Viva.pl
type: channel
link: https://viva.pl
date: 2024-12-23T10:30:06.000Z
update period: hourly
update frequency: 1
update base: 2000-01-01T12:00+00:00
items: Najpiękniejsze filmy o Mikołaju – 7 magicznych propozycji na świąteczny seans
items: Czarna komedia – gatunek, który rozładowuje napięcie
items: Film noir – gatunek, nurt czy styl? Historia i najlepsze produkcje
items: Ryszard Filipski – aktor, reżyser filmowy i twórca spektakli teatralnych
items: Michał Skolimowski – reżyser i scenarzysta, jeden z dwóch synów Jerzego Skolimowskiego
items: Stanisław Brejdygant – aktor teatralny i filmowy, dramaturg, pisarz, reżyser
items: Jacek Bromski – reżyser popularnych komedii obyczajowych i sensacyjnych
items: Dariusz Gajewski – reżyser i scenarzysta. W swoich filmach stawia na bohaterów i ich historie
items: Jan Komasa – utalentowany reżyser i scenarzysta z rodziny aktorsko-muzycznej
items: Krzysztof Kieślowski – życiorys i najważniejsze filmy reżysera kina moralnego niepokoju
items: Film fabularny jako główny rodzaj filmowy. Jak zmieniał się w historii kina?
items: Film dokumentalny – 1 z 3 podstawowych rodzajów filmowych
items: Jerzy Antczak – reżyser filmowy i teatralny. Autor ekranizacji „Nocy i dni”
items: Roman Załuski – reżyser nie tylko popularnych komedii obyczajowych, ale także dramatów społecznych
items: Andrzej Kondratiuk – scenarzysta i reżyser filmowy. Zaczynał od komedii obyczajowych i kryminalnych
items: Andrzej Żuławski – reżyser kontrowersyjny. Zawsze podążał za swoją wizją artystyczną
items: Film gangsterski – gatunek, który ugruntowała amerykańska prohibicja
items: Krzysztof Jaroszyński – twórca kabaretowy i reżyser seriali telewizyjnych
items: Parodia jako gatunek filmowy – prześmiewczy wskaźnik popularności
items: Film katastroficzny – idealny gatunek pod efekty specjalne
items: Konrad Niewolski – reżyser kontrowersyjny. Stawia na mocny przekaz
items: Jan Jakub Kolski – reżyser i scenarzysta. Jego najlepsze filmy narodziły się z dziecięcych wspomnień
items: Musical – odmiana filmu muzycznego, w którym piosenki są częścią fabuły
items: Jerzy Hoffman – reżyser z poczuciem misji. Biografia i najważniejsze filmy
items: Mariusz Walter – działalność reżyserska i najważniejsze filmy

Najpiękniejsze filmy o Mikołaju – 7 magicznych propozycji na świąteczny seans
type: item
date: 2024-12-23T10:30:01.000Z
creator: Anna Galuhn
subject: Film
subject: Kultura
subject: Boże Narodzenie
subject: Ciekawostki filmowe
subject: film
subject: święta
description: Obowiązkowe tytuły na grudzień!
encoded: Nasze TOP 7 filmów o Mikołaju to przezabawne, urocze, a także pełne refleksji produkcje, które skupiają się na tej legendarnej postaci. Czasami jest to zdziwaczały odludek, innym razem sympatyczny staruszek albo pełen werwy mężczyzna w średnim wieku. Skąd pochodzi i w jaki sposób dostarcza w jeden wieczór prezenty dla dzieci na całym świecie? Dla dociekliwych – nie jedna, ale wiele odpowiedzi na te i inne nurtujące pytania. Spis treści: Miejsce 1: Klaus (2019) – alternatywna geneza legendy o Świętym Mikołaju Miejsce 2: Cud na 34. ulicy (1947) – klasyka świątecznych filmów Miejsce 3: Noc Świętego Mikołaja (2000) – film moralnego niepokoju o Mikołajkach w Polsce Miejsce 4: Przyjaciel Świętego Mikołaja (2010) – familijny film przygodowy na Święta Miejsce 5: Kronika świąteczna (2018) – familijna przygoda twórców „Harry'ego Pottera” Miejsce 6: Artur ratuje Gwiazdkę (2011) – film animowany o dysfunkcyjnej rodzinie Świętego Mikołaja Miejsce 7: Ekspres polarny (2004) – porywająca podróż do krainy Mikołaja Inne filmy o Mikołaju na Gwiazdkę, które bawią i wzruszają do łez Klaus (2019) – alternatywna geneza legendy o Świętym Mikołaju Urocza i zabawna animacja „Klaus” opowiada o tym, jak rozkręcił się świąteczny biznes w niewielkim miasteczku za kołem podbiegunowym. A wszystko za sprawą egoistycznego listonosza Jespera. Aby zrealizować pracowniczą normę, czyli 6 tysięcy listów, postanawia zająć się dystrybucją zabawek, które wytwarza miejscowy stolarz. Wpada na pomysł, aby wysyłać je dzieciom na całym świecie w zamian za napisanie listu. Niestety działania dwójki głównych bohaterów nie podobają się lokalnemu burmistrzowi. Mieszkańcy Smeerensburga zaczynają ze sobą rozmawiać, wieszają skarpety na kominkach, są życzliwi i hojni, co zaburza dotychczasowy porządek. Hiszpański film animowany w reżyserii Sergio Pablosa to świetna rozrywka dla całej rodziny. Magiczna opowieść o Mikołaju zdobędzie serca i zaspokoi ciekawość młodszych widzów, a starszych rozbawią inteligentne dialogi. W…

imgVT3nP0-7eaa017.jpg
width: 1167
height: 925

Czarna komedia – gatunek, który rozładowuje napięcie
type: item
date: 2024-07-20T12:40:06.000Z
creator: Anna Galuhn
subject: Film
subject: Kultura
subject: Ciekawostki filmowe
subject: film
subject: gatunki filmowe
subject: kino
subject: komedia
description: Czy dla filmów z czarnym humorem istnieją tematy tabu?
encoded: Czarna komedia to specyficzny gatunek filmowy, który dotyka tematów drażliwych, ale w taki sposób, aby nikogo nie urazić. Odpowiednio dobrana scenografia i przerysowani bohaterowie sprawiają, że widz automatycznie nabiera dystansu. Śmierć, wojna, ludzkie ułomności – to tematy, z których nie można śmiać się przy stole. W kinie wszystko jest dozwolone. Spis treści: Wyróżniki czarnych komedii Czarny humor od Franka Capry Z czego śmieją się twórcy „Latającego Cyrku Monty Pythona”? Klasyka w reżyserii Tima Burtona Delicatessen (1991) – sekret pewnego sklepu u Jean-Pierre’a Jeuneta Bękarty wojny (2009) – jak Quentin Tarantino zdetonował napięcie w temacie II wojny światowej? Czarna komedia w Polsce Wyróżniki czarnych komedii W czarnej komedii przedmiotem żartu są sprawy zazwyczaj traktowane poważnie. Najczęstsze motywy to śmierć, gwałt, cierpienie, nieuleczalna choroba, niepełnosprawność, wojna, morderstwo. Wizualnie korzysta z estetyki surrealizmu. Scenografia często ma charakter baśniowy lub fantastyczny. Czarna komedia operuje groteską, łącząc w sobie elementy przeciwstawne, takie jak piękno i brzydota, realizm i fantastyka. Bohaterowie mają wyraźnie zarysowane cechy charakterystyczne, które dodatkowo podkreśla ich wygląd, np. niecodzienna fryzura, strój i zachowanie. Czarny humor od Franka Capry Za najstarszy przykład komedii, która nie boi się przekraczać granicy tzw. dobrego smaku, uchodzi „Arszenik i stare kroniki” (1944) w reżyserii Franka Capry. Jest to opowieść o pozornie zwyczajnych i sympatycznych ciotkach Mortimera Brewstera (Cary Grant). Główny bohater przyjeżdża do nich ze swoją świeżo poślubioną małżonką. Starsze panie (Josephine Hull i Jean Adair) skrywają jednak pewien sekret – przychodzących na amory mężczyzn częstują winem z arszenikiem. Ofiary zakopują w piwnicy przy pomocy chorego psychicznie Teddy'ego (John Alexander). View oEmbed on the source website Z czego śmieją się twórcy „Latającego Cyrku Monty Pythona”? Pisząc o czarnej komedii, nie można ni…

imgDt7ipw-2d43454.jpg
width: 1167
height: 925

Film noir – gatunek, nurt czy styl? Historia i najlepsze produkcje
type: item
date: 2024-07-19T11:40:05.000Z
creator: Anna Galuhn
subject: Film
subject: Kultura
subject: Ciekawostki filmowe
subject: film
subject: gatunki filmowe
subject: kino
description: Kryminały, horrory i melodramaty w charakterystycznej oprawie wizualnej. Co jeszcze wyróżnia filmy noir?
encoded: Film noir jako gatunek lub nurt w kinematografii zaistniał i trafił na podatny grunt w latach 40. i 50. XX wieku. To przede wszystkim dzieło europejskich reżyserów, którzy wyemigrowali do Stanów Zjednoczonych, aby móc tworzyć filmy niezależnie od propagandy związanej z II wojną światową. Kino noir jest trudne do zdefiniowania, a jednak wyróżnia się charakterystyczną mroczną estetyką, archetypami bohaterów i motywami, po które chętnie sięgają również późniejsi twórcy. Spis treści: Co to znaczy kino noir? Historia gatunku Pierwszy film w stylu noir Wyróżniki mrocznych filmów Klasyczne filmy noir z lat 40. XX wieku Filmy inspirowane kinem noir Co to znaczy kino noir? Historia gatunku Badacze filmu są podzieleni i nie wszyscy uznają filmy noir jako oddzielny gatunek filmowy. Niektórzy są bardziej skłonni operować terminem „styl” lub „nurt noir” w odniesieniu do amerykańskich filmów kryminalnych z lat 40. i 50. XX wieku. Mroczne produkcje powstały z inspiracji powieściami detektywistycznymi i niemieckim ekspresjonizmem. Termin wywodzi się z języka francuskiego i w dosłownym tłumaczeniu oznacza „czarny film”. Po raz pierwszy w odniesieniu do produkcji hollywoodzkich użył go francuski krytyk filmowy Nino Frank w 1946 roku. Przyjmuje się, że w wyborze terminu zainspirował się nazwą francuskiego wydawnictwa literackiego Série noire. Niemiecki ekspresjonizm w kinie amerykańskim Do zmiany trendu w filmach amerykańskich mocno przyczyniła się II wojna światowa. Z Niemiec do USA wyemigrowali między innymi Fritz Lang i Otto Preminger. Reżyser słynnego „Metropolis” (1926) opuścił Europę po tym, jak odrzucił propozycję Josepha Goebbelsa, aby tworzył filmy dla III Rzeszy. W 1934 roku założył własną wytwórnię w Hollywood. Historia Ottona Premingera zaczęła się inaczej. Urodził się w Wyżnicy w Ukrainie w zamożnej rodzinie żydowskiej, w latach 20. razem z bratem studiował prawo na uniwersytecie w Wiedniu. Do Stanów Zjednoczonych wyjechał na trzy lata przed przyłączeniem Austrii do III R…

imgxc0fNl-114d0b7.jpg
width: 1167
height: 925

Ryszard Filipski – aktor, reżyser filmowy i twórca spektakli teatralnych
type: item
date: 2024-07-03T06:46:01.000Z
creator: Anna Galuhn
subject: Film
subject: Kultura
subject: biografia
subject: Ciekawostki filmowe
subject: film
subject: reżyser
description: W filmach grał silne role „prawdziwych twardzieli”
encoded: Ryszard Filipski w latach 50. 60. i 70. XX wieku był jednym z najlepszych polskich aktorów. Po mocnym debiucie mógł przebierać w ofertach, a reżyserzy chętnie widzieli go w roli stanowczego mężczyzny, który doskonale zna reguły brutalnego świata. Po próbach reżyserskich zszedł ze sceny i osiadł na południowo-wschodnim krańcu Polski. Jako aktor filmowy wrócił do branży pod koniec ubiegłego wieku. Spis treści: Skrócony życiorys Ryszarda Filipskiego Życie prywatne aktora i reżysera Kariera filmowa Ryszarda Filipskiego Filmy w reżyserii znanego aktora Skrócony życiorys Ryszarda Filipskiego Ryszard Filipski urodził się 17 lipca 1934 we Lwowie. W 1958 roku zdał eksternistycznie egzamin krakowskiej szkoły teatralnej. W czasie studiów zadebiutował jako aktor w filmie sportowym „Trzy straty” (1955), na który składały się nowele w reżyserii Ewy Petelskiej, Czesława Petelskiego i Stanisława Lenartowczza, a także w dramacie wojennym „Godziny nadziei” (1955) w reżyserii Jana Rybkowskiego. Zagrał w nich role epizodyczne, ale już wtedy zwrócił uwagę krytyków wyjątkowym talentem, charyzmą i pewnością siebie. W 1966 roku założył teatr jednego aktora eref-66 w Krakowie, pod którego szyldem do 1981 roku wystawił ok. 6 tysięcy spektakli. W przedstawieniach, najczęściej monodramach, wracał do historii okupacji niemieckiej i działalności Żegoty – policji żydowskiej, co wielokrotnie wzbudzało duże emocje wśród odbiorców i krytyków teatralnych. Lata 70. i 80. XX wieku – największe sukcesy filmowe i teatralne W karierze aktorskiej Ryszard Filipski największy rozgłos zdobył jako tytułowy „Hubal” (1973), czyli major Henryk Dobrzański w filmie wojennym Bohdana Poręby. Został zapamiętany też z roli w „Potopie” (1974) Jerzego Hoffmana. W latach 1975-1979 był dyrektorem Teatru Ludowego w Nowej Hucie, od 1980 do 1981 roku pełnił funkcję kierownika Zespołu Filmowego „Kraków”, a od 1982 do 1987 – „Iluzjonu”. W jego dorobku reżyserskim najważniejszym filmem był „Zamach stanu” (1980) – opowieść o Józe…

img73r8ic-977825c.jpg
width: 1167
height: 925

Michał Skolimowski – reżyser i scenarzysta, jeden z dwóch synów Jerzego Skolimowskiego
type: item
date: 2024-07-02T06:15:01.000Z
creator: Anna Galuhn
subject: Film
subject: Kultura
subject: biografia
subject: Ciekawostki filmowe
subject: film
subject: kino
subject: reżyser
description: Reżyser uczył się warsztatu od ojca, ale twórczo rozwijał się współpracując z bratem
encoded: Michał Skolimowski współpracował z ojcem przy międzynarodowych produkcjach. Jednocześnie próbował tworzyć filmy na własny rachunek. Razem z bratem napisał scenariusz i wyreżyserował psychodeliczny thriller, jednak na jego premierze pojawił się sam, bez Józefa Skolimowskiego. Spis treści: Skrócona biografia reżysera Najlepszą zemstą jest sukces (1984) – współpraca z ojcem przy scenariuszu do filmu Ferdydurke (1991) – adaptacja powieści Witolda Gombrowicza według scenariusza Michała, Józefa i Jerzego Skolimowskich Motyw cienia (1993) – dramat psychologiczny stworzony z bratem Essential Killing (2010) – współpraca reżyserska z ojcem Jerzym Skolimowskim Ixjana. Z piekła rodem (2012)– film Michała i Józefa Skolimowskich Skrócona biografia reżysera Michał Skolimowski urodził się w 1968 roku. Jest synem znanego reżysera Jerzego Skolimowskiego i aktorki Joanny Szczerbic. Jako dziecko Michał często podróżował z rodzicami, razem z bratem Józefem (1970-2012) chodzili do szkoły w Anglii. Reżyser, znany także pod pseudonimami John Yorick i Michael Lyndon, był samotnikiem, nie potrafił odnaleźć się w grupie. Za to łączyła go szczególna więź z bratem. Obydwaj poszli w ślady ojca. Razem pracowali nad scenariuszem i reżyserią filmu „Motyw cienia” (1993), a następnie „Ixjana. Z piekła rodem” (2012). Niestety, okazało się, że było to ich ostatni wspólny projekt. Film ukazał się już po śmierci Józefa. Mężczyzna zmarł w Indiach w wieku 42 lat w wyniku przemęczenia organizmu i wysokiej gorączki spowodowanej sepsą. Dwa lata później zmarła ich matka, Joanna Szczerbic. Została pochowana razem z synem na Cmentarzu Powązkowskim w Warszawie. Po śmierci brata Michał Skolimowski jak dotąd nie stworzył kolejnego filmu. Najlepszą zemstą jest sukces (1984) – współpraca z ojcem przy scenariuszu do filmu Michał pomagał ojcu przy pisaniu scenariusza do dramatu obyczajowego produkcji francusko-brytyjskiej „Najlepszą zemstą jest sukces”. Zagrał w nim także jedną z głównych ról. Tematem filmu jest relacj…

imgrjRC8H-53829dd.jpg
width: 1167
height: 925

Stanisław Brejdygant – aktor teatralny i filmowy, dramaturg, pisarz, reżyser
type: item
date: 2024-07-01T06:26:05.000Z
creator: Anna Galuhn
subject: Film
subject: Kultura
subject: biografia
subject: Ciekawostki filmowe
subject: film
subject: reżyser
subject: teatr
description: Jakie filmy powstały w reżyserii znanego polskiego aktora?
encoded: Stanisław Brejdygant sprawnie łączył i rozwijał swoje talenty w różnych obszarach kulturalnego świata. Jako młody aktor teatralny przyciągnął uwagę krytyków brawurową rolą w warszawskim Teatrze Narodowym. Z pasją realizował pisane przez siebie dramaty, znajdując również czas na reżyserię filmową i niejedną wielką miłość. Spis treści: Droga do kariery na scenie Życie teatralne Stanisława Brejdyganta Spektakle zaangażowane politycznie Dorobek literacki Stanisław Brejdygant jako aktor filmowy Filmy w reżyserii Stanisława Brejdyganta Życie prywatne aktora i reżysera Droga do kariery na scenie Stanisław Brejdygant urodził się 2 października 1936 roku w Warszawie. Jego ojciec Ignacy Brejdygant był lekarzem, matka – Janina z domu Paprocka – pracowała w Towarzystwie Opieki nad Niemowlętami w Wołominie, a także w Towarzystwie Przyjaciół Dzieci w Warszawie. Przyszły aktor, dramaturg, reżyser już od dziecka pałał miłością do literatury. Jako licealista należał do Koła Młodych działającego przy Związku Literatów Polskich. Po ukończeniu Liceum im. Władysława IV w Warszawie, Stanisław Brejdygant rozpoczął studia polonistyczne na Uniwersytecie Warszawskim. Następnie zdecydował się na aktorstwo w Warszawskiej Szkole Teatralnej, a potem także na reżyserię na akademii filmowej w Łodzi. Życie teatralne Stanisława Brejdyganta Aktorsko Brejdygant zadebiutował już w wieku 23 lat na scenie Teatru Narodowego w Warszawie w roli Hamleta, którą zachwycił publiczność i krytyków. Doskonałe recenzje i jeszcze większe ambicje otworzyły mu drogę do kariery na deskach innych teatrów w Warszawie, Koszalinie, Poznaniu i Łodzi. Spektakle zaangażowane politycznie Jako reżyser teatralny ma w swoim dorobku adaptacje powieści Dostojewskiego i pięć oper Piotra Czajkowskiego. Stanisław Brejdygant wystawiał także autorskie spektakle, które zabierały ważny głos w trudnych politycznie czasach. W 1982 roku, rok po ogłoszeniu stanu wojennego, wyreżyserował sztukę pt. „Wyzwolony”, której premiera w Teatrze Powsze…

imgjM0tCI-9a9beb5.jpg
width: 933
height: 740

Jacek Bromski – reżyser popularnych komedii obyczajowych i sensacyjnych
type: item
date: 2024-06-30T08:29:05.000Z
creator: Anna Galuhn
subject: Film
subject: Kultura
subject: biografia
subject: Ciekawostki filmowe
subject: film
subject: kino
subject: reżyser
description: Życie prywatne, zawodowe i najważniejsze filmy
encoded: Filmy Jacka Bromskiego to przede wszystkim komfortowa rozrywka, która wywołuje uczucie nostalgii, nie wchodząc na patetyczne tony. W jego dorobku prym wiodą komedie obyczajowe z wątkami sensacyjnymi, które wkradają się nawet w pozornie beztroski i sielankowy krajobraz polskiego Podlasia. Spis treści: Skrócony życiorys Jacka Bromskiego Życie prywatne reżysera Najważniejsze filmy Jacka Bromskiego Skrócony życiorys Jacka Bromskiego Jacek Bromski urodził się w 1946 roku we Wrocławiu. W 1965 roku rozpoczął studia malarskie na Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie. Następnie studiował polonistykę na Uniwersytecie Warszawskim, a od 1974 roku – reżyserię na akademii filmowej w Łodzi. W 1988 roku założył Zespół Filmowy „Zebra” (razem z Juliuszem Machulskim i Jackiem Moczydłowskim), który w późniejszych latach przyjął nazwę Studia Filmowego „Zebra”. To tu powstały takie produkcje jak „Kroll” (1991) i „Psy” (1992) Władysława Pasikowskiego czy „Kiler” (1997) i „Kiler-ów 2-óch” (1999) w reżyserii Juliusza Machulskiego. W 1996 roku Jacek Bromski objął stanowisko prezesa Stowarzyszenia Filmowców Polskich, które pełnił do 2024 roku. Przy Stowarzyszeniu założył Związek Autorów i Producentów Audiowizualnych, aby zadbać o regulacje praw autorskich twórców filmowych na arenie międzynarodowej – nie tylko w Europie, ale także w Azji i obydwu Amerykach. Życie prywatne reżysera Jacek Bromski był mężem Anny Zielińskiej. W 1972 roku urodził się ich syn Łukasz, który jako dorosły mężczyzna został grafikiem komputerowym. W latach 80. miał miejsce jego głośny romans z aktorką Ewą Błaszczyk, którą poznał podczas kręcenia filmu „Alicja” (1982) – współpraca reżyserska z Jerzym Gruzą. Więcej na ten temat w historii miłości Jacka Bromskiego i Ewy Błaszczyk. Następnie wziął ślub z aktorką Anną Romantowską, która była świeżo po rozwodzie z Krzysztofem Kolbergerem. Chociaż wydawało się, że Jacek Bromski i Anna Romantowska są dla siebie stworzeni, ich małżeństwo zakończyło się cichym rozwodem. Oficjalnie …

img4C5GC8-4a5c134.jpg
width: 1167
height: 925

Dariusz Gajewski – reżyser i scenarzysta. W swoich filmach stawia na bohaterów i ich historie
type: item
date: 2024-06-30T06:33:01.000Z
creator: Anna Galuhn
subject: Film
subject: Kultura
subject: biografia
subject: Ciekawostki filmowe
subject: film
subject: kino
subject: reżyser
description: Prywatnie jest mężem znanej polskiej aktorki
encoded: Dariusz Gajewski karierę filmową zaczynał od form dokumentalnych. To rodzaj, który wymaga od reżysera szczególnej rzetelności, wrażliwości i uważności na drugiego człowieka. Warsztat ten widać w późniejszych filmach fabularnych. Nie tylko przedstawiają one ludzkie historie, ale i oddają całą paletę emocji, które jak w życiu są zmienne – narastają, odpuszczają, powracają lub przechodzą w kolejne. Spis treści: Krótka biografia reżysera Warszawa (2003) – debiut fabularny z nagrodą główną na festiwalu w Gdyni Lekcje pana Kuki (2008) – komedia obyczajowa o pracy za granicą Obce niebo (2015) – thriller o emigracji na północ Legiony (2019) – dramat wojenny na rocznicę odzyskania niepodległości Życie prywatne Dariusza Gajewskiego Krótka biografia reżysera Dariusz Gajewski urodził się 3 grudnia 1964 roku w Częstochowie. Po szkole średniej studiował prawo na Uniwersytecie Jagiellońskim (1983-1986), a następnie reżyserię w Wyższej Szkole Filmowej, Telewizyjnej i Teatralnej w Łodzi (1988-1994). Zanim nakręcił „Warszawę” (2003), tworzył filmy dokumentalne dla Telewizji Polskiej i sztuki teatralne. W 1999 roku wystawił „Skórzaną maskę” na podstawie dramatu Helmuta Kraussera, którą następnie zaadaptował w filmie „AlaRm” (2002). Zamknięta w krótkim metrażu opowieść artysty, który podejmuje grę z rzeczywistością, otworzyła mu drogę do kariery na wielkim ekranie. Warszawa (2003) – debiut fabularny z nagrodą główną na festiwalu w Gdyni To opowieść o mieście, które daje możliwości rozpoczęcia nowego etapu w życiu. Poprowadzone w wielogłosie historie głównych bohaterów pokazują, że nie jest to łatwe, ale jeśli mamy szczęście i jesteśmy odważni, to może się udać. W postawach swoich bohaterów reżyser przemyca osobiste doświadczenie Warszawy. Na stronie culture.pl przytoczone są jego następujące słowa: Zderzyłem się z tym miastem tak, jak zderzają się bohaterowie mojego filmu. Jak skończyłem Filmówkę, to wyszedłem z torbą z Dworca Centralnego i naprzeciwko mnie była jakaś dziwna, pusta prz…

imgkYjVA7-cfd4ebb.jpg
width: 933
height: 740

Jan Komasa – utalentowany reżyser i scenarzysta z rodziny aktorsko-muzycznej
type: item
date: 2024-06-29T06:36:05.000Z
creator: Anna Galuhn
subject: Film
subject: Kultura
subject: biografia
subject: Ciekawostki filmowe
subject: film
subject: kino
subject: reżyser
description: Jego życie i filmy, które podbiły festiwale
encoded: Jan Komasa jest głosem ludzi młodych. O problemach nastolatków mówi w taki sposób, w jaki do tej pory nikt nie odważył się mówić – wprost, używając ich języka i estetyki. W innych obrazach porusza tematy wrażliwe, takie jak wykluczenie społeczne czy polska religijność. Jest również autorem filmów o Powstaniu Warszawskim. Spis treści: Droga do reżyserii filmowej Życie prywatne reżysera Filmy krótkometrażowe w reżyserii Jana Komasy Sala samobójców (2011) – dramat psychologiczny o samotności w świecie wirtualnym Boże ciało (2019) – film nominowany do Oscara Pozostałe filmy Jana Komasy Spektakle teatralne Inne formy audiowizualne Droga do reżyserii filmowej Jan Komasa urodził się 28 października 1981 roku w Poznaniu. Jest synem Wiesława i Giny Komasów, aktora teatralnego i wokalistki oraz producentki muzycznej. Ma trójkę młodszego rodzeństwa:Szymon jest śpiewakiem barytonowym w operze, Maria (Mary Komasa) – wokalistką i kompozytorką, a Zofia – kostiumografką i reżyserką (więcej w artykule na temat rodziny Jana Komasy). Przyszły reżyser skończył Podstawową Szkołę Muzyczną nr 2 im. Stanisława Moniuszki w Poznaniu. Następnie przeprowadził się z rodzicami do Warszawy, gdzie uczęszczał do 21. Społecznego Liceum Ogólnokształcącego im. Jerzego Grotowskiego. W 2001 roku rozpoczął studia reżyserskie w Państwowej Wyższej Szkoły Filmowej, Telewizyjnej i Teatralnej w Łodzi. Życie prywatne reżysera Jest mężem Kingi Komasy. Para poznała się już w podstawówce. Jan Komasa został ojcem mając 19 lat. Razem z Kingą mają córkę Maję (ur. 2001). Jak przyznaje w wywiadzie z października 2016 roku, dziecko zmotywowało go do podjęcia decyzji o dorosłym życiu i w związku z tym rozpoczął reżyserię na łódzkiej filmówce. Filmy krótkometrażowe w reżyserii Jana Komasy Zanim reżyser zdobył rozgłos filmem psychologicznym o życiu nastolatków w sieci, tworzył krótkie formy, które także były zauważane przez krytyków. W 2004 roku nakręcił 15-minutową etiudę „Fajnie, że jesteś”, w której przedstawia scenę n…

imgA0WohG-2213e8a.jpg
width: 933
height: 740

Krzysztof Kieślowski – życiorys i najważniejsze filmy reżysera kina moralnego niepokoju
type: item
date: 2024-06-28T08:36:07.000Z
creator: Anna Galuhn
subject: Film
subject: Kultura
subject: biografia
subject: Ciekawostki filmowe
subject: film
subject: kino
subject: Krzysztof Kieślowski
subject: reżyser
description: Wiedział, że może liczyć na współpracę z najlepszymi twórcami
encoded: Krzysztof Kieślowski to sztandarowa postać kina moralnego niepokoju. Swój warsztat doskonalił tworząc filmy dokumentalne, jednak największy rozgłos zdobył produkcjami tworzonymi w duecie z Krzysztofem Piesiewiczem. Jego międzynarodowe produkcje uświetniała muzyka Zbigniewa Preisnera. Spis treści: Dzieciństwo i młodość Krzysztofa Kieślowskiego Studia reżyserskie i pierwsze filmy Życie prywatne Krzysztofa Kieślowskiego Filmy dokumentalne Amator (1979) – film fabularny oddający niepokoje lat. 70. XX wieku Dekalog (1989-1990) – kodeks filmowy z przełomu ustrojowego w Polsce Podwójne życie Weroniki (1991) – studium psychologiczne kobiety Trzy kolory: Niebieski, Biały, Czerwony (1993-1994) Dzieciństwo i młodość Krzysztofa Kieślowskiego Krzysztof Kieślowski urodził się 27 czerwca 1941 roku w Warszawie. Jego rodzice Roman i Barbara (z domu Szonert) pochodzili zza wschodniej granicy Polski. Rodzina ojca przyjechała z Wołynia, a matki – z Petersburga. Dziadek przyszłego reżysera zginął w roku jego urodzin w obozie koncentracyjnym w Auschwitz. Sporą część dzieciństwa Krzysztof spędził w sanatoriach. Już jako noworodek przeszedł zapalenie płuc, a choroba dotkliwie dawała o sobie w pierwszych latach jego życia. Jego ojciec chorował na gruźlicę, więc także z tego powodu rodzina musiała przemieszczać się pomiędzy różnymi ośrodkami na czas leczenia i rekonwalescencji. Od 1945 roku mieszkali w Głubczycach na Górnym Śląsku, a ojciec leczył się między innymi w Sokołowsku, o którym pisała Olga Tokarczuk w „Empuzjonie”. Ciągłe przeprowadzki sprawiły, że edukacja podstawowa Krzysztofa rozłożyła się na kilka szkół i miejscowości. Uczył się w Sokołowsku, Strzemieszycach, Bukowinie Tatrzańskiej i Mieroszowie. Myślał, aby na tym etapie zakończyć swoją edukację, jednak ojciec nakłonił go do dalszej nauki w szkole średniej pożarnictwa we Wrocławiu. Nie był to trafiony wybór, podobnie jak wieczorowe liceum ogólnokształcące w Wałbrzychu. Z obydwu szkół zrezygnował i w 1957 roku podjął naukę w Pa…

imgRge1Rm-d523ade.jpg
width: 1167
height: 925

Film fabularny jako główny rodzaj filmowy. Jak zmieniał się w historii kina?
type: item
date: 2024-06-24T06:27:01.000Z
creator: Anna Galuhn
subject: Film
subject: Kultura
subject: Ciekawostki filmowe
subject: film
subject: gatunki filmowe
description: Charakterystyka filmów fabularnych i przełomowe produkcje
encoded: Film fabularny to zdecydowanie najbardziej pojemna kategoria w rozważaniach nad gatunkami. W najprostszej definicji jest to opowieść o fikcyjnych losach bohaterów. Jednak sposób przedstawiania fabuły daje nieskończone możliwości tworzenia obrazów i historii we własnym stylu. Spis treści: Czym jest film fabularny? Najważniejsze daty w historii głównego rodzaju filmowego Modernizm drugiej fali – inne spojrzenie na film fabularny Postmodernizm w latach 80. XX wieku Inne nurty we współczesnym kinie fabularnym Czym jest film fabularny? Film fabularny to jeden z trzech rodzajów filmowych, który stoi w opozycji do dokumentu. Trzecim rodzajem jest film animowany, który ze względu na inne możliwości techniczne może przedstawiać zupełnie abstrakcyjną historię, a jednocześnie może korzystać z dwóch pozostałych rodzajów. Czym jest fabuła? Formaliści rosyjscy, Borys Eichenbaum, Wiktor Szkłowski i Jurij Tynianow, w I połowie XX wieku zdefiniowali ten termin jako zbiór schematów, motywów i wątków. Z kolei sposób przedstawienia fabuły określili terminem „sjużet”. Jeśli odbiorca na podstawie „sjużetu” jest w stanie zrekonstruować fabułę, mamy do czynienia z filmem fabularnym. Najważniejsze daty w historii głównego rodzaju filmowego 1895 rok – ukazuje się film „Polewacz polany” w reżyserii braci Lumière, który jest uznawany także na pierwszy film komediowy. 1903 rok – powstaje film „Podróż na Księżyc” autorstwa Georgesa Mélièsa, czyli pierwszy fabularny film science-fiction. 1909 rok – pojawia się pierwszy fabularny film pełnometrażowy, czyli „Życie Mojżesza” w reżyserii J. Stuarta Blacktona 1915-1916 – powstają pierwsze amerykańskie melodramaty, takie jak: „Narodziny narodu” i „Nietolerancja” w reżyserii Davida Warka Griffitha. 1922-1926 – w ramach niemieckiego ekspresjonizmu powstaje wielkie dzieła: horror w reżyserii Friedricha Wilhelma Murnaua pt. „Nosferatu – symbfonia grozy” (1922) i futurystyczne „Metropolis” (1926) Fritza Langa. 1927 rok – powstaje pierwszy film dźwiękowy – m…

imgmDjKox-302b9ca.jpg
width: 933
height: 740

Film dokumentalny – 1 z 3 podstawowych rodzajów filmowych
type: item
date: 2024-06-22T07:33:05.000Z
creator: Anna Galuhn
subject: Film
subject: Kultura
subject: Ciekawostki filmowe
subject: film
subject: film dokumentalny
subject: gatunki filmowe
description: W jaki sposób dokument pokazuje prawdę o świecie?
encoded: Rolą filmu dokumentalnego jest pokazanie rzeczywistości z możliwie jak najmniejszą ingerencją reżysera. Historia kina zna mistrzów gatunku, dzięki którym mogliśmy zobaczyć wstrząsające relacje z obszarów dotkniętych kryzysem z powodu wojny, głodu lub zmian klimatycznych. Jednak znamy także przypadki, kiedy film dokumentalny wykorzystywany był w celach propagandowych. Spis treści: Wyróżniki dokumentu jako rodzaju filmowego Pierwsze filmy dokumentalne Podział na gatunki Dokument jako narzędzie polityczne Filmy rozliczające czas wojny Współczesne filmy dokumentalne Wyróżniki dokumentu jako rodzaju filmowego Film dokumentalny to, obok fabuły i filmów animowanych, jeden z trzech podstawowych rodzajów filmowych. Dotyczy postaci i sytuacji rzeczywistych, które są pokazane wprost „z miejsca zdarzenia” lub są relacjonowane przez bezpośrednich świadków wydarzeń. Dokument może bazować na materiałach archiwalnych, takich jaki filmy czy zdjęcia. Forma dokumentu jest spójna i najczęściej jest relacją z rzeczywistości. Reżyser szuka bohaterów i punktów zwrotnych w prawdziwych historiach ludzi. Pierwsze filmy dokumentalne Wyznaczenie konkretnej daty pierwszego filmu dokumentalnego w historii kina jest trudne, ponieważ filmoznawcy nie są zgodni co do definicji gatunku. Niektórzy za pierwsze filmy dokumentalne uznają eksperymenty Thomasa Edisona, który obok wynalezienia fonografu w 1877 roku i opatentowania żarówki w 1879 roku, podejmował także próby rejestrowania obrazu. Inni za początek filmów dokumentalnych uznają nagrania stworzone przez braci Lumière w 1985 roku, które prezentowały możliwości działania kinematografu. Należy jednak mieć na uwadze, że gatunek od samych początków był narażony na manipulacje reżyserskie. Na przykład James Williamson, relacjonując wydarzenia z powstania bokserów w Chinach w filmie „Atak na chińską misję” (1898), skorzystał z pomocy aktorów i statystów. Podział na gatunki Punktem zbieżnym dla wszystkich dokumentów jest bazowanie na prawdziwej historii…

imgL6DGim-ef54dcf.jpg
width: 933
height: 740

Jerzy Antczak – reżyser filmowy i teatralny. Autor ekranizacji „Nocy i dni”
type: item
date: 2024-06-21T06:30:05.000Z
creator: Anna Galuhn
subject: Film
subject: Kultura
subject: Ciekawostki filmowe
subject: film
subject: kino
subject: reżyser
description: Na swoim koncie ma również ponad 130 spektakli telewizyjnych
encoded: Jerzy Antczak jest doskonały w adaptacjach dzieł literackich. Od zawsze związany z teatrem łączył spektakle na scenie z filmowymi narracjami. Do 1977 roku był głównym reżyserem w Teatrze Telewizji. Równolegle podejmował się reżyserii filmów fabularnych, a jego „Noce i dnie” z 1975 roku odniosły spektakularny sukces. Spis treści: Skrócona biografia reżysera Życie prywatne Jerzego Antczaka Spektakle w Teatrze Telewizji Filmy w reżyserii Jerzego Antczaka Skrócona biografia reżysera Jerzy Antczak urodził się 25 grudnia 1929 roku we Włodzimierzu (obecnie zachodnia część Ukrainy). Jego edukacja w dużej mierze odbywała się na „tajnych kompletach” ze względu na czas II wojny światowej. W 1949 ukończył Liceum im. Adama Mickiewicza w Lublińcu koło Opola, a następnie podjął studia na akademii teatralnej w Łodzi. W 1957 roku Jerzy Antczak został dyrektorem teatru 715 w Łodzi, a dwa lata później rozpoczął pracę jako główny reżyser Łódzkiego Ośrodka Telewizyjnego. W 1963 roku został naczelnym reżyserem Teatru Telewizji w warszawskiej TVP3. W 1977 roku reżyser odszedł z telewizji, a w 1979 roku, po nieudanych próbach producenckich, wyemigrował z żoną i synem do Stanów Zjednoczonych. Tam prowadzi działalność dydaktyczną na Uniwersytecie Kalifornijskim w Los Angeles. W tym czasie kilkukrotnie wracał do Polski, aby zrealizować „Damę kameliową” (1995) i film o Fryderyku Chopinie (2002) oraz spektakle dla polskiej telewizji. Życie prywatne Jerzego Antczaka Od 1956 roku reżyser jest mężem Jadwigi Barańskiej. Para poznała się w łódzkiej filmówce, podczas egzaminów wstępnych przyszłej aktorki. Jerzy Antczak zasiadał wówczas w komisji, która zadecydowała o nieprzyjęciu jej na studia. Jadwiga nie poddała się jednak i rozpoczęła aktorstwo rok później. Jadwiga Barańska nie tylko odgrywała główne role w sztukach i filmach Jerzego Antczaka, ale także napisała razem z nim scenariusz i pomagała w reżyserii melodramatu „Chopin. Pragnienie miłości”. W 1964 roku urodził się ich syn Mikołaj Antczak. …

imgsnWDwW-96fce8c.jpg
width: 933
height: 740

Roman Załuski – reżyser nie tylko popularnych komedii obyczajowych, ale także dramatów społecznych
type: item
date: 2024-06-02T10:45:06.000Z
creator: Anna Galuhn
subject: Film
subject: Kultura
subject: biografia
subject: Ciekawostki filmowe
subject: film
subject: reżyser
description: Jego filmy to niebagatelny zapis polskiej rzeczywistości lat 70., 80. i 90.
encoded: Roman Załuski to reżyser, który bacznie przyglądał się ludzkim postawom w momencie przełomu ustrojowego w Polsce. W swoich filmach podejmował tematy pozornie błahe, ale tak naprawdę najważniejsze w życiu człowieka, takie jak miłość czy awans społeczny. Przełamywał stereotypy, ukazując silną pozycję kobiet. Spis treści: Notka biograficzna Nagrody i nominacje na festiwalach filmowych Najlepsze filmy Romana Załuskiego Notka biograficzna Roman Załuski urodził się 10 grudnia 1936 w Lidzie, która obecnie leży na terenie Białorusi. Do szkoły średniej chodził w Warszawie – VI Liceum Ogólnokształcącego im. Tadeusza Reytana zakończył maturą w 1954 roku. Następnie rozpoczął studia na wydziale reżyserskim w Państwowej Wyższej Szkole Filmowej w Łodzi. Dyplom obronił w 1958 roku. Po wprawkach w postaci etiud filmowych zadebiutował pełnometrażowym obrazem pt. „Dom” (1970), do którego sam napisał scenariusz. Jednak największą rozpoznawalność przyniosły mu komedie z końca lat 80., takie jak: „Och, Karol” (1985), „Kogel-mogel” (1988) z Ewą Kasprzyk i Grażyną Błęcką-Kolską czy „Komedia małżeńska” (1993) – również z Ewą Kasprzyk i Janem Englertem. W pracy nad scenariuszami wielokrotnie współpracował z Iloną Łepkowską. Jego ostatnim dziełem był spektakl telewizyjny „Oferty Josepha Fouche” z 1996 roku. Reżyser zmarł 29 listopada 2022 w Warszawie. Został pochowany na cmentarzu Bródnowskim. Nagrody i nominacje na festiwalach filmowych Filmy, które tworzył Roman Załuski, w latach 80., i 90. zapewniały rozrywkę wszystkim Polakom. Były i są nadal wielokrotnie wyświetlane w telewizji. Zostały także docenione przez krytyków: 1970 – Nagroda Komitetu ds. Radia i Telewizji za twórczość telewizyjną i radiową, 1974 – nominacja do Złotych Lwów na festiwalu w Gdyni za film „Godzina za godziną” (1974), 1975 – nominacja do nagrody Złoty Kłos na Międzynarodowym Festiwalu Filmowym w Valladolid za film „Sekret” (1973), 1978 – nominacja do Złotych Lwów za film dramat obyczajowy „Azyl” (1978), 1980 – nominac…

imgFVE31Q-3a37b5b.jpg
width: 933
height: 740

Andrzej Kondratiuk – scenarzysta i reżyser filmowy. Zaczynał od komedii obyczajowych i kryminalnych
type: item
date: 2024-06-01T11:45:03.000Z
creator: Anna Galuhn
subject: Film
subject: Kultura
subject: Andrzej Kondratiuk
subject: biografia
subject: Ciekawostki filmowe
subject: film
subject: reżyser
description: Twórca kultowej „Hydrozagadki” w ostatnich filmach inspirował się życiem rodzinnym w Gzowie koło Pułtuska
encoded: Andrzej Kondratiuk to twórca, dla którego film i życie tworzyły nierozerwalną całość. Od zgiełku miasta i wysokobudżetowych produkcji wolał autorskie kino, rejestrujące trudy i uroki codzienności. Jego obrazy wywołują niewymuszony uśmiech i nostalgię za prostym i pełnym życiem. Spis treści: Notka biograficzna Życie prywatne Andrzeja Kondratiuka Dziura w ziemi (1970) – debiut fabularny Andrzeja Kondratiuka Hydrozagadka (1970) – kultowa komedia kryminalna Wniebowzięci (1973) – film ze Zdzisławem Maklakiewiczem i Janem Himilsbachem w rolach głównych Pełnia (1979) – zmiana stylu artystycznego reżysera Trylogia osobista (1984-1997) – filmy o życiu rodzinnym w Gzowie Pamiętnik Andrzeja Kondratiuka (2006) – dokument podsumowujący karierę Notka biograficzna Andrzej Kondratiuk urodził się 20 lipca 1936 roku w Pińsku na Polesiu. W 1963 roku skończył akademię filmową w Łodzi – najpierw studiował na Wydziale Operatorskim, a następnie na reżyserii filmowej. W czasie studiów współpracował z Romanem Polańskim – razem opracowali scenariusz do filmu „Ssaki” (1962). W latach 70. tworzył komiksy fotograficzne dla tygodnika „Przekrój” i kręcił etiudy, w których pokazywał świat z przymrużeniem oka z dużą dozą ciepła i serdeczności. Razem z żoną Igą Cembrzyńską przeprowadzili się na wieś do Gzowa, gdzie tworzył filmy niezależne na temat własnego życia. W 1996 roku otrzymał nagrodę honorową „Jańcia Wodnika” na festiwalu filmowym Prowincjonalia we Wrześni. Zmarł 22 czerwca 2016 roku po latach zmagań z chorobą nowotworową i skutkami udaru mózgu. Został pochowany na Powązkach Wojskowych w Warszawie w nowej Alei Zasłużonych. Życie prywatne Andrzeja Kondratiuka Był starszym bratem Janusza Kondratiuka, również reżysera i scenarzysty, autora takich filmów jak: „Głowy pełne gwiazd” (1974), „Klakier” (1982), „Milion dolarów” (2010) czy „Jak pies z kotem” (2018). Jego matka Krystyna Kondratiuk (1913-1999) była historyczną sztuki i instruktorką tkactwa. Z jej inicjatywy powstało Centralne Muzeum Włó…

imgErcxis-5afe6b5.jpg
width: 933
height: 740

Andrzej Żuławski – reżyser kontrowersyjny. Zawsze podążał za swoją wizją artystyczną
type: item
date: 2024-05-31T11:45:05.000Z
creator: Anna Galuhn
subject: Film
subject: Kultura
subject: Andrzej Żuławski
subject: biografia
subject: Ciekawostki filmowe
subject: film
subject: reżyser
description: W obrazy przesycone mocną symboliką wplatał wątki autobiograficzne
encoded: Andrzej Żuławski to reżyser niedoceniany w Polsce. Ze względu na cenzurę w czasach PRL, nie mógł realizować swoich śmiałych wizji z lat 80. W jego filmach wątki erotyczne i sceny przemocy oscylują na granicy sztuki i dobrego smaku. Krytykowany i doceniany na międzynarodowych festiwalach artysta prowadził także bogate życie osobiste. Spis treści: Notka biograficzna Życie prywatne Andrzeja Żuławskiego Najważniejsze filmy niepokornego reżysera Notka biograficzna Andrzej Żuławski urodził się 22 listopada 1940 roku we Lwowie. Jego dziadek Jerzy był pisarzem i filozofem, ojciec Mirosław także zajmował się twórczością literacką. Matka miała na imię Czesława. Podczas bombardowania Lwowa w 1941 roku rodzina Żuławskich pozostała w mieście, mały Andrzej odniósł ciężkie rany, zginęła jego siostra Marta. W 1945 roku ojciec otrzymał stanowisko w ambasadzie RP w Paryżu, więc naukę Andrzej rozpoczął we Francji. Dwa lata później przeprowadzili się do Pragi, gdzie przyszły reżyser oglądał z babcią przedwojenne filmy. W 1956 wrócili do Paryża – tam Andrzej skończył szkołę średnią i zdał maturę. Okres studencki i pomoc przy filmach Wajdy Jako siedemnastolatek Andrzej Żuławski podjął studia w prestiżowej szkole filmowej w Paryżu i zrobił dyplom w 1959 roku. Następnie rozpoczął studia filozoficzne na Sorbonie, ale nie odnalazł się w nurcie filozofii egzystencjalnej. Marksizm na Uniwersytecie Warszawskim też nie przypadł mu do gustu. Za to pojawiła się możliwości asystentury u Andrzeja Wajdy przy kręceniu filmu „Samson” (1961). Dzięki rekomendacji Romana Polańskiego Żuławski pomagał także w reżyserii „Miłości dwudziestolatków” (1962) i „Popiołów” (1965). Samodzielna działalność reżyserska Do spięcia między Andrzejem Żuławskim a Wajdą doszło podczas pracy nad ekranizacją „Jądra ciemności” Josepha Conrada. Żuławski napisał scenariusz, razem pojechali do USA uzgadniać współpracę z amerykańskim producentem, po czym Wajda zrezygnował z projektu i wrócił do Polski. W 1971 roku powstał pierwszy …

imgZcOgrb-9e82419.jpg
width: 933
height: 740

Film gangsterski – gatunek, który ugruntowała amerykańska prohibicja
type: item
date: 2024-05-31T10:42:09.000Z
creator: Anna Galuhn
subject: Film
subject: Kultura
subject: Ciekawostki filmowe
subject: film
subject: gatunki filmowe
subject: kino
description: Historia, wyróżniki i najlepsze produkcje
encoded: Kino gangsterskie to podgatunek filmów kryminalnych wyróżniony ze względu na tematykę. Ich fabuła dotyczy świata przestępczego, często nawiązując do biografii legendarnych postaci. W latach 30. XX wieku często miały wymiar propagandowy, a celem było ukazanie sprawnego działania służb bezpieczeństwa. W latach 90. dużą popularnością cieszyły się filmy o emerytowanych gangsterach i komedie kryminalne ukazujące struktury mafii. Spis treści: Historia filmów gangsterskich Charakterystyka gatunku Renesans filmów o mafii Polskie kino gangsterskie Historia filmów gangsterskich Kino gangsterskie ma swoje źródła w klasycznym amerykańskim westernie. Prekursorski film krótkometrażowy „Napad na ekspres” (1903) w reżyserii Edwina S. Portera opowiada o przestępcach wyjętych spod prawa, którzy okradają pociąg. Brawurowa akcja kończy się pościgiem policyjnym za złoczyńcami i strzelaniną, która wymierza sprawiedliwość. View oEmbed on the source website W pełni gatunek ukształtował się dopiero w latach 30. XX wieku, kiedy rekordy popularności biły historie sensacyjne przedstawiające nielegalny świat przemytu alkoholowego w dobie amerykańskiej prohibicji. Fabuła tego typu produkcji kręci się wokół korupcji władzy i walki o dominację w zakresie dystrybucji spirytusu. Przełomowe filmy z lat 30. Mały Cezar (1931) – akcja filmu w reżyserii Mervyna LeRoya rozgrywa się w Chicago. Opowiada historię gangstera na podstawie biografii szefa mafii Salvatore'a Maranzano. W rolach głównych wystąpili: Edward G Robinson, Douglas Fairbanks Jr. i Glenda Farrell, Wróg publiczny (1931) – w obrazie Williama A. Wellmana poznajemy historię Toma Powersa (James Cagney), który razem ze swoim przyjacielem Mattem Doylem (Edward Woods) zostaje wciągnięty do mafii. W filmie wystąpiła gwiazda lat 30. XX wieku Jean Harlow, Człowiek z blizną (1932) – film w reżyserii Howarda Hawksa i Richarda Rossona ukształtował jeden z najbardziej popularnych motywów gatunku, który polega na przedstawieniu kariery i upadku gangstera.…

imgpzz2sZ-24d1e22.jpg
width: 933
height: 740

Krzysztof Jaroszyński – twórca kabaretowy i reżyser seriali telewizyjnych
type: item
date: 2024-05-29T08:40:03.000Z
creator: Anna Galuhn
subject: Film
subject: Kultura
subject: biografia
subject: Kabaret
subject: polskie seriale
subject: reżyser
subject: serial
description: Od satyrycznych audycji radiowych, poprzez seriale parodiujące rzeczywistość, po powrót do kabaretu
encoded: Krzysztof Jaroszyński już jako młody chłopak wykazał wyjątkowy talent do wychwytywania sytuacji absurdalnych. Radiowy głos i odwaga sceniczna, a przy tym lekkie pióro, zaowocowały szeregiem znakomitych programów radiowych i telewizyjnych, które po latach zyskały miano kultowych. Satyryk jest także reżyserem i producentem znanych polskich seriali komediowych. Spis treści: Skrócony życiorys Krzysztofa Jaroszyńskiego Życie prywatne reżysera i satyryka Audycje w radiowej „Trójce” i programy w TVP1 Twórczość satyryczna i literacka Seriale telewizyjne w reżyserii Krzysztofa Jaroszyńskiego Skrócony życiorys Krzysztofa Jaroszyńskiego Krzysztof Jaroszyński urodził się 3 czerwca 1953 roku w Warszawie. Tam skończył XXII Liceum Ogólnokształcące im. Jose Marti i już jako dziewiętnastolatek występował w kabarecie studenckim „Stodoła”. Od razu po maturze rozpoczął współpracę z Programem III Polskiego Radia. Pisał dla znanych polskich satyryków i występował na scenie kabaretowej. Po zmianie ustrojowej w Polsce zajął się produkcją seriali telewizyjnych, jednak nie zrezygnował z pasji do kabaretu. Od 2021 roku występuje w kabarecie „PanDemon”. View oEmbed on the source website Życie prywatne reżysera i satyryka Jest mężem aktorki Elżbiety Zającówny. Wzięli ślub w latach 90. i od ponad 40. lat są razem. Więcej w artykule o historii małżeństwa Krzysztofa Jaroszyńskiego z Elżbietą. Jest tatą Gabrieli Jaroszyńskiej (ur. 1991), miłośniczki i promotorki kultury japońskiej, instruktorki tańca i specjalistki od marketingu. Chociaż nie jest zawodową aktorką, zagrała epizod w serialu „Graczykowie”. Krzysztof Jaroszyński napisał książkę „Półprzewodnik po Polsce”, która została opublikowana w 2021 roku Wydawnictwie Pascal. Jest to zbiór 100 miejsc i anegdot z nimi związanych. W 2015 roku satyryk przeżył poważny wypadek samochodowy. Zderzył się z TIR-em i jak sam przyznaje „28 lipca, kilka minut po 10 rano, otrzymał drugie życie”. Wspólnie z żoną założyli firmę Gabi Sp. z o.o., zajmując się produ…

imgYQY1cc-946a3ea.jpg
width: 933
height: 740

Parodia jako gatunek filmowy – prześmiewczy wskaźnik popularności
type: item
date: 2024-05-28T10:45:03.000Z
creator: Anna Galuhn
subject: Film
subject: Kultura
subject: Ciekawostki filmowe
subject: film
subject: gatunki filmowe
subject: kino
description: Wyróżniki gatunku, twórcy i najlepsze parodie wszech czasów
encoded: Parodia jako podgatunek filmu komediowego ma swój początek u zarania historii kina. Pierwsze obrazy, nawiązujące w humorystyczny sposób do innych dzieł kultury, pojawiły się już w latach 20. XX wieku w epoce kina niemego. Rozkwit gatunku przypada na lata 70. i 80. XX wieku, kiedy na ekrany weszły kultowe parodie thrillerów szpiegowskich, filmów katastroficznych i wielkich serii o walkach w kosmosie. Spis treści: Czym jest parodia jako gatunek filmowy? Parodia w historii kina Lata 70. – filmy w reżyserii Mela Brooksa Trio „ZAZ” – Zucker-Abrahams-Zucker, czyli co nas śmieszyło w latach 80. XX wieku? Parodie filmowe z przełomu wieków Czym jest parodia jako gatunek filmowy? Celem parodii jest humorystyczne nawiązanie do innego filmu. Może ośmieszać wybrane wątki, motywy, bohaterów lub naśladować, przedstawiając je w zmienionym kontekście. Jest formą pastiszu filmowego – poprzez wyolbrzymienie pewnych cech charakterystycznych innego dzieła podejmuję z widzem intertekstualną grę. Poprzez parodię autor wchodzi w polemikę z dziełem, do którego się odnosi. Często jest wyrazem uznania – hołdu dla parodiowanego dzieła lub jego twórcy. Parodia w historii kina Historia parodii wywodzi się z tradycji komediowych, które z kolei mają swoje podstawy w teatrze wodewilowym. Humorystyczny spektakl łączący tekst z muzyką był popularną formą rozrywki w barokowej Francji. Na taśmę filmową został przeniesiony na początku XX wieku w postaci obrazów slapstickowych. W latach 20. XX wieku. powstały krótkometrażowe parodie w reżyserii Bustera Keatona, takie jak „Zamarznięta północ” (1922), która obśmiewa melodramaty w reżyserii Williama S. Harta, czy „Trzy wieki” (1923) – humorystyczna odpowiedź na „Nietolerancję” (1916), niemiecki dramat w reżyserii D.W. Griffitha. View oEmbed on the source website Lata 70. – filmy w reżyserii Mela Brooksa Parodia jako podgatunek filmowy rozwinęła skrzydła w latach 70. XX wieku za sprawą filmów Mela Brooksa. Reżyser nie pozostawił suchej nitki na żadnym z klas…

imgHqFvYg-eb28b67.jpg
width: 933
height: 740

Film katastroficzny – idealny gatunek pod efekty specjalne
type: item
date: 2024-05-27T10:45:05.000Z
creator: Anna Galuhn
subject: Film
subject: Kultura
subject: Ciekawostki filmowe
subject: film
subject: gatunki filmowe
subject: kino
description: Widowiskowe oblicza zagłady. Charakterystyka gatunku i najlepsze produkcje
encoded: Film katastroficzny stopniowo buduje napięcie. Przypadkowe i przemyślane decyzje głównych bohaterów mogą odegrać kluczową rolę w obliczu zbliżającej się katastrofy, ale w wariancie fatalistycznym nie mają żadnego znaczenia. Producenci prześcigają się w doborze efektów specjalnych, aby kataklizm był jeszcze bardziej spektakularny. Spis treści: Wyróżniki gatunku filmowego Historia filmów katastroficznych Hity lat 70. XX wieku Powrót do gatunku w latach 90. Wyróżniki gatunku filmowego Fabuła filmów katastroficznych rozgrywa się w czasie trwania katastrofy lub opowiada o nadchodzących zdarzeniach, takich jak pożar, potop, trzęsienie ziemi, zderzenie z asteroidą. Częstym tematem jest są wypadki związane ze środkiem transportu – w przestworzach lub na morzu, takie jak rozbicie samolotu czy zatonięcie okrętu. Katastrofie towarzyszy narastające napięcie i panika, a nastrój niepokoju, czy wręcz walki o życie podkreśla dramatyczna muzyka. W wielu filmach katastroficznych pojawia się jednostka lub grupa osób, które są w stanie zapobiec katastrofie lub zminimalizować jej skutki. Główni bohaterowie filmów katastroficznych w punkcie kulminacyjnym ulegają ludzkim słabościom, takim jak miłość lub szukanie winnego. Jako pierwsze giną osoby złe i samolubne. Historia filmów katastroficznych Najstarszym filmem katastroficznym jest krótkometrażowy dramat pt. „Ogień!”(1901) w reżyserii Jamesa Wiliamsona. Obraz z epoki kina niemego składa się z pięciu epizodów i trwa zaledwie 5 minut. Jednak jest to przełomowa produkcja, w której po raz pierwszy w historii ukazano sekwencję ujęć zmontowanych w spójną narrację. Film opowiada o mieszkańcach płonącego domu w Hove, którzy są ratowani przez straż pożarną. View oEmbed on the source website W rozwoju gatunku niebagatelną rolę odegrały filmy o zatonięciu Titanica z pierwszych lat po tragedii w 1912 roku, a także obrazy o potopie, wybuchu Wezuwiusza czy trzęsieniu ziemi w San Francisco. Hity lat 70. XX wieku Największa popularność filmów katastrof…

img1jPwkR-a38ca6e.jpg
width: 2020
height: 1140

Konrad Niewolski – reżyser kontrowersyjny. Stawia na mocny przekaz
type: item
date: 2024-05-22T05:49:01.000Z
creator: Anna Galuhn
subject: Film
subject: Kultura
subject: biografia
subject: Ciekawostki filmowe
subject: film
subject: kino
subject: reżyser
description: Droga do reżyserii filmowej i najważniejsze produkcje
encoded: Konrad Niewolski pierwszy film nakręcił z własnych środków i bez przygotowania artystycznego. Jego drugi obraz okazał się ogromnym zaskoczeniem na festiwalu w Gdyni. Nikt nie przypuszczał, że osoba spoza branży może w taki sposób pokazać niuanse więziennego życia. Spis treści: Notka biograficzna D.I.L. (2002) – niezależny debiut fabularny Symetria (2003) – drugi film z nagrodami na festiwalach Kolejne filmy w reżyserii Konrada Niewolskiego Życie prywatne reżysera Notka biograficzna Konrad Niewolski urodził się 31 grudnia 1972 w Warszawie. Nic nie wskazywało na to, że zrobi karierę w branży filmowej. Wybierając kierunek studiów, początkowo zdecydował się na fizykę na Uniwersytecie Warszawskim. W 1995 roku ukończył administrację i stosunki międzynarodowe w Wyższej Szkole Biznesu i Administracji w Warszawie. D.I.L. (2002) – niezależny debiut fabularny Jako reżyser, scenarzysta i producent zadebiutował w 2002 roku. W niezależnym obrazie pt. „D.I.L.” opowiada o środowisku dilerów narkotykowych. Darek Krycki (Sławomir Federowicz), Lukado (Andrzej Deskur) i Ira (Grzegorz Kowalczyk) w dzieciństwie grali razem w piłkę. Teraz ich głównym źródłem dochodu jest sprzedawanie narkotyków – zarówno wśród biznesmenów, jak i dzieciaków z gimnazjum. Każdy z trójki bohaterów prowadzi swoje drugie życie. Krycki pomaga mamie w sklepie, Lukado jest aspirującym malarzem, a Ira to chłopak o wielkim sercu, który na co dzień boryka się z problemami rodzinnymi. W rolach epizodycznych pojawiają się Henryk Gołębiewski – jako ojciec Iry – i Jan Machulski – jako jeden ze współpracowników trójki dilerów. View oEmbed on the source website Symetria (2003) – drugi film z nagrodami na festiwalach Rok później powstał najlepiej oceniany obraz w reżyserii Konrada Niewolskiego, czyli „Symetria” (2003). Akcja dramatu rozgrywa się w więzieniu, do którego trafia Łukasz (Arkadiusz Detmer), bezrobotny absolwent geografii niesłusznie oskarżony o napad rabunkowy. Chłopak dołącza do środowiska grypsujących, czyli e…

imgc6bwFJ-6c9cec5.jpg
width: 933
height: 740

Jan Jakub Kolski – reżyser i scenarzysta. Jego najlepsze filmy narodziły się z dziecięcych wspomnień
type: item
date: 2024-05-21T08:14:01.000Z
creator: Anna Galuhn
subject: Film
subject: Kultura
subject: Ciekawostki filmowe
subject: film
subject: Jan Jakub Kolski
subject: kino
subject: reżyser
description: Życie prywatne, kariera i twórczość
encoded: Jan Jakub Kolski miłość do kina ma zapisaną w genach – już jego pradziadek na początku XX wieku był związany z działalnością filmową. Ponadto dzieciństwo spędzone u dziadka w Popielawach połączone z fascynacją literaturą Marqueza zaowocowało świetnymi tematami na fabułę. Autorskie filmy Jana Jakuba Kolskiego rozgrywają się na wsi, opowiadając o przywarach i pasjach miejscowej ludności. Spis treści: Dzieciństwo i młodość reżysera Okres studencki i pierwsze etiudy filmowe Debiut pełnometrażowy – „Pogrzeb kartofla” (1990) Życie prywatne reżysera Styl twórczości Jana Jakuba Kolskiego Najważniejsze filmy Dzieciństwo i młodość reżysera Jan Jakub Kolski urodził się 29 stycznia 1956 roku we Wrocławiu w rodzinie, która od pokoleń interesowała się filmem. Jego pradziadek Mani Hendlisz prowadził kinematograf w Łodzi w latach przedwojennych. Dziadek Jan Kolski zajmował się dystrybucją, a ojciec Roman – montażem filmów. Pasję do kina podzielała również jego starsza siostra Ewa Pakulska (1954-1999). Dzieciństwo reżysera było związane z rodzinną miejscowością Popielawy obok Tomaszowa Mazowieckiego, w którym znajdowała się posiadłość jego drugiego dziadka Jakuba Szewczyka. To tam po raz pierwszy zetknął się z projekcją filmów. Okres studencki i pierwsze etiudy filmowe W 1981 roku rozpoczął studia na łódzkiej filmówce. Skończył je w 1985 roku, jednak dyplom magistra otrzymał dopiero w 2001 roku. Następnie zrobił doktorat (2007) i profesurę (2019). W okresie studenckim próbował swoich sił jako fotograf i operator filmowy. Pierwszy wyreżyserowany przez niego film krótkometrażowy powstał w 1983 roku i była to „Najpiękniejsza jaskinia świata”. Dokument opowiada o wyprawie grotołazów do Sali Szampańskiej w Jaskini Niedźwiedziej w Kletnie. Pełnej ciasnych szczelin, trudnej i błotnistej drodze eksploratorów towarzyszy monolog wewnętrzny jednego z bohaterów, co nadaje etiudzie wymiaru filozoficznego. View oEmbed on the source website Debiut pełnometrażowy – „Pogrzeb kartofla” (1990) W pierw…

imgZt0JGq-0a40a60.jpg
width: 933
height: 740

Musical – odmiana filmu muzycznego, w którym piosenki są częścią fabuły
type: item
date: 2024-05-20T08:36:01.000Z
creator: Anna Galuhn
subject: Film
subject: Kultura
subject: Ciekawostki filmowe
subject: film
subject: gatunki filmowe
subject: kino
description: Wyróżniki gatunku, historia i najlepsze musicale wszech czasów
encoded: Musical jako gatunek filmowy jest nieodzownym dzieckiem rozwoju technologicznego. Jego początki przypadają na lata 20. XX wieku i są ściśle powiązane z rozwojem kina dźwiękowego. Najlepsze tytuły powstały jako adaptacje hitów z Broadwayu, jednak wśród nich jest również miejsce na autorskie opowieści nawiązujące do klasyki gatunku. Spis treści: Charakterystyka musicalu jako gatunku filmowego Pierwsze musicale w historii kina Najlepsze produkcje lat 50. Filmowe hity muzyczne drugiej połowy XX wieku Najlepsze musicale XXI wieku Charakterystyka musicalu jako gatunku filmowego Filmowy musical powstał w oparciu o spektakle teatralne. Partie mówione uzupełniają utwory muzyczne z układami choreograficznymi. Piosenki śpiewane przez bohaterów są częścią narracji. Popularnym schematem fabuły klasycznego musicalu jest tzw. backstage musical – opowieść o bohaterach występujących przed publicznością. Inne musicale przedstawiają historie dnia codziennego, a piosenki podkreślają uczucia przeżywane przez głównych bohaterów. Pierwsze musicale w historii kina Historia musicalu jest ściśle powiązana z kinem amerykańskim i wprowadzeniem dźwięku do kinematografii w 1927 roku. Pierwszym musicalem i jednocześnie pierwszym filmem dźwiękowym był „Śpiewak jazzbandu” (1927) w reżyserii Alana Croslanda. Chociaż film jest nadal pozbawiony dialogów, zawarte w nim piosenki są zsynchronizowane z grą aktorską. Fabuła opowiada historię żydowskiego chłopaka, który wbrew woli ojca zostaje muzykiem jazzowym. View oEmbed on the source website Inne musicale, które wyznaczyły standard gatunku Wkrótce powstały kolejne musicale, które zaistniały w historii kinematografii: Melodia Broadway'u (1929) – musical Harry'ego Beaumonta został nagrodzony Oscarem w 1929 roku, Wesoła wdówka (1934) – obraz w reżyserii Ernsta Lubitscha otrzymał Oscara w 1935 w kategorii: najlepsza scenografia, Statek komediantów (1936) – film w reżyserii Harry'ego Pollarda jest adaptacją spektaklu brodwayowskiego pt. Show Boat na podstawi…

imgY75onQ-8c8b650.jpg
width: 933
height: 740

Jerzy Hoffman – reżyser z poczuciem misji. Biografia i najważniejsze filmy
type: item
date: 2024-05-14T06:19:05.000Z
creator: Anna Galuhn
subject: Film
subject: Kultura
subject: biografia
subject: Ciekawostki filmowe
subject: film
subject: Jerzy Hoffman
subject: kino
subject: reżyser
description: Zanim podjął się adaptacji trylogii, kręcił filmy dokumentalne
encoded: Jerzy Hoffman zanim podjął się ekranizacji „Pana Wołodyjowskiego” w 1969 roku wyrósł na doświadczeniu w produkcjach dokumentalnych. Razem z Edwardem Skórzewskim stworzył nawiązujący do stylistyki amerykańskich westernów film „Prawo i pięść”. Jest również autorem popularnego w latach 80. „Znachora”. Spis treści: Skrócona biografia Jerzego Hoffmana Życie prywatne reżysera Filmy we współpracy z Edwardem Skórzewskim Ojciec (1967) – samodzielny fabularny debiut telewizyjny Trylogia w reżyserii Jerzego Hoffmana Znachor (1981) – klasyk polskiej kinematografii Stara Baśń. Kiedy słońce było bogiem (2003) – film historyczny rozgrywający się w kraju Popiela Pozostałe filmy fabularne Jerzego Hoffmana Skrócona biografia Jerzego Hoffmana Jerzy Hoffman urodził się 15 marca 1932 roku w Krakowie w rodzinie lekarzy. Jego ojcem był Zygmunt Hoffman, a matką – Maria z domu Schmelkes. Do momentu wybuchu II wojny światowej mieszkali w Gorlicach w województwie małopolskim. W 1940 roku ośmioletni Jerzy z rodzicami i dziadkami został wywieziony na Syberię. Dalsza rodzina zginęła w Holocauście. Dzięki ojcu, który w 1943 roku wstąpił do oddziału piechoty polskiej, rodzina mogła powrócić do kraju. Maturę zdał w 1950 roku w Bydgoszczy, a następnie rozpoczął studia reżyserskie w Moskwie, otrzymał dyplom w 1955 roku. Podczas studiów poznał Edwarda Skórzewskiego, z którym przez ponad 10 lat tworzył filmy dokumentalne i fabularne. W Polsce zasłynął jako autor ekranizacji wszystkich części trylogii Henryka Sienkiewicza. Jest znany także z reżyserii „Znachora” (1981) na podstawie powieści obyczajowej Tadeusza Dołęgi-Mostowicza i „Starej baśni” (2003) na podstawie powieści historycznej Józefa Ignacego Kraszewskiego. Jego ostatnim obrazem był film wojenny „1920: Bitwa Warszawska” (2011), zrealizowany w technologii 3D. Życie prywatne reżysera Pierwszą żoną Jerzego Hoffmana była Ormianka Marlena Nazarian. Ich córką jest Joanna Hoffman – amerykańska specjalistka zajmująca się marketingiem, członkini grupy …

img2hiqit-750dfb6.jpg
width: 933
height: 740

Mariusz Walter – działalność reżyserska i najważniejsze filmy
type: item
date: 2024-05-13T06:28:01.000Z
creator: Anna Galuhn
subject: Film
subject: Kultura
subject: biografia
subject: Ciekawostki filmowe
subject: film
subject: reżyser
description: Jakie filmy tworzył założyciel TVN?
encoded: Mariusz Walter, zanim został jednym z najbogatszym ludzi w Polsce, pracował jako dziennikarz i reportażysta w Telewizji Polskiej. W stanie wojennym zrezygnował z posady w TVP i zajął się dystrybucją dóbr z zagranicy. Działalność biznesowa zaowocowała uruchomieniem własnej stacji telewizyjnej w 1997 roku. Spis treści: Skrócony życiorys Mariusza Waltera Życie prywatne Wybrane filmy w reżyserii Mariusza Waltera Skrócony życiorys Mariusza Waltera Mariusz Walter urodził się 4 stycznia 1937 roku we Lwowie. Jego matką była Maria z domu Kozłowska, ojcem – Karol Walter, sędzia zamordowany w Katyniu w 1940 roku. W czasie wojny przebywał z rodziną w Warszawie, a po wojnie przeprowadził się do Kasinki Małej, wsi w województwie małopolskim. Nauka i studia Uczęszczał do liceum w Krakowie, a następnie podjął studia na Politechnice Śląskiej w Gliwicach. Już wtedy przejawiał zainteresowania medialne, czego wyrazem były jego audycje w akademickim radiowęźle. Po studiach przeprowadził się do Warszawy, gdzie pracował jako dziennikarz TVP. Działalność reżyserska i akademicka W latach 70. tworzył filmy dokumentalne, które zaistniały na międzynarodowych festiwalach. Jest autorem także dramatu obyczajowego „Prawo Archimedesa” (1977). Od 1973 roku wykładał w Państwowej Wyższej Szkole Filmowej w Łodzi, a od 1979 do 1984 roku – na Uniwersytecie Śląskim. Z TVP odszedł w 1982 roku. Działalność biznesowa W 1984 roku Mariusz Walter i Jan Wejchert założyli grupę holdingową ITI, w ramach której sprowadzali z zagranicy sprzęt elektroniczny i kasety wideo. W 1997 roku stanął na czele stacji telewizyjnej TVN. Ostatnie lata życia W 2001 roku został uhonorowany Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski. W 2002 roku otrzymał także „Gwiazdę Telewizji Polskiej” za tworzenie „nowatorskich programów telewizyjnych, nowej jakości w rozrywce i publicystyce telewizyjnej”. Zmarł 13 grudnia 2022 w Warszawie. Został pochowany na cmentarzu w Wilanowie. Życie prywatne Był mężem Bożeny Walter z domu Bukraba, dzien…

img8ES6Aq-013da85.jpg
width: 933
height: 740