natury porządkowej. To ma się nijak do współczesnych rodzin gejowskich. Jeśli para mężczyzn będzie chciała zapewnić dobry dom małej dziewczynce, to poprosi o pomoc babcię, ciocię czy przyjaciółkę. Albo zwyczajnie pójdzie do księgarni, obłoży się książkami i się douczy. W czasach mojego ojca tego wszystkiego nie było, ojciec zwyczajnie wielu rzeczy nie wiedział. Można powiedzieć, że dziecko powinno być wychowywane przez kobietę i mężczyznę, to wtedy nie będzie za żadną z tych postaci tęskniło, ale co wtedy powiemy o samotnych rodzicach, o samotnych matkach i ojcach? Że nie są dobrzy? - Może i są, ale dziecko i tak przeżywa brak. Przeżywa, i co z tego? Dzieci ciągle przeżywają jakiś brak. Jak mają czwórkę rodzeństwa, to chcą być jedynakami, jak są jedynakami, to chcą mieć mnóstwo rodzeństwa. Najważniejsze, żeby się czuły kochane, z całą resztą sobie jakoś poradzą, jestem tego pewna. Alysia Abbott (po prawej) i jej książki o ojcu: "Tęczowe San Francisco" i "Fairyland" - Czujesz się czasem jeszcze jakoś inna? Czasem widzę na ulicy ludzi, którzy tysiącem piercingów lub dziwnymi fryzurami chcą zaznaczyć swój nonkonformizm. Patrzą na mnie z góry, jak na tego nic nierozumiejącego normalsa, a mnie chce się śmiać. Poza tym dziś wychowuję syna, który jest autystyczny. Nie mówi, za to kopie, gryzie, krzyczy i tłucze przedmioty. To jest dopiero punk rock! To jest hardcore! Kto tego nie przeżył, nie wie, czym jest alternatywa. Więc tak, byłam i pozostałam inna, jestem queer, moi bliscy mają szczególne potrzeby. I dalej czuję się blisko ruchu gejowskiego, choć już nie tak, jak wtedy, gdy tata żył. Ale pisząc tę książkę, chciałam zaznaczyć, że ich historia jest także moją. Jestem częścią tamtego świata, rodziny, klanu. Rozmawiał Jakub Janiszewski Wywiad pochodzi z magazynu "Uroda Życia", luty 2016.
Siostra Jackie Kennedy, żona polskiego księcia, kochanka Micka Jaggera... Kim była Lee Radziwiłł?
Nigdy nie wyszła z cienia starszej siostry
Lee Radziwiłł nie żyje. Młodsza siostra Jackie Kennedy zmarła w wieku 85 lat. Chciała być znana, szanowana. Chciała prowadzić wygodne życie. Lee Radziwiłł udało się spełnić wszystkie swoje marzenia, oprócz jednego. Mimo starań nigdy nie wyszła z cienia starszej siostry Jacqueline Kennedy Onassis. Nawet w jej fotograficznej autobiografii czuć ducha tej rywalizacji. Lee lubiła onieśmielać dziennikarzy. Na wywiady zapraszała ich do jednego ze swoich apartamentów w Paryżu albo Nowym Jorku. Już samo wejście do bajecznych wnętrz, w których na każdym kroku można natknąć się na zdjęcia z największymi osobowościami ostatnich lat, robi wrażenie. Lee w towarzystwie męża, polskiego księcia Stanisława „Stasia” Radziwiłła, na przyjęciu z Andym Warholem. Na plaży z Trumanem Capote. W trasie koncertowej Rolling Stonesów z Mickiem Jaggerem. I wreszcie z siostrą Jacqueline Kennedy. Z najbliższą osobą w życiu księżnej Radziwiłł, jak Lee do tej pory tytułują w Paryżu. Lee Radziwiłł jak kopciuszek Nienagannie ubrana i uczesana, przed rozmową proponuje drinka z wódką. Tak jak za starych dobrych czasów europejskiej i amerykańskiej bohemy. A później swoim chropowatym głosem przenosi rozmówcę w przeszłość. Nie lubi tylko, gdy rozmowa schodzi na temat Jackie. Kiedy Barbara Walters, zapowiadając rozmowę z Lee, przedstawiła ją jako siostrę byłej żony prezydenta Kennedy’ego, Radziwiłł wyszła ze studia. A ta rywalizacja zaczęła się dużo wcześniej, już w dzieciństwie. Lee z Jackie łączyły dziwne relacje. Były sobie bliskie, ale podświadomie ścigały się ze sobą. Wszystko przez matkę, która faworyzowała starszą córkę. „Nigdy tak naprawdę nie czułam się piękna, atrakcyjna. Mama często nazywała mnie grubasem, śmiała się z mojej figury”, wspominała. Po rozwodzie rodziców było jeszcze gorzej. Matka zajęta układaniem sobie życia oddała córki pod opiekę guwernantek. W każdej rozmowie podkreślała, że jedyne miłe wspomnienia z dzieciństwa ma dzięki ojcu. Ucieczka z „raju” i pierwszy ślub Broker John Vernou Bouvier III, zaawansowany alkoholik, zwany przez wszystkich Black Jackiem – ze względu na zamiłowanie do hazardu, mieszkał w Nowym Jorku. Lee nie odwiedzała go często, ale za każdym razem, gdy przylatywała do niego samolotem (sama) z Waszyngtonu, ojciec bardzo się starał. „Zabierał mnie do kina, później szliśmy z wypożyczonym psem na spacer po parku. Co tydzień miałam innego pupila”, zwierzała się. I mimo że o nałogu Black Jacka mówiono w całym mieście, ona widziała go pijanego tylko raz. Już jak była dorosła, przed ślubem Jackie z senatorem Johnem Fitzgeraldem Kennedym, kiedy upił się tak, że nie był w stanie poprowadzić córki do ołtarza. Zrobił to w zastępstwie drugi mąż matki, Hugh Dudley Auchincloss, Jr. „Miała taki plan od początku”, wściekała się Lee. Powroty z Nowego Jorku do Waszyngtonu stawały się dla młodej dziewczyny coraz większym problemem. Matki albo nie było w domu, albo rozliczała córki ze wszystkich przewinień, stosując wymyślne kary. „Chciałam od niej uciec”, mówiła w wywiadzie dla magazynu T. Okazja nadarzyła się, kiedy poznała Michaela Canfielda. Chłopak był przybranym synem znanego nowojorskiego wydawcy. „Wydawał się świetną partią. Ofiarował mi wolność, a poza tym był świetnie sytuowany i miał redaktorski talent”, wspominała. Wzięli szybki ślub i po raz pierwszy mogła zagrać na nosie Jackie. Była w czymś pierwsza! Jej siostra wyszła za mąż za senatora Kennedy’ego dopiero pięć miesięcy później. Lee przekonała też ukochanego, że powinni zamieszkać w Londynie. W końcu mogła się uniezależnić od matki. I od Jackie. Rozpad małżeństwa i związek z polskim księciem Uczucie euforii nie towarzyszyło jej długo. Michael nie radził sobie z uzależnieniem od alkoholu. Lee już po kilku tygodniach miała dość. „Pewnego dnia nie mogłam otworzyć drzwi, bo blokował je, leżąc pijany na dworze”, opowiadała. Michael leczył się, ale kolejne próby rzucenia nałogu nie przynosiły rezultatu. Dlatego musieli się rozstać. To oficjalna wersja. Nieoficjalna brzmiała inaczej. Na jednym z przyjęć Lee poznała starszego o 19 lat Stanisława Radziwiłła. Stasia, jak wszyscy nazywali polskiego księcia. On też przeżywał małżeński kryzys. Szybko zostali parą. „Związek ze Stasiem to najszczęśliwsze lata mojego życia”, podkreślała Lee, która chętnie używała tytułu księżnej. By mogła wziąć z nim kościelny ślub, Jackie, jako pierwsza dama USA, wyprosiła na audiencji u papieża Jana XXIII unieważnienie pierwszego sakramentu siostry. Niestety, Lee już wtedy nie była wierna Stasiowi – łączył ją namiętny romans z Arystotelesem Onassisem. Zaniepokojona jej zachowaniem Jackie postanowiła otoczyć siostrę opieką. Wcześniej spotykały się tylko na oficjalnych przyjęciach, miały nawet przydomek „szepczących sióstr” – nie integrowały się z resztą gości, tylko w kącie ich obmawiały. Z czasem jednak zbliżyły się do siebie. „Pani Radziwiłł była pierwszą osobą, do której pani Kennedy dzwoniła z problemami. I na odwrót”, mówili ochroniarze pierwszej damy. Lee często też towarzyszyła pierwszej parze w podróżach służbowych. Podobno John podczas jednej z nich przyznał, że młodsza siostra jego żony ma charakter i wie, czego chce. W przeciwieństwie do Jackie... Siostrzana solidarność Kiedy syn Kennedych zmarł zaraz po narodzinach, Jackie od razu ją zawiadomiła. Lee wypoczywała wtedy na jachcie Onassisa. „Już kilka godzin później siedziała w samolocie do Ameryki”, donosiły media. Żeby ukoić smutek siostry, zaprosiła ją na „Christinę”, bajeczną łódź greckiego milionera. I to był błąd. Właśnie wtedy Jackie i Arystoteles poczuli, że jest między nimi chemia. To na nowo je poróżniło. Wciąż mogły jednak liczyć na siebie w potrzebie, jak wtedy, gdy w 1963 roku w Dallas szaleniec zabił prezydenta Kennedy’ego. „Lee pomogła Jackie w najtrudniejszych momentach. Jednak kiedy wdowa po prezydencie otrząsnęła się z żałoby, postanowiła pokazać młodszej siostrze, gdzie jest jej miejsce”, pisały europejskie brukowce. Wyszła za mąż za byłego kochanka Lee, Arystotelesa Onassisa, a później, zaniepokojona tym, że siostra często zagląda do kieliszka, zaczęła opiekować się także jej dziećmi, Anthonym i Anną. Lee nigdy się do tego nie przyznała, ale dla swoich dzieci była taka sama jak matka dla niej. Dużo wymagała, a nie dawała ciepła i poczucia bezpieczeństwa. Życie między ikonami Małżeństwo ze Stasiem powoli traciło sens. Jego fortuna kurczyła się w zastraszającym tempie (po jego śmierci okazało się, że miał ponad 30 milionów dolarów długu), a Lee potrzebowała nowych atrakcji. W 1974 roku zdecydowała się na rozwód. Szeptano wtedy, że w jej życiu nie liczą się emocje, porywy serca, tylko chłodna kalkulacja. I że już wcześniej zaczęła prowadzić nowe życie. Pisarz Truman Capote, rosyjski baletmistrz Rudolf Nurejew, Andy Warhol, Mick Jagger, z którym ponoć łączył ją romans… To tylko kilku z jej ówczesnych znajomych. „Byłam rozpieszczana. Nie zdawałam sobie sprawy z tego, że ten okres był taki niezwykły. To było magiczne”, mówiła w wywiadzie dla Paris Matcha. Capote próbował zrobić z Lee aktorkę. Bezskutecznie. Zawodowo spełniała się jako dekoratorka wnętrz, dziennikarka. Pisała dla Harper’s Bazaar, ale na przeszkodzie dalszej współpracy stanęły pieniądze. Lee żądała takich stawek, że nikogo nie było na nią stać. Lee Radziwiłł została też muzą Giorgio Armaniego, który swoje pierwsze kolekcje projektował z myślą o niej. „Myślałem, czy Lee mogłaby wyjść w tych spodniach na spacer z psem? Czy tę suknię włożyłaby na bal? Wiedziałem, że jeżeli jej się spodobają, to będzie hit”, tłumaczył. Zatrudnił przyjaciółkę w roli szefowej PR swojego domu mody. To dzięki Lee na pokazach zaczęli pojawiać się przedstawiciele różnych środowisk. Od polityków i milionerów poprzez gwiazdy show-biznesu, na sportowcach kończąc. Największa miłość Lee do… pieniędzy Życie wśród elit bardzo jej imponowało. Niestety, było też kosztowne. Coraz częściej zgłaszała się do Jackie z prośbą o wsparcie. Ale starsza siostra nie była skora do pożyczek. Widząc, że Lee trwoni pieniądze na lewo i prawo, założyła specjalny fundusz, by zabezpieczyć przyszłość jej dzieci. „To był kolejny argument w ich konflikcie. Lee, zazdrosna o majątek Jackie, nazywała ją sknerą. Irytowało ją też to, że miała taki świetny kontakt z Anthonym i Tiną”, zdradzał przyjaciel sióstr. Lee szybko wpadła na pomysł, jak zapewnić sobie finansowe bezpieczeństwo. Wokół niej kręciło się przecież tylu przystojnych i, co ważniejsze, majętnych mężczyzn. Romansowała między innymi z fotografem Peterem Beardem, pisarzem i miłośnikiem polowań Jayem Mellonem oraz wziętym prawnikiem Peterem Tufo. Obsypywali ją prezentami, rozpieszczali na każdym kroku. Kolejny związek, tym razem z hotelowym magnatem Newtonem Cope’em, omal nie zakończył się ślubem. Jednak kiedy milioner zaniepokojony plotkami, jakie usłyszał o Lee, poprosił ją o podpisanie intercyzy, odwołała ceremonię. Na pięć minut przed jej rozpoczęciem! Ostatnim, trzecim mężem Lee został hollywoodzki reżyser Herbert Ross, o którym plotkowano, że ma biseksualne skłonności. Pobrali się w 1981 roku. Lee była już wtedy bardzo uzależniona od alkoholu. Dzień zaczynała od drinka, by później bez żadnych skrupułów wydawać dolary zarobione przez Herberta. „Skarżył się, że za ciężkie pieniądze zmieniła wystrój jego domu. Że przyjeżdżała na plany jego filmów i przywoziła kilogramy kawioru, którym częstowała ekipę”, pisała w nieautoryzowanej biografii Lee Diana DuBois. Jednak w prawdziwą wściekłość wprawiła go dopiero podczas londyńskiej premiery jego filmu Stalowe magnolie. Nieidealny wizerunek Lee Radziwiłł Już dużo wcześniej wiadomo było, że wezmą w niej udział książę Karol i księżna Diana. Obok książęcej pary miała usiąść Julia Roberts, która zagrała w dramacie Rossa jedną z głównych ról. Niestety, kiedy Karol i Diana zajęli miejsca, Lee wykorzystała moment nieuwagi organizatorów i usiadła na sąsiednim fotelu. Żeby uniknąć zamieszania, obsługa sali poinformowała ją, że to nie to miejsce, ale niewzruszona Radziwiłł siedziała dalej. Doszło nawet do tego, że książęca para, myśląc, że wszyscy mówią o nich, wstała i zaczęła szukać nowych miejsc. Wybuchł wielki skandal. To był drugi raz, kiedy naprawdę najadła się wstydu. Przyjaciele wspominali, że po raz pierwszy mocno nadwerężyła swój wizerunek w 1981 roku. Pijana coraz częściej traciła nad sobą kontrolę. Po jednym z rozrywkowych weekendów pod dom Lee zajechała limuzyna Jackie. Jej szofer wyprowadził Radziwiłł z domu i zawiózł na spotkanie AA. Co więcej, starsza siostra nie ruszyła się spod kościoła, gdzie odbywał się miting, aż do jego zakończenia. To do reszty upokorzyło Lee. Nie udało im się zakopać topora wojennego. Lee była wściekła na Jackie nawet po jej śmierci na chłoniaka w 1994 roku. Przeżyła olbrzymią tragedię, ale o wiele dłużej rozpamiętywała to, że siostra nie uwzględniła jej w testamencie. Dopiero czas zaleczył rany. Lee zrozumiała, że już na zawsze będzie łączona z Jackie. Dotarło do niej także to, że sama stała się sławna dlatego, że przyjaźniła się z wielkimi tego świata. Dlatego tak chętnie wykorzystuje „ostatnie pięć minut sławy”, jak je nazywa. W końcu pogodziła się ze słowami księcia Filipa. Podczas chrzcin jej córki Anny mąż królowej Elżbiety, idąc obok Lee za najważniejszymi gośćmi, powiedział jej: „Jesteś taka sama jak ja. Zawsze trzy kroki z tyłu”. Lee Radziwiłł z Giorgio Armanim w jego posiadłości na wyspie Pantelleria 16-letnia Lee z ojcem, wakacje w East Hampton
„Myślę, że jestem dobrym aktorem, dobrym człowiekiem. Tyle”. Marcin Dorociński kończy 44 lata!
Jeden z najprzystojniejszych amantów polskiego kina, który jak magnes przyciąga spojrzenia, bez względu na to, czy gra brutala, czy kochanka, obchodzi dziś 44 urodziny. Marcin Dorociński urodził się w Milanówku jako syn kowala. Decyzję o swoim zawodzie podjął już pod koniec nauki w technikum w Grodzisku Mazowieckim, kiedy to brał udział w akademiach szkolnych. Jednak nie zawsze było łatwo. Polecamy też: Rozenek, Lewandowska, Dorociński... Zobacz, jak gwiazdy wyglądały w dzieciństwie! Poznajesz? Przez lata pracował jako ochroniarz w klubie nocnym, a także kelner. Studentem Wydziału Aktorskiego Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej został w 1993 roku i już po 3 latach zadebiutował na wielkim ekranie w filmie Andrzeja Żuławskiego, "Szamanka". Po pierwszych sukcesach związał się z warszawskim Teatrem Dramatycznym, by dopiero w 2011 roku przejść do zespołu Teatru Ateneum. Znany m. in. z "Pitbulla", "Kiler-ów 2-óch", "Vinci" czy "Miłości na wybiegu". Ostatnio najpopularniejszą jego kreacją jest ta w serialu HBO "Pakt", gdzie gra Piotra Grodeckiego, dziennikarza śledczego, który wpada na trop oszustwa w międzynarodowej korporacji. Polecamy też: Ten polski serial wciąga niczym "House of Cards". Kto zdobędzie władzę w drugim sezonie "Paktu"? Rola ta momentalnie zapewniła mu jeszcze większe grono wiernych fanek. Jednak aktor od lat jest wierny jednej kobiecie. Rodzinę założył ze scenografką, Moniką Sudoł, z którą wychowuje dwójkę dzieci - 11-letniego Stanisława oraz 9-letnią Janinę. Aktor nie udziela wielu wywiadów, rzadko pojawia się również na bankietach i eventach. Namówić go na zwierzenia to misja prawie niemożliwa. Jednak "Vivie!" udało się to w 2009 roku. Tylko nam Marcin Dorociński zdradził, dlaczego kocha swoją pracę. Polecamy też: Marcin Dorociński płatnym zabójcą? Ta rola w „Małżeńskich porachunkach” to przełom w jego karierze! Parkuje na chodniku starego mercedesa. Czapka naciągnięta na oczy. Kurtki nie zdejmie, bo mówi, że wszystko ma w kieszeniach. Rękę ściska mocno. Siądzie gdziekolwiek. Ma tytuł technika obróbki skrawaniem i dyplom aktora. Gra dużo i z pasją. Z pasją też mówi o rolach. Za to o sobie nie znosi. Wywiad to „zło konieczne”. Siada bokiem. Niechętnie spogląda w oczy. Zapala jednego papierosa za drugim. Nie wygląda na swoje 36 lat (dziś ma 43 lata - przyp. red.) i dwoje dzieci z kobietą, którą kocha. O niej rozmawiać nie będzie. Jedno niewygodne pytanie i momentalnie zamyka się w sobie, wycofuje. Lista tematów, których nie będzie poruszał, jest długa. Czy potrafi dać bez okazji kwiaty, napisał kiedyś wiersz, a może godzinami prowadzi rozgrywki FIFA 09 na swoim komputerze? Nie może zrozumieć, że kogoś to wszystko obchodzi. Jaki on jest? Jak twardziel Despero z kryminalnego „Pitbulla”, a może jednak bliższy mu romantyk, taki Kostek z komedii „Idealny facet dla mojej dziewczyny”? A może ten facet jest idealny? Marcin Dorociński, "Viva!" luty 2009 – Jedna główna rola, druga. A Ty robisz sobie przerwę, wybierasz pieluchy. Masz dwuletniego syna. Urodziła Ci się córeczka. Łatwo jest tak nagle wyhamować i zostać perfekcyjną nianią? Zmieniam pieluchy i dobrze się z tym czuję. Bardzo ciężko pracowałem przez ostatni rok i powiedziałem sobie: teraz trzeba poświęcić trochę czasu dzieciom. Skończyłem film, w teatrze nie wchodziłem w żadną nową premierę. Spędziłem całe cztery miesiące ze Stasiem i Janiną. Sam tego potrzebowałem i dzieciaki też. Teraz znów zacznę ciężko pracować. Zniknę z domu. Fajnie było mieć tyle wolnego. Wolnego powinno być w cudzysłowie, bo wychowywanie dzieci to wcale nie jest łatwa sprawa. – Ale wolisz to niż wywiady i sesje? Nie lubię kreowania siebie w gazetach. I nie chcę powtarzać wciąż tego samego. Tylko nie pytaj mnie już, proszę, o to, jak to było w technikum, kiedy na praktykach w FSO wygniatałem wały korbowe. Kiedy ktoś zaczyna: „Pochodzi pan z Kłudzienka…”, wystarczy. To moje dzieciństwo. Było wspaniałe. Ale już się o tym nagadałem. Mój ojciec był kowalem. Tak. Mama skończyła technikum ekonomiczne. Tak. Ja się tego nie wstydzę. Ale to już było. Już nie chcę tego wałkować. Rośnie we mnie blokada, kiedy muszę to znowu powtórzyć. Mnie się dość często wydaje, że ja wcale nie jestem interesujący. Mam tylko ciekawy zawód. – Ciekawy, ale czy dobry? Masz rodzinę. Poczucie stabilności też? Mężczyzna jest jak bank – jak to mówi Marek Kondrat – musi zarabiać. Staram się, ale też nie sam, robimy to razem z Moniką. Najfajniej jest oczywiście o pieniądzach nie myśleć, niestety trzeba je zarabiać. Mam na głowie kredyt. Oczywiście, że jestem odpowiedzialnym facetem. Robiłem w życiu różne rzeczy. Nie wstydzę się tego, jak trzeba będzie zająć się czymś innym niż aktorstwo, nie widzę przeciwwskazań. – Szczerze, co Ci tam siedzi pod skórą? Bardziej z Ciebie ostry Despero z „Pitbulla” czy artysta Kostek z „Idealnego faceta dla mojej dziewczyny”? Myślę, że mam w sobie wszystko. Każdy przecież składa się z przeróżnych emocji i barw. Grając, wydobywam to, co jest mi akurat potrzebne. Mam o tyle fajnie, że jako aktor mogę pogmerać i poszukać tego, co na co dzień nie jest mi wcale potrzebne. Siedzi sobie pod skórą ukryte, uśpione. – I chcesz powiedzieć, że kiedy grając, wyciągniesz z uśpienia taką agresję, to potem nic z tego w Tobie nie zostaje? Coś tam na pewno zostaje, staram się nad tym pracować. – Sam w dzieciństwie obrywałeś od ojca. Dałeś kiedyś klapsa swojemu dziec­ku? Nigdy. Czasami coś w środku puszcza. I dlatego mam sport, w którym mogę się wyżyć. Gram w piłkę, od prawie roku chodzę na siłownię. Mylisz, że to nudne? Mnie zaczęło kręcić to, że mogę zmienić swoje ciało. Myślałem, że ju nie będzie mi się chciało, ale chce. I tam mogę wyrzucić, wypocić z siebie z energię. Fakt, kiedy wstaję po nieprzespanej nocy, myślę, że gdyby nie mój trener, sam bym się pewnie nie zmusił. Ale idę i po dwóch godzinach fizycznego łomotu czuję się świetnie. Nakręcam swoje ciało i głowę na cały dzień. – Niewyspanie. To potrafi zepsuć dzień. Twój syn ma dwa lata, córeczka ledwie kilka miesięcy. Spokojna noc to przy tej dwójce marzenie. To prawda, że śpi z małym dzieckiem, które co chwila każe mi wstać, ale z drugiej strony to jest urocze. Bo to moja krew z krwi. Bo to jest… nie do nazwania i nie do opisania. Marcin Dorociński, "Viva!" luty 2009 – Czujesz, że coś się w Tobie z wiekiem, z rodziną, z dziećmi przestawiło? Nic się u mnie nie przestawiło, bo zawsze byłem za kogo odpowiedzialny. Albo tak się czułem. Zdziwisz się, ale nie myślę dziś o tym, co będzie za parę lat. Lubi to zdanie z „Ogrodu Luizy”, ona pyta Fabia: „Lubisz dziś?”. Ja bardzo lubię. Nie koncentruję się za bardzo na wczoraj ani też na jutro. Jest dziś. – Tak się ładnie mówi. Nie robisz planów? Nie marzysz? Nie chcę wcale ładnie mówi. Taka jest moja prawda. Czasem coś planuję, ale życie to weryfikuje. Marzenia, ideały. Byłoby fajnie zrobić film z reżyserem z Ameryki, którego filmy ceni. A jest ich paru. Może być mała rola (miech). Nie chciałbym tylko zagrać trupa w bagażniku. I co? Zobaczymy. Mam wrażenie, że wszystko toczy się tak, jak miało być. Że wszystko jest gdzieś zapisane. Możemy temu pomagać. – Ty potrafisz. Już wiadomo, że dla roli zrobisz wiele. Przytyjesz, schudniesz... I jedno, i drugie zrobiłem, bo znów chciałem uciec przed jakaś szufladką. Taki to zawód, jestem nieustannie narażony na opinie. Lubię się temu wymykać. Lubię, kiedy to ja decyduję. Dlatego nie zamykam się i nie mówię: tego na pewno nigdy nie zrobię. Więc schudłem, żeby być może zagrać jeszcze paru amantów przed czterdziestką. A nie już tylko brudasa, grubasa. Poza tym rzuciłem sobie wyzwanie. Czy jestem jeszcze w stanie zmusi si do wysiłku? Tym razem łatwo nie było. Powrót do dawnej sylwetki to miesiące katorgi i wyrzeczeń. Ale nie narzekam, dobrze mi z tym, bo przełamuję kolejne bariery. Udowadniam sobie, że wciąż jeszcze kręci mnie to, co robię. – Co jest Twoją mocną stroną? Myślę, że jestem dobrym aktorem, dobrym człowiekiem. Tyle. To mi wystarcza. – Mówisz, że męczą Cię ludzie. Co robisz, kiedy chcesz pobyć sam? To się udaje, kiedy jadę gdzieś dalej samochodem. Niektórzy chodzą po parku, inni jadą do Tybetu, mnie do złapania równowagi wystarcza ta samotna jazda. – A kiedy co Ci nie wychodzi na scenie? Co wtedy? Już wiem, że nie ma co tego kisi w sobie. Jasne, że czasem co mi nie idzie. Nie jestem genialny i trzeba nazywać rzeczy po imieniu. Mówię wprost: „Nie wiem, jak to zagrać. Nie umiem”. Rozmawiam z ludźmi. Mam szczęście, że spotykam naprawdę mądrych. Pamiętam, jak wystawialiśmy spektakl kabaretowy „Zazum”. Darek Rzontkowski napisał piosenkę „Kiedy Łukasz się zamyśli”. Pokazał mi, jak to ma iść. A ja zdzierałem sobie gardo, myśląc: nigdy nie będę taki śmieszny jak on. Muszę zrobić to po swojemu. Zacząłem się wygłupiać i w końcu ta piosenka była moja, przekonywałem nią ludzi do siebie. Zawsze tak pracuję. Zawsze staram się wyjść od złapania do siebie dystansu. Od poczucia humoru. Ironizowania trudnej sytuacji. Bo chcę zrobić ją bardziej błahą, wyśmiać. Czy to na scenie, czy w życiu. – I co, śmiejesz się ze wszystkiego? Myślę tak – masz kłopot, ważne, żebyś na chwilę odwróciła od niego swoją uwagę, uśmiechnęła się. A potem zacznijmy o problemie rozmawiać na serio. Tak już mam. Zawsze coś wielkiego, coś strasznego trzeba zelżyć. A potem podejść do tego z dystansu. Marcin Dorociński, "Viva!" luty 2009 - Ale przecież czasem zwyczajnie się nie da. Może życie nie pozostawiło Cię nigdy pod ścianą. Ktoś powie: jestem bardzo chory. I co? Rozśmieszysz go? Dziewczyna mojego kolegi ciężko zachorowała. Najpierw była wielka tragedia. Wiadomo, że diagnoza: nowotwór zawsze nią jest. Ale oni nie wpadli w czarną rozpacz. Powiedzieli sobie: „Mamy jeszcze miesiąc, dwa, to trzeba jechać na wakacje”. Oboje ogolili się na łyso. Ona nosiła kolorowe chustki. I wszyscy mówili: „Świetnie wyglądasz na tym motocyklu, zrobił się z ciebie kawał laski”. Wyjechali, wrócili, a rak się cofnął. Łatwiej przeżyć życie na wesoło. Więc niech i nawet czasami mówią, że jestem idiotą. Jeżeli to, co robię, kogoś rozweseli, to super. – Dlatego tak lubisz komedie? Mnie one nie śmieszą. Żadne? – Może „Kiedy Harry pozna Sally”. No, to jednak cię śmieszą. Nie ma co kręcić noskiem. Coś, co dla ciebie jest żenadą, dla innych będzie arcydziełem. To jest potęga kina. To jest w nim cudowne. Tylko trzeba je robić z pasji, z miłości… Staram się, żeby scenariusz, który przyjmuję, choć trochę mnie zakręcił, coś mi dał, coś zrobił z moją głową. – I tak jest, że jak Cię z miejsca nie rzuci na kolana, to go odrzucasz? W ciągu ostatniego pół roku zdarzyło się tak parę razy. To były seriale, ale filmy też. I wcale nie wiem, czy ktoś chciałby stanąć przed takim wyborem. Uczę się, ale on wciąż jest bardzo trudny. Parę lat temu dostałem równocześnie dwie duże propozycje. Zżymałem się, bo przez to, że jestem taki grzeczny i odpowiedzialny, nie wiedziałem, jak jednej z nich odmówić. A kiedy wreszcie zrobiłem to najuprzejmiej jak mogłem, zostałem totalnie, absolutnie zmieszany z botem. Usłyszałem, że tracę swoją szansę na zaistnienie. Ale czytałem, no kolorowe, takie współczesne… i o niczym. Nie ruszało mnie. Wybrałem drugi film, bo czułem, że w tę rolę naprawdę się zaangażuję. Chcę jej, ale też dużo z siebie jej oddam. Nigdy nie żałowałem. Dlatego wciąż słucham intuicji. – Tamtych ostrych sów wysłuchałeś w spokoju. Dlaczego pokazałeś środkowy palec fotoreporterom? Wchodziły wanie „Rozmowy noc”. Widziałem ten film wcześniej parę razy. Na premierze źle się czułem, był jakiś gorący czas, poszedłem do foyer. Zeszło się tam mnóstwo reporterów i zaczęli krzyczeć: „Marcin, spójrz tu! Tu, Marcin! Marcin!”. Nie lubię tego. „Mamy dużo czasu, szanuję waszą pracę, uszanujcie i wy mnie”, powiedziałem spokojnie. Stałem bite dwadzieścia minut i słyszę: „A może teraz z jakimś gestem?”. No i to był pierwszy, jaki mi przyszedł do głowy. Nie powiedziałem im z miejsca: spadajcie. Ale zawsze ktoś dopisze swoją historię. Tak bardzo lubię ten zawód i tak go cenię, że do całej reszty mam dystans. Nie mam go do aktorstwa, bo za bardzo je lubię. Można powiedzieć, kocham. Ale ta dęta otoczka mnie nie obchodzi. Wyciągam wnioski. Czasem już się po prostu nigdy z kimś tam nie spotkam. – Ostrzegano mnie, że ciężko się z Tobą rozmawia. Też często to słyszę. Rzeczywiście staram się cedzić słowa. Bo mam wrażenie, że o wielu sprawach nie powinno się mówić. Pytasz o inspiracje? Inspirują mnie najprostsze rzeczy, codzienność, spotkanie na ulicy. Nie musi być tęczy i uderzenia pioruna. Ale nie pytaj o więcej. Nie można ludziom opowiedzieć wszystkiego, bo wtedy nic dla ciebie nie zostanie. Czy lubię patrzeć na morze? Tak. Tylko po co o tym mówić w gazecie. Piję rano kawę czy herbatę? Kogo to obchodzi?! – Ma by znów o Kłudzienku? Może czas przygotować się na nowy zestaw niewygodnych pytań. To co, rano kawa czy herbata? O Boże. Kawa z mlekiem bez cukru. Rozmawiała Monika Kotowska
Te zdjęcia przypominają czemu świat zachwycił się Michelle Obamą. Pierwsza Dama USA kończy 53 lata
Podróże Marka Niedźwieckiego: „Australia to mój nałóg. Chcę tam wrócić"
„Zafascynowała mnie urodą swoich krajobrazów tak różnych od siebie i tak niepodobnych do niczego innego na świecie. Smakami, zapachami, muzyką i przyjaźnią, jaką darzyli mnie tamtejsi ludzie. W Australii spędziłem w sumie rok podczas 12 podróży. I już wiem, że to mój nałóg. Że chcę tam wrócić" - specjalnie dla VIVY! pisze Marek Niedźwiecki, w nowym cyklu podróżniczym „Z pierwszej ręki". Od zawsze marzyłem, żeby kiedyś tam polecieć. W dzieciństwie przeczytałem oczywiście książkę Alfreda Szklarskiego „Tomek w krainie kangurów”, jak wszyscy z mojego pokolenia. Później zobaczyłem film „Żona dla Australijczyka” z Wiesławem Gołasem, ale w obrazie nie było nawet kawałka Australii. Skąd więc wzięła się fascynacja i tęsknota, która sprawia, że wciąż tam wracam? Kiedy w 1976 roku usłyszałem w Radiu Luksemburg piosenkę „Howzat” grupy Sherbet, zapragnąłem mieć płytę tego zespołu. Akurat korespondowałem wtedy z Lucią z Australii i dostałem od niej album Sherbet z ich największymi przebojami. Ależ byłem szczęśliwy! Pachniała Australią. Może właśnie wtedy po raz pierwszy pomyślałem, żeby rzucić to wszystko i lecieć na koniec świata? Musiałem na to poczekać prawie 20 lat. Pierwszy raz Zdarzyła mi się jak wiele rzeczy w moim życiu, przypadkiem. Na początku lat 90. ubiegłego stulecia koleżanka z Trójki wyniosła się na stałe do Australii. Jakiś czas była korespondentką w moich audycjach. Na antenie opowiadała o tym, co się dzieje w muzyce na Antypodach. Zapytała mnie kiedyś, czy bym nie przyleciał do Australii na zaproszenie czterech polonijnych rozgłośni radiowych. Perth, Adelajda, Melbourne i Sydney. I tak w styczniu 1995 roku po raz pierwszy poleciałem do Australii. Zadanie było egzotyczne - w każdym z tych miast miałem poprowadzić dyskotekę. Nigdy nie byłem DJ-em, ale co mi tam! Musiało się udać. Dyskoteki okazały się w efekcie spotkaniami z Polonią, dla której byłem nieocenionym źródłem informacji, bo - pamiętam to jak dziś - minuta rozmowy telefonicznej stamtąd do Polski kosztowała 3 dolary. Byłem więc żywym „kawałkiem dalekiego kraju”, który mówił. Ale i dla mnie było to niezwykłe doświadczenie. Kiedy wylądowałem w Perth o 4 rano, w środku australijskiego lata, a polskiej zimy, czułem się fantastycznie. Gdybym miał skrzydła, to bym fruwał ze szczęścia. Zaraz potem euforia minęła, bo zasypiałem tam, gdzie usiadłem. Ale kiedy jetlag odpuścił, rozpoczęły się piękne wakacje. Rok mojego życia Australia jest jedynym krajem, którego powierzchnia jest większa od kontynentu, na którym leży. Ale tam przecież wiele rzeczy jest “do góry nogami”. Jest tam wszystko – ocean, góry, pustynie, wodospady, plaże, busz, najbardziej egzotyczne rośliny i zwierzęta. To kraj kangurów, misiów koala, strusi i eukaliptusów. Jest to również raj dla surferów i smakoszy wina. Kiedy jechałem tam w 1995 roku, myślałem, że taki cud jak Australia może mi się przydarzyć tylko ten jeden raz. Ale już w grudniu tego samego roku poleciałem tam znowu. Poznałem wspaniałych ludzi, Polaków, zafascynowanych podróżowaniem. Pisali mi: lecimy do Nowej Zelandii, płyniemy na Tasmanię. Przyleć, zobaczymy to wszystko razem. No i latam! Dwanaście razy w Australii to ponad rok mojego życia, bo nie wybieram się tam na krócej, niż miesiąc. Szukam tam smaków, zapachów, robię zdjęcia… No właśnie. W Australii wpadłem po uszy w fotografowanie. Podczas pierwszej podróży myślałem, że kiedy wrócę, wydam album ze zdjęciami pod tytułem „Drzewa Australii”, bo to one zainteresowały mnie najbardziej. Potem mogły być jeszcze “Ławeczki Australii”, “Kwiaty Australii”, “Plaże Australii”, “Góry Australii” i “Mosty Australii”. Były różne fazy. Później mi minęło, ale od jakiegoś czasu chodził za mną pomysł o książce podsumowującej moje podróże. Nie widziałem wszystkiego, ale na pewno dosyć, żeby się pochwalić, a raczej podzielić. Zdaję sobie sprawę z tego, że nie wszyscy mają szansę i okazję, aby w Australii spędzić trochę czasu. To wszystko, co przeżyłem i zobaczyłem, chętnie pokazuję i opisuję w książce „Australijczyk”. Często wracam w moje ulubione miejsca. Nie przeszkadza mi, że już widziałem ikonę Australii Ayers Rock, zwaną Uluru. To jest święta góra Aborygenów. W zasadzie wierzchołek ogromnego kamienia, który tkwi w Matce Ziemi. Jeden z cudów naszego świata. Setki tysięcy turystów odwiedza to miejsce każdego roku. Jest to jeden z najczęściej fotografowanych obiektów na Ziemi. Tak samo lubię wracać do Kimberley National Park, gdzie w czasie lotu samolotem można podziwiać góry w niezwykłym rudym kolorze. Jeśli nadarzy się następna okazja – znów chętnie skorzystam. Zawsze kiedy stamtąd wracam mówię sobie, że to był ostatni raz. Podróż jest przecież długa i męcząca. Ale po 2 latach zapominam o tym i znów mam ochotę lecieć. A samo latanie stało się krótsze i wygodniejsze. Z jedną przesiadką w Dubaju albo Doha. Niecałe 24 godziny, a nie jak kiedyś 32! Uciekam od zimy Zwykle uciekam tam od naszej zimy, za którą nie przepadam, do ichniego lata, czyli na Boże Narodzenie do Melbourne, Sylwestra do Sydney albo Hobart. Wigilia w Melbourne z polską grzybową smakuje jak w kraju, z tym, że nie da się zasiąść do kolacji przed 22, bo na zewnątrz jest widno i gorąco. Kolędy Mazowsza brzmią jednak dobrze nawet przy takiej temperaturze za oknem. W 2007 roku postanowiłem sprawdzić, jaka tam jest zima. Poleciałem w lipcu. Zima w Australii jest… zielona! Cudowna. Kwitną eukaliptusy. W Sydney czy Melbourne jest chłodno, ale są miejsca na kontynencie, które można zobaczyć tylko wtedy. Na przykład wspomniane już Kimberley, gdzie kręcono film „Australia” z Nicole Kidman i Hugh Jackmanem i z naszym Jackiem Komanem w świetnej roli Ivana. Kimberley National Park jest czynny tylko 4 miesiące, właśnie zimą. W dzień jest wtedy sucho i gorąco, około 30 stopni, a nocą temperatura spada blisko zera. Śpiąc w namiocie wkładałem wtedy na siebie wszystko, co miałem w plecaku. Ale warto zobaczyć wszystkie te cuda – rude skały, największe na świecie baobaby, skalne wodospady. W porze deszczowej, czyli latem teren zalewa woda z oceanu. Fala osiąga nawet 13 metrów, a komary są wielkości nietoperzy. Nie da się tam wjechać samochodem. Wino i mango Co jeszcze lubię w Australii? Jest bardzo wiele takich miejsc. Lubię duże miasta. Nie wiem czy bardziej Melbourne, czy Sydney. Adelajda jest ciągle na światowej liście miejsc, w których najlepiej się żyje. Od Melbourne blisko do 12 Apostołów – są to naturalnie powstałe kolumny z wapienia. Stoją w morzu, w Parku Narodowym Port Campbell. Teraz jest ich już tylko osiem – pozostałe osunęły się do wody. Przepowiednia mówi, że koniec świata nastąpi, kiedy wszystkie kolumny upadną. Z Sydney jest tylko 90 kilometrów do Blue Mountains. Stoki porastają tu eukaliptusy, a ulatniające się z nich olejki eteryczne powodują, że skały osnute są niebieskawą mgiełką. Te góry są właściwie dołami - trzeba najpierw zejść w dół, a dopiero potem wejść do góry. Wszędzie rosną dorodne rydze, których nikt tam nie zbiera. A z grilla są wprost przepyszne. Tasmania – cudowna wyspa. Powietrze tam pachnie wiosną. I mimo, że to już prawie sam koniec świata, to czuję się tam jak w raju. Hobart - chyba jedno z niewielu miejsc na świecie, które mógłbym wybrać do zamieszkania, gdyby nie istniała Warszawa. Uwielbiam chodzić tam na najsłynniejszy targ Salamanca Market, gdzie można kupić niemal wszystko - miękkie buty z owczej skóry, skarpety, rękawiczki, miód (w tym najlepszy na świecie Letherwood, rzemienicowy). Dużo wyrobów z lokalnego drewna, wino, whisky, oliwę i nawet kapelusze od polskiego sprzedawcy. Tuż obok Tasmanii leży maleńka wysepka Bruny Island. Składa się z dwóch części połączonych wąskim przesmykiem. Jadłem tam chyba najdorodniejsze czereśnie, jakie w życiu widziałem. Uwielbiam australijskie jedzenie. Kiedy pierwszy raz tam poleciałem, to oczywiście na początku zajadałem się rybą z frytkami. Często w lokalnych miejscach podawana jest na gazecie. Ale co to za ryba! Najsmaczniejsza na świecie. Białe mięso, bez ości. Mogę ją jeść każdego dnia. Współczesna kuchnia lokalna to cudowne pomieszanie smaków całego świata. W Sydney w Docklands zjadłem najlepszą włoską kuchnię. W Melbourne pysznego japończyka. W Dulwich Hill green curry chicken w restauracji wietnamskiej. Poezja smaku… Długo by wymieniać. Najbezpieczniejsza jest jednak wspomniana ryba z frytkami, albo stek. Bez pudła. Nigdzie też nie jadłem takiego mango i awokado. Prosto z drzewa… Do awokado koniecznie Shiraz. Nie jestem znawcą wina, ale mam swoje ulubione szczepy, smaki, regiony. Numer jeden to McLaren Vale w Południowej Australii. Mogę zaryzykować stwierdzenie, że nigdzie na świecie nie robią lepszego Shiraza! Jest jeszcze muzyka. Zawsze ją stamtąd przywożę. Gdyby nie te podróże, wielu artystów pewnie bym nie poznał. Zwłaszcza tych, którzy nie zaistnieli w Wielkiej Brytanii czy Stanach Zjednoczonych. Chcę się pochwalić, że to ja pierwszy w naszym kraju i radiu zaprezentowałem piosenkę „Somebody That I Used To Know” w wykonaniu Gotye & Kimbra. Jak wszędzie, tak i tam, w Australii, płyty kupuję zachłannie. To taki bezpieczny nałóg. Myślę, że moim nałogiem jest też sama Australia. Bo znowu za nią tęsknię… To nie musi być od razu Sydney Opera House, Harbour Bridge, Kangaroo Island, Pinnacles Desert czy inne "ikony". Lubię tam wszystko, co się dzieje „po drodze”. Wejść na „wysokie drzewa" w Zachodniej. Połazić „7 mile beach” w Hobart, czy napić się Mango Beer w Broome. Piwo z mango? Pycha! Zobaczyć wombaty w Cradle Mountain National Park na Tasmanii. Nie planuję następnej podróży do Australii. Ale może się zdarzy? Tekst Marek Niedźwiecki Podróżnik, dziennikarz, fotograf Książka Marka Niedźwieckiego "Australijczyk" właśnie trafiła do księgarń. Przeczytajcie także: Podróże: W górę rzeki, w głąb duszy. Kongo oczami Marcina Kydryńskiego
Film "Fantastyczne zwierzęta i jak je znaleźć" wchodzi do kin! Nie tylko dla fanów Harry'ego Pottera
''Fantastyczne zwierzęta i jak je znaleźć'' to historia osadzona w świecie Harry'ego Pottera. Pierwsza część z trzech dużych filmów, do których scenariusz napisała sama J.K. Rowling. Warto się na nią wybrać? Zobaczcie zwiastun! To nie jest prequel, ani sequel, ale spin-off, czyli luźna kontynuacja historii ze świata czarodziejów. Akcja będzie się rozgrywać mniej więcej 70 lat przed historią o Harrym Potterze z "Kamienia filozoficznego". Głównym bohaterem ma być magizoolog Newt Scamander (Eddie Redmayne) - poznamy jego przygody, które doprowadziły do napisania przez niego podręcznika "Fantastyczne zwierzęta i jak je znaleźć", z którego Harry korzystał w Hogwarcie (i który Rowling wydała później w 2001 roku: w postaci 50-stronicowej powieści). Fabuła rozpoczyna się w Nowym Jorku roku 1926. Scamander wybiera się do Ameryki i bierze ze sobą tajemniczą walizkę będącą w stanie zmieścić nieskończoną liczbę rzeczy, m.in. rzadkie gatunki magicznych zwierząt. Mężczyzna odkrywa, że czarodzieje na Nowym Kontynencie muszą jeszcze bardziej kryć się ze swoimi zdolnościami przez Mugolami, gdyż konsekwencje demaskacji potrafią być bardzo poważne. Zwierzęta mieszczące się w walizce wydostają się na wolność, a całą sytuację trzeba będzie jakoś opanować. Kadr z filmu "Fantastyczne zwierzęta i jak je znaleźć" Pierwszy film z trylogii został wyreżyserowany przez Davida Yatesa, który nakręcił cztery ostatnie filmy o Harrym Potterze. W obsadzie "Fantastyczne zwierzęta i jak je znaleźć" znaleźli się także Alison Sudol jako Queenie, Katherine Waterston jako Tina, Dan Fogler jako Jacob, mugol i rywal głównego bohatera i Colin Farrell, który wciela się w czarodzieja Gravesa. Przed kamerą występują również Ezra Miller, Jon Voight, a także Carmen Ejogo i Ron Perlman. Premiera filmu została zaplanowana na 18 listopada 2016 roku, jednak już dziś można go obejrzeć w wybranych kinach. Warner Bros liczy na duży zysk, zwłaszcza, że filmy nakręcone na podstawie książek o czarodzieju przyniosły wytwórni 8 miliardów dolarów i stały się najbardziej kasową serią filmową w historii kina. Polecamy też: Ten musical przebije „Mamma Mię”? „La La Land” z Ryanem Goslingiem podbija światowe festiwale! WIDEO
Mężczyzna też jest jak wino. Marek Kondrat kończy 66 lat. A tak nam mówił o tęsknocie za młodością
„Każda miłość ma swoją historię”. Rocznica ślubu Melody i Tomasza Gudzowatych. Wyjątkowe zdjęcia!
Anja Rubik i Sasha Knezevic rozwodzą się! Zobaczcie: tak się kiedyś kochali...
Być jak Marilyn Monroe, Dali i Einstein. Poznajecie, który znany aktor wcielił się w ikony kultury?
Kultowe zdjęcia VIVY! Zobaczcie, jak 14 lat temu Otylia Jędrzejczak specjalnie dla nas latała i krzyczała. Kulisy sesji
VIVA! miała nosa. 18-letnia wtedy pływaczka Otylia Jędrzejczak była przed pierwszym wielkim sukcesem i bogatą kolekcją medali, które nieco później zaczęła przywozić ze światowych mistrzostw i igrzysk olimpijskich. W sesji dla VIVY! wzięła udział zaledwie dwa tygodnie przed tym, jak pobiła rekord świata, na dodatek jako pierwsza Polka w historii. I również dlatego zdjęcie, które trafiło potem na okładkę, jest tak wyjątkowe. Otylia Jędrzejczak na okładce VIVY!, 2002 rok VIVA! otwiera swoje archiwum. O najciekawszych zdjęciach magazynu opowiadają ich bohaterowie i twórcy. Poznajcie kulisy powstawania najbardziej kultowych kadrów, które przeszły do historii. Poprzednio poznaliśmy kulisy sesji, której bohaterką była Justyna Steczkowska i jej nowo narodzony syn, dowiedzieliśmy się także, jak Tomaszowi Ossolińskiemu pozowało się nago i jaka była reakcja kolegów i gwiazd na salonach. Dziś wracamy do czasu, kiedy Otylia Jędrzejczak zapisała się w historii sportu, zdobywając w Berlinie na mistrzostwach Europy w pływaniu dwa medale i bijąc rekord świata. W połowie lipca 2002 roku VIVA! zaprosiła ją na basen w Lesznie. Jak fotograf Jacek Piotrowski wspomina tamten dzień? Jacek Piotrowski o sesji Otylii Jędrzejczak dla VIVY! „Sesja odbyła się niedługo przed sukcesem Otylii w Berlinie. Nie interesuję się sportem, ale stylistka, z którą współpracowałem, Iga Zwierz, w młodości trenowała pływanie i to ona powiedziała mi, że jest taka młoda zawodniczka. Mój brat, pasjonat sportu, potwierdził, że ma duży potencjał. Od zawsze miał nosa do takich rzeczy, więc nie mogło być dla mnie lepszej rekomendacji. Wiedziałem, że to Otylia musi być moją następną modelką. Pozostało tylko przekonać do tego redakcję VIVY!, która na szczęście podchwyciła nasz entuzjazm. Otylia to był pewniak. Choć nikt nie spodziewał się aż dwóch medali i rekordu świata, wiadomo było, że odniesie sukces, więc nawet w razie skromniejszego wyniku i tak byłaby ciekawa jako bohaterka. Pływanie nigdy nie było naszym sportem narodowym, a wręcz dyscypliną dla Polaków dość egzotyczną. Tym ciekawiej. To interesujący temat dla fotografa, szczególnie takiego jak ja, który nie specjalizuje się w portretach sportowców, ale lubi wyzwania. Wiedziałem, że gdy Otylia będzie wygrywać powstanie mnóstwo profesjonalnych zdjęć z zawodów, w ruchu. Dlatego postanowiłem obrać inną strategię - stworzyć kadry dynamiczne, pełne sportowej energii, na których Otylia będzie ładnie umalowana, uczesana i oświetlona, jak bohaterki VIVY! Lubię fotografować bohatera w sposób wyjątkowy, pasujący tylko do niego. Wiele z sesji w gazetach jest inscenizowana, bohater przebiera się za jakąś postać. W przypadku Otylii wybór był oczywisty - jedyny kostium jakiego wymagała, to pływacki. Czasem najprostsze rozwiązania okazują się najtrafniejsze. Wcześniej fotografowałem Otylię dla pisma "Jestem". To była sesja modowa w pięknych sukniach i z mocnym makijażem. Niezbyt potrafiła pozować, widać było, że nie czuje się komfortowo na planie, a cała sytuacja jest dla niej sztuczna. Na basenie, w swoim naturalnym środowisku, odżyła. Barok wcześniejszej sesji mody to zdecydowanie nie jej bajka. Z kolei trudno sobie wyobrazić innego bohatera, do którego pasowałby... poziomy lot. Specjalnie na tę sesję wybrałem basen w Lesznie. Robiłem tam już wcześniej zdjęcia i wiedziałem, że jest jasno i że można bezpiecznie podłączyć dodatkowe lampy studyjne. Martwiłem się trochę, że dojazd do Leszna będzie dla Otylii kłopotliwy, jednak, ku mojemu zdziwieniu i uldze, okazało się, że pływaczka też zna i lubi to miejsce. Sesja odbywała się lipcu, dni były długie, więc nawet pomimo dojazdu, mieliśmy kilka godzin naturalnego światła, niezbędnego, by stworzyć takie naturalne zdjęcia. Chciałem by były świeże, nie miały studyjnego charakteru. Dzięki temu, że ze stylistką znaliśmy już Otylię nie mieliśmy problemów typowych dla pierwszych sesji. Wiedzieliśmy już, który profil ma lepszy i jak ustawić aparat, by prezentowała się korzystnie. Wizerunek pływaczki dopełnia krótka, zadziorna fryzura, bardzo pasująca do jej osobowości. Pamiętam, że ta sesja odbyła się świeżo po ścięciu włosów. To była bardzo korzystna zmiana, też z punktu widzenia fotografa. Długie włosy nie prezentowałyby się tak efektownie na okładce, na którą ostatecznie trafił portret. Otylia ma na nim wyraz twarzy wojowniczki. Czasem, by mieć tak mocne emocje na portrecie, każę bohaterowi krzyczeć. W tym przypadku nie było to potrzebne. Na basenie jest zawsze pewien poziom hałasu. Komunikowaliśmy się krzykiem (śmiech). Na sesji powstały też zdjęcia podwodne. Sam fakt robienia zdjęć w basenie był dla mnie stresujący. Bardzo późno nauczyłem się pływać i, szczerze mówiąc, woda wciąż budzi we mnie niepokój. Fakt, że nurkowałem razem z mistrzynią świata zdecydowanie nie poprawiał mojego samopoczucia. Na szczęście, już w basenie okazało się, że strach ma wielkie oczy. Na pamiątkę tego doświadczenia zrobiliśmy sobie ze stylistką sesji podwodne zdjęcie, które zostało zamieszczone pod tekstem. I dzięki temu i my zostaliśmy bohaterami magazynu.. (śmiech). A tak wyglądał cały kadr z „latającą” Otylią Jędrzejczak z sesji z 2002 roku. Jacek Piotrowski i Iga Zwierz. Polecamy także: A jak Tomasz Ossoliński skomentował nagie zdjęcia swoich kolegów projektantów z sesji do najnowszego numeru VIVA! MODA?
Córka generała Andersa z mandatem senatora! Anna Maria Anders: "Ojciec marzył o Polsce, kochał ją jak szalony"
Anna Maria Anders zdobyła mandat senatora w wyborach uzupełniających w okręgu nr 59, obejmującym część województwa podlaskiego. Aktualnie pełni funkcje przewodniczącej Rady Ochrony Pamięci Walki i Męczeństwa i pełnomocnika Prezesa Rady Ministrów ds. dialogu międzynarodowego. Anna Maria Anders uzyskała 30 661 głosów (47,26 proc.), wyprzedzając Mieczysława Bagińskiego z PSL (26 618 głosów). Głosowanie przeprowadzono, ponieważ wybrany na senatora w październiku 2015 Bohdan Paszkowski (PiS) został wojewodą podlaskim. Dzięki niemu kandydatka PiS dostała drugą szansę. Córka generała Władysława Andersa w wyborach parlamentarnych nie dostała się do Senatu, mimo trzeciego najlepszego wyniku w Polsce. Przegrała z kandydatką PO Barbarą Borys-Damięcką w swym warszawskim okręgu. Anna Maria Anders długo nie wiedziała, że żyła obok legendy. Teraz odkrywa całą prawdę o swoim ojcu. W Polsce mówią o niej „nasz skarb narodowy”, w Stanach nazywają „The Polish Queen”. „Ale jaka ze mnie królowa, po prostu córka generała”, obrusza się Anna Maria Anders w rozmowie z Elżbietą Pawełek. Przypominamy tę niezwykłą rozmowę, która w "Vivie!" ukazała się w listopadzie 2014 roku. Boston, Londyn, Warszawa, Rosja… Żyje na walizkach, między światem teraźniejszym a tym przeszłym, wypełnionym morzem cierpień. W Buzułuku, na dalekich krańcach Rosji, wciąż stoi tablica „Armia Andersa”. I są ludzie, którzy go pamiętają. „Ojciec był dla mnie wszystkim. Ale to, kim był dla swoich żołnierzy, doceniłam dopiero po jego śmierci. Potrafił ich uwieść, sprawić, że dawali z siebie wszystko”, wspomina. Skromna, o nienagannych manierach. Nieodrodna córka Andersa. Założyła stowarzyszenie, żeby pamięć o nim nie zginęła. „Na początku byłam przerażona, ktoś pomagał mi napisać przemówienie. A teraz mówię bez kartki, notuję sobie co najwyżej daty, nazwiska. Widzę, że to mi wychodzi i daje mi odwagę”. – Mówi się, że wielcy ludzie są trudni. Jakim ojcem był generał Anders? Ojciec był najłatwiejszym człowiekiem na świecie. Kochającym, tolerancyjnym i zawsze pogodnym. Nigdy nie okazywał humorów. Może ludzie postrzegali go jako trudnego ze względu na jego upór. To prawda, był uparty, wierny swoim ideałom i zawsze wiedział, czego chce. Anna Maria Anders w "Vivie!", 2014 rok – Mieliście chwile tylko dla siebie? O tak, często. W Anglii zwykli ludzie nie wiedzieli, kim jest generał Anders. Był tam anonimowy, więc swobodnie spacerowaliśmy po ulicach. Nieraz odprowadzał mnie do szkoły, chodziliśmy do cyrku lub karmić gołębie na Trafalgar Square. Zachowałam zdjęcie, na którym widać, jak mojemu tacie gołąb usiadł na głowie. W dzieciństwie podobno miałam kiepskie włosy. Rodzice więc zdecydowali, że zgolą mi głowę, żeby je wzmocnić, co wprawiło mnie w rozpacz. Potem szłam z tatą ulicą, trzymał mnie za rękę, a ja, widząc w witrynach sklepowych nasze odbicia, w tym siebie z ogoloną głową, powiedziałam: „Idą dwa tatusie, jeden duży, drugi mały”. Mówił, że jestem jego ostatnią i największą miłością. Rozpuszczał mnie potwornie! Absolutnie go uwielbiałam. Byłam jednak zazdrosna o moją mamę. Kiedy rodzice wybierali się na bal – mama zawsze nadzwyczaj elegancka, a ojciec zabójczo przystojny – to wszczynałam awanturę, bo chciałam z nimi iść. – Bywało, że na ulicy ktoś mu zasalutował? W tak olbrzymim mieście, jakim jest Londyn, szanse spotkania kogoś znajomego są znikome. Mama chętnie opowiadała zabawną scenkę z metra, gdzie z ojcem ujrzeli okropnie ubraną kobietę. Ojciec powiedział wtedy z sarkazmem do mamy: „Jakie piękne ubranie”, a kobieta się odwróciła ze słowami: „Bardzo dziękuję, panie generale”. – Ale Pani nie lubiła nosić sukienek wybieranych przez mamę? Nie, bo chciała, żebyśmy na przyjęcia ubierały się tak samo. No i na wszystkich zdjęciach wyglądała lepiej ode mnie. Miała 40 lat i wciąż była atrakcyjną blondynką, a ja byłam grubą nastolatką z czarnymi włosami. Jakiś chłopak uszczypnął mnie i powiedział: „Panienka ma sadełko”. Uważano, że mam grube kości. Przeszłam jednak na dietę, zaczęłam rozjaśniać włosy i raptem z tej grubej czarnej zrobiłam się smukłą blondynką. Ale zanim się nią stałam, niektórzy chcieli zrobić ojcu przyjemność i mówili: „Jaka piękna córka”. Uśmiechaliśmy się wtedy oboje, bo ciężko było uwierzyć w te kłamstwa. Na akademiach zawsze jednak siedziałam z ojcem w pierwszym rzędzie. Pamiętam, jak się nudziłam, co teraz mi się też zdarza, jak przemówienia są przydługie (śmiech). Generał Anders z córką, 1953 rok, Londyn – Nie przeszkadzało Pani to, że ojciec mógł być Pani dziadkiem? Nie, bo był w fantastycznej formie, chociaż kiedy miałam 10 lat – on 70. Jak przychodziły do mnie koleżanki, grał z nami w piłkę w ogrodzie i zawsze był od nas szybszy i zwinniejszy. – A dzieci w szkole wiedziały, że jest Pani córką generała Andersa? Na pewno tak. Przez większość życia nie zdawałam sobie sprawy, kim ojciec był. Teraz, kiedy przyjeżdżam do Polski i słyszę, że tu mieścił się sztab generała, a tu dowodził swoim pułkiem, to każdego dnia dowiaduję się o nim czegoś nowego. Rodzice chronili mnie przed tym, co działo się w Polsce, w której pisano okropne rzeczy o ojcu. Został przecież pozbawiony stopnia generalskiego i obywatelstwa polskiego. – Pani mama murem stała przy generale? Tak, zawsze go wspierała. I żartowała, że choć on ma stopień generalski, to w domu ona jest marszałkiem! Jadł wszystko, co podała. Jednego nie znosił – kożuszka na mleku. Bardzo smakowały mu też jej kołduny, ale jak kiedyś nieopatrznie powiedział, że gdzieś jadł lepsze, poczuła się urażona. Nigdy się nie kłócili, wtedy jednak była awantura. – Kiedy rodzice zbliżyli się do siebie we Włoszech, zrobiło się głośno o ich romansie. Mnie się wydaje, że zaiskrzyło między nimi jeszcze w Iraku. Ale to nie było tak, że ojciec poderwał sobie śliczną 20-latkę. Mama też sobą coś przedstawiała, była już gwiazdą objazdowego teatru. Śpiewała często pod ostrzałem kul na scenie skleconej ze skrzynek po amunicji. Na widowni żołnierze, niektórzy ranni, a w pierwszym rzędzie generał Anders. Wysoki, szczupły, o nieskazitelnych manierach, choć sporo od niej starszy i otoczony już nimbem legendy. Której dziewczynie w jej wieku nie zawróciłby w głowie? Mama śmiała się potem, że wyśpiewała sobie męża. Ale pobrali się dopiero w 1948 roku, bo pierwsza żona nie dawała mu rozwodu. Swoje przyrodnie rodzeństwo, Jurka i Hankę, poznałam dopiero po 15 latach. Hanka przyszła do nas na herbatę. Widzę jeszcze tę scenę. Nie można powiedzieć, że od tej pory byli już w przyjaźni, ale się pogodzili. Anna Maria Anders z rodzicami, po dorocznym balu dożynkowym w Londynie – Mieszkaliście w północnym Londynie, a nie, jak większość Polaków, na Ealingu? Zamieszkaliśmy w Willesden Green, wtedy ładnej, spokojnej dzielnicy, w której osiadł również hrabia Łubieński, adiutant ojca, i książę Lubomirski. Mama bardzo żałowała, że nie zdecydowali się na droższy Emperor’s Gate, co okazało się kardynalnym błędem, bo teraz mieszkania kosztują miliony w samym centrum miasta. Pamiętam, że nasz dom był zawsze pełen ludzi. Mieściło się w nim nieoficjalne biuro ojca, gdzie odbywały się jakieś zebrania. A później pamiętam różne przyjęcia. Mama miała swoje grono przyjaciół, głównie to byli ludzie sceny, a ojciec – swoich adiutantów, generałów. Raz w roku towarzystwo się mieszało na świętego Władysława, w imieniny ojca, podczas przyjęcia w naszym ogrodzie. Ojciec sam robił poncz i wlewał każdy alkohol, który był pod ręką, więc wszyscy byli na lekkim rauszu. – Pani mama skrzętnie skrywała przed światem, że nie miała kucharki. Sama musiała sobie radzić ze wszystkim. Ale raz wsypał ją ordynans generała, Władysław Kogut. Był serdecznym przyjacielem ojca aż do końca. Zawsze obecny w naszym domu i bardzo pomocny. Na przyjęciach mama ubierała go w białą marynarkę i rękawiczki, żeby mógł podawać do stołu. Kiedyś jedna z pań podziękowała za jedzenie, co go mocno zirytowało, więc postawił przed nią talerz i powiedział: „Niech pani zje, bo generałowa gotowała to przez trzy dni!”. Tak wydał się sekret. Uwielbiałam zwłaszcza kolacje lub przyjęcia w gronie mamy przyjaciół. Zawsze ktoś grał na fortepianie, było wesoło. Mama też często występowała w rewiach. – Ojciec nie był o nią zazdrosny? Przeciwnie, był z niej dumny. W niedzielę śpiewała w Ognisku Polskim przy Exhibition Road na Kensingtonie. To był elitarny klub polski, do którego przychodzili oficerowie i skłócona emigracyjna elita polityczna. Wszystkich jednak łączyła głęboka niechęć do PRL. Mama występowała na pierwszym piętrze w teatrze, ojciec na dole grał w brydża, a ja biegałam tam i z powrotem. I kiedyś Hemar, którego bardzo lubiłam, powiedział: „Biedne dziecko, córka karciarza i szansonistki!”. Anna Maria Anders z ojcem na Trafalgar Square w 1956 roku – Krążyły legendy o jej wspaniałych futrach? Nie wiem, nie pamiętam ich. Mam żal o to, że oskarżano nas o jakąś fortunę, w każdym razie ja jej nie widziałam. Jak ojciec odszedł, zostawił mamie bardzo skromną sumę. Nigdy nie mogła sobie pozwolić na kupno wystrzałowych kreacji. Ale potrafiła dopiąć do sukni kwiatek czy broszkę i to dodawało jej szyku. Na balach więc wybierano ją królową elegancji, tak jak na balu charytatywnym na fundusz profesora Religi. – W domu liczył się Bóg, honor, ojczyzna? Tak, bardzo. Rozmawialiśmy tylko po polsku, choć ojciec znał cztery języki. Kiedy w wieku pięciu lat poszłam do szkoły, nie znałam ani słowa po angielsku. Wigilia Bożego Narodzenia była najważniejszym świętem. Zawsze na stole pojawiał się barszcz, karp i śpiewano kolędy. Aż do wieczora salon był zamknięty, bo czekało się na Świętego Mikołaja. Potem był ten fantastyczny moment, kiedy drzwi się otwierały, świeczki na choince zapalone, a pod nią prezenty. To wszystko przygotowywał ojciec, sam ubierał choinkę. – Kiedy dotarło do Pani, że jest ciężko chory? Na początku nie bardzo wiedziałam, że zachorował. Kiedyś poszliśmy z rodzicami na plażę. Było bardzo gorąco i mama mówiła: „Władeczku, włóż kapelusz”, bo spał na słońcu. Dostał wtedy udaru słonecznego i dość długo z niego wychodził. Anna Maria Anders w "Vivie!", 2014 rok – Musiała być Pani zaskoczona, że ten niezniszczalny generał, który nie dał się ani Stalinowi, ani żadnej wojnie, ma poważne problemy ze zdrowiem? Tak. Przypominam sobie, że jak po udarze wrócił ze szpitala, miał w oczach łzy. Dla mnie to był szok, bo nigdy takiego go nie widziałam. Czuwaliśmy w nocy na wypadek, gdyby coś mu się stało. Miał chore serce, z trudem oddychał. Przy łóżku był dzwonek, ale kilka razy zdarzył mu się atak, gdy nie zdołał go użyć. Po powrocie do domu sprawdzałam, czy wszystko w porządku. Nasłuchiwałam też pod drzwiami pokoju, czy oddycha, czy nie. Słyszałam od przyjaciół, z którymi spędził ostatni wieczór, że tryskał dobrą formą, poprosił nawet o papierosa. A w nocy osłabł, miał bardzo poważny wylew. – Odszedł 12 maja, w rocznicę bitwy o Monte Cassino i w urodziny żony… Dziwne, prawda? Mama zadzwoniła do mnie, bo studiowałam wtedy w Hiszpanii. Jak dojechałam, jeszcze żył. Ale nad ranem w szpitalu okazało się, że to już koniec. Pochowaliśmy go na Monte Cassino, tak jak chciał, bo mówił, że tam leżą jego żołnierze. A trzy lata temu dołączyła do niego mama. Czasem ludzie mnie pytają, czy nigdy mnie nie korciło, żeby zwłoki ojca przewieźć do Polski. Nie, przenigdy, bo on należy do Monte Cassino. W Anglii był na obczyźnie, nigdy nie czuł się Anglikiem i nie łudźmy się, Anglicy nie zachowali się wobec Polaków fair. Wystarczy przeczytać w ostatnim rozdziale pamiętników ojca, co mu powiedział Churchill: „Niech pan sobie teraz zabiera swoje wojsko, już was nie potrzebujemy”. Jak była parada na koniec wojny w Londynie, to Polaków nawet nie zaproszono. – Podobno jak umarł Churchill, mama kazała wynieść do ogrodu fotel, na którym siedział, i go spalić? To było wcześniej, nie po śmierci. Kiedyś odbył w naszym domu długą burzliwą rozmowę z ojcem i po tej wizycie mama chciała spalić ten fotel. Anna Maria Anders z rodzicami podczas komunii, przed swoim domem w Londynie, 1958 rok – Ale historia zatoczyła koło, bo na Monte Cassino, gdzie rodzice już nie kryli się ze swoją miłością, poznała Pani męża. Mąż pracował wtedy jako attaché wojskowy w Ambasadzie Amerykańskiej w Rzymie i w 1984 roku wysłano go na uroczystości bitwy pod Monte Cassino. Kardynał Glemp miał długie kazanie, więc wszyscy zaczęli ze znużenia trochę się rozglądać, a ja miałam zawsze słabość do mundurów. Po mszy mama wszystkich attaché i przyjaciół zaprosiła na obiad. Było trochę wina, w pewnym momencie przesiadłam się do stolika z panami i tak poznałam swojego męża. – Mama więc przyłożyła rękę do tego małżeństwa. Marzyła o polskim zięciu, a trafił jej się pułkownik amerykański! Tak wyszło. Miałam wówczas bardzo interesującą pracę w Paryżu, jeździłam po świecie, więc była przerażona, że nigdy nie wyjdę za mąż. Jak znalazł się już kandydat, westchnęła z ulgą: „Dzięki Bogu, moja córka nareszcie będzie mieć męża!”. Przenieśliśmy się potem do Bostonu. Mój syn, Robert Władysław, niebawem skończy studia na tamtejszym uniwersytecie. Dodatkowo wybrał kierunek wojskowy, żeby zostać oficerem. – Wnuk Andersa będzie służył u Amerykanów?! Tak, ale on nazywa się Costa – po ojcu. Syn nie tylko dobrze się uczy, ale jest też świetnym piłkarzem w drużynie uniwersyteckiej. Kibicuję mu. Myślę, że mój ojciec byłby dumny z wnuka. Zapamiętałam ojca jako wielkiego optymistę i człowieka bardzo wierzącego. Był ewangelikiem. Ale przysiągł sobie, że jak wyjdzie z Łubianki, gdzie Stalin przetrzymał go 22 miesiące, to przejdzie na katolicyzm. I przeszedł. Chętnie opowiadał o Monte Cassino, za to z ogromną niechęcią o więzieniach. Tak samo jak mój mąż, który walczył w Wietnamie. Nie lubił wracać do tego tematu. Unikał rozmów o swojej chorobie. Cierpiał na serce, a umarł na raka. Anna Maria Anders z rodzicami, Londyn, lata 60. – Generał Anders był uważany przez Polaków za wybawiciela. Kiedy do Pani dotarło, że jest córką bohatera? Dopiero teraz. Wcześniej nie zdawałam sobie z tego do końca sprawy. Pierwszy raz dotarło, jak pojechałam w 2011 roku do Rosji na 70-lecie utworzenia tam Armii Andersa. Widziałam te tablice i groby w Buzułuku, gdzie tworzyło się jego wojsko z polskich zesłańców, deportowanych do obozów Gułagu lub przetrzymywanych w więzieniach NKWD. – Mówi się, że Anders wyprowadził rzesze Polaków z Syberii, w tym mnóstwo dzieci skazanych tam na pewną śmierć. Problem polegał na tym, że jak Stalin się zgodził, to nie chciał puścić całych rodzin. Niedawno w Sejmie była wystawa fotograficzna o dzieciach uratowanych z Syberii, które dzięki ojcu trafiły do Nowej Zelandii. I jedna pani płacze i mówi: „Zawdzięczam życie panu generałowi”. To jest dla mnie niebywałe, że ojciec zrobił tyle dla innych. Jestem taka dumna. – Był rozczarowany powojenną polityką? Rozczarowany to nie jest dostateczne słowo na określenie tego, co czuł. Jałta była dla niego nieprawdopodobnym szokiem. Mama podejrzewała, że przeszedł mały atak serca, bo tak to przeżył. Wszystko, do czego dążył, przez to jedno spotkanie w Jałcie rozpadło się w gruzy. – Marzył o wolnej Polsce, ale nigdy w niej nie był… Do końca życia wierzył, że Polska będzie wolna. Myślał, że do niej wróci, bo mama nawet żartowała, że nie pozwalał jej kupić nowych mebli. Ciągle się mówiło o powrocie. Potem prawdopodobnie się pogodził, ale marzył o Polsce, kochał ją jak szalony, był wielkim patriotą. Nie zważał na to, że figurował w kraju na liście jej wrogów. Niedawno mogłam w archiwach przeczytać, co o nim wypisano. To było po prostu podłe! Anna Maria Anders z rodzicami w 1962 roku w Londynie – Byłby szczęśliwy, wiedząc, że jego córka dostała w ubiegłym roku polskie obywatelstwo? Na pewno. Wciąż czuję obecność ojca. Często się wzruszam, kiedy tak ciepło przyjmują mnie w różnych miejscach z nim związanych. Pierwszy raz, kiedy byłam w Katedrze Polowej Wojska Polskiego, to sobie pomyślałam: Boże święty, jak by się ucieszył, gdyby tu był, bo tak o tym marzył. Drugi raz, 3 maja, jak znalazłam się na trybunie z prezydentem, też pomyślałam, że to właściwie jego miejsce. Nie dożył tych honorów, choć cały świat go cenił, odznaczał orderami, a w Polsce chcieli go zniszczyć. I tak sobie myślę. Nie udało im się, bo na złość im mówię: „Hello, ja tu jestem!” (śmiech). – Założyła Pani Stowarzyszenie imienia generała Władysława Andersa, żeby podtrzymywać pamięć o ojcu? Tak, i uważam, że robię dobrą robotę, bo nagle wszyscy o nim mówią. Czy odwiedzam szkołę, czy jestem na spotkaniu z sybirakami, dla których był bohaterem, choć nie wszyscy zdążyli dołączyć do jego armii, pojawiają się jakieś wzmianki i wywiady w mediach. To dla mnie wielka radość, bo przez tyle lat nie wolno było mówić o Andersie. Stowarzyszenie chce też pomagać potomkom dawnych żołnierzy, dla których, tak jak w Uzbekistanie, nie ma żadnej przyszłości. Udało nam się z pomocą polskiego rządu i moich przyjaciół sprowadzić tutaj niektórych z nich na studia. – W Stanach, gdzie Pani mieszka na stałe, też prowadzi tę działalność? Staram się również tam krzewić pamięć o ojcu. W moim biurze, gdzie pracowałam, mówili o mnie „The Polish Queen” (śmiech). Ale Polacy zaprotestowali, że polską królową jest Matka Boska. Zaczęło się od szkoły imienia Andersa w Chicago, którą odwiedzała najpierw mama. Kiedy pierwszy raz pojechałam tam sama, byłam w szoku. Ludzie tłoczyli się po autografy, każdy chciał mnie dotknąć, a przez to dotknąć legendy. Nawet wojskowi w Polsce, jak gdzieś idziemy, trzymają mnie za rękę i mówią: „nasz skarb narodowy”. Pogrzeb generała Andersa na Polskim Cmentarzu Wojennym na Monte Cassino, 1970 rok – Gdyby chciała mu Pani podziękować, to za co? Za polskie korzenie i patriotyzm, który we mnie wpoił. Dla ojca Polska była wszystkim. Patrzę teraz na nią jego oczami i wiele rzeczy zaczynam rozumieć. To była trudna miłość, ale pozostał jej wierny do końca. Rozmawiała Elżbieta Pawełek
Lagerfeld: "Jestem nimfomanką mody, która nigdy nie ma orgazmu". Wystawa mistrza zdjęć i cytatów
To był największy skandal w amerykańskim Kościele. Film o księżach pedofilach nalepszym filmem roku. Jak to się stało?
W historii Kościoła katolickiego w USA nie było większego skandalu. Do dymisji podało się czterech biskupów i metropolita Bostonu, którzy ukrywali księży pedofilów w swoich szeregach. Przez archidiecezję przetoczyła się też fala procesów wytaczanych przez ofiary molestowania seksualnego. Teraz tamta historia doczekała się filmu - "Spotlight" zgarnia kolejne nagrody - w tym najważniejszą - Oscara za film roku! Polecamy także: „Dziewczyna z portretu” - oscarowy film zakazany już w 5 krajach. Dlaczego? View Ediplayer on the source website O czym jest „Spotlight”? Dla pasjonującej opowieści o tym, jak bostoński dziennik ponad 10 lat temu wpadł na trop największego pedofilskiego skandalu w Kościele Katolickim, Oscar to nie pierwsza nagroda. Wcześniej film docenili także m.in. krytycy z Waszyngtonu, Los Angeles i Bostonu. Zobacz zwiastun filmu Spotlight. Produkcja, za kamerą której stanął Thomas McCarthy, autor filmów "Dróżnik" oraz "Spotkanie", od samego początku wzbudzała kontrowersje. O filmie mówiło się jako o dramacie w stylu "Wszystkich ludzi prezydenta" z 1976 roku, opowiadającym o dziennikarzach "Washington Post", którzy wniknęli w struktury władzy i ujawnili "Aferę Watergate". To ona pozbawiła prezydentury Richarda Nixona. Mark Ruffalo zagrał Michaela Rezendesa Bohaterami dramatu "Spotlight" jest sześciu dziennikarzy "Boston Globe", których seria artykułów śledczych doprowadziła w 2002 roku do największego skandalu w historii Kościoła katolickiego w Ameryce. Najważniejszy z nich to Mark Rezendes (gra go Mark Ruffalo, aktor znany m.in. z "Miasta ślepców", "Wyspy tajemnic" i "Iron Man 3"), który odkrył i upublicznił historię molestowania seksualnego przez księży w stanie Massachusetts. Za swój demaskatorski tekst dostał w 2003 roku Nagrodę Pulitzera. Nazwiska księży-pedofili ujawnili także dziennikarze Sacha Pfeiffer (Rachel McAdams), Matt Carroll (Brian d'Arcy James), Ben Bradlee Jr. (John Slattery), Walter Robinson (wydawca kolumny "Spotlight"), w którego wcielił się Michael Keaton i Marty Baron (redaktor naczelny "Boston Globe"), którego gra Liev Schreiber. Przez rok przesłuchiwali dziesiątki napastowanych dzieci w archidiecezji bostońskiej i przekopywali się przez tysiące stron dokumentów w archiwach. Szybko okazało się, że skala zjawiska jest zatrważająca, a co gorsza, gwałciciele pozostają bezkarni. Kościół tuszował problem przez dziesiątki lat. Do czasu. Co gorsza, o pedofilii w bostońskiej diecezji wiedzieli nie tylko kościelni hierarchowie, ale i politycy, prawnicy, rodziny poszkodowanych, media. Aby sprawiedliwości stało się zadość, ktoś musiał nazwać rzeczy głośno po imieniu. - "Boston Globe" otworzył drzwi do największej pedofilskiej afery w świecie katolickim. Opisana przez gazetę historia miała konsekwencje na całym świecie. To wielki film - mówią w hollywoodzkiej wytwórni Anonymous Content, dla której powstał "Spotlight". Pierwsza strona "Boston Globe", który w 2002 roku odkrył pedofilską aferę wśród księży Dziennikarskie śledztwo Boston Globe Publikacja Rezendesa i jego kolegów doprowadziła do usunięcia ze stanowiska kardynała Bernarda Lawa, metropolitę Bostonu (w "Spotlight" gra go Len Cariou). To Law był epicentrum afery. Od 1984 roku stał na czele bostońskiej archidiecezji, trzeciej co do wielkości w USA (2,1 miliona wiernych, roczne dochody z samych składek to ok. 16 mln dolarów). To on przez lata ukrywał księży-pedofilów. Wiedząc o skłonnościach niektórych kapłanów (np. Johna Geoghana, który dopuścił się licznych przypadków molestowania młodych chłopców, za co później skierowano przeciwko niemu 84 pozwy sądowe), nie karał ich, a jedynie przenosił do innych parafii. Dzięki temu mogli bezkarnie molestować kolejne dzieci. Na późniejsze pytania prasy, dlaczego nie przekazywał policji informacji o łamiących prawo duchownych, kardynał odpowiadał: "Nie jestem policjantem, jestem duchowym pasterzem". Law nigdy nie został ukarany przez Kościół. W 2004 mianowano go nawet archiprezbiterem patriarchalnej bazyliki Liberiańskiej w Rzymie. Brał też udział w konklawe 2005, które wybrało papieża Benedykta XVI. Kadr z filmu "Spotlight": John Slattery, Michael Keaton i Liev Schreiber 100 mln dolarów dla ofiar księży pedofilów Jak wynikało z raportu prokuratora generalnego stanu Massachusetts, podobną strategię milczenia stosowali także poprzednicy Lawa. Dane budziły grozę: między rokiem 1950 a 2002 działało co najmniej 4,4 tys. księży-pedofilów. Hierarchom Kościoła w USA zarzucono "lekceważenie doniesień o przypadkach molestowania, niedocenianie wagi problemu lub martwienie się głównie o to, by nie nagłaśniać skandalu". Nawet po publikacjach "Boston Globe" kardynał Law nie chciał zrezygnować z funkcji. Dopiero, gdy skierowano do sądu około 500 pozwów w związku ze szkodami moralnymi, jakie spowodowały nadużycia seksualne, oraz gdy wielu podległych mu księży zbuntowało się, protestując przeciwko jego dalszemu urzędowaniu, podał się do dymisji. A razem z nim czterej biskupi. Pod koniec 2003 roku następca Lawa - franciszkanin Sean O'Malley - zawarł ugodę z ofiarami pedofilów, na mocy której archidiecezja bostońska zobowiązała się przekazać im ok. 100 mln dol. Było to największe odszkodowanie w historii Kościoła katolickiego w USA. Przy okazji afery w Bostonie okazało się, że ofiarami księży-pedofilów padły dzieci w całej Ameryce. Do największej liczby przypadków wykorzystywania seksualnego dochodziło w latach 70., 80. i 90. Dopiero po wielu latach pokrzywdzeni odważyli się opowiedzieć o tym głośno. W wyniku protestów amerykańskie diecezje zaczęły wypłacać odszkodowania, które nierzadko przekraczały możliwości parafialnych budżetów. Część diecezji ogłosiło wówczas bankructwo. Kadr z filmu "Spotlight": Michael Keaton, Rachel McAdams, Brian d'Arcy James i Mark Ruffalo Spotlight - hołd dla dziennikarstwa śledczego "Spotlight" opowiada o tamtych wydarzeniach rzetelnie. I być może m.in. dlatego zbiera wyłącznie dobre recenzje. Nie tylko krytyków, ale i widzów. Film chwalony jest za to, że to kino w starym, dobrym stylu. I choć nie pogłębia portretów psychologicznych swoich bohaterów, bo głównym bohaterem filmu jest śledztwo, to jednak nie zmarnował potencjału imponującej ekipy aktorskiej. "Choć nie uświadczycie tu pościgów samochodowych, strzelanin ani nawet porządnego wybuchu, dzieło Toma McCarthy'ego ogląda się jak najlepszy kryminał. Tempo jest wartkie, rozmowy przypominają zazwyczaj wymianę ognia, a pęczniejąca od szczegółów fabuła nawet przez moment nie traci na klarowności. To kino w starym, dobrym stylu: pozbawione formalnych i narracyjnych fajerwerków, bazujące przede wszystkim na błyskotliwym dialogu i aktorskiej chemii" - napisał krytyk Filmwebu, który zapewnia, że "to film, po którym będziecie chcieli zatrudnić się choćby w szkolnej gazetce, by z zacięciem tropić przekręty na zapleczu stołówki". Dziennikarka Stopklatki dorzuca: "McCarthy'ego nie interesuje cena, jaką dziennikarze płacą za pracę nad takim tekstem - w jego filmie bohaterowie nie mają życia prywatnego, ledwo widać ich w rodzinnym kontekście. Nie ma tu epatowania skandalem, zdjęć, pikantnych i szczegółowych historii. Nikt specjalnie nie próbuje też naszej dzielnej grupie przeszkodzić i dodać filmowi waloru sensacyjnego. Jedne, co mąci w ich długiej, drobiazgowej robocie, to wyrzuty sumienia. Nigdy nie pada w filmie pytanie o przewidywane konsekwencje powstawania tego tekstu, nikomu pióro ani razu się nie zachwieje, a przy tym - co jest bodaj największą wartością "Spotlight" - do samego końca nie wiadomo, czy artykuł w końcu się ukaże czy nie". "Relacjonując kulisy skandalu pedofilskiego w bostońskim kościele katolickim, reżyser składa hołd instytucji dziennikarstwa śledczego" - zauważył Filmweb. "Spotlight" w polskich kinach można oglądać od 5 lutego. Michael Keaton i Mark Ruffalo w "Spotlight" Polecamy: Oscary 2016. Oscar dla Leonardo DiCaprio, sześć dla Mad Max: Na drodze gniewu. Przeczytaj, co się działo tej nocy!
Oscar dla „Amy”! Intymna kronika upadku gwiazdy wygrała z dokumentem o Ninie Simone
Dokument "Amy" zdobył Oscara w kategorii "najlepszy pełnometrażowy film dokumentalny" w reżyserii Asifa Kapadii. Film pokonał inny wysoko oceniany dokument o Ninie Simone - „What Happend Miss Simone”. Spełniły się marzenia fanów i po niedawnej nagrodzie Grammy za Najlepszy film muzyczny, „Amy” dostała też Oscara! Polecamy także: Oscary 2016: Oscar dla Leonardo DiCaprio, sześć dla Mad Max: Na drodze gniewu. Co się działo tej nocy! „Amy” - historia upadku gwiazdy Film nieomal w całości składa się z archiwalnych materiałów, z których większość ujrzała światło dzienne po raz pierwszy po debiucie dokumentu. Nastoletnia Amy Winehouse śpiewa na urodzinach koleżanki, rozmawia z menedżerem w taksówce, śpi lub spotyka się z przyjaciółkami, przytula się do męża, nagrywa swoją pierwszą płytę - reżyserowi Asifowi Kapadii udało się namówić ok. 100 osób z najbliższego otoczenia zmarłej piosenkarki do podzielenia się prywatnymi nagraniami i wspomnieniami. Intymność tych nagrań porusza, dzięki czemu widzimy coś więcej niż tylko kronikę upadku gwiazdy. - Gdy ogląda się nagrania z nią w porządku chronologicznym, widać, jak uchodzi z niej życie. Na początku jest zabawna, radosna, zdrowa i uśmiechnięta. Potem powoli staje się wrakiem człowieka - mówił w wywiadach Kapadia. Reżyser zrobił wszystko, by znaleźć odpowiedź: dlaczego. Tak głęboko drąży relacje Winehouse z jej bliskim otoczeniem, aż odkrywa, że jej śmierci nie były winne jedynie narkotyki i alkohol. Jego zdaniem, winę ponoszą też jej bliscy, którzy w pewnie sposób też przyczynili się do śmierci artystki, bo nie zatrzymali tej destrukcyjnej maszyny wokół niej. W "Amy" pokazuje, że w ostatnich latach życia Winehouse więcej kontroli nad nią mieli jej menedżerowie niż rodzice. - Patrzyliśmy, jak Amy powoli się zabija. To było jak oglądanie wypadku samochodowego w spowolnieniu. Przyglądając się temu, zbierałam się na odwagę, żeby zadać jej pytanie, na którym cmentarzu chce być pochowana" - wyznała potem matka piosenkarki.
Cindy Crawford kończy 50 lat i idzie na emeryturę. Najseksowniejsze zdjęcia z jej 20-letniej kariery
1 projektantka, 2 filmy, 12 nominacja do Oscara. To ona stworzyła kostiumy do "Carol" i "Kopciuszka"
Polka zachwyciła Muccię Pradę. "Troska o ludzkość na koniec ludzkości"
"Samotność i cisza nigdy nie wyglądały tak słodko". Hipnotyzujące zdjęcia ulicy Saula Leitera
Danuta Szaflarska kończy dziś 101 lat. I Ty możesz złożyć życzenia pierwszej damie polskiej sceny
Dziś Danuta Szaflarska kończy 101 lat. Wybitnej aktorce filmowej i teatralnej, a także powstańczej łączniczce wciąż można składać życzenia - trwa internetowa akcja zorganizowana przez Muzeum Powstania Warszawskiego. Zostaną one potem wydrukowane na specjalnej karcie i doręczone jubilatce. Życzenia złożyło już ponad 5,3 tys. osób. Wśród wpisów jest między innymi ten znanego koszykarza Marcina Gortata: "Wspaniałej kobiecie najwspanialsze życzenia z okazji urodzin.#Polish Pride". "Przede wszystkim pragnę podziękować Pani za wszystkie wzruszenia, które dzięki Pani kreacjom i postawie przeżyłem. Dzięki takim ludziom jak Pani świat normalnieje. Życzę wiele lat życia w zdrowiu i formie, bo jest nam Pani potrzebna" - napisał Leszek Kasprzak. Internautka Magda z Gdańska nie kryła wzruszenia: "Pani Danuto, mam 32 lata i chociaż dzieli nas różnica trzech pokoleń to wydaje mi się, że duchem i entuzjazmem jest Pani dużo młodsza ode mnie i moich znajomych. Pani pasja i odwaga są dla mnie dowodem na to, że wyprzedziła Pani swoją epokę o co najmniej kilka pokoleń". Paulina Zielińska: "Mam wobec Pani ogromny szacunek, Pani Danuto, głównie za kreacje aktorskie, za Pani niezłomność i odwagę. Czegóż mogę życzyć tak wielkiej Bohaterce? Przede wszystkim zdrowia, spokoju, uśmiechu, kolejnych 100 lat życia! jestem z Pani dumna głównie za Pani walkę w Powstaniu. Wszelkiej pomyślności, Pani Danuto!!!!". "Pani Danuto, kłaniam się uniżenie przed Pani osobowością! Niezmiennie jestem pod wrażeniem Pani charyzmy, poczucia humoru i dystansu do siebie i świata, Życzę pełni sił i zdrowia, mnóstwa powodów do radości i wielu wspaniałych ról.Proszę być z nami jak najdłużej!" - to życzenia od Małgorzaty Kaszuby. Życzenia urodzinowe można składać na stronie facebookowej Muzeum Powstania Warszawskiego. Danuta Szaflarska i Jan Świderski w filmie "Zakazane piosenki", 1946 "Wszyscy czekamy aż powróci do zdrowia!" Danuta Szaflarska, ps. "Młynarzówna" urodziła się 6 lutego 1915 roku na Sądecczyźnie. W latach 1943-45 była aktorką Teatru Frontowego Armii Krajowej, a w powstaniu warszawskim - łączniczką. Współorganizowała wówczas słynne koncerty w murach Politechniki Warszawskiej. Zagrała w pierwszych powojennych filmach Leonarda Buczkowskiego: "Zakazanych piosenkach" i "Skarbie", a ostatnio m.in. w "Pokłosiu" Władysława Pasikowskiego oraz "Innym świecie" Doroty Kędzierzawskiej i Arthura Reinharta. Jest też aktorką TR Warszawa, gdzie od lat występuje w sztuce Doroty Masłowskiej "Między nami dobrze jest", która bije rekordy popularności. Danuta Szaflarska w przedstawieniu "Między nami dobrze jest" Erwin Axer tak o aktorstwie Szaflarskiej mówił w "Rzeczpospolitej" w 1999 roku: "Danusia zawsze była otwarta na życie. Ale dziś widać, że kiedy zajmuje się teatrem, to jest w tym cała prawda. Każda jej rola błyszczy jak kryształ. Praca z nią należy do największych przyjemności reżysera. Ona jest tym kamertonem, który pozwoli oceniać czystość gry całej orkiestry." Legenda polskiego kina i teatru 12 lutego miała wystąpić gościnnie w głównej roli w premierze "Sklep przy głównej ulicy" w Teatrze Żydowskim w Warszawie. Miała zagrać główną rolę, ale z powodu choroby, premierę przełożono na maj lub czerwiec. Gołda Tencer, dyrektor Teatru Żydowskiego, komentuje: "Nie wyobrażam sobie tej premiery bez niej, dlatego wszyscy czekamy aż powróci do zdrowia!". Danuta Szaflarska w "Vivie!" luty 2002
Siostry Steczkowskie: "Teraz jest taki fajny okres, bo mamy dla siebie dużo cierpliwości"
Siostry Steczkowskie. Agata, Krysia, Justyna, Magda. W pogoni za swoim miejscem w życiu zdarzały im się kłótnie, ciche miesiące, napięcia, bo wszystkie mają mocne charaktery. Odkąd dojrzały, założyły własne rodziny, uspokoiły się emocjonalnie i stały się sobie jeszcze bliższe. Po latach rodzinnego koncertowania ich drogi się rozeszły. Krystyna: "Potrzebowałyśmy wolności od siebie i dla siebie. Jak się jeździ pół swojego życia z zespołem rodzinnym, cały czas razem, to trzeba od siebie odpocząć. Każda z nas musiała odnaleźć swoją drogę. Nie mogłyśmy iść jedna za drugą, gęsiego. Jesteśmy indywidualistkami". "Teraz jest taki fajny okres – mówi Magda – bo mamy dla siebie dużo cierpliwości, zrozumienia i myślę, że przede wszystkim szacunku". Na sesji dla "Vivy!" czuć było to siostrzane porozumienie i miłość. Zobaczcie wideo. Cały wywiad z siostrami Steczkowskimi, bohaterkami okładki walentynkowej "Vivy!" w najnowszym numerze, w kioskach.